Author: Colleen Hoover
Date: 2012-12-18T08:00:00+00:00
Keywords: Romance; New Adult; Young Adult; Contemporary; Fiction; Contemporary Romance; Abuse; High School; Drama; Chick Lit
Description: Sterrenhemel van Colleen Hoover, een New York Times-bestseller! Sky, de hoofdpersoon in Sterrenhemel, weet een paar dingen heel zeker. Punt 1: ze huilt niet. Nooit. Punt 2: de echte wereld bestaat niet uit happy endings. Punt 3: halsoverkop verliefd worden is aan haar niet besteed. Totdat ze Dean Holder ontmoet, die honderdduizend gevoelens in haar losmaakt. Moet ze haar levensregels herschrijven? Schrijfster Colleen Hoover houdt van social media, haar man, cola light en haar kinderen niet in deze volgorde, maar we doen ook geen uitspraken over welke dan wél. Sterrenhemel (Engelse titel: Hopel
Publisher: Z&K

STERRENHEMEL

Lezers en recensenten over Sterrenhemel

“Wat kan Colleen Hoover schrijven! Haar personages zijn echte mensen. Ze voelen zoals echte mensen voelen en doen zoals echte mensen doen. Het is alsof je leest over je beste vrienden.” – Lauriehere.com

“Ik kreeg heel gauw bewondering en respect voor Sky, vooral omdat ze totaal niet geïntimideerd raakt. Het is altijd fijn om te lezen over een sterk karakter met veel zelfvertrouwen.” – Bookwormdreams.com

“Echt waar, ik werd zodanig in dit boek opgezogen dat ik vergat dat er nog een wereld om me heen bestond. Ik voelde de pijn, de blijdschap, de passie, de verwarring, het verraad en de liefde. Ik geloof niet dat ik nog meer kan zeggen; ik moet alleen nog een waarschuwing toevoegen: als je dit boek leest, wees er dan op voorbereid dat je een stukje van je hart verliest… en zorg dat er een doos tissues klaarstaat.” – Scandaliciousbookreviews.com

“Sterrenhemel geeft de lezer de beste eerste kus ooit zonder dat de kus plaatsvindt, en daarna wil je alleen maar meer. Holder is perfect zwijmelmateriaal.” – Examiner.com

“Ik lees een hoop geweldige boeken, maar af en toe lees ik een boek dat me écht pakt. Zo’n boek waar ik dagen, weken, maanden later nog aan moet denken. Zo’n boek is Sterrenhemel. Ik mocht Sky meteen: ze is grappig, sarcastisch, slim en sterk. Ik snapte haar. En Dean Holder… is zonder twijfel een van de beste book crushes ooit. Zodra hij op het toneel verscheen, wist ik dat hij bijzonder was. En Sky en Holder horen echt bij elkaar. In ieder opzicht. Sterrenhemel is intens, emotioneel, stomend en adembenemend.” – Autumnreview.com

Colleen Hoover

STERRENHEMEL

Voor Vance. Vaders schenken leven. Sommige leven het ook voor. Dank je dat je mij hebt laten zien hoe je dat doet; leven.

ISBN 978 94 0190 173 4
ISBN e-book 978 94 0190 174 1
NUR 302

© 2014 Uitgeverij Zomer & Keuning, Utrecht

Oorspronkelijk gepubliceerd in het Engels met de titel Hopeless © Sebes & Van Gelderen, Amsterdam, in association with Dystel & Goderich Literary Management, One Union Square West, New York, United States of America. ©2012 by Colleen Hoover

Vertaling: Roelof Posthuma
Omslagontwerp: Julie Bergen, Riverside Studio
Omslagfoto: Shutterstock.com/Kiseley Andrey Valerevich

Alle rechten voorbehouden

All rights reserved. No part of this publication may be reproduced, stored in a retrieval system or transmitted, in any form or by any means, electronic, mechanical, photocopying, recording or otherwise, without the prior written permission of the publisher.

Zondag 28 oktober 2012, 19:29 uur

Ik sta op, kijk neer op het bed en hou mijn adem in uit angst voor de geluiden die vanuit mijn binnenste opwellen.

Ik ga niet huilen.

Ik ga niet huilen.

Langzaam zak ik op mijn knieën, leg mijn handen op de rand van het bed en laat mijn vingers over de gele sterren glijden waarmee het donkerblauwe dekbed is bezaaid. Ik kijk naar de sterren totdat ze beginnen te vervagen door de tranen die mijn ogen vullen.

Ik knijp mijn ogen dicht, grijp met mijn vuisten in het dekbed en begraaf mijn gezicht erin. Mijn schouders beginnen te schokken als de snikken die ik probeerde tegen te houden met geweld naar buiten komen. Met een snelle beweging sta ik op, geef een gil en ruk het dekbed van het bed om het door de kamer te gooien.

Ik bal mijn vuisten en kijk wild om me heen naar iets anders om mee te gooien. Ik ruk de kussens van het bed en slinger ze naar de spiegel met het beeld van een meisje dat ik niet langer ken. Het meisje in de spiegel kijkt me aan en snikt aanstellerig. Die zwakte in haar tranen maakt me woedend. We rennen naar elkaar toe tot onze vuisten tegen elkaar slaan en de spiegel breekt. Ik kijk hoe een miljoen glanzende scherven op het tapijt vallen.

Ik pak het dressoir bij de hoek vast en duw het om, terwijl een volgende veel te lang opgekropte gil naar buiten komt. Zodra de kast ondersteboven ligt ruk ik de laden open en smijt de inhoud door de kamer, draaiend en schoppend naar alles wat me voor de voeten komt. Ik grijp naar de egaal blauwe gordijnen en ruk eraan tot de roede het begeeft en de gordijnen om me heen vallen. Snel pak ik de bovenste doos van de stapel in de hoek en kwak die, zonder zelfs maar te weten wat erin zit, met alle kracht die ik met mijn één meter zestig kan opbrengen tegen de muur.

‘Ik haat je!’ schreeuw ik. ‘Ik haat je, ik haat je, ik haat je!’

Ik gooi alles wat ik op mijn pad vind naar alles wat zich verder op mijn pad bevindt. Steeds als ik mijn mond opendoe om te schreeuwen, proef ik het zout van de tranen die over mijn wangen stromen.

Holders armen slaan plotseling van achteren om me heen en houden me zo stevig vast dat ik niet meer kan bewegen. Ik ruk en trek en schreeuw, net zolang tot ik niet meer nadenk over wat ik doe en mijn bewegingen alleen nog reacties zijn.

‘Stop,’ zegt hij rustig in mijn oor, niet van plan me los te laten. Ik hoor hem, maar doe alsof het niet zo is. Alsof het me niet interesseert. Ik blijf me verzetten, maar zijn greep wordt alleen maar steviger.

‘Blijf van me af!’ schreeuw ik zo hard ik kan, klauwend naar zijn armen. Het haalt niets uit.

Raak me niet aan. Alsjeblieft, alsjeblieft, alsjeblieft.

Het stemmetje weergalmt in mijn hoofd en onmiddellijk word ik slap in zijn armen. Hoe meer tranen, hoe zwakker ik word. Ik ben niets anders meer dan de bron van de tranen die niet willen stoppen.

Ik ben zwak, en ik laat hém winnen.

Holder laat me uit zijn greep en legt zijn handen op mijn schouders, waarna hij me met mijn gezicht naar hem toe draait. Ik kan hem niet aankijken. Uitgeput en verslagen hang ik tegen zijn borst, grijp zijn shirt en druk mijn wang snikkend tegen zijn hart. Hij legt een hand op mijn achterhoofd en brengt zijn mond vlak bij mijn oor.

‘Sky.’ Zijn stem is standvastig en onaangedaan. ‘Je moet weggaan. Nu.’

Zaterdag 25 augustus 2012, 23:50 uur

Ik ga er graag van uit dat de meeste beslissingen die ik in mijn zeventien levensjaren heb genomen verstandig zijn geweest. Hopelijk weegt het soortelijk gewicht van mijn intelligente keuzes op tegen de paar domme die ik maakte. Als het zo werkt, zal ik morgen een karrenvracht verstandige beslissingen moeten nemen, want dat ik Grayson voor de derde keer deze maand via mijn slaapkamerraam naar binnen heb laten sluipen, legt een behoorlijk gewicht in de domme kant van de weegschaal. Maar de enige echte maatstaf om te bepalen hoe dom een bepaald besluit was, is tijd. Ik wacht dus maar af of ik betrapt word voordat ik het vonnis vel.

Hoewel het misschien anders lijkt, ben ik geen slet. Behalve natuurlijk wanneer de definitie van ‘slet’ is dat ik met veel jongens zoen, ongeacht of ik me tot ze aangetrokken voel. In dat geval valt erover te discussiëren.

‘Schiet op,’ zeggen Graysons lippen geluidloos achter het gesloten raam. Hij ergert zich duidelijk aan mijn gebrek aan haast.

Ik maak de vergrendeling los en schuif het raam zo stil mogelijk omhoog. Karen mag dan een toffe moeder zijn, maar als het om jongens gaat die rond middernacht door slaapkamerramen naar binnen sluipen, is ze afkeurend zoals een moeder hoort te zijn.

‘Stil,’ fluister ik. Grayson trekt zich omhoog en slingert een been over het kozijn om mijn slaapkamer binnen te klimmen. Het helpt dat de ramen aan deze kant van het huis nauwelijks een meter boven de grond zitten, zodat het bijna is alsof ik mijn eigen buitendeur heb. Six en ik hebben bij het verkeer tussen onze huizen waarschijnlijk vaker gebruikgemaakt van onze ramen dan van de deuren. Karen is daar zo aan gewend geraakt dat ze het niet eens meer vreemd vindt dat mijn raam meestal openstaat.

Voor ik mijn gordijn dichtdoe, kijk ik naar het raam van Six’ slaapkamer. Ze zwaait naar me terwijl ze tegelijk aan de arm trekt van Jaxon, die bij haar naar binnen klimt. Zodra hij veilig binnen is, draait hij zich om en steekt zijn hoofd naar buiten. ‘Ik zie je over een uur bij jouw pick-up,’ fluistert hij tamelijk luid naar Grayson. Hij doet Six’ raam dicht en sluit de gordijnen.

Six en ik zijn onafscheidelijk sinds de dag dat zij naast ons kwam wonen, vier jaar geleden. De ramen van onze slaapkamers liggen naast elkaar, wat heel handig is gebleken. Het begon allemaal heel onschuldig. Toen we veertien waren sloop ik ’s avonds naar haar kamer, waarna we ijs uit de vriezer stalen en films keken. Toen we vijftien waren begonnen we jongens binnen te laten om samen met ons ijs te eten en films te kijken. Tegen de tijd dat we zestien waren, raakten ijs en film op de achtergrond. Nu we zeventien zijn, komen we onze slaapkamers niet uit voordat de jongens naar huis zijn. En daarna is het weer tijd voor ijs en films.

Six werkt zich door haar vriendjes zoals ik door de ijssmaken. Op dit moment is Jaxon haar smaak van de maand; de mijne is Rocky Road. Grayson en Jaxon zijn beste vrienden, en zo hebben Grayson en ik elkaar leren kennen. Als Six’ smaak van de maand een lekkere vriend heeft, loodst ze die in mijn armen. En Grayson is absoluut lekker. Hij heeft een geweldig lichaam, perfect warrig haar, indringende donkere ogen… kortom, alles erop en eraan. De meeste meisjes die ik ken zouden het een voorrecht vinden om alleen al met hem in dezelfde kamer te zijn.

Jammer genoeg geldt dat niet voor mij.

Ik trek de gordijnen dicht en draai me om naar Grayson, die vlak voor me staat, klaar voor de start. Hij legt zijn handen tegen mijn wangen en tovert zijn veroverende glimlach tevoorschijn. ‘Hallo, schoonheid.’ Hij geeft me geen kans om te reageren voor zijn lippen hun warme en vochtige begroeting op de mijne drukken. Hij blijft me kussen terwijl hij zijn schoenen uittrekt. Moeiteloos schuift hij ze opzij terwijl we samen naar mijn bed lopen, onze monden nog steeds op elkaar. Het gemak waarmee hij dit allemaal tegelijk doet, is even indrukwekkend als verontrustend. Langzaam laat hij me op mijn bed zakken. ‘Zit je deur op slot?’

‘Check maar even,’ zeg ik. Hij geeft me een snelle kus op mijn lippen voordat hij overeind komt om de deur te controleren. Ik ben nu dertien jaar bij Karen en heb nog nooit huisarrest gekregen – en ik ben niet van plan haar een reden te geven om er alsnog mee te beginnen. Over een paar weken ben ik achttien, maar ik betwijfel of ze haar huisregels gaat aanpassen zolang ik bij haar woon.

Niet dat haar opvoedingsstijl negatief is. Ze is alleen nogal tegenstrijdig. Aan de ene kant is ze heel strikt: geen internet, mobiele telefoons of zelfs maar televisie, omdat ze gelooft dat technologie de bron is van alle kwaad in de wereld. Maar in andere dingen is ze juist weer heel gemakkelijk. Ik mag met Six uitgaan wanneer ik wil en zolang Karen maar weet waar ik uithang, hoef ik niet eens op een bepaalde tijd terug te zijn. Maar ik heb het ook nooit te gek gemaakt, dus misschien is er wel een onuitgesproken avondklok die ik simpelweg nooit heb overtreden.

Ze vindt het niet erg als ik vloek, hoewel ik dat zelden doe. En zo nu en dan mag ik zelfs wijn drinken bij het avondeten. Ze praat meer met mij alsof ik haar vriendin ben dan haar dochter (ze heeft me geadopteerd toen ik vijf was) en heeft het zelfs klaargespeeld dat ik (bijna) altijd open en eerlijk tegen haar ben over wat er in mijn leven speelt.

Ze kent geen middenweg. Ze is extreem mild of extreem streng. Een soort conservatieve liberaal, of een liberale conservatief. Hoe dan ook, ze is moeilijk te doorgronden. Ik doe al jaren geen pogingen meer.

Het enige waarbij we recht tegenover elkaar stonden, was scholing. Ze heeft me mijn hele leven thuisonderwijs gegeven omdat openbare scholen volgens haar ook een bron van kwaad zijn, maar sinds Six het idee in mijn hoofd plantte, heb ik jaren gesmeekt om gewoon naar school te mogen gaan. Ik heb me aangemeld voor universiteiten en ik geloof dat ik een betere kans heb om toegelaten te worden als ik een paar buitenschoolse activiteiten kan opvoeren. Na maanden van onophoudelijke smeekbeden gaf Karen eindelijk toe en mocht ik me voor mijn laatste jaar inschrijven op een high school. Ik had in het thuisprogramma al genoeg geleerd om binnen een paar maanden examen te kunnen doen, maar ergens heb ik er aItijd naar verlangd om het leven van een normale jongere te kunnen ervaren.

Als ik had geweten dat Six voor een uitwisselingsprogramma naar het buitenland zou vertrekken, uitgerekend in de week waarin we onze eerste dagen samen in het laatste jaar zouden beleven, had ik nooit over die school gepeinsd. Maar ik ben onvergeeflijk koppig en zou liever met een vork in mijn hand prikken dan dat ik Karen zou vertellen dat ik me bedacht heb.

Ik heb geprobeerd er niet aan te denken dat ik Six dit jaar niet bij me heb. Ik weet hoe graag ze op uitwisseling wilde, maar mijn egoïs tische ik hoopte van harte dat het niet door zou gaan. Het idee dat ik zonder haar naar school moet, maakt me doodsbang. Maar ik begrijp dat onze scheiding onvermijdelijk is en dat ik op een gegeven moment de echte wereld moet betreden, waar nog meer mensen leven behalve Six en Karen.

Boeken namen altijd de plaats in van mijn gebrekkige toegang tot de echte wereld, maar het kan niet gezond zijn om in een wereld van romantische mythes te leven. Al lezend heb ik ook al kennisgemaakt met de (misschien gedramatiseerde) verschrikkingen van high school; eerste schooldagen, kliekjesvorming en achterbakse meiden. Het helpt ook niet dat ik volgens Six al een zekere reputatie heb, omdat ik met haar omga. Ze heeft nu eenmaal niet de beste naam op het gebied van kuisheid, en kennelijk hebben sommige jongens met wie ik heb gezoend geen beste naam op het gebied van discretie. Met die combinatie gaat het een interessante eerste schooldag worden.

Niet dat het mij uitmaakt. Ik heb me niet ingeschreven om vrienden te maken of indruk op iemand te maken, dus zolang mijn ongewilde reputatie mijn doel niet in de weg staat, is er niets aan de hand.

Hoop ik.

Grayson komt terug naar bed nadat hij de deur heeft gecontroleerd. Hij glimlacht verleidelijk. ‘Wat dacht je van een striptease?’ Hij beweegt zijn heupen en trekt zijn shirt omhoog om de buikspieren te showen waar hij zo hard aan heeft gewerkt. Het begint me op te vallen dat hij geen gelegenheid voorbij laat gaan om ze te laten zien. Echt de typische badboy die het met zichzelf getroffen heeft.

Ik lach als hij zijn shirt boven zijn hoofd ronddraait en naar me toe gooit, om vervolgens weer boven op me te komen liggen. Hij laat zijn hand in mijn nek glijden en trekt mijn mond terug in positie.

Het is iets meer dan een maand geleden dat Grayson voor het eerst mijn slaapkamer binnensloop en hij maakte meteen duidelijk dat hij niet op een relatie uit was. Ik op mijn beurt maakte duidelijk dat ik niet op hém uit was, en dus ging het vanaf het eerste moment uitstekend. Hij is natuurlijk een van de weinige mensen die ik ken op school, dus ik ben bang dat mijn schoolgang het einde zal betekenen van wat we met elkaar hebben: absoluut niets.

Hij is er nog geen drie minuten of zijn hand zit al onder mijn shirt. Ik denk dat ik gerust mag zeggen dat hij hier niet is voor mijn interessante gespreksstof. Zijn lippen bewegen van mijn mond naar mijn nek en ik gebruik het rustmoment om diep adem te halen en te proberen iets te voelen.

Wat dan ook.

Ik staar naar de plastic glow-in-the-darksterren aan het plafond boven mijn bed, me vaag bewust van zijn lippen die zich een weg banen naar mijn borst. Het zijn er zesenzeventig. Sterren, bedoel ik. Ik weet het omdat ik de laatste weken veel tijd heb gehad om ze te tellen terwijl ik me in dezelfde hachelijke positie bevond: onmerkbaar onaangedaan terwijl Grayson mijn gezicht en nek en soms mijn borst verkent met zijn nieuwsgierige, opgewonden lippen.

Als het me niets doet, waarom laat ik hem dan zijn gang gaan?

Ik heb nooit een emotionele band gehad met de jongens met wie ik wat heb gehad. Of liever, de jongens die wat met míj hebben gehad. Het is helaas grotendeels eenrichtingsverkeer. Er was maar één jongen die ooit iets bij me opwekte dat op een lichamelijke of emotionele reactie leek, en zelfs dat bleek niet meer dan inbeelding. Hij heette Matt en we hadden minder dan een maand verkering voordat zijn eigenaardigheden me te veel werden. Bijvoorbeeld dat hij geen water uit flesjes wilde drinken tenzij hij een rietje had, of de manier waarop zijn neusvleugels naar buiten bewogen als hij vooroverboog om me te kussen. Of de manier waarop hij ‘ik hou van je’ zei, drie weken nadat we officieel een stel waren.

Juist. Dat was de druppel. Vaarwel, Matty.

Six en ik hebben mijn gebrek aan lichamelijke reactie op jongens eindeloos geanalyseerd. Zij dacht even dat ik misschien lesbisch was. Na een heel korte en onhandige kus om die theorie te testen toen we zestien waren, besloten we beiden dat dat niet het geval was. Het is niet dat ik het niet leuk vind om met jongens te gaan. Dat vind ik het wel – anders zou ik het niet doen. Maar ik vind het om andere redenen leuk dan andere meisjes. Ik ben nooit volledig van de kaart geweest, voel geen vlinders in mijn buik. Het hele idee van zwijmelen is mij vreemd. De echte reden waarom ik het leuk vind om met jongens te gaan is dat het me een aangenaam en volkomen verdoofd gevoel geeft. Het zijn situaties zoals deze waarin ik me nu met Grayson bevind waarin mijn verstand op nul gaat. Het staat gewoon stil, en dat vind ik een prettig gevoel.

Ik kijk naar de zeventien sterren in de rechterbovenhoek van mijn plafond, maar word plotseling terug gerukt naar de werkelijkheid. Graysons hand heeft zich verder gewaagd dan ik hem in het verleden heb toegestaan en snel besef ik dat hij mijn spijkerbroek heeft opengemaakt en dat zijn vingers zich een weg banen naar de katoenen rand van mijn onderbroek.

‘Nee, Grayson,’ fluister ik, zijn hand wegduwend.

Hij trekt zijn hand terug en kreunt, drukt zijn voorhoofd in het kussen. ‘Kom op, Sky.’ Hij ademt zwaar tegen mijn nek, rolt op zijn rechterzij en probeert me met zijn glimlach in te pakken.

Heb ik al vermeld dat ik immuun ben voor zijn verleidersgrijns?

‘Hoelang wil je dat nog volhouden?’ Zijn hand glijdt over mijn buik en zijn vingers willen weer onder mijn spijkerbroek kruipen.

Ik krijg kippenvel. ‘Wat wil ik volhouden?’ Ik probeer onder hem weg te kruipen.

Hij steunt op zijn handen en kijkt me aan alsof ik niet goed wijs ben. ‘Het fatsoenlijke meisje uithangen. Ik heb het gehad, Sky. Laten we het gewoon doen.’

Dit brengt me terug bij de reden waarom ik, anders dan algemeen wordt aangenomen, geen slet ben. Ik heb nooit seks gehad, ook niet met de pruilende Grayson. Ik ben me ervan bewust dat mijn gebrek aan lust het waarschijnlijk op emotioneel vlak makkelijker zou maken om willekeurige seks te bedrijven. Maar ik besef evengoed dat ik juist daarom misschien beter helemaal geen seks kan hebben. Zodra ik die grens over ga, zijn de geruchten over mij geen geruchten meer. Dan zouden het feiten zijn, en het laatste wat ik wil is dat de dingen die mensen over mij zeggen waarheid worden. Ik heb mijn bijna achttien jaar maagdelijkheid dus te danken aan pure koppigheid, geloof ik.

Nu pas, terwijl Grayson hier al tien minuten is, ruik ik de alcohol. ‘Je bent dronken.’ Ik duw tegen zijn borst. ‘Ik had gezegd dat je hier niet meer dronken hoefde te verschijnen.’ Hij rolt van me af en ik sta op om mijn spijkerbroek dicht te knopen en mijn shirt te fatsoeneren. Ik ben blij dat hij dronken is. Het is allang tijd voor hem om te vertrekken.

Hij gaat op de rand van het bed zitten, pakt me bij mijn middel, trekt me naar zich toe. Hij slaat zijn armen om me heen en laat zijn hoofd tegen mijn buik rusten. ‘Het spijt me,’ zegt hij. ‘Ik wil je alleen zo graag dat ik niet denk dat ik hier nog eens kan komen als je er niet voor gaat.’ Hij laat zijn handen naar mijn billen zakken en drukt zijn lippen tegen de huid tussen mijn shirt en broek.

‘Dan kom je maar niet.’ Ik draai met mijn ogen, maak me los en loop naar het raam. Als ik het gordijn opendoe, is Jaxon al bezig naar buiten te klimmen uit het raam van Six. Op de een of andere manier hebben we allebei het bezoek kunnen reduceren van een uur tot tien minuten. Ik kijk Six aan en haar blik vertelt me dat ze het met me eens is: tijd voor een nieuwe smaak.

Ze stapt achter Jaxon uit het raam en komt naar me toe. ‘Is Grayson ook dronken?’

Ik knik. ‘Driemaal is scheepsrecht.’ Ik draai me om en kijk naar Grayson die languit op het bed ligt, zich onbewust van het feit dat hij niet meer welkom is. Ik loop naar hem toe, pak zijn shirt op en gooi het in zijn gezicht. ‘Wegwezen.’ Hij kijkt me aan, trekt een wenkbrauw op en laat zich nors van het bed glijden als hij ziet dat ik geen grapje maak. Met een kleuterachtige pruillip trekt hij zijn schoenen aan en ik stap opzij om hem erlangs te laten.

Six wacht tot Grayson uit het raam is gestapt en klimt dan naar binnen, terwijl een van de jongens het woord ‘hoeren’ mompelt. Binnen zucht Six hopeloos, draait zich om en steekt haar hoofd uit het raam.

‘Grappig dat wij hoeren zijn omdat jullie je zin níét kregen. Sukkels.’ Ze doet het raam dicht en loopt naar het bed, laat zich achterovervallen met de handen achter haar hoofd. ‘Another one bites the dust,’ zegt ze.

Ik lach, maar mijn lach wordt onderbroken door een harde klap op mijn slaapkamerdeur. Ik doe onmiddellijk open en stap opzij als Karen naar binnen stormt. Haar moederlijke instinct stelt me niet teleur. Gejaagd kijkt ze om zich heen tot ze Six op het bed ziet zitten.

‘Verdraaid,’ zegt ze, zich naar mij omdraaiend. Ze zet haar handen op haar heupen en fronst. ‘Ik zou zweren dat ik hier jongens hoorde.’

Ik loop naar mijn bed en probeer de pure paniek in mijn lichaam te verbergen. ‘En je lijkt teleurgesteld omdat…’ Ik begrijp haar reacties soms absoluut niet. Zoals ik al zei: tegenstrijdig.

‘Je wordt over een maand achttien. Mijn kansen om je voor het eerst van je leven huisarrest te geven zijn bijna verkeken. Het wordt tijd dat je wat ernstiger de fout in gaat, meisje.’

Ik zucht opgelucht als ik merk dat ze een grapje maakt, en ik voel me bijna schuldig omdat ze me er niet echt van verdenkt dat ik vijf minuten eerder met een jongen op ditzelfde bed lag. Mijn hart bonkt zo hard in mijn borst dat ik haast bang ben dat ze het hoort.

‘Karen?’ zegt Six achter ons. ‘Als je het wilt weten: we hebben net voor je binnenkwam twee mooie jongens het raam uit gezet omdat ze dronken waren.’

Mijn mond valt open en ik draai me met een ruk om naar Six. Met mijn blik hoop ik haar duidelijk te maken dat sarcasme niet leuk is als het ook de waarheid is.

Karen lacht. ‘Nou, misschien kun je morgenavond een paar leuke nuchtere jongens vinden.’

Ik hoef me geen zorgen meer te maken of Karen mijn hart hoort kloppen, want het staat nu volkomen stil.

‘Nuchtere jongens? Die kan ik wel regelen, denk ik,’ zegt Six met een knipoog naar mij.

‘Blijf je slapen?’ vraagt Karen terwijl ze naar de deur loopt.

Six haalt haar schouders op. ‘Ik denk dat we vannacht bij mij thuis blijven. Het is mijn laatste week in mijn eigen bed voor de komende zes maanden. En ik heb een film met Channing Tatum op het programma staan.’

Ik kijk Karen aan en zie het aankomen.

‘Niet doen, mam.’ Ik stap in haar richting, maar zie de waas al voor haar ogen komen. ‘Nee, nee, nee.’ Als ik bij haar ben, is het te laat. Ze pruilt. Als er iets is waar ik niet tegen kan, is het huilen. Niet omdat het me emotioneel maakt, maar omdat ik het irritant vind. En ongemakkelijk.

‘Eentje nog,’ zegt ze, naar Six toe rennend. Ze heeft haar vandaag op zijn minst al tien keer omhelsd. Volgens mij is Karen nog verdrietiger dan ik vanwege Six’ aanstaande vertrek. Six laat zich de elfde omhelzing welgevallen en knipoogt naar mij over Karens schouder. Ik moet ze bijna van elkaar losrukken om Karen de slaapkamer uit te werken.

Ze loopt terug naar de deur en draait zich nog een laatste keer om. ‘Ik hoop dat je een leuke Italiaanse jongen tegenkomt,’ zegt ze tegen Six.

‘Wel meer dan één, mag ik hopen,’ antwoordt Six doodleuk.

Zodra de deur achter Karen dichtvalt, draai ik me met een ruk om, spring op het bed en knijp Six in haar arm. ‘Wat ben je toch een kreng! Dat was niet tof van je. Ik dacht dat ik erbij was.’

Ze lacht, pakt mijn hand vast en staat op. ‘Kom mee. Ik heb Rocky Road.’

Dat laat ik me geen twee keer zeggen.

Maandag 27 augustus 2012, 7:15 uur

Ik twijfelde deze ochtend of ik zou gaan hardlopen, maar uiteindelijk heb ik gekozen voor uitslapen. Ik loop elke dag behalve zondag, maar het leek verkeerd om vandaag extra vroeg op te staan. De eerste schooldag is op zichzelf al marteling genoeg, dus ik besluit het rennen uit te stellen tot na schooltijd.

Gelukkig heb ik al bijna een jaar mijn eigen auto, zodat ik van niemand afhankelijk ben om op tijd op school te komen. Uiteindelijk ben ik zelfs vijfenveertig minuten te vroeg. Ik ben de derde die de parkeerplaats op rijdt en heb in elk geval een goede plek.

Ik dood de tijd door het sportveld naast de parkeerplaats te verkennen. Als ik bij het hardloopteam wil komen, moet ik op z’n minst weten waar ik moet zijn. Bovendien kan ik moeilijk een halfuur in mijn auto blijven zitten om de minuten af te tellen.

Aan de overkant van de atletiekbaan loopt een jongen. Ik steek recht over naar de tribunes, ga op de bovenste rij zitten en bekijk mijn nieuwe omgeving. Vanaf hier kan ik het hele schoolcomplex voor me zien liggen, en het is niet half zo angstaanjagend als ik me had voorgesteld. Six heeft een plattegrond voor me getekend en zelfs een paar aandachtspunten opgeschreven. Ik trek het papier uit mijn rugzak en bekijk het voor de eerste keer. Volgens mij is ze aan het overcompenseren uit schuldgevoel omdat ze mij aan mijn lot overlaat.

Ik kijk naar de school en weer op de kaart. Het lijkt simpel. Klaslokalen in het gebouw rechts, kantine links, atletiekbaan en sportveld achter de sportzaal. Ze heeft een lange lijst aandachtspunten gemaakt en nu ik toch tijd heb, neem ik ze meteen door.

- Gebruik nooit de wc’s naast het natuurkundelokaal. Nooit ofte nimmer.

- Draag je rugzak over één schouder. Nooit over beide, dat staat suf.

- Controleer altijd de houdbaarheidsdatum op de melk.

- Word vrienden met Stewart, de conciërge. Altijd goed om hem aan jouw kant te hebben.

- Vermijd de kantine tegen elke prijs. Maar als het slecht weer is, doe dan alsof je heel goed weet wat je doet wanneer je naar binnen loopt. Ze ruiken angst.

- Als je Declare voor wiskunde krijgt, ga dan achterin zitten en maak geen oogcontact. Hij is gek op schoolmeisjes, als je begrijpt wat ik bedoel. Of beter nog, ga vooraan zitten. Makkelijk tienen scoren…

De lijst gaat door, maar ik kan niet meer verder lezen. Ik ben in mijn hoofd blijven hangen bij ‘ze ruiken angst’. Op dit soort momenten zou ik een mobieltje willen hebben om Six onmiddellijk te bellen en uitleg te eisen. Ik vouw het papier op en stop het terug in mijn tas. Mijn ogen zoeken de eenzame hardloper weer op. Hij zit op de atletiekbaan met zijn rug naar me toe te strekken. Ik weet niet of hij een leerling is of een trainer, maar als Grayson dit bovenlijf zag, zou hij waarschijnlijk met heel wat minder enthousiasme zijn eigen buikspieren tentoonstellen.

Hij staat op, loopt zonder naar mij op te kijken naar de tribunes, gaat door de poort naar de parkeerplaats en loopt naar een van de auto’s. Nadat hij het portier heeft opengedaan, pakt hij een T-shirt van de passagiersstoel en trekt het over zijn hoofd. Op het moment dat hij instapt en wegrijdt, begint de parkeerplaats net vol te lopen.

O hemel.

Ik pak mijn rugzak, steek bewust beide armen door de lussen en loop de trap af naar de hel.

*

Zei ik hel? Want dat is zacht uitgedrukt. Dit is alles waar ik bang voor was en meer. De lessen gaan wel, maar ik moest (uit pure noodzaak en omdat ik dacht dat het nooit zo erg kon zijn) gebruikmaken van de toiletten naast het natuurkundelokaal, en hoewel ik het overleefd heb, ben ik voor het leven getekend. Een eenvoudige hint van Six dat de ruimte meer als bordeel wordt gebruikt dan als wc zou hebben volstaan.

Het is nu het vierde uur en ik heb vrijwel alle meisjes die ik in de gangen tegenkwam niet heel subtiel de woorden ‘slet’ en ‘hoer’ horen fluisteren. En over een gebrek aan subtiliteit gesproken: de stapel dollarbiljetten die net uit mijn kluisje is gevallen, samen met een briefje, is een goede indicatie dat ik wellicht niet zo welkom ben. Het briefje was getekend door de directeur, maar dat kan ik nauwelijks geloven, gezien het feit dat ‘jouw’ gespeld was als ‘jou’ en de mededeling luidde: Jammer dat jou kluisje geen paal heeft, slet.

Ik kijk met een wat zuur glimlachje naar het briefje in mijn hand en accepteer beschaamd wat ik mezelf voor de komende twee semesters heb aangedaan. Ik dacht dat alleen mensen in boeken zulke dingen deden, maar dit is het levende bewijs dat gekken werkelijk bestaan. Ik hoop ook dat de grappen die ik nog te verduren zal krijgen op deze zullen lijken. Welke idioot geeft geld weg om iemand te beledigen? Een rijke idioot, neem ik aan. Of rijke idioten, meervoud.

Ik weet zeker dat de kliek giechelende grietjes achter mij met hun schaarse (zij het peperdure) kleding verwacht dat ik alles uit mijn handen laat vallen om huilend naar de dichtstbijzijnde wc’s te rennen. Er schorten maar drie dingetjes aan hun verwachtingspatroon:

1) Ik huil niet. Nooit.

2) Ik ben in die wc’s geweest en ga er nooit meer naartoe.

3) Ik ben gek op geld. Wie zou daarvoor wegrennen?

Ik zet mijn rugzak onder mijn kluisje op de grond en raap het geld op. Er liggen minstens twintig dollarbiljetten op de grond, en nog meer dan tien in het kluisje. Die doe ik erbij en ik stop de hele bundel in mijn rugzak. Als ik mijn boeken heb gepakt en het kluisje heb afgesloten, hang ik de rugzak over mijn beide schouders en glimlach.

‘Bedank jullie vaders maar namens mij.’ Ik loop langs de meidenkliek, die niet meer giechelt, en negeer hun woedende blikken.

*

Tegen lunchtijd regent het zo hard dat er geen twijfel meer over bestaat dat karma terugslaat met rotweer. Op wie precies valt alleen nog te bezien.

Oké. Ik kan het.

Ik zet mijn handen tegen de kantinedeuren en duw ze open, half en half verwachtend dat ik begroet zal worden met zwavel en vuur.

Ik stap door de deuropening en tref geen zwavel en vuur aan, maar een oorverdovende herrie zoals ik nog nooit eerder heb gehoord. Het is alsof iedereen in de kantine probeert harder te praten dan alle anderen in de hele ruimte. Ik ben op een school terechtgekomen met uitsluitend baas-boven-bazen.

Ik doe mijn best om zelfvertrouwen uit te stralen zonder ongewilde aandacht te trekken. Niet van jongens, niet van kliekjes, niet van buitenstaanders en niet van Grayson. Ik kom ongeschonden tot halverwege de rij voor het buffet als iemand plotseling zijn arm door de mijne steekt en me meetrekt.

‘Op jou heb ik gewacht,’ zegt hij. Ik krijg niet eens de kans zijn gezicht goed op te nemen voor hij me tussen de tafels van de kantine door loodst. Ik zou eigenlijk tegen zulke brutaliteit moeten protesteren, maar dit is het opwindendste wat me de hele dag is overkomen. Hij trekt zijn arm terug en pakt mijn hand vast, waarna hij me nog sneller achter zich aan trekt. Ik geef mijn verzet op en laat me meevoeren.

Aan zijn rug te zien heeft hij stijl, hoe vreemd die stijl dan ook mag zijn. Hij draagt een flanellen overhemd waarin het felroze van zijn schoenen terugkomt op een strakke zwarte broek die bijzonder flatterend zou zijn… als hij een meisje was. Nu accentueert de broek alleen zijn tengere bouw. Zijn donkerbruine haar is aan weerszijden kort en een beetje langer op zijn hoofd. Zijn ogen… kijken me aan. Het dringt tot me door dat we stilstaan en dat hij mijn hand niet langer vasthoudt.

‘Als dat de hoer van Babylon niet is.’ Hij grijnst. Ondanks de woorden die uit zijn mond komen, is zijn gelaatsuitdrukking innemend. Hij gaat aan een tafeltje zitten en maakt een uitnodigend gebaar. Er staan twee borden, maar slechts eentje voor hemzelf. Hij schuift een van de borden naar de lege stoel die voor me staat. ‘Ga zitten. We moeten een bondgenootschap bespreken.’

Ik ga niet zitten. Een paar seconden lang doe ik helemaal niets behalve de situatie overdenken. Ik heb geen idee wie deze jongen is, maar hij doet alsof hij mij verwachtte. En laten we ook niet vergeten dat hij me zojuist een hoer noemde. En het ziet ernaar uit dat hij… de lunch voor me betaald heeft? Ik kijk hem van opzij aan en probeer hem in te schatten, tot mijn blik wordt getrokken door zijn rugzak, op de stoel naast hem.

‘Lees je graag?’ vraag ik, wijzend naar het boek dat eruit steekt. Het is geen schoolboek, maar een echt boek-boek. Zo een waarvan ik dacht dat het deze generatie van internetaanbidders niets meer zei. Ik trek het tevoorschijn en ga tegenover hem zitten. ‘Wat voor genre is het? Laat het alsjeblieft geen sciencefiction zijn.’

Hij leunt achterover in zijn stoel en grijnst alsof hij zojuist een prijs heeft gewonnen. Misschien is dat ook wel zo. Ik ben tenslotte gaan zitten.

‘Maakt het uit welk genre het is als het een goed boek is?’

Ik blader erdoorheen, maar kan niet opmaken of het een liefdesverhaal is of niet. Ik ben gek op liefdesverhalen, en afgaand op het uiterlijk van de jongen tegenover me, zou dat voor hem ook kunnen gelden.

‘Is het goed?’ vraag ik, verder bladerend.

‘Ja. Neem maar mee. Ik heb het tijdens het computerpracticum uitgelezen.’

Ik kijk naar hem op en hij glundert nog steeds vanwege zijn overwinning. Nadat ik het boek in mijn rugzak heb gedaan, buig ik voorover om mijn bord te inspecteren. Allereerst kijk ik naar de datum van de melk. In orde.

‘En als ik nu vegetariër was?’ Ik wijs naar de kippenborst op de salade.

‘Dan eet je eromheen.’

Ik pak mijn vork en prik er een stukje kip aan. ‘Je hebt geluk, ik ben geen vegetariër.’

Hij glimlacht, pakt zijn eigen vork en begint te eten.

‘Tegen wie vormen we een bondgenootschap?’ Ik vraag me af waarom hij mij heeft uitgezocht.

Hij kijkt om zich heen en zijn hand gebaart naar alle kanten. ‘Gekken. Sporters. Watjes. Krengen.’ Hij laat zijn hand zakken en ik zie dat hij zijn nagels zwart heeft gelakt. Hij ziet dat ik ernaar kijk, kijkt zelf ook en tuit zijn lippen. ‘Zwart past bij mijn stemming vandaag. Misschien kies ik een wat vrolijker kleur als jij op mijn verzoek ingaat. Geel, bijvoorbeeld.’

Ik schud mijn hoofd. ‘Ik haat geel. Hou het maar bij zwart, dat past bij je hart.’

Hij lacht. Het is een oprechte, pure lach die me laat glimlachen. Ik mag… deze jongen wiens naam ik niet eens weet. ‘Hoe heet je?’ vraag ik.

‘Breckin. En jij bent Sky. Dat hoop ik althans. Ik had het natuurlijk wel even kunnen checken voor ik je vertelde over mijn kwade, sadistische plan om de school over te nemen met ons tweepersoonsbondgenootschap.’

‘Ik ben Sky. En je hoeft je geen zorgen te maken, want je hebt nog niets gezegd over je kwade plannen. Maar ik ben wel benieuwd hoe jij wist wie ik ben. Ik ken vier of vijf jongens op deze school, met wie ik allemaal iets gehad heb. Jij hoort daar niet bij, dus hoe zit het?’

Even zie ik in zijn ogen iets wat op medelijden lijkt. Hij mag blij zijn dat het niet meer was dan een flits.

Breckin haalt zijn schouders op. ‘Ik ben hier nieuw. En als je dat nog niet uit mijn onberispelijke modegevoel had afgeleid, moet je denk ik wel weten dat ik…’ Hij leunt voorover, zet zijn handen voor de broodnodige discretie om zijn mond en fluistert: ‘… mormoon ben.’

Ik lach. ‘Ik dacht dat je “homo” wilde zeggen.’

‘Ook,’ zegt hij met een verontschuldigend handgebaar. Met zijn handen gevouwen onder zijn kin leunt hij voorover. ‘Serieus, Sky. Ik heb je vandaag in de klas gezien en het is duidelijk dat jij hier ook nieuw bent. En ik zag dat je absoluut niet reageerde toen dat zogenaamde strippersgeld uit je kluisje viel voor het vierde uur. Op dat moment wist ik dat we voor elkaar bestemd zijn. Als wij een pact sluiten, kunnen we op z’n minst twee onnodige tienerzelfmoorden voorkomen dit jaar. Wat zeg je ervan? Wil je mijn allerbeste vriendin in de hele wijde wereld worden?’

Ik lach. Hoe zou ik niet kunnen lachen? ‘Natuurlijk. Maar als dat boek niks is, moet ik onze vriendschap nog eens heroverwegen.’

Maandag 27 augustus 2012, 15:55 uur

Breckin bleek vandaag mijn reddende engel. En hij is écht mormoons. We hebben veel gemeen en nog meer niet gemeen, wat hem des te leuker maakt. Hij is ook geadopteerd, maar hij heeft een hechte band met zijn biologische ouders. Hij heeft twee broers die niet geadopteerd zijn en ook niet homofiel zijn, waardoor zijn ouders aannemen dat zijn homofilie te maken heeft met het feit dat hij geen bloedband met hen heeft. Hij zegt dat ze hopen dat het zal verdwijnen met meer gebeden en als hij klaar is met high school, maar hij denkt dat het alleen maar zal opbloeien.

Het is zijn droom om op een dag een Broadwayster te worden, maar naar eigen zeggen ontbreekt het hem aan zang- en acteertalent, dus hij heeft zijn droom bijgesteld en heeft zich ingeschreven voor de studie bedrijfskunde. Ik vertelde hem dat ik een major in creatief schrijven wil doen, in yogabroeken rond wil lopen en de hele dag niets anders wil doen dan boeken schrijven en ijs eten. Hij vroeg wat voor genre ik zou schrijven en mijn antwoord was, uiteraard: ‘Wat maakt het uit? Als het maar goed is.’ Die opmerking bezegelde ons lot, denk ik.

Nu ben ik op weg naar huis en denk erover na of ik Six zal vertellen over mijn bitterzoete ervaringen op deze eerste dag, of dat ik boodschappen ga doen om mijn cafeïneshot te krijgen vóór mijn dagelijkse hardlooprondje.

De cafeïne wint, ondanks het feit dat mijn genegenheid voor Six net iets groter is.

Mijn minimale aandeel in het huishouden is de wekelijkse gang naar de supermarkt. Alles bij ons in huis is vrij van suiker, koolhydraten en vooral smaak, dankzij Karens veganistische levensstijl. Daarom doe ik graag zelf boodschappen. Ik pak een sixpack frisdrank en de grootste zak mini-Snickers die ik kan vinden en gooi beide in de winkelwagen. Ik heb een uitstekende verstopplaats voor de geheime voorraad in mijn slaapkamer. De meeste mensen verstoppen sigaretten en wiet, ik verstop suiker.

Ik herken het meisje achter de kassa. Ze zat het tweede uur bij mij in de klas, bij Engels. Ik ben er vrij zeker van dat ze Shayna heet, maar op haar naamplaatje staat Shayla. Shayna/Shayla is alles wat ik graag zou willen zijn. Lang, welgevormd en stralend blond. Ik kan op een goede dag net aan de één meter tweeënzestig komen en mijn steile bruine haar kan wel een knipbeurt gebruiken – misschien zelfs wat highlights. Het zou alleen een crime zijn om die te onderhouden, met mijn hoeveelheid haar. Het valt bijna twintig centimeter over mijn schouders, maar meestal heb ik het in een staart vanwege de hoge luchtvochtigheid hier in het zuiden.

‘Zit jij niet bij mij bij natuurkunde?’ vraagt Shayna/Shayla.

‘Engels,’ corrigeer ik haar.

Ze kijkt me minachtend aan. ‘Dat wás Engels,’ zegt ze verongelijkt. ‘Ik vroeg: “Zit jij niet bij mij bij natuurkunde?”’

Dat meen je niet! Zó blond hoef ik nu ook weer niet te zijn.

‘Nee,’ zeg ik. ‘Ik bedoel Engels als in: ik zit niet bij natuurkunde bij je in de klas, maar bij Engels.’

Even kijkt ze me leeg aan, dan begint ze te lachen. ‘O.’ Het vallende kwartje is zichtbaar in haar ogen. Ze kijkt naar het scherm van de kassa en leest mijn totaalbedrag. Snel haal ik de creditcard uit mijn achterzak in de hoop te ontkomen aan wat een hemeltergend gesprek dreigt te worden.

‘O fuck,’ zegt ze zachtjes. ‘Kijk eens wie we daar hebben.’

Ik kijk haar aan en zie dat ze naar iemand achter mij kijkt, in de rij bij de andere kassa. Correctie, ze staart kwijlend naar de persoon achter mij.

‘Hoi, Holder,’ zegt ze met verleidelijk glimlachende volle lippen.

Staat ze nu echt met haar wimpers te fladderen? Ja. Ik ben er vrij zeker van. Ik dacht echt dat alleen tekenfilmfiguren dat konden.

Ik kijk over mijn schouder om die Holder te zien, die het laatste beetje zelfrespect dat Shayna/Shayla mogelijk bezat heeft weggepoetst. De jongen kijkt naar haar en knikt even, kennelijk ongeïnteresseerd.

‘Hoi’ – hij tuurt op haar naamplaatje – ‘Shayla.’ Daarna richt hij zijn aandacht weer op zijn eigen caissière.

Negeert hij haar? Een van de mooiste meisjes van de school werpt zich zo’n beetje aan zijn voeten, en hij doet alsof ze hem lastigvalt? Is hij wel menselijk? Zo zouden de jongens die ik ken niet reageren.

Ze snuift. ‘Het is Shayna,’ zegt ze, duidelijk geïrriteerd dat hij haar naam niet kent. Ik draai me weer om naar Shayna en haal mijn creditcard door het apparaat.

‘Het spijt me,’ zegt hij, ‘maar je weet toch wel dat er “Shayla” op je naambordje staat?’

Ze kijkt naar beneden en draait het naambordje omhoog om het te kunnen lezen. ‘Huh?’ Haar wenkbrauwen kruipen naar elkaar toe alsof ze diep in gedachten is. Al vraag ik me af hoe diep dingen in haar hersenpan kunnen gaan.

‘Sinds wanneer ben je terug?’ vraagt ze aan Holder, zonder nog acht op mij te slaan. Ik heb net mijn creditcard door het apparaat gehaald en volgens mij moet zij nu aan haar kant iets doen, maar ze is te druk bezig met fantaseren over haar huwelijk met die gast om nog aan klanten te denken.

‘Vorige week,’ antwoordt hij kort.

‘Mag je terugkomen op school?’ vraagt ze.

‘Maakt niet uit. Ik ga niet terug.’ Hij praat onverschillig.

Door zijn laatste commentaar verliest Shayn/la onmiddellijk alle aandacht. Zuchtend draait ze met haar ogen en dan wendt ze zich weer tot mij. ‘Zo jammer als een lichaam als het zijne niet gepaard gaat met een herseninhoud,’ fluistert ze.

De ironie van haar opmerking ontgaat me niet.

Als ze eindelijk cijfers begint in te tikken om de transactie te voltooien, maak ik van haar afleiding gebruik om even over mijn schouder te kijken. Ik ben nieuwsgierig naar de jongen die zich kennelijk ergerde aan deze blonde schone. Hij kijkt in zijn portemonnee en lacht om iets wat zijn caissière zegt. Zodra ik hem goed zie, vallen me onmiddellijk drie dingen op:

1) Zijn verbazingwekkend perfecte witte tanden achter die verleidelijke halve grijns.

2) De kuiltjes tussen zijn mondhoeken en wangen als hij glimlacht.

3) De hete golf die volgens mij door me heen slaat. Of het zijn vlinders. Of ik heb een buikvirus opgelopen.

Het gevoel is zo vreemd dat ik niet zeker weet wat het is. Wat aan hem is zo anders dan anders dat hij mijn allereerste lichamelijke reactie op een ander mens uitlokt? Ik weet niet of ik ooit iemand heb gezien die zo ongelooflijk was als hij. Hij is mooi, maar geen typische mooiboy, en ook niet zoals een stoere kerel. Gewoon een perfecte mix, ergens ertussenin. Niet te groot, maar zeker niet klein. Niet te ruig, niet te perfect. Hij draagt een spijkerbroek en een wit T-shirt, niets bijzonders. Zijn haar ziet eruit alsof het vandaag nog niet eens een borstel heeft gezien en zou waarschijnlijk een goede knipbeurt kunnen gebruiken, net als het mijne. Het is precies lang genoeg zodat hij het uit zijn ogen moet vegen als hij opkijkt en ziet hoe ik hem aanstaar.

Shit.

Normaal zou ik wegkijken zodra er direct oogcontact ontstond, maar er is iets vreemds in de manier waarop hij reageert als hij naar me kijkt, en dat haakt mijn blik aan de zijne. Zijn glimlach verdwijnt onmiddellijk en hij kijkt me schuin aan. Er komt een onderzoekende blik in zijn ogen en hij schudt zijn hoofd langzaam, ongelovig of… vol afkeer? Ik kan mijn vinger er niet op leggen, maar het is zeker geen prettige reactie. Ik kijk om me heen in de hoop dat ik niet de bron van zijn ongenoegen ben. Als ik me weer omdraai, kijkt hij nog steeds.

Naar mij.

Ik ben in de war, om het zacht uit te drukken, en dus draai ik me snel weer naar Shayla. Of Shayna. Hoe ze ook mag heten. Ik moet tot mezelf komen. Op de een of andere manier heeft hij me binnen zestig seconden achtereenvolgens laten zwijmelen en de stuipen op het lijf gejaagd. Die tweestrijdige reactie is niet goed voor mijn naar cafeïne hunkerende lichaam. Ik had veel liever gehad dat hij me even onverschillig had bejegend als Shayn/la, in plaats van zo naar mij te blijven kijken. Ik neem het bonnetje aan van de blonde en stop het in mijn zak.

‘Hé.’ Zijn stem is zwaar, dominerend en laat mijn adem stokken. Ik weet niet of hij het tegen de caissière heeft of tegen mij, en dus grijp ik mijn boodschappentassen in de hoop in de auto te zitten voor hij betaald heeft.

‘Volgens mij heeft hij het tegen jou,’ zegt ze. Ik pak de laatste zak op, negeer haar opmerking en loop zo snel mogelijk naar de uitgang.

Eenmaal bij mijn auto zucht ik diep als ik de achterklep opendoe en de boodschappen in de kofferbak leg. Wat mankeert mij in vredesnaam? Een knappe jongen probeert mijn aandacht te krijgen en ik loop weg? Het is niet dat ik me ongemakkelijk voel bij jongens. Misschien te gemakkelijk, zelfs. Nu voel ik voor het eerst in mijn leven iets van mogelijke aantrekkingskracht voor iemand, en dan ren ik weg.

Six maakt me af.

Maar die blík. Er was zoiets vreemds aan de manier waarop hij naar me keek. Het was tegelijkertijd ongemakkelijk, gênant en op een of andere manier vleiend. Ik ben niet gewend aan dat soort reacties, en helemaal niet drie tegelijk.

‘Hé.’

Ik verstar. Hij heeft het nu zonder twijfel tegen mij.

Ik weet nog steeds niet of het vlinders zijn of een maagvirus, maar ik ben hoe dan ook niet blij met de manier waarop die stem tot in het diepst van mijn buik doordringt. Langzaam draai ik om, me er plotseling van bewust dat ik lang niet zo zelfverzekerd ben als ik op grond van mijn verleden wilde geloven.

Hij houdt twee zakken met boodschappen in de ene hand terwijl hij met zijn andere hand in zijn nek wrijft. Ik zou willen dat het nog steeds hoosde, zodat hij hier nu niet zou staan. Hij kijkt me aan en de minachtende blik van in de winkel heeft plaatsgemaakt voor een scheve grijns die een beetje geforceerd aandoet onder de omstandigheden. Nu ik hem van dichtbij zie, wordt duidelijk dat mijn plotselinge maagkramp niets te maken heeft met een virus.

Het komt door hém.

Het is alles aan hem, van zijn verwarde donkere haar tot die intens blauwe ogen, dat… smeltwaardige kuiltje en die sterke armen die ik het liefst zou willen aanraken.

Aanraken? Meen je dat, Sky? Hou je een beetje in.

Alles aan hem perst de lucht uit mijn longen en laat mijn hart op hol slaan. Als hij naar mij zou glimlachen zoals Grayson steeds probeert, zou ik volgens mij in recordtempo uit de kleren gaan.

Zodra ik mijn ogen lang genoeg van zijn lichaam af kan houden om het oogcontact te herstellen, haalt hij zijn linkerhand uit zijn nek en neemt daar de boodschappenzakken in.

‘Ik ben Holder.’ Hij steekt zijn rechterhand naar me uit.

Ik kijk naar de hand en doe een stap achteruit zonder hem aan te pakken. De hele situatie is te bizar om hem en zijn onschuldige woorden te geloven. Als hij me niet eerst met die intense blik in de winkel had bestookt, zou ik misschien ontvankelijker zijn geweest voor zijn lichamelijke perfectie.

‘Wat wil je van me?’ Ik zorg ervoor dat ik eerder wantrouwig dan geïntimideerd kijk.

Zijn kuiltjes verschijnen weer als hij even lacht, zijn hoofd schudt en wegkijkt. ‘Eh,’ zegt hij met een nerveus gestotter dat absoluut niet bij zijn zelfverzekerde voorkomen past. Zijn ogen schieten over de parkeerplaats alsof hij een ontsnappingsroute zoekt en hij zucht voordat hij me weer aankijkt. Al die verschillende reacties van hem maken me hevig in de war. Het ene moment lijkt hij bijna te walgen van mijn aanwezigheid, terwijl hij me het volgende moment achternaloopt. Meestal kan ik mensen vrij goed inschatten, maar als ik op basis van de laatste twee minuten iets over Holder zou moeten zeggen, zou het zijn dat hij een gespleten persoonlijkheid heeft. Zijn plotselinge heen en weer schieten tussen spotlachjes en intense blikken maakt me bloednerveus.

‘Dit klinkt waarschijnlijk heel suf,’ zegt hij, ‘maar je komt me echt bekend voor. Mag ik vragen hoe je heet?’

Teleurstelling overspoelt me zodra dit cliché over zijn lippen komt. O, hij is er dus zo eentje. Je weet wel, zo’n geweldig knappe kerel die iedereen, altijd en overal kan krijgen en zich daar zeer van bewust is. Zo’n jongen die alleen maar zijn veroverende glimlach en kuiltjes in de wangen hoeft te laten zien om een meisje reddeloos voor hem te laten vallen door haar naam te vragen, meer niet. Zo’n type dat ’s zaterdagavonds door slaapkamerramen klimt.

Ik ben hevig teleurgesteld, kijk verveeld naar de lucht en trek achter mij het portier van mijn auto open. ‘Ik heb een vriend,’ lieg ik. Onmiddellijk draai ik me om en duik de auto in. Als ik het portier wil dichtslaan, voel ik weerstand. Ik kijk op en zie zijn hand op de deurstijl boven het raam. De harde, wanhopige uitdrukking in zijn ogen bezorgt me kippenvel op mijn armen.

Hij kijkt me aan en ik krijg kippenvel? Waar gáát dit over?

‘Je naam. Dat is alles wat ik wil.’

Ik overweeg of ik hem moet uitleggen dat mijn naam hem niet verder zal helpen bij zijn stalkersgedrag. Ik ben zeer waarschijnlijk de enige zeventienjarige in de hele VS die niet op internet te vinden is. Met mijn hand nog steeds op de hendel van het portier geef ik hem een waarschuwingsschot met mijn ogen. ‘Mag ik alsjeblieft?’ zeg ik scherp. Mijn blik glijdt over zijn hand naar de kleine letters die op zijn onderarm getatoeëerd zijn.

Hopeloos

Ik kan het niet helpen dat ik hier een binnenpretje om krijg. Ik ben vandaag kennelijk het doelwit van alle karmische vergeldingsacties. Eindelijk kom ik een jongen tegen die ik aantrekkelijk vind, en dan blijkt hij een drop-out te zijn met het woord ‘hopeloos’ onuitwisbaar op zijn arm geschreven.

Ik begin me te ergeren en trek nog eens aan het portier, maar hij geeft geen krimp.

‘Je naam. Alsjeblieft.’

De wanhopige blik in zijn ogen op het moment dat hij ‘alsjeblieft’ zegt, roept een verbazingwekkende reactie bij me op die zomaar uit de lucht komt vallen.

‘Sky,’ zeg ik kortaf, met plotseling medeleven om de pijn die onmiskenbaar schuilgaat achter die blauwe ogen van hem. Ik ben teleurgesteld in mezelf dat ik zo snel toegeef aan zijn verzoek omdat ik door één enkele blik van mijn stuk word gebracht. Ik laat het portier los en start de auto.

‘Sky,’ herhaalt hij voor zichzelf. Hij denkt even na en schudt dan zijn hoofd, alsof ik het verkeerde antwoord gaf. ‘Weet je het zeker?’ Hij houdt zijn hoofd schuin als hij me aankijkt.

Of ik het zeker weet? Denkt hij dat ik een soort Shayna/Shayla ben die haar eigen naam niet eens weet? Ik draai met mijn ogen, verschuif op de stoel, haal mijn identiteitskaart uit mijn zak en hou die onder zijn neus.

‘Ik ben er vrij zeker van dat ik mijn eigen naam ken.’ Als ik de kaart weer wil opbergen, laat hij het portier los en graait het document uit mijn hand om het nader te bestuderen. Hij kijkt er even naar, draait het om tussen zijn vingers en geeft het terug.

‘Sorry.’ Hij doet een stap achteruit. ‘Mijn fout.’

Zijn uitdrukking is hard geworden nu hij kijkt hoe ik mijn identiteitskaart weer in mijn zak stop. Ik kijk hem nog even aan, in afwachting van iets van een verklaring, maar ik zie alleen hoe zijn kaak verstrakt terwijl ik mijn veiligheidsgordel omdoe.

Laat hij de kans om me uit te vragen zo makkelijk lopen? Echt? Als ik het portier wil dichttrekken, verwacht ik half en half dat hij het weer zal verhinderen met een volgende afgezaagde versiertruc. Maar het gebeurt niet en hij doet zelfs nog een stap verder achteruit op het moment dat het portier dichtslaat. Ik heb er een vreemd gevoel bij. Als hij niet achter me aan kwam om me uit te vragen, waar ging dit dan allemaal over?

Hij haalt zijn hand door zijn haar en mompelt iets tegen zichzelf wat ik niet kan verstaan door de dichte autoruit. Ik zet de auto in z’n achteruit en blijf naar hem kijken terwijl ik van mijn plek manoeuvreer. Hij blijft stokstijf staan en volgt al mijn bewegingen. Wanneer ik daarna wegrijd, stel ik de achteruitkijkspiegel bij om een laatste blik op hem te kunnen werpen voordat ik de parkeerplaats verlaat. Hij draait zich om en slaat met zijn vuist op een motorkap.

Goed dat het niet verder is gegaan. Wat een driftkikker.

Maandag 27 augustus 2012, 16:47 uur

Nadat ik de boodschappen heb opgeborgen, pak ik een handvol chocolaatjes uit mijn voorraad, stop ze in mijn zak en klim uit het raam. Het is bijna vijf uur ’s middags en ze slaapt. Op mijn tenen sluip ik naar haar bed en kniel ernaast. Ze heeft haar gezichtsmasker op en haar blonde haar plakt tegen haar wang vanwege het vele kwijl dat ze produceert in haar slaap. Ik leun zo dicht mogelijk naar haar gezicht en schreeuw haar naam. ‘SIX! WAKKER WORDEN!’

Ze schiet met zo veel kracht overeind dat ik geen tijd heb om weg te duiken. Haar rondmaaiende elleboog knalt in mijn gezicht en ik val achterover. Met een hand over mijn kloppende oog lig ik languit op de vloer van haar slaapkamer. Met mijn goede oog kijk ik op naar Six, die inmiddels rechtop in bed zit en haar hoofd vasthoudt. Ze kijkt kwaad mijn kant op. ‘Je bent ook zo’n kreng,’ kreunt ze. Ze gooit de dekens van zich af, stapt uit het bed en loopt naar de badkamer.

‘Volgens mij heb je me een blauw oog bezorgd,’ kreun ik terug.

Ze laat de deur van de badkamer open en gaat op het toilet zitten. ‘Heel goed. Dat heb je verdiend.’ Ze pakt toiletpapier en schopt de deur met haar voet dicht. ‘Ik hoop dat het de moeite waard is waarvoor je me wakker hebt gemaakt. Ik ben de hele nacht bezig geweest met inpakken.’

Six is nooit een ochtendmens geweest, en zo te zien is ze ook geen middagmens. En om eerlijk te zijn is ze ook geen avondmens. Als ik zou moeten zeggen wat haar beste tijd is, zou het de tijd zijn dat ze slaapt. Ze heeft ontegenzeggelijk een hekel aan wakker worden.

Six’ gevoel voor humor en nuchtere persoonlijkheid zijn belangrijke factoren waarom we zo goed met elkaar overweg kunnen. Aan aanstellerige tutjes erger ik me rot. Ik geloof dat het woord ‘aanstellerig’ niet eens in Six’ woordenboek staat. Ze is een stereotypische cynische puber, alleen zonder de zwarte kleding. En tuttig? Ze is altijd recht voor z’n raap, of je het leuk vindt of niet. Er is niets aanstellerigs of tuttigs aan Six, op haar naam na.

Toen ze veertien was en haar ouders haar vertelden dat ze van Maine naar Texas zouden verhuizen, verzette ze zich door niet meer op haar naam te reageren. In werkelijkheid heet ze Seven Marie, maar ze reageerde alleen op Six om het haar ouders betaald te zetten dat ze haar dwongen te verhuizen. Zij noemen haar nog steeds Seven, maar voor de rest zegt iedereen Six. Ik wil maar zeggen dat ze net zo koppig is als ik, en dat is een van de redenen waarom wij hartsvriendinnen zijn.

‘Ik denk dat je blij zult zijn dat ik je wakker heb gemaakt.’ Ik kom overeind en ga op haar bed zitten. ‘Er is vandaag iets bizars gebeurd.’

Ze komt uit de badkamer en loopt naar het bed, gaat naast me liggen, trekt de dekens over haar hoofd en draait haar rug naar me toe. Ze schudt haar kussen op tot het lekker ligt. ‘Laat me raden: Karen heeft een kabelabonnement genomen.’

Ik draai op mijn zij, kruip naar haar toe en sla een arm om haar heen. We liggen lepeltje-lepeltje, met onze hoofden op hetzelfde kussen. ‘Probeer nog maar een keer.’

‘Je hebt iemand ontmoet op school, bent zwanger en gaat trouwen, en ik kan je bruidsmeisje niet zijn omdat ik aan de andere kant van de wereld zit?’

‘Bijna, maar niet helemaal.’ Ik trommel met mijn vingers op haar schouder.

‘Wat is het dan?’ Ze klinkt geërgerd.

Ik rol op mijn rug en zucht diep. ‘Ik heb na schooltijd in de supermarkt een jongen gezien, en shit, Six, ik kon mijn ogen niet van hem afhouden. Een beetje eng, maar verschrikkelijk knap.’

Six draait zich met een ruk om en weet haar elleboog in hetzelfde oog te boren dat ze een paar minuten geleden al aanviel. ‘Wat?’ brult ze, zonder erop te letten dat ik weer een hand voor mijn oog heb geslagen en kreun. Ze gaat rechtop zitten en trekt mijn hand weg. ‘Wat?!’ schreeuwt ze opnieuw. ‘Serieus?’

Ik blijf op mijn rug liggen en probeer de pijn van mijn kloppende oog weg te drukken. ‘Serieus. Op het moment dat ik hem zag, was het alsof mijn hele lichaam aan de vloer smolt. Hij was… wauw.’

‘Heb je met hem gepraat? Heb je zijn nummer? Heeft hij je uit gevraagd?’

Ik heb Six nog nooit zo druk gezien. Ze is een beetje té opgewonden, naar mijn idee. ‘Allemachtig, Six, doe normaal.’

Ze kijkt me fronsend aan. ‘Sky, ik heb me vier jaar lang zorgen om jou gemaakt. Ik dacht dat dit nooit zou gebeuren. Het maakt me niet uit of je lesbisch bent of alleen op kleine, magere sulletjes valt. Voor mijn part hou je van oude, gerimpelde kereltjes met dito penissen. Wat ik echt erg vond, was de gedachte dat je misschien niet in staat zou zijn om lust te voelen.’ Ze laat zich met een grijns op haar bed vallen. ‘Lust is de beste van alle zonden.’

Ik lach en schud mijn hoofd. ‘Ben ik niet met je eens. Lust is vreselijk. Volgens mij heb je het al die jaren veel te veel opgehemeld. Ik ga nog altijd voor gulzigheid.’ Ik voeg de daad bij het woord, haal een chocoladesnoepje tevoorschijn en stop het in mijn mond.

‘Ik moet de details horen,’ zegt ze.

Ik kom overeind op het bed tot ik met mijn rug tegen het hoofdeinde kan leunen. ‘Ik weet niet hoe ik het moet omschrijven. Toen ik naar hem keek, wilde ik niet meer ophouden. Ik had de hele dag naar hem kunnen blijven kijken, maar toen hij terugkeek, werd ik zenuwachtig. Hij keek alsof hij kwaad was dat ik hem überhaupt zag. En toen hij achter me aan kwam naar mijn auto en mijn naam eiste, was het alsof hij kwaad op me was toen ik die vertelde. Alsof ik hem ermee lastigviel. In plaats van dat ik de kuiltjes in zijn wangen wilde verkennen, wilde ik op dat moment alleen nog maar weg van hem.’

‘Hij kwam achter je aan? Naar je auto?’ vraagt Six sceptisch.

Ik knik en vertel haar tot in het kleinste detail hoe het gegaan was, tot en met het moment dat hij met zijn vuist op de auto naast hem sloeg.

‘Wat een bizar verhaal,’ zegt ze als ik klaar ben. Ze gaat rechtop zitten en leunt net als ik met haar rug tegen het hoofdeinde. ‘Weet je zeker dat hij niet met je flirtte? Dat hij je nummer probeerde te krijgen? Ik bedoel, ik heb je gezien met jongens, Sky. Je doet het uitstekend, ook al voel je hét niet. Je kunt jongens heel goed inschatten, maar misschien heeft het feit dat je je werkelijk tot hem aangetrokken voelde je intuïtie in de war gebracht. Zou dat kunnen?’

Ik haal mijn schouders op. Misschien heeft ze gelijk. Misschien schatte ik hem verkeerd in en wilde hij me niet meer mee uit vragen vanwege mijn negatieve reactie. ‘Zou kunnen. Maar wat het ook was, het verdween vrijwel direct weer. Hij is een drop-out en hij is humeurig en driftig… hij is gewoon hopeloos. Ik weet niet wat mijn type is, maar ik wil niet dat het Holder is.’

Six pakt me bij mijn wangen en draait mijn gezicht naar het hare. ‘Zei je Holder?’ vraagt ze, met haar volmaakt verzorgde wenkbrauw nieuwsgierig opgetrokken.

Mijn lippen worden op elkaar geperst vanwege de druk op mijn wangen, dus ik knik in plaats van verbaal te antwoorden.

‘Dean Holder? Slordig bruin haar? Smeulende blauwe ogen? Net zo humeurig als die gasten in Fight Club?’

Ik haal mijn schouders op. ‘Klimt awof daw em iw.’ De woorden zijn nauwelijks hoorbaar omdat ze mijn gezicht nog steeds vasthoudt. Zodra ze loslaat, herhaal ik wat ik zei. ‘Klinkt alsof dat hem is.’ Snel masseer ik mijn wangen. ‘Ken je hem?’

Ze staat op en steekt haar armen in een hopeloos gebaar in de lucht. ‘Waarom, Sky? Waarom moet je van alle jongens op wie je zou kunnen vallen uitgerekend Dean Holder kiezen?’

Ze lijkt teleurgesteld. Waarom is ze teleurgesteld? Ik heb haar nooit iets over Holder horen zeggen, dus zij heeft nooit iets met hem gehad. Maar waarom leek het net allemaal nog zo opwindend en nu plotseling alleen nog maar heel, héél erg?

‘Nu wil ík de details horen,’ zeg ik.

Ze draait zich om, zwaait haar benen van het bed, loopt naar haar kast en trekt een spijkerbroek aan. ‘Holder is een hufter, Sky. Hij zat bij ons op school, maar kort na het begin van het vorige schooljaar ging hij naar de jeugdgevangenis. Ik ken hem niet zo goed, maar goed genoeg om te weten dat hij geen relatiemateriaal is.’

Haar beschrijving van Holder verrast me niet. Ik wou dat ik kon zeggen dat dat geen teleurstelling was.

‘Sinds wanneer is wie dan ook wél relatiemateriaal?’ Volgens mij heeft Six nog nooit langer dan één avond een vriendje gehad.

Ze kijkt me aan en haalt haar schouders op. ‘Oké, oké.’ Ze trekt een T-shirt over haar hoofd en loopt naar de wasbak in de badkamer. Nadat ze een tandenborstel van tandpasta heeft voorzien, komt ze al poetsend terug de slaapkamer in.

‘Waarom moest hij naar de gevangenis?’ Ik weet niet of ik het antwoord wel wil horen.

Six haalt de tandenborstel uit haar mond. ‘Hij werd veroordeeld voor een haatmisdrijf. Hij heeft een of andere homo van school in elkaar geslagen. Volgens mij was het niet de eerste keer en is hij daarom veroordeeld.’ Ze steekt de tandenborstel weer in haar mond en loopt naar de wasbak om te spoelen.

Een haatmisdrijf? Echt? Mijn maag speelt op, maar deze keer niet op een prettige manier.

Six komt weer de slaapkamer in nadat ze haar haar in een paardenstaart heeft gebonden. ‘Dit is zo slecht,’ zegt ze, in haar sieraden rommelend. ‘Stel dat dit de enige keer is dat je opgewonden wordt van een jongen, en dat het nooit meer gaat gebeuren.’

Ik frons bij haar woordkeus. ‘Ik word niet opgewonden van hem, Six.’

Ze zwaait met haar hand door de lucht. ‘Opgewonden raken, je tot hem aangetrokken voelen. Allemaal hetzelfde,’ zegt ze luchtig. Ze gaat op het bed zitten, legt een oorbel op haar schoot en doet de andere in. ‘We mogen in elk geval blij zijn dat je niet totaal ongevoelig bent.’ Ze knijpt haar ogen half dicht en buigt naar me toe. Met haar vinger tegen mijn kin draait ze mijn gezicht naar links. ‘Wat is er in vredesnaam met je oog gebeurd?’

Ik lach en stap van het bed, weg uit de gevarenzone. ‘Jíj bent met mijn oog gebeurd.’ Ik loop naar het raam. ‘Ik moet mijn hoofd helder krijgen. Ik ga een stuk rennen. Ga je mee?’

Six trekt haar neus op. ‘Ja, eh… nee dus. Veel plezier.’

Mijn ene been hangt al uit het raam als ze me terugroept. ‘Ik wil later alles over je eerste schooldag horen. En ik heb een cadeautje voor je. Ik kom vanavond langs.’

Maandag 27 augustus 2012, 17:25 uur

Mijn longen doen pijn en mijn lichaam is al gevoelloos vanaf Aspen Road. Mijn ademhaling is van gecontroleerd in- en uitademen overgegaan in ongecontroleerd hijgen en puffen. Dit is het stadium waarin ik het hardlopen altijd het fijnst vind. Elke vezel van mijn lichaam is alleen nog bezig met rennen en ik kan me op niets anders meer concentreren dan de volgende stap.

De volgende stap.

Niets anders.

Ik heb nog nooit zo ver gerend. Normaal stop ik altijd wanneer ik tweeënhalve kilometer heb gelopen, een paar straten terug, maar deze keer niet. Ondanks de vertrouwde uitputting van mijn lichaam, kan ik mijn verstand nog niet uitschakelen. Ik blijf doorrennen in de hoop dat ik dat punt wel bereik, maar het duurt veel langer dan normaal. De enige reden waarom ik uiteindelijk stop is het feit dat ik even ver terug moet naar huis, en mijn water is bijna op.

Ik stop naast een oprit, leun tegen de brievenbus en draai mijn waterfles open. Als ik het zweet van mijn voorhoofd heb geveegd, zet ik het flesje aan mijn lippen. Er komen nog net vier druppels uit voor het leeg is. Ik heb al een hele fles water opgemaakt in de hitte van Texas en verwijt mezelf dat ik mijn rondje niet vanochtend heb gemaakt. Ik ben niets waard in de hitte.

Om te voorkomen dat ik uitdroog, besluit ik de terugweg gewoon te lopen in plaats van te rennen. Ik denk niet dat Karen blij zou zijn als ik doorga tot het punt van totale lichamelijke uitputting. Ze is toch al niet blij dat ik in mijn eentje hardloop.

Ik ben net aan de terugweg begonnen als ik een bekende stem achter me hoor. ‘Hé, hallo.’

Alsof mijn hart nog niet snel genoeg bonkte. Zodra ik me omdraai, zie ik Holder langzaam verschijnen. Hij glimlacht en de kuiltjes aan weerszijden van zijn mond komen tevoorschijn. Zijn haar is nat van het zweet en het is duidelijk dat hij ook heeft gerend.

Ik knipper met mijn ogen, ervan overtuigd dat de lichamelijke uitputting me parten speelt. Mijn instinct zegt dat ik moet gillen en wegrennen, maar mijn lichaam wil zich in die glinsterende, bezwete armen werpen.

Mijn lichaam is een vuile verrader.

Gelukkig ben ik nog niet hersteld van het stuk dat ik net heb gerend, zodat hij niet in de gaten heeft dat mijn gehijg vooral wordt veroorzaakt door zijn plotselinge verschijning.

‘Hoi,’ zeg ik ademloos. Ik doe mijn best om hem te blijven aankijken, maar ik kan niet voorkomen dat mijn blik tot onder zijn hals zakt. Daarom kijk ik naar mijn voeten en negeer het feit dat hij alleen een short en hardloopschoenen draagt. De manier waarop zijn short op zijn heupen hangt, is reden genoeg om alle negatieve dingen die ik vandaag over hem heb gehoord te vergeven en vergeten. Zo ken ik mezelf niet. Ik ben niet het type dat zwijmelt over hoe een jongen eruitziet. Ik voel me oppervlakkig. Wanhopig. Triest, zelfs. En een klein beetje boos op mezelf dat ik hem zo veel invloed op me laat uitoefenen.

‘Doe jij aan hardlopen?’ Hij leunt met zijn elleboog op de brievenbus.

Ik knik. ‘Normaal alleen ’s ochtends. Ik was vergeten hoe heet het in de middag is.’ Ik probeer naar hem op te kijken en hou een hand boven mijn ogen tegen de zon die als een halo achter zijn hoofd staat.

Ironisch.

Hij steekt zijn arm uit en ik schrik, tot ik begrijp dat hij me gewoon zijn waterfles aanbiedt. De manier waarop hij zijn lippen op elkaar perst om niet te grijnzen, maakt duidelijk dat hij beseft hoe nerveus ik ben.

‘Drink maar op.’ Hij knikt naar de halflege fles. ‘Je ziet er uitgeput uit.’

Normaal gesproken zou ik geen water aannemen van vreemdelingen, en zeker niet van mensen van wie ik weet dat ze niet deugen, maar ik heb dorst. Gigantisch veel dorst.

Ik pak de fles aan, gooi mijn hoofd achterover en neem drie grote slokken. Het liefst zou ik de rest erachteraan gooien, maar ik kan zijn voorraad moeilijk ook opmaken. ‘Dank je.’ Ik geef hem de fles terug, veeg mijn mond af en kijk over mijn schouder naar de stoep. ‘Goed, ik moet nog zo’n tweeënhalve kilometer, dus ik kan beter weer gaan.’

‘Eerder vier kilometer,’ zegt hij, terwijl zijn ogen naar mijn buikstreek dwalen. Hij zet zijn lippen aan de fles zonder het randje af te vegen en blijft me aankijken terwijl hij zijn hoofd naar achteren buigt en de rest van het water opdrinkt. Ik kan het niet helpen dat ik zie hoe zijn lippen over de opening sluiten die zich zojuist nog tussen mijn lippen bevond. Het is alsof we elkaar kussen.

Ik schud mijn hoofd. ‘Hè?’ Ik weet niet zeker of hij iets heeft gezegd of niet. Ik word een beetje afgeleid door het zweet dat over zijn borst loopt.

‘Ik zei dat het eerder vier kilometer is. Je woont aan Conroe, dat is zeker meer dan drie kilometer. In totaal ren je dus bijna acht kilometer.’ Hij zegt het alsof hij onder de indruk is.

Ik kijk hem verbaasd aan. ‘Jij weet waar ik woon?’

‘Ja.’ Hij geeft geen nadere uitleg. Ik blijf hem zwijgend aankijken, in afwachting van een verklaring. Eindelijk begrijpt hij dat ik geen genoegen neem met zijn ‘ja’. Hij zucht. ‘Linden Sky Davis. Jarig op 29 september. Conroe Street 1455. Eén meter tweeënzestig. Donor.’

Ik doe een stap achteruit en zie in mijn verbeelding al hoe ik binnenkort word vermoord door mijn bedwelmend knappe stalker. Misschien kan ik beter die hand boven mijn ogen weghalen zodat ik hem goed kan opnemen voor het geval ik het overleef. Het zou zomaar kunnen dat ik zijn uiterlijk voor de politietekenaar moet beschrijven.

‘Je rijbewijs,’ legt hij uit als hij de mengeling van angst en verwarring op mijn gezicht ziet. ‘Je hebt me je rijbewijs laten zien. Bij de supermarkt.’

Op de een of andere manier kan die uitleg me niet geruststellen. ‘Dat heb ik je nauwelijks twee seconden laten zien.’

Hij haalt zijn schouders op. ‘Ik heb een goed geheugen.’

‘Je stalkt me,’ zeg ik botweg.

Hij lacht. ‘Ik stalk jóú? Jij bent hier degene die voor mijn huis staat.’ Hij wijst over zijn schouder naar het huis achter hem.

Zijn huis? Hoe groot is de kans dat ik uitgerekend daar bleef staan?

Hij doet een stapje opzij en tikt met zijn vingers tegen het naamplaatje op de brievenbus. Fam. Holder.

Ik voel het bloed naar mijn wangen stijgen, maar het maakt niet uit. Na het rennen in de hitte van Texas, met te weinig water, staat mijn hele lichaam in vuur en vlam. Ik probeer niet naar het huis te kijken, maar nieuwsgierigheid is mijn zwakke punt. Het is een bescheiden optrekje, niet al te opzichtig. Het past goed bij deze middenklassebuurt. Hetzelfde geldt voor de auto op de oprit. Zou het zijn auto zijn? Uit zijn gesprek met de blonde uit de supermarkt kon ik opmaken dat hij van mijn leeftijd is, dus moet hij nog bij zijn ouders wonen. Maar hoe kan het dat ik hem nooit eerder heb gezien? Hoe is het mogelijk dat ik al jaren zonder het te weten op minder dan vier kilometer van de enige jongen ter wereld woon die me in een hakkelende en blozende bakvis kan veranderen?

Ik schraap mijn keel. ‘Nou, bedankt voor het water.’ Ik wil niets liever dan ontsnappen aan deze gênante situatie. Ik zwaai kort en loop al weg.

‘Wacht even,’ roept hij me na. Ik hou niet in, dus rent hij mij voorbij, keert zich om en gaat achterwaarts joggen, met zijn rug naar de zon. ‘Laat me je fles bijvullen.’ Op hetzelfde moment pakt hij de waterfles uit mijn linkerhand. Door de beweging raakt de rug van zijn hand mijn buik. Ik blijf stokstijf staan.

‘Ik ben zo terug,’ zegt hij, naar zijn huis rennend.

Ik sta perplex. Wat een volkomen onverwachte vriendelijkheid. Misschien nog een uiting van zijn gespleten persoonlijkheid? Waarschijnlijk is hij een mutant, zoiets als de Hulk. Of Jekyll en Hyde. Ik vraag me af of Dean de aardige is en Holder de angstaanjagende. Holder is zonder meer degene die ik bij de supermarkt heb ontmoet. Dean bevalt me volgens mij aanzienlijk beter.

Ik voel me opgelaten als ik zo sta te wachten en loop terug naar de oprit bij zijn huis. Om de paar seconden blijf ik staan om achterom te kijken. Ik heb geen idee wat ik moet doen. Welke beslissing ik ook neem, het lijkt of al mijn opties op dit moment belachelijk zijn.

Moet ik blijven?

Moet ik wegrennen?

Moet ik me in de bosjes verstoppen voordat hij met handboeien en een mes naar buiten komt?

Voordat ik de kans heb om weg te rennen, zwaait de voordeur open en komt hij weer naar buiten met een volle fles water. Deze keer staat de zon achter mij, zodat ik niet zo veel moeite hoef te doen om hem te kunnen zien. Maar heel gunstig is dat niet, want ik wil alleen maar naar hem blijven kijken.

Bah! Ik heb absoluut de pest aan lust.

Ik haat het.

Ik weet dat hij niet deugt, maar mijn lichaam lijkt zich daar in het geheel niet om te bekommeren.

Hij geeft me de fles en ik neem snel een paar slokken. Ik hou toch al niet van de hitte van Texas, maar in combinatie met Dean Holder voelt het alsof ik in een brandend fornuis sta.

‘Eh, over eerder vandaag… bij de supermarkt.’ Hij zwijgt nerveus. ‘Als je je ongemakkelijk voelde, spijt me dat.’

Mijn longen schreeuwen om lucht, maar op een of andere manier vind ik een antwoord. ‘Ik voelde me niet ongemakkelijk.’

Hij joeg me de stuipen op het lijf.

Holder knijpt zijn ogen halfdicht en kijkt me onderzoekend aan. Ik heb vandaag ontdekt dat ik er niet van hou om onderzocht te worden. Ik blijf liever onopgemerkt. ‘Ik probeerde je trouwens niet te versieren,’ zegt hij. ‘Ik dacht alleen dat je iemand anders was.’

‘Maakt niet uit.’ Ik forceer een glimlach, maar het maakt wél uit. Waarom voel ik me plotseling zo teleurgesteld omdat hij me niet probeerde te versieren? Ik zou er blij om moeten zijn.

‘Niet dat ik je niet zou willen versieren,’ zegt hij met een grijns. ‘Alleen op dat moment was ik er niet mee bezig.’

De hemel zij geprezen! Zijn uitleg maakt me aan het glimlachen, ondanks alle pogingen het te voorkomen.

‘Zal ik met je mee rennen?’ Hij knikt naar de stoep achter me.

Ja, graag. Maar ik zeg: ‘Nee, hoeft niet.’

Hij knikt. ‘Ik ging toch al die kant op. Ik ren twee keer per dag en ik heb nog een paar…’ Hij stopt midden in de zin en zet snel een stap naar me toe. Hij pakt mijn kin en buigt mijn hoofd naar achteren. ‘Wie heeft dat gedaan?’ De hardheid die ik bij de supermarkt in zijn ogen zag, is terug met zijn verontwaardigde woorden. ‘Zo zag je oog er eerder vandaag niet uit.’

Ik trek mijn kin terug en lach. ‘Het was een ongeluk. Probeer nooit het schoonheidsslaapje van een meisje te verstoren.’

Hij glimlacht niet. Hij komt nog een stap dichterbij, kijkt me streng aan en veegt met zijn duim langs de onderkant van mijn oog. ‘Je zou het wel eerlijk vertellen, toch? Als iemand je zoiets aandeed?’

Ik wil antwoorden. Echt. Maar ik kan het niet. Hij raakt mijn gezicht aan. Zijn hand op mijn wang. Ik kan niet nadenken, niet praten, niet ademhalen. De intensiteit die zijn hele wezen uitstraalt, zuigt de lucht uit mijn longen en de kracht uit mijn knieën. Ik knik weinig overtuigend en hij fronst als hij zijn hand terugtrekt.

‘Ik loop met je mee,’ zegt hij. Het is een mededeling, geen vraag. Daarna legt hij zijn handen op mijn schouders, draait me om en geeft me een duwtje. Hij komt naast me en we rennen zwijgend.

Ik wil met hem praten. Ik wil hem naar zijn jaar in jeugddetentie vragen, naar de reden waarom hij van school is, waarom hij die tatoeage heeft… maar ik ben te bang voor de antwoorden. Om nog maar te zwijgen van het feit dat ik volstrekt buiten adem ben. En dus rennen we de hele weg terug naar mijn huis zwijgend naast elkaar.

Vlak bij de oprit gaan we over in een gewone wandelpas. Ik heb geen idee hoe ik dit moet afronden. Niemand loopt ooit met me mee, dus ik weet niet wat de gewoonte is als twee hardlopers uit elkaar gaan. Ik draai me om en zwaai kort. ‘Ik zie je later wel weer, denk ik?’

‘Absoluut,’ zegt hij, me recht aankijkend.

Ik glimlach ongemakkelijk en draai me om. Absoluut? Het woord blijft door mijn hoofd spelen terwijl ik de oprit op loop. Wat bedoelt hij daarmee? Hij heeft niet geprobeerd mijn nummer te krijgen, hoewel hij niet weet dat ik geen mobieltje heb. Hij vroeg niet of ik nog eens met hem wil hardlopen. Maar hij zei ‘absoluut’ alsof hij er zeker van was, en ik hoop half en half dat hij dat ook echt is.

‘Sky, wacht even.’ De manier waarop zijn stem mijn naam verpakt, maakt dat ik zou wensen dat hij alleen dat ene woord zou kennen: Sky. Ik draai me om en hoop van harte dat hij met nog een afgezaagde versiertruc aan komt zetten. Ik zou er nu onmiddellijk voor vallen.

‘Wil je me een plezier doen?’

Wat dan ook. Ik doe alles wat je vraagt zolang je geen T-shirt aanhebt. ‘Ja?’

Hij gooit zijn waterfles naar me toe. Ik vang hem op, kijk naar de lege fles en schaam me dat ik niet uit mezelf heb aangeboden die voor hem te vullen. Ik zwaai met het flesje in de lucht en knik voordat ik de trap voor het huis op ren en naar binnen verdwijn. Karen is de afwasmachine aan het vullen als ik de keuken binnenkom. Zodra de voordeur achter me dichtvalt, hap ik naar de lucht waar mijn longen om smeken.

‘Allemachtig, Sky, je ziet eruit alsof je op het punt staat flauw te vallen. Ga zitten.’ Ze drukt me op een stoel, neemt de fles uit mijn hand en vult die terwijl ik door mijn neus inadem en door mijn mond de lucht weer uitblaas. Als ze me de fles teruggeeft, schroef ik de dop erop, sta op en ren naar buiten om Holder zijn water te geven.

‘Dank je,’ zegt hij. Ik kijk hoe hij zijn volle lippen over de opening zet.

Alsof we elkaar weer kussen.

Ik weet niet of wat ik voel het effect is van bijna acht kilometer hardlopen of van Holders aanwezigheid. Ze geven me allebei het gevoel alsof ik op het punt sta flauw te vallen door zuurstofgebrek. Holder doet de dop op zijn waterfles en laat zijn ogen over mijn lichaam gaan. Zijn blik blijft iets te lang bij mijn blote middenrif hangen voor hij me in de ogen kijkt. ‘Doe jij aan atletiek?’

Ik sla mijn linkerarm over mijn buik en pak mijn rechterhand vast bij mijn middel. ‘Nee. Maar ik denk er wel over om daarmee te beginnen.’

‘Moet je doen. Je bent nauwelijks buiten adem na bijna acht kilometer rennen,’ zegt hij. ‘Zit je in het laatste jaar?’

Hij heeft geen idee hoeveel moeite het me kost om niet op de stoep te vallen en naar adem te happen. Ik heb nooit eerder in één ruk zo ver gelopen, en ik moet alle zeilen bijzetten om te doen alsof het niet zo veel voorstelt. Maar kennelijk werkt het.

‘Had je niet al moeten weten in welk schooljaar ik zit? Je stalkersvaardigheden gaan achteruit.’

Als de kuiltjes in zijn wangen weer verschijnen, wil ik mezelf een high five geven.

‘Je maakt het stalken ook wel een beetje moeilijk,’ zegt hij. ‘Ik kon je niet eens op Facebook vinden.’

Hij geeft toe dat hij op Facebook naar me heeft gezocht. Ik heb hem minder dan twee uur geleden voor het eerst gezien en het is best vleiend dat hij direct naar huis is gegaan om me op Facebook op te zoeken. Onwillekeurig verschijnt er een glimlach op mijn gezicht, en het liefst zou ik dat onnozele wicht dat mijn normale onverschillige zelf heeft overgenomen een klap op haar kop verkopen. ‘Ik zit niet op Facebook. Ik heb geen internettoegang,’ leg ik uit.

Hij kijkt me aan en grinnikt alsof hij geen woord gelooft van wat ik zeg. Hij strijkt zijn haar van zijn voorhoofd. ‘En je telefoon? Kun je niet surfen op je telefoon?’

‘Ik heb geen telefoon. Mijn moeder is geen fan van moderne technologie. We hebben ook geen tv in huis.’

‘Shit,’ lacht hij. ‘Meen je dat? En wat doe je dan met je vrije tijd?’

Ik glimlach terug en haal mijn schouders op. ‘Ik ren.’

Holder kijkt me weer aan en laat zijn aandacht kort naar mijn buik afglijden. Ik moet er eens goed over nadenken of ik in het vervolg nog in sportbeha buiten ga sporten.

‘Oké. In dat geval: weet jij misschien hoe laat een bepaald persoon ’s ochtends opstaat om haar ochtendronde te rennen?’ Hij kijkt me weer aan en ik zie absoluut niet de delinquent in hem die Six beschreef. Het enige wat ik zie is een jongen die met een meisje flirt, met een zenuwachtige, aandoenlijke glans in zijn ogen.

‘Ik weet niet of jij zo vroeg zou willen opstaan.’ De manier waarop hij me aankijkt, in combinatie met de hitte, laat mijn gezichtsvermogen plotseling vervagen. Ik haal diep adem om niet uitgeput en buiten adem te lijken.

Hij houdt zijn hoofd schuin en knijpt zijn ogen weer halfdicht. ‘Je hebt geen idee hoe graag ik zo vroeg op zou staan.’ Hij trakteert me weer op zijn glimlach met kuiltjes, en ik val flauw.

Nee, echt. Ik ben flauwgevallen.

Afgaand op de pijn in mijn schouder en het zand en de steentjes die zich in mijn wang boorden, was het geen fraaie, gracieuze val. Het werd zwart voor mijn ogen en ik dreunde tegen de stoep voordat hij ook maar een kans had om me op te vangen. Zo anders dan de helden uit boeken.

Ik lig plat op de bank, waar hij me waarschijnlijk heeft neergelegd nadat hij me naar binnen had gedragen. Karen staat over me heen gebogen met een glas water en Holder staat achter haar om de nasleep van het beschamendste moment uit mijn hele leven mee te maken.

‘Sky, drink wat water,’ zegt Karen, met een hand achter mijn nek om me naar de beker te sturen. Ik neem een slok, leun tegen het kussen en doe mijn ogen dicht, in de hoop onmiddellijk weer onder zeil te gaan.

‘Ik haal een koude doek voor je,’ zegt Karen. Ik doe mijn ogen open in de hoop dat Holder stilletjes met haar samen uit de kamer is vertrokken, maar hij staat er nog. En hij is dichterbij gekomen. Hij knielt naast me op de vloer en plukt iets uit mijn haar, waarschijnlijk zand of steentjes.

‘Gaat het echt weer? Je bent akelig gevallen.’ Zijn ogen staan bezorgd en hij veegt met zijn duim iets van mijn wang, waarna zijn hand op de bank naast me blijft liggen.

‘O god,’ zeg ik, mijn arm voor mijn ogen slaand. ‘Het spijt me vreselijk. Dit is zo gênant.’

Holder pakt mijn arm en trekt die van mijn gezicht weg. ‘Sst.’ De bezorgdheid in zijn ogen wordt minder. Op zijn gezicht verschijnt een speelse grijns. ‘Ik vind het ergens wel leuk.’

Karen komt weer de woonkamer binnen. ‘Hier is je koude doek, lieverd. Wil je iets tegen de pijn? Ben je misselijk?’ In plaats van de doek aan mij te geven, geeft ze hem aan Holder en loopt zelf terug naar de keuken. ‘Ik heb misschien nog wat calendulan of kliswortel.’

Geweldig. Alsof het niet erg genoeg is, gaat ze me straks nog dwingen haar brouwsels te gebruiken waar hij bij zit. ‘Alles is in orde, mam. Ik heb geen pijn.’

Holder legt de lap voorzichtig op mijn wang en dept de wondjes. ‘Het is nu misschien niet gevoelig, maar dat komt nog,’ zegt hij, zo zachtjes dat Karen het niet hoort. Hij maakt zijn blik los van mijn wang en kijkt me recht aan. ‘Ik zou maar iets nemen, uit voorzorg.’

Ik weet niet waarom het voorstel uit zijn mond aantrekkelijker klinkt dan toen Karen het zei, maar ik knik. En slik. En hou mijn adem in. En druk mijn dijen tegen elkaar. En probeer rechtop te gaan zitten, want op de bank liggend met hem over me heen gebogen val ik bijna weer flauw.

Als hij ziet dat ik moeite doe om overeind te komen, pakt hij mijn elleboog en helpt. Karen komt weer binnen en geeft me een klein glas sinaasappelsap. Haar brouwsels zijn zo bitter dat ik ze met sap moet innemen om ze niet onmiddellijk weer uit te spugen. Ik neem het glas aan, drink het sneller leeg dan ik ooit eerder heb gedaan en geef het terug. Ik wil alleen maar dat ze weer teruggaat naar de keuken.

‘Mijn excuses,’ zegt ze, een hand uitstekend naar Holder. ‘Ik ben Karen Davis.’

Holder staat op en geeft haar een hand. ‘Dean Holder. Mijn vrienden noemen me Holder.’

Ik ben jaloers dat zij zijn hand aanraakt. Ik wil een nummertje trekken en in de rij gaan staan. ‘Waar kennen jij en Sky elkaar van?’ vraagt ze.

Hij kijkt naar mij op het moment dat ik naar hem omkijk. Zijn lippen vormen een nauwelijks waarneembare aanzet tot een glimlach, maar het ontgaat me niet. ‘We kennen elkaar eigenlijk niet,’ zegt hij tegen Karen. ‘Ik was toevallig op de juiste tijd op de juiste plaats.’

‘In elk geval hartelijk bedankt voor je hulp. Ik weet niet waarom ze is flauwgevallen. Dat is nooit eerder gebeurd.’ Ze kijkt me aan. ‘Heb je vandaag wel gegeten?’

‘Een stukje kip bij de lunch.’ Ik zwijg over de Snickers. ‘Het eten in de kantine is smerig.’

Ze draait met haar ogen en heft haar handen. ‘Waarom ben je gaan rennen zonder eerst iets te eten?’

Ik haal mijn schouders op. ‘Vergeten. Ik ren meestal niet ’s middags.’

Ze loopt terug naar de keuken met een glas en zucht diep. ‘Ik wil niet dat je nog doorgaat met hardlopen, Sky. Wat zou er gebeurd zijn als je alleen was geweest? En je rent ook veel te veel.’

Ze maakt zeker een grapje. Ik ga absoluut niet stoppen met hardlopen.

‘Mevrouw,’ zegt Holder, terwijl het laatste restje kleur uit mijn gezicht wegtrekt. Hij kijkt in de richting van de keuken. ‘Ik woon iets verderop, in Ricker Street, en ik kom hier elke dag langs als ik ’s middags ga lopen.’ (Hij liegt. Dat zou me zijn opgevallen.) ‘Als u dat prettiger vindt, wil ik met alle liefde een week of wat ’s ochtends met haar mee rennen. Meestal ren ik op de atletiekbaan van de school, maar dat maakt niet uit. Ik doe het graag, gewoon om te voorkomen dat dit weer gebeurt.’

Aha. Ineens weet ik het weer. Geen wonder dat die buikspieren me zo bekend voorkwamen.

Karen komt weer binnen, kijkt naar mij, naar Holder. Ze weet hoeveel ik van mijn eenzame hardloopsessies hou, maar ik kan aan haar ogen zien dat ze zich prettiger zou voelen als ik samen met iemand liep.

‘Wat mij betreft uitstekend.’ Ze kijkt weer naar mij. ‘Als Sky het er ook mee eens is.’

Jazeker. Maar alleen als mijn nieuwe hardloopmaatje geen shirt draagt.

‘Goed.’ Ik sta op, maar word onmiddellijk weer licht in mijn hoofd. Mijn gezicht trekt kennelijk wit weg, want Holder legt zijn hand in een fractie van een seconde op mijn schouder en duwt me terug op de bank. ‘Rustig aan,’ zegt hij. Hij kijkt naar Karen. ‘Hebt u misschien iets van crackers? Dat zou haar goeddoen.’

Karen loopt naar de keuken en Holder kijkt weer naar mij, met zijn bezorgde blik. ‘Weet je zeker dat alles in orde is?’ Zijn duim glijdt weer over mijn wang.

Ik huiver.

Een ondeugende grijns verspreidt zich over zijn gezicht als hij ziet hoe ik het kippenvel op mijn armen probeer te verbergen. Hij kijkt over mij heen naar Karen in de keuken voordat zijn blik zich weer in de mijne boort. ‘Hoe laat moet ik je morgen komen stalken?’

‘Halfzeven?’ zucht ik, hulpeloos opkijkend.

‘Halfzeven is prima.’

‘Holder, je hoeft dit niet te doen.’

Zijn hypnotiserend blauwe ogen nemen mijn gezicht een paar tellen zwijgend op, en ik kan het niet helpen dat ik naar zijn al net zo hypnotiserende mond kijk als hij praat. ‘Ik weet dat ik dit niet hoef te doen, Sky. Ik doe wat ik wil.’ Hij leunt naar mijn oor en gaat fluisterend verder: ‘En ik wil met jou hardlopen.’ Hij komt overeind en kijkt me aan, maar met alle chaos in mijn hoofd en buik, kan ik geen antwoord formuleren.

Karen is terug met de crackers. ‘Eet.’ Ze legt ze in mijn hand.

Holder staat op en neemt afscheid van Karen, waarna hij mij nog een keer aanspreekt. ‘Pas goed op jezelf. Dus ik zie je morgenochtend?’

Ik knik en zie hem vertrekken, kan mijn ogen niet losmaken van de voordeur die achter hem is dichtgevallen. Ik ben de weg kwijt. Al mijn zelfbeheersing is naar de maan. Is dit nu wat Six zo geweldig vindt? Is dit lust?

Ik verafschuw het. Ik haat dit prachtige, magische gevoel absoluut en volkomen.

‘Wat een aardige jongen,’ zegt Karen. ‘En leuk om te zien.’ Ze kijkt me aan. ‘Je kende hem niet?’

Ik haal mijn schouders op. ‘Van horen zeggen.’ En meer zeg ik ook niet. Als ze wist wat voor hopeloze jongen ze zojuist als mijn hardloopmaatje had aangesteld, zou ze hysterisch worden. Hoe minder ze over Dean Holder weet, hoe beter het voor ons beiden is.

Maandag 27 augustus 2012, 19:10 uur

‘Wat is er in vredesnaam met jouw gezicht gebeurd?’ Jack laat mijn kin los en loopt langs me heen naar de koelkast.

Jack is nu ongeveer anderhalf jaar een vast gegeven in Karens leven. Hij eet een paar avonden per week bij ons en omdat vanavond het afscheidsdiner van Six is, vereert hij ons met zijn aanwezigheid. Hoe graag hij Six ook plaagt, ik weet dat hij haar ook zal missen.

‘Ik heb vandaag het asfalt een lesje geleerd,’ antwoord ik.

Hij lacht. ‘Dus daarom zag de weg er zo naar uit.’

Six pakt een snee brood en draait een pot Nutella open, terwijl ik mijn bord vul met Karens laatste veganistische brouwsel. Haar kookkunst vergt een aangepaste smaak, die Six in vier jaar tijd nog steeds niet ontwikkeld heeft. Jack is in dit opzicht echter een soort kloon van Karen, die haar kookkunsten wel kan waarderen. De naam van het gerecht dat vanavond op het menu staat kan ik niet eens uitspreken, maar het is absoluut vrij van dierlijke producten, zoals altijd. Karen dwingt me gelukkig niet om veganistisch te eten, dus zolang ik niet thuis ben, eet ik wat ik wil.

Alles wat Six eet, heeft een basis van Nutella. Vanavond eet ze een kaas-met-Nutella-sandwich. Ik vraag me af of ik daar ooit de juiste smaak voor zou kunnen ontwikkelen.

‘Wanneer trek je bij ons in?’ vraag ik Jack. Hij en Karen hebben het over de volgende stap gehad, maar ze schijnen er maar niet uit te kunnen komen hoe ze dat doen met de moderne technologie. Jack kan niet zonder, Karen niet met.

‘Zodra je moeder toegeeft en de sportzender in huis haalt,’ zegt Jack.

Ze maken er geen ruzie over. Ik denk dat ze allebei tevreden zijn met hoe het gaat en dat ze geen van beiden hun opvattingen over moderne technologie snel zullen opgeven.

‘Sky is vandaag buiten flauwgevallen,’ zegt Karen om over iets anders te beginnen. ‘Een buitengewoon aardige jongeman bracht haar naar binnen.’

Ik lach. ‘Jongen, mam. Zeg alsjeblieft gewoon jongen.’

Six kijkt me kwaad aan over de tafel en plotseling besef ik dat ik haar nog niet heb bijgepraat over mijn hardloopavontuur van die middag. Het is een drukke dag geweest. Ik vraag me af wie ik moet gaan bijpraten als zij morgen vertrokken is. De gedachte dat ze over twee dagen aan de andere kant van de wereld zit, maakt me nerveus. Ik hoop dat Breckin een beetje in haar voetsporen kan treden. Waarschijnlijk zou hij het heerlijk vinden als hij dat letterlijk mocht doen, maar ik hoop dat hij het in de figuurlijke zin doet.

‘Alles in orde?’ vraagt Jack. ‘Het moet wel een flinke klap zijn geweest als je er zo’n blauw oog aan hebt overgehouden.’

Ik tast naar mijn oog en mijn gezicht vertrekt van pijn. Dat was ik compleet vergeten. ‘Die heb ik niet aan het flauwvallen overgehouden. Six heeft me met haar elleboog gestoten. Twee keer.’

Ik verwacht dat minstens een van hen aan Six vraagt waarom ze mij heeft aangevallen, maar dat doen ze niet. Zo zie je maar hoe gek ze op haar zijn. Ze zouden het zelfs niet erg vinden als ze me in elkaar sloeg. Dan zou ik waarschijnlijk te horen krijgen dat ik het ernaar gemaakt had.

‘Vind je het niet vervelend om een cijfer als naam te hebben?’ vraagt Jack haar. ‘Ik heb dat nooit begrepen. Het is net zoiets als je kind naar een dag van de week noemen.’ Zijn vork blijft in de lucht hangen als hij Karen aankijkt. ‘Als wij kinderen krijgen, doen we ze dat niet aan. Alles wat je op een kalender kunt vinden is taboe.’

Karen staart hem met een ijskoude blik aan. Afgaand op haar reactie is dit de eerste keer dat Jack iets over kinderen zegt. En afgaand op haar gezichtsuitdrukking horen kinderen niet bij haar toekomstplannen. Ooit.

Jack richt zijn aandacht weer op Six. ‘Is je echte naam niet Seven of Thirteen of zoiets? Ik snap gewoon niet waarom je Six hebt uitgezocht. Het is het slechtste cijfer dat je had kunnen kiezen.’

‘Ik beschouw dit maar als jouw manier om je verslagenheid over mijn aanstaande vertrek te verbergen.’

Jack lacht. ‘Je kunt mijn opmerkingen beschouwen hoe je wilt. Als je over zes maanden terug bent, zullen de opmerkingen er ook weer zijn.’

*

Nadat Jack en Six vertrokken zijn, help ik Karen in de keuken met de afwas. Vanaf het moment dat Jack over kinderen begon, werd ze ongewoon stil.

‘Waarom trek je je dat zo aan?’ vraag ik haar, een bord aangevend om af te spoelen.

‘Wat bedoel je?’

‘Zijn opmerking over kinderen met jou. Je bent in de dertig. Er zijn zo veel mensen van jouw leeftijd die nog kinderen krijgen.’

‘Was het zo opvallend?’

‘Voor mij wel.’

Ze pakt een volgend bord van me aan en zucht. ‘Ik hou van Jack. Ik hou alleen ook van jou en mij samen. Ik vind ons leven prettig op deze manier en ik weet niet of ik eraan toe ben om het te veranderen, laat staan dat er nog een kind in het spel zou komen. Maar Jack is er zo op gebrand om een stap verder te gaan.’

Ik draai de kraan dicht en pak de handdoek om mijn handen af te drogen. ‘Ik word over een paar weken achttien, mam. Hoe graag je het ook wilt houden zoals het nu is, het zal niet zo blijven. Over een halfjaar ga ik studeren en woon je hier alleen. Het zou niet zo gek zijn om er eens over na te denken hem op z’n minst hier in te laten trekken.’

Ze lacht naar me, maar het is een gepijnigde glimlach, zoals altijd wanneer ik over studeren begin. ‘Ik heb erover nagedacht, Sky. Geloof me. Maar het is een grote stap die niet meer terug te draaien valt als hij eenmaal is gezet.’

‘Wat als het een stap is die je niet wílt terugdraaien? Als het nu eens de stap is die ertoe leidt dat je nog een stap wilt zetten, en nog een, totdat je in een volle sprint zit?’

Ze lacht. ‘Dat is nu precies waar ik bang voor ben.’

Ik veeg het aanrecht schoon en spoel de vaatdoek uit in de gootsteen. ‘Soms begrijp ik jou echt niet.’

‘En dat is omgekeerd net zo,’ zegt ze, met een klopje op mijn schouder. ‘Ik begrijp bijvoorbeeld nog altijd niet waarom je absoluut naar die school wilde. Je zei dat het leuk was, maar vertel me nu eens hoe het echt was?’

Ik haal mijn schouders op. ‘Het was leuk,’ lieg ik. Mijn koppigheid wint het nu eenmaal altijd. Ik ga haar echt niet vertellen hoe afschuwelijk ik het vandaag vond, alhoewel ze nooit zou zeggen: ‘Zie je wel, ik heb het je toch gezegd.’

Ze droogt haar handen af en glimlacht. ‘Mooi zo. Misschien vertel je wél de waarheid als ik het je morgen opnieuw vraag.’

*

Ik pak Breckins boek uit mijn rugzak en laat me op bed vallen. Ik heb nog maar net twee bladzijden gelezen als Six door het raam klimt.

‘Eerst school, dan het cadeautje,’ zegt ze. Ze komt naast me in bed liggen en ik leg het boek op het nachtkastje.

‘School was een ramp. Dankzij jou en je onvermogen om gewoon nee te zeggen tegen jongens, is je afschuwelijke reputatie op mij overgeslagen. Maar het lot stuurde mijn reddende engel in de vorm van Breckin, een geadopteerde homoseksuele mormoon die niet kan zingen of acteren, maar gek is op lezen. Hij is mijn nieuwe beste vriend in de hele wijde wereld.’

Six trekt een pruillip. ‘Ik ben de deur nog niet uit en jij hebt me al vervangen? Dat is laag. En voor de goede orde, het is niet zo dat ik geen nee kan zeggen tegen jongens. Mijn probleem is eerder dat ik de morele bezwaren tegen seks voor het huwelijk niet begrijp. Heel veel seks voor het huwelijk.’

Ze legt een doosje op mijn schoot. Niet ingepakt. ‘Ik weet wat je denkt,’ zegt ze. ‘Maar je zou zo langzamerhand moeten weten dat het ontbreken van pakpapier niets te maken heeft met hoe ik over je denk. Ik ben gewoon lui.’

Ik til het doosje op en schud het heen en weer. ‘Jij bent degene die weggaat, toch? Ik zou jou een cadeau moeten geven.’

‘Ja, helemaal mee eens. Maar jij bent nu eenmaal lui wat cadeautjes geven betreft, en ik verwacht niet dat je dat voor mij gaat veranderen.’

Ze heeft gelijk. Ik ben afschuwelijk op dat gebied, maar dat is vooral omdat ik het ook vreselijk vind om cadeautjes te krijgen. Ik voel me er bijna even opgelaten bij als wanneer mensen huilen. Ik draai het doosje om, zoek de sluiting en maak die open. Als ik het vloeipapier weghaal, valt er een mobiele telefoon in mijn hand. ‘Six, je weet toch dat ik niet…’

‘Hou je mond. Ik ga niet aan de andere kant van de wereld zitten zonder op een of andere manier met jou te kunnen communiceren. Je hebt niet eens een mailadres.’

‘Ik begrijp het, maar ik kan niet… Ik heb geen werk. Ik kan het niet betalen. En Karen…’

‘Maak je niet druk. Het is een prepaid. Ik heb er genoeg op gezet om elke dag te kunnen sms’en zolang ik weg ben. Ik kan me geen internationale gesprekken veroorloven, dus dat gaat niet door. En om je moeders wrede en verwrongen opvoedkundige regels te respecteren, zit er niet eens internet op dit geval. Je kunt er alleen mee sms’en.’

Ze geeft de telefoon terug en ik druk op de groene knop. Haar nummer staat erin onder de naam Je allerbeste vriendin in de hele wijde wereld.

Ik heb een hekel aan cadeautjes krijgen, en al helemáál aan afscheid nemen. Ik stop de telefoon terug in het doosje en buk om mijn rugzak te pakken. Nadat ik de boeken eruit heb gehaald en op de vloer heb gelegd, draai ik de rugzak boven haar om, zodat alle dollarbiljetten op haar schoot vallen. ‘In totaal zevenendertig dollar,’ zeg ik. ‘Daar moet je het mee doen tot je terugkomt. Gefeliciteerd met je uitwisseling.’

Ze pakt een handvol dollars en gooit ze in de lucht, waarna ze zich op haar rug op bed laat vallen. ‘Je zit nog maar een dag op school en die krengen hebben je kluisje al weten te vinden?’ Ze lacht. ‘Indrukwekkend.’

Ik leg het afscheidskaartje dat ik voor haar heb geschreven op haar borst en druk mijn gezicht tegen haar schouder. ‘Vind je dat al indrukwekkend? Dan had je me moeten zien paaldansen in de kantine.’

Ze pakt het kaartje op en laat haar vingers er met een glimlach overheen glijden. Ze doet hem niet open omdat ze weet dat ik er niet van hou als het emotioneel wordt. Ze drukt het kaartje tegen haar borst en legt haar hoofd op mijn schouder.

‘Wat ben jij een slet,’ zegt ze zacht, terwijl ze haar tranen terugdringt. We zijn allebei te koppig om te huilen.

‘Zoiets begreep ik al, ja.’

Dinsdag 28 augustus 2012, 6:15 uur

De wekker gaat en ik overweeg onmiddellijk om het hardlopen vandaag over te slaan, tot ik me herinner wie er buiten op me wacht. Ik kleed me sneller aan dan ooit en loop naar het raam. Met plakband is er een kaart aan de binnenkant van mijn raam geplakt. Er staat ‘slet’ op, in het handschrift van Six. Ik glimlach, haal de boodschap van het raam, leg het papier op mijn nachtkastje en stap naar buiten.

Hij zit op de stoeprand strekoefeningen te doen. Zijn rug is naar me toe gedraaid, en dat is goed. Anders had hij onmiddellijk mijn frons gezien op het moment dat ik zijn shirt zag. Hij hoort me aankomen en draait zich om.

‘Goedemorgen.’ Hij glimlacht en staat op. Ik zie dat zijn shirt al doorweekt is. Hij is hiernaartoe gerend. Hij heeft dus al ruim drie kilometer afgelegd, gaat er nu nog eens tegen de vijf met mij rennen, om daarna weer ruim drie naar huis te doen. Ik begrijp werkelijk niet waarom hij zo veel moeite doet. Of waarom ik dat accepteer. ‘Moet je eerst nog stretchen?’ vraagt hij.

‘Al gedaan.’

Hij raakt mijn wang aan met zijn duim en kijkt. ‘De schade valt mee,’ zegt hij. ‘Heb je er last van?’

Ik schud mijn hoofd. Denkt hij werkelijk dat ik een woord kan uitbrengen met zijn vingers op mijn gezicht? Het is niet zo makkelijk om te praten en tegelijkertijd je adem in te houden.

Hij trekt zijn hand terug en glimlacht. ‘Mooi zo. Ben je er klaar voor?’

Ik zucht. ‘Ja.’

En dan rennen we. Eerst een poosje zij aan zij, tot het pad smaller wordt en hij achter me gaat lopen, waardoor ik me ongelooflijk opgelaten voel. Normaal gesproken vergeet ik mezelf onder het rennen, maar deze keer ben ik me heel scherp bewust van alles, van mijn haar tot de lengte van mijn short en elke druppel zweet die over mijn rug loopt. Het is een grote opluchting wanneer het pad breder wordt en hij weer naast me komt lopen.

‘Je moet echt atletiek gaan doen.’ Zijn stem klinkt vast en uit niets blijkt dat hij al een goede zes kilometer heeft gerend. ‘Je hebt een betere conditie dan de meeste jongens uit het team van vorig jaar.’

‘Ik weet nog niet of ik dat wil,’ zeg ik, onaantrekkelijk ademloos. ‘Ik ken eigenlijk niemand op school. Ik was van plan het een kans te geven, maar tot nu toe zijn de meeste mensen op school nogal… gemeen. Ik heb eigenlijk geen zin om veel langer aan ze overgeleverd te zijn onder het mom van een team.’

‘Je zit nog maar een dag op school. Geef het wat tijd. Je kunt niet verwachten dat je je hele leven thuisonderwijs krijgt en op de eerste dag dat je naar school gaat direct een hele rits vrienden hebt.’

Ik blijf plotseling stokstijf staan. Hij doet nog een paar stappen voordat hij in de gaten heeft dat ik niet langer naast hem loop. Als hij zich omdraait en mij op de stoep ziet staan, komt hij snel terug en pakt mijn schouders vast. ‘Gaat het? Ben je duizelig?’

Ik schud mijn hoofd en duw zijn handen van mijn schouders. ‘Niks aan de hand,’ zeg ik met duidelijk hoorbare irritatie in mijn stem.

Hij houdt zijn hoofd schuin. ‘Heb ik iets verkeerds gezegd?’

Ik begin terug naar mijn huis te lopen en hij komt mee. ‘Een beetje.’ Ik kijk van opzij naar hem op. ‘Ik maakte gisteren een grapje over dat stalken, maar jij liet blijken dat je me direct na onze ontmoeting op Facebook hebt opgezocht. Daarna stond je erop om met mij te gaan hardlopen, ook al is het een eind bij jou uit de buurt, en nu weet je plotseling hoelang ik al op school zit. En dat ik thuisonderwijs heb gehad. Om eerlijk te zijn is dat wel een beetje creepy.’

Ik wacht op zijn uitleg, maar hij knijpt alleen zijn ogen halfdicht en kijkt me aan. We lopen allebei door en hij blijft alleen maar zwijgend kijken tot we de volgende bocht hebben genomen. Als hij zijn mond eindelijk opendoet, zucht hij eerst diep. ‘Ik heb een beetje rondgevraagd,’ zegt hij ten slotte. ‘Ik woon hier al sinds mijn tiende en heb veel vrienden. Ik was nieuwsgierig naar jou.’

Ik kijk hem een paar stappen lang aan en richt mijn blik dan op de stoep. Ik kan hem plotseling niet meer aankijken en vraag me af wat zijn ‘vrienden’ hem verder nog hebben verteld. Ik ken de geruchten die de ronde doen sinds Six en ik beste vriendinnen werden, maar dit is de eerste keer dat ik me er een beetje voor schaam en me in een hoekje geduwd voel. Het feit dat hij zo veel moeite doet om met mij te kunnen hardlopen, kan maar één ding betekenen. Hij heeft de geruchten gehoord en waarschijnlijk hoopt hij dat ze waar zijn.

Omdat hij merkt dat ik me niet prettig voel, pakt hij mijn elleboog en houdt me staande. ‘Sky.’ We draaien naar elkaar toe, maar ik blijf naar de grond kijken. Ik heb deze keer meer aan dan alleen een sportbeha, maar toch sla ik mijn armen voor mijn T-shirt over elkaar. Er is niets te zien wat afgedekt zou moeten worden, maar op een of andere manier voel ik me naakt.

‘Volgens mij zijn we gisteren bij de supermarkt verkeerd begonnen,’ zegt hij. ‘En dat stalken… dat was een grapje. Ik wil niet dat je je ongemakkelijk voelt bij mij. Zou het helpen als je meer over mij wist? Vraag me maar en ik vertel het je. Wat je maar wilt.’

Ik hoop echt dat hij oprecht is, want ik kan nu al zeggen dat hij niet zo’n jongen is op wie je als meisje zomaar een beetje verliefd wordt. Hij is een jongen voor wie je volledig valt, en die gedachte maakt me doodsbang. Ik wil helemaal niet volledig voor iemand vallen, en zeker niet voor iemand die alleen een versierpoging doet omdat hij denkt dat ik een makkelijke prooi ben. En ik wil niet voor iemand vallen die zichzelf al als hopeloos heeft gebrandmerkt. Maar ik ben nieuwsgierig. Irritant nieuwsgierig.

‘Als ik je iets vraag, geef je dan eerlijk antwoord?’

Hij buigt naar me toe. ‘Ik zal altijd volkomen eerlijk zijn.’

Zijn zachte en volle stem maakt me duizelig en even ben ik bang dat ik weer onderuit zal gaan als hij zo door blijft praten. Gelukkig doet hij een stap achteruit en wacht op mijn reactie. Ik wil hem naar zijn verleden vragen. Ik wil weten waarom hij van school is gestuurd, waarom hij gedaan heeft wat hij heeft gedaan en waarom Six hem niet vertrouwt. Maar ik weet nog steeds niet of ik de waarheid wel echt wil horen.

‘Waarom ben je van school gegaan?’

Hij zucht alsof hij gehoopt had dat hij die vraag niet zou krijgen. Hij begint weer te lopen en deze keer ben ik degene die volgt. ‘Officieel ben ik nog niet van school.’

‘Maar je bent er kennelijk een heel jaar niet geweest. Volgens mij is dat officieel genoeg.’

Hij draait zich weer naar me toe en kijkt gepijnigd, alsof hij iets op zijn lever heeft. Hij doet zijn mond open, aarzelt, zegt nog niets. Ik stoor me eraan dat ik hem niet goed kan inschatten. De meeste mensen zijn een open boek. Heel eenvoudig. Maar Holder is alleen maar verwarrend.

‘Ik ben net een paar dagen geleden teruggekomen,’ zegt hij. ‘Tussen mijn moeder en mij ging het vorig jaar niet zo goed, dus ik ben een poosje bij mijn vader in Austin gaan wonen. Ik ben daar naar school geweest, maar nu had ik het gevoel dat het tijd was om weer naar huis te gaan. En daar ben ik dan.’

Het feit dat hij zijn tijd in de gevangenis niet noemt, zet me aan het twijfelen over zijn openheid. Ik begrijp dat hij er waarschijnlijk niet graag over wil praten, maar hij moet niet zeggen dat hij volkomen eerlijk zal zijn als hij nu al iets weglaat.

‘Maar dat verklaart niet waarom je besloot van school af te gaan in plaats van gewoon terug te komen.’

Hij haalt zijn schouders op. ‘Ik weet het niet. Om eerlijk te zijn probeer ik nog steeds te bepalen wat ik moet doen. Het is echt een klotejaar geweest. En daar komt nog bij dat ik deze school haat. Ik ben al dat gezeik zat en soms denk ik dat het gewoon makkelijker is om maar op te stappen.’

Ik blijf staan en draai me naar hem op. ‘Dat is onzin.’

Hij trekt zijn wenkbrauwen op. ‘Is het onzin dat ik school haat?’

‘Nee. Het is onzin dat je een slecht jaar bepalend laat zijn voor de rest van je leven. Over negen maanden doe je eindexamen, en jij kapt ermee? Dat is gewoon… stom.’

Hij lacht. ‘Tja, als je het zo welluidend zegt.’

‘Je kunt lachen wat je wilt. Jij geeft het gewoon op, en daarmee bewijs je dat iedereen die ooit aan je twijfelde, gelijk had.’ Ik kijk naar de tatoeage op zijn arm. ‘Wil je de wereld laten zien hoe hopeloos je eigenlijk bent? Dat doe je namelijk uitstekend.’

Hij volgt mijn blik en kijkt naar zijn tatoeage, terwijl zijn kaak verstrakt. Het was niet mijn bedoeling om hem de les te lezen, maar scholing ligt heel gevoelig bij mij. Dat komt door Karen, die er al jaren op hamert dat ik als enige verantwoordelijk ben voor wat ik van mijn leven maak.

Holder kijkt op van de tatoeage waar we allebei naar kijken en knikt naar mijn huis. ‘Je bent er,’ zegt hij zakelijk. Hij draait zich om en loopt door zonder me een glimlach of afscheidsgroet te gunnen.

Ik blijf staan en kijk hem na tot hij om de hoek verdwijnt. Hij kijkt niet één keer over zijn schouder.

En ik maar denken dat ik vandaag werkelijk een gesprek zou kunnen voeren met een van zijn persoonlijkheden. Vergeet het maar.

Dinsdag 28 augustus 2012, 7:55 uur

Ik loop de klas binnen voor het eerste uur en Breckin zit in zijn volle roze glorie achter in het lokaal. Ik kan niet begrijpen dat die felroze schoenen en de jongen die erin loopt me gisteren voor de lunch niet zijn opgevallen.

‘Hé schoonheid,’ zegt hij als ik op de lege stoel naast hem ga zitten. Ik pak de beker koffie uit zijn handen en neem een slok. Hij staat het toe omdat hij me nog niet goed genoeg kent om te protesteren. Of misschien laat hij me begaan omdat hij weet wat de gevolgen zijn als je een zelfverklaarde cafeïneverslaafde haar dosis ontzegt.

‘Ik ben gisterenavond heel wat over je te weten gekomen,’ zegt hij. ‘Jammer dat je geen internet mag van je moeder. Het is verbluffend wat je daar voor informatie over jezelf kunt vinden. Zelfs dingen waarvan je zelf niet wist.’

Ik lach. ‘Wil ik het weten?’ Ik gooi mijn hoofd achterover en drink zijn koffie op, waarna ik hem de lege beker teruggeef. Hij kijkt erin en zet hem op mijn tafelblad.

‘Op Facebook ben ik erachter gekomen dat je vrijdagavond iemand over de vloer had die Daniel Wesley heet, een bezoek dat tot zwangerschapsangst zou hebben geleid. Zaterdag had je seks met ene Gray son, die je er vervolgens uit hebt gegooid. En gisteren…’ Hij trommelt met zijn vingers tegen zijn kin. ‘Gisteren werd je na school gespot terwijl je aan het hardlopen was met ene Dean Holder. Dat baart me zorgen, want het gerucht gaat dat hij niet van mormonen houdt.’

Soms ben ik blij dat ik geen toegang heb tot het internet, zoals iedereen.

‘Eens kijken,’ zeg ik, de geruchtenlijst doornemend. ‘Ik weet niet eens wie Daniel Wesley is. Zaterdag is Grayson inderdaad op bezoek geweest, maar voordat hij ook maar iets kon doen heb ik hem met zijn dronken kop uit het raam gezet. En ja, ik heb gisteren met Holder gerend, maar ik heb geen idee wie hij is. We waren toevallig op hetzelfde moment aan het lopen en hij woont niet ver van mij vandaan, dus…’

Ik voel me onmiddellijk schuldig omdat ik het hardlopen met Holder zo wegmoffel. Maar ik kan hem nog niet peilen en ik weet niet zeker of ik eraan toe ben om iemand te laten inbreken in het prille bondgenootschap met Breckin.

‘Misschien helpt het als ik opbiecht dat een of ander kind dat Shay na heet me wist te vertellen dat ik een product ben van oud geld, en nog steeds stinkend rijk.’

Ik lach. ‘Mooi, dan vind je het vast geen probleem om elke ochtend koffie voor me mee te nemen.’

De deur van het lokaal gaat open en we kijken beiden op als een in wit T-shirt en donkere spijkerbroek gehulde Holder binnenkomt. Hij heeft zijn haar gewassen na onze loopsessie van vanochtend. Zodra ik hem zie, keren de warme golven van het maagvirus/de buikvlinders onmiddellijk terug.

‘Shit,’ mompel ik. Holder loopt naar het bureau van meneer Mulligan en legt er een formulier op, waarna hij de klas in loopt, voortdurend in de weer met zijn mobiele telefoon. Hij gaat aan het tafeltje recht voor Breckin zitten en merkt me niet eens op. Nadat hij zijn telefoon op stil heeft gezet, doet hij hem in zijn zak.

Ik ben te overrompeld om hem zelfs maar aan te spreken. Heb ik hem op een of andere manier van gedachten laten veranderen? En ben ik daar blij mee? Want gek genoeg voel ik alleen maar spijt.

Meneer Mulligan komt binnen en legt zijn spullen op het bureau. Daarna draait hij zich naar het schoolbord en schrijft zijn naam op, met de datum erachter. Ik weet niet of hij werkelijk denkt dat we sinds gisteren vergeten zijn wie hij was, of dat hij op een creatieve manier wil laten merken hoe onnozel hij ons vindt.

‘Dean,’ zegt hij, nog naar het schoolbord gekeerd. Hij draait zich om en zoekt Holder met zijn blik op. ‘Welkom terug, al is het een dag te laat. Ik neem aan dat je ons dit semester geen moeilijkheden gaat bezorgen?’

Mijn mond valt open bij de laatdunkende opmerking die zomaar uit de lucht komt vallen. Als dit het soort gedoe is waarmee Holder hier te maken heeft, kan ik me voorstellen dat hij niet terug wilde komen. Ik krijg een hoop over me heen, maar in elk geval alleen van leeftijdgenoten. Ongeacht wie het is, een leraar mag een leerling nooit met zo veel minachting behandelen. En de tweede regel zou moeten zijn dat leraren in de bovenbouw hun namen niet meer op het bord mogen schrijven.

Holder verschuift op zijn stoel en antwoordt net zo vinnig: ‘En ik neem aan dat u niets zult zeggen wat mij ertoe kan verleiden om moeilijkheden te maken, meneer Mulligan?’

Juist, de modder spuit kennelijk naar twee kanten. Nu ik hem terug de school in heb gepraat, moet ik hem misschien ook wat respect voor gezag aanleren.

Meneer Mulligan laat zijn kin zakken en kijkt Holder kwaad aan over de rand van zijn bril. ‘Dean. Kom maar naar voren en stel jezelf voor aan je klasgenoten. Er zijn ongetwijfeld nieuwe gezichten bij gekomen sinds je ons verleden jaar verliet.’

Holder protesteert niet, wat Mulligan volgens mij juist wel had verwacht. Hij springt bijna op en loopt snel naar voren, een plotselinge actie die de leraar ertoe brengt een stapje achteruit te zetten. Holder draait zich met een ruk om naar de klas, zonder een spoor van twijfel of onzekerheid.

‘Met genoegen,’ zegt hij, Mulligan strak aankijkend. ‘Ik ben Dean Holder. Iedereen noemt me Holder.’ Hij maakt zijn blik los van de docent en kijkt de klas in. ‘Ik heb hier sinds de brugklas op school gezeten, met uitzondering van de afgelopen driekwart jaar. En volgens meneer Mulligan ben ik een herrieschopper, dus we gaan nog lol beleven in deze klas.’

Een paar klasgenoten beginnen te lachen, maar ik zie er de humor niet van in. Ik had al mijn twijfels door wat ik allemaal had gehoord, maar nu verraadt hij zijn ware aard met dit optreden. Hij doet zijn mond open om door te gaan met zijn verhaal, maar glimlacht plotseling als hij mij achter in de klas ziet zitten. Hij knipoogt naar me en ik zou het liefst direct onder mijn tafeltje kruipen. Na een snelle glimlach met op elkaar geperste lippen kijk ik stug naar mijn tafelblad, terwijl de rest zich omdraait om te zien naar wie Holder knipoogde.

Anderhalf uur geleden liep hij in een slecht humeur bij me weg en nu staat hij te grijnzen alsof hij een verloren vriend tegen het lijf loopt.

Geen twijfel mogelijk. Holder is een probleemgeval.

Breckin buigt over zijn tafeltje. ‘Waar sloeg dat op?’ fluistert hij.

‘Ik vertel het je bij de lunch.’

‘Is dat alle wijsheid die je vandaag met ons wenst te delen?’ vraagt meneer Mulligan aan Holder.

Hij knikt en loopt terug naar zijn tafeltje, zonder zijn ogen van mij af te wenden. Als hij gaat zitten, draait hij zich half om en kijkt me aan. Mulligan begint met de les en ieders aandacht gaat uit naar wat hij vertelt – behalve die van Holder. Ik kijk in mijn boek en blader naar het juiste hoofdstuk, in de hoop dat hij hetzelfde zal doen. Als ik opkijk, staart hij me nog steeds aan.

Wat? Mijn lippen vormen het woord geluidloos, terwijl ik mijn handen naar buiten draai om mijn vraag kracht bij te zetten.

Hij knijpt zijn ogen half dicht en kijkt me zwijgend aan. ‘Niets,’ zegt hij ten slotte. Dan draait hij zich om en slaat het boek dat voor hem ligt open.

Breckin tikt met zijn potlood op mijn knokkels en kijkt me vragend aan voordat ook hij weer in zijn boek kijkt. Als hij uitleg verwacht over wat er zojuist is gebeurd, moet ik hem teleurstellen. Ik weet het zelf niet eens.

Tijdens de les kijk ik een paar keer Holders kant op, maar hij draait zich het hele uur niet meer om. Als de bel gaat, springt Breckin op en trommelt op mijn tafeltje.

‘Jij. Ik. Lunch,’ zegt hij, een wenkbrauw optrekkend. Hij loopt de klas uit en mijn ogen zoeken Holder. Met een harde blik kijkt hij naar de deuropening waar Breckin zojuist door is verdwenen.

Ik pak mijn spullen en loop naar de deur voordat Holder de kans krijgt om een gesprek te beginnen. Ik ben erg blij dat hij heeft besloten om weer naar school te gaan, maar de manier waarop hij me aankijkt alsof we beste vrienden zijn, stoort me. Ik wil niet dat Breckin of wie dan ook denkt dat ik het eens ben met wat Holder doet. Ik zou liever niet met hem omgaan op school, maar ik heb het gevoel dat hij het daar niet mee eens is.

Ik wissel boeken bij mijn kluisje en pak mijn leerboek voor Engels. Het zal mij benieuwen of Shayn/la me vandaag in de klas herkent. Waarschijnlijk niet, want het is al vierentwintig uur geleden. Volgens mij heeft ze niet genoeg hersencellen om informatie zo lang vast te houden.

‘Hallo daar.’

Bezorgd knijp ik mijn ogen dicht om hem niet in zijn volle glorie te hoeven zien staan. ‘Je bent dus toch gekomen.’ Ik orden de boeken in mijn kluisje en draai me uiteindelijk naar hem om.

Hij glimlacht en leunt met zijn schouder tegen het kluisje naast het mijne. ‘Schoon zie je er goed uit,’ zegt hij, me van top tot teen opnemend. ‘Al is de bezwete versie ook niet verkeerd.’

Ik kan hetzelfde van hem zeggen, maar dat doe ik niet. ‘Ben je hier om mij te stalken of heb je je echt weer ingeschreven?’

Hij grijnst ondeugend en trommelt met zijn vingers op het kluisje. ‘Beide.’

Ik moet echt ophouden met die grapjes over stalken. Het zou grappig zijn als ik niet het gevoel had dat hij er werkelijk toe in staat is. Ik kijk naar de gangen, die alweer leegraken. ‘Ik moet naar de volgende les. Welkom terug.’

Hij kijkt me intens aan, alsof hij mijn ongemak aanvoelt. ‘Je doet vreemd.’

Zijn opmerking irriteert me. Hoe kan hij weten hoe ik doe? Hij kent me niet eens. Ik kijk in mijn kluisje en probeer de echte gedachten waardoor ik me ‘vreemd’ ga gedragen te verbergen. Gedachten als: waarom schrikt zijn verleden me niet meer af? Waarom doet hij zo zijn best om samen met mij te kunnen hardlopen? Waarom heeft hij naar me geïnformeerd? In plaats van de vragen die door mijn hoofd spoken uit te spreken, haal ik mijn schouders op. ‘Ik ben gewoon verbaasd om je hier te zien.’

Nog altijd tegen het kluisje leunend schudt hij zijn hoofd. ‘Nee. Er is iets anders. Wat is er aan de hand?’

Ik zucht en leun tegen mijn eigen kluisje. ‘Wil je dat ik eerlijk ben?’

‘Dat wil ik altijd.’

Ik pers mijn lippen op elkaar, knik en draai me naar hem toe. ‘Goed dan. Ik wil je niet het verkeerde idee geven. Jij flirt en zegt dingen alsof je dingen met me wilt die ik niet wil. En je bent…’ Ik zwijg even en zoek naar het juiste woord.

‘Wat ben ik?’ Hij kijkt me gespannen aan.

‘Je bent… intens. Heel intens. En humeurig. En een beetje eng. En dan is er dat andere,’ zeg ik, zonder het uit te leggen. ‘Ik wil gewoon niet dat je het verkeerde idee krijgt.’

‘Wat bedoel je met “dat andere”?’ Hij zegt het alsof hij precies weet wat ik bedoel. Hij daagt me uit om het te zeggen.

Ik zucht, druk mijn rug tegen het kluisje, kijk naar mijn voeten. ‘Je weet wel.’ Ik wil zijn verleden evenmin oprakelen als hijzelf.

Hij gaat voor me staan, zet zijn handen aan weerszijden naast mijn hoofd tegen het kluisje en buigt naar me toe. Ik kijk naar hem op en hij kijkt terug, op minder dan twintig centimeter van mijn gezicht. ‘Ik weet het niet, omdat jij er maar omheen blijft draaien wat nu eigenlijk jouw probleem met mij is. Alsof je te bang bent om het te zeggen. Zeg het gewoon.’

Terwijl ik hem aankijk en me in de hoek gedrongen voel, komt dezelfde paniek bij me op als bij onze eerste ontmoeting. ‘Ik heb gehoord wat je hebt gedaan,’ zeg ik plotseling. ‘Ik weet dat je die jongen in elkaar hebt geslagen en dat je in jeugddetentie hebt gezeten. In de twee dagen dat ik je nu ken heb je me bovendien drie keer de stuipen op het lijf gejaagd. En nu we toch eerlijk zijn: aangezien je naar me geïnformeerd hebt, weet je waarschijnlijk ook van mijn reputatie, en dat zal wel de enige reden zijn waarom je al die moeite voor me doet. Ik vind het jammer dat ik je moet teleurstellen, maar ik ga niet met je naar bed. Ik wil niet dat je denkt dat er nog meer tussen ons gaat gebeuren dan wat er al gebeurt. We zijn hardloopmaatjes. Dat is alles.’

Zijn kaak verstrakt, maar zijn uitdrukking blijft hetzelfde. Hij laat zijn arm zakken, doet een stap achteruit, geeft me ruimte om weer adem te halen. Ik begrijp niet waarom ik steeds naar adem moet happen zodra hij te dicht bij me in de buurt komt. En ik begrijp al helemaal niet waarom ik dat fijn vind.

Ik kijk naar de boeken tegen mijn borst en wil langs hem heen glippen wanneer een arm om mijn middel wordt geslagen, die me bij Holder wegtrekt. Ik kijk op en zie Grayson die Holder van top tot teen opneemt. Zijn greep om mijn middel wordt sterker.

‘Holder,’ zegt Grayson kil. ‘Ik wist niet dat je terugkwam.’

Holder negeert hem volkomen. Hij blijft mij nog even aankijken, laat zijn blik dan naar Graysons hand om mijn middel zakken. Hij knikt zachtjes en grijnst, alsof er iets tot hem is doorgedrongen. Dan kijkt hij me weer aan. ‘Zoals je ziet ben ik terug,’ zegt hij botweg, zonder Grayson aan te kijken.

Waar gaat dit in vredesnaam over? Waar kwam Grayson plotseling vandaan en waarom heeft hij zijn arm om me heen geslagen alsof ik van hem ben?

Holder wendt zijn blik af en loopt weg. Plotseling blijft hij weer staan. Hij draait zich om en kijkt me aan. ‘Donderdag na schooltijd zijn de try-outs op de atletiekbaan,’ zegt hij. ‘Ga.’

Dan is hij weg.

Grayson jammer genoeg niet. Hij trekt me tegen zich aan. ‘Heb je iets te doen zaterdag?’ fluistert hij in mijn oor.

Ik duw hem weg. ‘Stop,’ zeg ik geërgerd. ‘Ik dacht dat ik afgelopen weekend duidelijk was geweest.’

Ik sla mijn kluisje dicht, loop weg en vraag me af hoe het mogelijk is dat ik, terwijl ik nooit van mijn leven met dit soort drama te maken heb gehad, nu binnen twee dagen genoeg heb meegemaakt om een boek over te kunnen schrijven.

*

Breckin gaat tegenover mij zitten en schuift een blikje cola naar me toe. ‘Ze hadden geen koffie, maar ik heb toch cafeïne gevonden.’

Ik glimlach. ‘Dank je, allerbeste vriend in de wijde wereld.’

‘Je hoeft me niet te bedanken, want ik heb het met kwade bedoelingen gekocht. Het is smeergeld zodat je mij alle vunzige details van je liefdesleven vertelt.’

Ik lach en maak het blikje open. ‘Dat wordt dan een grote teleurstelling, want mijn liefdesleven bestaat niet.’

Met een grijns opent hij zijn eigen blikje. ‘Dat betwijfel ik ernstig, afgaand op de manier waarop onze stoute jongen je de hele tijd zit op te nemen.’ Hij knikt naar rechts.

Holder zit drie tafels verderop en kijkt naar mij. Hij zit daar met een paar jongens van het rugbyteam, die blij lijken om hem terug te hebben. Ze geven hem schouderklopjes en praten om hem heen, zonder te merken dat hij niet eens deelneemt aan het gesprek. Hij neemt een slok van zijn water en houdt stug ons oogcontact vast. Daarna zet hij zijn glas iets te hard op tafel en knikt naar rechts als hij opstaat. Als ik zijn blik volg, zie ik de uitgang van de kantine. Hij loopt er al heen, in de verwachting dat ik hem zal volgen.

‘Huh?’ zeg ik, meer tegen mezelf dan tegen Breckin.

‘Ja. Huh. Ga kijken wat hij wil en breng dan verslag uit aan mij.’

Ik neem nog een slok uit mijn blikje en zet het op tafel. ‘Tot uw orders.’

Mijn lichaam staat op om achter Holder aan te lopen, maar mijn hart blijft bij de tafel. Ik ben er vrij zeker van dat het uit mijn borst is gesprongen toen hij mij wenkte om hem te volgen. Ik kan me natuurlijk tegenover Breckin groot houden wat ik wil, maar wat schiet ik ermee op als ik mijn eigen organen niet onder controle heb?

Holder loopt een paar meter voor me uit en als hij door de klapdeuren is, slaan ze achter hem dicht. Als ik even later mijn hand tegen de deuren zet, aarzel ik even voordat ik de gang in loop. Ik zou op dit moment liever naar de gevangenis gaan dan dat ik met Holder ga praten. Er zitten zo veel knopen in mijn maag dat een padvinder er jaloers van zou worden.

Ik kijk naar links en naar rechts, maar zie hem nergens. Ik loop door tot ik bij de kluisjes kom en sla de hoek om. Hij staat tegen een kluisje geleund, zijn knie gebogen, zijn voet tegen het deurtje achter hem. Hij heeft zijn armen over elkaar geslagen en kijkt me recht aan. Het heldere blauw van zijn ogen is niet vriendelijk genoeg om de woede erachter te verbergen. ‘Heb jij wat met Grayson?’

Geërgerd rol ik met mijn ogen en ik ga tegenover hem staan. Ik krijg nu al genoeg van zijn grillige humeur, en ik ken hem nog maar net. ‘Maakt het uit?’ Ik vraag me af wat hij ermee te maken heeft.

Hij blijft weer even stil, zoals hij vrijwel altijd doet voordat hij iets gaat zeggen. ‘Grayson is een hufter.’

‘Dat ben jij soms ook,’ zeg ik onmiddellijk. Ik heb lang niet zo veel tijd nodig als hij om een antwoord te vinden.

‘Hij is niet goed voor je.’

Ik lach bitter. ‘En jij wel soms?’ Als we de score zouden bijhouden, zou ik zeggen dat het twee-nul voor mij is.

Hij laat zijn armen zakken, draait zich naar de kluisjes en slaat met zijn vlakke hand tegen een deurtje. De klap van vlees tegen metaal weergalmt door de gang en ik voel het in mijn maag.

‘Laat mij hierbuiten,’ zegt hij terwijl hij zich weer omdraait. ‘Ik heb het over Grayson, niet over mezelf. Je moet niet met hem omgaan. Je hebt geen idee wat voor figuur het is.’

Ik lach, maar niet omdat hij grappig is – omdat hij seriéús is. Wil deze gast, die mij niet eens kent, mij nu echt gaan vertellen met wie ik wel of niet moet omgaan? Ik laat mijn hoofd tegen het kluisdeurtje zakken en voel me verslagen.

‘Twee dagen, Holder. Ik ken je nu precies twee dagen.’ Ik schop tegen het kluisje achter me en loop naar hem toe. ‘En in die twee dagen heb ik vijf verschillende kanten van jou gezien, waarvan er maar één aantrekkelijk was. Dat jij denkt dat je ook maar enig recht hebt om je mening over mij of mijn beslissingen te geven, is absurd. Het is belachelijk.’

Holders kaak spant en ontspant afwisselend terwijl hij naar me kijkt, zijn armen strak over elkaar geslagen. Hij zet een stap naar voren. Zijn ogen staan zo hard en koud dat ik begin te denken dat er een zesde kant van hem aan het licht komt. Eentje die nog kwader en bezitteriger is. ‘Ik mag hem niet. Als ik dit soort dingen zie…’ Hij laat zijn vingers voorzichtig onder mijn blauwe oog over mijn gezicht gaan. ‘En als ik hem dan met zijn arm om jou heen zie staan… Neem me niet kwalijk dat ik daarvan een beetje belachelijk ga doen.’

Zijn vingertoppen op mijn jukbeen hebben me de adem benomen en ik moet mijn best doen om mijn ogen open te houden en mijn gezicht niet tegen zijn hand aan te drukken. Maar ik hou voet bij stuk. Ik werk aan een afweersysteem tegen deze jongen op. Althans, dat probeer ik. Het is mijn nieuwe doel, in elk geval.

Ik stap achteruit zodat zijn hand mijn gezicht niet meer raakt. Zijn hand balt zich tot een vuist die hij naast zijn zij laat hangen.

‘Jij vindt dat ik bij Grayson uit de buurt moet blijven omdat je bang bent dat hij agressief is?’ Ik hou mijn hoofd schuin en knijp mijn ogen tot spleetjes. ‘Vind je dat niet een beetje hypocriet?’

Nadat hij me nog even heeft aangekeken, zucht hij kort en kijkt weg. Hij schudt zijn hoofd, legt zijn handen in zijn nek en blijft zo een paar tellen staan. Als hij naar me toe draait, kijkt hij me niet aan, maar slaat zijn armen weer over elkaar en staart naar de vloer. ‘Heeft hij je geslagen?’ vraagt hij op vlakke toon. Zijn hoofd blijft voorovergebogen, maar hij kijkt me door zijn wimpers aan. ‘Heeft hij je óóit geslagen?’

Hij doet het weer, opnieuw gehoorzaam ik doordat hij van houding verandert. ‘Nee,’ zeg ik zacht. ‘En nog eens nee. Ik heb het je toch gezegd: het was een ongeluk.’

We kijken elkaar zwijgend aan tot de bel gaat en de gangen zich vullen met leerlingen. Ik kijk als eerste weg. Zonder nog om te kijken loop ik terug naar de kantine.

Woensdag 29 augustus 2012, 6:15 uur

Ik ren nu bijna drie jaar. Ik weet niet waarom ik ermee begon en wat het zo leuk maakte dat ik ermee doorging. Het heeft er denk ik mee te maken dat ik zo frustrerend beschermd en afgeschermd leef. Ik probeer positief te blijven, maar het is moeilijk te verkroppen hoeveel contacten en vriendschappen de andere mensen op school hebben waar ik geen deel van kan uitmaken. Geen toegang hebben tot internet was een paar jaar geleden nog niet zo’n groot probleem, maar nu komt het neer op sociale zelfmoord. Niet dat het mij wat uitmaakt wat anderen denken.

Ik zal niet ontkennen dat ik een enorme drang voelde om Holder op het internet op te zoeken. Als ik in het verleden zoiets had, zochten Six en ik de betreffende persoon gewoon bij haar thuis op. Maar Six zit op dit moment in een vliegtuig boven de Atlantische Oceaan, dus ik kan het haar niet vragen. Ik kan niets anders doen dan op mijn bed blijven zitten piekeren. Ik vraag me af of hij werkelijk zo slecht is. Ik vraag me af of hij op andere meisjes hetzelfde effect heeft als op mij. Ik vraag me af wie zijn ouders zijn, of hij broers en zussen heeft, of hij verkering heeft. Waarom lijkt hij er steeds op uit om boos op me te zijn, terwijl we elkaar nog maar net kennen? Is hij misschien altijd boos? En is hij altijd zo charmant als hij niet boos is? Het stoort me dat het steeds het een of het ander is, nooit iets ertussenin. Ik vraag me af… want dat is het enige wat ik kan doen: in stilte nadenken over die hopeloze jongen die zich in mijn hoofd heeft genesteld en niet meer weg te branden is.

Ik verbreek de trance en trek mijn loopschoenen aan. Onze aanvaring in de schoolgang is niet uitgepraat. Vanochtend zal hij daarom wel niet komen opdagen voor onze hardloopafspraak, en dat is eigenlijk een opluchting. Ik heb de stille tijd voor mezelf meer dan ooit nodig. Waarom weet ik eigenlijk niet, want die gaat toch alleen maar op aan gepieker.

Over hem.

Ik doe het slaapkamerraam open en kruip naar buiten. Het is donkerder dan gewoonlijk om deze tijd. Het is zwaarbewolkt, wat precies past bij mijn humeur. Ik kijk naar welke kant de wolken drijven en inspecteer de lucht aan de linkerkant om te bepalen of ik genoeg tijd heb om te rennen zonder een plensbui op mijn hoofd te krijgen.

‘Klauter je altijd uit je raam, of probeerde je me specifiek te vermijden?’

Ik draai me met een ruk om. Holder staat naast de stoep, in short en loopschoenen. Geen shirt vandaag.

Shit.

‘Als ik je had willen vermijden, was ik gewoon in bed gebleven.’ Zelfverzekerd loop ik naar hem toe, in de hoop dat hij niet merkt hoe zijn aanwezigheid mijn hele lichaam van slag brengt. Diep vanbinnen voel ik iets van teleurstelling dat hij is komen opdagen, maar het overgrote deel van mij is er onnozel en meelijwekkend gelukkig mee. Ik loop langs hem heen en ga op de stoep zitten om te strekken. Met gespreide benen buig ik voorover, pak mijn schoenpunten en duw mijn hoofd tegen mijn knieën – deels om mijn spieren te strekken, maar vooral om niet naar hem te hoeven kijken.

‘Ik wist niet zeker of je zou komen.’ Hij laat zich door zijn knieën zakken en gaat recht tegenover me zitten.

Ik kom omhoog en kijk hem aan. ‘Waarom zou ik niet komen? Ik ben hier niet het probleemgeval. Bovendien, we hebben geen van beiden het alleenrecht op de weg.’ Ik snauw haast tegen hem. Ik weet niet eens waarom.

Hij kijkt me weer nadenkend aan, met zo’n intense blik dat het me soms sprakeloos maakt. Het wordt zo’n gewoonte van hem dat ik er bijna een naam aan wil geven. Het is alsof hij me met zijn ogen vasthoudt terwijl hij in stilte nadenkt, en bewust niets prijsgeeft in zijn gezichtsuitdrukking. Ik heb nog nooit iemand ontmoet die zo veel nadenkt over wat hij zegt. De manier waarop hij alles opzuigt terwijl hij zijn reactie voorbereidt, is alsof woorden schaars zijn en hij ze alleen wil gebruiken als het absoluut noodzakelijk is.

Ik stop met stretchen en blijf voor hem zitten, niet van plan om als eerste de visuele patstelling op te geven. Ik laat hem zijn psychologische trucjes niet op mij botvieren, hoe graag ik ook hetzelfde bij hem zou doen. Hij is volstrekt ondoorgrondelijk en onvoorspelbaar. Dat maakt me woest.

Hij strekt zijn benen. ‘Geef me je handen. Ik moet ook strekken.’

Hij zit met zijn armen uitgestrekt naar mij alsof we op het punt staan een klapspelletje te gaan doen. Als er nu iemand voorbij zou rijden, weet ik al wat voor roddels ervan komen. De gedachte eraan maakt me aan het lachen. Ik leg mijn handen in de zijne en hij trekt me een paar seconden naar zich toe. Als hij de spanning laat vieren, draaien we het om: ik trek en hij buigt naar voren. Maar hij kijkt daarbij niet naar de grond. Hij houdt me gevangen met zijn verlammende blik.

‘Trouwens,’ zegt hij, ‘ik was gisteren niet het probleemgeval.’

Ik trek harder, meer uit kwaadaardigheid dan om hem te helpen. ‘Wil je soms zeggen dat ik dat was?’

‘Is dat niet zo?’

‘Verklaar je nader. Ik hou niet van vaag gedoe.’

Hij lacht, maar het is een irritant lachje. ‘Sky, als er één ding is wat je over mij moet weten, dan is het dat ik niet vaag doe. Ik heb je beloofd dat ik altijd volkomen eerlijk tegen je zal zijn, en voor mij staat vaag gelijk aan leugenachtig.’ Hij trekt mijn handen naar voren en leunt achterover.

‘Dat was een vaag antwoord.’

‘Je stelde ook geen vraag. Ik heb je al eerder gezegd: als je iets wilt weten, moet je het gewoon vragen. Jij denkt kennelijk dat je me kent, maar je hebt me nog nooit iets gevraagd.’

‘Ik denk helemaal niet dat ik je ken.’

Hij lacht weer, schudt zijn hoofd en laat mijn handen los. ‘Laat maar zitten.’ Hij staat op en loopt weg.

‘Wacht.’ Ik sta op en loop achter hem aan. Als iemand hier het recht heeft om boos te zijn, ben ik het. ‘Wat heb ik nu weer gezegd? Ik ken je toch niet? Waarom ben je nu ineens weer gepikeerd?’

Hij blijft staan en draait zich om, doet een paar stappen in mijn richting. ‘Ik had gedacht dat ik na de paar dagen dat we met elkaar omgingen een iets andere reactie van je zou krijgen op school. Ik heb je alle gelegenheid gegeven om te vragen wat je maar wilt, maar om wat voor reden dan ook wil je alleen geloven wat je van horen zeggen hebt, ondanks het feit dat je het nooit van mij hebt gehoord. En aangezien er over jou ook genoeg roddels de ronde doen, dacht ik dat je wat minder bevooroordeeld zou zijn.’

Genoeg roddels over mij? Als hij denkt punten te kunnen scoren omdat we dingen gemeen hebben, zit hij ernaast. ‘Dus daar gaat het allemaal om? Jij dacht dat die nieuwe slet wel wat zou zien in de potenrammer?’

Hij kreunt en haalt geërgerd zijn handen door zijn haar. ‘Niet doen, Sky.’

‘Wat niet doen? Jou een potenrammer noemen? Goed, laten we die eerlijkheid van jou er eens bij halen. Heb je vorig jaar die jongen zo ernstig toegetakeld dat je een jaar in de gevangenis terechtkwam, of niet?’

Hij zet zijn handen op zijn heupen en schudt zijn hoofd, om me vervolgens aan te kijken met wat een teleurgestelde blik lijkt.

‘Ik bedoelde niet dat je mij niet mag beledigen. Je moet alleen ophouden jezelf te beledigen.’ Hij doet een stap naar voren om de ruimte tussen ons te vullen. ‘En ja. Ik heb die hufter bijna doodgeslagen, en als hij nu voor me zou staan, zou ik het weer doen.’

Zijn ogen stralen pure woede uit en ik ben te bang om hem zelfs maar te vragen waar het over gaat. Hij mag dan gezegd hebben dat hij er eerlijk over zal zijn, maar zijn antwoorden maken me banger dan de vragen. Ik zet een stap achteruit op het moment dat hij hetzelfde doet. We zijn allebei stil en ik vraag me af hoe we op dit punt zijn beland.

‘Ik wil vandaag niet met jou hardlopen,’ zeg ik.

‘Ik heb er ook niet veel zin in.’

Daarop draaien we elkaar de rug toe, hij in de richting van zijn huis, ik naar mijn raam. Ik heb vandaag zelfs geen zin om in mijn eentje te gaan rennen.

Ik klim weer naar binnen op het moment dat het begint te regenen en even heb ik medelijden met hem omdat hij nog helemaal naar huis moet. Maar het is maar even, want karma is onverbiddelijk, en het wreekt zich nu heel duidelijk op Holder. Ik doe het raam dicht en loop naar mijn bed. Mijn hart bonkt alsof ik vijf kilometer heb gerend, maar op dit moment wordt het opgejaagd door mijn overkokende woede.

Ik ken die jongen nog maar een paar dagen, maar ik heb nog nooit van mijn leven zo veel ruzie met iemand gemaakt. Alle ruzies die ik de afgelopen vier jaar met Six heb gehad, vallen bij elkaar opgeteld in het niet bij wat ik de laatste achtenveertig uur met Holder heb meegemaakt. Ik begrijp niet eens waarom hij al die moeite doet. Maar na deze ochtend zal hij daar waarschijnlijk wel mee ophouden.

Ik pak de envelop van mijn nachtkastje, scheur hem open en haal de brief van Six eruit. Achteroverleunend tegen mijn kussen begin ik te lezen, in de hoop aan de chaos in mijn hoofd te kunnen ontsnappen.

Sky,

Tegen de tijd dat je dit leest (want ik weet dat je dat toch niet direct doet) ben ik hopelijk smoorverliefd op een knappe Italiaanse jongen en denk ik helemaal niet aan jou.

Ik weet echter dat dat niet zo zal zijn, want ik zal steeds aan jou denken, en aan de avonden dat we opbleven met ijs en films en jongens. Maar vooral zal ik aan jouzelf denken, en aan alle redenen waarom ik van je hou.

Om een paar dingen te noemen: ik vind het heerlijk dat je een hekel hebt aan afscheid nemen, sentimenteel gedoe en emoties, want dat heb ik ook. Ik hou van je omdat je altijd met de aardbeien- en vanillekant van het ijs begint, omdat je weet hoe gek ik op de chocoladesmaak ben, ook al vind jij die ook lekker. Ik hou van je omdat je niet bizar en onhandig bent, ondanks het feit dat je meer van de echte wereld bent afgesloten dan de Amish.

Maar bovenal hou ik van je omdat je me niet veroordeelt. In de afgelopen vier jaar heb je me nooit doorgezaagd over mijn keuzes (hoe slecht ook, misschien), de jongens met wie ik omging of het feit dat ik niet in verplichtingen geloof. Ik zou kunnen zeggen dat het makkelijk is voor jou om me niet te veroordelen, omdat jij net zo’n slet bent. Maar we weten allebei dat dat niet zo is. Bedankt dus dat je een vriendin bent die niet met haar oordeel klaarstaat. Dank je dat je nooit laatdunkend bent of me behandelt alsof jij beter bent dan ik (hoewel we allebei weten dat dat zo is). Hoe graag ik ook lach om de dingen die mensen achter onze rug om zeggen, ik vind het afschuwelijk dat ze het ook over jou zeggen. Dat spijt me. Maar niet al te veel, want als jij de keuze zou krijgen tussen mijn sletterige beste vriendin zijn of een meisje met een goede reputatie, dan zou je met elke jongen ter wereld het bed in duiken. Want zo veel hou je van mij. En ik zou je laten begaan, omdat ik zo veel van jou hou.

Nog één ding waarom ik van je hou, en dan kap ik ermee, want ik zit op nog geen twee meter afstand van je te schrijven en ik moet me heel erg beheersen om niet door het raam te klimmen om je in mijn armen fijn te knijpen.

Ik hou van je onverschilligheid. Heerlijk hoe je er echt niets om geeft wat mensen denken. Geweldig hoe je op je toekomst gericht bent, zonder je iets van iemand aan te trekken. Ik hou van je omdat je alleen maar glimlachte en je schouders ophaalde toen ik vertelde dat ik naar Italië zou vertrekken, nadat ik je had overgehaald om naar mijn school te gaan – de meeste vriendinnen zouden daardoor fikse ruzie hebben gekregen. Ik liet jou hangen om mijn eigen droom te volgen, maar jij nam het me niet kwalijk. Je hebt me er zelfs niet mee getreiterd.

Ik hou van je (dit wordt écht de laatste) om je reactie toen ik na afloop van Forces of Nature met Sandra Bullock tegen het scherm begon te schreeuwen vanwege het vreselijke einde. Je haalde je schouders op en zei: ‘Dat is de realiteit, Six. Je kunt niet boos worden op de realiteit. Soms lopen dingen niet leuk af. Je zou je moeten opwinden over al die films met hun kunstmatig gelukkige afloop.’

Dat zal ik nooit vergeten, want je had gelijk. Ik weet ook dat je niet probeerde me een les te leren, maar dat deed je wel. Niet alles zal lopen zoals ik wil en niet alles heeft een gelukkige afloop. Het leven is het leven en soms moet je met akelige dingen leren omgaan. Ik zal die dingen met een portie van jouw onverschilligheid accepteren en verdergaan.

Goed, genoeg daarover. Ik wil je alleen laten weten dat ik je zal missen en dat die nieuwe allerbeste vriend in de hele wereld maar beter weg kan wezen als ik over zes maanden thuiskom. Ik hoop dat je beseft hoe bijzonder je bent, maar als dat niet zo is, ga ik elke dag een sms sturen om het je in te peperen. Bereid je dus maar voor op een zes maanden durend bombardement van eindeloos saaie tekstjes met niets dan positieve opmerkingen over Sky.

Ik hou van je,
6

Ik vouw de brief op en glimlach, maar ik huil niet. Ze zou niet willen dat ik zou huilen, hoe graag ik het misschien ook zelf wil vanwege die brief. Ik pak de mobiele telefoon die ik van haar kreeg uit het laatje van mijn nachtkastje. Er staan al twee berichten op.

Heb ik je al gezegd hoe fantastisch je bent? Ik mis je.

Dit is de tweede dag. Tijd dat je me iets terugstuurt. Ik moet je over Lorenzo vertellen. O ja, en: je bent belachelijk slim.

Glimlachend stuur ik een bericht terug. Ik moet het ongeveer vijf keer proberen voor het lukt. Ik ben bijna achttien en het is voor het eerst van mijn leven dat ik een sms’je verstuur. Dat komt waarschijnlijk in het Guinness Book of Records.

Ik zou kunnen wennen aan je dagelijkse hart onder de riem. Zeg ook vaak hoe mooi ik ben, wat een geweldige muzieksmaak ik heb en dat ik de snelste hardloper ter wereld ben. (Een paar ideetjes om je op gang te helpen.) Ik mis jou ook. En ik kan niet wachten om over Lorenzo te horen, slet.

Vrijdag 31 augustus 2012, 11:20 uur

De volgende dagen op school zijn hetzelfde als de eerste twee. Vol drama. Mijn kluisje schijnt de verzamelplek voor broeierige memo’s en gemene brieven te zijn geworden, maar ik zie nooit iemand iets op of in het kluisje aanbrengen. Ik begrijp niet wat mensen eraan vinden om zulke dingen te doen als ze er niet eens voor willen uitkomen. Zoals het briefje dat deze ochtend op mijn kluisje was geplakt. Er stond alleen Hoer op.

Echt? Wat is daar zo creatief aan? Konden ze het niet hard maken met een interessant verhaal? Misschien een paar details van mijn slechte gedrag? Als ik die rotzooi elke dag moet lezen, kunnen ze het toch op z’n minst interessant maken. Als ik me ertoe zou verlagen om ongegronde briefjes op iemands kluisje achter te laten, zou ik op zijn minst zo netjes zijn om het slachtoffer iets interessants te bieden, zoals: Ik zag je gisteravond met mijn vriend in bed. Ik stel het niet op prijs dat er dankzij jou massageolie op mijn komkommers zit. Hoer.

Ik lach en het voelt vreemd; hardop lachen om mijn eigen gedachten. Ik kijk om me heen, maar er is niemand meer in de gang. In plaats van de memo’s van mijn kluisje af te halen, zoals ik waarschijnlijk zou moeten doen, pak ik mijn pen en maak ze een beetje creatiever. Graag gedaan, voorbijgangers.

*

Breckin zet zijn dienblad tegenover het mijne. We gebruiken inmiddels onze eigen dienbladen omdat hij schijnt te denken dat ik alleen maar salade wil. Hij grijnst naar me alsof hij een geheim heeft dat ik graag zou willen weten. Als het weer een gerucht is, hoeft het voor mij niet.

‘Hoe ging het gisteren op de atletiekbaan?’

Ik haal mijn schouders op. ‘Ik ben niet gegaan.’

‘Ja, weet ik.’

‘Waarom vraag je het dan?’

Hij lacht. ‘Omdat ik dingen graag eerst bij jou wil controleren voordat ik ze geloof. Waarom ben je niet gegaan?’

Ik haal mijn schouders opnieuw op.

‘Wat heb je met je schouder? Een spastische tic?’

Ik haal mijn schouders op. ‘Ik heb gewoon geen zin om een team te vormen met wie dan ook op deze school. Het hoeft voor mij niet meer.’

Hij fronst. ‘Allereerst is atletiek een van de meest individuele sporten die er zijn. Ten tweede dacht ik dat je zei dat je hier was vanwege de activiteiten buiten de lessen om.’

‘Ik weet niet meer waarom ik hier ben,’ zeg ik. ‘Misschien heb ik alleen het gevoel dat ik een flinke dosis van het slechtste in de mens moet ervaren voordat ik de echte wereld binnenstap. Dan is de schok minder groot.’

Hij wijst met een selderijstengel naar me en trekt een wenkbrauw op. ‘Dat is waar. Een geleidelijke kennismaking met de gevaren van de maatschappij helpt de klap te verzachten. We kunnen je niet zomaar in het wild loslaten wanneer je je hele leven in een dierentuin bent verwend.’

‘Leuk beeld.’

Hij knipoogt en bijt een stukje van de selderijstengel. ‘Over beelden gesproken. Hoe zit het met je kluisje? Het was vandaag bedekt met seksuele suggesties en metaforen.’

Ik lach. ‘Vond je het leuk? Ik ben er even mee bezig geweest, maar ik had een creatieve bui.’

Hij knikt. ‘Ik vond vooral deze leuk: “Je bent zo’n slet dat je het zelfs met Breckin de Mormoon hebt gedaan.”’

Ik schud mijn hoofd. ‘Daar kan ik de eer niet voor opeisen. Dat was een origineel. Maar ze zijn leuk, vind je niet? Zeker nu ze een beetje vunziger zijn gemaakt.’

‘Nou ja, ze waren leuk. Ze hangen er niet meer. Ik zag net dat Holder ze van je kluisje haalde.’

Met een ruk kijk ik naar hem op en hij grijnst ondeugend. Dat was waarschijnlijk het geheim dat hij nauwelijks voor zich kon houden.

‘Dat is vreemd.’ Ik vraag me af waarom Holder dat zou doen. We hebben niet meer samen gerend sinds ons laatste gesprek. We hebben zelfs helemaal geen contact meer gehad. Hij zit nu tijdens het eerste uur aan de andere kant van de klas en de rest van de dag zie ik hem helemaal niet, behalve bij de lunch. En zelfs dan gaat hij aan de andere kant van de kantine zitten, bij zijn vrienden. Ik dacht dat we na de impasse met succes waren begonnen elkaar te vermijden, maar kennelijk had ik het mis.

‘Mag ik je iets vragen?’

Ik haal mijn schouders op, nu vooral om hem te irriteren.

‘Zijn die geruchten over hem waar? Over zijn humeur? En zijn zus?’

Ik probeer niet verrast te lijken door zijn opmerking, maar het is voor het eerst dat ik iets hoor over een zus. ‘Ik weet het niet. Ik weet alleen dat ik genoeg van hem heb gezien om te weten dat ik hem te eng vind om nog meer tijd met hem door te brengen.’

Ik wil hem dolgraag naar die zus vragen, maar ik heb mijn koppigheid niet in de hand. Om de een of andere reden ben ik te koppig om navraag te doen naar Dean Holder.

‘Hallo,’ zegt een stem achter me. Ik weet onmiddellijk dat het Holder niet is, want het geluid laat me koud. Als ik me wil omdraaien, zwaait Grayson zijn been over de bank naast me en gaat zitten. ‘Heb je wat te doen na school?’

Ik steek mijn selderijstengel in een klodder zurige dressing en neem een hap. ‘Waarschijnlijk.’

Grayson schudt zijn hoofd. ‘Dat is niet goed genoeg. Ik zie je bij je auto, na het laatste uur.’

Hij is alweer verdwenen voordat ik kan protesteren. Breckin grijnst naar me.

Ik haal alleen mijn schouders op.

*

Ik heb geen idee waar Grayson over wil praten, maar als hij denkt dat hij morgenavond naar me toe kan komen, moet hij zich laten nakijken. Ik ben zó van plan om jongens voor de rest van het jaar gewoon af te zweren. Vooral omdat ik geen ijs kan eten met Six nadat ze naar huis zijn. Het ijs was het enige aantrekkelijke onderdeel van dat gedoe met die jongens.

In elk geval doet hij wat hij zegt. Hij staat bij mijn auto te wachten en leunt tegen het rechterportier als ik op de parkeerplaats kom. ‘Hallo, prinses,’ zegt hij. Ik weet niet of het de klank van zijn stem is of het feit dat hij me een bijnaam geeft, maar zijn woorden bezorgen me een rilling. Ik loop naar hem toe en leun tegen de auto naast de mijne.

‘Noem me nooit meer prinses. Nooit.’

Hij lacht, komt voor me staan en pakt me met zijn handen in mijn zij. ‘Goed. En “schoonheid” dan?’

‘Wat dacht je van gewoon Sky?’

‘Waarom moet je de hele tijd zo boos zijn?’ Hij pakt mijn gezicht tussen zijn handen en kust me. Treurig genoeg laat ik het toe, vooral omdat ik vind dat hij het verdient omdat hij het een hele maand met me heeft uitgehouden. Maar hij verdient ook niet te veel, dus ik trek me na een paar seconden terug.

‘Wat wil je?’

Hij slaat zijn armen om mijn middel en trekt me tegen zich aan. ‘Jou.’ Hij begint mijn nek te kussen, maar ik duw hem weg. ‘Wat nou?’

‘Begrijp jij geen hints? Ik heb je gezegd dat ik niet met je naar bed ga, Grayson. Ik speel geen spelletjes en probeer niet je jagersinstinct uit te lokken door moeilijk te doen, zoals andere, zielige meisjes doen. Jij wilt meer, ik niet. We moeten dus accepteren dat we in een patstelling zitten en doorgaan met ons leven.’

Hij kijkt me aan, zucht en omhelst me opnieuw. ‘Ik hoef niet meer, Sky. Het is goed zoals het is. Ik zal niet meer aandringen. Ik vind het alleen fijn om bij je thuis te zijn en ik wil graag morgenavond komen.’ Hij gooit zijn sexy glimlach in de strijd. ‘Wees alsjeblieft niet meer kwaad op me en kom hier.’ Hij trekt mijn gezicht naar het zijne en kust me opnieuw.

Hoe geërgerd en boos ik ook ben, ik voel me niettemin opgelucht dat de ergernis verdwijnt zodra zijn lippen de mijne raken, dankzij de verdoving die de overhand krijgt. Alleen daarom laat ik me kussen. Hij drukt me tegen de auto en laat zijn handen door mijn haar glijden, waarna hij mijn wang en hals begint te kussen. Ik laat mijn hoofd tegen de auto leunen en til mijn arm omhoog om op mijn horloge te kijken. Karen moet voor haar werk de stad uit, dus ik moet naar de supermarkt om genoeg suiker voor het hele weekend in te slaan. Ik weet niet hoelang hij nog van plan is door te gaan, maar de gedachte aan het ijs begint langzamerhand heel verleidelijk te worden. Ik draai verveeld met mijn ogen en laat mijn arm zakken, maar plotseling begint mijn hart drie keer zo snel te bonken en vliegen de vlinders door mijn buik. Ik krijg alle gevoelens die een meisje geacht wordt te krijgen wanneer ze de lippen van een knappe jongen op haar huid voelt. Alleen is mijn reactie niet gericht op de jongen met de lippen. Ik reageer op de knappe jongen die me vanaf de overkant van de parkeerplaats boos aankijkt.

Holder staat naast zijn auto met zijn elleboog op zijn portier naar ons te kijken. Ik duw Grayson onmiddellijk weg en draai me om naar mijn auto.

‘Tot morgenavond dus?’ vraagt hij.

Ik stap in en start voordat ik naar hem opkijk. ‘Nee. Het is uit.’

Ik sla het portier dicht en rij achteruit van mijn plek af, zonder te weten of ik boos ben, verliefd of alleen beschaamd. Hoe doet hij dat? Hoe kan hij dat soort gevoelens in mij opwekken vanaf de overkant van een parkeerplaats? Volgens mij heb ik hulp nodig.

Vrijdag 31 augustus 2012, 16:50 uur

‘Gaat Jack met je mee?’ Ik doe het portier open voor Karen zodat ze haar laatste bagage op de achterbank kan leggen.

‘Ja, hij gaat mee. We zijn… ík ben zondag weer thuis,’ corrigeert ze zichzelf. Het kost haar moeite om haarzelf en Jack ‘wij’ te noemen. Ik vind dat akelig, want ik mag Jack echt graag en ik weet dat hij van Karen houdt. Ik begrijp niet wat haar probleem is. Ze heeft de afgelopen twaalf jaar een paar keer een vriend gehad, maar zodra de mannen het echt serieus beginnen te menen, zet ze er een punt achter.

Ze slaat het achterportier dicht en draait zich naar me toe. ‘Je weet dat ik je vertrouw, maar alsjeblieft…’

‘Zorg dat je niet zwanger wordt,’ vul ik aan. ‘Ik weet het, ik weet het. Dat heb je me de laatste twee jaar elke keer gezegd wanneer je wegging. Ik word niet zwanger, mam. Alleen ontzettend high en stoned.’

Ze lacht en slaat een arm om me heen. ‘Grote meid. En dronken. Vergeet niet straalbezopen te worden.’

‘Ik zal eraan denken. En ik huur een televisie voor het weekend zodat ik met een bak ijs op schoot naar allerlei rotzooi kan kijken.’

Ze leunt achterover en kijkt me boos aan. ‘Dat is niet leuk meer.’

Ik lach en omhels haar opnieuw. ‘Veel plezier en succes met de verkoop van je kruidengevallen, zeep en brouwsels, en met alles wat je verder op die beurzen doet.’

‘Ik hou van je. Als je me nodig hebt, kun je de huistelefoon van Six gebruiken.’

Verveeld laat ik alle instructies over me heen komen die ze me elke keer opnieuw geeft als ze vertrekt. ‘Tot ziens,’ zeg ik. Ze stapt in de auto en rijdt de oprit af, waarna ik een weekend oudervrij ben. Voor de meeste mensen van mijn leeftijd zou dit het moment zijn waarop ze hun mobiele telefoon tevoorschijn halen en uitnodigingen gaan rondsturen voor het wildste feest van het jaar, maar niet voor mij. Nee. In plaats daarvan ga ik naar binnen en besluit koekjes te bakken, want dat is het meest opstandige waartoe ik in staat ben.

*

Ik hou van bakken, maar ik zeg niet dat ik er heel goed in ben. Het eind van het liedje is meestal dat ik meer bloem en chocola op mijn gezicht en in mijn haar heb dan er in het eindproduct zit. En deze avond is daar geen uitzondering op. Ik heb al een lading chocoladekoekjes gemaakt, brownies en iets waarvan ik niet precies weet wat het zou moeten zijn. Als ik bezig ben de bloem in een beslag voor zelfgemaakte Duitse chocoladetaart te mixen, gaat de deurbel.

Ik zou moeten weten wat ik in dergelijke situaties zou moeten doen. Deurbellen gaan zo vaak, toch? Maar de mijne niet. Ik kijk naar de deur, niet zeker wat ik ermee moet. Als de bel voor de tweede keer klinkt, zet ik de maatbeker neer, veeg het haar uit mijn ogen en loop naar de deur. Ik doe open en ben niet eens verbaasd om Holder te zien. Goed, ik ben verbaasd. Maar niet echt.

‘Hoi,’ zeg ik. Ik kan niets anders bedenken. En ook al had ik wel iets anders kunnen bedenken, dan had ik het waarschijnlijk niet kunnen zeggen, omdat ik niet eens adem kan halen. Hij staat op de bovenste trede van de verandatrap, met zijn handen losjes in de zakken van zijn spijkerbroek. Zijn haar heeft nog steeds een knipbeurt nodig, maar als hij de lokken met zijn hand uit zijn ogen veegt, lijkt me het bijknippen van dat haar plotseling het slechtste idee ter wereld.

‘Hoi.’ Hij glimlacht onhandig en kijkt nerveus – wat hem afschuwelijk aantrekkelijk maakt. Hij is in een goede bui. Nog wel, althans. Wie weet wanneer hij weer boos wordt en ruzie wil maken.

‘Eh,’ zeg ik ongemakkelijk. De volgende stap is dat ik hem binnenlaat, besef ik, maar dat gebeurt alleen als ik hem echt binnen wil hebben, en daar is de jury nog niet eensgezind over.

‘Ben je druk?’ vraagt hij.

Ik kijk naar de onvoorstelbare chaos die ik in de keuken heb aangericht. ‘Een beetje.’ Het is geen leugen. Ik ben een beetje heel erg druk.

Hij kijkt weg en knikt, wijst achter zich naar zijn auto. ‘Oké, dan… ga ik maar.’ Hij doet een stap naar beneden.

‘Nee,’ zeg ik, veel te snel en veel te hard. Het klonk bijna als een wanhopig ‘néé!’, en ik voel me zo opgelaten dat ik ervan ril. Ik heb geen idee waarom hij hier is of waarom hij moeite blijft doen, maar mijn nieuwsgierigheid wint het. Ik stap opzij en doe de deur verder open. ‘Je kunt binnenkomen, maar misschien word je aan het werk gezet.’

Hij aarzelt, maar komt daarna weer naar boven. Zodra hij binnen is, doe ik de deur achter ons dicht. Voordat het nog gênanter wordt, loop ik naar de keuken, pak de maatbeker weer op en ga direct aan het werk, alsof er niet zomaar een verbluffend knappe jongen in de gang staat.

‘Ga je baksels verkopen?’ Hij loopt om de bar heen en kijkt naar de wildgroei van zoetigheid op het aanrecht.

‘Mijn moeder is voor het weekend het huis uit. Ze is anti-suiker, dus ik sla altijd een beetje door als ze er niet is.’

Hij lacht en pakt een koekje, maar kijkt mij eerst aan voor toestemming.

‘Ga je gang,’ zeg ik. ‘Maar wees gewaarschuwd: dat ik het leuk vind om te bakken, wil niet zeggen dat ik het goed kan.’ Ik gooi de laatste bloem door de zeef in de beslagkom.

‘Dus als jij op vrijdagavond het rijk alleen hebt, ga je bakken? Als de kat van huis is…’ zegt hij spottend.

Ik haal mijn schouders op. ‘Tja, ik ben nu eenmaal een rebel.’

Hij draait zich om, maakt een kastje open, kijkt naar de inhoud en doet het weer dicht. Daarop doet hij een stap naar links, trekt een volgend kastje open en haalt er een glas uit. ‘Heb je misschien melk?’ vraagt hij, onderweg naar de koelkast. Ik stop even met mixen en kijk hoe hij de melk pakt en een glas voor zichzelf inschenkt, alsof hij thuis is. Hij drinkt, draait zich om en ziet hoe ik naar hem kijk. ‘Je moet geen koekjes zonder melk aanbieden,’ zegt hij met een grijns. ‘Je bent een slechte gastvrouw.’ Hij pakt nog een koekje, loopt met de melk naar de bar en gaat zitten.

‘Ik probeer mijn gastvrijheid te reserveren voor uitgenodigde gasten,’ zeg ik sarcastisch, terwijl ik weer aan het werk ga.

‘Au.’ Hij lacht.

Ik zet de mixer op matige tot hoge snelheid, zodat ik een excuus heb om drie minuten niet met hem te hoeven praten. Ik probeer me voor de geest te halen hoe ik eruitzie, zonder opvallend op zoek te gaan naar een spiegelend oppervlak. Ongetwijfeld zit ik onder de bloem. Ik hou mijn haar met een pen achter mijn oor in bedwang en het is de vierde avond op rij dat ik dezelfde joggingbroek aanheb. Ongewassen. Nonchalant probeer ik zichtbare sporen van bloem weg te vegen, maar het is een verloren zaak. Nou ja, ik kan er nooit beroerder uitzien dan toen ik op de bank lag met zand en gravel in mijn wangen.

Ik zet de mixer uit en druk op de knop om de gardes te lossen. Terwijl ik de ene begin af te likken, loop ik met de andere naar hem toe. ‘Ook een? Het is Duitse chocola.’

Hij neemt de garde aan en glimlacht. ‘Wat gastvrij van je.’

‘Mond houden en likken, anders hou ik hem zelf.’ In mijn eigen beker die ik uit het kastje haal doe ik geen melk, maar water. ‘Wil je water, of blijf je net doen alsof je die veganistische rotzooi kunt verdragen?’

Hij lacht, trekt zijn neus op en duwt zijn beker over de bar in mijn richting. ‘Ik probeerde aardig te zijn, maar ik kan geen slok meer verdragen van wat dit ook maar voor rommel is. Ja, water. Alsjeblíéft.’

Ik lach, spoel zijn beker om en geef hem water. Met een brownie in de hand ga ik tegenover hem aan de bar zitten en kijk hem aan. Ik wacht op een uitleg waarom hij hier is, maar die geeft hij niet. Hij zit alleen maar tegenover me en kijkt hoe ik mijn koekje opeet. Ik vraag hem niet waarom hij er is, omdat de stilte tussen ons me wel bevalt. Het werkt beter als we allebei onze mond houden, want al onze gesprekken lopen uiteindelijk uit op ruzie.

Holder staat op en loopt zonder nadere uitleg de woonkamer in. Hij kijkt nieuwsgierig om zich heen, tot zijn aandacht wordt getrokken door de foto’s aan de muur. Hij loopt ernaartoe en neemt elk plaatje langzaam in zich op. Ik leun achterover in mijn stoel en kijk hoe hij zijn nieuwsgierigheid bevredigt.

Hij is nooit erg gehaast en lijkt zo zelfverzekerd bij alles wat hij doet. Het is alsof al zijn gedachten en handelingen dagen van tevoren nauwkeurig zijn gepland. Ik kan me precies voorstellen hoe hij in zijn slaapkamer de spaarzame woorden noteert die hij de volgende dag wil gebruiken.

‘Je moeder lijkt heel jong,’ zegt hij.

‘Ze is jong.’

‘Je lijkt niet op haar. Lijk je op je vader?’ Hij kijkt me aan.

Ik haal mijn schouders op. ‘Weet ik niet. Ik weet niet meer hoe hij eruitzag.’

Hij kijkt weer naar de foto’s en laat een vinger over een van de plaatjes glijden. ‘Is je vader dood?’ Het komt er zo bot uit dat ik er bijna zeker van ben dat hij weet dat het niet zo is. Anders had hij het niet zo nonchalant gevraagd.

‘Weet ik niet. Ik heb hem niet meer gezien sinds ik drie was.’

Hij komt terug naar de keuken en gaat tegenover me zitten. ‘Is dat alles? Geen verhaal?’

‘O, er is wel een verhaal. Ik wil het alleen niet vertellen.’ Er moet wel een verhaal zijn, maar ik ken het niet. Karen weet niets van mijn leven voordat ik als pleegkind bij haar in huis kwam, en ik heb nooit de behoefte gevoeld om het uit te zoeken. Wat doen die paar vergeten jaren ertoe, terwijl ik dertien geweldige jaren heb gehad?

Hij glimlacht weer, maar het is een bedachtzaam lachje, gecombineerd met een vragende blik in zijn ogen. ‘Je koekjes waren lekker,’ zegt hij, vakkundig op een ander onderwerp overstappend. ‘Je hoeft je niet te schamen voor je baktalent.’

Er piept iets. Ik spring van mijn stoel en loop snel naar de oven. Ik doe het deurtje open, maar de taart is nog lang niet klaar. Als ik me omdraai, houdt Holder mijn mobieltje omhoog. ‘Je kreeg een sms’je binnen,’ lacht hij. ‘Niets aan de hand met de taart.’

Ik gooi de ovenhandschoen op het aanrecht en loop terug naar mijn stoel. Hij bladert door de berichten op mijn telefoon, zonder een spoor van respect voor mijn privacy. Het maakt me eigenlijk niet zo veel uit, dus ik laat hem maar.

‘Ik dacht dat je geen mobiel mocht hebben? Of was dat alleen maar een dom excuus om me je nummer niet te hoeven geven?’

‘Ik mag ook echt geen mobiel. Mijn beste vriendin heeft me die laatst gegeven. Ik kan er alleen mee sms’en.’

Hij draait het schermpje naar me toe. ‘Wat zijn dit in vredesnaam voor berichten?’ Nadat hij het toestel weer heeft omgedraaid, leest hij er een voor. ‘Sky, je bent mooi. Je bent waarschijnlijk het prachtigste schepsel van het universum en als iemand iets anders beweert, krijgen ze het met mij aan de stok.’ Hij trekt een wenkbrauw op en kijkt me aan voordat hij weer naar het schermpje kijkt. ‘O mijn god, zo zijn ze allemaal. Vertel me niet dat je die aan jezelf stuurt als dagelijkse pep-talk.’

Ik lach en graai het toestel uit zijn hand. ‘Ophouden. Zo gaat de lol eraf.’

Hij gooit zijn hoofd achterover en lacht. ‘Dat méén je niet! Doe je dat écht? Zijn die allemaal van jouzelf?’

‘Nee!’ protesteer ik. ‘Ze zijn van Six. Zij is mijn beste vriendin, die nu aan de andere kant van de wereld zit en mij mist. Ze wil niet dat ik verdrietig ben en dus stuurt ze me elke dag aardige sms’jes. Dat vind ik heel lief van haar.’

‘Nee, dat vind je niet. Je ergert je eraan en leest ze waarschijnlijk niet eens.’

Hoe weet hij dat?

Ik leg de telefoon neer en sla mijn armen over elkaar. ‘Ze bedoelt het goed.’ Ik wil nog niet toegeven dat ik me kapot erger aan die sms’jes.

‘Ze maken je kapot. Ze blazen je ego zo ver op dat je explodeert.’ Hij pakt het toestel, haalt zijn eigen mobiel uit zijn zak, bladert door beide schermpjes en drukt een paar toetsen op zijn eigen toestel in. ‘We moeten deze zaak rechtzetten voordat je aan grootheidswaan gaat lijden.’ Hij geeft me mijn toestel terug, tikt iets op zijn eigen mobiel in en stopt die vervolgens in zijn zak. Mijn toestel gaat over omdat er een nieuw bericht is binnengekomen. Ik kijk naar het schermpje en lach.

Je koekjes zijn smerig en je bent echt niet zo mooi.

‘Beter?’ vraagt hij plagerig. ‘Is je ego weer wat geslonken?’

Ik lach, leg het toestel neer en sta op. ‘Jij weet precies wat je tegen een meisje moet zeggen.’ In de deuropening naar de woonkamer draai ik me om. ‘Wil je het huis zien?’

Hij staat op en loopt achter me aan terwijl ik saaie feitjes en weetjes vertel bij de kamers en de foto’s. Maar natuurlijk zuigt hij alles langzaam op, hij heeft duidelijk geen haast. Hij blijft overal staan om elk detail te inspecteren, zonder een woord te zeggen.

Als we eindelijk bij mijn slaapkamer komen, gooi ik de deur open. ‘Mijn kamer,’ zeg ik, mijn armen spreidend als een goochelaarsassistente. ‘Kijk gerust rond, maar blijf van het bed af, want er zijn hier geen mensen van achttien jaar of ouder. Ik mag dit weekend niet zwanger worden.’

Hij blijft even in de deuropening staan en kijkt me aan. ‘Alleen dit weekend? Ben je het volgend weekend van plan?’

Ik loop achter hem aan. ‘Neuh. Ik denk dat ik nog een paar weken wacht.’

Hij inspecteert de kamer en draait langzaam om zijn as tot hij me weer aankijkt. ‘Ik ben achttien.’

Ik hou mijn hoofd schuin en vraag me af waarom hij op dat willekeurige feitje wijst. ‘Hoera voor jou.’

Hij kijkt naar het bed en weer naar mij. ‘Je zei dat ik bij je bed vandaan moest blijven omdat ik geen achttien ben. Ik wijs erop dat ik dat wel ben.’

De manier waarop mijn longen inklappen als hij naar mijn bed kijkt, bevalt me niet. ‘Juist. In dat geval bedoelde ik negentien.’

Hij draait zich om en loopt langzaam naar het open raam, buigt voorover en steekt zijn hoofd naar buiten. ‘Dit is dus het beruchte raam?’ vraagt hij, als hij weer binnenboord is.

Hij kijkt me niet aan, wat waarschijnlijk maar goed is ook, want als blikken konden doden, zou hij nu het loodje leggen. Waarom moet hij zo nodig zoiets zeggen? Uitgerekend nu ik voor de verandering eens blij was met zijn gezelschap? Hij draait zich weer naar me om en zijn speelse uitdrukking heeft plaatsgemaakt voor de confronterende houding die ik al zo vaak heb gezien.

Ik zucht. ‘Wat wil je eigenlijk, Holder?’ Hij moet nu vertellen waarom hij hier eigenlijk is, of hij moet vertrekken. Hij slaat zijn armen over elkaar en kijkt me strak aan.

‘Heb ik iets verkeerds gezegd, Sky? Of iets wat niet waar is? Of ongefundeerd, misschien?’ Uit zijn spottende opmerkingen blijkt dat hij exact wist waar hij op hintte met die opmerking over het raam. Ik ben niet in de stemming voor zijn spelletjes. Ik moet taarten bakken. En opeten.

Ik loop naar de deur en hou die open. ‘Je weet heel goed wat je zei en je hebt de reactie gekregen die je wilde. Tevreden? En nu vertrekken, alsjeblieft.’

Hij blijft staan, laat zijn armen slap hangen, draait zich om en loopt naar mijn nachtkastje, waar hij het boek van Breckin oppakt en bekijkt alsof de laatste dertig seconden niet bestonden.

‘Holder, ik vraag je zo vriendelijk als ik kan om te vertrekken. Nu.’

Hij legt het boek voorzichtig terug en gaat op mijn bed liggen. Hij gaat letterlijk op mijn bed liggen, op míjn bed.

Geërgerd loop ik naar hem toe en trek zijn benen weg. Als ik hem fysiek uit huis moet verwijderen, dan doe ik dat. Op het moment dat ik hem bij zijn pols grijp, trekt hij mij zo snel tegen zich aan dat ik nauwelijks besef wat er gebeurt. Hij draait om tot ik op mijn rug lig en hij mijn armen op de matras drukt. Het is zo onverwachts dat ik niet eens de tijd heb om me te verzetten – en als ik naar hem opkijk, wil ik me eigenlijk niet eens verzetten. Ik weet niet of ik om hulp moet schreeuwen of mijn kleren van mijn lijf moet rukken.

Hij laat mijn armen los en veegt met zijn duim over mijn neus. ‘Bloem,’ zegt hij lachend. ‘Dat zat me dwars.’ Hij gaat tegen het hoofdeinde zitten en zwaait zijn voeten weer op het bed. Ik lig nog steeds plat op de matras, kijk naar de sterren aan het plafond en voel voor het eerst iets anders dan niets als ik naar ze kijk.

Ik durf me niet te bewegen, omdat ik vrees dat hij krankzinnig is. Ik bedoel letterlijk, klinisch krankzinnig. Het is de enige logische verklaring voor zijn persoonlijkheid. En dat ik me nog steeds zo ongelooflijk tot hem aangetrokken voel, kan maar één ding betekenen. Ik ben ook krankzinnig.

‘Ik wist niet dat hij homo was.’

Zie je wel, hij is krankzinnig.

Ik kijk naar hem op, maar zeg niets. Wat moet je tegen een gek zeggen die weigert je huis te verlaten en dan willekeurige wartaal begint uit te slaan?

‘Ik heb hem in elkaar geslagen omdat hij een hufter was. Ik had geen idee dat hij ook homo was.’

Zijn ellebogen rusten op zijn knieën en hij kijkt naar mij, in afwachting van een reactie. Of een antwoord. De eerste ogenblikken krijgt hij geen van beide, want ik moet het eerst verwerken.

Ik kijk weer naar de sterren en gun mezelf de tijd om de situatie te analyseren. Als hij niet krankzinnig is, probeert hij absoluut iets duidelijk te maken. Maar wat? Komt hij onuitgenodigd hiernaartoe om zijn eigen reputatie te verdedigen en de mijne te bevestigen? En wat heeft al die inspanning voor zin? Ik ben maar één persoon, wat doet mijn mening ertoe?

Behalve als hij me leuk vindt. De gedachte laat me glimlachen en ik voel me stout en fout omdat ik hoop dat een gek me leuk vindt. Maar ik heb er zelf om gevraagd, natuurlijk. Ik had hem nooit binnen moeten laten terwijl ik alleen thuis was. En nu weet hij dat ik het hele weekend alleen thuis ben. Als ik mijn besluiten van vanavond op de weegschaal zou leggen, dan zou die keihard doorslaan naar de domme kant. Dit kan maar op twee manieren aflopen: of we komen tot wederzijds begrip, of hij vermoordt me, hakt me in stukjes en gebruikt me als vulling voor mijn eigen taart. Hoe dan ook, het is jammer van al die lekkernijen die nu onaangeroerd blijven staan.

‘Taart!’ schreeuw ik en ik spring van het bed. Op het moment dat ik mijn laatste ramp begin te ruiken ren ik de keuken in, grijp de ovenhandschoen en trek de taart uit de oven. Teleurgesteld zet ik hem op het aanrecht. Hij is niet al te erg aangebrand. Waarschijnlijk nog te redden met een dikke laag glazuur.

Ik doe mijn ogen dicht en besluit een nieuwe hobby te zoeken. Misschien sieraden maken. Hoe moeilijk kan dat zijn? Ik pak twee koekjes en loop terug naar de slaapkamer. Holder pakt er een aan en ik ga weer naast hem op bed liggen.

‘Die opmerking over jou als potenrammer was dus bevooroordeeld van mijn kant? Je bent dus niet echt een onnozele homohater die het afgelopen jaar in de jeugdgevangenis heeft gezeten?’

Hij grijnst, gaat languit naast me liggen en kijkt naar de sterren. ‘Nee. Helemaal niet. Ik ben het afgelopen jaar bij mijn vader in Austin geweest. Ik heb geen idee waar dat verhaal over de jeugdgevangenis vandaan komt.’

‘Waarom verdedig je je niet tegen geruchten als ze niet waar zijn?’

Hij draait zijn hoofd op het kussen naar me toe. ‘En waarom doe jíj dat niet?’

Ik pers mijn lippen op elkaar en knik. ‘Oké, je hebt gelijk.’

We eten onze koekjes in stilte op. Een paar dingen die hij de afgelopen dagen heeft gezegd, beginnen betekenis te krijgen, en ik voel me meer en meer als de mensen die ik zo minacht. Hij heeft onomwonden gezegd dat hij overal antwoord op zal geven, als ik het maar vraag, maar ik koos ervoor om de geruchten te geloven. Geen wonder dat hij zich aan mij ergerde. Ik behandelde hem precies zoals alle anderen.

‘En die opmerking over mijn raam? Wilde je alleen iets duidelijk maken over geruchten? Je probeerde niet gemeen te zijn?’

‘Ik ben niet gemeen, Sky.’

‘Je bent intens. Dat staat in elk geval buiten kijf.’

‘Intens misschien, maar ik ben niet gemeen.’

‘En ik ben geen slet.’

‘Ik ben geen potenrammer.’

‘Dan zijn we er dus uit?’

Hij lacht. ‘Ik geloof van wel.’

Ik haal diep adem en blaas de lucht langzaam uit terwijl ik me voorbereid op iets wat ik niet heel vaak doe. Mijn excuses aanbieden. Als ik niet zo koppig was, zou ik zelfs toegeven dat mijn vooroordelen deze week absoluut krenkend waren en dat hij alle recht van de wereld had om kwaad op me te zijn vanwege die onnozelheid. Maar in plaats daarvan hou ik het kort en bondig.

‘Het spijt me, Holder,’ zeg ik zacht.

Hij zucht diep. ‘Ik weet het, Sky. Ik weet het.’

We liggen zwijgend naast elkaar. Het lijkt een eeuwigheid, maar het voelt alsof het niet lang genoeg kan duren. Het wordt al laat en ik ben bang dat hij gaat zeggen dat hij moet vertrekken omdat er verder niets meer te zeggen valt, maar dat wil ik niet. Het voelt goed om nu bij hem te zijn. Ik weet niet waarom, het is gewoon zo.

‘Ik moet je iets vragen,’ zegt hij ten slotte. Ik zeg niets omdat zijn mededeling niet klonk alsof er een reactie op moest komen. Het is weer een van die momenten waarop hij nauwkeurig voorbereidt wat hij wil vragen. Hij haalt diep adem en draait zich naar me toe. Hij steunt op zijn elleboog en ik voel dat hij me opneemt, maar ik blijf naar de sterren kijken. Hij is veel te dichtbij om hem nu aan te kijken; mijn hart bonkt toch al in mijn borstkas en ik ben bang dat het mijn dood wordt als ik nog dichterbij kom. Onvoorstelbaar dat lust een hart zo kan laten kloppen. Erger dan hardlopen.

‘Waarom liet je Grayson doen wat hij deed op de parkeerplaats?’

Het liefst zou ik me onder mijn dekens verstoppen. Ik hoopte dat hij er niet over zou beginnen. ‘Hier hebben we het al over gehad. Hij is niet mijn vriend en hij is niet degene die me dat blauwe oog heeft bezorgd.’

‘Daar heb ik het niet over. Ik vraag het omdat ik zag hoe je reageerde. Je wilde het niet. Je leek zelfs een beetje verveeld. Ik wil alleen weten waarom je hem zijn gang liet gaan, terwijl je duidelijk niet wilde dat hij je aanraakte.’

Zijn woorden drijven me in het nauw en plotseling krijg ik een claustrofobisch gevoel. Ik wil hier niet over praten. Het maakt me zenuwachtig hoe goed hij me inschat, terwijl ik geen peil op hem kan trekken.

‘Was mijn verveeldheid zo duidelijk?’

‘Ja. En dat op vijftig meter afstand. Het verbaast me echt dat hij het niet begreep.’

Zonder verder nog na te denken draai ik me naar hem toe en steun op mijn elleboog. ‘Dat bedoel ik. Ik heb hem al zo vaak afgewezen, maar hij houdt gewoon niet op. Het is gewoon zielig. En onaantrekkelijk.’

‘Waarom laat je hem dan zijn gang gaan?’ Holder kijkt me scherp aan. We liggen in een compromitterende houding, met onze gezichten tegenover elkaar op hetzelfde bed. De manier waarop hij me aankijkt en zijn blik naar mijn lippen laat gaan, maakt dat ik me weer op mijn rug draai. Ik weet niet of hij hetzelfde voelt, maar ook hij gaat weer op zijn rug liggen.

‘Het is ingewikkeld.’

‘Je hoeft het niet uit te leggen. Ik was alleen nieuwsgierig. Het gaat me verder niet aan.’

Ik vouw mijn handen achter mijn hoofd en kijk naar de sterren die ik vaker heb geteld dan ik tellen kan. Ik lig nu langer met Holder op dit bed dan ooit tevoren met welke jongen dan ook, en ik bedenk plotseling dat ik deze hele avond geen moment de behoefte heb gevoeld om sterren te gaan tellen.

‘Heb je ooit serieus verkering gehad?’

‘Ja,’ zegt hij. ‘Maar ik hoop dat je niet naar details gaat vragen, want daar begin ik niet over.’

Ik schud mijn hoofd. ‘Daar vroeg ik het niet om.’ Ik hou me even stil, want ik moet het op de juiste manier verwoorden. ‘Wat voelde je als je haar kuste?’

Het duurt even voor hij antwoord geeft op wat hij waarschijnlijk als een strikvraag beschouwt. ‘Je wilt een eerlijk antwoord, toch?’

‘Dat is het enige wat ik altijd wil.’

Ik zie vanuit mijn ooghoek hoe hij glimlacht. ‘Goed dan. Ik werd… geil.’

Ik probeer onaangedaan te reageren als ik zijn antwoord hoor, maar… poeh. Ik sla mijn benen over elkaar in de hoop dat ik daarmee de hete golven die door me heen slaan kan bedwingen. ‘Je krijgt dus vlinders in je buik, zweet in je handen, je hart gaat bonken… al dat soort dingen?’

Hij haalt zijn schouders op. ‘Ja. Niet bij ieder meisje, maar bij de meeste wel.’

Ik draai mijn hoofd in zijn richting en probeer die zin niet verder te analyseren. Ook hij draait zijn hoofd en hij grijnst.

‘Zó veel waren het er ook weer niet.’ Hij glimlacht en zijn kuiltje is van dichtbij nog leuker. Ik verlies me er even in. ‘Maar waar wil je naartoe?’

Ik kijk hem heel even aan en richt mijn blik dan weer op het plafond. ‘Waar ik naartoe wil, is dat ik dat niet voel. Niets van dat alles. Als ik met jongens zoen, voel ik helemaal niets. Alleen een soort verdoving. Daarom laat ik Grayson soms zijn gang gaan, niet omdat ik ervan geniet, maar omdat ik het prettig vind om helemaal niets te voelen.’ Hij antwoordt niet en zijn stilzwijgen geeft me een ongemakkelijk gevoel. Ik vraag me af of hij mij nu krankzinnig vindt. ‘Ik weet dat het nergens op slaat, en nee, ik ben niet lesbisch. Ik heb me vóór jou gewoon nooit tot iemand aangetrokken gevoeld, en ik weet niet waarom.’

Zodra ik het zeg, draait hij zijn hoofd met een ruk naar me toe, op het moment dat ik mijn ogen dichtknijp en mijn armen voor mijn gezicht sla. Ik kan niet geloven dat ik net heb toegegeven dat ik me tot hem aangetrokken voel. Het liefst zou ik onmiddellijk door de grond zakken.

Ik voel het bed bewegen. Hij pakt mijn pols vast en trekt mijn arm van mijn gezicht. Onwillig doe ik mijn ogen open en kijk in zijn glimlachende gezicht. ‘Jij voelt je aangetrokken tot mij?’

‘O nee,’ kreun ik. ‘Dat is wel het laatste wat jij nodig hebt voor je ego.’

‘Dat is waarschijnlijk waar.’ Hij lacht. ‘Je kunt me maar beter snel iets beledigends zeggen, voordat mijn ego net zo groot wordt als dat van jou.’

‘Je moet je haar laten knippen,’ gooi ik eruit. ‘En snel ook. Het valt voortdurend voor je ogen en je bent steeds bezig om het weg te vegen, alsof je Justin Bieber bent. Het leidt verschrikkelijk af.’

Hij laat zijn vingers door zijn haar gaan en fronst voordat hij weer op zijn rug gaat liggen. ‘Wauw. Dat komt echt aan. Volgens mij ben je daar al een tijdje mee bezig.’

‘Sinds maandag,’ beken ik.

‘Toen ontmoetten we elkaar pas voor het eerst. Jij hebt dus vanaf het moment dat we elkaar hebben ontmoet nagedacht over hoe erg je mijn kapsel vond?’

‘Niet elk moment.’

Hij is even stil en begint dan weer te grijnzen. ‘Ik kan niet geloven dat je mij aantrekkelijk vindt.’

‘Hou je kop.’

‘Dat flauwvallen laatst was dus waarschijnlijk nep, zodat je in mijn knappe, bezwete, mannelijke armen naar binnen gedragen kon worden.’

‘Hou je kop.’

‘En je ligt ’s avonds natuurlijk over mij te fantaseren, in dit bed.’

‘Hou je kop, Holder.’

‘En waarschijnlijk…’

Ik leg mijn hand over zijn mond. ‘Je bent aanzienlijk aantrekkelijker als je je kop houdt.’

Als hij eindelijk zijn mond dichtdoet, vouw ik mijn handen weer achter mijn hoofd. Hij blijft een poosje stil en verkneukelt zich waarschijnlijk in stilte omdat ik heb toegegeven dat ik hem aantrekkelijk vind – en ik krimp in stilte ineen omdat hij dat nu weet.

‘Ik verveel me,’ zegt hij.

‘Ga dan naar huis.’

‘Dat wil ik niet. Wat doe jij als je je verveelt? Je hebt geen internet of tv. Zit je dan alleen de hele dag te bedenken hoe knap en aantrekkelijk ik ben?’

Ik rol geërgerd met mijn ogen. ‘Ik lees,’ zeg ik. ‘Veel. Soms bak ik. Soms ren ik.’

‘Lezen, bakken en rennen. En over mij fantaseren. Wat een opwindend leven heb jij.’

‘Mij bevalt het goed.’

‘Mij ergens ook wel,’ zegt hij. Hij draait zich om en pakt het boek van mijn nachtkastje. ‘Hier, lees maar.’

Ik pak het boek van hem aan en sla het bij de boekenlegger open op pagina zes. Verder ben ik nog niet gekomen. ‘Wil je dat ik hardop voorlees? Verveel je je zo erg?’

‘Nogal.’

‘Het is een liefdesverhaal,’ waarschuw ik.

‘Zoals ik al zei, ik verveel me. Lees.’

Ik druk het kussen tegen het hoofdeinde en maak het mezelf gemakkelijk voordat ik begin voor te lezen.

Als iemand me vanochtend had gezegd dat ik die avond in mijn eigen bed een liefdesverhaal aan Dean Holder zou voorlezen, had ik hem of haar voor gek uitgemaakt. Maar kennelijk is het inschatten van krankzinnigheid niet mijn sterkste kant.

*

Als ik mijn ogen opendoe, laat ik mijn hand onmiddellijk naar de andere kant van het bed glijden, maar het is leeg. Ik ga overeind zitten en kijk om me heen. Het licht is uit en de dekens liggen over me heen. Het boek ligt dichtgeslagen op mijn nachtkastje. Ik pak het op. De boekenlegger zit op ongeveer driekwart.

Heb ik gelezen tot ik in slaap viel? Shit, ik ben in slaap gevallen! Ik gooi de dekens van me af, loop naar de keuken en doe het licht aan. Als aan de grond genageld kijk ik om me heen. De hele keuken is opgeruimd en alle koekjes en brownies zijn in plasticfolie verpakt. De telefoon ligt op het aanrecht en als ik het toestel oppak, zie ik dat er een nieuw bericht is binnengekomen.

Je viel in slaap toen ze op het punt stond het geheim van haar moeder te ontdekken. Hoe durf je. Ik kom morgenavond terug zodat je de rest kunt voorlezen. Trouwens, je hebt een slechte adem en je snurkt veel te hard.

Ik lach en grijns als een dwaas, maar gelukkig is er niemand die het ziet. Ik kijk op het klokje van de oven en zie dat het pas twee uur in de ochtend is. Als ik even later weer in bed kruip, hoop ik echt dat hij morgenavond komt. Ik begrijp niet hoe die hopeloze jongen zich deze week in mijn leven heeft weten te wurmen, maar het staat vast dat ik hem absoluut nog niet wil zien vertrekken.

Zaterdag 1 september 2012, 17:05 uur

Ik heb vandaag een waardevolle les geleerd over lust. Het leidt tot dubbel werk. Ik heb vandaag twee keer gedoucht, in plaats van gewoon één keer. Ik heb me vier keer omgekleed, in plaats van de normale twee keer. Ik heb het huis schoongemaakt (dat is één keer meer dan gewoonlijk) en ik heb zeker duizend keer op de klok gekeken. En waarschijnlijk heb ik mijn telefoon even vaak op nieuwe berichten gecontroleerd.

Helaas heeft hij in zijn berichtje van gisteravond niet gezegd wanneer hij zou komen, zodat ik sinds vijf uur vanmiddag alleen nog maar zit te wachten. Er is verder niet veel te doen. Ik heb al genoeg gebakken voor het hele jaar en ik heb maar liefst zeven kilometer gerend. Ik heb erover nagedacht om avondeten voor ons te maken, maar ik heb geen idee wanneer hij komt en wanneer ik het dus klaar moet hebben. Ik zit op de bank en trommel met mijn nagels op de leuning als ik eindelijk een bericht van hem krijg. Hoe laat zal ik komen? Niet dat ik er zo veel zin in heb, natuurlijk. Jij bent echt ontzettend saai.

Sms. Waarom heb ik daar niet aan gedacht? Ik had hem uren geleden kunnen sms’en om te vragen hoe laat hij zou komen. Dat had me ongelooflijk veel onnodig en meelijwekkend getob kunnen schelen.

Kom om zeven uur. En neem iets te eten mee. Ik kook niet voor jou.

Ik leg de telefoon neer en kijk ernaar. Nog een uur en vijfenveertig minuten te gaan. En wat nu? Ik kijk om me heen naar de lege woonkamer en voor het eerst in mijn leven heeft verveling een negatieve uitwerking op mij. Tot deze week was ik best tevreden met mijn saaie leventje. Ik vraag me af of blootstelling aan de verleidingen van de technologie me naar meer doet verlangen, of dat het eerder de verleidingen van Holder zijn. Waarschijnlijk allebei.

Ik strek mijn benen onder de salontafel. Ik heb vandaag een spijkerbroek en T-shirt aangetrokken nadat ik eindelijk besloten had de joggingbroek een dag rust te gunnen. Ik heb ook mijn haar los, maar alleen omdat Holder nooit iets anders heeft gezien dan mijn paardenstaart. Niet omdat ik indruk op hem wil maken.

Oké, ik wil wel indruk op hem maken.

Ik pak een tijdschrift en begin te bladeren, maar mijn been trilt en ik ben zo nerveus dat ik me niet kan concentreren. Ik lees dezelfde pagina drie keer achter elkaar, waarna ik het tijdschrift weer op de salontafel gooi en mijn hoofd achterover laat leunen op de bank. Wanhopig kijk ik naar het plafond, naar de muur, naar mijn teennagels – moet ik ze nog een keer lakken?

Ik word gek.

Met een kreun pak ik mijn telefoon en verstuur een nieuw bericht. Nu. Kom nu direct. Ik verveel me dood en als je nu niet onmiddellijk komt, lees ik het boek uit voordat je er bent.

Ik hou de telefoon in mijn hand en kijk naar het schermpje dat op en neer danst op mijn knie. Hij stuurt onmiddellijk een bericht terug. LMJO. Ik neem eten voor je mee, bazig mormel. Ben er over twintig.

LMJO? Wat betekent dat in vredesnaam? Laat Me Je Ontmaagden? O nee, alsjeblieft niet. Dan is hij eerder de deur uit dan Matty. Maar wat betekent het dan wel?

Ik denk er niet meer over na en concentreer me op het laatste woord. Twintig. Twintig minuten. Shit, dat is plotseling veel te snel. Ik ren naar de badkamer om mijn haar te controleren, mijn kleding, mijn adem. Ik ren door het huis en maak voor de tweede keer schoon. Als de deurbel eindelijk gaat, weet ik deze keer werkelijk wat ik moet doen. De deur openen.

Hij staat met twee armen vol boodschappen op de stoep, een uiterst huiselijk tafereeltje. Argwanend inspecteer ik zijn inkopen. Hij houdt de papieren zakken omhoog en haalt zijn schouders op. ‘Er moest iemand gastvrij zijn.’ Hij loopt langs me heen, gaat direct naar de keuken en zet de zakken op het aanrecht. ‘Ik hoop dat je van spaghetti met gehaktballen houdt, want dat is wat je krijgt.’ Hij haalt dingen uit de zakken en pakt kookgerei uit de kastjes.

Ik doe de voordeur dicht en loop naar de bar. ‘Ga je voor me koken?’

‘Eigenlijk kook ik voor mezelf, maar als je wilt, mag je aanschuiven.’ Hij kijkt over zijn schouder en grijnst.

‘Ben je altijd zo sarcastisch?’

Hij haalt zijn schouders op. ‘En jij?’

Ik pak een handdoek van het rek en gooi die naar hem toe. Hij duikt weg en loopt naar de koelkast. ‘Wil je iets drinken?’

Ik zet mijn ellebogen op de bar en laat mijn kin op mijn handen rusten. ‘Jij biedt me iets te drinken aan in mijn eigen huis?’

Hij doorzoekt de koelkast. ‘Wil je die smerige melk, of frisdrank?’

‘Hebben we dan frisdrank?’ Ik ben er bijna zeker van dat ik de voorraad van gisteren al op heb.

Hij buigt bij de koelkast achterover en trekt een wenkbrauw op. ‘Kan een van ons misschien iets zeggen wat geen vraag is?’

Ik lach. ‘Geen idee, kunnen we dat?’

‘Hoelang denk je dat we hiermee door kunnen gaan?’ Hij heeft een fles frisdrank gevonden en pakt twee glazen. ‘Wil je ijsklontjes?’

‘Neem jij ijsklontjes?’ Ik stop niet met de vragen voordat hij het doet. Ik ben competitief ingesteld.

Hij loopt naar me toe en zet de glazen op het aanrecht. ‘Vind je dat ik ijsklontjes moet nemen?’ Hij grijnst uitdagend.

‘Hou je van ijsklontjes?’

Hij knikt, onder de indruk dat ik hem weet bij te houden. ‘Is dat ijs van jou te pruimen?’

‘Heb je liever klontjes of slush?’

Hij knijpt zijn ogen half dicht en is zich ervan bewust dat ik hem in de val heb gelokt. Het is een vraag waarop hij niet met een wedervraag kan antwoorden. Hij draait de fles open en begint de frisdrank in te schenken. ‘Geen ijs voor jou.’

‘Ha! Gewonnen!’

Hij lacht en loopt naar het fornuis. ‘Ik laat je winnen omdat ik met je te doen heb. Iedereen die zo hard snurkt als jij, verdient zo nu en dan een opkikkertje.’

Ik kijk hem laatdunkend aan. ‘Weet je, beledigingen zijn alleen echt leuk in de vorm van berichtjes.’ Ik pak mijn glas en neem een slok. Er moet absoluut ijs in. Ik loop naar de vriezer en pak een paar klontjes die ik in mijn glas gooi.

Als ik me omdraai, staat hij recht voor me en kijkt me aan. De blik in zijn ogen is ietwat ondeugend, maar net serieus genoeg om mijn hart op hol te laten slaan. Hij doet een stap naar voren en mijn rug vindt de koelkast achter me. Nonchalant heft hij zijn arm en zet zijn hand naast mijn hoofd.

Ik begrijp niet dat ik niet door de grond zak. Mijn knieën voelen aan alsof ze het elk moment kunnen opgeven.

‘Je weet toch dat ik alleen maar grapjes maak?’ zegt hij zacht. Zijn blik dwaalt over mijn gezicht en hij glimlacht net genoeg om zijn kuiltjes te laten verschijnen.

Ik knik en hoop dat hij afstand neemt, want ik sta op het punt een astma-aanval te krijgen, terwijl ik niet eens astma heb.

‘Goed,’ zegt hij, terwijl hij nog dichterbij komt. ‘Want je snurkt niet. Sterker, je bent akelig schattig als je slaapt.’

Dat soort dingen zou hij niet moeten zeggen, zeker niet wanneer hij zo dicht tegen me aan staat. Zijn arm buigt bij de elleboog en plotseling is hij nog dichterbij. Hij buigt naar mijn oor toe en mijn adem stokt volledig.

‘Sky,’ fluistert hij verleidelijk. ‘Ik wil… dat je opzij gaat. Ik moet bij de koelkast.’ Langzaam stapt hij achteruit en hij blijft naar me kijken om een reactie te zien. Hij probeert de lach die om zijn mondhoeken speelt te bedwingen, maar uiteindelijk houdt hij het niet meer en lacht hij hardop.

Ik duw hem tegen zijn borst en duik onder zijn arm weg. ‘Eikel dat je bent!’

Hij doet de koelkast open, en lacht nog steeds. ‘Het spijt me, maar je voelt je ook zo overduidelijk aangetrokken tot mij dat het moeilijk is om je er niet mee te plagen.’

Ik weet dat hij alleen maar een grap maakte, maar ik voel me niettemin vreselijk opgelaten. Ik ga weer aan de bar zitten en verberg mijn gezicht achter mijn armen. Zo langzamerhand krijg ik een hekel aan het meisje waarin hij mij verandert. Ik zou me veel prettiger voelen in zijn bijzijn als ik hem niet per ongeluk had verteld dat ik hem aantrekkelijk vind. En het zou ook makkelijker zijn als hij niet zo grappig was. En lief, als hij dat wil. En knap. Dat zal dus wel zijn wat de lust zo bitterzoet maakt. Het gevoel is heerlijk, maar de moeite die je moet doen om het te ontkennen, is veel te groot.

‘Zal ik je iets vertellen?’ vraagt hij. Ik kijk naar hem op en hij kijkt in de pan waarin hij staat te roeren.

‘Liever niet, waarschijnlijk.’

Hij kijkt even om en richt zijn aandacht dan weer op de pan. ‘Het doet je misschien goed.’

‘Dat betwijfel ik.’

Hij kijkt weer om en de speelse glimlach om zijn lippen is verdwenen. Hij pakt een andere pan uit het keukenkastje, loopt naar de gootsteen en vult hem met water. Terug achter het fornuis begint hij opnieuw te roeren. ‘Ik voel me misschien ook wel een beetje aangetrokken tot jou,’ zegt hij.

Ik haal ongemerkt adem en laat de lucht langzaam en gecontroleerd ontsnappen om niet ondersteboven te lijken. ‘Niet meer dan een beetje?’ Sarcasme is altijd mijn beste verweer op ongemakkelijke momenten.

Hij glimlacht, maar zijn ogen blijven op de pan voor hem gericht. Het wordt een paar minuten stil. Holder concentreert zich op het koken en ik concentreer me op hem. Ik kijk hoe hij ontspannen door de keuken beweegt en ben onder de indruk van zijn vertrouwdheid. Dit is mijn huis, maar ik ben zenuwachtiger dan hij. Ik kan nauwelijks stil blijven zitten en wil dat hij weer gaat praten. De stilte lijkt hem niet te deren, maar ik raak erdoor in ademnood en moet ervan af.

‘Wat betekent LMJO eigenlijk?’

Hij lacht. ‘Serieus?’

‘Ja, serieus. Je gebruikte het in je bericht.’

‘Het betekent “laughing my jizz out”. Je weet wel wat “jizz” is, toch?’

Ik kijk hem aan op een manier die hopelijk suggereert dat ik er alles van weet.

Zo vat hij het niet op, want hij zegt: ‘Dat is… nou ja, de zaadlozing. Je gebruikt LMJO als je iets grappig vindt.’

Een hele opluchting dat het niet Laat Me Je Ontmaagden was.

‘O,’ zeg ik. ‘Dat slaat nergens op.’

‘Nee. Maar het is de gewoonte, en je kunt afgekorte tekst veel sneller typen als je er eenmaal aan gewend bent. Een andere optie is LOL, “laughing out loud”. O ja, en je hebt ROFL, “rolling on the floor laughing”. Of LMAO, “laughing my ass off”. Die twee kun je ook nog combineren tot ROFLMAO…’

‘Laat me raden,’ zeg ik. ‘Rolling on the floor laughing my ass off?’

‘Je leert snel. Nou, en zo heb je ook nog OMG, BRB, WTF…’

‘Hou op, hou op,’ zeg ik, voordat hij nog meer afkortingen gaat spuien. ‘Afkortingen zijn heel onaantrekkelijk.’

Hij draait zich naar me om en knipoogt voordat hij naar het fornuis loopt. ‘Dan zal ik het nooit meer doen.’

En het gebeurt opnieuw: stilte. Gisteren was die stilte tussen ons prima, maar om de een of andere reden is het vanavond vooral ongemakkelijk. Voor mij in elk geval. Ik begin te denken dat ik gewoon nerveus ben om wat de rest van de avond gaat brengen. Met die chemie tussen ons is duidelijk dat we uiteindelijk in elkaars armen zullen vallen. Het is moeilijk om me op het hier en nu te concentreren en een gesprek te voeren, terwijl dat het enige is waaraan ik kan denken. Ik kan er niet tegen dat ik niet weet wanneer hij het gaat doen. Wacht hij tot na het eten, als mijn adem naar knoflook en uien stinkt? Wacht hij tot het tijd wordt om te vertrekken? Begint het plotseling als ik het niet verwacht? Ik wil het bijna het liefst nu direct achter de rug hebben. Doorpakken om het onvermijdelijke te hebben afgehandeld en verder te kunnen met de avond.

‘Alles in orde?’ Ik kijk snel op en zie dat hij tegenover me staat. ‘Waar was je ergens? Je was even een heel eind weg.’

Ik schud mijn hoofd en dwing mezelf terug in het gesprek. ‘Niks aan de hand.’

Hij pakt een mes en begint een tomaat te snijden. Zelfs zijn vaardigheden op het gebied van tomaten snijden zijn formidabel. Is er iets waar hij niet goed in is? Het mes blijf stilliggen op de snijplank en ik kijk weer naar hem op. Hij kijkt serieus.

‘Waar was je, Sky?’ Hij blijft me aankijken in afwachting van mijn antwoord. Als dat niet komt, kijkt hij weer op de snijplank.

‘Beloof je dat je niet gaat lachen?’ vraag ik.

Hij grijnst, maar geeft geen antwoord. Hij kijkt me aan alsof hij me wil uitdagen om te zeggen wat ik echt denk. Helaas ga ik uitdagingen nooit uit de weg.

‘Goed, prima.’ Ik ga rechtop zitten, haal diep adem en gooi dan alles er in één keer uit. ‘Ik ben helemaal niet goed in dat vriendjes zijn en zo, en ik weet niet eens wat verkering is, maar wat het ook is, het betekent weinig meer dan twee vrienden die met elkaar op stap gaan, en daarom dacht ik aan later op de avond als je weer weg moet en of je wel of niet van plan was om me voor die tijd te kussen, want ik ben het type dat verrassingen haat en dus kan ik het niet helpen dat ik me opgelaten voel, want ik wil dat je me kust en, hoe arrogant dat misschien ook is, ik denk dat jij mij ook wilt kussen, en dus dacht ik dat het veel makkelijker zou zijn als we elkaar direct zouden kussen zodat jij verder kunt met koken en ik kan ophouden met proberen te bedenken hoe de avond verder gaat verlopen.’ Ik hap naar adem alsof er geen spoortje zuurstof meer in mijn longen aanwezig is.

Hij is ergens midden in mijn tirade opgehouden met snijden, maar ik weet niet precies wanneer. Met zijn mond halfopen kijkt hij mij aan terwijl ik opnieuw diep in- en uitadem, in de veronderstelling dat ik hem misschien net de deur uit heb gejaagd. Triest genoeg zou ik het hem niet eens kwalijk nemen als hij vluchtte.

Hij legt het mes voorzichtig op de snijplank, zet zijn handen op het aanrecht en blijft mij aankijken. Ik vouw mijn handen op mijn schoot en wacht op een reactie. Wat kan ik anders?

‘Dat was de langste, kromste zin die ik ooit heb horen uitspreken,’ zegt hij bedachtzaam.

Geërgerd laat ik me op mijn stoel zakken en ik sla mijn armen over elkaar. Ik smeek hem praktisch om me te kussen en hij heeft kritiek op mijn zinsbouw?

‘Rustig,’ zegt hij met een grijns. Hij laat de tomaten van de snijplank in de pan glijden en zet die op het fornuis. Hij past het vuur van een van de branders aan en gooit de pasta in het kokende water. Als alles klaarstaat, droogt hij zijn handen af aan de handdoek en loopt om de bar heen naar waar ik zit.

‘Sta op,’ beveelt hij.

Ik kijk hem bezorgd aan, maar doe wat hij zegt. Langzaam. Als ik voor hem sta, legt hij zijn handen op mijn schouders en kijkt de kamer rond. ‘Hmm,’ zegt hij, hardop denkend. Hij kijkt de keuken in, laat zijn handen van mijn schouders glijden en pakt me bij mijn polsen. ‘Ik vond die koelkast op de achtergrond wel mooi.’ Hij trekt me de keuken in en zet me als een pop met mijn rug tegen de koelkast, waarna hij zijn handen aan weerszijden van mijn hoofd zet en me aankijkt.

Het is niet de meest romantische manier die ik me kan voorstellen, maar het moet maar. Ik wil het gewoon achter de rug hebben. Vooral nu hij er zo veel drukte van maakt. Hij begint naar me toe te buigen, dus ik haal diep adem en doe mijn ogen dicht.

Ik wacht.

En ik wacht.

Er gebeurt niets.

Ik doe mijn ogen open en hij is zo dichtbij dat ik ervan schrik, wat hem alleen maar aan het lachen maakt. Maar hij neemt geen afstand en zijn adem streelt mijn lippen als een vinger. Hij ruikt naar munt en frisdrank, en ik had nooit gedacht dat die twee zo goed zouden combineren.

‘Sky?’ zegt hij zacht. ‘Ik probeer je niet te kwellen of zoiets, maar ik had mijn besluit al genomen voordat ik naar je toe kwam. Ik ga je vanavond niet kussen.’

Zijn woorden maken dat mijn maag zich omdraait van teleurstelling. Mijn zelfvertrouwen is net uit het raam gevlogen en ik ben hard toe aan een egobevestigende sms van Six.

‘Waarom niet?’

Langzaam laat hij een van zijn handen zakken en legt die tegen mijn gezicht. Zijn vingers glijden over mijn wang. Ik probeer niet te huiveren onder zijn aanraking, maar ik heb al mijn wilskracht nodig om niet volledig te smelten. Zijn ogen volgen zijn hand, die langzaam langs mijn kaak en hals naar mijn schouder glijdt. Hij kijkt me weer aan en ik zie de lust in zijn pupillen. Die blik tempert mijn teleurstelling een beetje.

‘Ik wil je kussen,’ zegt hij. ‘Geloof me.’ Zijn blik gaat naar mijn lippen en hij legt zijn hand op mijn wang. Gewillig duw ik mijn gezicht tegen zijn handpalm. Ik heb hem zo’n beetje de controle in handen gegeven op het moment dat hij door de voordeur binnenstapte. Ik ben als was in zijn handen.

‘Maar als je dat echt wilt, waarom doe je het dan niet?’ Ik ben doodsbang dat hij met een excuus komt aanzetten dat het woord ‘vriendin’ bevat.

Hij neemt mijn gezicht in zijn beide handen. Zijn duimen gaan langs mijn jukbeenderen en ik voel het snelle rijzen en dalen van zijn borst tegen de mijne. ‘Omdat ik bang ben dat je het niet zult voelen,’ fluistert hij.

Ik haal met een schok adem en hou de lucht binnen. Het gesprek van gisteravond op mijn bed speelt door mijn hoofd en ik besef dat ik hem dat nooit had moeten vertellen. Ik had nooit moeten zeggen dat ik alleen maar verdoving voel als ik iemand zoen, want hij is de uitzondering op die regel. Ik breng mijn hand omhoog en leg hem op zijn hand die op mijn wang ligt.

Ik voel het, Holder. Nu al.

Ik wil het hardop zeggen, maar kan het niet. Daarom knik ik alleen maar.

Hij doet zijn ogen dicht, haalt diep adem en trekt me naar voren tegen zijn borst. Hij slaat een arm om mijn rug en legt de andere om mijn hoofd. Mijn armen hangen nog onhandig langs mijn zij, tot ik ze voorzichtig om zijn middel sla. Op het moment dat ik het doe, verbaas ik me over het vredige gevoel dat me overspoelt, om letterlijk zo door hem te worden ingepakt. Tegelijkertijd trekken we ons dichter tegen elkaar aan en kust hij me op mijn hoofd. Het is niet de kus die ik verwachtte, maar ik vind het even heerlijk.

Zo staan we nog steeds als de oven begint te piepen. Holder laat me niet direct los, en ik glimlach. Wanneer hij zijn armen terugtrekt, kijk ik naar de vloer, niet in staat naar hem op te kijken. Op de een of andere manier heeft de poging om mijn zenuwen over zijn al of niet kussen op te lossen ertoe geleid dat het alleen nog maar gênanter voor me is geworden.

Alsof hij begrijpt hoe ongemakkelijk ik me voel, pakt hij mijn handen vast en steekt zijn vingers tussen de mijne door. ‘Kijk me aan.’

Ik kijk en probeer de teleurstelling te verbergen over het feit dat onze wederzijdse aantrekkingskracht zich op verschillende niveaus afspeelt.

‘Sky, ik kus je vanavond niet, maar geloof me als ik je zeg dat ik nooit een meisje liever heb willen kussen. Denk dus alsjeblieft niet dat ik je niet aantrekkelijk vind, want je hebt geen idee hóé onvoorstelbaar aantrekkelijk je voor mij bent. Je kunt mijn hand vasthouden, je kunt je vingers door mijn haar laten gaan, je kunt bij me op schoot komen zitten terwijl ik je spaghetti voer, maar je krijgt vanavond geen kus van mij. En morgen waarschijnlijk ook niet. Ik moet het zo doen. Ik moet zeker weten dat je alles voelt wat ik ook voel op het moment dat mijn lippen de jouwe raken. Want ik wil dat jouw eerste kus de beste eerste kus uit de geschiedenis van eerste kussen wordt.’ Hij drukt een kus op mijn hand. ‘En hou nu op met pruilen en help me de gehaktballen af te maken.’

Ik grijns, want dat was absoluut het beste excuus voor een afwijzing ooit. Hij zou me elke dag van mijn leven mogen afwijzen, als dat excuus er maar op zou volgen.

Hij laat onze handen tussen ons in heen en weer schommelen en kijkt me aan. ‘Goed?’ vraagt hij. ‘Is dat genoeg om je door nog een paar afspraakjes heen te helpen?’

Ik knik. ‘Ja. Maar je vergist je in één ding.’

‘En dat is?’

‘Je zei dat je wilde dat mijn eerste kus de beste eerste kus zou worden, maar dit wordt niet mijn eerste kus. Dat weet je.’

Hij kijkt me intens aan, maakt zijn handen los van de mijne en legt ze weer om mijn gezicht. Hij duwt me tegen de koelkast en brengt zijn lippen gevaarlijk dicht bij die van mij. De glimlach is verdwenen en heeft plaatsgemaakt voor een uiterst serieuze uitdrukking. Een zo intense uitdrukking dat mijn adem weer stokt.

Martelend langzaam buigt hij naar voren tot zijn lippen bijna de mijne raken, en die verwachting is al genoeg om me te verlammen. Hij doet zijn ogen niet dicht, en ik ook niet. Zo houdt hij me even vast, terwijl onze adem zich vermengt. Ik heb me nog nooit zo hulpeloos overgeleverd gevoeld, en als hij niet binnen drie seconden iets doet, geef ik hem waarschijnlijk een klap.

Hij kijkt naar mijn lippen en maakt dat ik mijn onderlip onwillekeurig tussen mijn tanden neem. Anders zou ik hem misschien bijten.

‘Laat ik je één ding vertellen,’ zegt hij met zijn zware stem. ‘Op het moment dat mijn lippen de jouwe raken, zal dat jouw eerste kus zijn. Want als jij nog nooit iets hebt gevoeld als iemand jou kuste, dan heeft nog nooit iemand je echt gekust, althans niet op de manier zoals ik je wil kussen.’

Hij laat zijn handen zakken en blijft me aankijken terwijl hij achteruit naar het fornuis loopt. Hij draait zich om naar de pasta, alsof hij me niet net voor de rest van mijn leven voor alle andere jongens heeft verpest.

Ik voel mijn benen niet en doe dus het enige wat ik kan. Ik laat me langs de koelkast naar beneden glijden tot ik op de vloer zit en probeer adem te halen.

Zaterdag 1 september 2012, 19:15 uur

‘Je spaghetti is niet te eten.’ Ik neem een volgende hap en sluit mijn ogen om te genieten van waarschijnlijk de beste pasta die ik ooit voorgeschoteld kreeg.

‘Geef maar toe, je vindt het heerlijk,’ zegt hij. Hij staat op van tafel, pakt twee servetten en geeft er een aan mij. ‘En veeg je kin af, je zit onder de spaghettisaus.’

Na het incident bij de koelkast is de avond redelijk normaal verlopen. Hij bracht me een glas water, hielp me overeind, gaf een tik tegen mijn achterste en zette me aan het werk. Precies wat ik nodig had om dat opgelaten gevoel kwijt te raken. Een flinke tik op mijn billen.

‘Heb je ooit de Dinerquiz gespeeld?’ vraag ik hem.

Langzaam schudt hij zijn hoofd. ‘Wil ik dat?’

Ik knik. ‘Het is een goede manier om elkaar te leren kennen. Na onze volgende afspraak gaat de meeste tijd in zoenen zitten, dus we moeten alle vragen nu al afhandelen.’

Hij lacht. ‘Zit iets in. Hoe gaat dat spel?’

‘Ik stel je een heel persoonlijke, ongemakkelijke vraag en je mag niets eten of drinken voordat je eerlijk hebt geantwoord. En vice versa.’

‘Klinkt eenvoudig,’ zegt hij. ‘En als ik geen antwoord geef?’

‘Dan sterf je de hongerdood.’

Hij trommelt met zijn vingers op tafel en legt zijn vork neer. ‘Oké.’

Ik had eigenlijk vragen voorbereid moeten hebben, maar aangezien ik het spel pas dertig seconden geleden heb bedacht, was dat een beetje moeilijk. Ik neem een slok van wat er van mijn verwaterde frisdrank over is en denk na. Ik ben een beetje bang om al te ver te gaan, dat loopt bij ons steeds verkeerd af.

‘Goed, ik heb een vraag.’ Ik zet het glas neer en leun achterover in mijn stoel. ‘Waarom kwam je achter me aan, naar mijn auto, bij de supermarkt?’

‘Dat heb ik al gezegd: ik dacht dat je iemand anders was.’

‘Weet ik, maar wie?’

Hij schuift ongemakkelijk op zijn stoel en schraapt zijn keel. Uit gewoonte wil hij zijn glas pakken, maar ik hou hem tegen.

‘Geen slok. Eerst de vraag beantwoorden.’

Hij zucht, maar geeft eindelijk toe. ‘Ik wist niet precies aan wie je me deed denken, gewoon aan zomaar iemand. Pas later besefte ik dat je me aan mijn zus herinnerde.’

Ik trek mijn neus op. ‘Doe ik jou aan je zus denken?’ Ik huiver. ‘Dat is nogal vunzig, Holder.’

Hij lacht en vertrekt zijn gezicht. ‘Nee, niet op die manier. Niet in de verste verte, uiterlijk lijk je absoluut niet op hoe zij eruitzag. Ik zag alleen iets bij jou waardoor ik aan haar moest denken. Ik weet niet eens waarom ik achter je aan liep. Het was allemaal zo onwerkelijk. De hele situatie was bizar, en toen ik je later voor mijn huis terugzag…’ Hij stopt halverwege de zin en kijkt naar zijn vingers die hij langs de rand van zijn bord laat glijden. ‘Het was alsof het zo moest zijn,’ zegt hij zacht.

Ik haal diep adem en verwerk zijn antwoord, waarbij ik voorzichtig om het laatste zinnetje heen loop. Hij kijkt zenuwachtig naar me op en ik begrijp dat hij bang is dat zijn antwoord me misschien afschrikt. Ik glimlach om hem gerust te stellen en wijs naar zijn glas. ‘Nu mag je drinken,’ zeg ik. ‘Jouw beurt om mij een vraag te stellen.’

‘Dat is niet zo moeilijk. Ik wil weten wie ik op de tenen trap. Ik kreeg vandaag een mysterieus berichtje. Er stond: “Als je achter mijn meisje aan zit, koop dan je eigen beltegoed en verknoei dat van mij niet, sukkel.”’

Ik lach. ‘Die komt van Six, die van mijn dagelijkse dosis positiviteit.’

Hij knikt. ‘Dat hoopte ik al.’ Hij leunt voorover en kijkt me strak aan. ‘Ik ben namelijk behoorlijk competitief en als het van een jongen was, zou mijn antwoord niet zo aardig zijn geweest.’

‘Je hebt gereageerd? Wat heb je gezegd?’

‘Is dat jouw vraag? Want als dat niet zo is, neem ik nog een hap.’

‘Laat dat eten liggen en beantwoord mijn vraag.’

‘Ja, ik heb geantwoord. Ik stuurde: “Waar kan ik meer minuten kopen?”’

Mijn hart voelt als een weeïge klomp en ik probeer niet te grijnzen. Eigenlijk is het van een zielige treurigheid. Ik schud mijn hoofd. ‘Ik maakte maar een grapje, dat was niet mijn vraag. Ik ben nog steeds aan de beurt.’

Hij legt zijn vork weer neer en kijkt quasiverveeld. ‘Mijn eten wordt koud.’

Ik zet mijn ellebogen op tafel en vouw mijn handen onder mijn kin. ‘Ik wil meer over je zus horen, en ik wil weten waarom je in de verleden tijd over haar praat.’

Hij houdt zijn hoofd schuin, kijkt op, wrijft met een hand over zijn gezicht. ‘Oei, je gaat nu echt de moeilijke vragen stellen, hè?’

‘Zo werkt het spel nu eenmaal. Ik heb de regels niet bedacht.’

Hij zucht opnieuw en glimlacht, maar er zit iets treurigs in zijn uitdrukking en ik heb al spijt van mijn vraag. ‘Weet je nog dat ik zei dat het een rotjaar was geweest voor ons gezin?’

Ik knik.

Hij schraapt zijn keel en laat zijn vinger weer langs zijn bord glijden. ‘Ze is dertien maanden geleden overleden. Ze pleegde zelfmoord, alhoewel mijn moeder liever wil dat we zeggen dat ze “doelbewust een overdosis nam”.’

Hij blijft me voortdurend aankijken terwijl hij praat, en dus doe ik uit respect hetzelfde bij hem, maar op dit moment is het moeilijk om mijn blik niet neer te slaan. Ik heb geen idee hoe ik moet reageren, maar het is mijn eigen schuld. Ik ben erover begonnen. ‘Hoe heette ze?’

‘Lesslie. Ik noemde haar Les.’

Als ik het koosnaampje hoor, word ik zo treurig dat ik plotseling geen trek meer heb. ‘Was ze ouder dan jij?’

Hij buigt voorover, pakt zijn vork, prikt in zijn eten. Hij brengt een volle vork pasta naar zijn mond. ‘We waren een tweeling,’ zegt hij toonloos, voordat het voedsel in zijn mond verdwijnt.

Allemachtig. Ik wil mijn glas pakken, maar hij houdt zijn hand erboven en schudt zijn hoofd. ‘Mijn beurt,’ zegt hij met volle mond. Als hij de hap heeft weggewerkt, veegt hij zijn mond af aan zijn servet. ‘Ik wil het verhaal over je vader horen.’

Nu ben ik degene die kreunt. Ik sla mijn armen over elkaar en accepteer dat ik word terugbetaald. ‘Zoals ik al zei, heb ik hem niet meer gezien sinds ik drie was. Ik herinner me hem helemaal niet. Althans, dat denk ik. Ik weet niet eens hoe hij eruitzag.’

‘Heeft je moeder geen foto’s van hem?’

Op het moment dat hij het vraagt, bedenk ik dat hij niet weet dat ik geadopteerd ben. ‘Weet je nog dat je mijn moeder zo jong vond? Dat klopt ook. Ze heeft mij geadopteerd.’

Dat ik geadopteerd ben, is voor mij nooit een probleem geweest. Ik heb me er nooit voor geschaamd en heb nooit de behoefte gehad om het te verbergen. Maar zoals Holder me nu aankijkt, zou je denken dat ik geboren was met een penis. Hij kijkt ongemakkelijk en dat maakt me nerveus. ‘Wat is er? Nooit iemand tegengekomen die geadopteerd was?’

Het duurt nog een paar tellen voordat hij herstelt, maar dan verdwijnt zijn verwarde uitdrukking om plaats te maken voor een glimlach. ‘Heeft Karen je geadopteerd toen je drie was?’

Ik schud mijn hoofd. ‘Ik was vijf. Ik kwam in de pleegzorg toen ik drie was, nadat mijn biologische moeder was overleden. Mijn vader kon me niet alleen opvoeden. Of hij wilde dat niet. Hoe dan ook, ik vind het goed zo. Ik heb enorm veel geluk met Karen, en ik heb niet de minste behoefte om het allemaal te gaan uitzoeken. Als hij had willen weten waar ik was, was hij wel op zoek gegaan.’

Ik zie aan zijn blik dat hij nog niet klaar is met zijn vragen, maar ik wil echt weer een hap hebben en het voortouw kunnen nemen. Ik wijs met mijn vork naar zijn arm. ‘Wat betekent die tatoeage van jou?’

Hij steekt zijn arm uit en laat zijn vingers over de letters glijden. ‘Het helpt me herinneren. Ik heb hem laten zetten nadat Les was overleden.’

‘Herinneren waaraan?’

Hij pakt zijn glas op en kijkt weg. Het is de enige vraag die hij niet kan beantwoorden terwijl hij me aankijkt. ‘Aan iedereen die ik in mijn leven in de steek heb gelaten.’ Hij neemt een slok, zet het glas terug op tafel en wil me nog steeds niet aankijken.

‘Dit is niet echt een gezellig spelletje, hè?’

Hij lacht zacht. ‘Niet echt, nee. Nogal klote zelfs.’ Met een glimlach kijkt hij me weer aan. ‘Maar we moeten ermee doorgaan, want ik heb nog meer vragen. Herinner je je nog iets van de tijd voordat je geadopteerd werd?’

Ik schud mijn hoofd. ‘Niet echt. Stukjes en beetjes, maar als je niemand hebt om je herinneringen mee te delen, verlies je ze uiteindelijk allemaal. Het enige wat ik nog heb van voor de tijd dat Karen me adopteerde, zijn wat sieraden. Geen idee van wie die zijn geweest. Ik kan geen onderscheid meer maken tussen wat werkelijkheid was, een droom of televisiebeelden.’

‘Heb je nog een beeld van je moeder?’

Ik zwijg even en denk na over zijn vraag. Ik herinner me mijn moeder niet. Helemaal niet. Het is het enige uit mijn verleden waar ik triest van word. ‘Karen is mijn moeder,’ zeg ik kortaf. ‘Mijn beurt. Laatste vraag, daarna eten we gebak als toetje.’

‘Denk je dat we genoeg hebben?’ plaagt hij.

Ik kijk hem streng aan en stel de laatste vraag. ‘Waarom sloeg je hem in elkaar?’

Aan de verandering op zijn gezicht kan ik zien dat ik de vraag niet nader hoef toe te lichten. Hij schudt zijn hoofd en duwt zijn bord weg. ‘Dat wil je niet weten, Sky. Ik kies voor de straf.’

‘Maar ik wil het wel weten.’

Hij houdt zijn hoofd schuin, wrijft langs zijn kaak en buigt naar voren. Zijn elleboog belandt op tafel en zijn hand ondersteunt zijn kin. ‘Zoals ik al eerder zei: ik heb hem in elkaar geslagen omdat hij een hufter was.’

Ik knijp mijn ogen halfdicht. ‘Dat is vaag. Jij houdt niet van vaag.’

Zijn uitdrukking verandert niet en hij blijft me aankijken. ‘Het was mijn eerste week terug op school nadat Les was overleden,’ zegt hij. ‘Zij zat ook op die school, dus iedereen wist wat er was gebeurd. Ik hoorde die vent iets over Les zeggen toen ik in de gang langs hem liep. Ik was het er niet mee eens, en dat liet ik hem weten. Ik ging te ver en zat op een bepaald moment boven op hem. Het maakte me niets meer uit. Ik sloeg en sloeg en sloeg. Het ergste is dat hij waarschijnlijk de rest van zijn leven doof blijft aan zijn linkeroor, en dat het me nog steeds niets kan schelen.’

Hij kijkt in mijn richting, maar niet echt naar mij. Het is de harde, kille blik die ik eerder heb gezien. Die vond ik toen niet prettig en nu ook niet, maar nu begrijp ik het in elk geval beter.

‘Wat zei hij precies over haar?’

Hij leunt achterover en kijkt naar een lege plek tussen ons op tafel. ‘Ik hoorde hem lachen en tegen zijn vriend zeggen dat Les de makkelijke, egoïstische weg koos. Als ze niet zo laf was geweest, zou ze zich erdoorheen hebben geknokt.’

‘Door wat?’

Hij haalt zijn schouders op. ‘Het leven.’

‘Jij denkt niet dat ze de makkelijke weg koos.’ Het is geen vraag, maar een vaststelling.

Holder komt naar voren en neemt mijn hand tussen zijn beide handen. Zijn duimen strelen mijn handpalm terwijl hij diep zucht en zijn adem langzaam laat ontsnappen. ‘Les was de dapperste persoon die ik heb gekend. Er is heel wat moed voor nodig om te doen wat zij deed. Om er gewoon een punt achter te zetten, zonder te weten wat er daarna komt. Zonder te weten óf er iets na komt. Het is makkelijker om maar gewoon door te sukkelen in een perspectiefloos leven dan de knop om te zetten en te vertrekken. Zij was een van de weinigen die dat kon. En elke dag dat ik nog leef, zal ik haar daarom bewonderen, want ik ben zelf te bang om hetzelfde te doen.’

Hij pakt mijn hand steviger vast, en pas op het moment dat hij het doet, besef ik dat ik tril. Ik kijk naar hem op en hij kijkt terug. Er zijn geen woorden om hierop te reageren, en ik probeer het niet eens. Hij staat op, buigt over de tafel, laat zijn handen in mijn nek glijden. Nadat hij me op mijn kruin heeft gekust, laat hij me los en loopt naar de keuken. ‘Wil je brownies of koekjes?’ vraagt hij over zijn schouder, alsof hij me niet zonet volkomen sprakeloos heeft gemaakt.

Hij kijkt om en ik kijk nog steeds verbijsterd terug. Ik weet niet wat ik moet zeggen. Zei hij zojuist dat hij zelfmoordneigingen heeft? Bedoelde hij het figuurlijk? Deed hij alleen maar melodramatisch? Ik heb geen idee wat ik aan moet met de bom die hij bij mij op schoot heeft gegooid.

Hij komt met een bord met koekjes en brownies terug en knielt voor mij op de grond.

‘Luister,’ zegt hij sussend, met zijn handen om mijn gezicht. Hij kijkt rustig, haast sereen. ‘Ik wilde je niet laten schrikken. Ik ben niet suïcidaal, als je daar bang voor bent. Ik ben ook niet in de war of krankzinnig en lijd niet aan een posttraumatisch stresssyndroom. Ik ben alleen een broer die zielsveel van zijn zus hield en die een beetje emotioneel wordt als hij aan haar denkt. Als ik er beter mee om kan gaan door mezelf voor te houden dat het dapper was wat ze deed, ook al was het dat misschien niet, dan doe ik dat. Ik probeer er alleen maar mee om te gaan.’ Hij houdt mijn gezicht stevig vast en kijkt me wanhopig aan, in de hoop dat ik begrijp hoe het zit. ‘Ik was stapelgek op die meid, Sky. Ik moet geloven dat het voor haar de enige uitweg was, want als ik dat niet doe, vergeef ik het mezelf nooit dat ik haar niet hielp een andere te vinden.’ Hij drukt zijn voorhoofd tegen het mijne. ‘Begrijp je dat?’

Ik knik en duw zijn handen van mijn gezicht. Dit mag hij niet zien. ‘Ik moet even naar de wc.’ Hij geeft me ruimte en ik ren naar de badkamer en sla de deur achter me dicht. Dan doe ik iets wat ik niet meer heb gedaan sinds ik vijf was. Ik huil.

Ik huil niet lelijk, ik snik en snotter niet, maak zelfs geen geluid. Er loopt een enkele traan over mijn wang, en dat is er een te veel, dus ik veeg hem snel weg. Met een tissue dep ik mijn ogen om te voorkomen dat er nog meer tranen komen.

Ik weet nog steeds niet wat ik moet zeggen, maar ik heb het gevoel dat hij het onderwerp stevig heeft afgesloten, dus ik besluit het voor nu te laten zitten. Ik schud mijn handen ter ontspanning, haal diep adem en doe de deur open. Hij staat in de gang tegen de muur geleund, zijn enkels over elkaar geslagen en zijn handen losjes in zijn zakken. Hij recht zijn rug en komt naar me toe.

‘Alles in orde?’ vraagt hij.

Ik forceer een glimlach, knik en haal opnieuw diep adem. ‘Ik zei al dat ik je intens vond. Dit was het bewijs.’

Holder lacht en knikt naar de slaapkamer. Hij slaat zijn armen van achteren om me heen en laat zijn kin op mijn hoofd rusten, terwijl we naar mijn kamer lopen. ‘Heb je al toestemming om zwanger te worden?’

Ik lach. ‘Nee. Dit weekend niet. Bovendien, je moet een meisje op z’n minst kussen voordat je haar zwanger maakt.’

‘Heb je eigenlijk wel seksuele voorlichting gehad bij dat thuisonderwijs? Het is echt geen probleem om je zwanger te maken zonder je ooit te kussen. Zal ik laten zien hoe?’

Ik spring op het bed, pak het boek en sla het open op de bladzijde waar we gisteravond gebleven waren. ‘Ik geloof je op je woord. Bovendien hoop ik dat we nog een stevige dosis seksuele voorlichting krijgen voordat we bij de laatste pagina komen.’

Holder gaat op bed zitten, slaat een arm om me heen en trekt me naar zich toe. Ik laat mijn hoofd tegen zijn borst rusten en begin voor te lezen.

*

Ik weet dat hij het niet expres doet, maar ik word onder het lezen steeds ongelooflijk door hem afgeleid. Hij kijkt naar mijn mond terwijl ik lees, speelt met mijn haar tussen zijn vingers. Elke keer als ik een bladzijde omsla, kijk ik naar hem op en heeft hij dezelfde geconcentreerde uitdrukking op zijn gezicht. Een concentratie die zich zozeer op mijn mond richt dat ik zeker weet dat hij geen woord hoort van wat ik lees. Ik sla het boek dicht en druk het tegen mijn buik. Volgens mij merkt hij het niet eens.

‘Waarom hou je op met praten?’ zegt hij, zonder zijn blik van mijn mond los te maken.

‘Praten?’ vraag ik verbaasd. ‘Holder, ik ben aan het voorlezen. Dat is iets anders. En als ik dat zo zie, heb je helemaal niet opgelet.’

Hij kijkt me aan en grijnst. ‘O jawel, ik heb heel goed op jouw mond gelet. Misschien niet op de woorden die eruit kwamen, maar absoluut wel op je mond.’

Hij duwt me zacht van zijn borst op mijn rug, laat zich naar beneden glijden om naast me te komen liggen en trekt me tegen zich aan. Zijn uitdrukking is nog steeds hetzelfde en hij kijkt alsof hij me wil opeten. En ik zou half en half willen dat hij het deed.

Langzaam laat hij zijn vingers rond mijn lippen gaan. Het voelt ongelooflijk; ik durf nauwelijks adem te halen, uit angst dat hij zal stoppen. Het is alsof zijn vingers direct in verbinding staan met elke gevoelige plek van mijn hele lichaam.

‘Je hebt een mooie mond,’ zegt hij. ‘Ik kan niet ophouden ernaar te kijken.’

‘Je zou hem eens moeten proeven,’ antwoord ik. ‘Heel smakelijk.’

Hij knijpt zijn ogen dicht en duwt kreunend zijn gezicht in mijn hals. ‘Hou op, gemene heks.’

Ik lach en schud mijn hoofd. ‘Geen denken aan. Het is jouw domme regel, waarom zou ik die moeten handhaven?’

‘Omdat je weet dat ik gelijk heb. Ik kan je vanavond niet kussen, omdat kussen tot de volgende stap leidt, die tot nog weer een volgende stap leidt, en als we in dat tempo doorgaan, hebben we alle eerste keren volgende week al gehad. Wil je dat niet wat langer rekken?’ Hij trekt zijn hoofd terug en kijkt me aan.

‘Alle eerste keren?’ vraag ik. ‘Hoeveel eerste keren zijn er dan?’

‘Niet zo heel veel, en daarom moeten we het rustig aan doen. We hebben er al te veel gehad sinds we elkaar ontmoetten.’

Ik hou mijn hoofd schuin om hem recht te kunnen aankijken. ‘En welke eerste keren hebben we dan al gehad?’

‘De makkelijke. Eerste omhelzing, eerste afspraakje, eerste ruzie, eerste keer samen slapen, hoewel ik niet degene was die sliep. We hebben nauwelijks meer iets over. Eerste kus, eerste keer met elkaar naar bed zonder te slapen. Eerste huwelijk. Eerste kind. Daarna is het afgelopen. Dan wordt het leven een saaie sleur en moet ik van je scheiden om met een vrouw te trouwen die twintig jaar jonger is, om weer een boel eerste keren te beleven, terwijl jij met de kinderen blijft zitten.’ Hij legt zijn handen om mijn wangen en lacht. ‘Begrijp je, schoonheid? Ik doe dit voor je eigen bestwil. Hoe langer ik wacht met je kussen, hoe langer het zal duren voordat ik gedwongen ben om je in de steek te laten.’

Ik lach. ‘Je logica jaagt me de stuipen op het lijf. Ik vind je eigenlijk helemaal niet meer zo aantrekkelijk.’

Hij draait zich boven op me, maar vangt zijn gewicht op met zijn handen. ‘Niet meer zo aantrekkelijk? Dat betekent dus dat je me wel in zekere mate aantrekkelijk vindt.’

Ik schud mijn hoofd. ‘Ik vind je helemaal niet aantrekkelijk. Ik walg van je. En je kunt me maar beter niet kussen, want ik moet al bijna kotsen bij de gedachte.’

Hij lacht, laat zijn gewicht op een arm rusten en blijft boven me hangen. Hij laat zijn mond tot naast mijn oor zakken. ‘Je liegt,’ fluistert hij. ‘Je voelt je heel erg tot mij aangetrokken, en ik zal het bewijzen.’

Ik doe mijn ogen dicht en mijn adem stokt op het moment dat zijn lippen mijn hals beroeren. Hij kust me zacht, net onder mijn oor, en het voelt alsof de hele kamer in een achtbaan verandert. Langzaam gaan zijn lippen terug naar mijn oor en hij fluistert opnieuw: ‘Voelde je dat?’

Ik schud mijn hoofd, maar met een minimale beweging.

‘Wil je dat ik het nog een keer doe?’

Uit koppigheid schud ik van nee, maar ik hoop dat hij telepathisch is en hoort wat ik eigenlijk vanbinnen schreeuw, want ja, ik vond het heerlijk en ja, ik wil heel graag dat hij het nog een keer doet.

Hij lacht om mijn weigering en zijn lippen komen dichter in de buurt van mijn mond. Hij kust me op mijn wang, trekt een zacht spoor van kusjes naar mijn oor, waar hij stopt. ‘En hoe was dat?’

Ik ben nog nooit van mijn leven zo geboeid geweest. Hij kust me niet eens, en toch is het al de beste kus die ik ooit heb gehad. Ik schud mijn hoofd weer en hou mijn ogen dicht, want ik vind het fijn om niet te weten wat er gaat komen. Zoals de hand die zojuist de buitenkant van mijn dij vond en nu naar boven gaat, in de richting van mijn middel. Hij glijdt onder mijn T-shirt tot zijn vingers nauwelijks de rand van mijn broek beroeren, en daar blijft hij liggen, terwijl de duim langzaam over mijn buik heen en weer gaat. Ik ben me op dit moment zo volkomen bewust van alles wat hij doet dat ik bijna zeker weet dat ik zijn duimafdruk bij een confrontatie op het politiebureau zou herkennen.

Hij laat zijn neus langs mijn kaak glijden en het feit dat hij even zwaar ademt als ik, overtuigt me ervan dat hij het vanavond nooit uithoudt zonder me te kussen. Dat hoop ik althans van harte.

Als hij weer bij mijn oor komt, zegt hij deze keer niets. In plaats daarvan drukt hij er een kus op en er is geen zenuw in mijn lichaam die dat niet voelt. Mijn hele lichaam, van mijn hoofd tot mijn tenen, schreeuwt om zijn mond.

Ik leg een hand in zijn nek en zodra ik hem aanraak, staat het kippenvel op zijn huid. Die eenvoudige beweging laat zijn zelfbeheersing kennelijk verdampen en even voel ik zijn tong in mijn nek. Ik kreun en het geluid brengt hem in een roes.

Zijn hand gaat van mijn middel naar mijn hoofd en hij duwt mijn hals tegen zijn mond, zonder zich nog in te houden. Ik doe mijn ogen open, verbluft vanwege de snelle verandering. Hij kust en likt en prikkelt elke vierkante centimeter van mijn hals en hapt alleen naar adem wanneer het absoluut noodzakelijk is. Als ik de sterren boven mijn hoofd zie, heb ik niet eens de tijd om te gaan tellen, voordat mijn ogen in vervoering sluiten en ik geluiden moet onderdrukken die te gênant zijn om te maken.

Zijn lippen bewegen rond mijn hals dichter naar mijn borst toe. Als we niet zo’n beperkte voorraad eerste keren hadden, zou ik mijn T-shirt aan flarden scheuren en hem door laten gaan. Maar hij geeft me niet eens een keus. Hij baant zich weer een weg langs mijn hals en kin en trekt een spoor van zachte kusjes rond mijn mond, zonder ooit mijn lippen aan te raken. Ik heb mijn ogen dicht, maar ik kan zijn adem tegen mijn mond voelen, en ik weet dat hij zijn best doet om me niet te kussen. Als ik ten slotte mijn ogen opendoe, zie ik dat hij weer naar mijn lippen zit te kijken.

‘Ze zijn zo perfect,’ zegt hij ademloos. ‘Als hartjes. Ik zou letterlijk dagen naar je lippen kunnen kijken zonder me ooit te vervelen.’

‘Nee. Niet doen. Als je alleen maar kijkt, ben ík degene die zich verveelt.’

Zijn gezicht vertrekt en het is duidelijk dat hij het heel, heel moeilijk vindt om me niet te kussen. Ik weet niet wat dat is met hem en dat kijken naar mijn lippen, maar op dit moment is het beslist het opwindendste van alles. Ik doe iets wat ik waarschijnlijk niet zou moeten doen. Ik lik ze, langzaam en met overgave.

Hij kreunt weer en drukt zijn voorhoofd tegen het mijne. Zijn arm buigt en hij laat zijn gewicht op mij rusten, drukt zich tegen me aan. Overal. Met zijn hele lichaam. We kreunen tegelijkertijd op het moment dat onze lichamen die perfecte aansluiting vinden, en plotseling slaan de stoppen door. Ik ruk zijn shirt uit en hij zit op zijn knie en om me te helpen. Zodra het shirt weg is, sla ik mijn benen om zijn middel en veranker hem aan mij, want niets zou op dit moment afschuwelijker zijn dan dat hij zich terugtrok.

Zijn voorhoofd rust weer tegen het mijne en onze lichamen verenigen zich weer als de laatste twee stukjes van een puzzel. Hij schommelt langzaam tegen mij aan en elke keer komen zijn lippen dichterbij, tot ze de mijne lichtjes raken. Hij sluit de opening tussen onze monden niet, hoezeer ik er ook naar verlang. Onze lippen rusten eenvoudig tegen elkaar, zonder te kussen. Bij elke beweging die hij maakt, blaast hij zijn adem in mijn mond en ik probeer alles op te nemen, omdat het is alsof ik dat nodig heb om dit moment te overleven.

We houden het ritme minutenlang vol en willen geen van beiden degene zijn die de kus begint. Hoewel het overduidelijk is dat we het allebei willen, is het ook duidelijk dat ik misschien mijn gelijke heb gevonden als het op koppigheid aankomt.

Hij houdt mijn hoofd vast en zijn voorhoofd blijft tegen het mijne gedrukt, maar zijn lippen trekt hij ver genoeg terug om ze te kunnen likken. Wanneer ze weer hun plaats innemen, verdrink ik volkomen in de vochtige aanraking, en ik betwijfel of ik ooit weer adem zal kunnen halen.

Hij verschuift zijn gewicht, en ik weet niet hoe of waarom, maar in een reflex buig ik mijn hoofd achterover en kreun. Het was niet mijn bedoeling me los te maken van zijn mond, want ik vond het heerlijk, maar wat er nu gebeurt, is nog heerlijker. Ik sla mijn armen om hem heen en druk mijn gezicht in zijn hals om iets van houvast te vinden, want ik heb het gevoel dat de hele aarde verschuift en dat Holder het enige vaste punt is.

Ik besef wat er gaat gebeuren en begin iets van paniek te voelen. Op zijn shirt na zijn we allebei helemaal gekleed, en we kussen elkaar niet eens… maar de kamer begint te tollen vanwege zijn ritmische bewegingen tegen mijn lichaam. Als hij niet ophoudt, smelt ik compleet onder hem, en dat zou waarschijnlijk het meest gênante moment van mijn leven zijn. Maar als ik hem vraag te stoppen, dan stopt hij, en dat zou waarschijnlijk het meest teleurstellende moment van mijn leven zijn.

Ik probeer mijn ademhaling te kalmeren en de geluiden die over mijn lippen komen te dempen, maar ik ben alle zelfcontrole kwijt. Het is duidelijk dat mijn lichaam deze kusloze wrijving net iets te prettig vindt en ik kan me er niet toe brengen om te stoppen. Het enige wat ik nog kan doen, is hém vragen te stoppen. Het moet.

‘Holder,’ zeg ik buiten adem. Ik wil niet echt dat hij stopt, maar ik hoop dat hij de hint begrijpt en het toch doet. Hij moet stoppen. Al twee minuten geleden.

Hij doet het niet, maar blijft mijn hals kussen en zijn lichaam tegen het mijne bewegen op een manier zoals jongens eerder hebben gedaan, maar deze keer is het anders. Het is ongelooflijk anders en heerlijk, en het verlamt me volledig.

‘Holder.’ Ik probeer zijn naam harder te zeggen, maar ik heb niet genoeg kracht meer in mijn lichaam.

Hij kust mijn slaap en gaat langzamer bewegen, maar hij stopt niet. ‘Sky, als je me vraagt te stoppen, doe ik dat. Maar ik hoop dat je het niet doet, want eigenlijk wil ik het helemaal niet. Alsjeblieft.’ Hij trekt zich terug en kijkt me aan, terwijl zijn lichaam nog zachtjes tegen het mijne beweegt. Zijn ogen staan gekweld en bezorgd en hij is buiten adem. ‘Ik beloof je dat we niet verder gaan dan dit, maar vraag me alsjeblieft niet om nu te stoppen. Ik moet naar je kijken en je horen, want voor mij is het zo ongelooflijk dat je dit hier en nu voelt. Dit voelt zo overweldigend, jíj voelt zo overweldigend… alsjeblieft.’

Hij laat zijn mond naar de mijne zakken en geeft me de zachtst mogelijke kus. Het is voldoende als aankondiging van hoe zijn echte kus zal voelen en alleen al de gedachte daaraan laat me rillen. Hij stopt met zijn bewegingen, duwt zich overeind op zijn handen en wacht op mijn beslissing.

Op het moment dat hij van me loskomt, voel ik de teleurstelling en moet ik bijna huilen. Niet omdat hij stopt of omdat ik niet weet wat ik moet doen, maar omdat ik me nooit had kunnen voorstellen dat twee mensen zo intiem contact konden hebben, en dat het zo overweldigend goed kon voelen. Alsof de zin en betekenis van het hele menselijke ras in dit moment en in ons tweeën is samengebald. Alles wat er ooit gebeurd is of zal gaan gebeuren op de wereld, is niet meer dan het decor voor wat er nu tussen ons gebeurt, en ik wil niet dat het stopt. Niet. Ik schud mijn hoofd en kijk in zijn smekende ogen. ‘Niet doen. Wat je ook doet, niet stoppen.’

Zijn hand glijdt achter mijn nek en zijn voorhoofd vindt het mijne weer. ‘Dank je,’ hijgt hij, terwijl hij zich weer tegen me aan nestelt en het contact herstelt. Hij kust me rond mijn mond, dicht bij mijn lippen, op mijn kin en in mijn hals. Hoe sneller hij ademt, hoe sneller ik adem. Hoe sneller ik adem, hoe sneller hij zijn kussen in mijn hals drukt. Hoe sneller hij zijn kussen in mijn hals drukt, hoe sneller we samen bewegen – in een hunkerend ritme dat, naar mijn hartslag te oordelen, niet lang meer vol te houden is.

Ik zet mijn hielen in het matras en mijn nagels in zijn rug. Hij houdt op met mijn hals te kussen en kijkt me met verhitte ogen aan. Hij kijkt weer naar mijn mond en hoe graag ik hem ook wil zien kijken, ik kan mijn ogen niet openhouden. Ze sluiten onwillekeurig als de eerste rillingen door mijn lichaam golven, als aankondiging van wat er gaat komen.

‘Doe je ogen open,’ zegt hij dwingend.

Ik wou dat ik het kon, maar ik ben volkomen hulpeloos.

‘Alsjeblieft.’

Dat woord is het enige wat ik moet horen en mijn ogen gaan open onder hem. Hij kijkt me zo intens verlangend aan dat het bijna intiemer is dan wanneer hij me werkelijk zou kussen. Hoe moeilijk het ook is, ik blijf hem aankijken als ik mijn armen laat zakken, in de lakens grijp en het lot dank dat deze hopeloze jongen in mijn leven is gekomen. Want tot dit moment – tot de eerste golven van zuivere en volkomen verlichting me overrompelden – had ik geen idee dat hij ontbrak.

Ik begin te schokken en hij blijft mij onafgebroken aankijken. Maar wat ik ook probeer, ik kan mijn ogen niet meer openhouden, en dus laat ik ze dichtvallen. Ik voel zijn lippen zacht terugkeren tot de mijne, maar nog altijd kust hij me niet. Onze monden rusten koppig tegen elkaar terwijl hij zijn ritme volhoudt en de laatste kreunen, ademstoten en misschien zelfs een stukje van mijn hart uit mijn mond in de zijne laat verdwijnen. Langzaam en gelukzalig daal ik weer af naar de aarde terwijl hij eindelijk stil blijft liggen om me de kans te geven te herstellen van een ervaring die hij op een of andere manier totaal niet ongemakkelijk voor me heeft gemaakt.

Als ik uitgeput, emotioneel leeg en narillend blijf liggen, blijft hij kussen op mijn hals en schouders drukken, en overal in de buurt van die ene plek die het liefst gekust wil worden – mijn mond.

Maar hij is duidelijk nog altijd niet van plan om zijn koppigheid op te geven, want als hij zijn lippen van mijn schouder naar mijn gezicht brengt, weigert hij nog altijd contact te maken. Hij laat een hand over mijn voorhoofd gaan en veegt een haarlok weg.

‘Je bent ongelooflijk,’ fluistert hij. Hij kijkt alleen naar mijn ogen en niet naar mijn mond. Zijn woorden maken zijn koppigheid goed en ik glimlach terug. Nog hijgend rolt hij op zijn rug en hij spant zich bewust in om het verlangen te onderdrukken dat nog door zijn lichaam giert.

Ik doe mijn ogen dicht en luister naar de stilte die tussen ons groeit terwijl de wilde ademhaling van ons beiden overgaat in een rustig, zacht ritme. Het is zo stil, waarschijnlijk het vredigste moment dat ik ooit bewust heb meegemaakt.

Holder laat zijn hand over het bed naar me toe kruipen en slaat zijn pink om die van mij, alsof hij niet meer de kracht heeft om mijn hele hand vast te houden. Maar het is fijn, want we hebben al eerder elkaars handen vastgehouden, maar nooit de pinken… weer een eerste keer verbruikt. Het is geen teleurstelling, want ik weet dat eerste keren er niet toe doen bij hem. Of hij me voor de eerste keer kust, voor de twintigste keer of voor de miljoenste keer, maakt me niet uit, want ik ben er zeker van dat we net de beste eerste kus in de geschiedenis van eerste kussen hebben meegemaakt – zelfs zonder elkaar te kussen.

Na een lange tijd van perfecte stilte haalt hij diep adem, gaat overeind zitten op het bed en kijkt op me neer. ‘Ik moet gaan. Ik kan geen seconde meer bij jou op dit bed blijven.’

Ik hou mijn hoofd schuin en kijk hem afkeurend aan als hij opstaat en zijn shirt weer aantrekt. Hij grijnst als hij mij ziet pruilen en buigt voorover tot zijn gezicht gevaarlijk dichtbij komt. ‘Ik meende het toen ik zei dat je vanavond geen kus van me zou krijgen. Maar allemachtig, Sky, ik wist niet dat je het me zo moeilijk zou maken.’ Hij legt zijn hand in mijn nek en ik hap alweer naar adem, in de hoop mijn hart in mijn borst te kunnen houden. Hij kust me op mijn wang en ik voel zijn aarzeling als hij onwillig afstand neemt.

Hij loopt achteruit naar het raam en blijft me voortdurend aankijken. Voordat hij naar buiten stapt, trekt hij zijn telefoon tevoorschijn, laat zijn vingers snel over het schermpje dansen en bergt het toestel weer op. Glimlachend verdwijnt hij over de vensterbank naar buiten en trekt het raam achter zich dicht.

Op de een of andere manier vind ik de kracht om op te springen en naar de keuken te rennen. Ik pak mijn telefoon en zie zijn berichtje. Het is maar één woord.

Ongelooflijk.

Ik glimlach, want dat was het. Absoluut.

Dertien jaar geleden

‘Hé.’

Ik hou mijn hoofd verborgen in mijn armen. Ik wil niet dat hij ziet dat ik weer huil. Ik weet dat hij niet om me zal lachen – ze zouden geen van beiden ooit om me lachen – maar ik weet eigenlijk niet eens waarom ik huil en ik wil dat het gewoon ophoudt. Dat doet het niet en ik kan het niet en ik haat het, ik haat het, ik haat het.

‘Misschien voel je je hierdoor beter,’ zegt ze. ‘Ik heb er vandaag op school voor ons allebei een gemaakt.’ Ze vraagt me niet om te kijken, en dat doe ik ook niet, maar ik voel dat ze iets op mijn knie legt.

Ik beweeg niet. Ik hou niet van cadeautjes en ik wil niet dat ze ziet dat ik ernaar kijk.

Ik hou mijn hoofd gebogen, blijf huilen en zou willen dat ik wist wat er met me aan de hand is. Er moet iets met me aan de hand zijn, anders zou ik me niet iedere keer wanneer het gebeurt zo voelen. Want het hoort te gebeuren. Dat zegt papa in elk geval. Het hoort te gebeuren en ik moet ophouden met huilen, want dat maakt hem heel erg verdrietig.

Ze zitten heel lang bij me, maar ik weet niet hoelang, omdat ik niet weet of uren langer duren dan minuten. Hij buigt voorover en fluistert in mijn oor: ‘Vergeet niet wat ik je heb gezegd. Weet je nog wat je moet doen als je verdrietig bent?’

Ik knik, maar kijk niet naar hem op. Ik heb gedaan wat hij zei dat ik moest doen als ik verdrietig werd, maar soms ben ik toch nog verdrietig.

Ze blijven nog een paar uren of minuten, maar dan staat zij op. Ik wou dat ze nog een minuut of nog twee uur bleven. Ze vragen me nooit wat er aan de hand is en daarom mag ik ze zo graag en wil ik dat ze blijven.

Ik til mijn elleboog op, kijk eronderdoor en zie haar voeten van mij weglopen. Ik pak haar cadeautje van mijn knie en laat het door mijn vingers gaan. Ze heeft een armband voor me gemaakt. Hij is elastisch en paars en er zit een half hartje op. Ik doe hem om mijn pols en glimlach, terwijl ik nog steeds huil. Als ik mijn hoofd optil, is hij er nog steeds. Hij kijkt naar me. Hij kijkt verdrietig en ik voel me slecht omdat ik het gevoel heb dat ik hem verdrietig maak.

Hij staat op en kijkt naar mijn huis. Hij kijkt er heel lang naar zonder iets te zeggen. Hij denkt altijd heel veel na en ik vraag me af waarover. Dan kijkt hij niet naar het huis, maar naar mij. ‘Maak je geen zorgen,’ zegt hij, met een gemaakte glimlach. ‘Hij blijft niet altijd leven.’ Hij draait zich om en loopt terug naar zijn huis, en ik doe mijn ogen weer dicht en leg mijn hoofd weer in mijn armen.

Ik weet niet waarom hij dat zegt. Ik wil niet dat mijn papa doodgaat… ik wil alleen dat hij ophoudt mij prinses te noemen.

Maandag 3 september 2012, 7:20 uur

Ik haal het niet vaak tevoorschijn, maar vandaag wil ik er plotseling naar kijken. Dat gesprek over het verleden met Holder op zaterdag heeft me in een nostalgische stemming gebracht. Ik heb Holder gezegd dat ik nooit naar mijn vader zou gaan zoeken, maar soms ben ik toch wel nieuwsgierig. Ik vraag me af hoe een ouder een kind een paar jaar kan opvoeden om het daarna gewoon weg te geven. Dat zal ik nooit begrijpen, en misschien hoeft dat ook niet. Daarom heb ik het er nooit over en stel ik Karen nooit vragen. Ik probeer nooit de herinneringen van de dromen te onderscheiden en ik begin er niet graag over, omdat het simpelweg niet hoeft.

Ik haal het armbandje uit het doosje en doe het om mijn pols. Ik weet niet van wie ik het heb gekregen en dat maakt me eigenlijk ook niet veel uit. Ik denk dat ik in die twee jaar in de pleegzorg heel veel dingen heb gekregen van vrienden en vriendinnen. Wat dit geschenk anders maakt, is dat het te maken heeft met de enige herinnering die ik heb aan dat leven. De armband bevestigt dat het werkelijk een herinnering is. En de wetenschap dat die herinnering echt is, bevestigt dat ik op een of andere manier iemand anders was voordat ik ik werd. Een meisje dat ik me niet herinner. Een meisje dat heel veel huilde. Een meisje dat heel anders was dan ik nu ben.

Op een dag zal ik de armband moeten wegdoen. Maar vandaag heb ik zin om hem te dragen.

*

Holder en ik besloten gisteren om even een adempauze in te lassen. En ik zeg met opzet adempauze, want zaterdagavond op mijn bed kwamen we nauwelijks aan ademen toe. Bovendien zou Karen thuiskomen en het laatste wat ik wilde, was haar opnieuw voorstellen aan mijn nieuwe… wat hij dan ook is. We zijn nooit zover gekomen om een etiketje te plakken op wat er tussen ons gebeurt. Ik heb het gevoel dat ik hem nog niet lang genoeg ken om hem mijn vriend te noemen – we hebben elkaar zelfs nog niet gekust. Maar aan de andere kant word ik ook al woedend als ik eraan denk dat zijn lippen die van een ander meisje zouden aanraken. Of we dus officieel met elkaar gaan of niet, voor mij zijn we een stel. Kun je eigenlijk wel een stel zijn zonder elkaar eerst gekust te hebben? En kun je eigenlijk wel daten als je een stel bent?

Ik begin hardop te lachen. LMJO, laughing my jizz out.

Toen ik gisterochtend wakker werd, had ik twee berichtjes ontvangen. Ik begin er echt iets mee te krijgen. Ik krijg gewoon de kriebels als ik een berichtje ontvang en ik kan me voorstellen hoe verslavend e-mail, Facebook en al die andere technologische hoogstandjes zijn. Een van de berichtjes was van Six, die eindeloos doordramde over mijn fantastische baktalent, gevolgd door strikte instructies om haar zondagavond met haar huistelefoon te bellen om haar bij te praten. Wat ik gedaan heb. We hebben een uur gepraat en ze is er even ondersteboven van als ik dat Holder heel anders is dan we dachten. Ik vroeg naar Lorenzo en zij had al geen idee meer wie ik bedoelde, waarop ik maar lachte en het liet zitten. Ik mis haar en vind het vreselijk dat ze weg is, maar zij heeft de tijd van haar leven en dat maakt me blij.

Het tweede berichtje was van Holder. Ik zie ertegen op om je maandag op school tegen te komen. Heel erg.

Hardlopen was voor mij altijd het hoogtepunt van mijn dag, maar nu hebben de beledigende berichtjes van Holder de koppositie overgenomen. En over hardlopen en Holder gesproken: dat doen we niet meer. Althans niet samen. Nadat we gisteren berichtjes heen en weer hadden gestuurd, besloten we dat het waarschijnlijk beter is dat we niet meer dagelijks samen gaan rennen – dat is misschien te veel en te snel. Ik zei dat het niet overdreven moest worden tussen ons. Bovendien voel ik me echt opgelaten als ik na het hardlopen zweet als een otter, snotter en hijg als een oud molenpaard. Daarom ren ik liever alleen.

Nu kijk ik als in een soort roes in mijn kluisje. Ik treuzel en draal omdat ik echt niet naar de les wil. Het is de eerste les van de dag en de enige die ik samen met Holder heb. Ik ben bloednerveus. Ik haal het boek van Breckin uit mijn rugtas, samen met de twee andere boeken die ik voor hem heb meegebracht, en zet de rest van mijn spullen in het kluisje. Daarna loop ik naar het lokaal en naar mijn stoel, maar Breckin en Holder zijn er nog niet. Ik ga naar de deur zitten kijken en begrijp niet helemaal waarom ik zo nerveus ben. Het is gewoon anders om hem hier te zien in plaats van op eigen terrein. De school is te… openbaar.

De deur gaat open en Holder komt binnen, op de hielen gevolgd door Breckin. Ze lopen beiden naar de achterkant van het lokaal. Holder glimlacht en loopt via het ene gangpad, Breckin loopt met een grijns op zijn gezicht door het andere, met twee bekers koffie in zijn handen. Holder komt bij het tafeltje naast me en legt zijn rugzak erop, terwijl Breckin op hetzelfde moment de bekers koffie op het tafeltje wil zetten. Ze kijken elkaar aan en richten dan beiden hun blik op mij.

Oeps.

Ik doe het enige wat ik in dergelijke pijnlijke situaties kan – een sarcastische opmerking maken. ‘Volgens mij is er sprake van een kritieke situatie, jongens.’ Ik glimlach naar beiden en kijk naar de koffie in Breckins hand. ‘Ik zie dat de mormoon de koningin haar koffie heeft gebracht. Zeer indrukwekkend.’ Daarna kijk ik naar Holder en trek een wenkbrauw op. ‘Kun jij je offergave tonen, hopeloze jongen, zodat ik kan beslissen wie mij vandaag op de klassentroon zal vergezellen?’

Breckin kijkt me aan alsof ik gek ben geworden. Holder lacht en haalt zijn rugzak van het tafeltje. ‘Ik geloof dat iemand vandaag een egoverwoestend berichtje nodig heeft.’ Hij legt zijn rugzak op de lege plaats voor Breckin, die hij als zitplaats opeist.

Breckin staat nog steeds met de twee bekers koffie in zijn hand en kijkt alsof hij water ziet branden. Ik pak een van de twee bekers van hem aan. ‘Gefeliciteerd, vazal. Jij bent vandaag de uitverkorene van de koningin. Ga zitten. Het was me het weekend wel.’

Langzaam laat Breckin zich op zijn stoel zakken, zet de koffie op zijn tafeltje en laat de rugzak van zijn schouder glijden. Hij blijft me de hele tijd argwanend aankijken. ‘Breckin, dit is Holder. Holder is niet mijn vriend, maar als ik hem erop betrap dat hij het record voor beste eerste kussen met een ander meisje probeert te breken, dan is hij binnenkort mijn levenloze niet-vriend.’

Holder trekt een wenkbrauw op en er speelt een glimlach om zijn mond. ‘Insgelijks.’ Zijn kuiltjes kwellen me en ik moet me dwingen om hem direct aan te kijken om te voorkomen dat ik iets doe waarmee ik uit de les gestuurd kan worden.

Ik gebaar naar Breckin. ‘Holder, dit is Breckin. Hij is mijn nieuwe allerbeste vriend in de hele wijde wereld.’

Breckin kijkt naar Holder, die naar hem glimlacht en hem een hand toesteekt. Breckin neemt die bedachtzaam aan, draait zich dan naar mij toe en knijpt zijn ogen half dicht. ‘Weet jouw niet-vriend dat ik een mormoon ben?’

Ik knik. ‘Het blijkt dat Holder helemaal niets tegen mormonen heeft. Hij heeft alleen iets tegen hufters.’

Breckin lacht en kijkt Holder weer aan. ‘In dat geval: welkom bij het bondgenootschap.’

Holder grijnst terug en kijkt naar de koffiebekers op Breckins tafeltje. ‘Ik dacht dat mormonen geen cafeïne mochten gebruiken.’

Hij haalt zijn schouders op. ‘Ik besloot met die regel te breken op de ochtend dat ik als homo wakker werd.’

Holder lacht, Breckin glimlacht en alles is weer goed in de wereld. Althans in de wereld van dit eerste uur. Ik leun achterover en glimlach. Dit wordt helemaal niet zo zwaar. Sterker, ik geloof dat ik van het schoolleven begin te houden.

*

Na afloop van de les loopt Holder achter me aan naar de kluisjes. We praten niet. Ik verwissel mijn boeken terwijl hij de nieuwste beledigingen van het deurtje haalt. Er waren maar twee memostickers na de les, wat me een beetje treurig stemt. Het is nog maar de tweede week op school en ze geven het nu al op.

Hij maakt van de briefjes een prop die hij op de vloer gooit. Ik sluit het kluisje af en kijk hem aan. We staan tegenover elkaar tegen verschillende deurtjes geleund.

‘Je bent bijgeknipt,’ zeg ik. Het valt me nu pas op.

Hij haalt zijn hand door zijn haar en grijnst. ‘Ja. Een grietje dat ik ken bleef er maar over doorzeuren. Het werd echt vervelend.’

‘Ik vind het leuk.’

Holder glimlacht. ‘Fijn.’

Ik pers mijn lippen op elkaar en wiebel op mijn hakken heen en weer. Hij lacht naar me en ziet eruit om op te eten. Als we niet in een gang tussen zo veel anderen stonden, zou ik zijn T-shirt grijpen en hem tegen me aan trekken, om hem te laten voelen hoe lekker hij eruitziet. Maar ik druk de beelden weg en glimlach alleen maar terug. ‘We moeten naar de volgende les.’

Hij knikt langzaam. ‘Ja.’ Maar hij loopt niet weg.

We blijven nog een halve minuut staan voordat ik lach, me afzet tegen het kluisje en wil weglopen. Hij pakt mijn arm vast en trekt me zo snel naar achteren dat mijn adem stokt. Voor ik het weet, sta ik met mijn rug tegen het kluisje en staat hij voor mij, de weg blokkerend met zijn armen. Hij kijkt me met een kwaadaardige grijns aan en tilt mijn gezicht omhoog. Zijn rechterhand sluit om mijn wang en kaak en met zijn duim streelt hij mijn lippen zachtjes. Ik moet mezelf eraan herinneren dat we in een openbaar gebouw zijn en dat ik me moet inhouden. Ik druk mezelf tegen de kluisjes achter me en probeer ze te gebruiken om mijn knieën te ondersteunen, die het niet langer houden.

‘Ik wou dat ik je wel had gekust zaterdagavond,’ zegt hij. Zijn blik glijdt weer naar mijn lippen, die hij nog steeds streelt met zijn duim. ‘Ik kan er alleen maar aan denken hoe jij zult smaken.’ Hij drukt zijn duim stevig tegen het midden van mijn lippen en zet zijn mond dan heel vluchtig op de mijne, zonder zijn duim ertussenuit te halen. Zijn lippen verdwijnen, net als zijn duim, en het gebeurt allemaal zo snel dat ik me niet eens realiseer dat hijzelf weg is tot de gang ophoudt met tollen en ik weer in staat ben om rechtop te staan.

Ik weet niet hoelang ik dit nog kan verdragen. Ik denk weer aan mijn nerveuze spraakwaterval op zaterdagavond, toen ik wilde dat hij me gewoon direct in de keuken zou kussen. Ik had werkelijk geen idee waar ik om vroeg.

*

‘Hoe?’

Het is niet meer dan één woord, maar zodra ik mijn dienblad tegenover Breckin neerzet, weet ik exact wat dat woord allemaal inhoudt. Ik lach en besluit de details te vertellen voordat Holder zich bij ons aan tafel meldt. Áls hij zich bij ons meldt. We hebben het nog niet over de definitie van onze relatie gehad, en ook niet over de tafelschikking tijdens de lunch.

‘Hij stond vrijdag bij me voor de deur en na een paar misverstanden werden we het erover eens dat we elkaar gewoon niet goed hadden begrepen. Daarna hebben we gebakken, heb ik hem voorgelezen en ging hij weer naar huis. Zaterdagavond kwam hij terug om voor mij te koken. Daarna gingen we naar mijn slaapkamer en…’

Ik stop met mijn verhaal als Holder naast me komt zitten.

‘Ga rustig door,’ zegt hij. ‘Ik wil heel graag horen wat we daarna deden.’

Ik zucht en kijk Breckin weer aan. ‘Toen hadden we de beste eerste kus in de geschiedenis van eerste kussen, zonder elkaar zelfs maar te kussen.’

Breckin knikt bedachtzaam en kijkt me nog steeds heel sceptisch aan. Of nieuwsgierig. ‘Indrukwekkend.’

‘Het was een ongelooflijk saai weekend,’ deelt Holder mee.

Ik lach en Breckin kijkt me weer aan alsof ik gek ben geworden. ‘Holder is gek op verveling,’ verzeker ik hem. ‘Hij bedoelt dat heel aardig.’

Breckin kijkt heen en weer tussen ons, schudt zijn hoofd, leunt voorover en pakt zijn vork op, waarmee hij naar ons wijst. ‘Er zijn niet veel dingen die me in de war kunnen maken, maar jullie zijn een uitzondering.’

Ik knik instemmend.

We zetten de lunch voort en hebben verder redelijk normale, fatsoenlijke gesprekken met z’n drieën. Holder en Breckin beginnen over het boek dat ik van hem had geleend en het feit dat Holder over een liefdesverhaal praat is al grappig genoeg, maar dat hij met Breckin over het plot discussieert, is niets minder dan hilarisch en aandoenlijk. Zo nu en dan legt hij een hand op mijn been, streelt mijn rug even of drukt een kus op mijn slaap. Hij maakt alle bewegingen met een volstrekte vanzelfsprekendheid, maar ik merk ze stuk voor stuk heel duidelijk op.

Ik probeer de aardverschuiving tussen vorige en deze week te verwerken en kan het idee maar niet van me afzetten dat het misschien te goed gaat. Wat dit ook is en wat we ook doen, het lijkt allemaal te goed, te juist en te perfect, en dat doet me denken aan al die boeken die ik gelezen heb. Altijd als het zo gaat, is dat alleen maar omdat de akelige wending nog niet is gekomen, en plotseling voel ik…

‘Sky,’ zegt Holder, die met zijn vingers voor mijn neus knipt. Ik kijk hem aan en hij kijkt bezorgd terug. ‘Waar was je ergens?’

Ik schud mijn hoofd en glimlach, niet in staat te zeggen waardoor die lichte interne paniekaanval veroorzaakt werd. Hij legt zijn hand onder mijn oor en wrijft met zijn duim over mijn jukbeen. ‘Je moet ophouden met die plotselinge verdwijntrucs. Daar word ik een beetje zenuwachtig van.’

‘Sorry.’ Ik haal mijn schouders op. ‘Ik raak makkelijk afgeleid.’ Voorzichtig duw ik zijn hand weg van mijn nek en knijp even geruststellend in zijn vingers. ‘Heus, er is niets aan de hand.’

Zijn blik zoekt mijn hand op, die hij omdraait, hij schuift mijn mouw omhoog en draait mijn pols heen en weer. ‘Hoe kom je daaraan?’

Ik kijk en zie wat hij bedoelt. Ik draag het armbandje dat ik vanochtend omdeed nog steeds. Als hij mij aankijkt, haal ik opnieuw mijn schouders op. Ik ben niet echt in de stemming om het uit te leggen. Het is te gecompliceerd, hij gaat natuurlijk vragen stellen en de lunch is al bijna voorbij.

‘Hoe kom je daaraan?’ vraagt hij opnieuw, nu met meer klem. Hij houdt me steviger vast en eist een uitleg met zijn kille blik. Ik trek mijn arm terug. Dit staat me niet aan.

‘Dacht je soms dat ik hem van een jongen heb gekregen?’ vraag ik, verbaasd over zijn reactie. Ik had hem niet echt voor het jaloerse type gehouden, maar dit is ook niet echt jaloezie. Dit lijkt meer krankzinnigheid.

Hij geeft geen antwoord, maar blijft me streng aankijken, alsof ik een enorme bekentenis weiger af te leggen. Ik weet niet wat hij verwacht, maar met die houding van hem gaat hij eerder een klap in zijn gezicht krijgen dan uitleg.

Breckin verschuift ongemakkelijk op zijn stoel en schraapt zijn keel. ‘Holder. Rustig aan, man.’

Maar Holders uitdrukking verandert niet, wordt alleen zo mogelijk nog killer. Hij leunt voorover en zijn stem klinkt laag en dreigend. ‘Van wie heb je die ellendige armband, Sky?’

Zijn woorden liggen als een loodzware steen op mijn borst en alle alarmbellen die bij mijn eerste ontmoeting met hem begonnen te rinkelen, gaan weer af, begeleid door knipperende neonletters. Mijn mond hangt halfopen en mijn ogen zijn groot. Ik ben blij dat hoop niet zo tastbaar en zichtbaar is, want dan zou iedereen om me heen zien hoe die van mij nu afbrokkelt.

Hij doet zijn ogen dicht, zet zijn ellebogen op tafel en drukt zijn handen tegen zijn voorhoofd, terwijl hij lang en diep inademt. Ik weet niet of de ademhaling kalmerend moet werken, of moet voorkomen dat hij gaat schreeuwen. Hij haalt zijn hand door zijn haar en wrijft in zijn nek.

‘Shit!’ zegt hij. Zijn stem klinkt rauw en ik krimp ineen. Plotseling staat hij op en loopt weg – zijn eten blijft onaangeroerd staan. Ik volg hem met mijn ogen terwijl hij door de kantine loopt zonder naar me om te kijken. Hij slaat de klapdeuren met zijn beide handen open en verdwijnt. Ik vergeet met mijn ogen te knipperen of adem te halen totdat de deuren volledig tot stilstand zijn gekomen.

Ik kijk Breckin aan en kan me alleen maar indenken hoe de verbijstering van mijn gezicht te lezen is. Ik knipper, schud mijn hoofd, laat de laatste twee minuten opnieuw door mijn hoofd gaan. Breckin pakt mijn hand vast en zegt niets. Er valt niets te zeggen. We zijn beiden sprakeloos vanaf het moment dat Holder door de klapdeuren verdween.

De bel gaat en iedereen in de kantine staat op en begint kriskras door elkaar heen te lopen, maar ik blijf onbeweeglijk zitten. Iedereen loopt rond met dienbladen en ruimt tafels af, maar onze tafel is een verstilde wereld op zich. Uiteindelijk laat Breckin mijn hand los, pakt onze dienbladen, loopt terug voor het dienblad van Holder en ruimt de tafel af. Hij tilt mijn rugzak op, pakt me weer bij een hand en trekt me omhoog. Nadat hij de rugzak over mijn schouder heeft gehangen, loopt hij met me mee de kantine uit. Hij neemt me niet mee naar de kluisjes of naar het lokaal waar ik moet zijn, maar houdt mijn hand vast en trekt me achter zich aan naar buiten, over de parkeerplaats, tot hij het portier van een mij onbekende auto opendoet en me laat instappen.

‘Ik ga niet eens zeggen wat ik vind van wat er daarnet gebeurde, maar het was heel fout, en ik heb geen idee waarom je nu niet huilt. Eén ding weet ik echter wel, en dat is dat je hart gekrenkt is, en misschien zelfs je trots. Laat die school maar in de stront zakken, wij gaan ijs eten.’ Hij zet zijn auto in de achteruit en rijdt van de parkeerplaats.

Ik weet niet hoe hij dat doet, want ik stond inderdaad op het punt om in tranen uit te barsten en zijn hele auto vol te snotteren, maar na zijn toespraak glimlach ik zelfs weer.

‘Ik ben gek op ijs.’

*

Het ijs hielp, maar volgens mij niet zo heel veel, want Breckin heeft me net bij mijn auto afgezet en ik zit als bevroren achter het stuur. Ik ben verdrietig, bang en boos. Ik voel alles wat ik mag voelen na wat er zojuist is gebeurd, maar ik huil niet.

En ik ga niet huilen ook.

Eenmaal thuis doe ik het enige waarvan ik weet dat het helpt. Ik ga rennen. Pas wanneer ik terug ben en onder de douche sta besef ik dat het hardlopen, net als het ijs, niet zo heel veel heeft geholpen.

Ik doe alles wat ik elke avond van de week doe. Ik help Karen met koken, eet samen met haar en Jack, maak mijn huiswerk, lees een boek. Ik probeer te doen alsof het me niet interesseert, omdat ik graag zou willen dat dat zo was, maar zodra ik in mijn bed stap en het licht uitdoe, beginnen mijn gedachten te dwalen. Maar ze dwalen niet erg ver, want ze blijven bij één ding hangen. Waarom heeft hij in vredesnaam geen excuses aangeboden?

Ik had min of meer verwacht dat hij bij mijn auto zou staan wachten toen Breckin en ik terugkwamen, maar dat was niet zo. Toen ik de oprit bij ons huis op reed, verwachtte ik dat hij daar zou staan, om me te bidden en te smeken en in elk geval iets van een uitleg te geven, maar ook dat gebeurde niet. Ik hield mijn telefoon in mijn zak verstopt (Karen weet nog steeds niet dat ik die heb) en keek elke keer als ik de kans kreeg of er nieuwe berichten waren. Het enige bericht was afkomstig van Six, en ik heb het nog steeds niet gelezen.

Nu lig ik in mijn bed, met mijn armen om een kussen geslagen en teleurgesteld omdat ik niet de behoefte heb om zijn huis met eieren te bekogelen, zijn autobanden aan flarden te snijden of hem een knietje te geven. Dat zou ik namelijk willen voelen. Ik zou willen dat ik woedend was, wraaklustig en wrokkig, want dat zou zo veel prettiger zijn dan de teleurstelling die ik voel bij het besef dat de Holder die ik dit weekend meemaakte… niet de echte Holder was.

4 september 2012, 6:15 uur

Ik doe mijn ogen open en kom niet uit bed voordat ik de zesenzeventigste ster op mijn plafond heb geteld. Ik gooi de dekens van me af en trek mijn renkleding aan. Als ik uit het slaapkamerraam stap, verstar ik.

Hij staat op de stoep, met zijn rug naar me toe. Hij heeft zijn handen boven zijn hoofd gevouwen en ik zie de spieren in zijn rug werken vanwege het zware hijgen. Hij zit midden in zijn hardloopsessie en ik weet niet of hij op mij staat te wachten of toevallig hier een adempauze neemt. Ik blijf stil voor mijn raam staan wachten in de hoop dat hij door zal rennen.

Dat doet hij niet.

Na een paar minuten heb ik eindelijk de moed om naar de voortuin te lopen. Als hij mijn voetstappen hoort, draait hij zich om. Ik blijf staan zodra we oogcontact maken. Ik kijk hem aan zonder gezichtsuitdrukking: niet kwaad, niet fronsend en zeker niet glimlachend. Ik kijk alleen maar.

De blik in zijn ogen is nieuw en het enige woord dat ik kan vinden om zijn uitdrukking te beschrijven, is spijt. Maar hij zegt niets, wat betekent dat hij niet zijn excuses aanbiedt, wat weer betekent dat ik nu geen tijd heb om te proberen hem te begrijpen. Ik moet alleen maar rennen.

Ik loop langzaam om hem heen de stoep op en begin. Na een paar stappen hoor ik hoe hij achter me aan komt, maar ik blijf recht vooruitkijken. Hij komt niet naast me lopen en ik zorg ervoor dat ik niet vertraag, want ik wil dat hij achter me blijft. Op zeker moment ga ik steeds sneller lopen, totdat ik sprint, maar hij loopt mee, steeds een paar passen achter me. Als we bij het punt komen waar ik altijd omkeer, zorg ik dat ik hem niet aankijk. Ik draai om, loop langs hem heen en ren terug naar huis. De tweede helft van het traject verloopt exact hetzelfde als de eerste. Stil.

Het is nog ongeveer twee straten tot aan mijn huis en ik ben kwaad dat hij vandaag kwam opdagen en nog kwader dat hij nog steeds zijn excuses niet heeft aangeboden. Ik begin weer sneller en sneller te rennen, waarschijnlijk sneller dan ik ooit eerder heb gerend, en hij volgt me weer op de voet. Ik word er nog kwader van, dus als we mijn straat in rennen, voer ik mijn snelheid op een of andere manier nog verder op. Ik ren zo hard als ik kan naar mijn huis, maar het is nog steeds niet snel genoeg, want hij blijft me bijhouden. Mijn knieën knikken en ik put mezelf zo uit dat ik geen adem meer krijg, maar ik hoef nog maar een meter of zes tot aan mijn raam.

Ik haal niet meer dan drie.

Zodra mijn schoenen het gras raken, val ik op handen en knieën en hap naar adem. Nog nooit heb ik me zo uitgeput gevoeld, zelfs niet na een run van zeven kilometer. Ik laat me op mijn rug rollen in het gras dat nog nat is van de dauw. Het voelt goed tegen mijn huid. Met mijn ogen dicht hijg ik zo hard dat ik Holders ademhaling nauwelijks hoor – maar toch hoor ik hem, dichtbij, en ik besef dat hij op het gras naast me ligt. We liggen beiden stil, naar adem happend, en dat herinnert me aan die avond een paar dagen terug, toen we in dezelfde positie op mijn bed lagen, bij te komen van wat hij met me had gedaan. Ik denk dat hij daar ook aan denkt, want ik voel hoe zijn pink zich om de mijne krult. Maar deze keer glimlach ik niet. Ik huiver.

Ik trek mijn hand weg, draai me om en sta op. Nadat ik de laatste drie meter heb afgelegd en naar binnen ben geklommen, doe ik het raam achter me dicht.

Vrijdag 28 september 2012, 12:05 uur

Het is nu bijna vier weken geleden. Hij is nooit meer teruggekomen om samen met mij te rennen en hij heeft nooit zijn excuses aangeboden. Hij zit niet meer bij me in de klas of in de kantine. Hij stuurde geen beledigende sms’jes meer en duikt in de weekends niet op als een andere persoon. Het enige wat hij doet, althans, ik denk dat hij het doet, is de post-its van mijn kluisje halen. Ze liggen altijd als een prop in de gang voor mijn voeten.

Ik besta nog steeds en hij bestaat nog steeds, maar we bestaan niet samen. De dagen blijven desondanks voorbijgaan. En hoe meer dagen zich tussen het heden en dat weekend met hem nestelen, hoe meer vragen er bij mij opkomen waarvoor ik te koppig ben om ze te stellen.

Ik wil weten waarom hij die dag zo kwaad werd en waarom hij het niet los kon laten en in plaats daarvan wegbeende zoals hij deed. Ik wil weten waarom hij zich nooit heeft verontschuldigd, want ik had hem op z’n minst nog een kans willen geven. Wat hij deed was raar en een beetje bezitterig, maar als ik dat afweeg tegen al zijn goede eigenschappen, valt het vrijwel in het niet.

Breckin doet niet eens meer een poging om het te analyseren, dus ik gedraag me alsof ik dat ook niet doe. Maar ik doe het uiteraard wel en wat het meest aan me vreet, is het feit dat alles wat er tussen ons is gebeurd onwerkelijk begint te lijken, alsof het een droom was. Ik betrap mezelf erop dat ik me afvraag of dat weekend wel echt gebeurd is, of dat het gewoon een van die onbetrouwbare herinneringen van mij is.

Want wat deze hele maand meer dan al het andere steeds door mijn hoofd heeft gespeeld (ik weet dat het meelijwekkend is) is het feit dat ik hem nooit heb gekust. Ik wilde hem zo onvoorstelbaar graag kussen dat het gemis voelt als een gapend gat in mijn borst. Zo ontspannen als we met elkaar omgingen, de manier waarop hij mij aanraakte alsof het zo hoorde, de kusjes op mijn haren, het waren allemaal stukjes van iets veel groters. Zo groot dat het, hoewel we elkaar niet hebben gekust, iets van erkenning van zijn kant verdient, iets van respect. Hij doet alsof alles wat zich tussen ons heeft afgespeeld verkeerd was, en dat doet pijn. Want ik weet dat hij het voelde. Ik wéét het. En als hij het voelde op de manier zoals ik het voelde, dan voelt hij het nog steeds.

Mijn hart is niet gebroken en ik heb nog steeds geen traan gelaten om de hele situatie. Mijn hart kan niet breken, omdat ik dat deel van mij gelukkig nog niet aan hem had gegeven. Ik ben er niet heel trots op te moeten toegeven dat ik een beetje verdrietig ben over alles en ik weet dat het tijd zal kosten om daarbovenop te komen, want ik mocht hem echt heel graag. Maar verder is alles in orde. Een beetje triest, behoorlijk in de war, maar verder in orde.

*

‘Wat is dit?’ vraag ik, naar de tafel kijkend. Breckin heeft net een doosje voor me neergezet. Een heel mooi ingepakt doosje.

‘Een kleine herinnering.’

Ik kijk hem vragend aan. ‘Een herinnering waaraan?’

Hij lacht en duwt het doosje naar me toe. ‘Aan het feit dat je morgen jarig bent. Maak nou maar open.’

Ik zucht, kijk verveeld en schuif het doosje opzij. ‘Ik hoopte dat je het zou vergeten.’

Hij pakt het cadeautje en legt het weer voor me neer. ‘Maak open, Sky. Ik weet dat je een hekel hebt aan cadeautjes, maar ik vind het heerlijk om ze te geven, dus hou op de norse bitch te spelen. Openmaken, leuk vinden, omhelzen, bedanken.’

Ik laat mijn schouders hangen, duw mijn bord opzij en trek het cadeau naar me toe. ‘Je kunt goed inpakken,’ zeg ik. Ik maak de strik los, trek het papier voor een deel van de doos en kijk naar het plaatje dat erop staat. Mijn wenkbrauw gaat omhoog. ‘Je hebt een televisie voor me gekocht?’

Breckin lacht, schudt zijn hoofd en pakt de doos op. ‘Het is geen televisie, sukkel. Het is een e-reader.’

‘O,’ zeg ik. Ik heb geen idee wat het is, maar ik weet vrijwel zeker dat ik zo’n apparaat niet zou moeten bezitten. Ik zou het willen aannemen zoals ik de mobiele telefoon van Six aannam, maar het ding is te groot om in mijn zak te verbergen.

‘Je houdt me voor de gek, toch?’ Hij leunt naar me toe. ‘Weet je niet wat een e-reader is?’

Ik haal mijn schouders op. ‘Ik vind het nog steeds op een kleine televisie lijken.’

Hij lacht nog harder, maakt de doos open en haalt de e-reader eruit. Hij zet hem aan en geeft hem aan mij. ‘Het is een apparaat waar meer boeken in zitten dan jij ooit kunt lezen.’ Hij drukt op een knopje waardoor het scherm oplicht en als hij zijn vinger eroverheen laat glijden en hier en daar drukt, vult het hele scherm zich met tientallen kleine afbeeldingen van boekcovers. Ik raak een van de afbeeldingen aan en het beeld verandert. De cover vult het hele scherm. Hij laat zijn vinger er weer overheen glijden en de pagina slaat om, waarna ik naar hoofdstuk één kijk.

Onmiddellijk ga ik met mijn vinger over het scherm en kijk hoe de bladzijden een voor een netjes omslaan. Dit is absoluut het meest verbazingwekkende apparaat dat ik ooit heb gezien. Ik druk op meer knoppen, klik op boeken en blader door hoofdstukken. Ik geloof niet dat ik ooit een zo geweldige uitvinding heb gezien.

‘Wauw,’ fluister ik. Ik blijf naar de e-reader kijken, in de hoop dat hij geen wrede grap met me uithaalt, want als hij probeert dit uit mijn handen te graaien, zet ik het op een lopen.

‘Vind je het leuk?’ vraagt hij trots. ‘Ik heb er ongeveer tweehonderd gratis boeken op gezet, zodat je voorlopig vooruit kunt.’

Ik kijk naar hem op en hij grijnst van oor tot oor. Ik leg het apparaat op tafel en schiet naar voren om mijn armen om hem heen te slaan. Het is het mooiste cadeau dat ik ooit heb gekregen en ik omhels hem stevig. Het maakt me niets uit dat ik zogenaamd slecht moet zijn in cadeautjes krijgen. Breckin beantwoordt mijn omhelzing en geeft me een kus op mijn wang. Als ik hem loslaat en mijn ogen opendoe, kijk ik onwillekeurig naar het tafeltje dat ik nu bijna vier weken heb geprobeerd te vermijden.

Holder zit omgedraaid op zijn stoel naar ons te kijken. Hij glimlacht. Het is geen krankzinnige, verleidelijke of geniepige glimlach maar eerder een aandoenlijke, en zodra ik die zie en de golven van treurigheid in mijn binnenste voel opkomen, maak ik mijn blik van hem los en kijk Breckin weer aan.

Ik ga zitten en pak de e-reader weer op. ‘Weet je, Breckin, jij bent echt behoorlijk te gek.’

Hij grinnikt en knipoogt. ‘Dat is de mormoon in mij. Wij zijn een te gek volkje.’

Vrijdag 28 september 2012, 23:50 uur

Dit is de laatste dag dat ik ooit zeventien zal zijn. Karen staat dit weekend weer buiten de stad op de vlooienmarkt. Ze wilde het afzeggen omdat ze het niet fijn vond om er op mijn verjaardag niet te zijn, maar ik heb haar kunnen ompraten. We hebben mijn verjaardag gewoon gisteravond gevierd. Ze had leuke cadeautjes voor me, maar het was niets in vergelijking met de e-reader. Ik heb er nog nooit zo naar uitgezien om een weekend alleen te zijn.

Ik heb bij lange na niet zo veel gebakken als de laatste keer dat Karen de stad uit was. Niet omdat ik geen trek heb, maar omdat mijn leesverslaving nieuwe hoogten heeft bereikt. Het is bijna middernacht en ik kan mijn ogen nauwelijks openhouden, maar ik heb bijna twee hele boeken verslonden en ik moet de laatste bladzijden absoluut uitlezen. Ik sukkel in slaap, word met een schok wakker en probeer nog een alinea te lezen. Breckin heeft een geweldige boekensmaak en het stoort me een beetje dat hij een hele maand heeft gewacht om me dit verhaal aan te raden. Ik weet wel dat ik niet hoor te houden van gelukkige eindes, maar als deze twee het niet krijgen, kruip ik in de e-reader en sluit ik ze hoogstpersoonlijk op in die klotegarage van ze.

Mijn oogleden vallen langzaam dicht en hoe ik ze ook probeer open te houden, de woorden op het scherm beginnen met elkaar te versmelten en de betekenis dringt niet meer tot me door. Uiteindelijk leg ik de reader weg, doe het licht uit en bedenk hoeveel mooier mijn laatste dag als zeventienjarige had kunnen zijn dan hij uiteindelijk was.

*

Mijn ogen schieten open, maar ik beweeg me niet. Het is nog steeds donker en ik lig nog in dezelfde positie als eerst, dus ik weet dat ik in slaap ben gevallen. Ik kalmeer mijn adem en luister naar het geluid dat me uit mijn slaap haalde – mijn raam dat openschuift.

Ik hoor de gordijnen langs de roeden glijden. Er klimt iemand naar binnen. Ik zou moeten gillen, naar mijn deur moeten rennen of naar een voorwerp moeten zoeken dat ik als wapen kan gebruiken. In plaats daarvan blijf ik stokstijf stilliggen, want degene die binnenkomt probeert absoluut niet zachtjes te doen, dus ik kan alleen maar aannemen dat het Holder is. Toch bonkt mijn hart en spannen alle spieren in mijn lichaam zich op het moment dat het bed beweegt als hij erop gaat liggen. Hoe dichter hij in de buurt komt, hoe zekerder ik ervan ben dat hij het is, want niemand anders kan mijn lichaam zo laten reageren als het nu doet. Ik knijp mijn ogen dicht en sla mijn handen voor mijn gezicht als ik voel hoe de dekens achter mijn rug worden opgetild. Ik ben doodsbang. Doodsbang, omdat ik niet weet welke Holder op dit moment bij mij in bed kruipt.

Zijn ene arm glijdt onder mijn kussen, de andere klemt stevig om mijn lichaam en vindt mijn handen. Hij trekt me tegen zijn borst, vervlecht zijn vingers met de mijne en duwt zijn gezicht in mijn nek. Ik ben me er zeer van bewust dat ik niet meer aanheb dan een T-shirt en onderbroek, maar ik ben er ook zeker van dat hij niet daarvoor is gekomen. Ik weet nog niet waarom hij wél is gekomen, want hij zegt niets, maar hij weet dat ik wakker ben. Ik weet dat hij weet dat ik wakker ben, omdat mijn adem stokte op het moment dat hij me omhelsde. Hij houdt me zo stevig vast als hij kan en drukt zijn lippen om de zoveel tijd op mijn haar.

Ik ben boos op hem omdat hij er is, maar nog bozer op mezelf omdat ik dat graag wil. Hoe graag ik ook tegen hem zou willen schreeuwen om hem te laten vertrekken, ik merk dat ik eigenlijk alleen maar zou willen dat hij me nog net iets steviger vasthield. Ik wil dat hij zijn armen als boeien om me heen slaat en de sleutel weggooit, want hier hoort hij, en ik ben bang dat hij me zo weer los zal laten.

Ik vind het afschuwelijk dat hij zo veel kanten heeft die ik niet begrijp en ik weet niet zeker of ik wil blijven proberen om ze te doorgronden. Ik hou van sommige dingen van hem, maar andere kanten verafschuw ik. Hij heeft trekken die me bang maken en weer andere die me verbazen. Maar er is ook een kant van hem die me alleen maar teleurstelt, en dat is de moeilijkste eigenschap om te accepteren.

We blijven in compleet stilzwijgen liggen, misschien wel een halfuur, maar dat weet ik niet zeker. Het enige wat ik merk is dat zijn greep niet verslapt en dat hij geen poging doet om iets uit te leggen. Niets nieuws dus. Hij zal me nooit zomaar iets vertellen zonder dat ik er eerst naar vraag. En op dit moment heb ik gewoon geen zin om vragen te stellen.

Hij laat mijn vingers los en legt zijn hand op mijn hoofd, drukt zijn lippen op mijn kruin en buigt de arm onder mijn kussen naar boven zodat hij mijn hoofd wiegt, met zijn gezicht in mijn haar. Zijn armen beginnen te trillen en hij houdt me zo intens en wanhopig vast dat mijn hart haast breekt. Mijn borst rijst en daalt, mijn wangen branden en dat mijn tranen niet vloeien, komt alleen doordat ik mijn ogen zo stijf dichtgeknepen heb dat er niets kan ontsnappen.

Ik kan de stilte niet meer aan en als ik niet zeg wat ik absoluut moet zeggen, ga ik misschien gillen. Ondanks het feit dat mijn stem pijn en verdriet zal verraden en ik nauwelijks in staat zal zijn om mijn tranen binnen te houden, haal ik diep adem en zeg het oprechtste wat ik kan zeggen. ‘Ik ben zo verschrikkelijk kwaad op jou.’

Het is bijna onmogelijk, maar hij lijkt me hierna nog steviger vast te houden. Zijn mond beweegt naar mijn oor en kust het. ‘Ik weet het, Sky,’ fluistert hij. Zijn hand glijdt onder mijn T-shirt en hij drukt zijn open hand tegen mijn buik om me nog dichter tegen zich aan te klemmen. ‘Ik weet het.’

Ongelooflijk wat het geluid van een stem die je zo graag wilt horen met je hart kan doen. Hij heeft maar vijf woorden gezegd, maar in de tijd die hij daarvoor nodig had, is mijn hart verscheurd en vermalen en vervolgens teruggezet in mijn borst, in de verwachting dat het op een of andere manier zou blijven slaan.

Mijn vingers vinden de hand die stevig tegen mijn huid drukt en ik knijp erin zonder te weten wat het betekent. Met alles wat in me is wil ik hem aanraken en vasthouden, me ervan overtuigen dat hij er echt is. Ik moet er zeker van zijn dat hij echt hier is en dat het niet alleen een levensechte droom is.

Zijn mond raakt mijn schouder, waar hij me zachtjes kust. Als ik zijn tong tegen mijn huid voel, gaat er een hete golf door mijn lichaam. Ik voel de hitte uit mijn buik regelrecht naar mijn wangen stijgen.

‘Ik weet het, meisje,’ fluistert hij opnieuw terwijl hij mijn sleutelbeen en hals met zijn lippen verkent. Ik hou mijn ogen dicht, want de spanning in zijn stem en de tederheid van zijn aanraking maken me duizelig. Ik steek mijn hand naar achteren, streel zijn haar en druk zijn gezicht in mijn hals. Zijn warme adem tegen mijn huid wordt steeds ongeduldiger, net als zijn kussen. Onze ademhaling gaat steeds sneller terwijl hij elke vierkante centimeter van mijn hals opzoekt.

Hij komt op een arm overeind, drukt me plat op mijn rug en wrijft met zijn hand de haren uit mijn ogen. Als ik hem van zo dichtbij zie, komen alle gevoelens die ik ooit voor hem koesterde terug… de goede én de slechte. Ik kan niet begrijpen dat hij me aandoet wat hij me aandoet terwijl het verdriet in zijn ogen zo duidelijk is. Ik weet niet of het eraan ligt dat ik hem absoluut niet begrijp, of dat ik hem juist te goed begrijp, maar nu ik hem recht aankijk, besef ik dat hij wel degelijk voelt wat ik voel… wat zijn gedrag nog verwarrender maakt.

‘Ik weet dat je kwaad op me bent,’ zegt hij. Zijn ogen en stem lopen over van spijt, maar de excuses komen nog steeds niet. ‘Ik wil dat je kwaad op me bent, Sky, maar wat ik nog liever wil, is dat je me ondanks je woede toch hier bij je wilt hebben.’

Zijn woorden drukken als lood op mijn borst en maken het bijna onmogelijk om nog adem te halen. Ik knik lichtjes, want daar ben ik het volkomen mee eens. Ik ben kwaad op hem, maar ik wil hem veel liever wel dan niet hier bij me hebben. Hij laat zijn voorhoofd tegen het mijne zakken en we pakken elkaars gezicht vast, kijken elkaar met een diep verlangen aan. Ik weet niet zeker of hij me gaat kussen, of dat hij nu opstaat om weg te gaan. Het enige wat ik wel weet, is dat ik nooit meer dezelfde zal zijn na dit moment. Zijn aanwezigheid trekt als een magneet aan mijn huid en het is duidelijk dat ik me verre van oké zal voelen als hij me weer teleurstelt.

Onze zware ademhaling gaat gelijk op terwijl de stilte en spanning intenser worden. Ik voel zijn handen om mijn gezicht in alle delen van mijn lichaam, alsof hij me van binnenuit heeft vastgepakt. Het moment is zo intens dat de tranen in mijn ogen branden en ik volkomen overrompeld word door de onverwachte emoties.

‘Ik ben woedend op jou, Holder,’ zeg ik met een onvaste, maar overtuigde stem. ‘Maar hoe kwaad ik ook ben geweest, er is geen seconde voorbijgegaan dat ik niet wenste dat je bij me zou zijn.’

Hij glimlacht en fronst tegelijkertijd. ‘Allemachtig, Sky.’ Zijn gezicht drukt enorme opluchting uit. ‘Ik heb je zo vreselijk gemist.’ Onmiddellijk buigt hij voorover en drukt zijn lippen op de mijne. Het moest er al zo lang van komen, we hebben geen van beiden nog geduld over. Ik reageer onmiddellijk door mijn lippen te openen en me te laten vervullen met de zoete smaak van pepermunt en frisdrank. Hij is alles wat ik me voorstelde en meer. Teder, ruig, zorgzaam, egoïs tisch. In die ene kus voel ik meer van zijn emoties dan in alle woorden die hij gezegd heeft bij elkaar. Onze lippen vinden elkaar eindelijk voor de eerste keer, voor de twintigste keer, voor de miljoenste keer. Het doet er niet toe welke keer het is – het is perfect. Het is ongelooflijk, volmaakt en bijna alles waard wat we hebben moeten doormaken om dit moment te bereiken.

Onze lippen drukken hartstochtelijk op elkaar terwijl we worstelen om nog meer in elkaar op te gaan, met onze lichamen het perfecte contact te maken dat er tussen onze monden al is. Zijn lippen bewegen voorzichtig maar krachtig tegen de mijne en ik reageer op elke beweging. Ik kreun een paar keer en hijg, en hij zuigt alles in zich op.

We kussen en kussen in elke mogelijke variatie, en blijven zo beheerst als onze wilskracht ons toestaat. We kussen totdat ik mijn lippen niet meer voel en ik zo uitgeput ben dat ik niet eens meer zeker weet of we nog kussen als hij zijn hoofd tegen het mijne drukt.

En zo vallen we in slaap – voorhoofd tegen voorhoofd, zwijgend met elkaar verstrengeld. Want er is geen woord te horen. Zelfs geen verontschuldiging.

Zaterdag 29 september 2012, 8:40 uur

Ik draai me om en controleer het bed, half in de veronderstelling dat het een droom is wat er vannacht gebeurde. Holder is er niet, maar er ligt een klein cadeautje op zijn plaats. Ik ga overeind zitten tegen het hoofdeinde en pak het mooi versierde pakje op. Ik blijf er eerst lang naar kijken, om ten slotte het dekseltje te openen. Er zit iets in wat op een creditcard lijkt. Ik pak het op en lees wat erop staat.

Hij heeft een telefoonkaart voor me gekocht met extra tegoed. Heel veel.

Ik glimlach omdat ik de betekenis van de kaart begrijp. Het heeft alles te maken met de boodschap die Six hem gestuurd heeft. Hij wilde haar vriendin stelen, en ook nog al haar berichtjes verbruiken. Ik glimlach om het cadeautje en pak onmiddellijk mijn telefoon van het nachtkastje. Een bericht. Van Holder.

Heb je trek?

Het berichtje is kort en eenvoudig, maar het is zijn manier om me te laten weten dat hij er nog is. Ergens. Is hij ontbijt aan het maken? Voordat ik naar de keuken ga, poets ik mijn tanden in de badkamer. Snel trek ik een eenvoudige dunne jurk aan en bind mijn haar in een paardenstaart. In de spiegel zie ik een meisje dat een jongen dolgraag wil vergeven, maar niet zonder dat hij er eerst stevig om heeft ge smeekt.

Als ik de slaapkamerdeur opendoe, komen de geur en het sissende geluid van bakkende bacon me uit de keuken tegemoet. Ik loop de gang door en de hoek om, waar ik blijf staan om even naar hem te kijken. Hij staat met zijn rug naar me toe voor het fornuis en neuriet voor zich uit. Hij heeft geen schoenen aan en draagt een eenvoudig wit shirt zonder mouwen op zijn spijkerbroek. Hij voelt zich alweer helemaal thuis, en ik weet niet zeker wat ik daarvan vind.

‘Ik ben vanochtend weggegaan omdat ik bang was dat je moeder binnen zou komen en zou denken dat ik je zwanger wilde maken,’ zegt hij, nog steeds met zijn rug naar me toe. ‘Maar toen ik ging hardlopen en langs je huis kwam, zag ik dat haar auto er niet stond. Ik herinnerde me dat je vertelde dat ze elk eerste weekend van de maand de stad uit was om haar spullen aan de man te brengen. Dus toen heb ik wat boodschappen gedaan om een ontbijt voor je te maken. Ik had ook al bijna ingekocht voor de lunch en het diner, maar misschien moeten we het vandaag maar per maaltijd bekijken.’ Hij draait zich om en neemt me langzaam van top tot teen op. ‘Van harte gefeliciteerd. Die jurk staat je heel leuk. Ik heb echte melk gekocht, wil je ook?’

Ik loop naar de bar en blijf hem aankijken terwijl ik de woordenstroom probeer te verwerken die net uit zijn mond kwam. Ik schuif een stoel naar achteren en ga zitten. Hij schenkt een glas melk voor me in, hoewel ik niet heb gezegd dat ik dat wil, en schuift het met een grote grijns op zijn gezicht naar me toe. Voordat ik een slok kan nemen, heeft hij mijn kin al vastgepakt.

‘Ik moet je kussen. Je mond was zo perfect vannacht dat ik bang ben dat ik het alleen maar heb gedroomd.’ Hij zet zijn mond op mijn lippen en zodra zijn tong de mijne streelt, besef ik dat dit een probleem gaat worden.

Zijn lippen, tong en handen zijn zo perfect dat ik nooit in staat zal zijn lang kwaad op hem te blijven als hij ze zo blijft gebruiken. Ik pak zijn shirt en druk mijn mond nog harder op de zijne. Hij kreunt, grijpt in mijn haar, en laat dan plotseling los om een stap achteruit te doen. ‘Nee,’ zegt hij met een glimlach. ‘Ik heb het niet gedroomd.’

Daarop loopt hij terug naar het fornuis, draait de pitten uit en legt de gebakken bacon op een bord met eieren en geroosterd brood dat hij meeneemt naar de bar om mijn bord te vullen. Hij gaat zitten en begint te eten. Hij glimlacht de hele tijd naar me en plotseling dringt het tot me door.

Ik weet het. Ik weet wat er mis is met hem. Ik weet waarom hij afwisselend blij en boos is, humeurig en wat dan ook. Eindelijk valt alles op zijn plaats.

‘Kunnen we de Dinerquiz spelen, ook al is dit pas het ontbijt?’ vraagt hij.

Ik neem een slok melk en knik. ‘Als ik de eerste vraag mag stellen.’

Hij legt zijn vork neer en glimlacht. ‘Ik dacht eraan om jou álle vragen te laten stellen.’

‘Er is maar één vraag waarop ik een antwoord nodig heb.’

Hij zucht, leunt achterover, kijkt naar zijn handen. Aan de manier waarop hij mijn blik vermijdt, zie ik dat hij het al weet. Er spreekt schuldbesef uit zijn reactie.

Ik buig voorover en kijk hem strak aan. ‘Hoelang ben je al aan de drugs, Holder?’

Hij heft zijn hoofd met een ruk en kijkt me stoïcijns aan. Ik verdraag zijn blik en wil dat hij begrijpt dat ik hem niet loslaat voordat hij me de waarheid vertelt. Zijn lippen vormen een dunne lijn en hij kijkt naar zijn handen. Even ben ik bang dat hij zich voorbereidt om de deur uit te rennen zodat hij nergens over hoeft te praten, maar dan zie ik iets op zijn gezicht wat ik absoluut niet had verwacht. Een kuiltje.

Hij vertrekt zijn gezicht, probeert serieus te blijven kijken, maar zijn mondhoeken krullen omhoog en uiteindelijk gaat zijn glimlach over in een volle lach.

Hij lacht zo uitgelaten dat ik er kwaad van word.

‘Drugs?’ zegt hij tussen twee lachbuien door. ‘Jij denkt dat ik drúgs gebruik?’ Hij blijft lachen totdat hij beseft dat ik er de lol absoluut niet van inzie. Dan stopt hij, haalt diep adem en pakt mijn handen. ‘Ik gebruik geen drugs, Sky. Dat verzeker ik je. Ik weet niet waarom je dat denkt, maar ik beloof je met de hand op mijn hart dat ik geen drugs gebruik.’

‘Maar wat is er dan in godsnaam met jou aan de hand?’

De uitdrukking op zijn gezicht verandert onmiddellijk en hij laat mijn hand los. ‘Kun je misschien iets minder vaag zijn?’ Hij leunt achterover en slaat zijn armen over elkaar.

Ik haal mijn schouders op. ‘Best. Wat is er tussen ons gebeurd en waarom doe je net alsof het nooit gebeurd is?’

Hij zet zijn ellebogen op tafel en kijkt naar zijn arm, langzaam laat hij zijn vinger over de letters van zijn tatoeage glijden, in gedachten verzonken. Stilte wordt niet als een geluid beschouwd, maar op dit moment is de stilte tussen ons het hardste geluid ter wereld. Hij trekt zijn arm terug en kijkt naar me op.

‘Ik wilde je niet teleurstellen, Sky. Ik heb iedereen die ooit van me hield in mijn leven teleurgesteld, en na die dag met de lunch wist ik dat ik dat ook met jou had gedaan. Dus… ben ik weggegaan voordat je verliefd op me kon worden. Anders zou elke poging om te proberen je niet teleur te stellen hopeloos zijn.’

Zijn woorden lopen over van verontschuldigingen, treurigheid en spijt, maar de precieze woorden kan hij niet over zijn lippen krijgen. Hij reageerde te heftig en werd overmand door jaloezie, maar als hij dat gewoon had gezegd, zou dat ons een hele maand emotionele ellende hebben bespaard. Ik schud mijn hoofd omdat ik het niet begrijp. Ik begrijp niet waarom hij niet gewoon kan zeggen: het spijt me.

‘Waarom kun je het niet gewoon zeggen, Holder? Waarom kun je niet gewoon sorry zeggen?’

Hij leunt over de tafel en pakt mijn hand. Hij kijkt me strak aan. ‘Ik zeg geen sorry… omdat ik niet wil dat je me vergeeft.’

De triestheid in zijn ogen moet die van mij weerspiegelen en ik wil niet dat hij die ziet. Ik wil niet dat hij me verdrietig ziet, dus ik knijp mijn ogen dicht. Hij laat mijn hand los en ik hoor hem om de tafel lopen tot zijn armen zich om me heen sluiten en hij me optilt. Als hij me op de bar zet, zijn onze ogen op dezelfde hoogte. Hij veegt het haar uit mijn gezicht en maakt dat ik mijn ogen weer opendoe. Zijn wenkbrauwen trekken samen en de pijn in zijn gezicht is rauw, echt en hartverscheurend.

‘Lieverd, ik heb het verpest. Ik heb het meer dan eens verpest bij jou, dat weet ik. Maar geloof me, wat er die dag tijdens de lunch gebeurde, was geen jaloezie, woede of iets waarvoor je bang zou moeten zijn. Ik wou dat ik je kon vertellen wat er gebeurde, maar dat kan ik niet. Ooit zal ik het je vertellen, maar nu niet. Dat moet je van me accepteren. Alsjeblieft. En ik wil geen sorry zeggen, omdat ik niet wil dat je vergeet wat er gebeurde en omdat je het me nooit moet vergeven. Nooit. Verzin nooit excuses voor mij, Sky.’

Hij leunt voorover en geeft me een snelle kus voordat hij verdergaat. ‘Ik hield mezelf voor dat ik bij jou uit de buurt moest blijven en je kwaad op mij moest laten, omdat ik nog zo veel shit heb die ik nog niet met je kan delen. Ik deed mijn best om weg te blijven, maar ik kan het niet. Ik ben niet sterk genoeg om dit, wat het ook is dat we hebben, te blijven ontkennen. Toen ik gisteren in de kantine zag hoe je Breckin omhelsde en met hem lachte… Het was fijn om je gelukkig te zien, Sky. Maar ík wilde zo graag degene zijn die je zo liet lachen. Het maakte me kapot vanbinnen dat jij dacht dat ik niets om ons gaf. Of dat het weekend dat ik bij jou had doorgebracht niet het beste weekend van mijn leven was geweest. Want ik geef er wél om en het was wél het beste weekend. Het beste weekend in de geschiedenis van weekends.’

Mijn hart klopt wild, bijna even snel als de woorden die uit zijn mond komen. Hij laat mijn gezicht los, streelt mijn haar, laat zijn handen naar mijn nek glijden. Met een diepe zucht kalmeert hij zichzelf.

‘Ik vind het afschuwelijk,’ zegt hij, met een zachte en kalme stem. ‘Afschuwelijk, omdat ik niet wil dat je nog een dag langer twijfelt aan wat ik voor je voel. Ik ben nog niet klaar om te zeggen dat ik verliefd op je ben, want dat is niet zo. Nog niet. Maar wat ik voel is veel meer dan alleen maar vriendschap. Enorm veel meer. Ik heb de afgelopen weken geprobeerd het te achterhalen. Ik heb geprobeerd te bedenken waarom er geen ander woord is om het te beschrijven. Ik wil je precies vertellen wat ik voel, maar er is geen woord in het woordenboek dat dit punt kan beschrijven tussen vriendschap en verliefdheid, en dat is het woord dat ik nodig heb om uit te drukken wat ik voor je voel.’

Hij brengt mijn gezicht naar het zijne en kust me. Korte kussen, keer op keer, waarbij hij steeds terugtrekt en naar mijn reactie kijkt.

Ik kijk in zijn angstige ogen en voor het eerst sinds we elkaar hebben ontmoet… denk ik dat ik hem echt begrijp. Helemaal. Hij reageert niet zoals hij reageert omdat er vijf verschillende kanten van zijn persoonlijkheid zijn. Hij reageert zo omdat er maar één kant van Dean Holder is.

Passie.

Hij heeft een passie voor het leven, voor de liefde, voor woorden, voor Les. En ik ben net aan die lijst toegevoegd. De intensiteit die hij uitstraalt is niet verontrustend, maar prachtig. Ik heb zo lang geprobeerd manieren te vinden om me zo veel mogelijk verdoofd te voelen, maar nu ik het vuur in zijn ogen zie… krijg ik het verlangen om alles van het leven te voelen: het goede, het slechte, het mooie, het lelijke, het plezier en de pijn. Ik wil het. Ik wil het leven net zo gaan voelen als hij. En mijn eerste stappen op die weg maak ik met de hopeloze jongen die voor me staat, die zijn hart voor me uitstort, die op zoek is naar het perfecte woord en die zo zijn best doet om mijn leven weer gevoel te geven.

Om er een gepassioneerd leven van te maken.

En dan zie ik het, alsof het er altijd is geweest, een ingebeelde markering van het woord ‘leven’, dat alles wat er tussen ons gebeurt samenvat en betekenis geeft. ‘Leven,’ zeg ik.

De wanhoop in zijn ogen neemt ietsje af en hij lacht verward. ‘Wat?’ Hij schudt zijn hoofd in een poging mijn reactie te begrijpen.

‘Leven. Dat is wat wij samen doen. Misschien kun je dat woord gebruiken.’

Hij lacht opnieuw, maar dit keer is het een opgeluchte lach. Dan slaat hij zijn armen om me heen en kust me met een heleboel opluchting. ‘Ik leef van jou, Sky,’ zegt hij met zijn lippen vlak bij de mijne. ‘Ik leef zo ontzettend veel van jou.’

Zaterdag 29 september 2012, 9:20 uur

Ik heb geen idee hoe hij dat doet, maar ik heb hem helemaal vergeven, ben verliefd op hem geworden en kan niet meer stoppen hem te kussen, en dat alles binnen vijftien minuten. Hij is geweldig met woorden. Zo langzamerhand vind ik het niet erg meer dat hij daar wat langer dan de meeste mensen over nadenkt. Hij maakt zich los van mijn mond, glimlacht, pakt me bij mijn middel.

‘Wat wil je doen op je verjaardag?’ Hij tilt me van de bar. Na nog een snelle kus op mijn mond lopen we naar de woonkamer, waar zijn portemonnee en sleutels op een tafeltje liggen.

‘We hoeven helemaal niets te doen. Ik verwacht niet van jou dat je me vermaakt omdat het toevallig mijn verjaardag is.’

Hij laat de sleutels in zijn zak glijden en kijkt me aan. Zijn mond trekt een beetje scheef in een ondeugende grijns en hij blijft me aankijken.

‘Wat is er?’ vraag ik. ‘Je kijkt schuldig.’

Hij lacht en haalt zijn schouders op. ‘Ik dacht alleen aan alle manieren waarop ik je zou kunnen vermaken als we vandaag hier blijven. Dat is precies de reden waarom we weg moeten gaan.’

En precies de reden waarom ik hier wil blijven.

‘We zouden mijn moeder kunnen opzoeken,’ stel ik voor.

‘Je moeder?’ Hij kijkt me argwanend aan.

‘Ja. Ze heeft een kraampje met kruiden op de vlooienmarkt. Daar gaat ze elk eerste weekend van de maand naartoe. Ik ga nooit mee omdat ze daar veertien uur per dag op de kraam staat, en dan ga ik me vervelen. Maar het is een van de grootste vlooienmarkten ter wereld en ik heb er altijd al eens willen rondkijken. Het is maar anderhalf uur rijden. En ze hebben er superlekkere wafels,’ zeg ik erbij, om het aantrekkelijker te maken.

Holder loopt naar me toe en slaat zijn armen om me heen. ‘Als jij naar de vlooienmarkt wilt, gaan we naar de vlooienmarkt. Ik ren naar huis en kleed me om. Daarna moet ik nog iets doen. Zal ik je over een uur ophalen?’

Ik knik. Het is maar een vlooienmarkt, maar ik heb er zin in. Ik weet niet hoe Karen zal reageren als ik onaangekondigd met Holder opduik. Ik heb haar niet echt over hem verteld, dus ik voel me een beetje slecht dat ik haar zo met hem overval. Maar het is haar eigen schuld. Als ze alle technologie niet afwees, had ik haar kunnen bellen om haar voor te bereiden.

Holder geeft me nog een snel kusje en loopt naar de voordeur.

‘Hé,’ zeg ik als hij op het punt staat naar buiten te lopen. Hij draait zich snel om en kijkt me aan. ‘Ik ben jarig, en die laatste twee kusjes waren niet veel soeps. Als je verwacht dat ik de dag met jou ga doorbrengen, mag je me weleens gaan kussen zoals een vriendje zijn vriendin…’

De woorden flappen uit mijn mond en onmiddellijk breek ik de zin af. We hebben het nog niet over etiketten gehad en het feit dat we het nog geen halfuur geleden hebben bijgelegd, maakt mijn aanstellerige gebruik van het woord ‘vriendje’ des te sneuer. ‘Ik bedoel…’ stotter ik. Daarna geef ik het op en doe alleen mijn mond nog dicht. Er valt niets meer te redden.

Hij staat nog steeds bij de voordeur en kijkt me aan. Hij glimlacht niet. Hij kijkt me weer aan met die blik waarmee hij de mijne vasthoudt, zonder iets te zeggen. Dan houdt hij zijn hoofd schuin en trekt verbaasd twee wenkbrauwen op. ‘Noemde je mij nou je vriendje?’

Hij glimlacht niet vanwege het feit dat ik hem zo betitelde, en ik krimp ineen. Wat is dit kinderachtig.

‘Nee,’ zeg ik koppig, met mijn armen over elkaar. ‘Dat zeggen alleen veertienjarige giecheltutjes.’

Hij doet twee stappen naar voren, zonder zijn gezichtsuitdrukking te veranderen. Op een halve meter voor me blijft hij staan en doet mijn houding na. ‘Jammer. Want toen jij me net je vriendje noemde, had ik echt zin om je helemaal plat te kussen.’ Zijn ogen gaan half dicht en de speelse glinstering zorgt ervoor dat de knoop in mijn maag onmiddellijk weer ontspant. Hij draait zich om en loopt weer naar de deur. ‘Tot over een uurtje.’ Hij doet de deur open, draait zich om voordat hij vertrekt en stapt langzaam naar buiten, mij plagend met zijn speelse grijns en aandoenlijke kuiltjes.

Ik zucht en draai verveeld met mijn ogen. ‘Wacht, Holder.’

Hij blijft staan en leunt trots tegen het deurkozijn.

‘Kom hier en geef je vriendinnetje een afscheidskus.’ Ik voel me even zoetsappig als het klinkt. De overwinning is op zijn gezicht te lezen als hij weer de woonkamer in loopt. Hij sluit zijn handen om mijn middel en trekt me tegen zich aan. Het is onze eerste vrijstaande kus en het voelt heerlijk hoe hij me met een arm om mijn rug beschermend vasthoudt. Hij laat zijn vingers over mijn wang gaan, haalt ze door mijn haar, brengt zijn lippen naar de mijne. Maar hij kijkt niet naar mijn lippen. Hij kijkt me recht aan en zijn ogen zijn vol van iets wat ik niet kan plaatsen. Het is geen lust deze keer, meer iets als waardering.

Hij blijft kijken zonder de ruimte tussen onze lippen te overbruggen. Hij doet het niet om me te plagen of om me te verleiden hem als eerste te kussen. Hij kijkt me alleen maar aan met waardering en genegenheid en het maakt mijn hart zacht als boter. Mijn handen liggen op zijn schouders en ik laat ze langzaam via zijn nek door zijn haar glijden, genietend van dit moment dat tussen ons tweeën ontstaat. Zijn borstkas rijst en daalt in hetzelfde ritme als de mijne en zijn ogen beginnen mijn gezicht op te nemen, centimeter voor centimeter. De manier waarop hij naar me kijkt maakt me slap tot in mijn benen; ik ben blij dat zijn arm nog steeds om mijn middel geslagen is.

Hij zet zijn voorhoofd tegen het mijne, zucht diep en kijkt me aan met een blik die al snel verandert in iets wat op pijn lijkt. In een impuls leg ik mijn handen tegen zijn wangen en streel ze, om alles weg te nemen wat zich op dit moment achter die ogen bevindt.

‘Sky,’ zegt hij, me strak aankijkend. Hij zegt het op een manier alsof er iets heel belangrijks op zal volgen, maar op de klank van mijn naam na blijft het stil. Langzaam zet hij zijn mond op die van mij. Hij haalt diep adem en drukt zijn gesloten lippen ertegenaan terwijl hij mij inademt. Daarna laat hij los, kijkt me nog een paar tellen aan en streelt mijn wang. Nooit eerder ben ik zo intens opgenomen, en het is heerlijk.

Weer buigt hij naar voren en neemt mijn bovenlip tussen zijn lippen. Hij kust me zo zacht als maar kan, alsof mijn mond breekbaar is. Ik doe mijn lippen van elkaar om hem dieper te laten kussen, wat hij doet, maar nog steeds even zacht. Het is waarderend en teder. Met een hand achter mijn hoofd en zijn andere hand op mijn heup proeft en prikkelt hij elk deel van mijn mond. Deze kus is precies als hijzelf – bedachtzaam, nooit gehaast.

Op het moment dat mijn bewustzijn zich met huid en haar aan hem heeft overgeleverd, maakt hij zijn lippen los en stapt langzaam achteruit. Mijn ogen gaan aarzelend open en ik laat mijn adem ontsnappen, misschien vermengd met de woorden: o, wauw.

Als hij mijn ademloze reactie ziet, begint hij ondeugend te grijnzen. ‘Dat was onze eerste officiële kus als stel.’

Ik wacht tot de paniek komt, maar die blijft uit. ‘Een stel,’ herhaal ik zacht.

‘Reken maar.’ Zijn hand ligt nog steeds op mijn onderrug en ik word tegen hem aan gedrukt. Mijn ogen zoeken de zijne weer. ‘En maak je geen zorgen, ik vertel het Grayson zelf wel. Als ik ooit nog eens zie dat hij je probeert aan te raken, laat ik hem opnieuw kennismaken met mijn vuisten.’

Zijn hand gaat van mijn onderrug naar mijn wang. ‘Nu ga ik echt weg. Ik zie je over een uur.’ Na een snelle kus op mijn lippen loopt hij achteruit en draait zich om naar de deur.

‘Holder?’ zeg ik zodra ik voldoende lucht in mijn longen kan zuigen om te praten. ‘Wat bedoel je met “opnieuw”? Hebben jij en Gray son eerder gevochten?’

Zijn uitdrukking wordt neutraal, zijn lippen vormen een dunne lijn. Hij knikt nauwelijks zichtbaar. ‘Ik heb het je al eerder gezegd, lieverd. Hij deugt niet.’ De deur gaat achter hem dicht en ik blijf met nog meer vragen achter. Maar dat is niets nieuws.

Ik besluit de douche over te slaan en bel Six. We hebben heel wat bij te praten. Ik ren naar mijn kamer, stap uit het raam, duw het hare omhoog en kruip naar binnen. Ik pak de telefoon naast haar bed op en leg mijn mobiel erbij om het bericht op te zoeken met haar internationale vaste telefoonnummer. Als ik het begin in te toetsen, trilt mijn mobiel. Een bericht van Holder.

Ik zie er zo tegen op om de hele dag met jou door te brengen. Lijkt me niks aan. En die jurk van jou staat je niet en is veel te zomers, maar je moet hem absoluut aanhouden.

Ik grijns. Ik begin echt verliefd te worden op die hopeloze jongen.

Als ik het nummer gekozen heb, ga ik languit op Six’ bed liggen. Ze neemt op met een slaapdronken stem nadat haar toestel drie keer is overgegaan.

‘Hoi. Slaap je?’

Ik hoor haar gapen. ‘Dus niet. Maar je moet zo langzamerhand rekening gaan houden met het tijdsverschil.’

Ik lach. ‘Het is hier middag. En zelfs al zou ik op het tijdsverschil letten, dan zou dat bij jou nog niets uitmaken.’

‘Ik heb een zware ochtend gehad,’ zegt ze verdedigend. ‘Ik mis je. Hoe gaat het met je? Nog iets beleefd?’

‘Niet veel.’

‘Je liegt. Je klinkt verschrikkelijk gelukkig. Ik neem aan dat jij en Holder eindelijk hebben ontdekt wat er die dag op school aan de hand was?’

‘Ja. En jij bent de eerste die te horen krijgt dat ik, Linden Sky Davis, nu officieel bezet ben.’

Ze kreunt. ‘Waarom iemand zich aan dat soort ellende zou willen onderwerpen, ontgaat me. Maar ik ben blij voor jou.’

‘Bedan…’ Ik wil bedankt zeggen, maar mijn antwoord wordt ruw afgebroken door een keihard ‘O nee!’ van Six.

‘Wat is er?’ vraag ik.

‘Vergeten. Je bent jarig en ik was het vergeten! Van harte, Sky, en ik ben de slechtste beste vriendin ooit.’

‘Maakt niet uit,’ lach ik. ‘Ik was eigenlijk wel blij dat je het vergat. Je weet dat ik een hekel heb aan cadeautjes, verrassingen en wat er verder nog bij verjaardagen hoort.’

‘Wacht even. Ik herinner me net hoe fantastisch ik eigenlijk wél ben. Kijk straks achter je kaptafel.’

Ik kijk verveeld naar het plafond. ‘Natuurlijk.’

‘En zeg tegen die nieuwe vriend van je dat hij zijn eigen belminuten koopt.’

‘Doe ik. Ik moet gaan, je moeder schrikt zich dood als ze de telefoonrekening ziet.’

‘Ja, nou ja… dan moet ze maar meer in harmonie met de aarde leven, zoals jouw moeder.’

Ik lach weer. ‘Ik hou van je, Six. Doe je rustig aan?’

‘Hou ook van jou. En Sky?’

‘Ja?’

‘Je klinkt gelukkig. Ik ben blij dat je gelukkig bent.’

Ik glimlach als de verbinding wordt verbroken. Hoezeer ik cadeautjes ook haat, ik ben ook maar een mens en van nature nieuwsgierig. Als ik terug ben in mijn kamer, duik ik onmiddellijk achter mijn kaptafel. Er staat een ingepakt doosje op de grond, dus ik buk om het op te pakken. Als ik even later op mijn bed zit, haal ik de deksel eraf. Het is een doos vol Snickers.

Ik ben gek op die meid.

Zaterdag 29 september 2012, 10:25 uur

Ik sta ongeduldig voor mijn raam te wachten als Holder eindelijk onze oprit op draait. Ik loop de voordeur uit en doe hem achter me dicht, ga naar de auto en blijf stokstijf staan. Hij is niet alleen. De deur aan de passagierskant gaat open en er stapt een jongen uit. Als hij zich omdraait, ben ik er zeker van dat mijn gelaatsuitdrukking het midden houdt tussen OMG en WTF.

Hm, ik begin het te leren.

Breckin leunt tegen het portier. Hij heeft een grote grijns op zijn gezicht. ‘Ik hoop dat je vandaag een vijfde wiel aan de wagen kunt gebruiken. Mijn op één na beste vriend in de wereld vroeg me mee te gaan.’

Ik blijf bij het portier staan en ben volledig in de war. Breckin wacht tot ik ben ingestapt, waarna hij het achterportier opendoet en op de achterbank gaat zitten. Ik leun naar voren en kijk naar Holder, die lacht alsof hij net de clou van een geweldige mop heeft verteld. Een mop die ik verder niet gehoord heb.

‘Kan een van jullie misschien uitleggen wat hier gaande is?’

Holder pakt mijn hand en drukt een kus op mijn knokkels. ‘Ik laat het Breckin wel uitleggen. Die praat toch al sneller.’

Ik draai me om terwijl Holder achteruit van de oprit rijdt en trek een wenkbrauw op naar Breckin.

Die kijkt me schuldbewust aan. ‘Ik heb er een week of twee een soort dubbel bondgenootschap op nagehouden,’ zegt hij schaapachtig.

Ik schud mijn hoofd en probeer zijn bekentenis te begrijpen. Ik kijk tussen hen heen en weer. ‘Twee weken? Jullie hebben onderling al twéé weken contact met elkaar? Zonder mij? Waarom hebben jullie het me niet verteld?’

‘Ik moest beloven het geheim te houden,’ bekent Breckin.

‘Maar…’

‘Draai je om en doe je gordel om,’ zegt Holder.

Ik kijk hem boos aan. ‘Zometeen. Ik probeer uit te vinden waarom je het bijna direct hebt bijgelegd met Breckin, maar tot vandaag hebt gewacht om het met mij goed te maken.’

Hij kijkt me aan en richt zijn ogen dan weer op de weg. ‘Breckin verdiende een verontschuldiging. Ik gedroeg me als een hufter die dag.’

‘En ik verdiende geen excuus?’

Hij kijkt me recht aan. ‘Nee,’ zegt hij stellig, weer naar de weg kijkend. ‘Jij verdient geen woorden, Sky. Jij verdient daden.’

Ik kijk hem aan en vraag me af hoelang hij vannacht is opgebleven om die perfecte zin te vormen.

Hij kijkt snel even opzij, laat mijn hand los en trommelt met zijn vingertoppen op mijn dij. ‘En nu niet meer zo serieus. Je vriendje en je allerbeste vriend in de hele wijde wereld gaan met je naar de vlooienmarkt.’

Ik lach en sla zijn hand weg. ‘Hoe kan ik leuk doen als mijn bondgenootschap wordt geïnfiltreerd? Jullie hebben vandaag heel wat goed te maken.’

Breckin laat zijn kin op mijn hoofdsteun rusten en kijkt op me neer. ‘Ik denk dat ik degene ben die het meest heeft geleden. Jouw vriendje heeft mijn laatste twee vrijdagavonden verpest met zijn gezeur en gejammer over hoe graag hij jou wilde hebben, maar dat hij je niet wilde teleurstellen en bla, bla, bla. Het was moeilijk om niet elke dag tijdens de lunch mijn beklag over hem te doen.’

Holder kijkt snel om naar Breckin. ‘Vanaf nu kunnen jullie weer over mij klagen wat jullie willen. Het leven is weer zoals het zou moeten zijn.’ Hij vlecht zijn vingers door de mijne en knijpt in mijn hand. Mijn huid tintelt en ik weet niet of het door zijn aanraking komt of door zijn woorden.

‘Maar ik vind nog steeds dat jullie het goed moeten maken vandaag,’ zeg ik tegen beiden. ‘Ik wil dat jullie voor mij op de vlooienmarkt kopen wat ik maar wil, ongeacht hoeveel het kost of hoe groot en zwaar het is.’

‘Reken maar,’ zegt Breckin.

Ik kreun. ‘O nee, je begint al op Holder te lijken.’

Hij lacht, pakt mijn handen over de leuning heen en trekt me naar zich toe. ‘Dat moet wel, want ik wil nu echt met je knuffelen op de achterbank.’

‘Zo veel lijk je dan toch niet op mij, als je alleen maar met haar wilt knuffelen,’ merkt Holder op. Hij geeft me een klap op mijn achterste, net voordat ik bij Breckin op de achterbank val.

*

‘Dat meen je niet.’ Holder kijkt naar het zoutvaatje dat ik hem zojuist in zijn handen heb gedrukt. We lopen al meer dan een uur over de vlooienmarkt en nu hou ik me aan mijn plan. Ze kopen voor mij wat ik maar wil. Ik moet hun verraad verwerken en er zijn heel wat zinloze aankopen voor nodig voordat ik me beter voel.

Ik kijk naar het figuurtje in zijn hand en knik. ‘Je hebt groot gelijk. Het moet een stelletje zijn.’ Ik pak het pepervaatje erbij en overhandig hem dat ook. Het zijn voorwerpen die ik nooit zou kopen en ik vraag me zelfs af hoe er íémand zou kunnen bestaan die ze zou willen kopen. Wie maakt er in vredesnaam een keramisch peper-en-zoutstel in de vorm van de dunne en de dikke darm?

‘Die zijn vast van een arts geweest,’ zegt Breckin, die ze samen met mij bewondert. Ik grijp in Holders jaszak en haal zijn portemonnee tevoorschijn. ‘Hoeveel?’ vraag ik aan de man achter de kraam.

Hij haalt zijn schouders op. ‘Ik weet niet,’ zegt hij weinig enthousiast. ‘Een dollar per stuk?’

‘Wat dacht u van een dollar voor het stel?’

De man neemt de dollar uit mijn hand aan en knikt.

‘Wat kun jij onderhandelen,’ zegt Holder hoofdschuddend. ‘En zorg ervoor dat ze op de keukentafel staan als ik de volgende keer kom.’

‘Alsjeblieft niet. Wie wil er de hele tijd naar darmen kijken onder het eten?’

We nemen nog een paar hallen door, totdat we bij het paviljoen komen waarin Karen en Jack hun waren hebben uitgestald. Als we bij hun kraam komen, kijkt Karen verrast van Breckin naar Holder.

‘Hoi,’ zeg ik, met uitgestoken armen. ‘Verrassing!’

Jack springt op, komt achter het kraampje vandaan en omhelst me snel. Karen komt achter me staan en kijkt me de hele tijd argwanend aan.

‘Niets aan de hand,’ zeg ik, nadat ze opnieuw bezorgd in de richting van Holder en Breckin heeft gekeken. ‘Ze gaan me geen van beiden zwanger maken dit weekend.’

Ze lacht en slaat eindelijk haar armen om me heen. ‘Van harte gefeliciteerd.’ Dan doet ze een stap achteruit en ongeveer vijftien seconden later komt haar moederinstinct tot leven. ‘Wacht. Waarom ben je hier? Is alles in orde? Alles goed met jou? En met het huis?’

‘Niets aan de hand. Ik verveelde me alleen en dus heb ik Holder gevraagd om mee te gaan winkelen.’

Holder staat achter me en stelt zich voor aan Jack. Breckin glipt snel om me heen en omhelst Karen. ‘Ik ben Breckin. Ik heb een bondgenootschap met uw dochter om het hele schoolsysteem en alle hielenlikkers die daarin opereren omver te werpen.’

‘Had,’ verduidelijk ik, met een vernietigende blik in zijn richting. ‘Hij wás mijn bondgenoot.’

‘Ik mag je nu al,’ zegt Karen met een glimlach tegen Breckin. Ze kijkt langs me heen naar Holder, aan wie ze een hand geeft. ‘Hallo, Holder,’ zegt ze vriendelijk. ‘Hoe is het met jou?’

‘Goed,’ zegt hij op zijn hoede. Hij lijkt zich buitengewoon slecht op zijn gemak te voelen. Ik weet niet of het door het peper-en-zoutstelletje komt, of omdat hij anders op Karen reageert nu hij verkering heeft met haar dochter. Ik probeer de spanning af te leiden door Karen te vragen of ze een zakje heeft waar we onze spullen in kunnen doen. Ze pakt een zak onder de kraam vandaan en geeft die aan Holder. Hij legt de twee vaatjes erin; zij kijkt in de zak en vervolgens met een vragende blik naar mij.

‘Zeg maar niks,’ zeg ik. Ik neem het tasje van haar aan en hou het open zodat Breckin de andere aankoop erin kan leggen. Het is een houten lijstje met daarin het woord ‘smelt’, geschreven met zwarte inkt op wit papier. Het kostte vijfentwintig cent en was volstrekt zinloos, dus ik moest het hebben.

Er melden zich een paar klanten bij de kraam en Jack en Karen gaan weer achter hun koopwaar staan om ze te helpen. Ik draai me om en Holder kijkt naar hen beiden met een harde blik in zijn ogen. Die uitdrukking heb ik niet meer gezien sinds die dag in de kantine. Ik word er een beetje zenuwachtig van, dus ik loop naar hem toe en sla een arm om zijn schouders in de hoop dat de blik weer verdwijnt.

‘Hé,’ zeg ik, zijn aandacht vragend. ‘Alles in orde?’

Hij knikt en kust me op mijn voorhoofd. ‘Niets aan de hand.’ Hij slaat zijn arm om mijn middel en glimlacht geruststellend. ‘Je hebt me wafels beloofd,’ zegt hij, terwijl zijn hand over mijn wang gaat.

Ik knik, opgelucht dat alles weer in orde is. Ik wil niet dat hij nu een van zijn intense momenten krijgt, voor Karens ogen. Ik weet niet of zij zijn hartstochtelijke manier van leven direct zou begrijpen, zoals ik die langzamerhand begin te kennen.

‘Wafels?’ zegt Breckin. ‘Zei je wafels?’

Ik draai me weer om en zie dat Karens klant is vertrokken. Karen staat als aan de grond genageld achter haar kraam en kijkt naar de arm om mijn middel. Ze is bleek.

Wat is dat vandaag met al die vreemde blikken van iedereen?

‘Gaat het?’ vraag ik haar. Ze heeft me heus wel eerder met een vriendje gezien. Matt woonde bijna bij ons in, de hele maand dat ik iets met hem had.

Ze kijkt me aan en werpt even een blik op Holder. ‘Ik wist gewoon niet dat jullie wat hadden.’

‘Ja. Dat eh… ik had het willen zeggen, maar we hebben eigenlijk pas sinds een uurtje of vier verkering.’

‘O. Nou, jullie lijken een leuk stel. Kan ik even met je praten?’ Ze maakt een hoofdbeweging naar achteren, wat betekent dat ze mij onder vier ogen wil spreken. Ik laat Holder los en loop met haar mee tot op veilige praatafstand. Ze draait zich met een ruk om en schudt haar hoofd.

‘Ik weet niet wat ik hiervan moet vinden,’ zegt ze fluisterend.

‘Waarvan? Ik ben achttien en ik heb een vriend. Wat is het probleem?’

Ze zucht. ‘Dat is zo, maar… wat gebeurt er vanavond? Als ik er niet ben? Hoe weet ik dat hij niet de hele nacht blijft?’

Ik haal mijn schouders op. ‘Dat weet je niet. Je zult me gewoon moeten vertrouwen.’ Op het moment dat ik het zeg, voel ik me al schuldig vanwege de leugen. Als ze wist dat hij al een nacht bij me heeft doorgebracht, denk ik dat we rustig konden zeggen dat Holders laatste uur geslagen had.

‘Het is gewoon ongemakkelijk, Sky. We hebben het nooit echt over de regels gehad voor jongensbezoek als ik er niet ben.’ Ze lijkt enorm gespannen, dus ik doe wat ik kan om haar gerust te stellen.

‘Mam? Vertrouw me. We hebben letterlijk nog maar een paar uur geleden besloten dat we met elkaar gaan. Waar jij bang voor bent, gaat echt niet gebeuren. Hij is voor middernacht weg, dat beloof ik.’

Ze knikt zonder veel overtuiging. ‘Het is gewoon… ik weet niet. Als ik jullie twee samen zie, met jullie armen om elkaar, de manier waarop jullie op elkaar reageren… Dat is niet zoals prille liefde eruitziet, Sky. Ik schrok ervan omdat ik dacht dat jullie misschien al een poosje verkering hebben, en dat je het voor mij verborgen wilde houden. Ik wil dat je over alles met me kunt praten.’

Ik pak haar hand en geef er een geruststellend kneepje in. ‘Weet ik toch, mam. En geloof me, als we hier vandaag niet waren gekomen, had ik je morgen alles over hem verteld. Ik had waarschijnlijk je oren van je hoofd gepraat. Ik hou niets voor je verborgen, oké?’

Ze glimlacht en knijpt zachtjes terug. ‘Ik verwacht dat je morgen alsnog de oren van mijn hoofd praat over hem.’

Zaterdag 29 september 2012, 22:15 uur

‘Sky, wakker worden.’

Ik til mijn hoofd van Breckins arm en veeg de kwijl van mijn wang. Hij kijkt naar zijn natte T-shirt en trekt een vies gezicht.

‘Sorry,’ lach ik. ‘Dan moet je maar niet zo ontzettend comfortabel zijn.’

We zijn terug bij zijn huis nadat we acht uur tussen de rommel hebben gestruind. Holder en Breckin gaven eindelijk toe en we maakten er een wedstrijdje van om het meest zinloze voorwerp te vinden. Volgens mij heb ik nog altijd gewonnen met mijn darmvaatjes, maar Breckin werd een goede tweede met een schilderij van een puppy op de rug van een eenhoorn.

‘Tot maandag,’ zegt hij. Hij kijkt op naar Holder. ‘Denk maar niet dat je nu mijn plek in het lokaal krijgt omdat je toevallig haar vriendje bent.’

Holder lacht. ‘Ik breng niet elke ochtend koffie voor haar mee, dus dat laat Sky vast niet gebeuren.’

Breckin gooit het portier dicht en Holder wacht totdat hij binnen is voordat hij doorrijdt. ‘Wat denk je dat je daar achterin aan het doen bent?’ zegt hij met een glimlach in de achteruitkijkspiegel. ‘Kom hier.’

Ik schud mijn hoofd en blijft zitten. ‘Het idee van een chauffeur bevalt me wel.’

Hij zet de auto in de parkeerstand, maakt zijn gordel los en draait zich om op zijn stoel. ‘Kom hier,’ zegt hij, naar mijn armen grijpend. Hij krijgt mijn polsen te pakken en trekt me naar voren tot onze gezichten op centimeters van elkaar zijn. Dan legt hij zijn handen tegen mijn wangen, drukt ze bij elkaar alsof ik een klein kind ben en geeft er een klapzoen op. ‘Ik heb lol gehad vandaag,’ zegt hij. ‘Je bent wel een beetje vreemd.’

Ik trek een wenkbrauw op, onzeker of het een compliment is of niet. ‘Dank je?’

‘Ik hou van een beetje vreemd. En kom nu heel snel naast mij voorin zitten, of ik klim naar de achterbank om je te niet-knuffelen.’ Hij trekt me naar voren. Ik klim naar de passagiersstoel en klik de gordel vast.

‘Wat gaan we nu doen? Naar jouw huis?’ vraag ik.

Hij schudt zijn hoofd. ‘Nee. Nog één stop.’

‘Mijn huis?’

Hij schudt zijn hoofd opnieuw. ‘Je zult het wel zien.’

*

We rijden naar de rand van de stad. Ik zie dat we bij het plaatselijke vliegveld zijn als hij de auto langs de kant van de weg parkeert. Hij stapt uit zonder iets te zeggen en loopt om de auto heen om mijn portier open te doen. ‘We zijn er.’ Hij gebaart naar de startbaan in het veld tegenover ons.

‘Holder, dit is het kleinste vliegveld in een straal van driehonderd kilometer. Als je hier wilt vliegtuigspotten, staan we nog wel twee dagen.’

Hij pakt mijn hand vast en trekt me mee in de richting van een kleine heuvel. ‘We zijn hier niet voor de vliegtuigen.’ Hij loopt door tot bij het hek om het terrein van het vliegveld. Nadat hij even de stevigheid heeft getest, pakt hij mijn hand weer vast. ‘Doe je schoenen uit, dat is makkelijker,’ zegt hij.

Ik kijk naar het hek en vervolgens naar hem. ‘Dacht je dat ik daaroverheen ging klimmen?’

‘Ik kan je natuurlijk ook optillen en eroverheen gooien, maar dat doet denk ik ietsje meer pijn.’

‘Ik heb een jurk aan! Je hebt me niet verteld dat we over hekken zouden gaan klimmen. Bovendien is het verboden.’

Hij schudt zijn hoofd en duwt me naar het hek. ‘Het is niet verboden, aangezien mijn stiefvader het vliegveld beheert. En nee, ik heb je niet verteld dat we over hekken gingen klimmen omdat ik bang was dat je dan iets anders aan zou trekken.’

Ik pak het hek vast en probeer hoe stevig het is als zijn handen me in een snelle beweging bij mijn middel pakken en ik al door de lucht vlieg.

‘Allemachtig, Holder!’ schreeuw ik, aan de andere kant naar beneden springend.

‘Sorry, het ging een beetje te snel. Ik vergat beter te voelen.’ Hij trekt zich op aan het hek, zwaait zijn been erover en springt naar beneden. ‘Kom.’ Hij trekt me mee.

We lopen verder tot we bij de startbaan komen. Ik blijf staan en kijk naar de immens lange baan. Ik heb nog nooit in een vliegtuig gezeten en de gedachte schrikt me een beetje af. Vooral als ik zie dat er aan de andere kant van de startbaan een groot meer ligt.

‘Zijn er weleens vliegtuigen in het water terechtgekomen?’

‘Maar één keer,’ zegt hij, terwijl hij me naar beneden trekt. ‘Een kleine Cessna met een dronken piloot. Hij heeft het overleefd, maar het vliegtuig ligt nog op de bodem van het meer.’ Hij gaat op de startbaan liggen en trekt aan mijn hand om me hetzelfde te laten doen.

‘Wat doe je?’ Ik trek mijn jurk recht en doe mijn schoenen uit.

‘Sst. Ga liggen en kijk omhoog.’

Ik ga op mijn rug liggen en kijk. Mijn adem stokt als ik in elke richting een sterrentapijt zie dat helderder is dan ik ooit heb gezien.

‘Wauw. Zo zien ze er vanuit mijn achtertuin niet uit.’

‘Daarom heb ik je meegenomen.’ Zijn hand zoekt die van mij en zijn pink sluit zich om de mijne.

We blijven lang liggen zonder iets te zeggen, maar het is een vredige stilte. Zo nu en dan streelt hij mijn hand met zijn pink, maar dat is alles wat hij doet. We liggen naast elkaar en ik heb een jurk aan die vrije toegang geeft tot zo’n beetje alles, maar hij probeert me zelfs niet te kussen. Het is duidelijk dat hij me niet naar deze stille plek heeft gebracht voor seks. Hij nam me mee om deze ervaring met me te delen. Iets waar zijn hart sneller van gaat kloppen.

Er is zo veel aan Holder dat me verbaast, vooral de afgelopen vierentwintig uur. Ik weet nog steeds niet precies wat hem in de kantine zo overstuur maakte, maar zelf schijnt hij dat exact te weten, en hij is er zeker van dat het nooit meer zal gebeuren. Ik kan niet anders dan hem op zijn woord geloven. Ik kan hem alleen maar opnieuw mijn vertrouwen schenken. Ik hoop wel dat hij beseft dat dit de laatste keer is. Als hij mij nog een keer kwetst zoals hij me eerder heeft gekwetst, is mijn vertrouwen op.

Ik draai naar hem toe en kijk hoe hij naar de hemel staart. Hij fronst en het is duidelijk dat hij ergens aan denkt. Het lijkt alsof hij altijd ergens aan denkt, en ik vraag me af of ik dat ooit zal kunnen doorbreken. Er zijn nog zo veel dingen die ik wil weten over zijn verleden, zijn zus en zijn familie. Maar als ik daar nu over begin, haal ik hem uit de wereld waar hij nu met zijn gedachten is. Dat wil ik niet. Ik weet precies waar hij is en wat hij doet, zoals hij de ruimte in kijkt. Ik weet het omdat het exact hetzelfde is als ik wanneer ik naar de sterren op mijn plafond kijk.

Ik blijf nog lang naar hem kijken voordat ik mijn blik op de hemel richt en aan mijn eigen gedachten begin te ontsnappen. Maar dan verbreekt hij de stilte met een vraag die uit het niets lijkt te komen.

‘Heb je een goed leven gehad?’ vraagt hij zacht.

Ik denk na voordat ik antwoord, maar vooral omdat ik wil weten welke gedachten hem tot die vraag hebben gebracht. Dacht hij aan mijn leven of aan dat van hemzelf?

‘Ja,’ antwoord ik naar waarheid.

Hij zucht diep en pakt mijn hand vast. ‘Goed.’

We zeggen niets meer tot hij een halfuur later aangeeft dat hij klaar is om te vertrekken.

*

We stoppen een paar minuten voor middernacht bij mijn huis. We stappen allebei uit en Holder loopt mee naar de voordeur, met mijn tasjes met zinloze voorwerpen in zijn handen. Nadat hij ze heeft neergezet, blijft hij in de deuropening staan. ‘Ik kom niet verder binnen,’ zegt hij, met de handen in zijn zakken.

‘Waarom niet? Ben je soms een vampier? Heb je eerst toestemming nodig?’

Hij glimlacht. ‘Ik geloof gewoon dat het beter is als ik niet blijf.’

Ik loop naar hem toe, sla mijn armen om hem heen, kus hem op zijn kin. ‘Waarom niet? Ben je moe? We kunnen rustig gaan liggen, ik weet dat je de afgelopen nacht nauwelijks hebt geslapen.’ Ik wil echt niet dat hij weggaat. Ik heb vannacht, in zijn armen, beter geslapen dan ooit.

Hij reageert op mijn omhelzing door zijn armen om mijn schouders te slaan en me tegen zijn borst te trekken. ‘Het kan niet,’ zegt hij. ‘Eigenlijk om meerdere redenen. Ten eerste omdat mijn moeder me ongetwijfeld overspoelt met vragen over waar ik ben geweest sinds afgelopen nacht, ten tweede omdat ik jou aan je moeder hoorde beloven dat ik om middernacht zou vertrekken en ten derde omdat ik de hele tijd dat ik je in die jurk zag rondlopen niet kon ophouden te denken aan wat eronder zat.’

Hij legt zijn handen tegen mijn gezicht en kijkt naar mijn mond. Zijn oogleden worden zwaar en zijn stem is een fluistering. ‘Om nog maar te zwijgen van die lippen. Je hebt geen idee hoe moeilijk het was om ook maar een woord op te vangen van wat je vandaag hebt gezegd, terwijl ik alleen maar kon bedenken hoe zacht je lippen zijn, hoe ongelooflijk ze smaken en hoe perfect ze op die van mij passen.’ Hij buigt voorover en kust me zacht, om zich terug te trekken op het moment dat ik begin te smelten. ‘En die jurk,’ zegt hij terwijl zijn hand over mijn rug naar mijn heup glijdt. Ik huiver onder zijn aanraking. ‘Die jurk is de voornaamste reden dat ik niet meega naar binnen.’

Ik voel hoe mijn lichaam op hem reageert en ben er al snel van overtuigd dat hij inderdaad moet weggaan. Hoe graag ik ook bij hem ben en hoe heerlijk ik het ook vind om hem te kussen, ik weet nu al dat ik geen enkele weerstand zou kunnen bieden, en ik denk niet dat ik eraan toe ben om díé eerste keer al te beleven.

Ik zucht, maar ik zou liever kreunen. Hoezeer ik het ook eens ben met wat hij zegt, mijn lichaam is kwaad omdat ik hem niet smeek te blijven. Het is vreemd hoe deze dag op een of andere manier de behoefte heeft vergroot om voortdurend bij hem te willen zijn.

‘Is dit normaal?’ Ik kijk in zijn ogen, die meer verlangen uitstralen dan ooit. Ik weet waarom hij vertrekt, want het is duidelijk dat ook hij die eerste keer wil uitstellen.

‘Is wat normaal?’

Ik leg mijn hoofd tegen zijn borst om hem niet te hoeven aankijken. Ik zeg soms dingen die anderen ongemakkelijk kunnen vinden, maar toch moet ik ze kwijt. ‘Is wat wij voor elkaar voelen normaal? We kennen elkaar nog niet zo lang en het grootste deel van die tijd hebben we elkaar gemeden. Maar op een of andere manier lijkt het anders met jou. De meeste mensen besteden volgens mij de eerste paar maanden van hun verkering aan het opbouwen van een band.’ Ik kijk op naar zijn gezicht. ‘Ik had vanaf het moment dat we elkaar ontmoetten het gevoel dat we al een band hadden. Alles gaat zo natuurlijk. Het voelt alsof we er al zijn en nu proberen de stappen die hiertoe hebben geleid te achterhalen. Alsof we proberen elkaar opnieuw te leren kennen door het langzaamaan te doen. Is dat vreemd?’

Hij veegt het haar uit mijn gezicht en kijkt me met een volstrekt andere blik aan. Lust en verlangen hebben plaatsgemaakt voor angst en bezorgdheid, en het doet me pijn om dat in zijn ogen te zien.

‘Wat wij ook hebben, ik wil het niet analyseren. En ik wil ook niet dat jij dat doet, goed? Laten we gewoon dankbaar zijn dat ik je eindelijk heb gevonden.’

Ik lach om die laatste zin. ‘Dat klinkt alsof je naar me hebt gezocht.’

Hij fronst zijn wenkbrauwen terwijl hij zijn handen tegen mijn slapen legt en mijn gezicht naar zich toe draait. ‘Ik heb jou mijn hele leven gezocht.’ Zijn uitdrukking is vastbesloten en hij drukt zijn mond op de mijne zodra hij de zin heeft uitgesproken. Zijn kus is stevig, en hartstochtelijker dan alle andere van vandaag. Ik wil hem mee naar binnen trekken, maar hij laat me los en doet een stap naar achteren zodra mijn handen in zijn haar grijpen.

Hij dwingt zichzelf de verandatrap af te lopen. ‘Ik zie je maandag.’

‘Tot maandag.’

Ik vraag hem niet waarom ik hem morgen niet zie, want een adempauze om de laatste vierentwintig uur te verwerken lijkt me niet slecht. En het is ook goed voor Karen, want ik moet haar echt bijpraten over de nieuwe ontwikkelingen in mijn liefdesleven. Als je het tenminste al zo mag noemen.

Maandag 22 oktober 2012, 12:05 uur

Het is nu bijna een maand geleden dat Holder en ik onszelf tot een stel hebben verklaard. Tot nu toe heb ik geen eigenaardigheden bij hem ontdekt die me gek maken. Integendeel: zijn kleine gekkigheden maken hem alleen maar extra aantrekkelijk. Zoals de manier waarop hij naar me kijkt, alsof hij me bestudeert, hoe zijn kaak verstrakt als hij zich ergert en hoe hij elke keer als hij lacht zijn lippen likt. Het is eigenlijk best opwindend. En laat me alsjeblieft maar zwijgen over die kuiltjes.

Gelukkig is het vanaf die avond dat hij door mijn raam stapte en in mijn bed kroop steeds dezelfde Holder gebleven. Ik heb sindsdien geen spoor meer gezien van zijn humeurige en opvliegende alter ego. Sterker, we raken meer en meer op elkaar afgestemd nu we meer tijd samen doorbrengen en ik heb het gevoel dat ik hem inmiddels bijna net zo goed kan peilen als hij mij.

Omdat Karen elk weekend thuis was, hebben we niet veel tijd samen doorgebracht. We zien elkaar het meest op school en als we in het weekend uitgaan. Om de een of andere reden voelt het voor hem niet goed om naar mijn slaapkamer te komen als Karen thuis is en hij heeft altijd uitvluchten als ik voorstel om naar zijn huis te gaan. En dus hebben we inmiddels heel veel films gezien. We zijn ook een paar keer uit geweest met Breckin en zijn nieuwe vriend Max.

Holder en ik hebben veel lol gehad samen, maar van gezamenlijk plezier is niet veel gekomen. We beginnen een beetje gefrustreerd te raken omdat we geen fatsoenlijke plaats hebben om intiemer te zijn. Zijn auto is nogal klein, maar we moeten het ermee doen. Volgens mij tellen we allebei de uren af totdat Karen volgend weekend weer de stad uit is.

*

Ik ga bij Breckin en Max aan tafel zitten en wacht op Holder die de lunch voor hem en mij ophaalt. Max en Breckin zijn elkaar ongeveer twee weken geleden in een kunstgalerie tegengekomen, tot die tijd wisten ze niet eens dat ze op dezelfde school zaten. Ik ben blij voor Breckin, want ik begon het gevoel te krijgen dat hij zich een derde wiel aan de wagen voelde, hoewel dat echt niet zo was. Ik geniet van zijn gezelschap, maar dat hij zijn aandacht nu kan richten op zijn eigen relatie, heeft alles veel makkelijker gemaakt.

‘Hebben jij en Holder deze zaterdag iets te doen?’ vraagt Max als ik ga zitten.

‘Volgens mij niet. Hoezo?’

‘Een galerie in het centrum wil een van mijn werken in een tentoonstelling opnemen en ik zou het leuk vinden als jullie erbij zijn.’

‘Klinkt goed,’ zegt Holder, die naast me komt zitten. ‘Om welk werk gaat het?’

Max haalt zijn schouders op. ‘Weet ik nog niet precies. Ik probeer tussen twee te kiezen.’

Breckin zucht hopeloos. ‘Jij weet heel goed welk werk je moet kiezen, en dat is niet een van die twee.’

Max kijkt hem scherp aan. ‘We wonen hier wel in Oost-Texas. Ik betwijfel of een schilderij met homoseksuele thematiek het hier goed zal doen.’

Holder kijkt heen en weer tussen de twee. ‘Wat kan het jullie schelen wat de mensen hier denken?’

Max’ glimlach verdwijnt als hij zijn vork oppakt. ‘Mijn ouders,’ zegt hij.

‘Weten je ouders dat je homo bent?’ vraag ik.

Hij knikt. ‘Ja. En ze zijn voor het overgrote deel heel begripvol, maar ze hopen nog steeds dat hun vrienden van de kerk het niet zullen ontdekken. Ze willen geen medelijden omdat ze een kind hebben dat gedoemd is naar de hel te gaan.’

Ik schud mijn hoofd. ‘Als God je tot de hel veroordeelt omdat je van iemand houdt, zou ik toch geen eeuwigheid met Hem willen doorbrengen.’

Breckin lacht. ‘En volgens mij hebben ze wafels in de hel.’

‘Hoe laat is dat zaterdag?’ vraagt Holder. ‘We komen, maar Sky en ik hebben nog plannen voor later die avond.’

‘Het duurt tot negen uur,’ zegt Breckin.

Ik kijk Holder aan. ‘Hebben wij plannen? Wat gaan we dan doen?’

Hij grijnst naar me, slaat zijn arm om mijn schouder en fluistert in mijn oor: ‘Mijn moeder is zaterdagavond weg. Ik wil je mijn slaapkamer laten zien.’

Het kippenvel staat op mijn armen en plotseling heb ik beelden die absoluut niet passend zijn in de kantine van een middelbare school.

‘Ik wil niet eens weten wat hij zei dat je zo moet blozen,’ lacht Breckin.

Holder trekt zijn arm terug en legt zijn hand op mijn been. Ik neem een hap van mijn lunch en kijk Max weer aan. ‘Zijn er nog kledingvoorschriften voor zaterdag? Ik heb een zomerjurk die ik die avond wilde aantrekken, maar die is niet erg formeel.’ Holder knijpt in mijn dij en ik grijns, want ik weet exact wat voor beeld ik net in zijn hoofd heb geplant.

Max wil antwoord geven als een jongen van een tafel achter ons iets tegen Holder zegt wat ik niet versta. Wat het ook is, het krijgt onmiddellijk Holders volle aandacht. Hij draait zich om op zijn stoel om hem recht aan te kijken. ‘Kun je dat even herhalen?’ Hij kijkt de jongen woedend aan.

Ik draai me niet om. Ik wil niet eens zien wie die jongen is die de opvliegende Holder in minder dan twee seconden weer tevoorschijn heeft getoverd.

‘Misschien moet ik het wat duidelijker zeggen,’ zegt hij met een harde stem. ‘Ik zei: nu je hebt ontdekt dat je ze niet dood kunt slaan, heb je zo te zien maar besloten je bij ze aan te sluiten.’

Holder komt niet direct in actie, wat een goed teken is. Het geeft me tijd om hem vast te pakken en zijn aandacht naar mij te verleggen. ‘Holder,’ zeg ik dringend. ‘Negeer het. Alsjeblieft.’

‘Ja, negeer het,’ zegt Breckin. ‘Hij probeert je alleen maar op stang te jagen. Max en ik krijgen voortdurend dat soort shit over ons heen, wij zijn het gewend.’

Holders kaak spant en ontspant terwijl hij langzaam door zijn neus ademt. De uitdrukking in zijn ogen wordt geleidelijk rustiger. Hij pakt mijn hand vast en draait zich weer langzaam om, zonder de jongen nog aan te kijken. ‘Alles in orde,’ zegt hij, meer tegen zichzelf dan tegen de rest van ons. ‘Het is oké.’

Zodra hij weer voor zich kijkt, schalt het gelach van de tafel achter ons door de hele kantine. Holders schouders verstrakken en ik leg een hand op zijn been om hem rustig te houden.

‘Heel goed,’ zegt de jongen achter ons. ‘Laat je maar door de slet tegenhouden om je nieuwe vriendjes te verdedigen. Kennelijk betekenen ze niet zo veel voor jou als Lesslie, anders zou ik er nu uitzien als Jake nadat je hem vorig jaar te grazen had genomen.’

Ik moet me tot het uiterste beheersen om niet zelf op te springen om die vent een schop te verkopen, dus ik begrijp dat Holder zeker geen weerstand meer kan bieden. Met een volkomen uitdrukkingsloos gezicht begint hij zich om te draaien. Ik heb hem nog nooit zo star gezien – het is angstaanjagend. Er staat iets afschuwelijks te gebeuren en ik heb geen idee hoe ik het moet voorkomen. Voordat hij naar de tafel kan springen om die kerel het ziekenhuis in te slaan, doe ik iets wat zelfs mijzelf schokt. Ik sla Holder zo hard als ik kan in zijn gezicht. Onmiddellijk brengt hij zijn hand naar zijn wang en kijkt me verbluft aan. Maar hij kijkt naar mij, en dat is goed.

‘Gang,’ zeg ik streng zodra ik zijn aandacht heb. Ik duw hem van de bank en hou mijn hand op zijn rug terwijl we naar de uitgang van de kantine lopen. Zodra we de gang in lopen, slaat hij met zijn vuist tegen het dichtstbijzijnde kluisje, wat mijn adem doet stokken. De dreun laat een stevige deuk in het deurtje achter, en ik ben blij dat die vent in de kantine die klap niet heeft geïncasseerd.

Hij is ziedend. Zijn gezicht is rood en ik heb hem nog nooit zo woedend gezien. Hij loopt de gang op en neer, blijft staan en kijkt naar de klapdeuren van de kantine. Ik ben er niet zeker van dat hij niet terug zal gaan, dus besluit ik hem nog verder uit de buurt te brengen.

‘We gaan naar je auto.’ Ik duw hem naar de uitgang en hij laat het toe. Zwijgend lopen we naar de auto, terwijl hij vanbinnen overkookt. Hij kruipt achter het stuur en ik ga op de stoel naast hem zitten, allebei doen we ons portier dicht. Ik weet niet of hij nog op het punt staat de school weer in te rennen en alsnog het gevecht te beginnen dat die hufter probeerde uit te lokken, maar ik zal er alles aan doen om hem hier te houden tot hij niet meer kwaad is.

Wat er vervolgens gebeurt is totaal onverwacht. Hij pakt me beet, trekt me stevig tegen zich aan en begint oncontroleerbaar te schokken. Zijn schouders trillen en hij knijpt me haast fijn terwijl hij zijn gezicht in mijn hals drukt.

Hij huilt.

Ik sla mijn armen om hem heen en hou hem vast terwijl de opgekropte emotie onstuitbaar naar buiten komt. Hij trekt me op zijn schoot en drukt me hard tegen zich aan. Nadat ik ben gaan verzitten, met mijn benen aan weerszijden van hem, kus ik zijn slaap keer op keer. Hij maakt nauwelijks geluid, en wat hij produceert, wordt gesmoord in mijn schouder. Ik heb geen idee waarom hij nu instort, maar het is het meest hartverscheurende wat ik ooit heb meegemaakt. Ik blijf hem op zijn slaap kussen en laat mijn handen over zijn rug op en neer gaan. Na een paar minuten kalmeert hij, maar hij blijft me in zijn ijzeren greep houden.

‘Wil je erover praten?’ fluister ik, zijn haar strelend. Ik leun achterover en hij laat zijn hoofd tegen de hoofdsteun rusten. Hij kijkt me aan met rode ogen die zo vol pijn staan dat ik hem wel moet kussen. Ik druk een zachte kus op beide oogleden en kom weer overeind om te wachten tot hij gaat praten.

‘Ik heb gelogen,’ zegt hij. Zijn woorden zijn als een steek in mijn hart en ik ben doodsbang voor wat er gaat volgen. ‘Ik zei dat ik het weer zou doen. Ik zei dat ik Jake weer in elkaar zou slaan als ik de kans kreeg.’ Hij legt zijn handen om mijn wangen en kijkt me wanhopig aan. ‘Dat is niet waar. Hij verdiende niet wat ik hem heb aangedaan, Sky. En die jongen daarbinnen is zijn broertje. Hij haat mij om wat ik heb gedaan, en terecht. Hij heeft het recht om alles tegen mij te zeggen wat hij maar wil, omdat ik het verdien. Dat was de enige reden waarom ik niet terug wilde naar deze school, omdat ik wist dat ik alles verdiende wat wie dan ook zou zeggen. Maar ik kan hem niet op die manier over jou en Breckin laten praten. Hij kan alles over mij en Les zeggen omdat wij het verdienen, maar jij verdient dat niet.’ Zijn ogen worden weer vochtig en hij heeft het duidelijk moeilijk, met mijn gezicht nog steeds tussen zijn handen.

‘Het is al goed, Holder. Je hoeft niet iedereen te verdedigen. En je verdient dit niet. Jack had niet mogen zeggen wat hij over je zus zei en zijn broertje had niet mogen zeggen wat hij vandaag zei.’

Hij schudt zijn hoofd. ‘Jake had gelijk. Ik vind dat hij het niet had moeten zeggen en ik weet heel zeker dat ik hem met geen vinger had moeten aanraken, maar hij had gelijk. Wat Les deed, was niet dapper, nobel of moedig. Het was egoïstisch. Ze probéérde niet eens zichzelf bij elkaar te rapen. Ze dacht niet aan mij, niet aan mijn ouders. Ze dacht alleen maar aan zichzelf en gaf niets om de rest van ons. En dat haat ik. Ik haat háár daarom, en dat ben ik zat, Sky. Ik ben het zat omdat het me kapotmaakt en omdat ik er iemand van word die ik niet wil zijn. Ze verdient het niet om zo gezien te worden. Het is mijn fout dat ze heeft gedaan wat ze heeft gedaan. Ik had haar moeten helpen, maar dat kon ik niet. Ik wist het niet. Ik hield meer van haar dan ik ooit van iemand heb gehouden en ik had geen idee hoe ze met zichzelf in de knoop zat.’

Ik veeg zijn tranen met mijn duim weg en doe het enige wat ik kan bedenken, omdat ik geen idee heb wat ik moet zeggen. Ik kus hem. Ik kus hem wanhopig en probeer de pijn weg te nemen op de enige manier die ik kan bedenken. Ik heb de dood nog nooit van zo dichtbij meegemaakt en probeer daarom niet eens te begrijpen wat er in hem omgaat. Hij grijpt in mijn haar en kust me zo krachtig terug dat het bijna pijn doet. We kussen elkaar een paar minuten, tot de spanning langzaam uit hem weg begint te ebben.

Ik maak mijn lippen los van de zijne en kijk hem recht aan. ‘Holder, je hebt het volste recht om te verafschuwen wat zij heeft gedaan. Maar je hebt ook het volste recht om nog altijd van haar te houden. Het enige wat je niet mag doen, is jezelf verwijten blijven maken. Je zult nooit precies weten waarom ze het heeft gedaan, en dus moet je ophouden jezelf te straffen omdat je haar niet hebt kunnen helpen. Zij maakte de keuze die volgens haar het beste was voor haar, ook al was het misschien de verkeerde. Maar dat mag je niet vergeten: zíj heeft die keuze gemaakt, niet jij. Je kunt jezelf niet verwijten dat je niet wist wat ze jou niet had verteld.’ Ik kus hem op zijn voorhoofd en kijk hem weer aan. ‘Je moet het loslaten. Je kunt de haat, de liefde en zelfs de bitterheid vasthouden, maar je moet het schuldgevoel loslaten. Want het schuldgevoel maakt je kapot.’

Hij doet zijn ogen dicht en trekt mijn hoofd tegen zijn schouder. Zijn adem schokt nog na. Ik voel hoe hij knikt en hoe zijn hele lijf ontspant. Hij kust me op mijn slaap en we houden elkaar zwijgend vast. Welke band we ook voor die tijd dachten te hebben, het valt in het niet bij dit moment. Wat er verder met ons in het leven gaat gebeuren, dit moment heeft delen van ons samen laten smelten. Dit zal altijd blijven, en op een of andere manier is dat een troostrijke gedachte.

Holder kijkt me aan en trekt een wenkbrauw op. ‘Waarom gaf je me in vredesnaam een klap?’

Ik lach en kus de wang die ik heb geslagen. De afdruk van mijn vingers is nauwelijks meer zichtbaar, maar toch nog aanwezig. ‘Sorry. Ik moest je daar weg zien te krijgen en ik kon geen andere manier bedenken.’

Hij glimlacht. ‘Het werkte. Ik weet niet of iemand anders iets had kunnen zeggen of doen om me uit die situatie te halen. Dank je dat je precies weet hoe je me moet aanpakken, want soms weet ik dat zelf niet eens.’

Ik kus hem zacht. ‘Geloof me, Holder, ik heb geen idee hoe ik je moet aanpakken. Ik doe maar gewoon wat me op elk moment het beste lijkt.’

Vrijdag 26 oktober 2012, 15:40 uur

‘Hoe laat kom je terug, denk je?’ vraag ik. Holder houdt me in zijn armen en we leunen tegen mijn auto. Sinds die lunch op maandag en wat er in zijn auto gebeurde hebben we niet veel gelegenheid gehad om samen te zijn. Gelukkig heeft de jongen die hem op de kast probeerde te jagen niets meer gezegd. Het is uiteindelijk een redelijk rustige week geworden, gezien dat dramatische begin.

‘We komen pas vrij laat terug. De Halloweenfeestjes van het bedrijf van mijn stiefvader duren meestal een paar uur. Maar ik zie je morgen. Ik kan je tegen lunchtijd ophalen als je wilt, dan zijn we bij elkaar tot de opening in die galerie.’

Ik schud mijn hoofd. ‘Kan niet. Morgen is Jack jarig en we trakteren hem op een lunch omdat hij morgenavond moet werken. Haal me maar om zes uur op.’

‘Tot uw orders, mevrouw,’ zegt hij. Hij kust me en houdt het portier open zodat ik kan instappen. Ik zwaai als hij wegloopt en haal mijn telefoon uit mijn rugzak. Er is een bericht van Six, wat me blij maakt. Ik heb al een paar dagen mijn dagelijkse berichten niet ontvangen. Ik had niet gedacht dat ik ze zou missen, maar nu ze nog maar om de drie dagen binnenkomen, kijk ik ernaar uit.

Bedank je vriendje dat hij eindelijk extra tegoed voor je heeft gekocht. Heb je het al met hem gedaan? Ik mis je.

Ik lach om haar directheid en stuur een bericht terug. Nee, we hebben hét nog niet gedaan. Wel bijna al het andere, dus zijn geduld zal binnenkort wel op zijn. Vraag het me morgenavond nog maar eens, misschien krijg je dan een ander antwoord. Ik mis jou nog meer.

Ik druk op verzenden en kijk naar het toestel. Ik heb er nog niet echt over nagedacht of ik aan die eerste keer toe ben of niet, maar zo te merken heb ik zelf zojuist toegegeven dat dat wel het geval is. Ik vraag me af of de reden dat hij me bij hem thuis heeft uitgenodigd daar iets mee te maken heeft.

Ik zet mijn auto in de achteruit als er weer een berichtje binnenkomt. Ik pak mijn telefoon. Het is van Holder. Niet weggaan. Ik loop terug naar je auto.

Ik zet de auto weer in parkeerstand en draai het raampje naar beneden als hij er al aan komt. ‘Hoi,’ zegt hij, naar binnen kijkend. Hij ontwijkt mijn ogen en kijkt nerveus rond in de auto. Ik erger me aan die ongemakkelijke blik van hem, omdat het altijd betekent dat hij iets gaat zeggen wat ik liever niet wil horen.

‘Eh…’ Hij kijkt me nu aan en de zon schijnt recht op zijn gezicht, waardoor al zijn mooie trekken nog beter uitkomen. Zijn ogen staan helder en hij kijkt me aan alsof hij nooit naar iets anders zou willen kijken. ‘Je eh… hebt me net een berichtje gestuurd dat je volgens mij naar Six had willen sturen.’

O nee! Onmiddellijk grijp ik mijn telefoon en kijk of hij gelijk heeft. Helaas wel. Ik gooi de telefoon op de stoel naast me, vouw mijn armen over het stuur en verberg mijn gezicht in de holte van mijn elleboog. ‘O mijn god,’ kreun ik.

‘Kijk me aan, Sky,’ beveelt hij. Ik negeer hem en wacht op een wormgat om aan alle gênante situaties die ik over mezelf afroep te kunnen ontsnappen. Ik voel zijn hand tegen mijn wang. Hij draait mijn gezicht naar zich toe en kijkt me aan. Hij straalt een en al oprechtheid uit.

‘Of het nou morgenavond wordt of volgend jaar, ik weet nu al dat het de beste nacht van mijn leven wordt. Maar zorg ervoor dat je zelf beslist en je niet door een ander laat leiden, goed? Ik wil je altijd, maar ik wil je niet voordat jij er honderd procent zeker van bent dat je mij net zo graag wilt. En zeg nu even niets. Ik draai me om en loop terug naar mijn auto. Daarna kunnen we doen alsof dit gesprek nooit heeft plaatsgevonden. Anders kom je misschien nooit meer van die blosjes af.’ Hij leunt door het raampje naar binnen en geeft me een snelle kus. ‘Je bent ontzettend leuk, weet je. Maar je moet echt eens leren hoe je met je telefoon moet omgaan.’ Hij knipoogt en loopt weg.

Ik laat mijn hoofd tegen de hoofdsteun vallen en scheld mezelf in stilte uit. Ik haat technologie.

*

Ik doe de rest van de avond mijn best om de gênante tekst uit mijn hoofd te zetten. Ik help Karen inpakken voor haar volgende vlooienmarkt en kruip ten slotte in bed met mijn e-reader. Zodra ik het apparaat aanzet, licht ook het schermpje van mijn mobiele telefoon op.

Ik loop nu naar je huis. Ik weet dat het laat is en dat je moeder thuis is, maar ik kan niet tot morgen wachten om je weer te kussen. Zorg dat het raam niet vergrendeld is.

Zodra ik de sms heb gelezen, spring ik uit bed en doe mijn slaapkamerdeur op slot, opgelucht dat Karen twee uur geleden vroeg naar bed is gegaan. Daarna ga ik snel naar de badkamer om mijn tanden te poetsen en een borstel door mijn haar te halen, waarna ik het licht uitdoe en weer in bed kruip. Het is al middernacht geweest en hij is nooit eerder naar binnen geslopen terwijl Karen thuis was. Ik ben zenuwachtig, maar het is een fijne spanning. Het feit dat ik me verre van schuldig voel dat Holder onderweg is hiernaartoe, bewijst mijn verdorvenheid. Ik ben de slechtste dochter ooit.

Een paar minuten later schuift mijn raam omhoog en hoor ik hem naar binnen komen. Ik vind het zo heerlijk hem te zien dat ik naar hem toe ren, mijn armen bij het raam om zijn nek sla en opspring om hem te kussen. Met zijn handen stevig om mijn billen draagt hij me naar het bed en legt me voorzichtig neer.

‘Ook goedenavond,’ zegt hij met een brede grijns. Hij wankelt een beetje, valt over me heen en zet zijn lippen op de mijne. Hij probeert zijn schoenen uit te schoppen, maar het lukt niet, waarop hij begint te lachen.

‘Ben je dronken?’ vraag ik.

Hij drukt zijn vingers op mijn lippen en probeert op te houden met lachen, maar het lukt niet. ‘Nee. Ja.’

‘Hoe dronken?’

Hij verlegt zijn aandacht naar mijn hals en laat zijn mond zachtjes over mijn sleutelbeen gaan, waardoor een hete golf door me heen slaat. ‘Dronken genoeg om stoute dingen met je te willen doen, maar niet dronken genoeg om ze te doen,’ zegt hij. ‘Wel net dronken genoeg om me ze morgen nog te herinneren als ik ze zóú doen.’

Ik lach, volkomen in de war door zijn antwoord, maar ook gigantisch opgewonden. ‘Ben je daarom lopend gekomen? Omdat je gedronken hebt?’

Hij schudt zijn hoofd. ‘Ik ben lopend gekomen omdat ik een nachtkus wilde en gelukkig mijn sleutels niet kon vinden. Ik wilde het zo graag, schat. Ik heb je zo vreselijk gemist vanavond.’ Hij kust me en zijn mond smaakt naar limonade.

‘Waarom smaak je naar limonade?’

Hij lacht. ‘Ze hadden alleen maar van die fruitige mixdrankjes. Ik ben dronken van de meisjesachtige mixdrankjes. Het is triest en onaantrekkelijk, ik weet het.’

‘Eigenlijk smaak je heel goed.’ Ik trek zijn mond weer naar de mijne. Hij kreunt en trekt zich tegen mij aan, zijn tong nog dieper in mijn mond. Zodra onze lichamen op het bed intens contact maken, trekt hij zich terug en staat op, waardoor ik ademloos alleen op de matras blijf liggen.

‘Tijd om te gaan,’ zegt hij. ‘Ik zie dit een kant op gaan waar ik nu te dronken voor ben. Ik zie je morgenavond.’

Ik spring op, ren naar het raam en blokkeer de uitgang voordat hij kan vertrekken. Hij blijft voor me staan en slaat zijn armen over elkaar. ‘Blijf alsjeblieft,’ zeg ik. ‘Blijf gewoon bij me in bed liggen. We kunnen kussens tussen ons in leggen en ik beloof dat ik je niet zal verleiden omdat je dronken bent. Blijf alsjeblieft nog een uurtje, ik wil niet dat je nu al weggaat.’

Hij draait zich onmiddellijk om en loopt terug naar het bed. ‘Goed,’ zegt hij eenvoudig. Hij laat zich op de matras vallen en gaat onder het dekbed liggen.

Dat ging makkelijk.

Ik ga naast hem op bed liggen en we leggen geen van tweeën een kussen tussen ons in. In plaats daarvan sla ik een arm over zijn borst en duw mijn benen tussen de zijne.

‘Welterusten,’ zegt hij, mijn haar naar achteren vegend. Hij kust mijn voorhoofd en doet zijn ogen dicht. Ik leg mijn hoofd op zijn borst en luister naar het ritme van zijn hart. Na een paar minuten zijn zijn ademhaling en hartslag tot rust gekomen en is hij in een diepe slaap. Mijn arm tintelt, dus ik til hem voorzichtig van hem af en rol stilletjes op mijn rug. Zodra ik me op mijn kussen heb genesteld, legt hij zijn arm om mijn middel en zijn benen over de mijne. ‘Ik hou van je, Hope,’ mompelt hij.

Huh?

Blijven ademen, Sky.

Gewoon doorademen.

Zo moeilijk is het niet.

Haal adem.

Ik knijp mijn ogen dicht en probeer mezelf voor te houden dat ik niet heb gehoord wat ik denk dat ik heb gehoord. Maar hij zei het overduidelijk. En ik weet niet wat meer pijn doet – het feit dat hij mij met de naam van een ander aanspreekt, of het feit dat hij tegen deze Hope wél zegt dat hij van haar houdt, terwijl hij tegen mij alleen maar kan zeggen dat hij me ‘leeft’.

Ik doe mijn uiterste best om me niet om te draaien en in zijn gezicht te slaan. Hij heeft gedronken en was half in slaap toen hij het zei. Ik mag niet zomaar aannemen dat ze iets voor hem betekent – voor hetzelfde geld is het gewoon een droom. Maar wie is die Hope in vredesnaam? En waarom houdt hij van haar?

Dertien jaar geleden

Ik zweet omdat het warm is onder deze dekens, maar ik wil ze niet van mijn hoofd halen. Ik weet dat het niet uitmaakt of ik de dekens over mijn hoofd heb getrokken of niet als de deur opengaat, maar ik voel me op deze manier veiliger. Ik steek mijn vinger naar buiten en til het stukje deken op dat voor mijn ogen hangt. Ik kijk naar de deurknop, zoals ik elke avond doe.

Niet omdraaien. Niet omdraaien. Alsjeblieft, niet omdraaien.

Het is altijd zo stil in mijn kamer en dat vind ik vreselijk. Soms hoor ik dingen waarvan ik denk dat het de deurknop kan zijn en dan gaat mijn hart heel hard en snel bonzen. En nu gaat mijn hart al heel hard en snel bonzen als ik alleen maar naar de deurknop kijk, maar ik kan er niet mee ophouden. Ik wil niet dat hij omdraait. Ik wil niet dat de deur opengaat. Ik wil het niet.

Alles is zo stil.

Zo stil.

De deurknop draait niet om.

Mijn hart bonst niet meer zo hard en snel.

Mijn ogen worden zwaar en eindelijk doe ik ze dicht.

Ik ben zo blij dat dit niet een van die avonden is waarop de deurknop omdraait.

Het is zo stil.

Zo stil.

Maar dan niet meer, want de deurknop draait om.

Zaterdag 27 oktober 2012, ergens in de nacht

‘Sky.’

Ik ben zo zwaar. Alles is zo zwaar. Ik hou niet van dit gevoel. Er ligt niets op mijn borst, maar ik voel een druk die ik nooit eerder heb gevoeld. En verdriet. Een overweldigend verdriet verteert me en ik heb geen idee waarom. Mijn schouders schokken en ergens in de kamer klinken er snikken. Wie huilt er?

Huil ík?

‘Sky, wakker worden.’

Ik voel zijn arm om me heen. Zijn wang drukt tegen de mijne. Hij is achter me en drukt me stevig tegen zijn borst. Ik duw zijn arm van me af, kom overeind en kijk om me heen. Het is donker buiten. Ik begrijp het niet. Ik huil.

Hij gaat rechtop naast me zitten, draait me naar zich toe, veegt mijn ogen droog met zijn duimen.

‘Je laat me schrikken, schat.’ Hij kijkt me bezorgd aan. Ik knijp mijn ogen dicht en probeer mezelf weer onder controle te krijgen, want ik heb geen idee wat er allemaal gebeurt en ik krijg geen adem. Ik hoor mezelf huilen en kan daardoor niet ademhalen.

Ik kijk op de klok op het nachtkastje. Drie uur in de nacht. Alles begint weer een beetje op zijn plaats te vallen, maar… waarom huil ik?

‘Waarom huil je, lieverd?’ vraagt Holder. Hij trekt me naar zich toe en ik laat hem begaan. Hij voelt veilig. Hij geeft me het gevoel dat ik thuis ben als hij zijn armen om me heen slaat. Hij houdt me vast, wrijft over mijn rug, kust me op mijn slaap. ‘Rustig maar,’ zegt hij steeds. Het lijkt alsof hij me voor altijd blijft vasthouden.

Langzaam maar zeker verdwijnt het gewicht van mijn borst, het verdriet verdampt en ik huil niet meer.

Maar ik ben wel bang, want zoiets is me nooit eerder overkomen. Nooit in mijn leven heb ik een zo ondraaglijk verdriet gevoeld. Hoe kon dat zo echt voelen in een droom?

‘Alles in orde?’ fluistert hij.

Ik knik tegen zijn borst.

‘Wat was er aan de hand?’

Ik schud mijn hoofd. ‘Ik weet het niet. Een nachtmerrie, denk ik.’

‘Wil je erover praten?’ Zijn handen strelen mijn haar.

Ik schud mijn hoofd. ‘Nee. Ik wil het niet weer oprakelen.’

Hij houdt me nog lang vast voor hij een kus op mijn voorhoofd drukt. ‘Ik wil niet weg, maar ik moet. Ik wil je niet in de problemen brengen.’

Ik knik, maar blijf hem onverminderd vasthouden. Het liefst zou ik hem smeken mij niet alleen te laten, maar ik wil niet wanhopig en bang klinken. Iedereen heeft weleens een nachtmerrie en ik begrijp niet waarom ik er zo heftig op reageer.

‘Ga weer slapen, Sky. Er is niets aan de hand. Je hebt gewoon een nachtmerrie gehad.’

Ik ga weer liggen en doe mijn ogen dicht. Ik voel zijn lippen op mijn voorhoofd en daarna is hij verdwenen.

Zaterdag 27 oktober 2012, 20:20 uur

Ik omhels zowel Breckin als Max op de parkeerplaats van de galerie. De opening is afgelopen en Holder en ik gaan naar zijn huis. Ik zou eigenlijk nerveus moeten zijn om wat er vanavond tussen ons zou kunnen gebeuren, maar ik heb helemaal geen last van zenuwen. Alles voelt goed met hem. Althans, op dat ene zinnetje na dat ik steeds weer in mijn hoofd hoor.

Ik hou van je, Hope.

Ik wil hem ernaar vragen, maar het lukt niet. In de galerie kon ik er niet met goed fatsoen over beginnen. Nu lijkt een goed moment, maar elke keer als ik mijn mond opendoe, klap ik weer dicht. Ik denk dat ik vooral bang ben voor wie ze is en wat ze voor hem betekent. Hoe langer ik het uitstel om hem ernaar te vragen, hoe langer ik heb voordat ik gedwongen word de waarheid onder ogen te zien.

‘Wil je iets eten?’ vraagt hij als we de parkeerplaats af rijden.

‘Ja,’ antwoord ik snel, opgelucht dat hij mij uit mijn gepieker haalt. ‘Een cheeseburger, en frietjes. En ik wil een chocolademilkshake.’

Hij lacht en pakt mijn hand. ‘Een beetje veeleisend zijn we wel, nietwaar, prinses?’

Ik laat zijn hand los en draai naar hem toe. ‘Noem me niet zo,’ snauw ik.

Hij kijkt even opzij en kan waarschijnlijk de woede op mijn gezicht zien, zelfs in het donker. ‘Hé.’ Hij pakt mijn hand vast. ‘Ik vind je niet veeleisend, Sky. Het was maar een grapje.’

Ik schud mijn hoofd. ‘Daar gaat het niet om. Noem me geen prinses. Ik haat dat woord.’

Na nog een blik van opzij kijkt hij weer op de weg voor zich. ‘Goed.’

Ik kijk uit het raam en probeer het woord uit mijn hoofd te krijgen. Ik weet niet waarom ik zo’n bloedhekel heb aan bijnamen, maar het is nu eenmaal zo. Natuurlijk reageerde ik overdreven, maar hij mag me nooit meer zo noemen. En hij mag me ook niet met de naam van een van zijn exen aanspreken. Hou het gewoon bij Sky… veel veiliger.

We rijden in stilzwijgen verder en ik krijg hoe langer hoe meer spijt van mijn reactie. Eigenlijk zou ik me drukker moeten maken over het feit dat hij me met de naam van een ander meisje aanspreekt dan dat hij me prinses noemt. Het is bijna alsof ik mijn woede op iets anders richt omdat ik te bang ben om te beginnen over wat me echt dwarszit. Het enige wat ik wil is een dramaloze avond met hem. Er is nog tijd genoeg om hem naar Hope te vragen.

‘Het spijt me, Holder.’

Hij knijpt in mijn hand en trekt die op zijn schoot, maar hij zegt verder niets.

Als we op de oprit bij zijn huis staan, stap ik uit. We zijn niet meer gestopt voor eten, maar ik heb geen zin om er nu over te beginnen. Hij loopt me bij de passagierskant tegemoet en slaat zijn arm om me heen, en ik beantwoord zijn omhelzing. Hij drukt me met mijn rug tegen de auto en ik druk mijn hoofd tegen zijn schouder om zijn geur op te snuiven. Het ongemakkelijke gevoel van de rit blijft nog even hangen, dus ik probeer zo ontspannen mogelijk tegen hem aan te leunen, om hem te laten weten dat ik nergens meer aan denk. Hij laat zijn vingers over mijn armen op en neer glijden, wat me kippenvel geeft.

‘Mag ik je iets vragen?’ zegt hij.

‘Natuurlijk.’

Hij zucht, doet een stap achteruit en kijkt me aan. ‘Heb ik je maandag overstuur gemaakt? In mijn auto? Als dat zo is, spijt me dat. Ik weet niet wat er met me gebeurde. Ik ben geen watje, kan ik je verzekeren. Ik heb niet meer gehuild sinds Les overleed, en ik was helemaal niet van plan om het in jouw bijzijn te doen.’

Ik leg mijn hoofd tegen zijn borst en omhels hem stevig. ‘Weet je nog dat ik vannacht wakker werd na die droom?’

‘Ja, natuurlijk.’

‘Dat is de tweede keer dat ik heb gehuild sinds ik vijf was. De enige andere keer was toen je me vertelde wat er met jouw zus was gebeurd. Ik heb daarna in de badkamer gehuild. Het was maar een traan, maar het telt toch. Als wij bij elkaar zijn, staan onze emoties misschien op scherp en worden we allebei watjes.’

Hij lacht en kust me op mijn hoofd. ‘Ik heb het idee dat ik niet lang meer van je zal hoeven leven.’ Hij geeft me nog een snelle kus en pakt mijn hand. ‘Klaar voor de rondleiding?’

Ik volg hem naar zijn huis, maar ben in gedachten nog bij zijn laatste opmerking. Als hij niet meer van me hoeft te leven, betekent het dat hij van me gaat houden. Zonder het te zeggen heeft hij dat zojuist bekend, en het verbazingwekkendste is dat ik die bekentenis heel fijn vond.

We lopen naar binnen en het huis is heel anders dan ik dacht. Het lijkt niet heel groot vanbuiten, maar het heeft een hal. De meeste huizen die ik ken hebben geen hal. Een doorgang rechts geeft toegang tot de woonkamer, waar alle wanden met niets dan boeken zijn bedekt. Ik heb het gevoel dat ik in de hemel ben beland. ‘Wauw,’ zeg ik, terwijl ik mijn ogen over de rijen boekruggen van de vloer tot het plafond laat gaan.

‘Ja, mijn moeder was nogal kwaad toen ze de e-reader hadden uitgevonden.’

Ik lach. ‘Ik mag je moeder nu al. Wanneer stel je me aan haar voor?’

Hij schudt zijn hoofd. ‘Ik stel geen meisjes voor aan mijn moeder.’ Zijn stem klinkt net zo afstandelijk als zijn woorden, en op het moment dat hij het zegt, verandert zijn gezichtsuitdrukking. Hij beseft dat hij me heeft gekwetst. Snel komt hij naar me toe en neemt mijn gezicht tussen zijn handen. ‘Nee, nee. Zo bedoelde ik dat niet. Ik wil niet zeggen dat jij hetzelfde bent als andere meisjes. Het was niet de bedoeling dat het er zo uit zou komen.’

Ik hoor wat hij zegt, maar de boodschap is duidelijk: kennelijk vindt hij het na al die tijd dat we nu wat met elkaar hebben nog steeds niet serieus genoeg om me aan zijn moeder voor te stellen. Ik vraag me af of we dan ooit zover zullen komen.

‘Heeft Hope haar wel ontmoet?’ Ik weet dat ik het niet moet zeggen, maar ik kan het niet meer inhouden. Vooral niet nu ik hem ‘andere meisjes’ hoor zeggen. Ik ben natuurlijk niet gek. Ik weet dat hij met andere meisjes is geweest voordat hij mij ontmoette. Maar ik vind het niet prettig om hem dat te horen zeggen, en nog minder om met hun namen te worden aangesproken.

‘Wát?’ Hij laat zijn handen zakken en doet een stap achteruit. ‘Waarom zei je dat?’ De kleur trekt uit zijn gezicht en ik heb onmiddellijk spijt van mijn woorden.

‘Laat maar. Het is niets. Ik hoef je moeder niet te ontmoeten.’ Ik wil dat dit voorbij is, wat het ook voorstelt. Ik had al het gevoel dat ik er vanavond niet over moest praten. Ik wil terug naar de rondleiding en net doen alsof dit gesprek nooit heeft plaatsgevonden.

Hij pakt mijn handen. ‘Waarom zei je dat, Sky? Waarom noemde je die naam?’

Ik schud mijn hoofd. ‘Het is niet belangrijk. Je was dronken.’

Zijn ogen gaan half dicht en ik begrijp dat ik niet meer aan dit gesprek ontkom. Ik zucht, schraap mijn keel en geef onwillig toe. ‘Toen je gisteravond in slaap viel… zei je dat je van me hield. Maar je noemde me Hope, dus je had het niet echt tegen mij. Je had gedronken en je was half in slaap, dus je hoeft het niet uit te leggen. Ik weet zelfs niet zeker of ik wel wil weten waarom je het zei.’

Hij grijpt naar zijn haar en kreunt. ‘Sky.’ Hij doet een stap naar voren en slaat zijn armen om me heen. ‘Het spijt me. Het moet een stomme droom zijn geweest. Ik ken niet eens iemand die Hope heet en ik heb zeker nooit een vriendin gehad met die naam, als je dat soms denkt. Het spijt me ontzettend dat het gebeurd is. Ik had nooit dronken naar jouw huis moeten komen.’ Hij kijkt me aan en al zegt mijn instinct dat hij liegt, zijn ogen staan oprecht. ‘Je moet me geloven. Ik zou het vreselijk vinden als je ook maar een moment dacht dat ik iets voor iemand anders zou voelen. Ik heb dit nog nooit voor iemand gevoeld.’

Elk woord dat uit zijn mond komt druipt van de oprechtheid en eerlijkheid. Als ik bedenk dat ik niet meer weet waarom ik huilend wakker werd, is het goed mogelijk dat zijn gepraat in zijn slaap ook uit een willekeurige bron kwam. En alles wat hij zojuist heeft gezegd, toont aan hoe serieus het tussen ons is geworden.

Ik kijk naar hem op en probeer een soort reactie te geven op alles wat hij zei. Ik doe mijn mond open en wacht op de woorden, maar die komen niet. Plotseling ben ik degene die meer tijd nodig heeft om mijn gedachten op een rij te zetten.

Met zijn handen nog op beide wangen wacht hij tot ik de stilte verbreek, maar de nabijheid van mijn mond laat zijn geduld verdampen. ‘Ik moet je kussen,’ zegt hij verontschuldigend, als hij me naar voren trekt. We staan nog steeds in de hal, maar hij pakt me moeiteloos op en zet me op de trap naar de slaapkamers. Ik leun achterover en hij zet zijn lippen weer op de mijne, met zijn handen op de houten treden aan weerszijden van mijn hoofd.

Vanwege onze positie moet hij een knie tussen mijn dijen zetten. Dat hoeft niet zo veel voor te stellen, maar met deze jurk aan is het toch heel opwindend. Het zou hem geen enkele moeite kosten om me hier op de trap te nemen, maar ik hoop dat we op z’n minst naar zijn slaapkamer gaan voordat hij een poging doet. Ik vraag me af of hij iets verwacht, vooral na de sms die ik per ongeluk naar hem toe stuurde. Hij is een jongen, natuurlijk verwacht hij iets. Zou hij weten dat ik nog maagd ben? Moet ik hem dat vertellen? Ik denk van wel. Hij zal het waarschijnlijk wel merken.

‘Ik ben maagd,’ gooi ik eruit, terwijl hij me nog kust. Onmiddellijk vraag ik me af wat ik aan het doen ben. Het zou verboden moeten zijn dat ik ooit nog een woord zeg. Er zou een Ursula moeten zijn die me van mijn stem berooft, want ik heb er zelf kennelijk geen controle meer over op het moment dat ik aan seks denk.

Hij houdt onmiddellijk op met kussen, komt langzaam overeind en kijkt me diep in mijn ogen. ‘Sky, ik kus je omdat het soms onmogelijk is om je niet te kussen. Je weet wat je mond met mij doet. Ik verwacht niets anders, goed? Zolang ik je kan kussen, kan de rest wachten.’ Hij drukt mijn haar achter mijn oren en kijkt me oprecht aan.

‘Ik vond dat je het moest weten. Ik had misschien een beter moment moeten afwachten voor die mededeling, maar soms gooi ik er zomaar dingen uit zonder na te denken. Het is een slechte eigenschap waar ik me aan erger omdat ik het op de onhandigste momenten doe. Zoals nu.’

Hij lacht en schudt zijn hoofd. ‘Nee, stop er niet mee. Ik vind het heerlijk als je dingen zegt zonder na te denken. En je lange, nerveuze monologen zijn ook geweldig. Haast opwindend.’

Ik bloos. Opwindend genoemd worden is dus echt… opwindend.

‘Weet je wat ook opwindend is?’ Hij buigt weer over me heen.

Zijn speelse uitdrukking verjaagt het opgelaten gevoel. ‘Wat dan?’

Hij grijnst. ‘Proberen van elkaar af te blijven terwijl we een film kijken.’ Hij staat op, trekt me overeind en neemt me mee de trap op, naar zijn kamer.

Hij doet de deur open, loopt als eerste naar binnen, draait zich om en zegt dat ik mijn ogen dicht moet doen.

In plaats daarvan kijk ik hem boos aan. ‘Ik hou niet van verrassingen.’

‘En je houdt ook niet van cadeautjes en sommige bijnamen. Ik leer steeds meer. Maar dit is gewoon iets heel vets wat ik je wil laten zien – het is geen cadeau. Dus zeur niet en doe je ogen dicht.’

Ik doe wat hij zegt en hij trekt me de kamer in. Ik vind het nu al heerlijk hier, want de kamer ruikt precies zoals hij. Hij trekt me nog een paar stappen naar voren en legt zijn handen op mijn schouders. ‘Ga zitten.’ Hij duwt me naar beneden. Ik ga zitten op wat als een bed aanvoelt en dan lig ik plotseling plat op mijn rug, terwijl hij mijn voeten optilt. ‘Ogen dicht houden.’

Ik voel hoe hij mijn voeten op het bed trekt en me tegen een kussen zet. Hij pakt de zoom van mijn jurk en trekt die naar beneden, om te zorgen dat hij fatsoenlijk blijft zitten. ‘Ik moet je wel bedekt houden. Je mag me niet te veel bloot laten zien als je zo op je rug ligt.’

Ik lach, maar hou mijn ogen dicht. Hij kruipt plotseling over me heen, voorzichtig zodat ik geen knie in mijn maag krijg. Ik voel hoe hij zich naast mij nestelt, tegen zijn kussen. ‘Goed. Doe je ogen open en bereid je voor op een overweldigende ervaring.’

Ik ben bang. Langzaam doe ik mijn ogen open. Ik aarzel om te zeggen wat ik zie, want ik denk haast dat het een televisie is. Maar televisies zijn meestal niet meer dan een meter breed. Dit ding is kolossaal. Holder richt de afstandsbediening erop en het scherm komt tot leven.

‘Wauw,’ zeg ik, onder de indruk. ‘Gigantisch.’

‘That’s what she said.’

Ik geef hem een por met mijn elleboog en hij lacht.

Hij richt de afstandsbediening weer op de televisie. ‘Wat is jouw favoriete film? Ik heb Netflix.’

Ik draai mijn hoofd in zijn richting. ‘Net-wat?’

Hij lacht en schudt teleurgesteld zijn hoofd. ‘Ik vergeet steeds dat de technologie een vreemde wereld voor je is. Het is zoiets als een e-reader, maar dan met films en televisieseries in plaats van boeken. Je kunt vrijwel alles zien met een druk op de knop.’

‘Zit er reclame tussen?’

‘Nee,’ zegt hij trots. ‘Dus, wat mag het zijn?’

‘Heb je The Jerk? Ik ben gek op die film.’

Zijn armen vallen op zijn borst. Hij drukt op de uitknop en zet de tv uit. Het blijft een aantal seconden stil en dan zucht hij diep. Nadat hij de afstandsbediening op zijn nachtkastje heeft gelegd, draait hij zich om en kijkt me aan. ‘Ik wil niet meer tv-kijken.’

Wat is dit nou? Wat heb ik in vredesnaam verkeerd gezegd?

‘Prima. We hoeven niet naar The Jerk te kijken. Zoek maar iets anders uit, klein kind,’ lach ik.

Hij geeft een poosje geen antwoord terwijl hij me uitdrukkingsloos blijft aankijken. Dan laat hij zijn hand over mijn buik om mijn middel glijden, om me stevig vast te grijpen en tegen zich aan te trekken. ‘Weet je,’ zegt hij, met zijn ogen half dichtgeknepen, terwijl hij mijn hele lichaam opneemt. Hij volgt het patroon van mijn jurk met een vinger en laat die zachtjes over mijn buik glijden. ‘Ik kan leven met wat die jurk met me doet.’ Hij kijkt weer van mijn buik naar mijn mond. ‘Ik kan er zelfs mee leven dat ik voortdurend naar je lippen moet kijken, zelfs als ik ze niet kan kussen. Ik kan leven met hoe je lach klinkt en met mijn verlangen om mijn lippen op de jouwe te drukken.’

Zijn mond komt dichter bij de mijne en de manier waarop zijn stem verlaagt tot een soort lyrische, vervoerende poëzie maakt dat mijn hart als een razende tekeergaat in mijn borst. Hij buigt voorover en kust mijn wang lichtjes, zijn warme adem botst op mijn huid terwijl hij praat. ‘Ik kan zelfs leven met de miljoenen keren dat ik onze eerste kus de afgelopen maand door mijn hoofd heb laten gaan. Hoe je voelde, hoe je klonk. Zoals je naar me opkeek vlak voordat mijn lippen de jouwe raakten.’

Hij rolt boven op me en buigt mijn armen boven mijn hoofd. Ik zuig ieder woord dat hij uitspreekt op en wil geen seconde missen van wat hij nu doet. Hij zit over mij heen, met zijn gewicht op zijn eigen knieën. ‘Maar weet je waar ik niet mee kan leven, Sky? Wat me gek maakt en ervoor zorgt dat ik elke vierkante centimeter van je lichaam met mijn handen en mond wil voelen? Het feit dat The Jerk jouw favoriete film aller tijden is. Begrijp je dat?’ Hij laat zijn mond zakken tot onze lippen elkaar raken. ‘Dat is zo ongelooflijk opwindend dat ik er aardig zeker van ben dat we nu moeten zoenen.’

Hij maakt me aan het lachen met zijn spelletje en ik fluister verleidelijk tegen zijn lippen: ‘He hates these cans…’

Holder kreunt en kust me. ‘Nog een keer. Alsjeblieft. Filmcitaten zijn nog opwindender dan kussen.’

Ik lach en geef een volgend citaat. ‘Stay away from the cans!’

Hij kreunt speels in mijn oor. ‘Geweldig. Nog een. Doe er nog eentje, alsjeblieft.’

‘That’s all I need,’ zeg ik plagerig. ‘The ashtray, this paddle game, and the remote control, and the lamp… That’s all I need. I don’t need one other thing, not one.’

Hij lacht nu hardop. Six en ik hebben die film zo vaak gezien dat hij nog verbaasd zou staan hoeveel van die citaten ik paraat heb.

‘Is dat álles wat je nodig hebt?’ Hij zegt het verbaasd. ‘Weet je het zeker, Sky?’ Zijn stem is glad en verleidelijk en als ik rechtop had gestaan, zou ik nu door mijn knieën zijn gegaan.

Ik schud mijn hoofd en mijn glimlach verdwijnt. ‘Jou,’ fluister ik. ‘Ik heb de lamp, de asbak, het spelletje en de afstandsbediening nodig… en jou. Dat is alles. Iets anders hoef ik niet.’

Hij lacht, maar zijn lach verdwijnt snel als hij weer naar mijn mond kijkt. Hij neemt hem nauwkeurig op, alsof hij aan het bedenken is wat hij er het eerstvolgende uur mee wil gaan doen. ‘Ik moet je nu kussen.’ Zijn mond vindt de mijne en op dit moment is hij écht alles wat ik nodig heb.

Hij steunt op handen en knieën en kust me fel, maar ik wil dat hij op me gaat liggen. Mijn handen liggen nog boven mijn hoofd en mijn mond kan de woorden niet vormen zolang hij me kust. Het enige wat ik kan doen, is mijn voeten optrekken en zijn knie wegduwen, en dus doe ik dat.

Op het moment dat zijn lichaam op het mijne valt, haal ik hijgend adem. Hardop. Ik had er geen rekening mee gehouden dat mijn jurk ook omhoog zou gaan als ik mijn been optrok. Ver omhoog. In combinatie met de stugge stof van zijn spijkerbroek wordt de sensatie verklaarbaar.

‘Allemachtig, Sky,’ zegt hij tussen twee ademloze kusmomenten door waarmee hij mijn mond in verrukking brengt. Hij is nu al buiten adem en we zijn nog geen minuut bezig. ‘Je voelt ongelooflijk. Dank je dat je die jurk hebt aangetrokken.’ Hij kust me en mompelt nu en dan iets in mijn mond. ‘Ik vind die…’ Hij laat zijn lippen over mijn kin tot halverwege mijn hals dalen. ‘Ik vind die jurk van jou echt geweldig.’ Hij ademt nu zo zwaar dat ik zijn gemompelde woorden nauwelijks meer kan verstaan. Hij schuift iets verder naar beneden op het bed totdat zijn mond de onderkant van mijn hals bereikt. Ik buig mijn hoofd achterover om hem ruimte te geven, want zijn lippen zijn op dit moment meer dan welkom. Hij laat mijn handen los zodat hij zijn mond naar mijn borst kan laten dalen. Een hand vindt mijn dij en kruipt langzaam omhoog, de laatste resten bedekking van mijn jurk opzij duwend. Boven aan mijn dij houdt de hand stil en knijpt stevig, alsof hij de vingers beveelt niet verder te gaan.

Ik beweeg mijn lichaam onder hem, in de hoop dat hij de hint begrijpt dat ik zijn hand probeer verder te laten gaan, naar waar hij maar naartoe wil. Ik wil niet dat hij zich onzeker voelt of ook maar een moment de indruk krijgt dat ik niet verder wil gaan. Ik wil dat hij doet wat hij wil doen, omdat ik hem nodig heb. Hij moet deze avond zo veel mogelijk honken halen, want ik ben plotseling hebberig geworden en wil ze allemaal.

Hij begrijpt mijn lichamelijke aanwijzingen en zijn hand kruipt dichter naar de binnenkant van mijn dij. De verwachting van zijn aanraking is al genoeg om al mijn spieren vanaf mijn middel te laten spannen. Zijn lippen hebben eindelijk de weg gevonden van mijn hals naar de bolling van mijn borsten. De volgende stap voor hem is dat hij mijn jurk helemaal weghaalt, maar daarvoor zou hij zijn andere hand nodig hebben, en het bevalt me heel goed waar die nu is. Hij zou nog een paar centimeter verder mogen kruipen, maar beslist niet verder weg.

Ik leg mijn handen om zijn gezicht, dwing hem me intenser te zoenen en laat mijn handen dan over zijn rug gaan.

Hij heeft zijn shirt nog aan.

Dat is niet goed.

Ik grijp naar zijn buik en trek het shirt over zijn hoofd, zonder me te realiseren dat hij dan ook zijn hand van mijn dij moet halen. Misschien kreun ik even als ik dat besef, want hij grijnst en kust mijn mondhoek.

We kijken elkaar aan en hij streelt mijn gezicht met zijn vingertoppen, centimeter voor centimeter. Hij blijft me voortdurend aankijken, zelfs wanneer hij zijn hoofd laat zakken en kusjes rond mijn lippen geeft. De manier waarop hij me aankijkt, geeft me het gevoel dat… Ik probeer er een naam aan te geven, maar kan niets bedenken. Hij geeft me gewoon gevoel, punt. Hij is de enige jongen ooit die erom geeft of ik wat voel of niet en alleen al daarom laat ik hem nog een stukje van mijn hart stelen. Maar het voelt alsof het niet genoeg is, want ik wil hem alles geven.

‘Holder,’ hijg ik. Zijn handen glijden over mijn middel en hij komt nog dichterbij.

‘Sky,’ antwoordt hij met dezelfde intonatie. Zijn mond vindt mijn lippen weer en zijn tong glijdt naar binnen – zoet en warm en hoewel ik hem net nog geproefd heb, heb ik hem al gemist. Zijn handen steunen aan weerszijden van mijn hoofd en hij zorgt ervoor dat hij me niet met zijn handen of lichaam aanraakt, alleen met zijn mond.

‘Holder,’ mompel ik, me terugtrekkend. Ik leg een hand op zijn wang. ‘Ik wil het. Vanavond. Nu.’

Zijn uitdrukking verandert niet. Hij kijkt me aan alsof hij me niet heeft gehoord. Misschien hoorde hij me ook echt niet, want hij reageert niet op mijn uitnodiging.

‘Sky…’ Hij klinkt aarzelend. ‘Het hoeft niet. Ik wil dat je er honderd procent zeker van bent. Goed?’ Hij streelt mijn wang. ‘Ik wil je niets overhaast laten doen.’

‘Dat weet ik. Maar ik zeg dat ik het wil. Ik heb het nooit eerder gewild, maar met jou wel.’

Hij kijkt me strak aan en zuigt al mijn woorden op. Hij is in ontkenning of in shock, maar met geen van beide schiet ik iets op. Ik leg mijn handen op zijn wangen en trek zijn lippen naar me toe. ‘Ik zeg geen ja, Holder. Ik zeg alsjeblieft.’

Op dat moment persen zijn lippen zich op de mijne en begint hij te kreunen. Als ik het geluid diep uit zijn borst hoor opwellen, is dat de bevestiging van mijn beslissing. Ik heb hem nodig, nu direct.

‘Doen we dit echt?’ zegt hij, terwijl hij me wild kust.

‘Ja. We doen het echt. Ik ben nooit ergens zekerder van geweest.’

Zijn hand glijdt naar mijn dij en tussen mijn heup en mijn broekje, dat hij naar beneden begint te trekken.

‘Je moet me alleen één ding beloven,’ zeg ik.

Hij kust me zacht, trekt zijn hand terug van mijn ondergoed (shit) en knikt. ‘Wat je maar wilt, schat.’

Ik pak zijn hand en leg die weer op mijn heup. ‘Ik wil dit, maar alleen als je belooft dat we de beste eerste keer in de geschiedenis van eerste keren zullen beleven.’

Hij lacht. ‘Met jou en mij, Sky… kan het gewoon niet anders.’ Hij duwt zijn arm onder mijn rug en trekt me overeind. Zijn handen gaan naar mijn armen en zijn vingers pakken de dunne bandjes van mijn jurk, die hij van mijn schouders laat glijden. Ik doe mijn ogen dicht, druk mijn wang tegen de zijne en grijp in zijn haar. Ik voel zijn adem op mijn schouder voordat zijn lippen volgen. Hij kust me nauwelijks, maar het is alsof hij met die ene kus mijn hele wezen in vuur en vlam zet.

‘Ik doe hem uit,’ zegt hij.

Ik heb mijn ogen nog steeds dicht en ik weet niet zeker of zijn woorden een mededeling of een vraag zijn, maar ik knik. Hij trekt mijn jurk over mijn hoofd en mijn blote huid tintelt onder zijn aanraking. Voorzichtig legt hij me terug tegen het kussen en ik doe mijn ogen open om naar hem op te kijken en te bedenken hoe ongelooflijk mooi hij echt is. Nadat hij me een paar tellen intens heeft opgenomen, gaat zijn blik naar zijn hand op mijn middel.

Langzaam laat hij zijn ogen over mijn hele lichaam gaan. ‘O, Sky.’ Hij laat zijn hand over mijn buik glijden, buigt voorover en drukt er zacht een kus op. ‘Je bent ongelooflijk.’

Ik heb me nooit zo letterlijk blootgegeven aan iemand, maar door de manier waarop hij mij bewondert, wil ik me alleen nog maar meer blootgeven. Hij laat zijn handen naar mijn bh glijden en duwt zijn duimen er iets onder – mijn lippen wijken weer uiteen en mijn ogen gaan automatisch dicht.

Ik verlang naar hem, ik verlang zo vreselijk naar hem.

Ik grijp zijn hoofd, trek het naar me toe en sla mijn benen om zijn heupen. Hij kreunt en laat zijn hand weer van mijn bh naar mijn middel glijden. Hij duwt mijn broekje over mijn dijen en dwingt me mijn benen los te maken om het te kunnen uittrekken. Mijn bh volgt al snel en als al mijn kleding verdwenen is, zwaait hij zijn benen van het bed en staat half op om over mij heen te buigen. Ik heb zijn gezicht nog steeds vast en we kussen elkaar fel terwijl hij zijn broek uittrekt en weer op het bed klimt om boven op mij te komen liggen. We liggen voor het eerst naakt tegen elkaar, zo intiem dat er geen lucht tussen kan komen, maar het voelt nog niet intiem genoeg. Hij komt omhoog, rommelt in het nachtkastje en haalt een condoom uit de la. Hij legt het op bed, om daarna weer op mij te gaan liggen. Zijn gewicht dwingt mijn benen verder uit elkaar. Ik huiver als ik besef dat het verlangen in mijn maag plotseling is omgeslagen in ongerustheid.

Misselijkheid.

Angst.

Mijn hart bonkt en ik adem met horten en stoten. Er branden tranen in mijn ogen terwijl zijn hand naast ons op het bed tast, op zoek naar het condoom. Hij vindt het en ik hoor hoe hij de verpakking openscheurt, maar ik knijp mijn ogen dicht. Dan voel ik hoe hij overeind komt op zijn knieën. Ik weet dat hij het nu omdoet en ik weet wat er daarna komt. Ik weet hoe het voelt, hoeveel pijn het doet en hoe vreselijk ik moet huilen wanneer het voorbij is.

Maar hoe weet ik dat? Hoe kan ik het weten als ik het nooit eerder heb gedaan?

Mijn lippen beginnen te trillen als hij weer tussen mijn benen komt zitten. Ik probeer ergens aan te denken om de angst weg te nemen, stel me de lucht voor met de sterren, zo mooi allemaal, en ik probeer mijn paniek te onderdrukken. Als ik mezelf voorhoud dat de lucht mooi is en blijft, kan ik daaraan denken en vergeten hoe lelijk dit hier is. Ik wil mijn ogen niet opendoen en dus tel ik alleen maar voor mezelf in mijn hoofd. Ik stel me de sterren boven mijn bed voor en begin helemaal onderaan, om dan naar boven te werken.

Een, twee, drie…

Ik tel en ik tel en ik tel.

Tweeëntwintig, drieëntwintig, vierentwintig…

Ik hou mijn adem in en concentreer me volledig op de sterren.

Zevenenvijftig, achtenvijftig, negenenvijftig…

Ik wil dat hij al klaar is. Ik wil hem van me af hebben.

Eenenzeventig, tweeënzeventig, drieën…

‘Sky, verdomme!’ brult Holder. Hij trekt mijn arm van mijn ogen. Ik wil niet dat hij me dwingt hem aan te kijken, dus ik hou mijn arm steviger tegen mijn gezicht zodat alles donker blijft en ik kan blijven tellen.

Plotseling zweeft mijn rug in de lucht en lig ik niet meer tegen het kussen. Mijn armen zijn slap terwijl hij de zijne stevig om mij heen heeft geslagen. Ik kan niet bewegen. Mijn armen zijn krachteloos en ik snik te hard. Ik huil zo vreselijk en hij beweegt me en ik weet niet waarom, dus ik doe mijn ogen open. Ik ga heen en weer, heen en weer en even raak ik in paniek en sluit ik mijn ogen weer omdat ik denk dat hij nog niet klaar is. Maar ik kan de dekens om me heen voelen, zijn arm die mijn rug vasthoudt terwijl hij sussend over mijn hoofd streelt en in mijn oor fluistert.

‘Lieverd, het is in orde.’ Hij drukt zijn lippen in mijn haar en wiegt me zachtjes heen en weer. Ik doe mijn ogen weer open, maar tranen vertroebelen mijn blik. ‘Het spijt me, Sky. Het spijt me vreselijk.’

Hij kust mijn slaap keer op keer terwijl hij me blijft wiegen en telkens zegt dat het hem spijt. Hij biedt zijn verontschuldigingen aan. Blijkbaar wil hij nu wel dat ik hem iets vergeef.

Hij buigt naar achteren en ziet dat mijn ogen open zijn. Zijn ogen zijn rood, maar ik zie geen tranen. Hij trilt wel. Of misschien ben ik dat. Ik denk dat we allebei trillen.

Hij kijkt me aan, op zoek naar iets. Naar míj. Ik begin te ontspannen, want in zijn armen heb ik niet het gevoel dat ik over de rand van een ravijn val. ‘Wat was er aan de hand?’ vraag ik hem. Ik begrijp niet hoe we hier gekomen zijn.

Hij schudt zijn hoofd, met ogen die overlopen van angst en spijt. ‘Ik weet het niet. Je begon plotseling te tellen en te huilen en te trillen en ik probeerde je steeds te laten stoppen, Sky. Maar je hield niet op. Je was doodsbang. Wat heb ik gedaan? Vertel het me alsjeblieft, want het spijt me vreselijk. Ik vind het zo afschuwelijk. Wat heb ik in vredesnaam gedaan?’

Ik schud mijn hoofd omdat ik het antwoord niet weet.

Zijn gezicht vertrekt en hij duwt zijn voorhoofd tegen het mijne. ‘Het spijt me vreselijk. Ik had het nooit zover moeten laten komen. Ik weet niet wat er net is gebeurd, maar je bent er nog niet aan toe.’

Ik ben er niet aan toe?

‘Dus we hebben geen… geen seks gehad?’

Hij laat me los en ik voel zijn hele houding veranderen. De blik in zijn ogen spreekt van verlies en nederlaag. Zijn wenkbrauwen trekken samen als hij mijn wangen in zijn handen neemt. ‘Waar was je, Sky?’

Ik schud mijn hoofd omdat ik hem niet begrijp. ‘Hier.’

‘Nee, ik bedoel daarnet. In je hoofd. Waar ging je naartoe? Je was niet hier bij mij, want nee, er is niets gebeurd. Ik zag aan je gezicht dat er iets niet in orde was, dus ik heb het niet gedaan. Maar nu moet je lang en goed nadenken over waar je in je hoofd bent geweest, want je was in paniek. Je was hysterisch en ik moet weten waardoor dat kwam, zodat ik ervoor kan zorgen dat het nooit meer gebeurt.’

Hij kust me op mijn voorhoofd en laat me los om op te staan en zijn spijkerbroek aan te trekken. Daarna pakt hij mijn jurk van de vloer, slaat die uit en loopt naar me toe om hem over mijn hoofd te trekken. Hij steekt mijn armen omhoog, doet ze in de jurk en trekt het kledingstuk naar beneden. ‘Ik haal een glaasje water voor je, ik ben zo terug.’ Hij kust me voorzichtig op mijn lippen, bijna alsof hij bang is me weer aan te raken. Als hij de kamer uit is, laat ik mijn hoofd tegen de muur leunen en doe mijn ogen dicht.

Ik heb geen idee wat er zojuist is gebeurd, maar de angst dat ik hem zou kunnen verliezen is reëel. Ik heb net een puinhoop gemaakt van een van de intiemste dingen die je met elkaar kunt delen. Ik heb hem het gevoel gegeven dat hij waardeloos is, dat hij iets verkeerd deed, en nu voelt hij zich afschuwelijk. Hij wil waarschijnlijk dat ik wegga, en dat kan ik hem niet kwalijk nemen. Totaal niet. Ik wil ook van mezelf wegrennen.

Ik gooi de dekens van me af, sta op en trek mijn jurk naar beneden. Ik zoek niet eens naar mijn ondergoed. Ik moet naar de badkamer om tot mezelf te komen, zodat hij me daarna naar huis kan brengen. Het is de tweede keer dit weekend dat ik zonder zelfs maar te weten waarom in huilen uitbarst – en de tweede keer dat hij me moet redden. Ik ga het hem niet nog een keer aandoen.

Als ik op zoek naar de badkamer langs de trap kom, kijk ik over de leuning naar de keuken. Hij staat voorovergebogen met zijn ellebogen op de bar, zijn gezicht in zijn handen verborgen. Hij staat daar maar, ellendig en overstuur. Ik kan het niet meer aanzien en doe de eerste deur aan de rechterkant open, verwachtend dat het de badkamer is.

Dat is het niet.

Het is Lesslies slaapkamer. Ik wil de deur weer dichtdoen, maar bedenk me. Ik maak de doorgang wijder en glip naar binnen, om de deur dan achter me te sluiten. Het maakt me niet uit of ik in een badkamer ben, een slaapkamer of een kast… ik heb even rust nodig, tijd om bij te komen van wat er in vredesnaam met me gebeurde. Ik begin te denken dat ik misschien écht krankzinnig ben. Ik ben nooit eerder zo de weg kwijt geweest en het maakt me doodsbang. Mijn handen trillen nog steeds, ik vouw ze voor mijn buik en probeer me op iets anders te concentreren om rustig te worden.

Ik kijk om me heen. De slaapkamer heeft iets verontrustends. Het bed is niet opgemaakt, wat ik vreemd vind. De rest van het huis is keurig, maar Lesslies bed is niet opgemaakt. Midden op de vloer ligt een spijkerbroek, alsof ze die net heeft uitgetrokken. Ik kijk de kamer rond, die precies bij een tienermeisje past. Make-up op de kaptafel, een iPod op het nachtkastje. De kamer ziet eruit alsof ze hier nog dagelijks komt en het is duidelijk dat niemand meer iets heeft aangeraakt sinds ze overleed. Haar foto’s zijn nog te zien aan de muren en op haar kapspiegel. Al haar kleding hangt nog in de kast, of ligt op de bodem ervan. Holder zei dat het meer dan een jaar geleden is dat ze overleed, en ik ben ervan overtuigd dat nog niemand in het gezin het geaccepteerd heeft.

Het geeft me een akelig gevoel om hier te zijn, maar het leidt me af van wat er net is gebeurd, en dus loop ik naar het bed en kijk naar de foto’s aan de muur. De meeste zijn van Lesslie en haar vrienden en vriendinnen, een paar van haar samen met Holder. Ze lijkt veel op Holder met zijn intense, kristalblauwe ogen en donkerbruine haar. Wat mij het meest verbaast, is hoe gelukkig ze kijkt. Op elke foto kijkt ze zo tevreden en vol leven dat het nauwelijks is voor te stellen wat er werkelijk in haar omging. Geen wonder dat Holder geen idee had hoe afschuwelijk ze zich werkelijk voelde. Zeer waarschijnlijk wist niemand dat.

Ik pak een op de kop liggende foto van haar nachtkastje. Als ik hem omdraai en kijk, stokt mijn adem. Op de foto kust ze Grayson op zijn wang en ze hebben hun armen om elkaar geslagen. Het overrompelt me en ik moet op het bed gaan zitten om bij te komen. Haat Holder hem daarom zo? Is dit de reden waarom hij niet wil dat Grayson mij aanraakt? Neemt hij het Grayson soms kwalijk wat Lesslie heeft gedaan?

Ik zit nog op bed met de foto in mijn hand als de deur opengaat. Holder kijkt naar binnen. ‘Wat doe je?’ Hij lijkt niet kwaad dat ik hier ben. Wel lijkt hij slecht op zijn gemak, waarschijnlijk een reactie op wat er is gebeurd.

‘Ik zocht de badkamer,’ zeg ik zacht. ‘Het spijt me. Ik had gewoon even tijd nodig.’

Hij leunt tegen de deurpost, slaat zijn armen over elkaar en laat zijn ogen door de kamer dwalen. Hij neemt alles in zich op, net als ik. Alsof het allemaal nieuw voor hem is.

‘Is hier niemand meer geweest? Sinds zij…’

‘Nee,’ zegt hij snel. ‘Waarom zouden we? Ze is er niet meer.’

Ik knik en leg de foto van Lesslie en Grayson terug op het nachtkastje, op de kop, zoals ze die had achtergelaten. ‘Had ze verkering met hem?’

Aarzelend doet hij een stap naar voren en loopt vervolgens naar binnen. Hij komt naast me zitten en vouwt zijn handen, met zijn ellebogen op zijn knieën. Weer kijkt hij langzaam de kamer rond, zonder direct antwoord te geven. Dan kijkt hij naar mij, slaat een arm om mijn schouder en trekt me tegen zich aan. Door het feit dat hij hier nu bij me zit en me nog steeds wil vasthouden, branden er weer tranen achter mijn ogen.

‘Hij maakte het uit op de avond voordat ze het deed,’ zegt hij zacht.

Ik probeer het niet te laten merken, maar zijn woorden schokken me. ‘Denk je dat hij de reden was? Haat je hem daarom zo?’

Hij schudt zijn hoofd. ‘Ik haatte hem al voordat hij het uitmaakte. Hij heeft haar een boel ellende bezorgd, Sky. Maar nee, ik denk niet dat ze het daarom deed. Misschien was het alleen de druppel. Ver voordat Grayson in beeld kwam, had ze al issues. Dus nee, ik geef hem niet de schuld. Heb ik ook nooit gedaan.’ Hij staat op en pakt mijn hand vast. ‘Kom mee. Ik wil hier niet langer blijven.’

Na een laatste blik in de kamer sta ik op en loop met hem mee. Bij de deur blijf ik nog een keer staan. Hij draait zich om en ziet dat ik naar de foto’s op haar kaptafel kijk. Er staat een ingelijste foto van Holder en Lesslie toen ze klein waren. Ik pak het lijstje op en kijk beter. Ik moet onwillekeurig glimlachen als ik hem zo jong zie. Hen allebei… het is ontwapenend. De onschuld die ze uitstraalden voordat de harde realiteit van het leven toesloeg. Ze staan voor een wit huis en Holder heeft een arm om haar nek geslagen en knijpt haar. Zij klemt haar armen om zijn middel en ze lachen beiden naar de camera.

Mijn ogen gaan van hun gezichten naar het huis achter hen. Het is een wit huis met gele details, en de woonkamer is in twee tinten groen geschilderd.

Onmiddellijk doe ik mijn ogen dicht.

Hoe weet ik dat? Hoe weet ik welke kleur de woonkamer heeft?

Mijn hand begint te trillen en ik probeer adem te halen, maar het lukt niet. Hoe kan het dat ik dat huis ken? Ik ken het huis, net zoals ik plotseling de kinderen op de foto ken. Hoe weet ik dat er een groen met witte schommel achter het huis staat? En drie meter naast de schommel is er een drooggevallen put die afgedekt moet blijven, omdat Lesslies kat er ooit in is gevallen.

‘Gaat het?’ vraagt Holder. Hij probeert de foto uit mijn hand te nemen, maar ik ruk hem snel terug en kijk op. Holder kijkt bezorgd en doet een stap in mijn richting. Ik doe een stap achteruit.

Hoe kan het dat ik hem ken?

Hoe kan het dat ik Lesslie ken?

Waarom heb ik het gevoel dat ik hen mis?

Ik schud mijn hoofd, kijk naar de foto, naar Holder en weer naar de foto. Nu trekt Lesslies pols mijn aandacht. Ze heeft een armbandje om. Precies hetzelfde als ik.

Ik wil hem ernaar vragen, maar ik kan het niet. Ik probeer het, maar er komt niets uit mijn mond, en dus hou ik alleen de foto omhoog. Hij schudt zijn hoofd en zijn gezicht vertrekt alsof zijn hart breekt. ‘Sky, nee,’ zegt hij smekend.

‘Hoe?’ Mijn stem beeft en is nauwelijks hoorbaar. Ik kijk weer naar de foto die ik vasthoud. ‘Er is een schommel. En een waterput. En… de kat. Die kwam vast te zitten in de put.’ Ik kijk naar hem op en de beelden blijven komen. ‘Holder, ik ken de woonkamer. Die is groen en de keuken had een bar die veel te groot was voor ons en… jouw moeder. Ze heet Beth.’ Ik val stil en probeer adem te halen, maar de herinneringen houden niet op. Ze blijven komen en ik kan niet ademhalen. ‘Holder, heet jouw moeder Beth?’

Zijn gezicht vertrekt en hij haalt zijn handen door zijn haar. ‘Sky…’ zegt hij. Hij kan me zelfs niet aankijken. Zijn uitdrukking is verscheurd en verward en hij… heeft tegen me gelogen. Hij houdt iets achter en is bang om het me te vertellen.

Hij kent me. Waar kent hij mij in vredesnaam van en waarom heeft hij het me niet verteld?

Ik voel me plotseling misselijk. Snel loop ik langs hem heen en doe de deur aan de andere kant van de gang open, waarachter zich gelukkig een badkamer bevindt. Ik doe de deur op slot, gooi de ingelijste foto op de wastafel en laat me op de grond zakken.

De beelden en herinneringen overspoelen mijn bewustzijn alsof er sluizen zijn geopend. Herinneringen aan hem, aan haar, aan ons drie en. Herinneringen aan hoe we speelden, hoe ik bij hem thuis at, aan Les en ik die onafscheidelijk waren. Ik hield van haar. Ik was zo jong en zo klein en ik weet niet eens hoe ik Holder en Lesslie kende, maar ik hield van hen. Allebei. De herinnering verbindt zich met verdriet omdat ik nu weet dat de Lesslie die ik kende en van wie ik als klein meisje hield, er niet meer is. Plotseling voel ik me verdrietig omdat ze weg is, maar niet voor mij. Niet voor Sky. Ik ben verdrietig om het kleine meisje dat ik ooit was, omdat haar verdriet over het verlies van Lesslie via mij naar buiten komt.

Hoe kan het dat ik het niet heb geweten? Hoe kan het dat ik het me niet herinnerde toen ik hem voor het eerst zag?

‘Sky, doe open. Alsjeblieft.’

Ik laat me zakken tegen de muur. Het is te veel. De herinneringen, de emoties en het verdriet… het is te veel om in één keer te verwerken.

‘Schatje, alsjeblieft. We moeten praten en dat kan ik niet vanaf hier. Doe de deur alsjeblieft open.’

Hij wist het. Hij wist het vanaf het moment dat hij mij in de supermarkt zag. En toen hij mijn armband zag… wist hij dat ik die van Less lie had gekregen. Hij zag mijn pols en hij wist het.

Mijn verdriet en verwarring maken al snel plaats voor woede. Ik kom overeind en loop snel naar de deur, die ik met een ruk openzwaai. Hij steunt met zijn handen tegen de muur en kijkt me recht aan, maar ik heb het gevoel dat ik niet weet wie hij is. Ik weet niet meer wat nog echt is tussen ons en wat niet meer is dan schijn. Ik weet niet welke gevoelens van hem voor mij zijn, en welke voor het kleine meisje dat ik ooit was.

Ik moet het weten. Ik moet weten wie ze was. Wie ík was. Ik slik mijn angst weg en stel de vraag, ondanks mijn angst dat ik het antwoord al weet. ‘Wie is Hope?’

Zijn harde uitdrukking verandert niet, en dus vraag ik het hem opnieuw, maar nu luider.

‘Wie is Hope, Holder?’

Hij blijft me recht aankijken en zijn handen blijven stevig aan weerszijden van de deuropening geplant, maar hij kan me geen antwoord geven. Om de een of andere reden wil hij niet dat ik het weet. Hij wil niet dat ik me herinner wie ik was. Ik haal diep adem en probeer mijn tranen terug te dringen. Ik ben doodsbang om het te zeggen, want ik wil het antwoord niet weten.

‘Ben ik het?’ vraag ik met een trillende stem. ‘Holder, ben ik Hope?’

Hij zucht en kijkt wanhopig naar het plafond alsof hij probeert niet te huilen. Hij sluit zijn ogen, laat zijn voorhoofd tegen zijn arm zakken, haalt lang en diep adem en kijkt me weer aan. ‘Ja.’

De lucht om me heen wordt dik. Te dik om in te ademen. Ik sta stokstijf stil, recht voor hem, niet in staat me te bewegen. Alles wordt stil, behalve wat ik in mijn hoofd hoor. Er zijn zo veel gedachten en vragen en herinneringen die allemaal om voorrang strijden en ik weet niet of ik moet schreeuwen, slapen of wegrennen.

Ik moet naar buiten. Ik heb het gevoel alsof Holder, de badkamer en dat hele ellendige huis me opsluiten. Ik moet naar buiten, waar ik ruimte heb om alles uit mijn hoofd te verdrijven. Ik wil het allemaal weg hebben.

Ik schuif langs hem heen en hij probeert mijn arm te pakken, maar ik ruk me los.

‘Sky, wacht,’ schreeuwt hij me achterna. Ik ren naar de trap en dender naar beneden, met twee treden tegelijk. Ik hoor dat hij achter me aan komt en dus versnel ik, waardoor mijn voet verder naar voren schiet dan ik wilde. Ik verlies mijn greep op de leuning en val voorover op de vloer onder aan de trap.

‘Sky!’ schreeuwt hij. Ik probeer overeind te komen, maar voordat ik de kans krijg, ligt hij op zijn knieën naast me, met zijn armen om me heen. Ik worstel om vrij te komen zodat ik naar buiten kan, maar hij geeft geen krimp.

‘Naar buiten,’ zeg ik, ademloos en zwak. ‘Ik moet naar buiten. Alsjeblieft, Holder.’

Ik voel hoe hij met zichzelf worstelt. Hij wil me niet loslaten, maar maakt me toch onwillig los van zijn borst en kijkt me aan. ‘Niet weglopen, Sky. Ga naar buiten, maar loop alsjeblieft niet weg. We moeten praten.’

Ik knik. Hij laat me los en helpt me overeind. Zodra ik door de voordeur het gras op loop, vouw ik mijn handen achter mijn hoofd en zuig de koele lucht diep in. Met mijn hoofd in mijn nek kijk ik naar de sterren en ik zou willen dat ik daarboven was in plaats van hierbeneden. Ik wil niet dat de herinneringen blijven komen, want elke verwarrende herinnering roept een nog verwarrender vraag op. Ik begrijp niet waar ik hem van ken. Ik begrijp niet waarom hij het voor mij verborgen hield. Ik begrijp niet dat ik ooit Hope heb geheten, terwijl ik me alleen maar herinner dat ik Sky word genoemd. Ik begrijp niet waarom Karen me heeft verteld dat Sky mijn doopnaam is als dat niet zo is. Alles wat ik dacht te begrijpen, valt in duigen, en er komen dingen aan het licht die ik niet wil weten. Er wordt tegen me gelogen en ik ben doodsbang om te ontdekken wat iedereen voor mij verborgen probeert te houden.

Het voelt alsof ik een eeuwigheid buiten sta terwijl ik probeer grip te krijgen op iets, ik weet niet eens wat het is. Ik moet met Holder praten en ik moet weten wat hij weet, maar de wond die deze avond heeft geslagen is te vers. Ik wil hem niet onder ogen komen nu ik weet dat hij al die tijd iets voor me heeft verzwegen. Alles wat er tussen ons is gebeurd, lijkt ineens een leugen.

Mijn hoofd en lijf kunnen niet nog meer aan op dit moment. Ik wil gewoon naar huis en naar bed. Voordat we kunnen bespreken waarom hij tegen me heeft gelogen, moet ik bijtanken in bed. Ik begrijp niet waarom hij vond dat hij die informatie voor me achter moest houden.

Ik draai me om en loop terug naar het huis. Holder staat in de deuropening naar me te kijken en doet een stap opzij om me binnen te laten. Ik loop regelrecht naar de koelkast in de keuken, pak een fles water en neem een paar grote slokken. Mijn mond is droog omdat het water dat hij voor me zou halen uitbleef.

Ik zet de fles op de bar en kijk hem aan. ‘Breng me naar huis.’

Hij protesteert niet, draait zich om, pakt zijn sleutels van het tafeltje en wenkt mij om hem te volgen. Ik laat het water op de bar staan en loop zwijgend achter hem aan naar de auto. Als ik ben ingestapt, rijdt hij achteruit de oprit af en draait zonder een woord te zeggen de straat in.

We rijden mijn afslag voorbij en het is duidelijk dat hij niet van plan is me naar huis te brengen. Ik kijk naar hem en zijn ogen zijn star gericht op de weg. ‘Breng me naar huis,’ herhaal ik.

Hij kijkt me vastbesloten aan. ‘We moeten praten, Sky. Je hebt vragen, dat weet ik zeker.’

Die heb ik zeker. Ik heb duizenden vragen, maar ik hoopte dat hij me er een nacht over zou laten slapen, zodat ik ze op een rij kon zetten en kon proberen zo veel mogelijk vragen zelf te beantwoorden. Maar het maakt hem kennelijk niet uit wat ik wil. Met tegenzin maak ik de gordel los en draai op mijn stoel. Tegen het portier leunend kijk ik hem aan. Als hij mij geen tijd wil geven om dit te verwerken, overspoel ik hem gewoon met al mijn vragen tegelijk. Maar wel snel, want ik wil dat hij me naar huis brengt.

‘Goed,’ zeg ik koppig. ‘Laten we dit afhandelen. Waarom heb je twee maanden lang tegen mij gelogen? Waarom maakte mijn armband je zo kwaad dat je twee weken niet tegen me kon praten? En waarom zei je niet gewoon direct wie je dacht dat ik was toen we elkaar bij de supermarkt tegenkwamen? Want je wist het, Holder. Je wist wie ik was en om welke reden dan ook leek het je leuk om me aan het lijntje te houden totdat ik het allemaal zelf zou ontdekken. Mag je me eigenlijk wel? Was het spelletje dat je gespeeld hebt het waard dat je mij erger gekwetst hebt dan wie dan ook in mijn hele leven? Want dat is er gebeurd.’ Ik ben zo razend dat ik ervan tril.

Eindelijk geef ik toe aan de tranen, want ook die willen naar buiten, en ik ben het zat om ze tegen te houden. Ik veeg ze met de rug van mijn hand van mijn wangen en praat zachter. ‘Je hebt me pijn gedaan, Holder. Vreselijk veel pijn. Je had beloofd dat je altijd eerlijk tegen me zou zijn.’ Ik schreeuw niet meer, maar praat zo zacht dat ik niet eens zeker weet of hij me wel hoort. Hij blijft stug naar de weg kijken, hufter die hij is. Ik knijp mijn ogen dicht, sla mijn armen over elkaar en zink weg in mijn stoel. Ik kijk door het zijraam en vervloek het karma dat deze hopeloze jongen in mijn leven heeft gebracht zodat hij het kon ruïneren.

Hij blijft gewoon doorrijden zonder te reageren op wat ik heb gezegd, en ik kan alleen maar een bitter lachje produceren. ‘Je bent echt hopeloos,’ mompel ik.

Dertien jaar geleden

‘Ik moet plassen,’ giechelt ze. We verstoppen ons gehurkt onder de veranda voor Dean. Ik speel graag verstoppertje, en ben het liefst degene die zich verstopt. Ik wil niet dat ze weten dat ik nog steeds niet kan tellen, zoals ze me steeds vragen te doen. Dean zegt altijd dat ik tot twintig moet tellen terwijl zij zich verstoppen, maar ik weet niet hoe dat moet. Dus blijf ik gewoon met mijn ogen dicht staan en doe net alsof ik tel. Zij zitten allebei al op school, maar ik mag pas volgend jaar, dus ik kan niet zo goed tellen als zij.

‘Hij komt,’ zegt ze, en ze kruipt nog een meter verder naar achteren. Het zand onder de veranda is koud en ik probeer het niet met mijn handen aan te raken zoals zij doet, maar mijn benen doen pijn.

‘Les!’ schreeuwt hij. Hij komt dichter bij de veranda en loopt regelrecht naar de trap. We zitten al heel lang verstopt en hij heeft geen zin meer om ons te zoeken. Hij gaat op de trap zitten, bijna recht voor ons. Als ik mijn hoofd schuin houd, kan ik bijna zijn gezicht zien. ‘Ik heb geen zin meer!’

Ik draai me om en kijk naar Lesslie. Is ze er klaar voor om naar de buut te rennen? Ze schudt haar hoofd en legt een vinger over haar lippen.

‘Hope!’ schreeuwt hij, nog steeds vanaf de trap. ‘Ik geef het op!’ Hij kijkt rond en zucht zachtjes. Hij mompelt en schopt naar de steentjes onder zijn voeten. Ik moet erom lachen. Lesslie geeft me een por en zegt dat ik stil moet zijn.

Dean begint te lachen en eerst denk ik dat hij ons heeft gehoord, maar ik merk dat hij tegen zichzelf praat.

‘Hope en Les,’ zegt hij zachtjes. ‘HopeLess.’ Hij lacht weer en staat op. ‘Horen jullie dat?’ schreeuwt hij met zijn handen voor zijn mond. ‘Jullie zijn hopeloos!’

Dat hij onze namen in een woord verandert, maakt Lesslie aan het lachen, en ze kruipt onder de veranda vandaan. Ik volg haar en kom overeind op het moment dat Dean zich omdraait en haar ziet. Hij lacht naar ons, met onze knieën onder de modder en met spinnenwebben in ons haar. Hij schudt zijn hoofd en zegt het nog een keer: ‘Hopeloos.’

Zaterdag 27 oktober 2012, 23:20 uur

De herinnering is zo levendig; ik heb geen idee waarom die nu in me opkomt. Hoe is het mogelijk dat ik elke dag zijn tatoeage zag, dat ik hem Hope hoorde zeggen en over Les hoorde vertellen, zonder het me te herinneren? Ik pak zijn arm en trek zijn mouw omhoog. Ik weet dat de tattoo daar zit. Ik weet wat er staat. Maar het is de eerste keer dat ik ernaar kijk en weet wat het werkelijk betekent.

‘Waarom heb je die laten zetten?’ Hij heeft het me eerder verteld, maar ik wil nu de echte reden weten. Hij kijkt me van opzij aan.

‘Dat heb ik je toch gezegd? Hij helpt me herinneren aan de mensen die ik in mijn leven in de steek heb gelaten.’

Ik doe mijn ogen dicht, leun achterover en schud mijn hoofd. Hij zei dat hij niet aan vaag deed, maar ik kan me geen vagere uitleg voorstellen. Hoe kan hij mij in de steek hebben gelaten? Dat hij zelfs maar denkt dat hij mij op die jonge leeftijd in de steek heeft gelaten, slaat nergens op. En dat hij daar zo veel spijt van heeft dat hij er een cryptische tatoeage voor heeft laten zetten, gaat mijn bevattingsvermogen te boven. Ik weet niet wat ik verder nog moet zeggen of doen om hem zover te krijgen dat hij me naar huis brengt. Hij heeft geen van mijn vragen beantwoord en nu speelt hij weer een spelletje met zijn raadselachtige reacties. Ik wil gewoon naar huis.

Hij stopt en ik hoop dat hij omdraait. In plaats daarvan zet hij de motor af en doet zijn portier open. Ik kijk uit het raampje en zie dat we weer bij het vliegveld zijn. Dat irriteert me. Ik wil hier niet weer naar hem moeten kijken terwijl hij naar de sterren staart en nadenkt. Ik wil antwoorden horen of naar huis gebracht worden.

Ik doe mijn portier open en loop tegen mijn zin achter hem aan naar het hek, in de hoop dat ik hem met deze laatste tegemoetkoming tot een snelle uitleg kan verleiden. Hij helpt me weer over het hek heen en even later liggen we op dezelfde plek op de startbaan.

In de hoop een vallende ster te zien, kijk ik omhoog. Ik zou wel een wens of twee kunnen gebruiken. Ik zou willen dat ik twee maanden terug kon gaan en nooit een voet in de supermarkt had gezet op die dag.

‘Ben je klaar voor antwoorden?’ vraagt hij.

Ik draai me naar hem toe. ‘Ik ben er klaar voor als je nu van plan bent om echt eerlijk te zijn.’

Hij kijkt me aan, komt overeind op een arm en rolt op zijn zij. Het is weer hetzelfde liedje: hij kijkt me zwijgend aan. Het is donkerder dan de vorige keer dat we hier waren en dus is het moeilijk om de uitdrukking op zijn gezicht te zien. Maar ik merk dat hij triest is. Zijn ogen konden het verdriet nooit verbergen. Hij buigt voorover en legt een hand op mijn wang. ‘Ik wil je kussen.’

Ik krijg bijna een lachstuip, maar ik vrees dat het een maniakale lach zou zijn en dat maakt me doodsbang, want ik heb toch al het idee dat ik gek word. Ik schud mijn hoofd, verbijsterd dat hij ook maar denkt dat ik hem nu zou willen kussen – nadat ik net ontdekt heb dat hij me twee maanden lang heeft voorgelogen.

‘Nee,’ zeg ik resoluut. Zijn gezicht blijft dicht bij het mijne en zijn hand ligt nog op mijn wang. Ik vind het afschuwelijk dat mijn lichaam nog steeds op zijn aanraking reageert, hoewel ik woedend ben over zijn bedrog. Het is een bizarre innerlijke strijd waarin je niet kunt beslissen of je die mond op tien centimeter afstand een klap wilt geven of wilt proeven.

‘Ik moet je kussen,’ zegt hij opnieuw. Het klinkt als een smeekbede. ‘Alsjeblieft, Sky. Ik ben bang dat ik je nooit meer zal kussen nadat ik verteld heb wat ik ga vertellen.’ Hij komt dichterbij en streelt mijn wang met zijn duim, zonder zijn blik van mijn ogen af te wenden. ‘Alsjeblieft.’

Ik knik zachtjes, al weet ik niet waarom mijn zwakheid de overhand krijgt. Hij laat zijn mond op die van mij zakken en kust me. Ik doe mijn ogen dicht en laat hem, omdat ik net zo bang ben als hij dat dit de laatste keer zal zijn dat ik zijn mond voel. Ik ben bang dat het de laatste keer is dat ik wat dan ook voel, want hij is de enige van wie ik ooit wat heb willen voelen.

Hij draait zich op zijn knieën, terwijl hij mijn gezicht blijft vasthouden met zijn ene hand en met de andere op het beton naast mijn hoofd steunt. Ik laat mijn hand door zijn haar gaan en trek hem dichter naar me toe. Hem te proeven en te voelen hoe zijn adem zich met die van mij vermengt, laat alles wat er vanavond is gebeurd verdwijnen. Op dit moment ben ik alleen nog gericht op hem en op mijn hart, dat tegelijkertijd zwelt en breekt. De gedachte dat wat ik voor hem voel niet toegestaan of niet echt is, doet me pijn. Overal. In mijn hoofd, mijn buik, mijn borst, mijn hart, mijn ziel. Eerst dacht ik dat zijn kus me kon genezen, maar nu voelt het alsof die me fataal zal worden.

Hij voelt hoe mijn verslagenheid de overhand krijgt terwijl de snikken uit mijn keel opwellen. Zijn lippen gaan naar mijn wang, naar mijn oor. ‘Het spijt me zo,’ zegt hij, me vasthoudend. ‘Het spijt me vreselijk. Ik wilde niet dat je het wist.’

Ik doe mijn ogen dicht, duw hem van me af, ga rechtop zitten en haal diep adem. Ik veeg de tranen van mijn wangen, trek mijn benen op en sla mijn armen er stevig omheen. Ik druk mijn gezicht tegen mijn knieën zodat ik hem niet meer hoef aan te kijken.

‘Ik wil dat je gewoon vertelt, Holder. Ik heb je onderweg hiernaartoe alles gevraagd wat ik zou kunnen vragen. Ik wil dat je gewoon antwoord geeft, zodat ik naar huis kan.’ Mijn stem klinkt verslagen en mat.

Hij laat zijn vingers door het haar op mijn achterhoofd glijden, keer op keer, terwijl hij zijn antwoord voorbereidt. Dan schraapt hij zijn keel. ‘De eerste keer dat ik je zag, was ik er niet zeker van of je Hope was. Ik was er zo aan gewend om elk meisje van onze leeftijd voor haar aan te zien dat ik de hoop haar terug te vinden een paar jaar geleden had opgegeven. Maar op het moment dat ik jou in de supermarkt zag en in je ogen keek… had ik het gevoel dat je het echt was. Toen je me je identiteitskaart liet zien en ik besefte dat je het niet was, voelde ik me belachelijk. Het was het laatste zetje dat ik nodig had om de herinnering aan haar los te laten.’

Hij zwijgt en laat zijn hand langzaam over mijn haar naar mijn rug glijden. Zijn vingers maken kleine cirkeltjes. Ik wil de hand wegduwen, maar ik wil nog liever dat hij blijft waar hij is.

‘We woonden een jaar naast jou en je vader. Jij en ik en Les… we waren beste vrienden. Maar het is moeilijk om gezichten van zo lang geleden voor de geest te halen. Ik dacht dat je Hope was, maar ik dacht ook dat ik er nooit aan zou twijfelen als je haar werkelijk was. Ik dacht dat ik het zeker zou weten als ik haar terug zou zien.

Toen ik die dag thuiskwam, heb ik je naam onmiddellijk op de computer opgezocht. Ik kon niets over je vinden, zelfs niet op Facebook. Ik heb een uur lang gezocht en raakte zo gefrustreerd dat ik ging rennen om te kalmeren. Toen ik de hoek om kwam en jou voor mijn huis zag staan, stokte mijn adem. Je stond daar maar, zwetend en uitgeput van het rennen en… allemachtig, Sky, je was zo mooi. Ik wist nog steeds niet zeker of je Hope was of niet, maar op dat moment dacht ik daar niet eens aan. Het maakte niet uit wie je was, ik moest je leren kennen.

Nadat we elkaar die week een paar keer gezien hadden, kon ik me niet bedwingen om vrijdagavond naar jouw huis te gaan. Het was niet mijn bedoeling om je verleden op te rakelen en ik had ook geen hoop dat er iets tussen ons zou gebeuren. Ik ging alleen omdat ik je wilde laten zien hoe ik echt was, in plaats van wat je van anderen te horen kreeg. Toen we die avond wat langer bij elkaar waren, kon ik aan niets anders meer denken dan mogelijkheden om nog vaker bij elkaar te zijn. Ik had nog nooit iemand ontmoet die me zo veel deed. Ik vroeg me nog steeds af of het mogelijk was… of jij haar was. Ik werd extra nieuwsgierig toen je zei dat je geadopteerd was, maar tegelijkertijd dacht ik dat het misschien allemaal toeval was. Maar toen ik die armband zag…’

Hij zwijgt en haalt zijn hand van mijn rug. Zijn vingers glijden onder mijn kin en hij trekt mijn gezicht omhoog om me in de ogen te kunnen kijken. ‘Mijn hart brak, Sky. Ik wilde niet dat je haar was. Ik wilde van je horen dat je die armband van een vriendin had gekregen, dat je hem had gevonden of gekocht. Na al die jaren waarin ik je in elk gezicht dat ik tegenkwam probeerde te herkennen, had ik je eindelijk gevonden… en ik was er kapot van. Ik wilde niet dat je Hope was. Ik wilde dat je jij was.’

Ik schud mijn hoofd, nog steeds even verward. ‘Waarom heb je het niet gezegd? Hoe moeilijk kan het zijn om toe te geven dat we elkaar vroeger kenden? Ik begrijp niet waarom je erover gelogen hebt.’

Hij kijkt me aan terwijl hij naar een antwoord zoekt en veegt het haar uit mijn gezicht. ‘Wat herinner jij je van je adoptie?’

Ik schud mijn hoofd. ‘Niet veel. Ik weet dat ik in een pleeggezin terechtkwam toen mijn vader me afstond. Karen heeft me geadopteerd en we verhuisden hiernaartoe toen ik vijf was. Buiten dat en een paar losse beelden, weet ik niets meer.’

Hij gaat tegenover me zitten en legt zijn handen op mijn schouders, een beetje hardhandig, alsof hij gefrustreerd raakt. ‘Dat is allemaal wat Karen je heeft verteld. Ik wil weten wat jij je herinnert. Wat herinner jij je, Sky?’

Ik schud mijn hoofd langzaam. ‘Niets. De vroegste herinneringen die ik heb, zijn met Karen. Het enige wat ik me van voor die tijd herinner, is dat ik die armband kreeg, maar dat komt doordat ik die nog steeds draag. Ik weet niet eens zeker van wie ik hem heb gekregen.’

Holder neemt mijn gezicht tussen zijn handen en drukt zijn lippen op mijn voorhoofd. Ze blijven daar en hij houdt me vast, alsof hij niet verder wil praten en bang is dat ik me terugtrek. Hij wil me niet vertellen wat hij weet.

‘Zeg het gewoon,’ fluister ik. ‘Vertel me wat je liever niet zou vertellen.’

Zijn mond verdwijnt en hij drukt zijn voorhoofd tegen het mijne, terwijl hij mijn gezicht stevig vast blijft houden. Hij ziet er zo treurig uit met zijn gesloten ogen dat ik hem wil troosten, ondanks mijn irritatie. Ik sla mijn armen om hem heen en hij beantwoordt mijn omhelzing door me op zijn schoot te trekken. Ik sla mijn benen om zijn middel en onze voorhoofden leunen nog steeds tegen elkaar. Hij houdt me vast, maar deze keer voelt het alsof zíjn aarde wankelt en hij zich aan míj moet vastklampen.

‘Vertel het gewoon, Holder.’

Zijn hand glijdt over mijn rug en hij doet zijn ogen open terwijl hij zijn hoofd naar achteren buigt om me te kunnen aankijken.

‘De dag dat Les je die armband gaf, huilde je. Ik herinner me elk detail, alsof het gisteren gebeurd is. Je zat in de tuin bij jullie huis. Les en ik waren heel lang bij je, en je hield maar niet op met huilen. Nadat ze je die armband had gegeven, liep Les terug naar ons huis, maar ik kon het niet. Ik vond het vreselijk om je achter te laten, omdat ik dacht dat je misschien weer boos was op je vader. Je huilde altijd vanwege hem en daarom had ik een hekel aan hem. Ik herinner me verder niets van de man, alleen dat ik hem haatte omdat hij jou zo verdrietig maakte. Ik was nog maar zes en wist nooit wat ik moest zeggen als jij huilde. Ik denk dat ik die dag zoiets zei als: maak je geen zorgen…’

‘… op een dag gaat hij dood,’ maak ik de zin af. ‘Ik herinner me die dag. Ik herinner me dat Les me die armband gaf en dat jij zei dat hij ooit dood zou gaan. Dat zijn de twee dingen die ik me altijd ben blijven herinneren. Ik wist alleen niet dat jij het was.’

‘Ja, dat heb ik tegen je gezegd.’ Hij legt zijn handen om mijn wangen en gaat verder. ‘En toen deed ik iets waarvan ik sindsdien altijd spijt heb gehad.’

Ik schud mijn hoofd. ‘Holder, je hebt niets gedaan. Je liep gewoon weg.’

‘Precies. Ik liep naar mijn eigen tuin, terwijl ik wist dat ik in het gras naast je had moeten blijven zitten. Ik stond in mijn eigen tuin en zag hoe je in je eigen armen huilde, terwijl je in mijn armen had moeten huilen. Ik stond daar… en zag een auto stoppen. Ik zag het raampje aan de passagierskant opengaan en hoorde iemand jouw naam roepen. Ik zag hoe je opkeek naar de auto en je ogen afveegde. Je stond op, sloeg het zand van je korte broek en liep naar de auto. Ik zag hoe je instapte en ik wist dat ik daar niet zomaar moest blijven staan, wat er ook gaande was. Maar ik keek alleen maar, terwijl ik bij je had moeten zijn. Het zou nooit gebeurd zijn als ik bij je was gebleven.’

De angst en het berouw in zijn stem laten mijn hart in mijn borstkas bonken. Ondanks de angst die me verteert, vind ik de kracht om de vraag te stellen. ‘Wat zou er nooit zijn gebeurd?’

Hij kust me weer op mijn voorhoofd en zijn duimen strelen mijn jukbeenderen. Hij kijkt me aan alsof hij bang is om mijn hart te breken.

‘Ze namen je mee. Wie er ook in die auto zaten, ze namen je mee, weg van je vader, van mij en van Les. Je bent dertien jaar lang vermist geweest, Hope.’

Zaterdag 27 oktober 2012, 23:57 uur

Een van de dingen die ik heerlijk vind aan boeken is dat ze delen van het leven van de karakters in hoofdstukken kunnen samenvatten. Dat is intrigerend, want in het echte leven kan dat niet. Je kunt niet zomaar een hoofdstuk afsluiten en de dingen die je niet wilt meemaken overslaan, om aan een volgend hoofdstuk te beginnen dat je beter bevalt. Het leven kan niet in hoofdstukken worden verdeeld… alleen in minuten. Gebeurtenissen zitten allemaal samengebald in de ene minuut na de andere, zonder tussenpauzes, lege pagina’s of hoofdstukeindes, want wat er ook gebeurt, het leven blijft onverbiddelijk doorgaan, woorden blijven vloeien en waarheden blijven boven water komen, of je het leuk vindt of niet. Het leven geeft je nooit de gelegenheid te pauzeren en op adem te komen.

Maar ik heb wel zo’n hoofdstukeinde nodig. Ik moet op adem komen, maar ik heb geen idee hoe.

‘Zeg iets,’ zegt hij. Ik zit nog steeds op zijn schoot, mijn armen om hem heen. Mijn hoofd ligt tegen zijn schouder en mijn ogen zijn dicht. Hij legt een hand tegen mijn achterhoofd, brengt zijn mond bij mijn oor en drukt me steviger tegen zich aan. ‘Alsjeblieft. Zeg iets.’

Ik weet niet wat hij me wil laten zeggen. Wil hij dat ik doe alsof ik verrast ben? In shock? Wil hij dat ik huil of schreeuw? Ik kan het niet, omdat ik nog probeer te bevatten wat hij zei.

Je bent dertien jaar lang vermist geweest, Hope.

Zijn woorden blijven als een eindeloze echo in mijn hoofd weergalmen.

Vermist.

Ik hoop dat hij het figuurlijk bedoelt, bijvoorbeeld dat hij mij al die jaren zo gemist heeft. Maar ik betwijfel het. Ik zag de blik in zijn ogen toen hij het zei, en hij wilde het helemaal niet zeggen. Hij wist wat het met mij zou doen.

Misschien bedoelt hij wel letterlijk vermist, maar is hij in de war. We waren allebei zo jong; waarschijnlijk herinnert hij zich de volgorde van de gebeurtenissen niet precies. Maar de laatste twee maanden verschijnen voor mijn geestesoog, en alles aan hem… al zijn karakters, humeuren en raadselachtige woorden komen weer in mijn gedachten. Zoals die avond dat hij voor de deur stond en zei dat hij zijn hele leven naar mij had gezocht. Dat bedoelde hij letterlijk.

Of die eerste keer dat we hier op de startbaan waren en hij me vroeg of ik een goed leven had gehad. Hij heeft zich dertien jaar lang zorgen gemaakt over wat er met mij was gebeurd. Hij meende het letterlijk en wilde weten of ik gelukkig was met waar ik terecht was gekomen.

Of die dag dat hij weigerde zijn excuses aan te bieden voor zijn gedrag in de kantine, en zijn uitleg dat hij wist waarom het hem overstuur maakte maar dat hij het me nog niet kon vertellen. Ik trok het niet in twijfel omdat hij oprecht van plan leek het me ooit uit te leggen. Ik had in geen miljoen jaar kunnen raden waarom het hem zo overstuur maakte om mijn armband te zien. Hij wilde niet dat ik Hope zou zijn, omdat hij wist dat de waarheid mijn hart zou breken.

Hij had gelijk.

Je bent dertien jaar lang vermist geweest, Hope.

Het laatste woord van die zin stuurt een rilling over mijn rug. Langzaam til ik mijn gezicht van zijn schouder en kijk hem aan. ‘Je noemde me Hope. Noem me niet zo. Dat is mijn naam niet.’

Hij knikt. ‘Het spijt me, Sky.’

Het laatste woord van díé zin laat ook een rilling over mijn rug gaan. Ik laat me van hem af glijden en sta op. ‘En zo kun je me ook niet noemen,’ zeg ik resoluut. Ik wil niet worden aangesproken met ‘Hope’, ‘Sky’, ‘prinses’ of welke naam dan ook die mij van een ander deel van mijzelf afscheidt. Ik heb plotseling het gevoel dat ik allerlei verschillende mensen ben, samengebald in één persoon. Iemand die niet weet wie ze is of waar ze thuishoort, en dat is verontrustend. Ik heb me nog nooit zo geïsoleerd gevoeld, alsof er niemand op de hele wereld is die ik kan vertrouwen. Zelfs mijzelf niet. Ik kan zelfs mijn eigen herinneringen niet vertrouwen.

Holder staat op en pakt mijn handen, hij kijkt op me neer. Hij kijkt en wacht op mijn reactie. Dat wordt een teleurstelling, want ik ga niet reageren. Niet hier en nu. Ergens diep vanbinnen wil ik huilen als hij zijn armen om me heen slaat en in mijn oor fluistert: ‘Maak je geen zorgen.’ Maar ik zou ook willen schreeuwen en gillen en hem willen slaan omdat hij mij heeft bedrogen. Ergens wil ik dat hij zichzelf de schuld blijft geven omdat hij niet tegenhield wat er dertien jaar geleden is gebeurd, maar bovenal wil ik eigenlijk dat dit allemaal weggaat. Ik wil terug naar het niet-voelen, ik mis mijn verdoofde toestand.

Ik trek mijn handen uit de zijne en loop naar de auto. ‘Ik heb een hoofdstukeinde nodig,’ zeg ik, meer tegen mezelf dan tegen hem.

Hij loopt vlak achter me. ‘Ik heb geen idee wat dat betekent.’ Zijn stem klinkt verslagen en overweldigd. Hij pakt mijn arm om me tegen te houden, zeer waarschijnlijk om te vragen hoe ik me voel, maar ik trek me los en draai me met een ruk om. Ik wil niet dat hij me dat vraagt, want ik heb geen idee. Ik voel allerlei gevoelens, waarvan ik sommige nog nooit heb ervaren. Woede, angst, verdriet en ongeloof strijden om voorrang en ik wil dat het ophoudt. Ik wil niet meer voelen wat ik voel, dus ik pak zijn gezicht en druk mijn lippen op de zijne. Ik kus hem hard en snel en ik wil dat hij reageert, maar dat doet hij niet. Hij kust me niet terug. Hij weigert te helpen de pijn op deze manier te verzachten, en dus neemt mijn woede het over. Ik maak mijn lippen van hem los en geef hem een klap in zijn gezicht.

Hij vertrekt zijn gezicht nauwelijks en dat maakt me ziedend. Ik wil hem evenveel pijn doen als ik heb. Ik wil laten voelen wat zijn woorden met mij hebben gedaan. Ik sla hem opnieuw en hij laat het toe. Hij reageert nog steeds niet, en ik duw tegen zijn borst. Ik duw en trek keer op keer en probeer hem alle pijn te bezorgen die hij zonet in mijn binnenste heeft geplant. Ik bal mijn vuisten en trommel op zijn borst en als dat niet helpt, begin ik te schreeuwen en te slaan en probeer ik uit zijn armen te ontsnappen, want die heeft hij inmiddels om me heen geslagen. Hij draait me om zodat ik met mijn rug tegen zijn borst sta en onze armen in elkaar gevlochten zijn, stevig tegen mijn buik gedrukt.

‘Ademen,’ fluistert hij in mijn oor. ‘Rustig, Sky. Ik weet dat je bang bent en in de war, maar ik ben hier. Ik ben er. Haal diep adem.’

Zijn stem is kalm en troostrijk en ik doe mijn ogen dicht om de woorden op te zuigen. Hij laat me diep ademhalen en laat zijn borstkas in de maat met die van mij rijzen en dalen. Ik moet wel ademen en zijn bewegingen volgen. Na een paar diepe ademteugen geef ik de worsteling in zijn armen op. Hij draait me langzaam om en trekt me tegen zijn borst.

‘Dit wilde ik dus voorkomen,’ fluistert hij, met zijn handen om mijn hoofd. ‘Daarom had ik het je niet verteld.’

Ik besef plotseling dat ik niet eens huil. Ik heb niet gehuild vanaf het moment dat de waarheid over zijn lippen kwam en ik weiger de tranen te laten stromen die naar buiten willen. Tranen helpen me nu niet. Ze maken me alleen maar zwakker.

Ik zet mijn handen op zijn borst en druk zacht. Ik voel me kwetsbaar en ben bang dat er meer tranen komen als hij mij zo troostend vasthoudt. Ik heb niemands troost nodig. Ik moet leren op mezelf te vertrouwen om sterk te blijven, want ik ben de enige die ik kan vertrouwen – en ik twijfel zelfs aan mijn eigen betrouwbaarheid. Alles wat ik dacht te weten, was een leugen. Ik weet niet wie erbij betrokken is of wie de waarheid kent, en ik heb geen greintje vertrouwen meer. Niet in Holder, niet in Karen… eigenlijk zelfs niet in mezelf.

Ik doe een stap achteruit en kijk hem boos aan. ‘Zou je me ooit hebben verteld wie ik was? Als ik het me niet had herinnerd? Zou je het me dan ooit hebben verteld? Was je bang dat ik je zou verlaten en dat je nooit de kans zou krijgen om met me naar bed te gaan? Heb je daarom de hele tijd tegen me gelogen?’

De verontwaardiging licht in zijn ogen op zodra ik het zeg. ‘Nee, zo zat het niet. En zo zit het niet. Ik heb het je niet verteld omdat ik bang ben voor wat er met jou gaat gebeuren. Als ik aangifte doe, halen ze je bij Karen weg. Ze zullen haar waarschijnlijk arresteren en jou terugsturen naar je vader tot je achttiende. Wil je dat? Je houdt van Karen en je bent hier gelukkig. Dat wilde ik niet voor je verpesten.’

Ik lach en schud mijn hoofd. Zijn redenatie slaat nergens op. Dit alles slaat nergens op. ‘Om te beginnen zullen ze Karen niet in de boeien slaan, want ik garandeer je dat zij hier niets van weet. Ten tweede ben ik al achttien. Je was zelfs bij mijn verjaardag. In september, weet je nog? Dus als mijn leeftijd de reden was waarom je niet eerlijk kon zijn, dan had je het me allang kunnen vertellen.’

Holder wrijft met een hand in zijn nek en kijkt naar de grond. Zijn nerveuze houding bevalt me niet. Aan de manier waarop hij reageert, zie ik dat hij nog niet klaar is met zijn bekentenissen.

‘Sky, er is zo veel wat ik je nog moet uitleggen.’ Hij kijkt me weer aan. ‘Je verjaardag was niet in september. Je bent jarig op 7 mei. Dan pas word je achttien, over zes maanden. En Karen?’ Hij doet een stap naar me toe en pak mijn beide handen beet. ‘Ze moet het weten, Sky. Dat moet wel. Denk eens na. Wie zou dit anders hebben kunnen doen?’

Ik trek mijn handen onmiddellijk los en stap achteruit. Ik besef dat het zeer waarschijnlijk een enorme kwelling voor hem is geweest om dit voor zich te houden. Ik zie in zijn ogen hoe afschuwelijk hij het vindt dat hij me dit allemaal moet vertellen. Ik heb hem het voordeel van de twijfel gegund vanaf het moment dat ik hem ontmoette, maar alle medelijden dat ik met hem had, heeft hij nu tenietgedaan met zijn poging mijn moeder de boeman te maken.

‘Breng me naar huis,’ zeg ik. ‘Ik wil niets meer horen vanavond. Helemaal niets.’

Hij probeert mijn handen weer te pakken, maar ik sla zijn armen weg. ‘Breng me naar huis!’ schreeuw ik. Ik vervolg mijn weg naar de auto. Het is genoeg geweest. Ik heb mijn moeder nodig. Ik wil haar zien, haar vasthouden en van haar horen dat ik er niet helemaal alleen voor sta in dit alles, want dat is precies hoe het op dit moment voelt.

Ik kom eerder bij het hek dan Holder en probeer er zelf overheen te klimmen, maar dat lukt niet. Mijn handen en armen trillen en zijn krachteloos. Ik probeer het nog steeds zelf als hij zwijgend achter me komt staan en me optilt. Ik spring aan de andere kant naar beneden en loop naar de auto.

Hij gaat achter het stuur zitten, trekt het portier dicht, maar start niet. Hij kijkt naar het stuur, met zijn vingers roerloos aan de sleutel in het contact. Ik kijk met gemengde gevoelens naar zijn handen, want ik zou zijn armen zo graag om me heen voelen. Ik wil dat hij me vasthoudt, over mijn rug en haar streelt en zegt dat alles goed komt. Maar ik kijk ook met afkeer naar zijn handen terwijl ik denk aan alle intieme manieren waarop hij mij heeft aangeraakt en vastgehouden, terwijl hij al die tijd wist dat hij me voorloog. Hoe kon hij met die wetenschap bij me zijn en toestaan dat ik de leugens bleef geloven? Ik weet niet hoe ik hem dat ooit moet vergeven.

‘Het is vreselijk veel om te verwerken,’ zegt hij zacht. ‘Dat begrijp ik. Ik breng je naar huis, maar we moeten hier morgen over praten.’ Hij draait naar me toe en kijkt me hard aan. ‘Sky, je mag het er niet met Karen over hebben. Begrijp je dat? Niet tot wij het hebben uitgepraat.’

Ik knik, gewoon om hem zoet te houden. Hij kan niet serieus van mij verwachten dat ik er niet met haar over praat.

Hij draait volledig naar me toe, buigt voorover en zet een hand op mijn hoofdsteun. ‘Ik meen het, schatje. Ik weet dat jij niet gelooft dat ze tot zoiets in staat zou zijn, maar totdat we meer weten, moet je dit voor jezelf houden. Als je het aan iemand vertelt, verandert je hele leven op slag. Geef jezelf de tijd om alles te verwerken. Alsjeblieft. Beloof me dat je wacht tot na morgen. Tot nadat we verder hebben gepraat.’

De bange ondertoon in zijn woorden snijdt door mijn hart en ik knik opnieuw, maar deze keer meen ik het.

Hij kijkt me nog even aan, draait zich dan weer langzaam terug, start de auto en rijdt weg. Hij rijdt de zeven kilometer terug naar mijn huis en we wisselen geen woord tot hij de oprit op draait. Mijn portier is al open en ik ben aan het uitstappen als hij mijn linkerhand vastpakt.

‘Wacht,’ zegt hij. Ik wacht, maar ik draai me niet om. Ik blijf met een voet op de treeplank en de tweede op de oprit staan, en kijk naar het portier. Zijn hand gaat naar mijn slaap en hij duwt een haarlok achter mijn oor. ‘Red je het vannacht?’

Ik zucht om de onnozelheid van zijn vraag. ‘Wat dacht je?’ Ik laat me terugzakken in de stoel en draai me naar hem om. ‘Hoe denk je dat ik me voel na deze avond?’

Hij kijkt me aan en blijft mijn haar strelen. ‘Ik vind het afschuwelijk om je zo te moeten laten gaan. Ik wil je niet alleen laten. Mag ik over een uurtje terugkomen?’

Hij bedoelt natuurlijk of hij door mijn raam mag klimmen om bij me te komen liggen, maar ik schud onmiddellijk mijn hoofd. ‘Ik kan het niet,’ zeg ik hees. ‘Het is nu even te moeilijk om bij je te zijn. Ik moet nadenken. Ik zie je morgen, goed?’

Hij knikt en trekt zijn hand terug. Met de beide handen op het stuur kijkt hij hoe ik uitstap en van hem wegloop.

Zondag 28 oktober 2012, 00:37 uur

Als ik door de voordeur de woonkamer binnenstap, hoop ik overspoeld te worden door een gevoel van troost waar ik enorme behoefte aan heb. Ik heb de vertrouwdheid en geborgenheid van dit huis nodig om te kalmeren, zodat ik niet langer het gevoel heb in tranen te zullen uitbarsten. Dit is mijn huis, waar ik woon met Karen… een vrouw die van me houdt en alles voor me overheeft, ongeacht wat Holder denkt.

Ik sta in de donkere kamer en wacht tot ik het gevoel ervaar, maar dat gebeurt niet. Ik kijk wantrouwend en twijfelend rond en verafschuw het feit dat ik mijn leven nu volkomen anders bekijk.

Ik loop de woonkamer door en blijf voor Karens slaapkamerdeur staan. Even denk ik erover om bij haar in bed te kruipen, maar haar licht is uit. Ik heb nog nooit zo veel behoefte gehad aan haar aanwezigheid, maar ik kan mezelf er niet toe brengen de deur te openen. Misschien ben ik nog niet klaar om de confrontatie aan te gaan. Uiteindelijk loop ik verder de gang in, naar mijn eigen slaapkamer.

Er komt licht door de kier onder mijn deur. Ik leg mijn hand op de deurknop, draai en doe de deur langzaam open. Karen zit op mijn bed. Ze kijkt op zodra ze de deur hoort opengaan en komt onmiddellijk overeind.

‘Waar heb jij uitgehangen?’ Ze kijkt bezorgd, maar er is een ondertoon van boosheid in haar stem. Of misschien teleurstelling.

‘Bij Holder. Je hebt niet gezegd hoe laat ik thuis moest zijn.’

Ze wijst op het bed. ‘Ga zitten. We moeten praten.’

Alles aan haar voelt nu anders. Ik hou haar goed in de gaten terwijl ik de gehoorzame dochter speel met mijn hoofdknikje. Het is alsof ik in een dramatische film zit. Ik loop naar het bed, ga zitten en vraag me af waar ze zich zo druk over maakt. Ergens hoop ik dat ze alles heeft ontdekt wat ik vanavond heb ontdekt. Dat zou het heel wat makkelijker maken om haar erover te vertellen.

Ze gaat naast me zitten en kijkt me aan. ‘Je mag hem niet meer zien,’ zegt ze streng.

Ik knipper met mijn ogen, vooral vanwege het onderwerp. Ik had niet gedacht dat dit over Holder zou gaan. ‘Wat? Waarom niet?’ Ik ben in de war.

Ze grijpt in haar zak en haalt mijn mobiele telefoon tevoorschijn. ‘Wat is dit?’ vraagt ze tussen haar opeengeklemde tanden door.

Ik kijk naar mijn telefoon die ze stevig in haar vuist houdt. Ze drukt op een knop en draait het schermpje naar mij toe. ‘En wat voor teksten zijn dit in vredesnaam, Sky? Ze zijn afschuwelijk. Hij zegt afschuwelijke, gemene dingen tegen jou.’ Ze gooit de telefoon op het bed en pakt mijn handen vast. ‘Waarom wil je je zo door iemand laten behandelen? Ik heb je beter opgevoed.’

Haar stem klinkt niet meer opgewonden. Ze speelt nu alleen nog de bezorgde moeder.

Ik grijp haar handen geruststellend. Waarschijnlijk heb ik een probleem vanwege die telefoon, maar ik moet haar laten weten dat de teksten niet zijn wat ze lijken. Eigenlijk voel ik me een beetje onnozel dat we hier zelfs over moeten praten. Als ik dit vergelijk met de nieuwe problemen waarmee ik geconfronteerd word, is het een beetje kinderachtig.

‘Mam, dat meent hij niet. Die teksten zijn grapjes.’

Ze lacht laatdunkend en schudt haar hoofd. ‘Er deugt iets niet aan hem, Sky. Het bevalt me niet zoals hij naar je kijkt, en ook niet zoals hij naar míj kijkt. En het feit dat hij een telefoon voor je heeft gekocht zonder enig respect voor mijn regels, laat zien hoe weinig respect hij überhaupt voor andere mensen heeft. Ongeacht of die tekstjes een grap zijn of niet, ik vertrouw hem niet. En ik geloof dat jij hem ook niet moet vertrouwen.’

Ik kijk haar aan. Ze praat nog steeds door, maar mijn gedachten worden luider en luider en blokkeren alle dingen die ze in mijn hoofd probeert te prenten. Het zweet staat in mijn handen en ik voel mijn hart in mijn oren bonken. Al haar opvattingen, keuzes en regels flitsen door mijn hoofd. Ik probeer ze uit elkaar te houden en in hun eigen hoofdstukken te plaatsen, maar ze lopen allemaal door elkaar. Ik pak de eerste van de hele berg vragen en gooi die eruit.

‘Waarom mag ik geen telefoon hebben?’ fluister ik. Ik weet niet eens of ik de vraag verstaanbaar heb uitgesproken, maar haar mond beweegt niet meer en ik ben er vrij zeker van dat ze me hoort.

‘En internet? Waarom mag ik niet op het internet?’

De vragen worden tot vergif in mijn hoofd en ik heb het gevoel dat ik ze eruit moet persen. Alle puzzelstukjes beginnen op hun plaats te vallen, en ik hoop alleen maar dat het allemaal toeval is. Ik hoop dat ze mij mijn hele leven heeft afgeschermd omdat ze van me houdt en me veilig wil laten opgroeien. Maar diep vanbinnen wordt me duidelijk dat ik mijn hele leven ben afgeschermd omdat ze me verborgen hield.

‘Waarom heb je me thuisonderwijs gegeven?’ De vraag komt er nu veel harder uit.

Haar ogen worden groot en het is duidelijk dat ze geen idee heeft waar die vragen plotseling vandaan komen. Ze staat op en kijkt op me neer. ‘We gaan dit niet omdraaien, Sky. Je woont onder mijn dak en houdt je aan mijn regels.’ Ze graait de telefoon van het bed en loopt naar de deur. ‘Je hebt huisarrest. Geen mobiele telefoons. Geen vriendjes. Morgen praten we verder.’

Ze slaat de deur achter zich dicht en ik laat me onmiddellijk op bed vallen, nog hopelozer dan voordat ik binnenkwam.

Dit kan niet waar zijn. Het is gewoon toeval. Het kán niet zo zijn. Zoiets zou ze nooit doen. Ik onderdruk de tranen en weiger het te geloven. Er moet een of andere verklaring zijn. Misschien is Holder in de war. Misschien Karen.

En ik in elk geval.

Ik doe mijn jurk uit, trek een T-shirt aan, doe het licht uit en kruip onder de dekens. Ik hoop gauw wakker te worden en te ontdekken dat deze hele avond niet meer was dan een lange nachtmerrie. Als dat niet zo is, weet ik niet hoeveel meer ik nog kan hebben voordat ik volledig uitgeput ben. Ik kijk naar de sterren boven mijn hoofd en begin te tellen. Ik druk alles en iedereen naar de achtergrond en concentreer me uitsluitend op de sterren, de sterren, de sterren.

Dertien jaar geleden

Dean loopt terug naar zijn tuin, draait zich om en kijkt naar mij. Ik druk mijn gezicht weer tegen mijn arm en probeer te stoppen met huilen. Ze willen waarschijnlijk nog een keer verstoppertje spelen voordat ik weer naar binnen moet, dus moet ik niet zo verdrietig zijn, zodat we kunnen spelen.

‘Hope!’

Ik kijk op naar Dean, maar hij kijkt niet meer naar mij. Ik dacht dat hij mijn naam riep, maar hij kijkt naar een auto. Die staat voor mijn huis geparkeerd, en het raampje is naar beneden gedraaid.

‘Kom, Hope,’ zegt de mevrouw. Ze glimlacht en vraagt me bij haar raampje te komen staan. Ik voel dat ik haar ken, maar ik weet haar naam niet meer. Ik sta op om te vragen wat ze wil. Ik sla het zand van mijn korte broek en loop naar de auto. Ze glimlacht nog steeds en ziet er heel lief uit. Als ik bij de auto kom, drukt ze op de knop die de deuren van het slot haalt.

‘Ben je klaar om te gaan, lieverd? Je papa wil dat we opschieten.’

Ik wist helemaal niet dat ik ergens naartoe moest. Papa heeft niet gezegd dat we vandaag ergens naartoe gingen.

‘Waar gaan we naartoe?’ vraag ik haar.

Ze glimlacht en doet de deur van binnenuit open. ‘Dat vertel ik je als we onderweg zijn. Stap maar gauw in en doe je veiligheidsriem om, anders komen we te laat.’

Ze wil echt niet te laat komen, en ik wil ook niet dat ze te laat komt, en dus stap ik voorin en trek de deur dicht. Ze doet het raampje dicht en rijdt weg van mijn huis.

Ze kijkt naar me, glimlacht en pakt iets van de achterbank. Ze geeft me een pakje sap. Ik pak het aan en stop het rietje erin.

‘Ik ben Karen,’ zegt ze. ‘En jij komt een poosje bij mij wonen. Ik vertel je alles als we er zijn.’

Ik neem een slok van het sap. Het is appelsap. Ik ben gek op appelsap.

‘En mijn papa? Komt hij ook?’

Karen schudt haar hoofd. ‘Nee, lieverd. We zijn straks met zijn tweeën, jij en ik.’

Ik stop het rietje weer in mijn mond, want ik wil niet dat ze ziet dat ik glimlach. Ik wil niet dat ze weet dat ik blij ben dat mijn papa niet meegaat.

Zondag 28 oktober 2012, 2:45 uur

Ik ga rechtop zitten.

Het was een droom.

Niets meer dan een droom.

Ik voel mijn hart in elk deel van mijn lichaam bonken. Het gaat zo tekeer dat ik het kan horen. Ik hap naar adem en baad in het zweet.

Het was maar een droom.

Ik probeer mezelf ervan te overtuigen. Ik wil met mijn hele hart geloven dat wat ik me zojuist herinnerde, niet echt is. Het kan niet.

Maar het was echt. Ik herinner het me duidelijk, als de dag van gisteren. Met elke nieuwe herinnering die ik de laatste dagen krijg, duikt er weer een volgende op. Dingen die ik verdrongen heb of waarvoor ik te jong was om ze te onthouden, komen plotseling op volle kracht terug. Dingen die ik me niet wil herinneren, dingen waarvan ik zou willen dat ik ze niet wist.

Ik gooi de dekens van me af en grijp naar de schakelaar van mijn lamp. De kamer wordt licht en ik geef een gil als ik zie dat er nog iemand in mijn bed ligt. Zodra de gil uit mijn mond komt, wordt hij wakker en schiet overeind.

‘Wat doe jij hier in vredesnaam?’ fluister ik hardop.

Holder kijkt op zijn horloge en wrijft met zijn handpalmen in zijn ogen. Als hij wakker genoeg is om antwoord te geven, legt hij een hand op mijn knie. ‘Ik kon je niet achterlaten. Ik moest er gewoon zeker van zijn dat alles goed ging met jou.’ Hij legt zijn hand in mijn hals, net onder mijn oor, en laat zijn duim over mijn kaak glijden. ‘Je hart,’ zegt hij als hij de slagader in mijn hals onder zijn vingers voelt. ‘Je bent bang.’

Nu ik hem in mijn bed zie zitten, met al die bezorgdheid om mij… kan ik niet boos op hem zijn. Ik kan het hem niet kwalijk nemen. Hoewel ik het wil, kan ik niet kwaad op hem zijn. Als hij nu niet hier was geweest om me te troosten na wat ik zojuist heb ontdekt, weet ik niet wat ik had gedaan. Hij heeft steeds zichzelf de schuld gegeven van alles wat mij ooit is overkomen, en ik begin te begrijpen dat hij misschien evenveel troost nodig heeft als ik. En daarom laat ik hem nog een stukje van mijn hart stelen. Ik pak zijn hand die mijn hals liefkoost en knijp erin.

‘Holder… ik herinner het me.’ Mijn stem trilt als ik het zeg en ik voel de tranen branden. Ik slik en onderdruk ze met alles wat ik in me heb. Hij komt dichter naast me zitten op het bed en draait me naar zich toe. Met zijn handen om mijn gezicht kijkt hij me aan.

‘Wat herinner je je?’

Ik schud mijn hoofd, wil het niet zeggen. Maar hij laat me niet los, dwingt me met zijn ogen, knikt zachtjes om aan te geven dat het oké is. Ik fluister het zo zacht als ik kan, bang om het hardop te zeggen. ‘Het was Karen in die auto. Zij heeft het gedaan. Zij heeft me meegenomen.’

Zijn gezicht vertrekt van pijn en medeleven en hij trekt me tegen zijn borst, slaat zijn armen om me heen. ‘Ik weet het, lieverd,’ zegt hij in mijn haar. ‘Ik weet het.’

Ik grijp zijn T-shirt en hou hem stevig vast, om me onder te dompelen in de troost van zijn armen. Ik doe mijn ogen dicht, maar niet langer dan een seconde. Hij duwt me weg op het moment dat Karen de slaapkamerdeur opendoet.

‘Sky?’

Ik draai me met een ruk om en zie haar in de deuropening staan. Ze kijkt woedend naar Holder en dan naar mij. ‘Sky? Wat… wat doe je?’ Verwarring en teleurstelling tekenen haar gezicht.

Ik kijk Holder snel weer aan. ‘Haal me hier weg,’ zeg ik zacht. ‘Alsjeblieft.’

Hij knikt en loopt naar mijn kast, die hij opendoet terwijl ik opsta en een spijkerbroek aantrek.

‘Sky?’ zegt Karen, die ons beiden vanuit de deuropening gadeslaat. Ik kijk niet naar haar. Ik kan niet naar haar kijken. Ze doet een paar stappen de slaapkamer in op het moment dat Holder een weekendtas openritst en op bed legt.

‘Stop hier wat kleding in, liefje. Ik pak wat je nodig hebt uit de badkamer.’ Hij klinkt rustig en bedachtzaam, wat de paniek die door me heen slaat een beetje tot bedaren brengt. Ik loop naar mijn kast en begin T-shirts en bloesjes van de hangers te halen.

‘Jij gaat nergens naartoe met hem. Ben je gek geworden?’ Karens stem klinkt paniekerig, maar ik kijk haar nog steeds niet aan. Ik blijf kleding in de weekendtas gooien, open de ladekast en haal een handvol sokken en ondergoed uit de bovenste la. Ik loop naar het bed en Karen gaat voor me staan. Ze legt haar handen op mijn schouders en dwingt me haar aan te kijken.

‘Sky,’ zegt ze verbijsterd. ‘Wat doe je? Wat is er mis met jou? Jij gaat er niet met hem vandoor.’

Holder komt weer binnen met een handvol toiletartikelen. Hij loopt om Karen heen en gooit ze in de weekendtas. ‘Karen, je kunt haar beter loslaten,’ zegt hij zo rustig als een dreiging maar kan klinken.

Ze snuift en draait zich naar hem om. ‘Je neemt haar niet mee. Als je ook maar een voet buiten het huis zet met haar, bel ik de politie.’

Holder reageert niet. Hij kijkt mij aan, pakt aan wat ik in mijn handen heb en stopt alles in de weekendtas, om die vervolgens dicht te ritsen. ‘Klaar, schat?’ Hij pakt mijn hand vast.

Ik knik.

‘Dit is geen grapje!’ schreeuwt Karen. Er lopen tranen over haar wangen en wanhopig kijkt ze heen en weer tussen ons. Het breekt mijn hart om de pijn op haar gezicht te zien, want ze is toch mijn moeder en ik hou van haar, maar ik kan de woede om het verraad van de laatste dertien jaar van mijn leven niet negeren.

‘Ik bel de politie!’ schreeuwt ze. ‘Je hebt het recht niet om haar mee te nemen!’

Ik grijp in Holders zak, haal zijn telefoon tevoorschijn en loop naar Karen toe. Ik kijk haar recht aan en hou haar zo rustig als ik kan de telefoon voor. ‘Alsjeblieft,’ zeg ik. ‘Bel maar.’

Ze kijkt naar het toestel in mijn hand en dan weer naar mij. ‘Waarom doe je dit, Sky?’ De tranen stromen nu zonder remmingen.

Ik pak haar hand en duw de telefoon erin, maar ze weigert het toestel aan te nemen. ‘Bel dan! Bel de politie, mam! Alsjeblieft.’ Ik smeek haar nu. Ik smeek haar om te bellen, om te bewijzen dat ik het mis heb. Om te bewijzen dat ze niets te verbergen heeft. Om te bewijzen dat ze míj niet hoeft te verbergen. ‘Alsjeblieft,’ zeg ik nog een keer zacht. Alles in mijn hart en heel mijn wezen wil dat ze de telefoon aanpakt en de politie belt, zodat ik weet dat ik het mis heb.

Ze doet een stap achteruit en haar adem stokt. Ze begint haar hoofd te schudden, en ik ben er vrijwel zeker van dat ze begrijpt dat ik het weet. Maar ik blijf niet staan om het uit te vinden. Holder pakt mijn hand en trekt me naar het open raam. Hij laat mij eerst naar buiten klimmen en volgt dan snel. Ik hoor Karen huilend mijn naam roepen, maar ik loop door tot we bij zijn auto zijn. We stappen allebei in en hij rijdt weg. Weg van de enige familie die ik ooit heb gekend.

Zondag 28 oktober 2012, 3:10 uur

‘We kunnen hier niet blijven,’ zegt hij, als we bij zijn huis stoppen. ‘Karen komt je hier misschien zoeken. Ik ga snel naar binnen en pak een paar spullen. Ik ben zo terug.’

Hij buigt naar me toe en geeft me een kus voordat hij uitstapt. Zolang hij binnen is, laat ik mijn hoofd tegen de hoofdsteun rusten en kijk ik uit het raam. Er staan geen sterren aan de hemel om te tellen. Alleen bliksemschichten – passend, na wat ik vannacht heb meegemaakt.

Holder komt een paar minuten later terug naar de auto en gooit zijn eigen weekendtas op de achterbank. Zijn moeder staat in de deuropening te kijken. Hij loopt naar haar terug en neemt haar gezicht in zijn handen, zoals hij ook zo vaak bij mij doet. Hij zegt iets tegen haar, maar ik weet niet wat. Ze knikt en omhelst hem. Dan loopt hij terug naar de auto en stapt in.

‘Wat heb je tegen haar gezegd?’

Hij pakt mijn hand vast. ‘Dat jij en je moeder ruzie kregen en dat ik je naar het huis van een familielid in Austin breng. En verder dat ik een paar dagen bij mijn vader blijf en snel terugkom.’ Hij kijkt me aan en glimlacht. ‘Het is goed. Ze is er helaas aan gewend dat ik soms wegga. Ze maakt zich geen zorgen.’

Ik kijk uit het zijraam als hij de oprit af rijdt, en net op dat moment begint het te regenen. ‘Wil je echt naar je vader toe?’

‘We gaan naar waar jij maar heen wilt. En ik betwijfel of dat Austin is.’

Ik kijk hem aan. ‘Waarom zou ik niet naar Austin willen?’

Hij perst zijn lippen op elkaar, zet de ruitenwissers aan en legt een hand op mijn knie. ‘Daar kom je vandaan,’ zegt hij zacht.

Ik kijk uit het raam en zucht. Er is zo veel wat ik niet weet. Zo veel. Ik druk mijn voorhoofd tegen het koele glas en doe mijn ogen dicht terwijl ik de vragen die ik de hele nacht heb weggedrukt naar boven laat komen.

‘Leeft mijn vader nog?’

‘Ja.’

‘En mijn moeder? Is zij echt gestorven toen ik drie was?’

Hij schraapt zijn keel. ‘Ja. Een paar maanden voordat wij naast jullie kwamen wonen, is ze omgekomen bij een auto-ongeluk.’

‘Woont hij nog steeds in hetzelfde huis?’

‘Ja.’

‘Ik wil het zien. Ik wil erheen.’

Hij geeft niet onmiddellijk antwoord, maar haalt diep adem en laat de lucht langzaam ontsnappen. ‘Ik denk niet dat dat een goed plan is.’

Ik kijk hem van opzij aan. ‘Waarom niet? Ik hoor daar waarschijnlijk meer thuis dan waar dan ook. Hij moet horen dat het goed met me gaat.’

Holder stopt langs de kant van de weg en zet de auto in de parkeerstand voordat hij zich naar me toe draait. ‘Lieverd, het is geen goed idee omdat je dit alles nog maar een paar uur geleden hebt ontdekt. Het is veel om te verwerken en je moet geen overhaaste beslissingen nemen. Als je vader je ziet en herkent, gaat Karen naar de gevangenis. Daar moet je lang en goed over nadenken. Denk aan de media. Denk aan de verslaggevers. Geloof me, Sky. Toen jij verdween, hebben ze maandenlang voor ons huis gebivakkeerd. De politie heeft me minstens twintig keer ondervraagd in twee maanden tijd. Je hele leven staat op het punt te veranderen, ongeacht wat je besluit. Maar ik wil dat je de beste beslissing voor jezelf neemt. Ik beantwoord alle vragen die je hebt en ik breng je naar de plek waar je over een paar dagen naartoe wilt, welke plek dat ook is. Als je je vader dan wilt zien, gaan we naar hem toe. Als je naar de politie wilt, doen we dat. En als je gewoon van alles weg wilt lopen, is dat ook goed. Maar op dit moment moet je het alleen in je opnemen en verwerken. Dit is jouw leven. De rest van je léven.’

Het is alsof zijn woorden een bankschroef om mijn borst vormen. Ik weet niet wat ik denk, óf ik wel denk. Hij heeft het van zo veel kanten overdacht en ik heb geen idee wat ik moet doen. Geen flauw idee.

Ik doe het portier open en stap in de berm, de regen in. Ik loop op en neer en probeer me op iets te concentreren om niet te gaan hyperventileren. Het is koud en het stortregent. Grote druppels tikken op mijn huid en ik kan mijn ogen niet openhouden vanwege de kracht. Zodra Holder om de auto heen is gelopen, ren ik op hem af, sla mijn armen om zijn nek en druk mijn gezicht tegen zijn al doorweekte T-shirt. ‘Ik kan het niet!’ schreeuw ik over het lawaai van de regen op het wegdek heen. ‘Ik wil niet dat dit mijn leven is!’

Hij kust me op mijn hoofd, buigt voorover om in mijn oor te praten. ‘Dat wil ik ook niet,’ zegt hij. ‘Het spijt me. Het spijt me vreselijk dat ik je dit liet overkomen.’

Hij tilt mijn kin met een vinger omhoog, om me te kunnen aankijken. Zijn lichaam beschermt mijn ogen tegen de regen, maar de druppels lopen van zijn gezicht, over zijn lippen en in zijn hals. Zijn haar zit doorweekt tegen zijn voorhoofd geplakt en ik strijk een lok uit zijn ogen. Hij is alweer aan een knipbeurt toe.

‘We laten het vannacht niet jouw leven zijn,’ zegt hij. ‘We gaan weer in de auto zitten en doen alsof we weggaan omdat we dat willen, niet omdat we moeten. We doen alsof ik je meeneem naar een geweldige plek… ergens waar je altijd al heen hebt gewild. Je kunt je in mijn armen nestelen, vertellen hoeveel zin je erin hebt. We bespreken wat we allemaal gaan doen als we er eenmaal zijn. We kunnen later over alle belangrijke zaken praten. Maar vannacht… laten we dit niet jouw leven zijn.’

Ik trek hem naar me toe en kus hem. Ik kus hem omdat hij altijd het perfecte antwoord heeft, omdat hij er altijd is voor mij. Ik kus hem omdat hij mij steunt in welke beslissing ik ook denk te moeten nemen. Ik kus hem omdat ik niets beters kan bedenken dan weer in de auto gaan zitten en met hem praten over alles wat we gaan doen als we in Hawaï zijn.

Ik maak mijn mond los van die van hem en vind op de vreselijkste dag van mijn leven ergens de kracht om te glimlachen. ‘Dank je, Holder. Dank je voor alles. Ik zou dit niet zonder jou kunnen.’

Hij kust me zacht op mijn mond en glimlacht terug. ‘Jawel, liefje. Je zou het wel kunnen.’

Zondag 28 oktober 2012, 7:50 uur

Zijn vingers gaan langzaam door mijn haar. Mijn hoofd ligt op zijn schoot en we hebben meer dan vier uur gereden. Hij heeft zijn telefoon in Waco uitgezet, nadat hij vanaf mijn telefoon verzonden smeekbedes van Karen ontving waarin ze hem vroeg mij weer thuis te brengen. Maar het probleem is dat ik niet meer weet waar mijn thuis is.

Hoeveel ik ook van Karen hou, ik weet niet hoe ik moet omgaan met wat zij heeft gedaan. Niets ter wereld kan het stelen van een kind rechtvaardigen, dus ik weet niet of ik ooit nog naar haar terug wil. Ik ben van plan zo goed mogelijk uit te zoeken wat er precies is gebeurd voordat ik besluit hoe ik hiermee moet omgaan. Eigenlijk zou ik onmiddellijk de politie moeten inlichten, maar soms is de correcte weg niet de beste oplossing.

‘Ik denk niet dat we bij mijn vader thuis moeten blijven,’ zegt Holder. Ik dacht dat hij dacht dat ik sliep, maar kennelijk weet hij dat ik klaarwakker ben, want hij praat tegen me. ‘We gaan vandaag naar een hotel om te bedenken wat we morgen moeten doen. Ik heb van de zomer niet op de vriendelijkste manier afscheid van hem genomen, en we hebben al genoeg drama gehad voor vandaag.’

Mijn hoofd knikt op zijn schoot. ‘Doe wat je wilt, ik heb alleen een bed nodig, want ik ben uitgeput. Ik begrijp niet dat jij nog steeds zo wakker bent.’ Ik ga rechtop zitten en strek mijn armen recht vooruit als Holder de parkeerplaats van een hotel op rijdt.

*

Nadat we een kamer hebben geboekt, geeft hij mij de sleutels en loopt naar buiten om de auto te parkeren en onze spullen te pakken. Ik steek de sleutelkaart in de deur en loop de hotelkamer binnen. Er staat maar één bed, zoals ik verwachtte. We hebben al een paar keer samen in hetzelfde bed geslapen, dus het zou veel ongemakkelijker zijn geweest als hij twee aparte bedden had gevraagd.

Even later komt hij binnen en zet onze weekendtassen neer. Ik rommel in de mijne, op zoek naar iets om in te gaan slapen. Helaas heb ik geen pyjama meegenomen, dus ik pak een lang T-shirt en ondergoed.

‘Ik moet eerst douchen.’ Met de paar toiletartikelen die ik heb meegenomen loop ik naar de badkamer en ik blijf extreem lang onder de douche staan. Na afloop probeer ik mijn haar droog te föhnen, maar ik ben te moe en bind alles ten slotte samen in een natte paardenstaart voordat ik mijn tanden poets. Als ik terugkom uit de badkamer is Holder onze tassen aan het uitpakken. Hij hangt onze kleding in de kast. Hij kijkt naar me en kijkt nog eens wanneer hij ziet dat ik alleen een T-shirt en ondergoed draag. Hij neemt me maar heel even op voordat hij ongemakkelijk wegkijkt, in een poging respectvol te zijn na deze zware dag. Ik wil niet dat hij me behandelt als een kwetsbaar vogeltje. Onder normale omstandigheden zou hij onmiddellijk commentaar leveren op wat ik aanhad en zouden zijn handen binnen een paar tellen op mijn billen rusten. Maar nu draait hij zich om en haalt de laatste kleding uit zijn weekendtas.

‘Ik ga snel even douchen,’ zegt hij. ‘Ik heb het ijsemmertje gevuld en een paar flesjes meegenomen. Ik wist niet of je fris wilde hebben of water, dus ik heb allebei.’ Hij pakt een boxershort en loopt om me heen naar de badkamer, ervoor zorgend dat hij niet naar me kijkt. Als hij voorbijkomt, pak ik zijn pols. Hij blijft staan, draait zich om en kijkt alleen in mijn ogen, nergens anders.

‘Wil je wat voor me doen?’

‘Natuurlijk, schat,’ zegt hij oprecht.

Ik vlecht mijn vingers door de zijne en breng zijn hand naar mijn mond. Ik kus zijn palm en leg hem tegen mijn wang. ‘Ik weet dat je je zorgen over mij maakt. Maar als alles wat er in mijn leven speelt jou zo’n ongemakkelijk gevoel geeft dat je niet wilt laten merken hoe aantrekkelijk je me vindt als ik halfnaakt voor je sta, breekt dat mijn hart. Jij bent de enige die ik nog heb, Holder. Ga me alsjeblieft niet anders behandelen.’

Hij kijkt me begrijpend aan en trekt zijn hand terug van mijn wang. Zijn ogen zoeken mijn lippen en er verschijnt een grijnsje om zijn mond. ‘Ik mag je dus nog steeds laten merken dat ik je wil, ook al is je leven in een puinhoop veranderd?’

Ik knik. ‘Weten dat je me nog steeds wilt, is nu nog veel belangrijker dan voordat mijn leven in een puinhoop veranderde.’

Hij glimlacht, zet zijn lippen op de mijne en laat zijn hand via mijn middel naar mijn onderrug glijden. Zijn andere hand legt hij tegen mijn achterhoofd, om het te sturen terwijl hij me innig kust. Het is precies wat ik op dit moment nodig heb. Het is het enige wat goed voelt in een wereld vol slecht nieuws.

‘Ik moet echt even douchen,’ zegt hij tussen twee kussen door. ‘Maar nu ik groen licht heb…’ Zijn handen vinden mijn billen en hij trekt me tegen zich aan. ‘Val niet in slaap terwijl ik daar ben, want als ik terugkom, wil ik je laten merken hoe fantastisch je eruitziet.’

‘Goed,’ fluister ik tegen zijn mond. Hij laat me los en verdwijnt de badkamer in. Op het moment dat de kraan gaat lopen, laat ik me op bed vallen.

Ik probeer een poosje televisie te kijken, omdat ik die kans nooit krijg, maar niets kan mijn aandacht vasthouden. De laatste vierentwintig uur waren afschuwelijk, de zon gaat alweer op en we hebben ons bed nog niet eens gezien. Ik doe de luiken en gordijnen dicht, kruip weer in bed en leg een kussen over mijn ogen. Zodra de slaap begint te komen, voel ik Holder naast me in bed kruipen. Hij schuift een arm onder mijn kussen en legt de andere over mijn zij. Ik voel zijn warme borst tegen mijn rug en de kracht van zijn armen om me heen. Hij laat zijn vingers tussen de mijne glijden en kust me zacht op mijn achterhoofd.

‘Ik leef van jou,’ zeg ik.

‘Ik geloof niet dat ik nog hoef te zeggen dat ik ook van jou leef. Dat stadium ben ik volgens mij voorbij. Ik weet het eigenlijk wel zeker, maar ik ben nog niet in staat om dat andere tegen je te zeggen. Als ik het zeg, wil ik dat het losstaat van deze dag. Ik wil niet dat je die woorden in je herinnering aan deze dag moet koppelen.’

Ik trek zijn hand naar mijn mond en kus hem zacht. ‘Ik ook niet.’

En opnieuw heeft die hopeloze jongen, in mijn nieuwe wereld vol leugens en pijn, een manier gevonden om me te laten glimlachen.

Zondag 28 oktober 2012, 17:15 uur

We slapen door het ontbijt en de lunch heen en tegen de tijd dat Holder in de namiddag met iets te eten binnenkomt, ben ik uitgehongerd. Het is meer dan vierentwintig uur geleden dat ik gegeten heb. Hij trekt twee stoelen bij het salontafeltje en stalt het eten en drinken uit. Hij heeft gehaald wat ik gisteren na de opening in de kunstgalerie vroeg, maar wat we nooit hebben kunnen bestellen. Ik haal het deksel van de chocolademilkshake en neem een paar grote slokken voordat ik het papiertje van de hamburger haal. Op dat moment valt er een vierkant stukje papier op de tafel. Ik pak het op en lees.

Je hebt dan misschien geen telefoon meer en je leven is krankzinnig dramatisch, maar ik wil nog steeds niet dat je ego ontploft. Je ziet er zó gewoontjes uit in je T-shirt en onderbroek. Ik hoop echt dat je vandaag een fatsoenlijke pyjama koopt, zodat ik niet meer de hele nacht tegen die spillebeentjes van jou hoef aan te kijken.

Als ik het briefje neerleg en hem aankijk, grijnst hij. Zijn kuiltjes zijn zo vertederend dat ik serieus vooroverbuig en er een lik.

‘Wat was dat?’ lacht hij.

Ik neem een hap van mijn hamburger en haal mijn schouders op. ‘Dat wilde ik al doen sinds ik je in die supermarkt zag.’

Hij grijnst en leunt achterover. ‘Jij wilde mijn gezicht likken toen je me voor het eerst zag? Doe je dat altijd als je je aangetrokken voelt tot een jongen?’

Ik schud mijn hoofd. ‘Niet je gezicht, je kuiltje. En nee. Jij bent de enige jongen bij wie ik die behoefte ooit heb gevoeld.’

Hij glimlacht zelfverzekerd. ‘Goed. Want jij bent het enige meisje bij wie ik ooit de behoefte heb gevoeld om van haar te houden.’

Allemachtig. Hij zei niet direct dat hij van me houdt, maar in welke volgorde de woorden uit zijn mond komen, doet er niet toe: mijn hart zwelt in mijn borst. Ik neem weer een hap om mijn glimlach te verbergen en laat zijn woorden in de lucht hangen. Ik wil niet dat ze al verdwijnen.

Zwijgend eten we de hamburgers op. Ik sta op, ruim de tafel af en trek daarna mijn schoenen aan.

‘Waar ga je naartoe?’ Hij kijkt hoe ik de veters van mijn schoenen strik. Ik geef niet direct antwoord omdat ik het zelf niet weet. Ik wil alleen maar de hotelkamer uit. Als ik mijn veters heb vastgemaakt, sta ik op en loop naar hem toe om mijn armen om hem heen te slaan.

‘Ik wil wandelen. En ik wil graag dat je meegaat. Ik ben er klaar voor om vragen te stellen.’

Hij kust mijn voorhoofd en pakt de sleutel van de tafel. ‘Dan gaan we.’ Hij neemt me bij de hand en vlecht zijn vingers door de mijne.

Er zijn geen parken of wandelpaden in de buurt en dus lopen we naar het buitenterrein van het hotel, waar een aantal open hutjes om het zwembad staan, allemaal leeg. We lopen naar een van de hutjes en gaan zitten. Ik leg mijn hoofd op zijn schouder en kijk naar het zwembad. Het is oktober, maar het weer is mild. Ik trek mijn armen door de mouwen van mijn shirt naar binnen en sla ze om mijn middel, terwijl ik me tegen hem aan nestel.

‘Wil je dat ik je gewoon vertel wat ik me herinner?’ vraagt hij. ‘Of heb je specifieke vragen?’

‘Beide. Maar ik wil eerst jouw verhaal horen.’

Zijn arm ligt om mijn schouders en zijn vingers strelen mijn bovenarm. Hij drukt kussen op mijn slaap. Hoe vaak hij dat ook doet, het voelt steeds alsof het de eerste keer is.

‘Je moet begrijpen hoe onwerkelijk dit voor mij is, Sky. De afgelopen dertien jaar heb ik letterlijk elke dag gedacht aan wat er met jou was gebeurd. En dan te bedenken dat ik zeven van die jaren nog geen vier kilometer bij je vandaan woonde… het is nog steeds moeilijk om dat te verwerken. En nu zit je hier dan en moet ik je alles vertellen wat er gebeurd is.’

Hij zucht en ik voel hoe zijn hoofd tegen de rugleuning van de stoel rust. Hij is even stil voordat hij verdergaat. ‘Nadat de auto was weggereden, ging ik naar binnen en vertelde Les dat je met iemand was meegegaan. Ze bleef maar vragen met wie, maar dat wist ik niet. Mijn moeder was in de keuken en dus vertelde ik het haar. Ze besteedde er niet veel aandacht aan. Ze was met het avondeten bezig en wij waren nog maar kleine kinderen. Ze had geleerd om ons gebabbel te negeren. Bovendien wist ik nog niet zeker of er wel iets was gebeurd wat niet hoorde te gebeuren, dus ik klonk niet alsof ik in paniek was. Ze zei dat ik buiten moest gaan spelen met Les en door haar nonchalante reactie dacht ik dat alles wel in orde was. Ik was zes jaar en dacht dat volwassenen alles wisten, dus zweeg ik er verder over. Les en ik gingen weer naar buiten, maar ongeveer twee uur later kwam jouw vader, die je naam riep. Zodra ik hem hoorde, verstijfde ik. Ik bleef midden in de tuin staan en keek hoe hij vanaf zijn veranda jouw naam bleef roepen. Op dat moment begreep ik dat hij niet wist dat jij met iemand was vertrokken. Ik wist dat ik iets verkeerd had gedaan.’

‘Holder, je was nog maar een klein jongetje,’ onderbreek ik hem.

Hij gaat niet op mijn commentaar in en vertelt verder. ‘Je vader kwam naar onze tuin en vroeg mij of ik wist waar je was.’ Hij zwijgt en schraapt zijn keel. Ik wacht geduldig op het vervolg, maar hij moet kennelijk zijn gedachten op een rij krijgen. Voor mij klinkt zijn verslag van wat er die dag gebeurde alsof hij een verhaal vertelt. Ik heb niet het gevoel dat het direct te maken heeft met mij en mijn leven.

‘Sky, je moet begrijpen dat ik bang was voor je vader. Ik was nauwelijks zes jaar en begreep dat ik iets vreselijk verkeerds had gedaan door jou alleen te laten. En nu stond jouw vader, een politiecommissaris, voor mij, met zijn wapen duidelijk zichtbaar op zijn uniform. Ik raakte in paniek, rende terug naar mijn huis, dook direct mijn slaapkamer in en deed de deur op slot. Hij en mijn moeder bonkten een halfuur lang op de deur, maar ik was te bang om open te doen en te vertellen dat ik wist wat er was gebeurd. Mijn reactie alarmeerde hen allebei en dus vroeg hij onmiddellijk om assistentie via zijn radio. Toen ik de politiewagens buiten hoorde stoppen, dacht ik dat ze voor mij kwamen. Ik begreep nog steeds niet wat er met jou was gebeurd. Toen mijn moeder me eindelijk uit mijn kamer wist te krijgen, waren er al drie uren verstreken sinds jij in die auto was gestapt.’

Hij wrijft nog steeds over mijn schouder, maar zijn greep is nu vast. Ik steek mijn armen weer door de mouwen van mijn shirt zodat ik zijn hand kan vastpakken.

‘Ik werd meegenomen naar het bureau en urenlang ondervraagd. Ze wilden weten of ik het kenteken wist, wat voor soort auto het was, hoe die persoon eruitzag en wat die tegen jou zei. Sky, ik wist helemaal niets. Ik kon me zelfs de kleur van de auto niet herinneren. Ik kon ze alleen precies vertellen wat je aanhad, want jouw uiterlijk was het enige wat ik me helder voor de geest kon halen. Je vader was woest op mij. Ik hoorde hem in de gang van het bureau schreeuwen dat ze je terug hadden kunnen vinden als ik direct aan iemand had verteld wat er was gebeurd. Hij gaf mij de schuld en als een politieman je de schuld geeft van het verlies van zijn dochter, ben je geneigd te geloven dat hij weet waar hij het over heeft. Les hoorde hem ook schreeuwen en dus dacht zij ook dat het allemaal mijn schuld was. Dagenlang zei ze geen woord tegen me. We probeerden allebei te begrijpen wat er was gebeurd. We hadden zes jaar lang geleefd in die perfecte wereld waarin volwassenen altijd gelijk hadden en waarin goede mensen niets slechts overkwam. Maar toen werd jij binnen een minuut weggehaald en bleek alles waarvan we dachten dat het waar was een vals beeld te zijn van het echte leven, een droomwereld die onze ouders voor ons hadden gemaakt. Plotseling begrepen we dat zelfs volwassenen vreselijke dingen doen. Kinderen verdwijnen. Vrienden en vriendinnen worden je afgenomen en je weet niet eens of ze nog wel leven.

We keken voortdurend naar het journaal en wachtten op nieuws over jou. Wekenlang werd je foto op de televisie getoond, met de vraag om tips te geven. De recentste foto die ze van je hadden, was van vlak voor je moeders dood, toen je nog maar drie was. Ik weet nog dat ik daar kwaad over was en dat ik me afvroeg hoe er twee jaar voorbij kon gaan zonder dat iemand een foto van je had gemaakt. Ze lieten beelden van jouw huis zien, en soms ook van ons huis. Nu en dan werd de buurjongen genoemd die het zag gebeuren, maar die zich niets kon herinneren. Ik herinner me een avond – het was de laatste avond dat we van mijn moeder naar de beelden op televisie mochten kijken – waarop een van de verslaggevers een beeld van onze beide huizen liet zien. De enige getuige werd weer eens genoemd, maar hij noemde me “de jongen die Hope verloor”. Het maakte mijn moeder ziedend. Ze rende naar buiten en begon tegen de verslaggevers te schreeuwen dat ze ons met rust moesten laten. Dat ze mij met rust moesten laten. Mijn vader moest haar bijna naar binnen slepen.

Mijn ouders deden hun best om zo normaal mogelijk verder te gaan. Na een paar maanden bleven de verslaggevers weg en de eindeloze tochten naar het bureau voor nog meer ondervragingen hielden ten slotte op. Alles begon langzamerhand weer normaal te worden voor iedereen in de buurt. Voor iedereen behalve Les en mij. Het was alsof we al onze hoop verloren hadden, tegelijk met onze Hope.’

Zijn woorden en de droefheid van zijn stem bezorgen me een schuldgevoel. Je zou denken dat wat mij is overkomen zo traumatisch is dat het mij wel veel meer beïnvloed moet hebben dan de mensen om mij heen, maar ik kan het me amper herinneren. Het was een weinig opzienbarende gebeurtenis in mijn leven, maar wel een die de levens van Holder en Lesslie praktisch verwoestte. Karen was zo rustig en aardig en vulde mijn hoofd zozeer met leugens over een leven van pleeggezinnen en adoptie, dat ik er nooit aan heb getwijfeld. Zoals Holder zei: op zo jonge leeftijd geloof je dat volwassenen allemaal eerlijk zijn en betrouwbaar, en denk je er zelfs niet aan om daaraan te twijfelen.

‘Ik heb mijn vader zo lang gehaat omdat hij mij zomaar afstond,’ zeg ik zacht. ‘Ik kan gewoon niet geloven dat ze me zomaar meenam. Hoe kon ze dat doen? Hoe kan iemand dat überhaupt doen?’

‘Ik weet het niet, liefje.’

Ik ga rechtop zitten en kijk hem aan. ‘Ik moet het huis zien. Ik wil meer herinneringen, maar ik heb er geen en dat is nu heel moeilijk. Ik kan me nauwelijks iets herinneren, laat staan dat ik me hem voor de geest kan halen. Ik wil er gewoon langsrijden. Ik moet het zien.’

Hij wrijft over mijn arm en knikt. ‘Nu direct?’

‘Ja. Ik wil erheen voordat het donker wordt.’

Tijdens de hele rit zeg ik geen woord. Mijn keel is droog en mijn maag trekt zich samen. Ik ben bang, bang om het huis te zien. Ik ben bang dat hij misschien thuis is en dat ik hem misschien zal zien. Ik wil hem nog niet echt zien. Ik wil alleen de plek bekijken die mijn eerste thuis was. Ik weet niet of het me zal helpen om me iets te herinneren, maar het is iets wat ik moet doen.

Holder remt af en parkeert langs de straat. Ik kijk naar de rij huizen aan de overkant, bang om mijn blik van mijn raampje los te maken, omdat het zo moeilijk is om me om te draaien en te kijken.

‘We zijn er,’ zegt hij zacht. ‘Zo te zien is er niemand thuis.’

Langzaam draai ik mijn hoofd en kijk door het zijraampje aan zijn kant naar het eerste huis waar ik ooit heb gewoond. Het is al laat en de dag wordt opgeslokt door de nacht, maar de lucht is nog helder genoeg en ik kan het huis duidelijk zien. Het ziet er bekend uit, maar roept niet onmiddellijk herinneringen op. Het is geelbruin met donkerbruine daklijsten, maar de kleuren komen me helemaal niet bekend voor. ‘Vroeger was het wit,’ zegt Holder, alsof hij mijn gedachten kan lezen.

Ik draai op mijn stoel, kijk naar het huis en probeer me iets te herinneren. Ik probeer me voor te stellen dat ik door de voordeur naar binnen loop en de woonkamer zie, maar het lukt me niet. Het is alsof alles wat dat huis en dat leven betreft uit mijn geheugen is gewist.

‘Hoe is het mogelijk dat ik me jouw woonkamer en keuken nog precies voor de geest kan halen, maar die van mezelf niet?’

Hij geeft geen antwoord, omdat hij zeer waarschijnlijk weet dat ik niet echt op een antwoord wacht. Hij legt alleen een hand op de mijne en houdt me vast terwijl we naar de huizen kijken die onze levens voorgoed veranderden.

Dertien jaar geleden

‘Geeft jouw vader een verjaardagsfeestje voor jou?’ vraagt Lesslie.

Ik schud mijn hoofd. ‘Ik heb nooit verjaardagsfeestjes.’

Lesslie fronst, gaat op mijn bed zitten en pakt de oningepakte doos die op mijn kussen ligt. ‘Is dit je verjaardagscadeautje?’ vraagt ze.

Ik pak de doos uit haar hand en zet hem weer op mijn kussen. ‘Nee. Mijn papa koopt steeds cadeautjes voor mij.’

‘Maak je het niet open?’

Weer schud ik mijn hoofd. ‘Nee, ik wil het niet.’

Ze vouwt haar handen op haar schoot, zucht en kijkt om zich heen. ‘Je hebt zo veel speelgoed. Waarom spelen we hier nooit? We gaan altijd naar mijn huis en daar is het saai.’

Ik ga op de vloer zitten, pak mijn schoenen en trek ze aan. Ik vertel haar niet dat ik mijn kamer haat. Dat ik mijn huis haat. Ik vertel haar niet dat we altijd naar haar huis gaan omdat ik me daar veiliger voel. Ik pak mijn veters vast en schuif dichter naar haar toe op het bed. ‘Kun jij ze strikken?’

Ze pakt mijn voet en legt die op haar knie. ‘Hope, je wordt vijf. Je moet je eigen veters leren strikken. Holder en ik konden dat al toen we vijf waren.’ Ze laat zich op de vloer glijden en komt tegenover me zitten. Ze zegt dat alsof ze veel ouder is dan ik. Ze is nog maar net zes. Ze is dus maar een jaar ouder dan ik, want ik ben bijna vijf.

‘Kijk goed,’ zegt ze. ‘Deze veter hou je zó vast.’ Ze drukt de veters in mijn handen en laat me zien hoe je ze strikt en aantrekt totdat ze goed zitten. Zo helpt ze me met beide schoenen, waarna ze alles weer losmaakt en zegt dat ik het nu zelf moet doen. Ik probeer me te herinneren wat ze liet zien en maak ze vast. Terwijl ik met de veters worstel, staat ze op en loopt naar mijn ladekast.

‘Was dat je moeder?’ Ze houdt een foto omhoog. Ik kijk ernaar, en dan weer naar mijn schoenen.

‘Ja.’

‘Mis je haar?’ vraagt ze.

Ik knik en blijf proberen mijn veters te strikken zonder eraan te denken dat ik haar mis. Ik mis haar zo vreselijk.

‘Hope, het is je gelukt!’ Lesslie geeft een gilletje. Ze komt weer voor me zitten en slaat haar armen om me heen. ‘Je hebt het helemaal zelf gedaan. Nu kun je je eigen schoenveters strikken.’

Ik kijk naar mijn schoenen en glimlach.

Zondag 28 oktober 2012, 19:10 uur

‘Leslie heeft me geleerd veters te strikken,’ zeg ik zacht terwijl ik nog naar het huis kijk.

Holder kijkt me aan en glimlacht. ‘Herinner je je dat?’

‘Ja.’

‘Ze was er zo trots op,’ zegt hij. Hij kijkt weer naar de overkant van de straat.

Ik pak de portierhendel, doe het portier open en stap uit. De lucht begint koud te worden en dus pak ik mijn capuchontrui van de voorstoel en trek hem over mijn hoofd.

‘Wat doe je?’ vraagt Holder.

Ik weet dat hij het niet zou begrijpen en ik wil niet dat hij probeert het uit mijn hoofd te praten. Zonder antwoord te geven sla ik het portier dicht en steek de straat over. Hij komt direct achter me aan en roept mijn naam als ik op het gras stap. ‘Ik moet mijn kamer zien, Holder.’ Ik loop door en weet op een of andere manier precies aan welke kant van het huis ik moet zijn, zonder dat ik me de indeling precies herinner.

‘Sky, dat kun je niet doen. Er is niemand. Het is te riskant.’

Ik ga sneller lopen, totdat ik ren. Ik doe het, of hij het goedvindt of niet. Als ik bij het raam kom waarvan ik om wat voor reden ook zeker weet dat het van mijn slaapkamer is, draai ik me om en kijk hem aan. ‘Ik moet dit doen. Er zijn dingen van mijn moeder daarbinnen die ik wil hebben, Holder. Ik weet dat je het er niet mee eens bent, maar ik moet dit doen.’

Hij legt zijn handen op mijn schouders en kijkt bezorgd. ‘Je kunt niet zomaar inbreken, Sky. Hij is een politieman. Wat wil je doen? Wil je dat raam soms ingooien?’

‘Technisch gesproken is dit nog steeds mijn thuis. Ik ben dus niet echt aan het inbreken.’ Maar op een ander punt heeft hij wel gelijk. Hoe moet ik binnenkomen? Ik pers mijn lippen op elkaar, denk na en knip met mijn vingers. ‘Het vogelhuis! Op de veranda achter het huis staat een vogelhuisje waarin een sleutel ligt.’

Ik draai me om, ren naar de achtertuin en schrik als er werkelijk een vogelhuisje staat. Ik steek mijn hand erin en vind inderdaad een sleutel. Het brein is iets wonderlijks.

‘Sky, niet doen.’ Hij smeekt me bijna.

‘Ik ga alleen naar binnen. Je weet waar mijn slaapkamer is. Wacht bij het raam en laat het me weten als je iemand ziet aankomen.’

Hij zucht diep en pakt me bij mijn arm als ik de sleutel in het slot van de achterdeur steek. ‘Zorg alsjeblieft dat het niet opvalt dat je hier bent geweest. En schiet op,’ zegt hij. Hij geeft me snel een omhelzing en wacht tot ik naar binnen ga. Ik draai de sleutel om en probeer of de deur opengaat.

De deurknop draait.

Ik loop naar binnen en sluit de deur achter me. Het huis is donker en heeft iets griezeligs. Ik loop naar links door de keuken en weet precies waar de deur naar mijn slaapkamer is. Ik hou mijn adem in en probeer niet te denken aan de ernst of de gevolgen van wat ik doe. De gedachte dat ik betrapt zou worden is vreselijk, omdat ik nog steeds niet zeker weet of ik wel teruggevonden wil worden. Ik doe wat Holder zei en loop voorzichtig, om geen sporen achter te laten. Als ik bij mijn deur kom, haal ik diep adem voordat ik mijn hand op de deurknop leg en hem langzaam omdraai. Zodra de deur opengaat en de kamer zichtbaar wordt, doe ik het licht aan om het beter te kunnen zien.

Afgezien van een paar dozen die in de hoek staan opgestapeld, lijkt alles heel vertrouwd. Het is nog steeds de kamer van een klein meisje, een ruimte die dertien jaar onaangeroerd is gebleven. Ik moet aan de kamer van Lesslie denken, die ook door niemand is veranderd sinds ze overleed. Kennelijk is het moeilijk om over de tastbare herinneringen aan geliefden heen te komen.

Ik laat mijn vingers over de ladekast gaan, zodat er een streep in het stof achterblijft. Zodra ik de lijn zie, bedenk ik dat ik geen sporen wilde achterlaten. Snel trek ik mijn hand terug en veeg het spoor weg met mijn trui.

De foto van mijn biologische moeder staat niet op de kast, zoals ik me herinner. Ik kijk de kamer rond in de hoop iets anders van haar te vinden dat ik kan meenemen. Ik heb geen herinneringen aan haar, dus een foto is meer dan ik ooit zal kunnen vragen. Ik wil iets hebben wat me een band met haar geeft. Ik moet weten hoe ze eruitzag en hoop dat ik daardoor misschien herinneringen terugkrijg om me aan vast te houden.

Ik loop naar het bed en ga zitten. Het thema van de kamer is de lucht, wat ironisch is met het oog op de naam die Karen me gaf. Op de gordijnen en muren zijn wolken en manen geschilderd en het dekbed heeft een sterrenprint. Sterren overal. Glow-in-the-dark-sterren aan de muren en het plafond. De hele kamer is ermee volgeplakt, net als het plafond in het huis van Karen. Ik weet nog dat ik Karen erom gesmeekt heb toen ik ze een paar jaar geleden in de winkel zag. Zij vond ze kinderachtig, maar ik moest en zou ze hebben. Ik wist niet eens zeker waarom, maar nu wordt het duidelijk. Kennelijk was ik gek op sterren toen ik Hope was.

De spanning die al in mijn buik zat, wordt groter als ik op het bed ga liggen en naar het plafond kijk. Een bekende angstgolf overvalt me en ik kijk naar de slaapkamerdeur. Het is exact dezelfde deurknop die ik in mijn nachtmerrie van laatst niet wilde zien omdraaien.

Mijn adem stokt en ik knijp mijn ogen dicht om de herinnering te verjagen. Ik heb het dertien jaar lang verdrongen, maar nu ik op dit bed lig… lukt dat niet meer. De herinnering spint me in als een web, en ik kan er niet uit breken. Een warme traan loopt over mijn gezicht en ik wou dat ik naar Holder had geluisterd. Ik had nooit terug moeten komen. Als ik niet terug was gekomen, had ik het me nooit herinnerd.

Dertien jaar geleden

Ik hou altijd mijn adem in en hoop dat hij denkt dat ik slaap. Het werkt niet, want het maakt niet uit of ik slaap of niet. Eén keer hield ik mijn adem in en hoopte dat hij zou denken dat ik dood was. Dat werkte ook niet, want hij merkte niet eens dat ik mijn adem inhield.

De deurknop draait en ik heb geen trucjes meer achter de hand. Snel probeer ik nog iets te bedenken, maar er komt niks in me op. Hij doet de deur achter zich dicht en ik hoor zijn voetstappen dichterbij komen. Hij gaat naast me op mijn bed zitten en ik hou toch weer mijn adem in. Niet omdat ik denk dat het deze keer wel zal werken, maar omdat het me helpt om niet te voelen hoe bang ik ben.

‘Hallo, prinses,’ zegt hij, mijn haar achter mijn oor duwend. ‘Ik heb een cadeautje voor je.’

Ik knijp mijn ogen dicht, want ik wil geen cadeautje. Ik ben gek op cadeautjes en hij koopt altijd de mooiste voor mij, omdat hij van me houdt. Maar ik vind het vreselijk als hij ze ’s avonds laat brengt, want dan krijg ik ze nooit direct. Dan laat hij me hem eerst altijd bedanken.

Ik wil dat cadeautje niet. Niet.

‘Prinses?’

Papa’s stem maakt altijd dat mijn buik pijn doet. Hij praat altijd zo lief en dan mis ik mijn mama. Ik weet niet meer hoe haar stem klonk, maar papa zegt dat mijn stem op die van haar lijkt. Papa zegt ook altijd dat mama verdrietig zou zijn als ik zijn cadeautjes niet meer aannam, omdat zij er niet meer is om ze aan te nemen. Dat maakt mij heel verdrietig en ik voel me heel slecht. Daarom draai ik me om en kijk hem aan.

‘Mag ik mijn cadeautje morgen, papa?’ Ik wil hem niet verdrietig maken, maar ik wil dat doosje vanavond niet. Niet.

Papa glimlacht en strijkt mijn haar naar achteren. ‘Natuurlijk. Maar wil je papa niet bedanken omdat hij het voor jou gekocht heeft?’

Mijn hart begint heel hard te bonken en ik vind het heel akelig als dat gebeurt. Ik vind het niet fijn zoals mijn hart voelt en ik hou ook niet van het bange gevoel in mijn buik. Ik kijk niet meer naar papa, maar naar de sterren boven mij, en hoop dat ik kan bedenken hoe mooi ze zijn. Als ik aan de sterren en de lucht blijf denken, helpt dat misschien om mijn hart niet meer zo snel te laten slaan en de pijn in mijn buik te laten stoppen.

Ik probeer te tellen, maar ik stop steeds bij nummer vijf. Ik weet niet meer wat er na vijf komt, en dus moet ik overnieuw beginnen. Ik moet de sterren steeds opnieuw tellen, en steeds niet meer dan vijf, omdat ik mijn papa op dit moment niet wil voelen. Ik wil hem niet voelen, ruiken of horen en ik moet ze tellen en tellen, en tellen, en tellen, en tellen tot ik hem niet meer voel of hoor of ruik.

Als mijn papa dan eindelijk stopt om mij hem te laten bedanken, trekt hij mijn nachthemd weer naar beneden en fluistert: ‘Welterusten, prinses.’ Ik rol op mijn zij, trek de dekens over mijn hoofd en knijp mijn ogen stijf dicht om niet weer te gaan huilen, maar het gebeurt toch. Ik huil zoals elke keer wanneer papa me ’s avonds een cadeautje geeft.

Ik vind het vreselijk om cadeautjes te krijgen.

Zondag 28 oktober 2012, 19:29 uur

Ik sta op, kijk neer op het bed en hou mijn adem in uit angst voor de geluiden die diep vanbinnen opwellen.

Ik ga niet huilen.

Ik ga niet huilen.

Langzaam zak ik op mijn knieën, leg mijn handen op de rand van het bed en laat mijn vingers over de gele sterren glijden waarmee het donkerblauwe dekbed is bezaaid. Ik kijk naar de sterren totdat ze beginnen te vervagen door de tranen die mijn ogen vullen.

Ik knijp mijn ogen dicht, grijp met mijn vuisten in het dekbed en begraaf mijn gezicht erin. Mijn schouders beginnen te schokken als de snikken die ik probeerde tegen te houden met geweld naar buiten komen. Met een snelle beweging sta ik op, geef een gil en ruk het dekbed van het bed, om het door de kamer te gooien.

Ik bal mijn vuisten en kijk wild om me heen naar iets anders om mee te gooien. Ik ruk de kussens van het bed en slinger ze naar de spiegel met het beeld van het meisje dat ik niet langer ken. Het meisje in de spiegel kijkt me aan en snikt aanstellerig. Die zwakte in haar tranen maakt me woedend. We rennen naar elkaar toe tot onze vuisten op het glas tegen elkaar slaan en de spiegel breekt. Ik kijk hoe een miljoen glanzende scherven op het tapijt vallen.

Ik pak de ladekast bij de hoek vast en duw hem om, terwijl een volgende veel te lang opgekropte gil naar buiten komt. Zodra de kast ondersteboven ligt, ruk ik de laden open en gooi de inhoud door de kamer, draaiend en schoppend naar alles wat voor mijn voeten komt. Ik grijp naar de effen blauwe gordijnen en ruk eraan tot de roede het begeeft en de gordijnen om me heen vallen. Snel grijp ik de bovenste doos van de stapel in de hoek en gooi die, zonder zelfs maar te weten wat erin zit, met alle kracht die ik met mijn één meter zestig kan opbrengen tegen de muur.

‘Ik haat je!’ schreeuw ik. ‘Ik haat je, ik haat je, ik haat je!’

Ik gooi alles wat ik op mijn pad vind naar alles wat ik zie. Steeds als ik mijn mond opendoe om te schreeuwen, proef ik het zout van de tranen die over mijn wangen stromen.

Holders armen slaan plotseling van achteren om me heen en houden me zo stevig vast dat ik niet meer kan bewegen. Ik ruk en trek en schreeuw tot ik niet meer nadenk over wat ik doe. Mijn bewegingen zijn alleen nog reacties.

‘Stop,’ zegt hij rustig in mijn oor, niet van plan me los te laten. Ik hoor hem, maar doe alsof dat niet zo is. Of het me niet interesseert. Ik blijf me verzetten, maar zijn greep wordt alleen maar vaster.

‘Blijf van me af!’ schreeuw ik zo hard als ik kan, naar zijn armen klauwend. Het haalt niets uit.

Raak me niet aan. Alsjeblieft, alsjeblieft, alsjeblieft.

Het stemmetje weergalmt in mijn hoofd en onmiddellijk word ik slap in zijn armen. Hoe meer tranen, hoe zwakker ik word. Ik ben niets anders meer dan de bron van onophoudelijke tranen.

Ik ben zwak, en ik laat hém winnen.

Holder laat me los uit zijn greep en legt zijn handen op mijn schouders, waarna hij me met mijn gezicht naar hem omdraait. Ik kan hem niet aankijken. Uitgeput en verslagen hang ik tegen zijn borst, grijp zijn shirt en druk mijn wang snikkend tegen zijn hart. Hij legt een hand op mijn achterhoofd en brengt zijn mond vlak bij mijn oor.

‘Sky.’ Zijn stem klinkt vast en onaangedaan. ‘Je moet weggaan. Nu.’

Ik kan me niet bewegen. Mijn lichaam trilt te hard en ik ben bang dat mijn benen zullen weigeren, ook al wil ik ze bewegen. Alsof hij het weet, tilt hij me in zijn armen en neemt me mee de slaapkamer uit. Dan draagt hij me over de straat en zet me op de passagiersstoel van de auto. Als hij naar mijn hand heeft gekeken, pakt hij zijn jasje van de achterbank. ‘Hier, veeg daarmee het bloed maar af. Ik ga weer naar binnen om te kijken wat ik nog kan opruimen.’ Het portier slaat dicht en hij steekt de straat snel over. Ik kijk naar mijn hand, verrast dat ik snijwonden heb opgelopen. Ik voel het niet eens. Nadat ik de mouw van zijn jasje om mijn hand heb gewikkeld, trek ik mijn knieën op en sla mijn armen er stevig omheen. En ik jank.

Ik kijk hem niet aan wanneer hij weer in de auto stapt. Mijn hele lichaam schokt van de snikken die nog steeds naar buiten komen. Hij start de motor en rijdt weg, met zijn hand beschermend tegen mijn achterhoofd. Gedurende de hele rit terug naar het hotel streelt hij zwijgend mijn haar.

Hij helpt me uit de auto en brengt me terug naar de hotelkamer, zonder ook maar één keer te vragen hoe het met me gaat. Hij weet dat het niet goed gaat, het heeft geen zin om het te vragen. In de kamer leidt hij me naar het bed en ik ga zitten. Hij drukt me achterover totdat ik plat op bed lig en doet mijn schoenen uit. Daarna haalt hij een natte lap uit de badkamer, pakt mijn hand en maakt die schoon. Hij controleert op glasscherven en drukt dan een kus op mijn knokkels.

‘Een paar krasjes, niet diep.’ Hij legt me recht, doet zijn eigen schoenen uit en komt naast me op bed liggen. Hij trekt de deken over ons heen, schuift dicht tegen me aan en duwt mijn hoofd beschermend tegen zijn borst. Hij houdt me vast en vraagt niet één keer waarom ik huil. Net als toen we kinderen waren.

Ik probeer de beelden van wat er die avond met mij gebeurde in die kamer uit mijn hoofd te verdrijven, maar ze gaan niet weg. Hoe een vader zoiets met zijn dochtertje kan doen, gaat mijn verstand te boven. Ik hou mezelf voor dat het nooit is gebeurd, dat ik het me inbeeld, maar mijn hele wezen herinnert zich dat het wel is gebeurd. Mijn hele wezen weet nog waarom ik zo blij was om bij Karen in de auto te stappen. Mijn hele wezen herinnert zich alle avonden waarop ik in mijn bed met jongens lag te rommelen terwijl ik sterren telde, zonder ooit iets te voelen. Mijn hele wezen raakte volkomen in paniek toen Holder en ik bijna met elkaar vreeën. Mijn hele wezen herinnert het zich, en ik zou er alles voor overhebben om het te kunnen vergeten. Ik wil me niet herinneren hoe mijn vader die avond klonk en voelde, maar de herinnering wordt met de seconde levendiger, wat het voor mij alleen maar moeilijker maakt om te stoppen met huilen.

Holder kust me op mijn slaap en zegt opnieuw dat het allemaal goed komt, dat ik me geen zorgen moet maken. Maar hij heeft geen idee. Hij heeft geen idee hoeveel ik me herinner en wat dat met mijn hart, mijn ziel en mijn verstand doet, en met mijn geloof in de mensheid als geheel.

En die dingen werden me aangedaan door de enige volwassene die ik destijds in mijn leven had. Geen wonder dat ik alles verdrong. Ik heb nauwelijks herinneringen aan de dag dat ik door Karen werd meegenomen, en nu weet ik waarom. Het voelde niet alsof ik iets rampzaligs meemaakte toen ze me uit mijn leven weghaalde. Voor het kleine meisje dat doodsbang was in haar leven, voelde het waarschijnlijk eerder alsof Karen haar redde.

Ik kijk op naar Holder, die naar me ligt te kijken. Ik zie aan zijn ogen dat het hem pijn doet mij zo te zien. Hij veegt mijn tranen weg en kust me zacht op mijn lippen. ‘Het spijt me. Ik had je nooit naar binnen moeten laten gaan.’

Hij geeft zichzelf weer de schuld. Hij heeft altijd het gevoel dat hij iets misdaan heeft, terwijl hij voor mij zo’n beetje een held is. Hij heeft het allemaal met mij meegemaakt, heeft me vastberaden door mijn paniekaanvallen en uitbarstingen geholpen totdat ik kalmeerde. Hij is er alleen maar steeds voor mij geweest, en toch heeft hij het gevoel dat het op een of andere manier zijn schuld is.

‘Holder, je hebt niets verkeerd gedaan. Hou op met je steeds te verontschuldigen,’ zeg ik door mijn tranen heen. Hij schudt zijn hoofd en duwt een losse haarlok achter mijn oor.

‘Ik had je hier niet naartoe moeten brengen. Het is te veel voor jou om te verwerken, zo kort nadat je alles voor het eerst hebt gehoord.’

Ik leun op mijn elleboog en kijk hem aan. ‘Niet zozeer dat ik daar was werd me te veel, maar wat ik me herinnerde. Jij hebt niets te maken met de dingen die mijn vader me aandeed. Hou op jezelf de schuld te geven voor alle nare dingen die de mensen om jou heen overkomen.’

Hij laat zijn hand door mijn haar glijden en kijkt bezorgd. ‘Waar heb je het over? Wat heeft hij je aangedaan?’ De woorden komen aarzelend, omdat hij vrijwel zeker weet wat ik bedoel. Ik denk dat we allebei wel wisten wat er met mij als kind gebeurde, maar dat we het ontkenden.

Ik laat mijn arm zakken en leg mijn hoofd op zijn borst, zonder antwoord te geven. Mijn tranen beginnen weer te stromen en hij slaat een arm stevig om mijn rug en legt zijn andere hand op mijn hoofd. Hij drukt zijn wang tegen mijn kruin. ‘Nee, lieverd,’ fluistert hij. ‘Nee,’ herhaalt hij, omdat hij niet wil geloven wat ik niet zeg. Ik grijp in zijn T-shirt en huil alleen maar terwijl hij me onvoorwaardelijk vasthoudt. Ik moet wel van hem houden, omdat hij mijn vader even diep haat als ikzelf.

Hij kust me op mijn hoofd en blijft me vasthouden. Hij zegt niet hoe erg hij het vindt en vraagt niet hoe hij het kan oplossen, want we weten geen van beiden hoe het nu verder moet. Het enige wat ik op dit moment weet, is dat ik nergens naartoe kan. Ik kan niet terug naar de vader die officieel het gezag over mij heeft. Ik kan niet terug naar de vrouw die mij ontvoerde, en omdat ik nu weet dat ik nog steeds minderjarig ben, kan ik niet eens zelfstandig ergens verblijven. Holder is de enige in mijn leven die me niet in volkomen hopeloosheid laat wegzinken.

Maar hoewel ik me beschermd voel in zijn armen, verdwijnen de beelden en herinneringen niet uit mijn hoofd. Wat ik ook doe of probeer, het huilen stopt niet. Hij houdt me zwijgend vast en ik kan er alleen maar aan denken dat het moet stoppen. Holder moet al die gevoelens en emoties een poosje wegnemen, want ik kan het niet meer aan. Ik wil me niet herinneren wat er gebeurde op al die avonden dat mijn vader naar mijn kamer kwam. Ik haat hem. Met alles wat in me is haat ik de man die de eerste keer van mij stal.

Ik kom omhoog en buig naar Holder toe. Hij legt zijn hand tegen mijn wang en kijkt in mijn ogen om te zien of alles goed gaat.

Dat gaat het niet.

Ik ga boven op hem liggen en kus hem. Ik wil dat hij die gevoelens verdrijft. Ik voel liever helemaal niets dan de haat en het verdriet die me nu beheersen. Ik pak zijn T-shirt en probeer het over zijn hoofd te trekken, maar hij duwt me van zich af, terug op mijn rug. Hij komt op een arm omhoog en kijkt me aan.

‘Wat doe je?’

Ik leg een hand in zijn nek en trek zijn gezicht naar me toe, druk mijn lippen op die van hem. Als ik hem genoeg kus, geeft hij wel toe en kust me terug. En dan gaat alles weg.

Met zijn hand op mijn wang kust hij me even terug. Ik laat zijn hoofd los en begin me uit te kleden, maar hij trekt mijn handen weg. ‘Hou op. Waarom doe je dit?’

Hij kijkt verward en bezorgd. Ik kan zijn vraag niet beantwoorden, omdat ik niet precies weet waarom ik het doe. Ik wil dat het gevoel weggaat, maar het is meer dan dat. Het is veel meer, want als hij nu meteen niet wegneemt wat die man me heeft aangedaan, dan heb ik het gevoel dat ik nooit meer zal lachen, glimlachen of ademhalen.

Holder moet het wegnemen.

Ik haal diep adem en kijk hem recht aan. ‘Vrij met me.’

Zijn uitdrukking is onverzettelijk en hij kijkt hard terug. Hij staat op van het bed, loopt heen en weer, haalt zijn handen nerveus door zijn haar. Dan komt hij terug en blijft voor het bed staan.

‘Sky, dat kan ik niet. En ik kan me niet voorstellen waarom je dat op dit moment vraagt.’

Ik ga rechtop zitten en ben plotseling bang dat hij het niet zal doen. Snel schuif ik naar de rand van het bed, waar hij staat, en ga op mijn knieën zitten. Ik grijp zijn shirt. ‘Alsjeblieft,’ smeek ik. ‘Alsjeblieft, Holder. Ik heb het nodig.’

Het trekt mijn handen los van zijn shirt en doet twee stappen achteruit. Hij schudt zijn hoofd, nog steeds volkomen in de war. ‘Ik doe het niet, Sky. Wé gaan het niet doen. Je bent in shock, of zoiets… ik weet het niet. Ik weet ook niet meer wat ik nog moet zeggen.’

Verslagen laat ik me op bed zakken. De tranen beginnen weer te stromen en ik kijk hem wanhopig aan.

‘Alsjeblieft.’ Ik buig mijn hoofd en kijk naar mijn handen, die ik op mijn schoot vouw. Ik kan hem niet aankijken terwijl ik het zeg. ‘Holder… hij is de enige die dat ooit met mij heeft gedaan.’ Langzaam hef ik mijn hoofd en mijn blik kruist de zijne. ‘Jij moet dat van hem afnemen. Alsjeblieft.’

Als woorden een ziel kunnen breken, is dat wat mijn woorden bij hem doen. Hij laat zijn hoofd hangen en er komen tranen in zijn ogen. Ik weet wat ik van hem vraag en ik vind het verschrikkelijk dat ik het moet vragen, maar ik kan niet anders. Ik moet alles doen wat ik kan om de pijn en haat in mij te verminderen. ‘Alsjeblieft, Holder.’

Hij wil niet dat onze eerste keer zo zal zijn. Ik zou ook willen dat het anders was, maar soms zijn er andere factoren dan alleen liefde die beslissingen voor ons nemen. Zoals haat. Soms grijp je naar wanhoopsdaden om je daarvan te bevrijden. Hij weet wat haat is, en pijn, en hij beseft dat ik dit nu nodig heb, of hij het ermee eens is of niet.

Hij komt terug naar het bed en gaat voor mij op zijn knieën op de vloer zitten, zodat we elkaar recht in de ogen kijken. Hij pakt me bij mijn middel, trekt me naar de rand van het bed en laat zijn handen onder mijn benen glijden, die hij om zijn middel trekt. Hij trekt mijn shirt over mijn hoofd, zonder een seconde mijn blik los te laten. Vervolgens trekt hij zijn eigen shirt uit. Hij slaat zijn armen om mij heen, tilt me op en loopt naar de zijkant van het bed. Nadat hij me voorzichtigheid heeft neergelegd, komt hij boven op me liggen, met zijn handen aan weerszijden van mijn hoofd op de matras. Hij kijkt onzeker en veegt een traan weg die over mijn slaap rolt. ‘Goed dan,’ zegt hij zelfverzekerd, hoewel zijn ogen iets anders vertellen.

Hij komt overeind op zijn knieën en pakt zijn portemonnee van het nachtkastje. Nadat hij er een condoom uit heeft gehaald, trekt hij zijn broek uit, zonder zijn ogen van mij af te wenden. Hij kijkt alsof hij op een teken wacht dat ik van gedachten ben veranderd. Of misschien kijkt hij me zo aan omdat hij bang is dat ik weer een paniekaanval krijg. Ik ben er niet zeker van dat dat niet zal gebeuren, maar ik moet dit doen. Mijn vader mag dit deel van mij geen seconde langer in bezit houden.

Holder knoopt mijn spijkerbroek los en trekt die uit. Ik kijk naar het plafond en voel mezelf verder en verder wegglijden, met elke stap die hij dichterbij komt.

Ik vraag me af of ik voor altijd verpest ben, of ik ooit in staat zal zijn plezier te beleven aan het samenzijn met hem.

Hij vraagt niet of ik er zeker van ben dat ik dit wil. Hij weet het, en dus blijft de vraag onuitgesproken. Hij zet zijn lippen op de mijne en kust me terwijl hij mijn bh en broekje uittrekt. Ik ben blij dat hij me kust, want dat geeft me een excuus om mijn ogen te sluiten. Ik vind het niet fijn zoals hij naar me kijkt… alsof hij het liefst ergens anders zou zijn. Ik hou mijn ogen dicht als zijn lippen zich terugtrekken en hij het condoom omdoet. Als hij weer boven op me ligt, trek ik hem tegen me aan, om het hem te laten doen voordat hij zich bedenkt.

‘Sky.’

Ik doe mijn ogen open en zie de twijfel op zijn gezicht. Ik schud mijn hoofd. ‘Nee, niet aan denken. Doe het gewoon, Holder.’

Hij doet zijn ogen dicht en drukt zijn gezicht in mijn hals, niet in staat me aan te kijken. ‘Ik weet gewoon niet hoe ik hiermee moet omgaan, liefje. Ik weet niet of dit verkeerd is, of dat je het echt nodig hebt. Ik ben bang dat ik het alleen maar moeilijker voor je maak.’

Zijn woorden doen pijn in mijn hart, want ik weet precies wat hij bedoelt. Ik weet ook niet of ik dit nodig heb. Ik weet niet of het wat wij hebben zal ruïneren, maar op dit moment ben ik zo wanhopig om dit ene van mijn vader af te pakken dat ik alles wil riskeren. De armen die ik stevig om hem heen heb geslagen beginnen te trillen en ik huil. Met zijn gezicht nog steeds in mijn hals legt hij zijn hand tegen mijn wang, maar zodra hij mij hoort huilen, voel ik hoe hij zijn eigen tranen probeert te onderdrukken. Het feit dat dit hem evenveel verdriet doet, is voor mij het bewijs dat hij het begrijpt. Ik duw mijn hoofd in zijn hals en druk mezelf omhoog, hem in stilte smekend om te doen wat ik van hem vraag.

Hij doet het. Hij neemt zijn positie in, kust me op mijn slaap en dringt dan langzaam binnen.

Ik maak geen geluid, ondanks de pijn.

Ik adem niet eens, ondanks mijn behoefte aan lucht.

Ik denk niet aan wat er tussen ons gebeurt, omdat ik helemaal niet meer denk. Ik denk aan de sterren op mijn plafond en bedenk dat als ik die ellendige dingen wegsmijt, ik ze nooit meer hoef te tellen.

Het lukt me om me volkomen afzijdig te houden van wat hij doet, totdat hij plotseling stil blijft liggen, met zijn gezicht nog steeds in mijn hals gedrukt. Hij ademt zwaar. Een ogenblik later zucht hij en trekt zich volledig terug. Hij kijkt me aan, doet zijn ogen dicht en rolt van me af om met zijn rug naar me toe op de rand van het bed te gaan zitten.

‘Ik kan het niet,’ zegt hij. ‘Het voelt verkeerd, Sky. Het voelt verkeerd omdat jij zo goed voelt, maar ik heb nu al spijt van elke seconde dat ik dit doe.’ Hij staat op en trekt zijn broek aan. Daarna pakt hij zijn T-shirt en grist de kamersleutel van het dressoir. Hij kijkt niet naar me om als hij zonder nog een woord te zeggen de hotelkamer verlaat.

Ik spring onmiddellijk van het bed en ga onder de douche staan, omdat ik me smerig voel. Ik voel me schuldig omdat ik hem hiertoe dwong en ik hoop dat het water die schuld op magische wijze zal wegwassen. Ik schrob iedere vierkante centimeter van mijn lichaam met zeep totdat mijn huid pijn doet, maar het helpt niet. Het is me gelukt om weer een intiem moment voor hem te verzieken. Ik zag de schaamte op zijn gezicht toen hij vertrok. Toen hij de deur uit liep, zonder nog naar me om te kijken.

Ik draai de kraan dicht en stap uit de douche. Nadat ik me heb afgedroogd, pak ik de kamerjas die aan de binnenkant van de badkamerdeur hangt en trek die aan. Ik borstel mijn haar en stop mijn toiletartikelen terug in de toilettas. Ik wil niet vertrekken zonder het Holder te zeggen, maar ik kan hier niet blijven. Ik wil ook niet dat hij zich verplicht voelt weer bij me te komen na wat er is gebeurd. Ik kan een taxi naar het busstation nemen en weg zijn voordat hij terugkomt.

Als hij al van plan is om terug te komen.

Ik doe de badkamerdeur open, stap de hotelkamer weer in en zie hem tot mijn verrassing op het bed zitten, met zijn handen tussen zijn knieën. Hij kijkt direct naar me op zodra hij de deur hoort opengaan. Ik blijf stokstijf staan en kijk terug. Zijn ogen zijn rood en hij heeft een geïmproviseerd verband om zijn hand, gemaakt van zijn T-shirt. Het zit onder het bloed. Ik loop snel naar hem toe, pak zijn hand, haal het shirt eraf en kijk naar de wonden.

‘Wat heb je gedaan?’ Ik draai zijn hand om en om en kijk naar de jaap over zijn knokkels. Hij trekt zijn hand terug en wikkelt het T-shirt er weer omheen.

‘Niets aan de hand,’ zegt hij. Hij staat op en ik doe een stap achteruit, in de verwachting dat hij de deur weer uit zal lopen. Maar hij komt recht voor me staan en kijkt me aan.

‘Het spijt me vreselijk,’ fluister ik. ‘Dat had ik niet van je mogen vragen. Maar ik moest…’

Hij pakt mijn gezicht en drukt zijn lippen op de mijne, zodat ik de verontschuldiging niet kan afmaken. ‘Hou op.’ Hij kijkt me strak aan. ‘Jij hoeft je helemaal nergens voor te verontschuldigen. Ik liep niet weg omdat ik kwaad was op jou, maar omdat ik kwaad was op mezelf.’

Ik maak me van hem los en draai me om naar het bed, omdat ik niet wil zien hoe hij zichzelf met nog meer schuld belast. ‘Het is goed,’ zeg ik, terwijl ik de dekens van het bed optil. ‘Ik kan niet van jou verwachten dat je me op dit moment op die manier wilt hebben. Het was verkeerd, egoïstisch en volkomen onterecht van mij om dat van je te vragen, en het spijt me oprecht.’ Ik ga op het bed liggen en draai mijn rug naar hem toe zodat hij mijn tranen niet ziet. ‘Kunnen we alsjeblieft gewoon gaan slapen?’

Mijn stem klinkt kalmer dan ik verwachtte. Ik wil echt niet dat hij zich slecht voelt. Hij is er steeds voor mij geweest, in al deze ellende, en ik heb niets voor hem teruggedaan. Het beste wat ik voor hem kan doen op dit moment, is er een punt achter zetten zodat hij zich niet verplicht voelt om me nog verder te helpen. Hij is mij niets verschuldigd.

‘Denk je dat ik het moeilijk heb om dat ik je niet wíl?’ Hij loopt naar de kant van het bed waar ik met mijn gezicht naartoe lig en knielt. ‘Sky, ik heb het hier moeilijk mee omdat alles wat jou overkomt mijn hart breekt en ik geen idee heb hoe ik je moet helpen. Ik wil er voor je zijn en je hierdoorheen helpen, maar elk woord dat uit mijn mond komt, voelt verkeerd. Elke keer dat ik je aanraak of kus, ben ik bang dat je mij niet wilt. Nu vraag je me met je te vrijen omdat je dat van hem af wilt pakken, en dat begrijp ik. Ik begrijp heel goed waar het vandaan komt, maar het maakt het niet makkelijker om van je te houden als je me niet eens gewoon kunt aankijken. Het doet zo veel pijn omdat jij het niet verdient dat het zo gaat. Jij verdient dit leven niet, liefje, en ik kan fucking niets doen om het beter voor je te maken. Ik wil het zo graag beter maken, maar ik kan het niet en ik voel me hulpeloos.’

Hij is op bed komen zitten en heeft me tegen zich aan getrokken, maar ik was zo in de ban van zijn woordenstroom dat ik het niet eens merkte. Hij slaat zijn armen om me heen, trekt me op zijn schoot, slaat zijn benen om me heen. Hij neemt mijn gezicht in zijn handen en kijkt me recht aan.

‘Alhoewel ik ben gestopt, had ik niet eens moeten beginnen zonder je eerst te vertellen hoeveel ik van je hou. Ik hou zo ontzettend veel van je, liefje. Ik mag je helemaal niet aanraken voordat jij heel zeker weet dat ik het doe omdat ik van je hou, en nergens anders om.’

Hij drukt zijn lippen op de mijne en geeft me niet eens de kans om hem te zeggen dat ik ook van hem hou. Ik hou zo veel van hem dat het letterlijk pijn doet. Ik kan nu aan niets anders denken dan hoeveel ik van deze jongen hou, hoeveel hij van mij houdt en dat ik ondanks alles wat er in mijn leven gebeurt op dit moment nergens anders zou willen zijn dan hier, bij hem.

Ik probeer alles wat ik voel met een kus over te brengen, maar het is niet genoeg. Ik maak me los, kus zijn kin, zijn neus, zijn voorhoofd en de traan die over zijn wang loopt. ‘Ik hou ook van jou. Ik zou niet weten wat ik zou moeten als ik jou niet had, Holder. Ik hou zo veel van je en het spijt me zo. Ik wilde dat jij mijn eerste keer zou zijn, en ik vind het vreselijk dat hij dat jou heeft afgenomen.’

Holder schudt zijn hoofd en legt me het zwijgen op met een snelle kus. ‘Zeg dat nooit meer. Denk dat zelfs nooit meer. Jouw vader nam die eerste keer op een afschuwelijke manier van jou af, maar ik kan je garanderen dat het alles is geweest wat hij je kon afpakken. Want jij bent zo sterk, lieverd. Je bent geweldig, grappig, intelligent, mooi, en zo sterk en moedig. Wat hij jou aandeed, heeft niets van het goede in jou kunnen wegnemen. Je hebt hem vroeger overleefd en je zult hem opnieuw overleven. Dat weet ik zeker.’

Hij legt een hand op mijn hart en trekt mijn hand naar zijn borst, boven zijn eigen hart. Hij kijkt me aan om er zeker van te zijn dat ik hier bij hem ben en hem mijn onverdeelde aandacht geef. ‘Vergeet al die eerste keren, Sky. Het enige wat voor mij telt bij jou, zijn de voor altijds.’

Ik kus hem. Allemachtig, hoe ik hem kus, met iedere gram emotie die in me is. Hij neemt mijn hoofd in zijn handen, legt me weer op bed en komt boven op me liggen. ‘Ik hou van je,’ zegt hij. ‘Ik hou al zo lang van je, maar ik kon het niet zeggen. Het voelde niet goed om jouw liefde te vragen terwijl ik zo veel voor je verborgen hield.’

Er stromen tranen over mijn wangen, en hoewel ze exact hetzelfde zijn als anders en uit exact dezelfde ogen komen, zijn ze nieuw voor mij. Het zijn geen tranen van pijn, angst of woede… ze worden opgeroepen door het ongelooflijke gevoel dat me overspoelt als ik hoor hoeveel hij van me houdt.

‘Je had geen beter moment kunnen kiezen om me te vertellen dat je van me houdt dan deze avond. Ik ben zo blij dat je gewacht hebt.’

Hij glimlacht en kijkt gefascineerd naar mij. Hij kust me en vult mijn mond met zijn smaak. Hij kust me zacht en teder, laat zijn mond over de mijne glijden terwijl hij mijn kamerjas losmaakt. Mijn adem stokt als hij zijn handen naar binnen laten glijden en mijn buik met zijn vingers streelt. Het gevoel van zijn aanraking is nu totaal anders dan vijftien minuten geleden. Het is een sensatie die ik wíl voelen.

‘Ik hou zo veel van je,’ zegt hij opnieuw terwijl zijn hand over mijn buik en mijn middel glijdt. Langzaam dalen zijn vingers af naar mijn dij en ik kreun in zijn mond, wat een nog steviger kus oplevert. Hij legt zijn platte hand op de binnenkant van mijn dij en drukt zacht om zich tegen me aan te vlijen, maar ik huiver even en span mijn spieren. Hij voelt de onwillekeurige aarzeling, tilt zijn hoofd op en kijkt me aan. ‘Liefje, onthoud dat ik je aanraak omdat ik van je hou. Nergens anders om.’

Ik knik en sluit mijn ogen, nog altijd bang dat de verdoving en angst me zullen overspoelen. Holder kust mijn wang en slaat de kamerjas dicht.

‘Doe je ogen open,’ zegt hij zacht. Als ik het doe, volgt hij het spoor van een traan met zijn vinger. ‘Je huilt.’

Ik glimlach geruststellend. ‘Maak je geen zorgen. Dat zijn de goede tranen.’

Hij knikt, maar glimlacht niet. Hij kijkt me even aan en vlecht dan zijn vingers door de mijne. ‘Ik wil met je vrijen, Sky. Volgens mij wil jij het ook. Maar eerst moet je iets heel goed begrijpen.’ Hij knijpt in mijn hand en buigt voorover om een volgende traan weg te kussen. ‘Ik weet dat het moeilijk is voor jou om je over te geven aan dit gevoel. Je hebt jezelf zo lang geleerd om je gevoelens uit te schakelen zodra iemand je aanraakt. Maar je moet weten dat wat jouw vader lichamelijk met je deed niet hetgene is waardoor jij als klein meisje bent beschadigd. Het is wat hij met jouw vertrouwen in hem deed. Jij hebt een van de ergste dingen meegemaakt die een kind kan overkomen door toedoen van een ouder of volwassene, iemand die je volkomen vertrouwt, en ik kan me in de verste verte niet voorstellen hoe dat moet hebben gevoeld. Maar onthoud dat wat hij jou aandeed helemaal niets te maken heeft met ons tweeën, als wij samenzijn. Als ik je aanraak, doe ik dat omdat ik je gelukkig wil maken. Als ik je kus, doe ik dat omdat je de meest fantastische mond hebt die ik ooit heb gezien – je weet dat ik het niet kan laten om die te kussen. En als ik met je vrij, doe ik dat enkel en alleen omdat ik van je hou. De negatieve gevoelens die jij je hele leven met lichamelijke aanraking hebt verbonden, zijn niet van toepassing op mij. Op ons. Ik raak je aan omdat ik van je hou en om geen enkele andere reden.’

Zijn lieve woorden laten mijn hart overlopen en kalmeren mijn zenuwen. Hij kust me zacht en ik ontspan onder zijn hand – een hand die me uit pure liefde aanraakt. Ik reageer door me volkomen aan hem over te geven. Mijn lippen volgen hem, mijn handen zoeken de zijne, mijn ritme richt zich naar hem. Al snel raak ik opgewonden en wil ik hem voelen omdat ik het wíl, en nergens anders om.

‘Ik hou van je,’ fluistert hij.

Terwijl hij me verkent met zijn handen, lippen en ogen, blijft hij voortdurend zeggen hoeveel hij van me houdt. En deze keer blijf ik me volledig bewust van het moment, wil ik alles voelen wat hij met me doet en tegen me zegt. Als hij ten slotte de verpakking opzij gooit en zich voor mij voorbereidt, kijkt hij me aan en glimlacht, streelt mijn wangen met zijn vingers.

‘Zeg dat je van me houdt.’

Ik kijk hem met onwrikbaar zelfvertrouwen aan en wil dat hij de oprechtheid van mijn woorden voelt. ‘Ik hou van je, Holder. Zó veel. En om je de waarheid te zeggen… dat deed Hope ook.’

Zijn wenkbrauwen schieten omhoog en zijn adem stroomt naar buiten alsof hij die dertien jaar lang heeft ingehouden, in afwachting van die woorden. ‘Liefje, ik wou dat je kon voelen wat je zojuist met me hebt gedaan.’ Onmiddellijk bedekt hij mijn mond met de zijne en zijn vertrouwde zoete smaak vult mijn zinnen op het moment dat hij bij me binnenkomt, om me te vullen met veel meer dan alleen zijn lichaam. Hij vervult me met zijn oprechtheid, zijn liefde voor mij en even… vult hij mij met een stukje van onze voor altijds. Ik grijp zijn schouders vast en beweeg met hem mee terwijl ik alles voel. Elke heerlijke beweging en emotie.

Maandag 29 oktober 2012, 9:50 uur

Ik draai me om en Holder zit rechtop naast me op bed. Hij is bezig met zijn telefoon. Als ik me uitrek, kijkt hij naar mij en buigt voorover om me te kussen, maar ik draai mijn hoofd direct weg.

‘Ochtendadem,’ mompel ik, uit bed stappend. Hij lacht en kijkt weer naar zijn telefoon. Kennelijk heb ik in de loop van de nacht mijn shirt weer aangetrokken, maar ik weet niet precies wanneer. Ik trek het uit en loop de badkamer in om te douchen. Als ik klaar ben en weer binnenkom, is Holder onze spullen aan het inpakken.

‘Wat doe je?’ Ik zie hem mijn shirt opvouwen en in de weekendtas doen. Hij kijkt me even aan en richt zijn blik dan weer op de kleding die op bed ligt.

‘We kunnen hier niet altijd blijven, liefje. We moeten besluiten wat je wilt doen.’

Ik doe een paar stappen in zijn richting, met bonkend hart. ‘Maar… ik weet het nog niet. En ik kan nergens naartoe.’

Hij hoort de paniek in mijn stem en loopt om het bed heen om zijn armen om me heen te slaan. ‘Je hebt mij, Sky. Rustig. We kunnen teruggaan naar mijn huis om alles op een rijtje te zetten. Bovendien zitten we allebei nog op school. We kunnen niet zomaar wegblijven en we kunnen zeker niet voor altijd in een hotel blijven.’

De gedachte om terug te gaan naar mijn woonplaats, op maar een paar kilometer afstand van Karen, geeft me een ongemakkelijk gevoel. Ik ben bang dat ik toe zal geven aan mijn verlangen om de confrontatie met haar aan te gaan, als ik zo dicht in de buurt ben. Daar ben ik nog niet aan toe. Ik wil nog een dag uitstel. Ik wil mijn oude huis nog een keer zien, in de hoop dat het nog meer herinneringen zal aanzwengelen. Ik wil niet van Karen afhankelijk zijn om de waarheid te achterhalen, maar zo veel mogelijk zelf uitzoeken.

‘Nog een dag,’ zeg ik. ‘Alsjeblieft, laten we nog een dag blijven, daarna gaan we. Ik moet het op een rij proberen te krijgen en daarvoor moet ik nog een keer naar dat huis.’

Holder doet een stap achteruit en kijkt me aan. Hij schudt zijn hoofd. ‘Geen sprake van,’ zegt hij vastberaden. ‘Ik ga je dat niet nog een keer aandoen. Je gaat niet terug.’

Ik leg mijn handen geruststellend op zijn wangen. ‘Het moet, Holder. Ik beloof je dat ik deze keer niet uit de auto stap. Echt niet. Maar ik moet het huis nog een keer zien voordat we gaan. Ik herinnerde me zo veel toen ik daar was. Ik wil nog een paar herinneringen meenemen voordat je me terugbrengt en ik moet beslissen wat ik ga doen.’

Hij zucht en loopt heen en weer, onwillig om me te geven waar ik hem om smeek.

‘Alsjeblieft.’ Ik weet dat hij geen nee kan zeggen als ik blijf smeken.

Langzaam draait hij zich om naar het bed, pakt de weekendtassen en gooit ze naar de kast. ‘Goed dan. Ik heb gezegd dat ik je bij alles zou helpen wat jij dacht te moeten doen. Maar ik hang die kleren niet weer allemaal op.’ Hij wijst naar de tassen bij de kast.

Lachend ren ik op hem af en sla mijn armen om zijn nek. ‘Jij bent het beste, meest begripvolle vriendje van de hele wereld.’

Hij zucht en beantwoordt mijn omhelzing. ‘Nee, dat ben ik niet,’ zegt hij. Hij drukt zijn lippen op mijn slaap. ‘Ik ben het meest gemanipuleerde vriendje van de hele wereld.’

Maandag 29 oktober 2012, 16:15 uur

Van alle minuten van de dag zoeken wij uitgerekend die tien uit om aan de overkant van de straat te gaan staan, die ook mijn vader heeft uitgekozen om thuis te komen. Zodra zijn auto tot stilstand komt voor de garage, wil Holder de motor starten om weg te rijden. Ik leg mijn trillende hand op de zijne. ‘Niet wegrijden. Ik moet weten hoe hij eruitziet.’

Holder zucht en laat zijn hoofd onwillig tegen de hoofdsteun rusten. Hij vindt dat we zouden moeten vertrekken, maar weet dat ik dat onder geen beding laat gebeuren.

Ik verplaats mijn blik van Holder naar de politieauto die op de oprit geparkeerd staat. Het portier gaat open en er stapt een man in uniform uit. Hij staat met zijn rug naar ons toe en drukt een mobiele telefoon tegen zijn oor. Hij is in gesprek en blijft in de tuin staan praten in plaats van direct naar binnen te gaan. Ik kijk naar hem, maar voel geen enkele reactie, tot het moment dat hij zich omdraait en ik zijn gezicht zie.

‘O mijn god,’ fluister ik hardop. Holder kijkt me vragend aan, maar ik schud mijn hoofd alleen. ‘Niets aan de hand,’ zeg ik. ‘Hij ziet er alleen… bekend uit. Ik had geen beeld van hem in mijn hoofd, maar als ik hem op straat was tegengekomen, had ik hem herkend.’

We blijven beiden naar hem kijken. Holder pakt het stuur beet en zijn knokkels zijn wit. Ik kijk naar mijn eigen handen en besef dat ik de gordel op dezelfde manier vasthoud.

Eindelijk laat mijn vader de telefoon zakken en stopt hem in zijn zak. Hij loopt in onze richting en Holders hand gaat direct weer naar de sleutel in het contact. Ik hou mijn adem in en hoop dat hij niet op een of andere manier weet dat we hem bespioneren. Het dringt tegelijkertijd tot ons allebei door dat hij gewoon naar de brievenbus aan het begin van de oprit loopt, en we ontspannen weer.

‘Is het zo niet genoeg?’ vraagt Holder tussen zijn opeengeklemde tanden door. ‘Want ik kan hier geen seconde meer blijven staan zonder uit de auto te springen en hem een pak rammel te geven.’

‘Bijna,’ zeg ik. Ik wil niet dat hij iets stoms doet, maar ik wil ook nog niet weg. Ik kijk hoe mijn vader de post doorneemt en terugloopt naar het huis. Dan moet ik plotseling ergens aan denken.

Stel dat hij hertrouwd is. Andere kinderen heeft. Stel dat hij hetzelfde doet met…

Mijn handpalmen beginnen te zweten. Ik laat de gladde gordel los en veeg mijn handen af aan mijn spijkerbroek. Ze trillen nog harder dan tevoren. Plotseling kan ik niets anders meer bedenken dan dat ik hem hier niet mee weg mag laten komen. Ik kan hem niet zomaar laten weglopen in de wetenschap dat hij misschien hetzelfde doet met een ander. Ik moet het weten. Ik ben het verplicht, aan mezelf en aan elk kind met wie mijn vader in contact komt, om me ervan te verzekeren dat hij niet het afschuwelijke monster is dat ik me herinner. En om het zeker te weten, moet ik hem spreken. Ik moet weten waarom hij het mij aandeed.

Zodra hij door de voordeur naar binnen gaat, zucht Holder diep.

‘Nu?’ Hij kijkt me aan.

Ik weet zeker dat hij me zou vastgrijpen als hij zou zien aankomen wat ik ga doen. Om niets te verraden, knik ik en glimlach geforceerd. ‘Ja, we kunnen gaan.’

Hij tast naar de sleutel in het contactslot en op het moment dat zijn pols draait, maak ik mijn gordel los, gooi het portier open en ren. Ik ren de straat over en door de voortuin van mijn vader naar de veranda. Ik hoor niet eens dat Holder achter me aan komt. Zonder een kik te geven slaat hij zijn armen om me heen, tilt me van de grond en draagt me de trap weer af. Hij laat me niet los en ik schop hem en probeer uit zijn armen los te komen.

‘Waar denk je dat je mee bezig bent?’ Hij zet me nog steeds niet neer, maar houdt me in een ijzeren greep terwijl hij me door de tuin draagt.

‘Laat me onmiddellijk los, Holder, of ik ga gillen! Ik meen het, ik ga gillen!’

Na dat dreigement draait hij me om en schudt aan mijn schouders terwijl hij me diep teleurgesteld aankijkt. ‘Doe dit niet. Je hoeft hem niet meer te zien, niet na alles wat hij heeft gedaan. Ik wil dat je jezelf meer tijd gunt.’

Ik kijk naar hem op met een pijn in mijn hart die duidelijk in mijn ogen te zien moet zijn. ‘Ik moet weten of hij anderen hetzelfde aandoet. Ik moet weten of hij nog meer kinderen heeft. Ik kan het niet zomaar laten gaan, nu ik weet waartoe hij in staat is. Ik moet hem zien, met hem praten. Ik moet weten dat hij niet meer die man van toen is, voordat ik rustig in de auto kan gaan zitten om weg te rijden.’

Hij schudt zijn hoofd. ‘Doe het niet. Nu nog niet. We kunnen eerst bellen en zo veel mogelijk informatie over hem verzamelen via het internet. Alsjeblieft, Sky.’ Zijn handen glijden van mijn schouders naar mijn armen en hij duwt me in de richting van zijn auto. Ik aarzel en wil hem nog steeds in de ogen kijken. Niets wat ik op internet over hem kan vinden zal me vertellen wat ik te weten kan komen door zijn stem te horen of in zijn ogen te kijken.

‘Is er iets aan de hand hier?’

Holder en ik draaien ons onmiddellijk om bij het horen van de stem. Mijn vader staat onder aan de verandatrap. Hij kijkt naar Holder, die mijn armen nog steeds stevig vasthoudt. ‘Jongedame, doet deze man je pijn?’

Zijn stemgeluid laat mijn knieën al knikken. Holder voelt me zwak worden en trekt me tegen zijn borst. ‘We gaan,’ fluistert hij. Hij slaat een arm om me heen en duwt me weer verder naar de auto.

‘Blijf staan!’

Ik doe het, maar Holder doet nu nog meer zijn best om me mee te krijgen.

‘Draai je om!’ Mijn vaders stem klinkt nu scherper. Ook Holder blijft staan. We weten allebei wat er gebeurt als je de orders van een politieagent niet opvolgt.

‘Speel het goed,’ fluistert hij in mijn oor. ‘Misschien herkent hij je niet.’

Ik knik en haal diep adem, waarna we ons allebei langzaam omdraaien. Mijn vader komt op ons af. Hij kijkt me strak aan, loopt met zijn hand op zijn holster naar me toe. Ik kijk naar de grond, want ik zie de herkenning op zijn gezicht en het maakt me doodsbang. Hij blijft een meter voor ons staan. Holder verstevigt zijn greep op mij en ik blijf naar de grond staren, te bang om zelfs maar adem te halen.

‘Prinses?’

Maandag 29 oktober 2012, 16:35 uur

‘Blijf met je poten van haar af!’

Holder schreeuwt en ik voel de druk onder mijn armen. Zijn stem is dichtbij, dus ik begrijp dat hij me vasthoudt. Ik laat mijn armen langs mijn zij hangen en voel het gras tussen mijn vingers.

‘Liefje, doe je ogen open. Alsjeblieft.’ Holders hand op mijn wang. Langzaam doe ik mijn ogen open. Hij kijkt op me neer, met mijn vader vlak achter hem. ‘Niks aan de hand, je viel alleen flauw. Je moet nu opstaan. We moeten weg.’

Hij trekt me overeind en slaat een arm om mijn middel om me op de been te houden.

Mijn vader staat nu recht voor me en kijkt me verbluft aan. ‘Jij bent het,’ zegt hij. Hij kijkt naar Holder en weer naar mij. ‘Hope? Herinner je je mij?’ Zijn ogen staan vol tranen.

Die van mij niet.

‘We gaan,’ zegt Holder opnieuw. Ik verzet me tegen zijn dwang en maak me los uit zijn greep. Ik kijk mijn vader aan… een man die bizar genoeg emoties toont alsof hij ooit van me heeft gehouden. Hij is een vat vol leugens.

‘Herinner je je mij?’ Hij komt een stap dichterbij. Holder trekt me bij elke stap die mijn vader naar voren doet verder achteruit. ‘Hope, weet je wie ik ben?’

‘Hoe zou ik je kunnen vergeten?’

Het ironische is dat ik hem vergeten was. Volkomen. Ik vergat hem, de dingen die hij mij aandeed en het leven dat ik hier had. Maar ik wil niet dat hij dat weet. Ik wil dat hij beseft dat ik me hem herinner, inclusief alle dingen die hij me ooit heeft aangedaan.

‘Jij bent het,’ zegt hij, zenuwachtig met zijn handen friemelend. ‘Je leeft. Je bent gezond en wel.’ Hij haalt zijn radio tevoorschijn en ik neem aan dat hij de politie wil inlichten. Voor hij ook maar een knop kan indrukken, slaat Holder de radio uit zijn hand. Het apparaat valt op de grond en mijn vader bukt om hem op te rapen. Hij doet een stap achteruit en zijn hand rust weer op zijn holster.

‘Als ik jou was, zou ik niemand vertellen dat ze hier is,’ zegt Holder. ‘Ik denk niet dat je graag op de voorpagina’s van de kranten wilt staan als de ellendige perverseling die je bent.’

Mijn vaders gezicht wordt op slag lijkbleek en hij kijkt me met angstige ogen aan. ‘Wát?’ Er spreekt ongeloof uit zijn ogen. ‘Hope, wie je ook heeft meegenomen… ze hebben tegen je gelogen. Ze hebben je dingen over mij verteld die niet waar zijn.’ Hij komt weer dichterbij en zijn ogen staan wanhopig en smekend. ‘Wie heeft je meegenomen, Hope? Wie was het?’

Zelfverzekerd zet ik een stap naar voren. ‘Ik herinner me alles wat je mij hebt aangedaan. En als je me geeft waarvoor ik gekomen ben, beloof ik weg te gaan. Je zult nooit meer iets van me horen.’

Hij blijft zijn hoofd schudden en kan nog steeds niet geloven dat zijn dochter voor hem staat. Ik ben ervan overtuigd dat hij ook probeert te verwerken dat zijn hele bestaan nu gevaar loopt. Zijn carrière, zijn reputatie, zijn vrijheid. Zijn gezicht wordt zo mogelijk nog bleker als hij beseft dat hij het niet langer kan ontkennen. Hij weet dat ik het weet.

‘Wat wil je dan?’

Ik kijk naar het huis en weer naar hem. ‘Antwoorden,’ zeg ik. ‘En ik wil alles wat van mijn moeder was.’

Holder houdt me weer in een ijzeren greep. Ik pak zijn hand om mezelf ervan te verzekeren dat ik op dit moment niet alleen ben. Mijn zelfverzekerdheid vervliegt snel in de nabijheid van mijn vader. Alles aan hem bezorgt me buikpijn, van zijn stem en gezichtsuitdrukking tot zijn bewegingen.

Hij kijkt Holder kort aan en richt zich weer tot mij. ‘We kunnen binnen praten,’ zegt hij zacht, terwijl hij snel naar de huizen rondom kijkt. Dat hij nu zo nerveus is, bewijst dat hij de opties heeft overwogen en dat hij niet veel keus heeft. Hij knikt naar de voordeur en loopt de trap op.

‘Laat je pistool achter,’ zegt Holder.

Mijn vader blijft staan, maar draait zich niet om. Langzaam haalt hij een pistool tevoorschijn dat hij voorzichtig op een trede van de verandatrap legt. Hij wil doorlopen.

‘Allebei,’ zegt Holder.

Hij blijft weer staan voordat hij bij de deur is, bukt naar zijn enkel, trekt zijn broekspijp op en legt ook dat pistool weg. Met beide pistolen buiten zijn bereik loopt hij naar binnen, en hij laat de deur voor ons open. Voor ik hem volg, pakt Holder me bij mijn arm.

‘Ik blijf hier, met de deur open. Ik vertrouw hem niet. Ga niet verder dan de woonkamer.’

Ik knik en hij kust me snel en stevig voordat hij me loslaat. Ik stap naar binnen en mijn vader zit op zijn bank, zijn handen gevouwen voor hem. Hij kijkt strak naar de vloer. Ik loop naar de dichtstbijzijnde stoel en ga op het randje zitten, niet van plan om ontspannen te gaan zitten. Dat ik in dit huis ben, in zijn gezelschap, brengt mijn bewustzijn in de war en geeft een beklemmend gevoel op mijn borst. Ik haal een paar keer langzaam adem en probeer mijn angst in te dam-men.

Ik gebruik het moment van stilte tussen ons om iets in zijn uiterlijk te vinden wat ik van hem kan hebben. Zijn haarkleur misschien? Hij is veel groter dan ik en zijn ogen, voor zover hij in staat is me aan te kijken, zijn donkergroen, anders dan die van mij. Op de karamelkleur van zijn haar na heb ik niets met hem gemeen. Ik glimlach inwendig om het feit dat ik absoluut niet op hem lijk.

Mijn vader kijkt me aan en zucht. Hij verschuift ongemakkelijk op de bank. ‘Voordat je iets zegt, moet je weten dat ik van je hield en dat ik alles wat ik je aandeed elke dag van mijn leven heb berouwd.’

Ik geef geen antwoord op zijn uitspraak, maar ik moet me enorm beheersen om niet fysiek op zijn lulkoek te reageren. Ook al zou hij de rest van zijn leven alleen nog excuses aanbieden, dan nog zou het niet genoeg zijn om zelfs maar een van de avonden uit te wissen waarop de deurknop omdraaide.

‘Ik wil weten waarom je het deed,’ zeg ik met een trillende stem. Ik vind het afschuwelijk dat ik nu zo deerniswekkend zwak klink. Ik klink als het kleine meisje dat hem smeekte om op te houden. Ik ben dat kleine meisje niet meer en het laatste wat ik wil, is zwak lijken tegenover hem.

Hij leunt achterover en wrijft in zijn ogen. ‘Ik weet het niet,’ zegt hij wanhopig. ‘Na je moeders dood begon ik weer veel te drinken. Pas een jaar later was ik op een avond zo dronken dat ik de volgende ochtend wakker werd en wist dat ik iets vreselijks had gedaan. Ik hoopte dat het niet meer was dan een afschuwelijke droom, maar toen ik je die ochtend wakker maakte, was je… anders. Je was niet meer het gelukkige kleine meisje van daarvoor. Van de ene op de andere dag werd je iemand die bang was voor mij. Ik haatte mezelf. Ik weet niet eens meer precies wat ik je aandeed, want ik was te dronken om het me te herinneren. Maar ik weet dat het iets vreselijks was en het spijt me zo ontzettend. Het is daarna nooit meer gebeurd en ik heb alles gedaan wat ik kon om het goed te maken. Ik kocht de hele tijd cadeautjes voor je en gaf je alles wat je wilde. Ik wilde niet dat je je die nacht zou herinneren.’

Ik grijp mijn knieën vast om niet op te springen om hem te wurgen. Dat hij het probeert af te doen als iets eenmaligs maakt dat ik hem nog meer haat dan voorheen, als dat mogelijk is. Hij doet alsof het een ongelukje was. Alsof hij een koffiekopje liet vallen of een lichte aanrijding had.

‘Het was avond na avond na avond,’ zeg ik. Ik moet alle zelfbeheersing inzetten om het niet uit te schreeuwen. ‘Ik was bang om naar bed te gaan, bang om wakker te worden, bang om in bad te gaan of met je te praten. Ik was geen klein meisje dat bang was voor monsters in haar kast of onder haar bed. Ik was bang voor het monster dat van me had moeten houden! Jij was degene die me had moeten beschermen tegen mensen zoals jij!’

Holder knielt naast me en pakt mijn arm vast terwijl ik tegen de man aan de andere kant van de kamer schreeuw. Mijn hele lichaam trilt en schudt en ik leun tegen Holder aan, om zijn rust te voelen. Hij wrijft over mijn arm, kust mijn schouder en laat me alles eruit gooien wat ik eruit moet gooien, zonder me te willen tegenhouden.

Mijn vader zakt achterover op de bank en er stromen tranen uit zijn ogen. Hij verdedigt zichzelf niet, omdat hij weet dat ik gelijk heb. Hij heeft mij helemaal niets te vertellen, hij huilt alleen achter zijn handen – omdat hij het vreselijk vindt dat hij eindelijk ontmaskerd wordt, niet omdat hij spijt heeft van wat hij gedaan heeft.

‘Heb je nog andere kinderen gekregen?’ Woedend kijk ik naar de ogen die zo vol zijn van schaamte dat ze geen contact durven te maken. Hij laat zijn hoofd hangen, drukt een hand tegen zijn voorhoofd, maar geeft geen antwoord. ‘Heb je andere kinderen!’ schreeuw ik. Ik moet er zeker van zijn dat hij het niet met anderen heeft gedaan. Dat hij het niet nog steeds doet.

Hij schudt zijn hoofd. ‘Nee. Ik ben nooit meer hertrouwd na jouw moeder.’ Hij klinkt verslagen en ziet er ook zo uit.

‘Ben ik de enige bij wie je dit hebt gedaan?’

Hij blijft naar de grond kijken en blijft proberen mijn vragen met lange stiltes te ontwijken. ‘Je bent me de waarheid verschuldigd,’ zeg ik onvermurwbaar. ‘Heb je dit anderen aangedaan vóórdat je het bij mij deed?’

Ik voel dat hij zich afsluit. De harde uitdrukking in zijn ogen maakt duidelijk dat hij niet van plan is nog meer te bekennen. Ik laat mijn hoofd hangen en weet niet wat ik nu moet doen. Het voelt zo verkeerd om hem gewoon door te laten gaan met zijn leven, maar ik ben ook doodsbang voor wat er kan gebeuren als ik hem aangeef. Ik ben bang voor de enorme veranderingen in mijn leven, bang dat niemand me zal geloven omdat het zo lang geleden is. Maar wat me nog banger maakt, is de angst dat ik te veel van hem hou om de rest van zijn leven te willen verwoesten. Zijn aanwezigheid herinnert me niet alleen aan alle vreselijke dingen die hij deed, maar ook aan de vader die hij ooit was, onder al die monsterlijkheid. Dit huis roept een maalstroom aan emoties in me op. Ik kijk naar de keukentafel en de goede herinneringen aan de gesprekken die we daar hadden komen naar boven. Ik kijk naar de achterdeur en herinner me hoe we naar buiten renden om naar de trein te kijken die door het veld achter ons huis voorbijkwam. Alles om me heen roept tegenstrijdige herinneringen op, en ik wil hem liever haten dan van hem houden.

Ik veeg de tranen uit mijn ogen en kijk weer naar hem. Hij staart zwijgend naar de vloer en hoezeer ik het ook probeer tegen te houden, ik zie glimpen van mijn papa. Ik zie de man die van me hield zoals hij van me hield… lang voordat ik doodsbang werd voor de deurknop.

Veertien jaar geleden

‘Sst,’ zegt ze, terwijl ze het haar achter mijn oren duwt. We liggen op mijn bed. Zij ligt achter me en trekt me tegen haar borst. Ik ben de hele nacht al misselijk. Ik vind het niet fijn om misselijk te zijn, maar zoals mama dan voor mij zorgt, dat vind ik wel heel fijn.

Ik doe mijn ogen dicht en probeer te slapen zodat ik me beter ga voelen. Ik slaap bijna als ik de deurknop hoor draaien en mijn ogen weer opendoe. Papa komt binnen. Hij glimlacht naar mama en mij. Maar hij stopt met glimlachen als hij mij ziet, want hij ziet dat ik me niet lekker voel. Papa vindt het niet leuk als ik misselijk ben, want hij houdt van me en het maakt hem verdrietig.

Hij gaat op zijn knieën naast me zitten en aait mijn gezicht met zijn hand. ‘Hoe gaat het met mijn kleine meisje?’

‘Ik voel me niet lekker, papa,’ fluister ik. Hij fronst als ik het zeg. Ik had moeten zeggen dat ik me goed voelde, zodat hij niet zou fronsen.

Hij kijkt naar mama, die achter me in bed ligt, en glimlacht naar haar. Hij aait haar gezicht net zoals hij het mijne aaide. ‘En hoe is het met mijn andere meisje?’

Ik voel dat ze zijn hand pakt terwijl hij met haar praat. ‘Moe,’ zegt ze. ‘Ik ben de hele nacht op geweest met haar.’

Hij staat op en trekt haar aan haar hand overeind. Ik zie hoe hij zijn armen om haar heen slaat en een kus op haar wang geeft. ‘Ik neem het wel over,’ zegt hij. Zijn hand glijdt door haar haar. ‘Ga jij nog maar een paar uur slapen.’

Mama knikt en kust hem weer voordat ze de kamer uit loopt. Papa loopt om het bed heen en gaat op dezelfde plek liggen waar mama lag. Hij slaat zijn armen om me heen, net als zij, en zingt zijn favoriete liedje voor me. Hij zegt dat het zijn favoriete liedje is omdat het over mij gaat.

‘I’ve lost a lot in my long life. Yes, I’ve seen pain and I’ve seen strife. But I’ll never give up; I’ll never let go. Because I’ll always have my ray of hope.’

Ik glimlach, ook al voel ik me niet goed. Papa blijft voor me zingen tot ik mijn ogen dichtdoe en in slaap val.

Maandag 29 oktober 2012, 16:57 uur

Het is de vroegste herinnering die ik heb, van voor de tijd dat alle ellende begon. Mijn enige herinnering van voor de tijd dat mijn moeder stierf. Ik herinner me nog steeds niet hoe ze eruitzag omdat de herinnering een soort waas was, maar ik weet nog hoe ik me voelde. Ik hield van hen. Van allebei.

Mijn vader kijkt naar me op, zijn gezicht vertrokken van verdriet. Ik heb geen medelijden met hem, want… waar was zijn medelijden met mij? Ik weet dat hij nu in een kwetsbare positie is en als ik die kan gebruiken om de waarheid uit hem te trekken, dan zal ik dat niet nalaten.

Ik sta op en Holder wil mijn arm vastpakken, maar ik kijk hem aan en schud mijn hoofd. ‘Het is goed,’ verzeker ik hem. Hij knikt en laat me met tegenzin los zodat ik naar mijn vader kan lopen. Als ik bij hem ben, kniel ik voor hem op de vloer en kijk in die berouwvolle ogen. Nu ik zo dicht bij hem ben, voel ik mijn lichaam verstrakken en de woede in mijn hart opbouwen, maar ik moet dit doen als ik de antwoorden wil krijgen die ik nodig heb. Hij moet denken dat ik medelijden met hem heb. ‘Ik was ziek,’ zeg ik rustig. ‘Mijn moeder en ik… lagen in mijn bed toen jij thuiskwam van je werk. Ze was de hele nacht met me opgebleven en ze was moe, en dus zei jij dat ze moest gaan slapen.’

Er rolt een traan over mijn vaders wang en hij knikt, nauwelijks zichtbaar.

‘Die nacht hield je me vast zoals een vader zijn dochter hoort vast te houden. En je zong voor me. Ik herinner me dat je altijd een liedje zong over mij als jouw sprankje hoop.’ Ik veeg de tranen uit mijn ogen en blijf naar hem kijken. ‘Voordat mama overleed, voordat je met dat immense verdriet moest omgaan… voor die tijd deed je die dingen niet bij mij, toch?’

Hij schudt zijn hoofd en raakt mijn gezicht aan met zijn hand. ‘Nee, Hope. Ik hield zo veel van je. Nog steeds. Ik hield meer van jou en je moeder dan van het leven zelf. Maar toen zij stierf… ging ook een deel van mij dood. Het beste deel.’

Ik bal mijn handen tot vuisten en huiver een beetje onder zijn aanraking. Maar ik zet door en weet mezelf te beheersen. ‘Het spijt me dat je dat moest meemaken,’ zeg ik stellig. En dat meen ik. Ik weet hoeveel hij van mijn moeder hield, en ook los van de manier waarop hij met dat verdriet omging, had ik het hem gegund dat hij dat niet had hoeven meemaken.

‘Ik herinner me dat je van haar hield. Maar die wetenschap maakt het voor mij niet makkelijker om je te vergeven wat je hebt gedaan. Het is mij een raadsel waarom het er bij jou vanbinnen zo anders uitziet dan bij andere mensen… zelfs zo anders dat je kon doen wat je deed. Maar ik weet dat je ondanks alles van me hield. En hoe moeilijk het ook is om te bekennen… ik hield ooit ook van jou. Ik hield van alle goede dingen in jou.’

Ik sta op en doe een stap achteruit, maar blijf hem aankijken. ‘Ik besef dat je niet alleen maar slecht bent. Maar als je inderdaad van mij houdt, als je werkelijk van mijn moeder hebt gehouden, dan doe je alles om mij te helpen eroverheen te komen. Dat ben je me op zijn minst verschuldigd. Ik wil alleen maar dat je eerlijk bent, zodat ik hier met iets van een gerust gevoel kan vertrekken. Dat is het enige waarvoor ik hier ben. Ik wil gemoedsrust.’

Hij snikt nu en knikt met zijn hoofd in zijn handen. Ik loop terug naar mijn stoel en Holder slaat zijn arm stevig om mij heen, nog steeds op zijn knieën naast me. Er gaan voortdurend oncontroleerbare rillingen door mijn lijf en dus sla ik mijn armen om mezelf heen. Holder voelt wat dit met me doet en laat zijn vingers over mijn arm naar beneden glijden totdat hij mijn pink vindt, waar hij de zijne omheen vouwt. Het is een minimaal gebaar, maar hij had niets beters kunnen bedenken om me het gevoel van veiligheid te geven dat ik nu nodig heb.

Mijn vader zucht diep en laat zijn handen zakken. ‘Toen ik voor het eerst dronk… het was maar één keer. Ik deed iets met mijn jongere zus, maar dat was maar één keer.’ Hij kijkt naar me op en zijn ogen staan vol schaamte. ‘Dat was jaren voordat ik je moeder ontmoette.’

Mijn hart breekt vanwege zijn brutale eerlijkheid, maar nog meer omdat hij kennelijk denkt dat het niet zo erg is omdat het maar één keer gebeurde. Ik slik het brok in mijn keel weg en stel de volgende vraag: ‘En na mij? Heb je het nog bij anderen gedaan nadat ik was verdwenen?’

Hij kijkt weer naar de vloer en zijn schuldbewuste houding is als een klap in mijn maag. Mijn adem stokt en ik moet mijn tranen verdringen. ‘Wie? Hoeveel?’

Hij schudt zijn hoofd zachtjes. ‘Nog één ander. Een paar jaar geleden ben ik gestopt met drinken en sindsdien heb ik niemand meer aangeraakt.’ Hij kijkt me aan, zijn blik zwenkt tussen hoop en wanhoop. ‘Dat zweer ik. Het waren er drie en het waren de dieptepunten van mijn leven. Als ik nuchter ben, kan ik mijn behoeftes bedwingen. Daarom drink ik niet meer.’

‘Wie was het?’ Ik wil dat hij nog een paar minuten met de waarheid wordt geconfronteerd voordat ik voor altijd uit zijn leven wegloop.

Hij knikt naar rechts. ‘Ze woonde in het huis hiernaast. Ze zijn verhuisd toen ze ongeveer tien was, dus ik weet niet wat er met haar is gebeurd. Het is jaren geleden, Hope. Ik heb het al jaren niet meer gedaan en dat is de waarheid. Dat zweer ik.’

Mijn hart weegt plotseling een ton. De hand die mijn arm vasthield is verdwenen en als ik opkijk, zie ik Holder voor mijn ogen instorten.

Zijn gezicht vertrekt in een ondraaglijk gepijnigde uitdrukking. Hij draait zich om en haalt zijn handen door zijn haar. ‘Les,’ fluistert hij gekweld. ‘O god, nee.’ Hij zet zijn voorhoofd tegen het deurkozijn, legt beide handen in zijn nek. Ik sta onmiddellijk op, loop naar hem toe en leg mijn handen op zijn schouders, uit angst dat hij door het lint zal gaan. Hij begint te trillen en huilt geluidloos. Ik weet niet wat ik moet zeggen of doen. Hij blijft maar ‘nee, nee, nee’ zeggen en zijn hoofd schudden. Mijn hart breekt, maar ik weet niet hoe ik hem op dit moment kan steunen. Ik begrijp nu wat hij bedoelde toen hij zei dat hij dacht dat alles wat hij kon zeggen verkeerd was, want ik kan niets zeggen wat hem zou kunnen helpen. Het enige wat ik kan doen, is mijn hoofd tegen hem aan duwen tot hij iets bijdraait en me in zijn armen neemt.

Ik voel aan de manier waarop zijn borst rijst en daalt dat hij zijn woede probeert te onderdrukken. Hij haalt kort en scherp adem en probeert kalm te worden. Ik pak hem steviger vast in de hoop een woede-uitbarsting te kunnen voorkomen. Hoe graag ik ook wil dat hij mijn vader fysiek laat boeten voor wat hij Les en mij heeft aangedaan, ik vrees dat Holder op dit moment te vervuld is van haat om zich te kunnen vermannen.

Hij laat me los, zet zijn handen op mijn schouders en duwt me van hem af. De blik in zijn ogen is duister en zet mij onmiddellijk in de verdedigingsstand. Ik ga tussen hem en mijn vader staan, omdat ik niet weet hoe ik anders moet voorkomen dat hij hem aanvalt, maar het is alsof ik er niet eens ben. Holder lijkt recht door me heen te kijken. Ik hoor mijn vader achter me opstaan en kijk hoe Holder hem met zijn ogen volgt. Met een ruk draai ik me om, om mijn vader toe te schreeuwen dat hij de woonkamer uit moet, als Holder mijn armen pakt en me opzij duwt.

Ik struikel, val op de vloer en zie als in slow motion hoe mijn vader achter de bank grijpt, zich omdraait en een wapen pakt dat hij op Holder richt. Ik kan niets zeggen, niet schreeuwen, niet bewegen. Ik kan zelfs mijn ogen niet sluiten. Ik word gedwongen om te kijken.

Mijn vader brengt zijn radio naar zijn mond en houdt het geweer stevig in zijn hand met een levenloze uitdrukking op zijn gezicht. Hij drukt de knop in en blijft Holder aankijken terwijl hij praat. ‘Politieman geraakt, Oak Street 3522.’

Mijn blik schiet heen en weer tussen Holder en mijn vader. De radio valt uit zijn handen op de vloer voor mij. Ik krabbel overeind, nog steeds niet in staat te schreeuwen. Mijn vaders verslagen ogen vinden de mijne terwijl hij het geweer langzaam omdraait. ‘Het spijt me vreselijk, prinses.’

De explosie vult de hele kamer. Zo hard. Ik knijp mijn ogen dicht en druk mijn handen op mijn oren, onzeker waar het geluid vandaan komt. Het is een schril geluid, als een gil. Het klinkt als een gillend meisje.

Ik ben het.

Ik gil.

Ik doe mijn ogen open en zie het levenloze lichaam van mijn vader vlak voor me liggen. Holder duwt zijn hand op mijn mond en tilt me op. Hij trekt me de voordeur uit. Hij probeert me niet eens te dragen. Mijn hielen slepen door het gras terwijl hij een hand op mijn mond houdt en een arm om mijn middel heeft. Hij kijkt gejaagd om zich heen om zich ervan te verzekeren dat niemand getuige is van wat zich hier afspeelt. Mijn ogen zijn groot en ik schud mijn hoofd in ontkenning – de afgelopen minuut móét verdwijnen als ik weiger het te geloven.

‘Stop. Je moet ophouden met gillen. Nu meteen.’

Ik knik ijverig en weet de bizarre klank uit mijn mond het zwijgen op te leggen. Ik probeer adem te halen en hoor hoe de lucht door mijn gejaagde neus stroomt. Mijn borst gaat wild op en neer en als ik het bloed zie dat tegen Holders gezicht is gespat, probeer ik niet weer te gaan gillen.

‘Hoor je dat? Sirenes, Sky. Ze zijn hier binnen een minuut. Ik haal mijn hand van je mond en daarna moet je in de auto stappen en zo rustig mogelijk blijven, want we moeten hier weg.’

Ik knik weer en hij haalt de hand van mijn mond voordat hij me in de auto duwt. Daarop rent hij naar de bestuurderskant, springt naar binnen, start de motor en rijdt weg. We rijden net om de bocht op het moment dat twee politieauto’s aan het andere uiteinde van de straat, achter ons, om de hoek scheuren. We rijden door en ik druk mijn hoofd tussen mijn knieën in een poging adem te halen. Ik denk niet eens aan wat er is gebeurd. Ik kan het niet. Het is niet gebeurd. Het kan niet. Ik concentreer me op het feit dat dit allemaal een afschuwelijke nachtmerrie is en haal alleen maar adem. Ik haal adem om er zeker van te zijn dat ik nog leef, want zo voelt het absoluut niet.

Maandag 29 oktober 2012, 17:29 uur

Als zombies lopen we de hotelkamer binnen. Ik herinner me niet eens hoe we van de auto in het hotel zijn gekomen. Holder gaat op bed zitten en trekt zijn schoenen uit. Ik ben nog maar een meter naar binnen gelopen en ben blijven staan op de drempel tussen het halletje en de kamer. Mijn handen hangen slap langs mijn zij en ik hou mijn hoofd schuin. Ik kijk naar het raam aan de overkant van de kamer. De luiken en gordijnen zijn open en onthullen alleen een somber uitzicht op het bakstenen gebouw pal naast het hotel. Een blinde muur zonder ramen of deuren. Alleen bakstenen.

Het uitzicht klopt precies met wat ik voel als ik naar mijn leven kijk. Ik probeer naar de toekomst te kijken, maar het heden blokkeert alles. Ik heb geen idee wat er gaat gebeuren, bij wie ik straks zal wonen en wat er met Karen gaat gebeuren als ik vertel wat er zojuist is gebeurd. Niets dan een blinde muur tussen dit moment en het volgende, niet eens een aanwijzing in graffiti.

De laatste dertien jaar is mijn leven niets anders geweest dan een blinde muur die de eerste paar jaren van de rest scheidde. Een ondoordringbare barrière tussen mijn leven als Sky en als Hope. Ik had wel gehoord over mensen die traumatische herinneringen blokkeren en verdringen, maar dacht altijd dat dat meer een eigen keuze was. Nu weet ik dat ik de laatste dertien jaar geen flauw idee heb gehad wie ik daarvoor eigenlijk was. Ik weet dat ik nauwelijks vijf was toen ik uit dat leven werd weggehaald, maar toch zou je verwachten dat je nog een paar herinneringen overhield. Op het moment dat ik met Karen vertrok, heb ik kennelijk op mijn heel jonge leeftijd een bewuste keuze gemaakt om die herinneringen weg te duwen. En toen Karen me de verhalen over mijn ‘adoptie’ vertelde, was het voor mijn bewustzijn waarschijnlijk makkelijker om de onschuldige leugens te geloven dan de akelige waarheid te laten doorsijpelen.

Natuurlijk kon ik in die tijd niet verklaren wat mijn vader me aandeed, omdat ik het niet zeker wist. Ik wist alleen dat ik het vreselijk vond. Als je niet zeker weet waar je een hekel aan hebt of waarom je er een hekel aan hebt, is het moeilijk om de details vast te houden… je houdt alleen de gevoelens over. Ik ben nooit heel nieuwsgierig geweest naar mijn verleden of wie mijn vader was en waarom hij me ‘afstond ter adoptie’. Nu weet ik dat het was omdat er ergens in mijn bewustzijn nog haat en angst voor die man leefde – het was daarom makkelijker om een muur op te trekken en niet meer om te kijken.

Ik voel nog steeds haat en angst voor hem, ook al kan hij me niet meer aanraken. Ik haat hem nog steeds, ben nog altijd doodsbang, en verpletterd door zijn dood. Ik haat het dat hij mijn geheugen vult met afschuwelijke beelden en dat ik ondanks al die verschrikkingen toch om hem rouw. Ik wil niet rouwen. Ik wil blij zijn dat hij er niet meer is, maar het lukt me niet.

Mijn jasje wordt uitgetrokken. Ik kijk weg van de stenen muur die me lijkt te treiteren. Holder staat achter me. Hij legt mijn jasje over een stoel en trekt me mijn met bloed bespatte shirt uit. Een rauwe droefheid verteert me als ik bedenk dat ik familie ben van het levenloze bloed dat nu aan mijn kleren en gezicht kleeft. Holder komt voor me staan en maakt de knopen van mijn spijkerbroek los.

Hij staat in zijn onderbroek. Ik heb niet eens gemerkt dat hij zich heeft uitgekleed. Mijn ogen zoeken zijn gezicht. Er zitten bloedspatten op zijn rechterwang, die is blootgesteld aan de lafheid van mijn vader. Zijn ernstige ogen blijven gericht op mijn broek, die hij naar beneden trekt.

‘Je moet eruit stappen, liefje,’ zegt hij zacht wanneer hij mijn voeten bereikt. Ik pak zijn schouders vast en trek mijn ene voet uit de broek, daarna de andere. Ik laat mijn handen op zijn schouders rusten en kijk naar het bloed in zijn haar. Haast automatisch laat ik mijn vingers over een haarlok gaan en inspecteer wat er aan mijn vingers blijft hangen. Ik wrijf het bloed tussen mijn vingertoppen, maar het is dik. Dikker dan bloed zou moeten zijn.

Het is niet alleen mijn vaders bloed dat op ons terecht is gekomen.

Ik begin met mijn vingers over mijn buik te wrijven en probeer het van me af te krijgen, maar ik smeer het alleen maar verder uit. Mijn keel blokkeert en ik kan niet gillen. Het is als die dromen die ik soms heb, waarin iets zo afschuwelijks gebeurt dat ik niks meer kan uitbrengen. Holder kijkt op. Ik wil schreeuwen, gillen en huilen, maar ik kan niets anders dan mijn ogen wijd opensperren en mijn hoofd schudden, terwijl ik met mijn handen over mijn lichaam blijf wrijven. Zodra hij de paniek in mijn ogen ziet, staat hij op, tilt me in zijn armen en draagt me naar de douche. Hij zet me in het bad, stapt erbij en zet de douche aan. Zodra het warm is, doet hij het douchegordijn dicht, draait zich naar me om en pakt mijn polsen vast, die nog steeds proberen het rood weg te wrijven. Hij trekt me tegen zich aan en draait ons zo dat ik onder het warme water sta. Zodra het water in mijn ogen spuit, huiver ik en haal diep adem. Hij pakt het stukje hotelzeep uit het bakje en scheurt het doorweekte papiertje eraf. Vanachter het douchegordijn pakt hij een washandje. Mijn hele lichaam trilt nu, hoewel het water warm is. Nadat hij er zeep op heeft gewreven, drukt hij het washandje tegen mijn wang.

‘Sst.’ Hij kijkt in mijn paniekerige ogen. ‘Ik haal het van je af, goed?’

Voorzichtig begint hij mijn gezicht af te nemen. Ik knijp mijn ogen dicht en knik. Ik hou mijn ogen dicht omdat ik het met bloed besmeurde washandje niet wil zien als hij het van mijn gezicht haalt. Ik sla mijn armen om mijn middel en blijf zo stil mogelijk staan terwijl hij me wast, maar de rillingen gaan nog steeds door mijn uitgeputte lichaam. Hij is minutenlang bezig om het bloed van mijn gezicht, armen en buik te wassen. Als hij klaar is, haalt hij het schuifje uit mijn haar.

‘Kijk me aan, Sky.’ Ik doe mijn ogen open en hij legt zijn handen lichtjes op mijn schouders. ‘Ik ga nu je bh uittrekken, goed? Ik moet je haar wassen en ik wil niet dat er iets op komt.’

Dat er iets op komt?

Zodra tot me doordringt dat hij doelt op wat er zeer waarschijnlijk in mijn haar zit, slaat de paniek weer toe. Ik haal de bandjes van mijn schouder en trek de bh snel over mijn hoofd.

‘Haal het eruit,’ zeg ik zacht en snel, terwijl ik mijn hoofd weer onder de straal hou en mijn haar met water probeer te verzadigen door mijn vingers erdoor te halen. ‘Haal het erúít!’ Er klinkt nu meer paniek in mijn stem.

Hij pakt mijn polsen weer vast, trekt mijn handen uit mijn haar en slaat ze om zijn middel.

‘Dat doe ik. Hou je aan me vast en probeer te ontspannen.’

Ik druk mijn hoofd tegen zijn borst en verstevig mijn greep op hem. Ik ruik de shampoo die hij op zijn handen doet en met zijn vingers door mijn haar verspreidt. Hij doet een stap naar voren tot het water over mijn hoofd stroomt, dat tegen zijn schouder rust. Hij masseert en boent mijn haar, spoelt het regelmatig uit. Ik vraag niet eens waarom hij zo vaak blijft spoelen; ik laat het hem zo vaak doen als nodig is.

Als hij klaar is, draait hij ons om zodat hij onder de waterstraal staat en zijn eigen haar met shampoo kan gaan wassen. Ik laat hem los en doe een stap achteruit, om te voorkomen dat er weer iets op mij spat. Ik kijk naar mijn buik en handen en zie geen sporen meer van mijn vaders bloed en huid. Holder wast zijn gezicht en nek met een schoon washandje en ik kijk hoe hij in alle rust wegspoelt wat ons minder dan een uur geleden is overkomen.

Als hij klaar is, doet hij zijn ogen open en kijkt me meelevend aan. ‘Schatje, je moet nu kijken of ik alles heb weggehaald. Veeg alles weg wat ik mogelijk heb gemist.’

Hij praat rustig met me, alsof hij zijn best doet om me niet overstuur te maken. Ik hoor het aan zijn stem. Hij is bang dat ik instort, flauwval of een paniekaanval krijg.

Ik ben bang dat hij gelijk zou kunnen krijgen, dus ik pak het washandje van hem aan en dwing mezelf sterk te zijn als ik hem inspecteer. Er zit nog een beetje bloed boven zijn rechteroor, wat ik met het washandje wegveeg. Het is de laatste bloedspat die op ons was achtergebleven, en ik kijk hoe die wegspoelt onder de waterstraal van de douche.

‘Het is allemaal weg,’ fluister ik. Ik weet niet eens zeker of ik het over het bloed heb.

Holder pakt het washandje van me aan en gooit het in de hoek van het bad. Ik kijk naar hem op en zijn ogen zijn roder dan eerst. Ik weet niet of hij gehuild heeft, want het water op zijn gezicht volgt hetzelfde pad als tranen zouden doen. En dan, nadat alle fysieke restanten van mijn verleden zijn weggespoeld, denk ik weer aan Lesslie.

Mijn hart breekt opnieuw, deze keer voor Holder. Ik snik en sla een hand voor mijn mond, maar mijn schouders blijven schokken. Hij trekt me tegen zich aan en drukt zijn lippen op mijn haar.

‘Holder, ik vind het zo afschuwelijk. Zo vreselijk.’ Ik huil en hou hem vast. Was zijn hopeloosheid maar net zo makkelijk weg te wassen als het bloed. Hij houdt me zo stevig vast dat ik nauwelijks adem kan halen. Maar hij heeft het nodig. Hij wil dat ik zijn pijn voel, zoals het voor mij nodig was dat hij de mijne voelde.

Ik denk aan elk woord dat mijn vader vandaag zei en probeer het weg te huilen. Ik wil me zijn stem niet herinneren. Ik wil er niet aan denken hoe intens ik hem haat en nog minder aan hoeveel ik van hem hield. Als je ruimte maakt in je hart om het kwaad lief te hebben, levert dat ook een overweldigend schuldgevoel op.

Holder legt een hand tegen mijn achterhoofd en trekt mijn gezicht tegen zijn schouder. Met zijn wang tegen mijn kruin hoor ik hem huilen – zachtjes, terwijl hij zijn best doet om het in te houden. Het doet hem zo veel pijn wat mijn vader Lesslie heeft aangedaan, en ik kan het niet helpen dat ik een deel van de schuld op mezelf betrek. Als ik er nog was geweest, zou hij Lesslie nooit hebben aangeraakt en zou ze niet hebben hoeven lijden. Als ik niet bij Karen in de auto was gestapt, had Lesslie misschien nog geleefd.

Ik leg mijn armen om de zijne heen en pak zijn schouders vast, maak mijn wang los van zijn schouder en kus hem zachtjes in zijn hals. ‘Het spijt me. Hij zou haar nooit hebben aangeraakt als ik…’

Holder grijpt mijn armen en duwt me met zo veel kracht van zich af dat mijn ogen groot worden en ik huiver als hij praat. ‘Waag het niet dat te zeggen.’ Hij laat me los en neemt snel mijn gezicht tussen zijn handen. ‘Ik wil niet dat jij ooit je verontschuldigingen aanbiedt voor wat die man heeft gedaan. Hoor je me? Het is niet jouw schuld, Sky. Beloof me dat je je nooit meer door die gedachte laat kwellen.’ Hij kijkt me wanhopig aan, met ogen vol tranen.

Ik knik. ‘Ik beloof het,’ zeg ik zwak.

Hij kijkt niet weg, maar probeert in mijn ogen te zien of ik de waarheid spreek. Zijn reactie bezorgt me hartkloppingen. Ik schrik ervan hoe snel hij alle mogelijke schuld van mijn kant volstrekt afwijst. Ik zou willen dat hij met zijn eigen ‘schuld’ hetzelfde deed.

Ik kan de blik in zijn ogen niet verdragen en sla mijn armen om zijn nek. Hij houdt me nog steviger vast, met een soort gekwelde wanhoop. De waarheid omtrent Lesslie en alles wat we zojuist hebben meegemaakt heeft ons keihard geraakt en we houden elkaar vast met alles wat we in ons hebben. Hij probeert zich niet meer groot te houden voor mij. Zijn liefde voor Lesslie en zijn woede over wat er met haar is gebeurd, stroomt naar buiten.

Ook voor Lesslie zou het noodzakelijk zijn geweest dat hij haar pijn voelde, en dus probeer ik hem niet te troosten met woorden. We huilen nu allebei voor haar, omdat zij toen niemand had om voor haar te huilen. Ik kus hem op zijn slaap, leg mijn handen om zijn nek. Elke keer dat mijn lippen hem raken, houdt hij me iets steviger vast. Zijn mond glijdt over mijn schouder en al snel proberen we beiden alle pijn die we niet hebben verdiend weg te kussen. Zijn lippen worden gretiger terwijl hij mijn hals steeds sneller en nadrukkelijker kust, op zoek naar een ontsnappingsroute. Hij maakt zich los en kijkt me aan. Zijn schouders rijzen en dalen met elke ademtocht waar hij om worstelt.

In een snelle beweging drukt hij zijn lippen op de mijne, met een intense behoefte. Zijn trillende handen vinden mijn haar en mijn rug. Hij duwt mijn rug tegen de rand van de douche en laat zijn hand over mijn dijen glijden. Ik voel de wanhoop in hem als hij me optilt en mijn benen om zijn middel legt. Hij wil zijn pijn verdrijven en ik moet hem helpen, zoals hij mij afgelopen nacht heeft geholpen.

Ik sla mijn armen om zijn nek, trek hem tegen me aan en geef me aan hem over om zijn pijn even uit te wissen. Ik laat hem toe, omdat ik net zozeer een adempauze nodig heb als hij. Ik wil al het andere vergeten.

Ik wil niet dat deze avond ons leven is.

Als hij me met zijn lichaam tegen de muur drukt, pakt hij mijn gezicht vast en houdt me stil terwijl onze monden elkaar gretig opzoeken voor een tijdelijke ontsnapping aan de realiteit. Ik grijp zijn rug met mijn armen als zijn mond opgewonden mijn hals zoekt.

‘Zeg me dat dit goed is,’ hijgt hij ademloos tegen mijn huid. Hij kijkt me nerveus aan. ‘Zeg me dat het goed is dat ik nu in je wil zijn… Na alles wat we vandaag hebben meegemaakt, voelt het verkeerd om naar je te verlangen zoals ik doe.’

Ik grijp in zijn haar, trek hem dichter tegen me aan, bedek zijn mond met de mijne en kus hem zo overtuigend dat er geen woorden meer nodig zijn. Hij kreunt, maakt me los van de muur en loopt uit de badkamer naar het bed, terwijl ik mijn benen nog steeds om hem heen geslagen heb. Het zijn geen tedere gebaren waarmee hij de laatste twee kledingstukken tussen ons wegrukt en mijn mond met de zijne opeist. Maar eerlijk gezegd weet ik niet of mijn hart nu tederheid zou kunnen verdragen.

Hij staat bij de rand van het bed over me heen gebogen, zijn mond aan de mijne vastgeklonken. Even maakt hij zich los om een condoom om te doen, dan grijpt hij mijn middel en trekt me naar de rand van het bed. Hij tilt mijn benen bij de knieën omhoog en brengt ze naast zijn zij. Zijn handen glijden onder mijn armen door en pakken mijn schouders. Op het moment dat zijn blik de mijne vindt, dringt hij zonder aarzeling bij me binnen. Mijn adem stokt vanwege zijn plotselinge kracht en de schok van intens genot na het eerste moment van pijn. Ik sla mijn armen om hem heen en beweeg op zijn ritme, met mijn benen strakker om hem heen geslagen. Mijn mond vindt de zijne weer. Ik sluit mijn ogen en laat mijn hoofd dieper in de sprei zinken terwijl we onze liefde gebruiken om de pijn tijdelijk te verdrijven.

Zijn handen bewegen naar mijn middel en hij trekt me tegen zich aan, drukt zijn vingers harder in mijn heupen bij elke gretige, ritmische stoot. Ik pak zijn armen en ontspan mijn lichaam, om door hem geleid te worden zoals hij me nodig heeft. Zijn mond verdwijnt en hij doet zijn ogen tegelijk met mij open. De zijne staan nog vol tranen. Ik laat hem los en breng mijn handen naar zijn gezicht, om de gekwelde trekken met mijn aanraking te verzachten. Hij blijft me aankijken, maar draait zijn hoofd en kust mijn handpalmen. Daarna laat hij zich boven op mij vallen en houdt plotseling op.

We happen beiden naar adem en ik voel hem in mij – hij heeft me nog steeds nodig. Hij blijft me aankijken terwijl hij zijn armen onder mijn rug laat glijden en me tegen zich aan trekt. Zonder het contact te verbreken draait hij zich om en gaat op de vloer zitten, met zijn rug tegen de rand van het bed en met mij op zijn schoot. Hij trekt me naar voren voor een kus, een tedere deze keer.

Zoals hij me nu beschermend vasthoudt en kussen op mijn lippen en wangen drukt, lijkt hij een totaal andere Holder dan degene die me nog geen dertig seconden eerder in zijn greep hield – maar nog altijd vol hartstocht. Een minuut geleden was hij wild en opgewonden, nu teder en verleidelijk. Ik begin zijn onverwachte wendingen te waarderen en ervan te houden.

Ik voel dat hij wil dat ik het initiatief overneem, maar ik ben zenuwachtig. Ik weet niet zeker of ik het wel kan. Hij voelt mijn ongemak aan en zet zijn handen op mijn heupen om me langzaam te leiden, met minimale bewegingen. Hij kijkt me serieus aan om te zien of ik er nog bij ben.

Dat ben ik. Ik ben zo compleet bij hem dat ik aan niets anders kan denken.

Hij brengt een hand naar mijn gezicht, terwijl hij me met de andere blijft leiden. ‘Je weet wat ik voor je voel, liefje,’ zegt hij. ‘Je weet hoeveel ik van je hou. Je weet dat ik alles zou willen doen om je pijn weg te nemen, toch?’

Ik knik, want ik weet het inderdaad. En terwijl ik in zijn ogen kijk en de onopgesmukte oprechtheid zie, besef ik dat hij al ver voor dit moment zo van mij hield.

‘Ik heb dat zo vreselijk hard van je nodig, Sky. Ik moet weten dat je op die manier van me houdt.’

Alles aan hem, van zijn stem tot de uitdrukking op zijn gezicht, lijkt gekweld. Ik wil alles doen om die uitdrukking te verdrijven. Ik vlecht mijn vingers door de zijne en verzamel de moed om hem te laten zien hoeveel ik van hem hou. Ik kijk hem recht aan als ik overeind kom en me langzaam boven op hem laat zakken.

Hij kreunt, sluit zijn ogen, valt achterover op de matras.

‘Doe je ogen open,’ zeg ik. ‘Ik wil dat je me aankijkt.’

Hij tilt zijn hoofd op en kijkt me door zijn wimpers aan. Langzaam blijf ik het initiatief nemen. Ik wil dat hij hoort, ziet en voelt hoeveel hij voor me betekent. Dat ik de leiding heb, is een compleet nieuwe ervaring, maar een goede. Door de manier waarop hij me aankijkt voel ik me nodig, zoals nog nooit iemand me dat heeft laten voelen. Hij geeft me het gevoel dat ik noodzakelijk ben. Alsof mijn bestaan een voorwaarde is voor hem om te overleven.

‘Niet weer wegkijken,’ zeg ik, omhoogkomend. Als ik me weer op hem laat zakken, gaat zijn hoofd lichtjes heen en weer vanwege de intense gevoelens, en er ontsnapt een kreun aan zijn keel, maar zijn gekwelde blik blijft op mij gericht. Ik heb zijn leiding niet langer nodig en mijn lichaam wordt de ritmische weerspiegeling van dat van hem.

‘Die eerste keer dat je me kuste,’ zeg ik. ‘Op het moment dat jouw lippen die avond de mijne raakten, stal je een stukje van mijn hart.’ Ik blijf mijn ritme vasthouden terwijl hij me verhit aankijkt. ‘En de eerste keer dat je me vertelde dat je geen woord had voor wat je voelde, omdat je er niet aan toe was om te zeggen dat je van me hield?’ Ik druk harder met mijn hand op zijn borst en laat hem dieper binnendringen om hem alles van mij te laten voelen. ‘Met die woorden stal je nog een stukje van mijn hart.’

Ik open zijn hand, die ik op mijn hart heb gedrukt, tot zijn palm tegen mijn huid sluit. Ik doe hetzelfde bij hem. ‘En weet je die avond nog dat ik ontdekte dat ik Hope was? Toen ik wakker werd en jou in mijn bed zag, wilde ik huilen, Holder. Ik wilde huilen omdat ik je daar zo vreselijk nodig had. Op dat moment wist ik dat ik verliefd op je was. Ik was verliefd op de manier waarop je van mij hield. Toen je je armen om me heen sloeg en me vasthield, wist ik dat jij mijn thuis was, wat er verder ook in mijn leven zou gebeuren. Die avond stal je het grootste stuk van mijn hart.’

Ik buig voorover en kus hem zacht. Hij doet zijn ogen dicht en begint weer te ontspannen. ‘Hou ze open,’ fluister ik, me terugtrekkend. Hij doet ze weer open en kijkt me aan met een intense blik die tot in mijn merg doordringt. ‘Ik wil dat je ze openhoudt… omdat ik wil dat je ziet hoe ik je het laatste stukje van mijn hart geef.’

Hij zucht diep en het is bijna alsof ik de pijn letterlijk uit hem zie wegvloeien. Zijn handen sluiten zich om de mijne terwijl de blik in zijn ogen plotseling verandert van intense hopeloosheid in vurige behoefte. Hij begint met me mee te bewegen en we blijven elkaar aankijken. Langzaam worden we één terwijl we zwijgend met onze lichamen, handen en ogen uitdrukken wat woorden niet kunnen zeggen.

We blijven tot het laatste moment in volmaakte cadans, tot zijn ogen zwaar worden en zijn hoofd achterovervalt, in de ban van een sidderend hoogtepunt. Als zijn hartslag tegen mijn palm kalmeert en hij in staat is me weer aan te kijken, maakt hij zijn handen los, trekt mijn hoofd naar zich toe en kust me met onstuimige hartstocht. Vooroverleunend legt hij mij op mijn rug op de vloer en neemt het initiatief weer over, met eindeloze kussen.

De rest van de nacht drukken we om beurten onze gevoelens uit zonder een woord te zeggen. Als we eindelijk uitgeput zijn, slaan we onze armen om elkaar en val ik vol ongeloof in slaap. We zijn zojuist één geworden, met hart en ziel. Nooit had ik gedacht dat ik een man zo zou kunnen vertrouwen dat ik mijn hart met hem wilde delen, laat staan het aan hem over te geven.

Maandag 29 oktober 2012, 23:35 uur

Holder ligt niet naast me als ik me omdraai en mijn arm naar hem uitsteek. Ik ga rechtop zitten in bed. Het is donker buiten en ik doe de lamp aan. Zijn schoenen staan niet waar hij ze neerzette toen hij ze uittrok, dus ik kleed me aan en loop naar buiten om hem te zoeken.

Ik loop langs het zwembad, maar zie hem in geen van de hutjes zitten. Als ik me wil omdraaien om terug te lopen, zie ik hem op het beton naast het zwembad liggen, met zijn handen achter zijn hoofd. Hij kijkt naar de sterren. Hij lijkt zo ongelooflijk vredig dat ik besluit naar een van de hutjes te gaan om hem niet te storen.

Ik nestel me in een van de stoelen en trek mijn armen uit de mouwen van mijn trui. Achteroverleunend kijk ik naar hem. Het is volle maan en alles aan hem baadt in een zilver licht dat hem een haast engelachtige uitstraling geeft. Hij gaat op in de sterrenhemel, met een serene uitdrukking op zijn gezicht. Ik ben dankbaar dat hij genoeg innerlijke vrede kan vinden om door deze dag heen te komen. Ik weet hoeveel Lesslie voor hem betekende en wat hij doormaakt vandaag. Ik weet exact wat hij voelt, want onze pijn is nu gedeelde pijn. Ik voel alles wat hij voelt, en omgekeerd. Dat gebeurt er wanneer twee mensen één worden: ze delen niet alleen de liefde, maar ook de pijn, het verdriet en de kwellingen.

Ondanks alle rampspoed die zich in mijn leven afspeelt, is er een warm gevoel van troost dat mij omgeeft sinds ik vannacht met hem ben versmolten. Wat er ook gebeurt, ik weet dat Holder me erdoorheen zal helpen, misschien zo nu en dan zelfs ergens doorheen zal dragen. Hij heeft mij laten merken dat ik me nooit meer hopeloos hoef te voelen zolang hij in mijn leven is.

‘Kom bij me liggen,’ zegt hij, zonder zijn ogen van de sterrenhemel los te maken. Ik glimlach en kom uit mijn stoel om naar hem toe te lopen. Als ik bij hem ben, trekt hij zijn jasje uit en legt het over mijn rug voordat ik op het koude beton ga liggen en me tegen zijn borst nestel. Hij streelt mijn haar en zwijgend kijken we samen naar de hemel vol sterren.

Stukjes herinnering komen in me op en ik doe mijn ogen dicht omdat ik ze me dit keer werkelijk wil herinneren. Zo te voelen is het een goede herinnering, en daarvan wil ik er zo veel mogelijk verzamelen. Ik sla mijn armen om hem heen en geef me over aan de beelden uit het verleden.

Dertien jaar geleden

‘Waarom heb je geen televisie?’ vraag ik haar. Ik ben nu al heel veel dagen bij haar. Ze is superlief en ik vind het hier fijn, maar ik mis de televisie. Maar niet zo erg als ik Dean en Lesslie mis.

‘Ik heb geen televisie omdat mensen afhankelijk zijn geworden van technologie en dat maakt ze lui,’ zegt Karen. Ik weet niet wat ze bedoelt, maar ik doe alsof ik het begrijp. Ik vind het erg fijn bij haar thuis en ik wil niet iets zeggen waardoor ze me misschien terug wil brengen naar mijn papa. Ik wil nog niet terug.

‘Hope, weet je nog dat ik een paar dagen geleden tegen je zei dat ik je iets heel belangrijks moest vertellen?’

Ik herinner het me niet echt, maar ik knik en doe alsof. Ze schuift haar stoel dichter naar die van mij aan de tafel en buigt naar me toe. ‘Ik wil dat je heel goed luistert, goed? Dit is belangrijk.’

Ik knik weer. Ik hoop niet dat ze gaat zeggen dat ze me naar huis gaat brengen. Ik wil nog niet naar huis. Ik mis Dean en Lesslie, maar ik wil echt niet terug naar huis bij mijn papa.

‘Weet je wat adoptie betekent?’ vraagt ze.

Ik schud mijn hoofd omdat ik het woord nog nooit heb gehoord.

‘Adoptie betekent dat iemand zo veel van een kind houdt dat hij of zij wil dat het kind zijn of haar zoon of dochter wordt. Dan adopteren ze het kind om de mama of papa te worden.’ Ze pakt mijn hand vast en knijpt erin. ‘Ik hou zo veel van je dat ik je ga adopteren zodat je mijn dochter kunt zijn.’

Ik glimlach naar haar, maar ik begrijp niet precies wat ze bedoelt. ‘Kom je bij mij en papa wonen?’

Ze schudt haar hoofd. ‘Nee, liefje. Je papa houdt ontzettend veel van je, maar hij kan niet meer voor je zorgen. Hij wil dat ik nu voor je ga zorgen, omdat hij wil dat je gelukkig bent. In plaats van bij je papa, kom je nu dus bij mij wonen, en ik word je moeder.’

Ik heb het gevoel dat ik wil huilen, maar ik weet niet waarom. Ik vind Karen heel lief, maar ik hou ook van mijn papa. Ik vind haar huis leuk, ze kookt lekker en mijn kamer is mooi. Ik wil echt heel graag hier blijven, maar ik kan niet glimlachen omdat mijn buik pijn doet. Die begon pijn te doen toen ze zei dat mijn papa niet meer voor me kan zorgen. Heb ik hem misschien boos gemaakt? Maar ik vraag het haar niet, want als zij denkt dat ik nog bij mijn papa wil wonen, brengt ze me misschien terug. Ik hou van hem, maar ik ben te bang om terug te gaan en bij hem te wonen.

‘Vind je het leuk dat ik je adopteer? Wil je bij mij blijven wonen?’

Ik wil graag bij haar blijven wonen, maar ik voel me verdrietig omdat het heel veel minuten of uren duurde om hiernaartoe te rijden. Dat betekent dat we heel ver weg zijn van Dean en Lesslie.

‘En mijn vrienden dan? Kan ik nog met mijn vrienden spelen?’

Karen houdt haar hoofd schuin en glimlacht naar me, dan strijkt ze mijn haar achter mijn oor. ‘Lieverd, je gaat een heleboel nieuwe vrienden maken.’

Ik lach terug, maar mijn buik doet pijn. Ik wil geen nieuwe vrienden. Ik wil Dean en Lesslie. Ik voel dat mijn ogen branden en ik probeer niet te huilen. Ik wil niet dat ze denkt dat ik het niet fijn vind dat ze mij adopteert, want dat vind ik wel.

Karen omhelst me. ‘Maak je geen zorgen, lieverd. Je ziet je vrienden ooit terug. Maar nu kan dat niet, en daarom gaan we hier nieuwe vrienden maken, goed?’

Ik knik en ze kust me op mijn hoofd terwijl ik naar het armbandje om mijn pols kijk. Ik raak het hartje erop met mijn vinger aan en hoop dat Lesslie weet waar ik ben. Ik hoop dat ze weten dat het goed met me is, want ik wil niet dat ze zich zorgen maken.

‘Er is nog iets,’ zegt ze. ‘Je zult het heerlijk vinden.’

Karen leunt achterover op haar stoel en haalt een stuk papier en een potlood tevoorschijn. ‘Het leukste van geadopteerd worden, is dat je je eigen naam mag kiezen. Wist je dat?’

Ik schud mijn hoofd. Ik wist niet dat mensen hun eigen namen konden uitzoeken.

‘Voordat we jouw naam kiezen, moeten we wel weten welke namen we niet kunnen gebruiken. We kunnen niet de naam gebruiken die je had, en ook geen bijnamen. Heb je bijnamen? Zijn er namen die je vader je gaf?’

Ik knik, maar zeg niets.

‘Hoe noemt hij jou?’

Ik kijk naar mijn handen en schraap mijn keel. ‘Prinses,’ zeg ik zacht. ‘Maar ik vind die bijnaam niet leuk.’

Ze kijkt verdrietig als ik het zeg. ‘Nou, dan noemen we je dus nooit meer prinses, goed?’

Ik knik. Ik ben blij dat zij die naam ook niet mooi vindt.

‘Vertel eens over dingen die je blij maken. Mooie dingen en dingen waar je van houdt. Misschien kunnen we daar een naam voor jou uit kiezen.’

Ze hoeft het niet eens op te schrijven, want er is maar één ding waar ik me blij bij voel. ‘Ik hou van de lucht,’ zeg ik, denkend aan wat ik me volgens Dean altijd moest herinneren.

‘Dan wordt het Sky,’ zegt ze met een glimlach. ‘Een mooie naam. Perfect volgens mij. En nu bedenken we nog een tweede naam, want iedereen heeft twee namen nodig. Waar hou je nog meer van?’

Ik doe mijn ogen dicht en probeer iets anders te bedenken, maar het lukt niet. De lucht is het enige waar ik van hou, wat mooi is en me gelukkig maakt als ik eraan denk. Ik doe mijn ogen weer open en kijk haar aan. ‘Waar hou jij van, Karen?’

Ze glimlacht, zet een elleboog op tafel en laat haar kin op haar hand rusten. ‘Ik hou van heel veel dingen. Maar het meest van pizza. Zullen we je Sky Pizza noemen?’

Ik giechel en schud mijn hoofd. ‘Dat is een gekke naam.’

‘Goed. Even denken, hoor,’ zegt ze. ‘En teddyberen? Kunnen we je Sky Teddybeer noemen?’

Ik lach en schud mijn hoofd weer.

Ze haalt haar arm van tafel en leunt naar me toe. ‘Weet je waar ik echt heel veel van hou?’

‘Ja?’

‘Van kruiden. Kruiden zijn geneeskrachtige planten en ik vind het leuk om ze te kweken en om mensen te helpen zich beter te voelen. Ooit wil ik mijn eigen kruidenwinkel openen. Misschien zouden we de naam van een kruid kunnen nemen. Er zijn er honderden en sommige hebben heel mooie namen.’ Ze staat op, loopt naar de woonkamer en komt terug met een boek dat ze op tafel legt. Ze slaat het open en wijst op een van de bladzijden. ‘Wat vind je van tijm?’ zegt ze met een knipoog.

Ik lach en schud mijn hoofd.

‘En… calendula?’

Ik schud mijn hoofd opnieuw. ‘Dat kan ik niet eens zeggen.’

Ze trekt haar neus op. ‘Goed punt. Je moet je eigen naam wel kunnen uitspreken, natuurlijk.’ Ze kijkt weer in het boek en leest nog een paar namen voor, maar die vind ik niet mooi. Dan draait ze de bladzijde om en zegt: ‘Wat vind je van Linden? Dat is natuurlijk een boom en geen kruid, maar de bladeren hebben de vorm van een hart. Hou je van hartjes?’

Ik knik. ‘Linden,’ zeg ik. ‘Dat vind ik een mooie naam.’

Ze glimlacht, slaat het boek dicht en buigt zich weer naar me toe. ‘Goed, dan wordt het dus Linden Sky Davis. En je hebt nu officieel de mooiste naam van de wereld, het is maar dat je het weet. Laten we maar nooit meer aan je oude naam denken, goed? Beloof me dat we vanaf nu alleen aan je mooie nieuwe naam en je mooie nieuwe leven denken.’

‘Ik beloof het,’ zeg ik. En dat doe ik ook. Ik wil niet meer denken aan mijn oude namen, mijn oude kamer of al die dingen die mijn papa deed toen ik zijn prinses was. Ik ben blij met mijn nieuwe naam en met mijn nieuwe kamer, waar ik niet bang hoef te zijn dat de deurknop wordt omgedraaid.

Ik sla mijn armen om haar nek en zij beantwoordt de omhelzing. Ik glimlach, want het voelt precies zoals ik dacht dat het zou voelen als ik me voorstelde dat mijn mama nog leefde en me omhelsde.

Dinsdag 30 oktober 2012, 12:10 uur

Ik veeg een traan van mijn wang. Ik weet niet eens waarom ik huil; het was geen echt verdrietige herinnering. Ik denk dat het komt doordat het een van de eerste momenten is waarop ik van Karen ging houden. Als ik bedenk hoeveel ik van haar hou, doet het pijn wat zij heeft gedaan. Het doet pijn omdat ik het gevoel heb dat ik haar niet echt ken. Ik heb het gevoel dat er een kant van haar is waarvan ik het bestaan niet eens wist.

Maar dat is niet wat mij het meest angst aanjaagt. Waar ik echt bang voor ben, is dat de enige kant van haar die ik wél ken, in werkelijkheid helemaal niet bestaat.

‘Mag ik je iets vragen?’ verbreekt Holder de stilte.

Ik knik tegen zijn borst en veeg de laatste traan van mijn wang. Hij slaat zijn armen om me heen om me op te warmen als hij voelt hoe ik tegen zijn borst lig te rillen. Hij wrijft over mijn schouder en kust mijn hoofd.

‘Denk je dat je het aankunt, Sky?’

Het is geen rare vraag. Het is een eenvoudige, ongecompliceerde vraag, maar niettemin de moeilijkste die me ooit is gesteld.

Ik haal mijn schouders op. ‘Ik weet het niet,’ antwoord ik eerlijk. Ik wil er graag van uitgaan dat het goed komt, vooral omdat ik weet dat ik Holder naast me zal hebben, maar om eerlijk te zijn, weet ik niet of het gaat lukken.

‘Waar ben je bang voor?’

‘Alles,’ zeg ik snel. ‘Voor mijn verleden, voor de herinneringen die me steeds overspoelen als ik mijn ogen dichtdoe. Ik ben bang voor wat ik vandaag heb gezien en wat dat met me zal doen op avonden dat jij er niet bent om mijn gedachten af te leiden. Ik ben bang dat ik emotioneel niet aankan wat er misschien met Karen gaat gebeuren. En ik ben bang voor het idee dat ik eigenlijk niet meer weet wie of wat ze is.’ Ik til mijn hoofd van zijn borst en kijk hem recht aan. ‘Maar weet je waar ik het bangst voor ben?’

Hij laat zijn hand over mijn haar glijden en blijft me aankijken om aan te geven dat hij naar me luistert. ‘Nou?’ Er klinkt oprechte bezorgdheid in zijn stem.

‘Ik vind het eng hoe weinig ik me verbonden voel met Hope. Ik weet dat we dezelfde persoon zijn, maar het voelt alsof alles wat haar is overkomen mij niet echt is overkomen. Alsof ik haar in de steek laat. Alsof ik haar huilend bij het huis liet zitten, voor altijd bang, terwijl ik gewoon in die auto stapte en wegreed. En nu ben ik twee verschillende mensen. Ik ben dat kleine meisje, voor altijd doodsbang, maar ik ben ook het meisje dat haar in de steek liet. Ik voel me zo schuldig omdat ik de muur tussen die twee levens heb gebouwd en ik ben bang dat geen van die levens of meisjes zich ooit nog heel zal voelen.’

Ik leg mijn hoofd op zijn borst in het besef dat ik waarschijnlijk onzin uitkraam. Hij kust me op mijn slaap. Ik kijk weer naar de lucht en vraag me af of ik me ooit weer normaal zal voelen. Het was allemaal duizend keer makkelijker toen ik de waarheid nog niet kende.

‘Nadat mijn ouders waren gescheiden, maakte mijn moeder zich zorgen om ons,’ zegt Holder. ‘Ze liet mij en Les in therapie gaan. Het duurde maar ongeveer zes maanden… maar ik herinner me dat ik altijd vreselijk hard was voor mezelf omdat ik dacht dat ze vanwege mij waren gescheiden. Ik had het gevoel dat ze veel spanning hadden doordat ik niets deed op de dag dat jij werd ontvoerd. Ik weet nu dat ik niets kon doen aan heel veel dingen waarvoor ik mezelf toen de schuld gaf. Maar mijn therapeut deed ooit iets wat mij in zekere zin hielp. Het voelde toen heel vreemd, maar in sommige situaties betrap ik mezelf erop dat ik het nog steeds doe. Hij liet me mijn verleden visualiseren en liet me tegen mijn jongere ik praten en alles zeggen wat ik moest zeggen.’ Hij tilt mijn hoofd omhoog zodat ik hem aankijk. ‘Ik denk dat jij dat ook moet proberen. Ik weet dat het flauw klinkt, maar echt, het zou je kunnen helpen. Ik denk dat je terug moet gaan en Hope alles moet vertellen wat je haar had willen vertellen op de dag dat je vertrok.’

Ik laat mijn kin op zijn borst rusten. ‘Wat bedoel je? Dat ik moet visualiseren dat ik met haar praat?’

‘Precies. Probeer het gewoon. Doe je ogen dicht.’

Ik doe ze dicht, niet zeker van waar ik mee bezig ben, maar ik doe het toch.

‘Heb je ze dicht?’

‘Ja.’ Ik leg mijn hand op zijn hart en duw mijn slaap tegen zijn borst. ‘Maar ik weet niet precies wat ik moet doen.’

‘Stel je jezelf voor zoals je nu bent. Stel je voor dat je naar het huis van je vader rijdt en aan de overkant van de straat parkeert. Maar denk dan aan het huis zoals het vroeger was. Beeld het je in zoals het eruitzag toen jij Hope was. Kun je je herinneren dat het huis wit was?’

Ik knijp mijn ogen nog harder dicht en kan me heel vaag iets herinneren van een wit huis. ‘Ja.’

‘Mooi. Nu moet je haar opzoeken. Praat met haar. Vertel haar hoe sterk ze is. Vertel haar hoe mooi ze is. Vertel haar alles wat ze van jou moet horen, Sky. Alles waarvan je wenst dat je het jezelf had kunnen vertellen op die dag.’

Ik maak mijn hoofd leeg en doe wat hij zegt. Ik stel me mezelf voor zoals ik nu ben en wat er zou gebeuren als ik werkelijk naar dat huis reed. Ik zou waarschijnlijk mijn zomerjurkje dragen, met mijn haar in een paardenstaart, omdat het zo heet is. Ik kan de zon bijna door de voorruit op mijn huid voelen branden.

Ik laat mezelf uitstappen en de straat oversteken, hoewel ik liever niet naar dat huis wil lopen. Mijn hart begint te bonken. Ik weet niet of ik haar wel wil zien, maar ik doe wat Holder zegt en blijf doorlopen. Zodra ik aan de zijkant van het huis kom, is ze daar. Hope zit in het gras, met haar armen om haar knieën geslagen. Ze huilt op haar arm en het breekt mijn hart.

Langzaam loop ik naar haar toe, blijf staan en ga dan voorzichtig op de grond zitten, zonder mijn ogen van het broze, kleine meisje af te wenden. Als ik recht voor haar op het gras zit, tilt ze haar hoofd van haar gevouwen armen en kijkt me aan. Als ze het doet, krimp ik vanbinnen ineen, want de blik in haar donkerbruine ogen is levenloos. Er is geen geluk in te vinden. Ik probeer naar haar te glimlachen, omdat ik niet wil laten zien wat haar pijn met mij doet.

Ik steek mijn hand uit, maar stop een paar centimeter voordat ik haar raak. Haar verdrietige bruine ogen richten zich op mijn vingers. Mijn handen trillen en dat ziet ze. Misschien win ik haar vertrouwen omdat ze ziet dat ik ook bang ben. Ze tilt haar hoofd nog wat hoger op, doet haar armen van elkaar en legt haar kleine hand in de mijne.

Ik kijk naar het handje uit mijn kindertijd in de hand van mijn heden, maar ik wil meer vasthouden dan alleen haar hand. Ik wil al haar pijn en angst grijpen en voor haar wegnemen.

Dan denk ik aan de dingen die ik volgens Holder moest zeggen. Ik kijk naar haar, schraap mijn keel en knijp in haar handje.

‘Hope.’ Ze blijft me geduldig aankijken terwijl ik al mijn moed verzamel om haar te zeggen wat ze moet weten. ‘Weet je wel dat jij een van de dapperste meisjes bent die ik ooit heb ontmoet?’

Ze schudt haar hoofd en kijkt naar het gras. ‘Nee, dat ben ik niet,’ zegt ze zacht en vol overtuiging.

Ik pak haar andere hand ook vast en kijk haar recht in haar ogen. ‘Ja, dat ben je wel. Jij bent ongelooflijk dapper. En je gaat dit overwinnen omdat je een heel sterk hart hebt. Een hart dat in staat is heel veel van het leven en van mensen te houden, op een manier zoals je nooit voor mogelijk had gehouden. En je bent mooi.’ Ik duw mijn hand op haar hart. ‘Daar. Je hart is zo prachtig en op een dag zal iemand van dat hart houden zoals het verdient.’

Ze trekt een van haar handjes los en wrijft ermee over haar ogen. ‘Hoe weet je dat allemaal?’

Ik buig voorover en leg mijn armen om haar heen. Ze beantwoordt mijn omhelzing door haar armen ook om mij heen te slaan. Zachtjes fluister ik in haar oor: ‘Ik weet dat omdat ik precies heb meegemaakt wat jij nu meemaakt. Ik weet hoeveel pijn het doet in je hart wat je papa met je doet, want hij heeft het ook met mij gedaan. Ik weet dat je hem erom haat, maar ik weet ook dat je heel veel van hem houdt omdat hij jouw papa is. En dat is goed, Hope. Het is goed om van zijn goede kanten te houden, want hij is niet helemaal slecht. En het is ook goed om zijn slechte kanten, die je zo verdrietig maken, te haten. Het is goed om te voelen wat je moet voelen. Beloof me alleen dat je je nooit, nooit schuldig zult voelen. Beloof me dat je nooit jezelf de schuld zult geven. Het is niet jouw schuld. Jij bent een klein meisje en het is niet jouw schuld dat jouw leven zo oneindig veel moeilijker is dan het zou moeten zijn. En hoe graag je ook wilt vergeten dat deze dingen je ooit zijn overkomen, en hoe graag je ook wilt vergeten dat dit een deel van je leven was, je moet het je herinneren.’

Ik voel haar armen trillen en ze huilt zachtjes tegen mijn borst. Haar tranen maken dat ikzelf ook ga huilen. ‘Ik wil dat je je herinnert wie je bent, ondanks de vreselijke dingen die je overkomen. Want die vreselijke dingen ben jij niet. Het zijn dingen die je worden aangedaan. Je moet leren dat wie je bent en wat je overkomt, niet een en hetzelfde zijn.’

Zachtjes til ik haar hoofd van mijn borst en ik kijk in haar betraande bruine ogen. ‘Beloof me dat je je nooit zult schamen voor wie je bent, wat er ook gebeurt en hoe graag je dat misschien ook zou willen. Misschien begrijp je dat nu nog niet, maar je moet me beloven dat je je leven niet laat bepalen door de dingen die je vader met je doet. Zorg ervoor dat ze je niet losmaken van wie je bent. Beloof me dat je de Hope in jou altijd zult vasthouden.’

Ze knikt terwijl ik haar tranen wegveeg met mijn duimen. ‘Ik beloof het,’ zegt ze. Ze glimlacht naar me en voor het eerst sinds ik in haar grote bruine ogen keek, is er een spoortje van leven in te ontdekken. Ik trek haar op mijn schoot, sla mijn armen om haar heen en wieg haar heen en weer. We huilen in elkaars armen.

‘Hope, ik beloof dat ik je vanaf nu nooit meer zal loslaten. Ik ga je vasthouden en voor altijd in mijn hart meedragen. Je hoort nooit meer eenzaam te zijn.’

Ik huil in Hopes haar, maar als ik mijn ogen opendoe, huil ik in Holders armen.

‘Heb je met haar gepraat?’ vraagt hij.

Ik knik. ‘Ja.’ Ik probeer de tranen niet terug te dringen. ‘Ik heb haar alles verteld.’

Holder komt overeind en ik beweeg met hem mee. Hij draait zich naar me toe en neemt mijn gezicht in zijn handen. ‘Nee, Sky, je hebt niet háár alles verteld, maar jezelf. Die dingen zijn jou overkomen, niet iemand anders. Ze zijn Hope overkomen. Ze zijn Sky overkomen. Ze zijn mijn beste vriendin overkomen, degene van wie ik al die jaren geleden al zo intens hield, en ze zijn mijn vriendin overkomen, van wie ik hou en die me nu aankijkt.’ Hij drukt zijn lippen op de mijne en kust me. Pas als ik weer opkijk, zie ik dat hij ook huilt. ‘Liefje, je moet er trots op zijn dat je alles hebt overleefd wat je als kind hebt meegemaakt. Maak jezelf niet los van dat leven. Omhels het, want ik ben zo onvoorstelbaar trots op jou. Elke glimlach op jouw gezicht is ontzagwekkend, want ik weet hoeveel moed en kracht het heeft gekost om dat deel van jou in stand te houden toen je een klein meisje was. En je lach… allemachtig, Sky. Bedenk eens hoeveel moed het vergde om weer te lachen na alles wat er met jou is gebeurd. En je hart…’ Ongelovig schudt hij zijn hoofd. ‘Dat jouw hart een weg heeft gevonden om toch weer een man te durven vertrouwen en van mij te houden, bewijst dat ik verliefd ben geworden op de dapperste vrouw die ik ooit heb ontmoet. Ik weet hoeveel moed het van jou vroeg om mij binnen te laten na wat je vader met je had gedaan. En ik beloof dat ik je tot mijn laatste adem dankbaar zal zijn dat je mij van jou laat houden. Bedankt dat je zo veel van me houdt, Linden Sky Hope.’

Hij spreekt al mijn namen langzaam uit en probeert niet eens mijn tranen weg te vegen, omdat het er te veel zijn. Ik sla mijn armen om hem heen en laat hem mij vasthouden. Mijn volledige ik.

Dinsdag 30 oktober 2012, 9:05 uur

De zon is zo helder. Ze schijnt door de deken die ik over mijn gezicht heb getrokken. Maar ik ben niet wakker geworden van de zon. Het was Holders stem.

‘Luister, je hebt geen idee wat ze de afgelopen dagen heeft meegemaakt,’ zegt hij. Hij probeert zacht te praten, omdat hij me niet wil wekken, of om te voorkomen dat ik hoor waar het gesprek over gaat. Ik hoor niemand terug praten, dus hij is aan de telefoon. Maar met wie in vredesnaam?

‘Ik begrijp dat je haar wilt verdedigen. Geloof me, ik begrijp het. Maar jullie moeten ook begrijpen dat ze niet alleen bij jullie naar binnen gaat.’

Het blijft lang stil voordat hij een diepe zucht laat ontsnappen. ‘Ik moet zorgen dat ze eerst iets eet, dus geef ons een beetje tijd. Ja, ik beloof het. Ik maak haar wakker zodra ik ophang. We vertrekken binnen een uur.’

Hij neemt geen afscheid, maar ik hoor de telefoon op tafel vallen. Even later beweegt het bed en legt hij een arm om me heen. ‘Wakker worden, liefje,’ zegt hij in mijn oor.

Ik beweeg niet. ‘Ik ben al wakker,’ zeg ik vanonder de dekens. Ik voel zijn hoofd tegen mijn schouder.

‘Dus je hebt het gehoord?’ Zijn stem is zacht.

‘Wie was het?’

Hij verschuift op het bed en trekt de deken van mijn hoofd. ‘Jack. Hij zegt dat Karen hem gisteravond alles heeft verteld. Hij maakt zich zorgen om haar. Hij wil dat jij met haar praat.’

Mijn hart slaat over. ‘Heeft ze alles bekend?’ Bezorgd ga ik overeind zitten.

Hij knikt. ‘We hebben het niet tot in detail besproken, maar hij schijnt te weten wat er aan de hand is. Ik heb hem wel over je vader verteld… maar alleen omdat Karen wilde weten of je hem had gezien. Toen ik vanochtend wakker werd, was het op het nieuws. Ze hebben besloten dat het zelfmoord was, omdat hij zelf de melding deed. Ze gaan zelfs geen onderzoek instellen.’ Hij houdt mijn hand vast, streelt die met zijn duimen. ‘Sky, Jack smeekte je om terug te komen. Ik denk dat hij gelijk heeft: we moeten teruggaan en dit afsluiten. Je hoeft niet alleen te gaan. Jack en ik zijn er ook. En zo te horen werkt Karen mee. Ik weet dat het moeilijk is, maar we hebben geen keus.’

Hij praat tegen me alsof ik overtuigd moet worden, terwijl ik er eigenlijk gewoon klaar voor ben. Ik moet haar persoonlijk spreken om antwoord te krijgen op mijn laatste vragen. Ik gooi de dekens van me af, stap uit bed, sta op en rek me uit. ‘Ik moet eerst mijn tanden poetsen en me aankleden. Dan kunnen we gaan.’ Ik loop naar de badkamer zonder me om te draaien, maar ik voel hoe hij straalt van trots. Hij is trots op me.

*

Holder geeft me zijn mobiele telefoon als we onderweg zijn. ‘Hier. Breckin en Six zijn allebei ongerust. Karen heeft hun nummers gevonden in jouw mobiele telefoon en heeft ze het hele weekend gebeld om jou te vinden.’

‘Heb je met een van hen gesproken?’

Hij knikt. ‘Ik heb Breckin vanochtend gesproken, vlak voordat Jack belde. Ik heb tegen hem gezegd dat jij en je moeder ruzie hadden en dat je een paar dagen weg wilde. Hij is gerustgesteld.’

‘En Six?’

Hij kijkt naar me en grijnst. ‘Met haar moet je even contact opnemen. Ik heb haar alleen maar gemaild. Ik probeerde haar gerust te stellen met hetzelfde verhaal dat ik bij Breckin ophing, maar zij geloofde het niet. Ze zei dat jij en Karen nooit ruziemaken en dat ik haar de waarheid moest vertellen, voordat ze terug zou vliegen naar Texas om het echte verhaal uit me te schoppen.’

Ik ril en besef dat Six dodelijk ongerust moet zijn. Ik heb haar al dagen niks laten horen en besluit daarom een e-mail te sturen, in plaats van Breckin te bellen.

‘Hoe stuur je een e-mail?’ vraag ik.

Holder lacht, pakt zijn telefoon en drukt op een paar knopjes. Daarna geeft hij het toestel terug en wijst naar het scherm. ‘Daar kun je typen wat je wilt zeggen. Geef hem als je klaar bent maar terug aan mij, dan verstuur ik het.’

Ik typ een korte tekst in, waarin ik vertel dat ik een paar dingen over mijn verleden heb ontdekt en dat ik een paar dagen weg moest. Ik beloof haar binnen een paar dagen te bellen om alles uit te leggen, maar ik weet niet zeker of ik dat zal doen. Op dit ogenblik weet ik niet of ik iemand van mijn situatie op de hoogte wil stellen. In elk geval niet tot ik alle antwoorden heb.

Holder verzendt de e-mail, pakt mijn hand en vlecht zijn vingers door de mijne. Ik kijk uit het raam naar de lucht.

‘Heb je honger?’ vraagt hij nadat we meer dan een uur in complete stilte hebben gereden.

Ik schud mijn hoofd. Ik ben te nerveus om te eten, met die ontmoeting met Karen voor de boeg. Ik ben zelfs te nerveus om een gewoon gesprek te voeren. Te nerveus om iets anders te doen dan uit het raam staren en me afvragen waar ik morgen ben als ik wakker word.

‘Je moet wat binnenkrijgen, liefje. Je hebt al drie dagen nauwelijks gegeten en met jouw aanleg om flauw te vallen geloof ik dat het een goed idee is om eerst wat te eten.’

Hij geeft het toch niet op voordat ik wat eet, dus laat ik maar toegeven. ‘Mij best,’ mompel ik.

Hij kiest uiteindelijk voor een Mexicaans wegrestaurant omdat ik geen keuze kan maken. Ik bestel iets van de lunchkaart, om hem gerust te stellen. Zeer waarschijnlijk krijg ik geen hap naar binnen.

‘Zin om de Dinerquiz te spelen?’ Hij doopt een tortillachip in de salsa.

Ik haal mijn schouders op. Ik wil me liever niet bezighouden met wat ik over vijf uur doe, dus misschien is dit een goede afleiding. ‘Best. Maar op één voorwaarde. Ik wil het niet hebben over dingen die te maken hebben met de eerste jaren van mijn leven, de laatste drie dagen of de komende vierentwintig uur.’

Hij glimlacht, kennelijk opgelucht. Misschien wil hij er ook niet aan denken. ‘Dames eerst,’ zegt hij.

‘Leg die chip dan maar neer.’ Ik kijk naar het eten dat hij in zijn mond wil stoppen.

Hij fronst speels. ‘Een snelle vraag alsjeblieft, want ik rammel.’

Ik profiteer ervan dat het mijn beurt is door een slok van mijn frisdrank te nemen en een hapje van de chip die ik net uit zijn hand heb gepakt. ‘Waarom hou je zo van hardlopen?’

Hij zakt achterover op zijn stoel. ‘Dat weet ik niet precies. Ik ben ermee begonnen toen ik dertien was. Het begon als een manier om van Les en haar vervelende vriendinnetjes weg te komen. Soms moest ik gewoon het huis uit. Het gekakel en gegil van dertienjarige meisjes kan pijn doen aan je oren. Ik hield van de stilte die het geeft. Als het je nog niet is opgevallen, ik zit nogal veel in mijn hoofd, en hardlopen helpt me mijn hoofd leeg te maken.’

Ik lach. ‘Dat heb ik inderdaad gemerkt. Ben je altijd zo geweest?’

Hij grinnikt en schudt zijn hoofd. ‘Dat zijn twee vragen. Mijn beurt.’ Hij pakt de chip die ik in mijn mond wilde stoppen uit mijn hand en duwt hem in zijn eigen mond, met een flinke slok frisdrank. ‘Waarom ben je niet naar de try-out op de atletiekbaan gekomen?’

Ik trek een wenkbrauw op en grinnik. ‘Een beetje een vreemde vraag op dit moment. Dat is twee maanden geleden.’

Hij schudt zijn hoofd en wijst met een chip naar mij. ‘Geen commentaar op de vragen.’

‘Goed, goed,’ lach ik. ‘Ik weet het eigenlijk niet. De school was gewoon niet wat ik ervan verwachtte. Ik had niet gedacht dat die andere meisjes zo gemeen zouden zijn. Ze praatten geen van allen met me, behalve om me te vertellen wat voor slet ik was. Breckin was de enige op de hele school die een beetje moeite deed.’

‘Dat is niet waar,’ protesteert Holder. ‘Je vergeet Shayla.’

Ik lach. ‘Je bedoelt Shayna?’

‘Ook goed.’ Hij schudt zijn hoofd. ‘Jouw beurt.’ Hij stopt gauw een chip in zijn mond en grijnst naar me.

‘Waarom gingen je ouders scheiden?’

Hij glimlacht met zijn lippen op elkaar geperst, trommelt even met zijn vingers op de tafel en haalt ten slotte zijn schouders op. ‘Ik denk dat het tijd was voor ze,’ zegt hij onverschillig.

‘Het was tijd?’ Zijn vage antwoord is verwarrend. ‘Zit er tegenwoordig een houdbaarheidsdatum op huwelijken?’

Hij haalt zijn schouders opnieuw op. ‘Voor sommige mensen wel, ja.’

Zijn denkwijze heeft mijn interesse gewekt en ik hoop dat hij nu niet zijn beurt opeist omdat ik mijn vraag al heb gesteld, want ik wil echt weten hoe hij hier tegenaan kijkt. Niet dat ik van plan ben om binnenkort te trouwen, maar hij is wel de jongen op wie ik verliefd ben, dus het kan geen kwaad om te weten hoe hij erin staat, zodat ik later niet voor verrassingen kom te staan.

‘Waarom denk je dat hun huwelijk een houdbaarheidsdatum had?’

‘Alle huwelijken hebben een houdbaarheidsdatum als je ze om de verkeerde redenen sluit. Een huwelijk wordt niet makkelijker… het wordt alleen maar moeilijker. Als je met iemand trouwt in de hoop dat het ooit beter zal worden, kun je je stopwatch aanzetten op het moment dat je “ja” hebt gezegd.’

‘Om welke verkeerde redenen zijn zij getrouwd?’

‘Mij en Les,’ zegt hij botweg. ‘Ze kenden elkaar minder dan een maand toen mijn moeder zwanger werd. Mijn vader trouwde met haar omdat hij dacht dat het de juiste weg was, terwijl het beter zou zijn geweest om te zorgen dat ze niet zwanger was geraakt.’

‘Ongelukken gebeuren nu eenmaal,’ zeg ik.

‘Precies. En daarom zijn ze nu gescheiden.’

Ik schud mijn hoofd en vind het droevig dat hij zo nonchalant doet over het gebrek aan liefde tussen zijn ouders. Maar het is natuurlijk al acht jaar geleden. De tien jaar oude Holder was waarschijnlijk niet zo nonchalant toen ze gingen scheiden. ‘Maar je denkt dus niet dat elk huwelijk onvermijdelijk uitloopt op een scheiding?’

Hij slaat zijn armen over elkaar en leunt voorover. ‘Sky, als jij je afvraagt of ik bindingsangst heb, dan is het antwoord nee. Ergens in de verre, verre, verre toekomst, de toekomst na onze studies, als ik mijn aanzoek doe – wat op een dag zal gebeuren, want je komt niet meer van me af – dan wordt het geen huwelijk in de hoop dat het zal slagen. Als je de mijne wordt, is dat een voor altijd. Ik heb je al eerder gezegd dat het enige wat me bij jou interesseert de voor altijds zijn, en dat meen ik.’

Ik glimlach en ben weer een beetje verliefder op hem dan dertig seconden geleden. ‘Wauw. Je had niet veel tijd nodig om dat te bedenken.’

Hij schudt zijn hoofd. ‘Dat komt doordat ik over mijn voor altijd met jou heb nagedacht sinds ik je in die supermarkt zag.’

Ons eten had op geen perfecter moment kunnen komen, want ik heb geen idee hoe ik daarop moet reageren. Ik pak mijn vork op voor een hap, maar hij grist hem uit mijn handen.

‘Niet vals spelen. We zijn nog niet klaar, en deze vraag wordt heel persoonlijk.’ Hij neemt een hap en kauwt langzaam terwijl ik op zijn ‘heel persoonlijke’ vraag wacht. Nadat hij een slok heeft genomen, neemt hij nog een hap en grijnst naar mij, terwijl hij met opzet langzaamaan doet om te kunnen eten.

‘Stel die vraag, en rap een beetje,’ zeg ik met gespeelde ergernis.

Hij lacht, veegt zijn mond af en leunt voorover. ‘Ben jij aan de pil?’ vraagt hij fluisterend.

Ik moet hartelijk lachen. Zo persoonlijk is dat niet als je het aan het meisje vraagt met wie je seks hebt. ‘Nee,’ beken ik. ‘Ik heb er nog nooit een reden voor gehad, voordat jij mijn leven binnen kwam banjeren.’

‘Ik wil graag dat je die gaat gebruiken,’ zegt hij vastbesloten. ‘Maak deze week maar een afspraak.’

Ik steiger vanwege zijn botheid. ‘Je zou het ook een beetje vriendelijker kunnen vragen.’

Hij trekt een wenkbrauw op, neemt een slok en zet zijn glas rustig terug op tafel. ‘Sorry.’ Hij lacht en laat zijn kuiltjes zien. ‘Laat ik het dan anders zeggen.’ Zijn stem wordt een hees gefluister. ‘Ik ben van plan seks met je te hebben, Sky. Vaak. Zo’n beetje zo vaak als maar kan, want ik vond het dit weekend behoorlijk fijn, ondanks alle omstandigheden. En om mij dus de gelegenheid te geven met je te blijven vrijen, zou ik het zeer op prijs stellen wanneer je enige anticonceptieve voorzorgsmaatregelen zou kunnen nemen, zodat we geen door zwangerschap gedwongen huwelijk hoeven aan te gaan, met een houdbaarheidsdatum. Denk je dat je dat voor me zou kunnen doen? Zodat we veel, héél veel seks kunnen hebben?’

Ik blijf hem aankijken terwijl ik mijn lege glas naar de serveerster schuif die nu met haar mond wijd open naar Holder kijkt. Ik hou mijn gezicht in de plooi bij het antwoord.

‘Veel beter. En ja, ik denk dat ik dat wel kan regelen.’

Hij knikt en schuift zijn glas naast het mijne voordat hij naar de serveerster opkijkt. Ze komt eindelijk uit haar trance, vult onze glazen bij en loopt weer weg. Zodra ze weg is, kijk ik hem boos aan en schud mijn hoofd. ‘Je bent verdorven, Dean Holder,’ lach ik.

‘Wat nou?’ vraagt hij onschuldig.

‘Het zou verboden moeten worden dat jij de woorden “vrijen” en “seks” over je lippen laat komen in aanwezigheid van welke vrouw dan ook behalve degene die het werkelijk met je meemaakt. Ik geloof niet dat jij je realiseert wat je met vrouwen doet.’

Hij schudt zijn hoofd en probeert mijn commentaar weg te wuiven.

‘Ik meen het, Holder. Zonder je ego te willen oppompen: je moet weten dat je ongelooflijk aantrekkelijk bent voor vrijwel elke vrouw met een hartslag. Ga maar na: ik kan het aantal jongens dat ik in mijn leven heb ontmoet niet meer tellen, maar jij bent wel de enige tot wie ik me ooit aangetrokken heb gevoeld. Leg dat maar eens uit.’

Hij lacht. ‘Dat is nogal eenvoudig.’

‘O ja?’

Hij kijkt me strak aan. ‘Jij hield ook van me voordat je me op die dag in de supermarkt zag. Dat je de herinnering aan mij uit je verstand had verbannen, betekent niet dat die ook uit je hart was verdwenen.’ Hij brengt een vork met eten naar zijn mond, maar wacht voordat hij de hap neemt. ‘Maar misschien heb je gelijk. Misschien was het gewoon omdat je mijn kuiltjes wilde likken.’ De vork verdwijnt in zijn mond.

‘Het waren absoluut de kuiltjes,’ zeg ik glimlachend. Ik kan het aantal keren dat hij me heeft laten glimlachen in het halfuur dat we hier zitten niet meer tellen, en ik heb nog niet eens de helft van mijn eten naar binnen gewerkt. Alleen al zijn aanwezigheid doet wonderen voor een gehavende ziel.

Dinsdag 30 oktober 2012, 19:20 uur

We zijn nog een straat van Karens huis verwijderd als ik hem vraag te stoppen. Het vooruitzicht tijdens de rit was al kwelling genoeg, maar de concrete aankomst maakt me doodsbang. Ik heb geen idee wat ik tegen haar moet zeggen of hoe ik moet reageren als ik door de voordeur loop.

Holder stopt langs de kant van de weg en zet de auto in de parkeerstand. Hij kijkt me bezorgd aan. ‘Heb je een hoofdstukeinde nodig?’

Ik knik en haal diep adem. Hij pakt mijn hand vast. ‘Waar ben je vooral bang voor als je haar terugziet?’

Ik draai naar hem toe. ‘Ik ben bang dat ik het haar nooit zal kunnen vergeven, ongeacht wat ze vandaag tegen me zegt. Ik besef dat mijn leven met haar beter was dan het zou zijn geweest als ik bij mijn vader was gebleven, maar dat kon zij niet weten toen ze me bij hem weghaalde. Dat ik nu weet waartoe ze in staat is, maakt het onmogelijk voor mij om haar te vergeven. Als ik mijn vader niet kon vergeven wat hij mij heeft aangedaan… dan kan ik haar ook niet vergeven.’

Hij laat zijn duim over mijn hand glijden. ‘Je kunt haar misschien niet vergeven wat ze heeft gedaan, maar je kunt wel het leven waarderen dat ze je daarna gaf. Ze is een goede moeder voor je geweest, Sky. Onthoud dat als je vandaag met haar praat.’

Ik zucht nerveus. ‘Dat is precies het probleem,’ zeg ik. ‘Het feit dat ze een goede moeder is geweest en dat ik haar daarom liefheb. Ik hou zo veel van haar en ik ben doodsbang dat ik haar na vandaag niet meer zal hebben.’

Holder trekt me tegen zich aan. ‘Ik ben ook bang voor jou, lieverd.’ Hij wil niet doen alsof alles wel goed zal komen, als dat onmogelijk is. We zijn allebei bang voor het onbekende en we weten geen van beiden hoe mijn leven verder zal verlopen nadat ik door die voordeur naar binnen ben gestapt – zelfs niet of we dat pad verder samen kunnen bewandelen.

Ik maak me van hem los en zet mijn handen op mijn knieën om moed te verzamelen. ‘Ik ben er klaar voor,’ zeg ik. Hij knikt, rijdt verder, neemt de bocht en stopt op de oprit. Mijn handen beginnen nog erger te trillen dan voorheen nu ik mijn huis terugzie. Holder doet het portier aan zijn kant open als Jack naar buiten komt. Hij kijkt me aan.

‘Blijf hier,’ zegt hij, ‘ik wil eerst met Jack praten.’ Hij stapt uit en gooit het portier achter zich dicht. Ik blijf zitten, zoals hij me vroeg, want ik heb eerlijk gezegd geen haast om uit te stappen. Ik kijk hoe Holder en Jack een paar minuten praten. Door het feit dat Jack er nog is en haar nog steunt, betwijfel ik of ze hem wel de waarheid heeft verteld. Ik weet niet of hij in dat geval was gebleven.

Holder loopt terug naar de auto, doet het portier aan mijn kant open en buigt naar me toe. Hij laat zijn hand even langs mijn wang glijden. ‘Ben je er klaar voor?’

Ik voel mijn hoofd knikken, maar heb niet het idee dat ik de beweging stuur. Ik zie hoe mijn voeten uit de auto stappen en mijn hand die van Holder vindt, maar ik begrijp niet hoe ik kan bewegen terwijl ik bewust in de auto probeer te blijven zitten. Ik ben er niet klaar voor, maar ik loop toch met Holders arm om me heen naar het huis. Als ik bij Jack kom, slaat hij zijn armen om me heen en zijn vertrouwde omhelzing maakt dat ik weer tot mezelf kom. Ik haal diep adem.

‘Bedankt dat je gekomen bent,’ zegt hij. ‘Zij heeft deze kans nodig om alles uit te leggen. Beloof me dat je haar die geeft.’

Ik maak me van hem los en kijk hem aan. ‘Weet je wat ze gedaan heeft? Heeft ze je het verteld?’

Hij knikt pijnlijk. ‘Ik weet het en ik begrijp hoe moeilijk het voor je is. Maar je moet haar ook haar kant van het verhaal laten vertellen.’

Hij draait zich om naar het huis, met zijn arm om mijn schouders. Holder pakt mijn hand en samen lopen ze met mij naar de voordeur alsof ik een kwetsbaar kind ben.

Ik ben geen kwetsbaar kind.

Ik blijf op de verandatrap staan en draai naar hen om. ‘Ik wil haar alleen spreken.’

Tot dat moment dacht ik dat ik Holder bij me wilde hebben, maar ik moet sterk zijn voor mezelf. Ik vind het heerlijk zoals hij mij beschermt, maar dit is het moeilijkste wat ik ooit heb moeten doen, en ik wil kunnen zeggen dat ik het zelf heb gedaan. Als ik dit zelf aankan, weet ik dat ik alles aankan.

Ze protesteren geen van beiden, wat ik bijzonder waardeer. Ze hebben vertrouwen in me. Holder knijpt in mijn hand en duwt me zachtjes vooruit. Er spreekt vertrouwen uit zijn blik. ‘Ik wacht hier,’ zegt hij.

Ik haal diep adem en doe de voordeur open.

Zodra ik de woonkamer binnenstap, houdt Karen op met heen en weer lopen en draait zich met een ruk om. Zodra onze blikken elkaar kruisen, verliest ze haar zelfbeheersing en rent op me af. Ik weet niet wat voor blik ik op haar gezicht verwachtte, maar zeker niet een van opluchting.

‘Alles is goed met je,’ zegt ze, terwijl ze haar armen om me heen slaat. Ze legt haar hand op mijn achterhoofd en trekt me tegen zich aan terwijl ze huilt. ‘Het spijt me zo afschuwelijk, Sky. Ik vind het vreselijk dat je het ontdekt hebt voordat ik het je kon vertellen.’ Ze probeert te praten, maar haar snikken hebben het overgenomen. Het raakt me in mijn hart om haar zo verdrietig te zien. De wetenschap dat ze tegen me heeft gelogen, kan de dertien jaar dat ik van haar hield niet zomaar uitwissen. Als ik zie hoeveel ze eronder lijdt, doet mij dat ook pijn.

Ze neemt mijn gezicht in haar handen en kijkt me aan. ‘Ik zweer je dat ik alles wilde vertellen zodra je achttien zou zijn. Ik vind het verschrikkelijk dat je het allemaal zelf moest ontdekken. Ik heb alles gedaan om het te voorkomen.’

Ik pak haar handen, trek ze van mijn gezicht en loop om haar heen. ‘Ik heb geen idee hoe ik moet reageren op wat je nu zegt, mam.’ Ik draai me om en kijk haar weer aan. ‘Ik heb zo veel vragen, maar ik ben te bang om ze te stellen. Hoe weet ik of je ze naar waarheid beantwoordt? Hoe weet ik of je niet tegen me liegt, zoals je de laatste dertien jaar hebt gedaan?’

Karen loopt naar de keuken en pakt een servet om haar ogen te drogen. Ze haalt een paar keer schokkend adem en probeert zichzelf te beheersen. ‘Kom bij me zitten, lieverd,’ zegt ze, terwijl ze langs me heen naar de bank loopt. Ik blijf staan en zie hoe ze op het randje van het kussen gaat zitten. Ze kijkt naar me op, haar gezicht vertrokken van pijn. ‘Alsjeblieft,’ zegt ze. ‘Ik begrijp dat je me niet vertrouwt, en daar heb je alle recht toe na wat ik heb gedaan. Maar als je diep in je hart weet dat ik meer van je hou dan van het leven zelf, dan geef je me deze kans om het uit te leggen.’

Haar ogen staan oprecht. Daarom loop ik naar voren en ga tegenover haar zitten. Ze haalt diep adem, blaast de lucht weer uit en probeert zichzelf voldoende te kalmeren om met haar uitleg te beginnen.

‘Om te kunnen uitleggen wat er werkelijk met jou is gebeurd… moet ik eerst uitleggen wat er met mij is gebeurd.’ Ze blijft een paar minuten stil en vecht om niet weer in huilen uit te barsten. Ik zie in haar ogen dat ze iets wil gaan zeggen wat ondraaglijk voor haar is. Het liefst zou ik haar in mijn armen nemen, maar dat kan niet. Hoeveel ik ook van haar hou, ik kan haar niet troosten.

‘Ik had een geweldige moeder, Sky. Jij zou heel veel van haar hebben gehouden. Ze heette Dawn en ze hield met hart en ziel van mijn broer en mij. Mijn broer John was tien jaar ouder dan ik, dus was er nooit onderlinge concurrentie toen wij opgroeiden. Mijn vader overleed toen ik negen jaar oud was en John was meer de vaderfiguur in mijn leven dan mijn broer. Hij was mijn beschermer. Een geweldige broer, net zoals zij een geweldige moeder was. Maar toen ik dertien was, werd het feit dat John als een vader voor mij was helaas de harde realiteit, omdat mijn moeder overleed.

John was nog maar drieëntwintig en net van de universiteit. Ik had geen andere familieleden die me wilden opvangen, en dus deed hij wat hij moest doen. Eerst ging alles prima. Ik miste mijn moeder verschrikkelijk en om eerlijk te zijn had John het moeilijk met alles wat hij op zijn bordje kreeg. Hij was na zijn studie net begonnen met werken en het was moeilijk voor hem. Voor ons allebei. Toen ik veertien werd, groeide de stress van zijn baan hem boven het hoofd. Hij begon te drinken en ik begon opstandig te worden. Ik bleef een paar keer langer weg dan ik had moeten doen.

Op een avond was hij zo kwaad op mij toen ik thuiskwam dat onze ruzie uitliep op een gevecht. Hij sloeg me. Dat had hij nooit eerder gedaan en ik was doodsbang. Ik rende naar mijn kamer en even later kwam hij binnen om zijn excuses aan te bieden. Ik was al bang voor hem geworden vanwege zijn gedrag in de maanden daarvoor, als gevolg van zijn drinken. En dat hij nu zover was gegaan dat hij me werkelijk pijn deed, maakte me doodsbang voor hem.’

Karen verschuift op de bank en neemt een slok van haar glas water. Ik zie dat haar hand trilt.

‘Hij probeerde zich te verontschuldigen, maar ik wilde niet luisteren. Mijn koppigheid maakte hem nog kwader. Hij gooide me op bed en begon tegen me te schreeuwen. Hij ging maar door en door en verweet me dat ik zijn leven had verknoeid. Ik moest dankbaar zijn voor alles wat hij voor me deed… ik was hem iets verschuldigd omdat hij zo hard werkte en voor mij zorgde.’

Karen schraapt haar keel en opnieuw komen er tranen in haar ogen als ze probeert de pijnlijke waarheid van haar verleden verder te vertellen. Ze kijkt me aan en ik zie dat de woorden die op haar tong liggen bijna te moeilijk zijn om uit te spreken.

‘Sky… die avond heeft mijn broer me verkracht. En niet alleen die avond, maar daarna bijna twee jaar lang elke avond.’

Ik sla mijn handen voor mijn mond en mijn adem stokt. Al het bloed trekt weg uit mijn gezicht, maar het voelt alsof het ook uit de rest van mijn lichaam verdwijnt. Ik voel me leeg, omdat ik doodsbang ben voor wat ik denk dat ze gaat vertellen. De blik in haar ogen is nog leger dan ik me nu voel. In plaats van te wachten totdat ze het zegt, vraag ik het haar. ‘Mam, is John… hij was mijn vader, hè?’

Ze knikt snel terwijl de tranen uit haar ogen lopen. ‘Ja, lieverd. Het spijt me vreselijk.’

Mijn hele lichaam schokt met de snik die naar buiten komt en zodra de eerste tranen uit mijn ogen opwellen, slaat Karen haar armen om me heen. Ik beantwoord de omhelzing en grijp haar blouse vast. ‘Wat verschrikkelijk wat hij jou aandeed,’ huil ik. Karen komt naast me zitten en we houden elkaar vast terwijl we huilen om de dingen die ons werden aangedaan door een man van wie we allebei met heel ons hart hielden.

‘Er is nog meer,’ zegt ze. Ik wil je nu alles vertellen, goed?’

Ik knik terwijl ze me loslaat en mijn handen vastpakt.

‘Toen ik zestien was, vertelde ik een vriendin wat hij mij aandeed. Zij vertelde het aan haar moeder, die aangifte deed. Tegen die tijd werkte John al drie jaar bij de politie en begon hij naam te maken. Toen hij naar aanleiding van de aangifte werd ondervraagd, beweerde hij dat ik het maar verzon omdat hij mij verbood met mijn vriendje om te gaan. Hij werd uiteindelijk onschuldig verklaard en de zaak werd gesloten, maar ik wist dat ik nooit meer bij hem kon wonen. Tot mijn eindexamen, twee jaar later, woonde ik bij een paar vrienden. Ik heb hem nooit meer gesproken.

Pas zes jaar later zag ik hem weer. Ik was eenentwintig en studeerde in die tijd. Ik stond in de supermarkt toen ik zijn stem in het gangpad naast het mijne hoorde. Als aan de grond genageld luisterde ik naar het gesprek. Ik zou zijn stem uit duizenden hebben herkend. Er is iets in een stem van de persoon voor wie je doodsbang bent wat je nooit meer vergeet, wat er ook gebeurt.

Maar die dag was het niet zozeer zíjn stem die me verlamde… het was die van jou. Ik hoorde hem tegen een klein meisje praten en was onmiddellijk weer terug bij al die nachten dat hij mij dat aandeed. Ik werd misselijk omdat ik wist waar hij toe in staat was. Ik volgde jullie op afstand en keek hoe jullie met elkaar omgingen. Toen hij even bij het winkelkarretje wegliep, ving ik jouw blik. Je bleef me lang aankijken en je was het mooiste meisje dat ik ooit had gezien. Maar je was ook het meest gebroken kleine meisje dat ik ooit had gezien. Op het moment dat je in mijn ogen keek, wist ik dat hij met jou deed wat hij met mij had gedaan. Ik zag de hopeloosheid en de angst in je ogen.

De volgende dagen probeerde ik zo veel mogelijk uit te vinden over jou en je relatie met hem. Ik hoorde wat er met je moeder was gebeurd en dat hij je alleen opvoedde. Uiteindelijk vond ik de moed om op te bellen en een anonieme aangifte te doen, in de hoop dat hij eindelijk zou krijgen wat hij verdiende. Een week later hoorde ik dat de zaak nadat jij was ondervraagd onmiddellijk was afgewezen door de Kinderbescherming. Ik kan niet aantonen dat zijn positie in het politiewezen daarmee te maken had, maar ik ben er vrij zeker van. Hoe dan ook, het was de tweede keer dat hij ermee wegkwam. De gedachte dat ik jou bij hem moest laten, terwijl ik wist wat er met je gebeurde, was onverdraaglijk. Ik had het misschien ook op een andere manier kunnen aanpakken, maar ik was jong en maakte me verschrikkelijk veel zorgen over jou. Ik wist niet wat ik anders moest doen, want de wet had ons al in de steek gelaten.

Een paar dagen later nam ik mijn besluit. Als niemand anders je van hem zou bevrijden… dan zou ik het doen. Ik zal nooit dat kleine, gebroken meisje vergeten dat alleen in het gras zat te huilen toen ik bij jouw huis stopte. Ik riep je naam. Jij kwam naar me toe en stapte bij me in… ik reed weg en ik heb niet eens achteromgekeken.’

Karen knijpt in mijn handen en kijkt me indringend aan. ‘Sky, ik verzeker je dat ik niets anders wilde dan jou tegen hem beschermen. Ik heb er alles aan gedaan om te voorkomen dat hij je zou vinden. Of dat jij hém zou vinden. We spraken nooit meer over hem en ik deed mijn best om je te helpen over je verleden heen te komen, zodat je een gewoon leven kon leiden. Natuurlijk besefte ik dat ik je niet voor altijd zou kunnen verbergen. Er zou een dag komen dat ik me zou moeten verantwoorden voor wat ik had gedaan… maar dat maakte me niet uit. En nog steeds niet. Ik wilde alleen dat je veilig zou zijn tot je oud genoeg zou zijn, zodat je nooit meer naar hem terug zou hoeven.

De dag voordat ik je meenam, ging ik naar je huis. Er was niemand. Ik ging naar binnen om een paar dingen te zoeken die je misschien een vertrouwd gevoel konden geven als je eenmaal veilig bij mij zou zijn. Iets als een favoriete deken of een teddybeer. Maar toen ik in je slaapkamer stond, bedacht ik dat niets uit dat huis jou zou kunnen troosten. Als je ook maar een beetje op mij leek, zou alles wat met hem te maken had je onmiddellijk herinneren aan wat hij jou had aangedaan. Daarom heb ik niets meegenomen, want ik wilde niet dat jij nog zou denken aan wat hij had gedaan.’

Ze staat op, loopt zwijgend de kamer uit en komt even later terug met een klein houten kistje. Ze legt het in mijn handen. ‘Maar ik kon niet weggaan zonder dit. Op de dag dat ik je de waarheid zou vertellen, zou je ook alles over je moeder willen weten. Ik kon niet veel vinden, maar wat er was, heb ik voor je bewaard.’

Tranen vullen mijn ogen als ik mijn vingers over het kistje laat glijden, met de enige herinneringen aan een vrouw van wie ik vreesde nooit meer iets te zullen zien. Ik maak het kistje niet open. Dat kan ik niet. Daarvoor moet ik alleen zijn.

Karen stopt mijn haar achter mijn oren en ik kijk naar haar op. ‘Ik weet dat het verkeerd was wat ik deed, maar ik heb er geen spijt van. Als ik het nog een keer zou moeten doen om te zorgen dat jij veilig was, zou ik geen moment aarzelen. Ik begrijp ook dat jij me waarschijnlijk haat omdat ik tegen je heb gelogen. Daar kan ik mee leven, Sky, want ik hou genoeg van jou voor ons allebei. Voel je nooit schuldig voor je gevoelens over wat ik heb gedaan. Ik heb dit gesprek en dit moment al dertien jaar gepland, dus wat je nu ook besluit te doen, ik ben erop voorbereid. Je moet doen wat het beste is voor jou. Als je het wilt, bel ik hier en nu de politie. Ik zal ze met liefde alles vertellen wat ik jou zonet heb verteld, als het jou helpt om innerlijke vrede te vinden. Als je wilt dat ik wacht totdat je achttien bent, zodat je hier in huis kunt blijven tot je verjaardag, dan is dat ook goed. Ik geef mezelf dan aan op het moment dat jij wettelijk voor jezelf mag zorgen, en ik zal je verzoek nooit in twijfel trekken. Maar wat je ook doet, Sky, wat je ook besluit, maak je geen zorgen over mij. De wetenschap dat je veilig bent, is het enige wat ik vraag. Wat er verder ook met mij gebeurt, elke seconde van die dertien jaar met jou zijn het dubbel en dwars waard geweest.’

Ik kijk weer naar het kistje en huil. Ik heb geen idee wat ik moet doen. Ik weet niet wat goed is of slecht, of dat slecht in dit geval hetzelfde is als goed. Ik kan haar op dit moment geen antwoord geven. Na wat ze me heeft verteld, heb ik het gevoel dat alles wat ik dacht te weten over gerechtigheid en eerlijkheid in duigen is gevallen.

Ik kijk haar weer aan en schud mijn hoofd. ‘Ik weet het niet,’ fluister ik. ‘Ik weet niet wat ik wil dat er gaat gebeuren.’ Ik weet niet wat ik wil, maar wel wat ik nodig heb. Een hoofdstukeinde.

Ik sta op. Zij kijkt vanaf de bank hoe ik naar de deur loop. Ik kan haar niet aankijken als ik de voordeur opendoe. ‘Ik moet er een poosje over nadenken,’ zeg ik zacht, als ik naar buiten stap. Zodra de deur achter me dichtvalt, slaat Holder zijn armen om me heen. Ik druk het houten kistje tegen mijn hart, sla mijn linkerarm om zijn nek en druk mijn hoofd tegen zijn schouder. Ik huil en weet niet waar ik moet beginnen om alles te verwerken wat ik zojuist heb gehoord. ‘De lucht,’ zeg ik. ‘Ik moet naar de hemel kijken.’

Hij stelt geen vragen, maar weet precies waar ik het over heb. Hij pakt mijn hand vast en brengt me naar de auto. Jack gaat weer naar binnen als Holder en ik de oprit af rijden.

Dinsdag 30 oktober 2012, 20:45 uur

Holder vraagt me niet een keer wat Karen tegen me heeft gezegd. Hij weet dat ik het hem zal vertellen zodra ik het kan, maar op dit moment gaat het nog niet, denk ik. Niet voordat ik besloten heb wat ik ga doen.

Hij parkeert de auto bij het vliegveld, maar veel verder dan waar we gewoonlijk stoppen. Als we naar het hek lopen, zie ik tot mijn verrassing een poort zonder slot. Holder tilt de grendel op, laat de poort openzwaaien en brengt me naar binnen.

‘Is er een doorgang? Waarom klommen we dan altijd over het hek?’

Hij grijnst ondeugend. ‘De twee keer dat we hier waren, had je een jurk aan. Wat is er dan leuk aan om door een poort te lopen?’

Ik weet niet waar ik het vandaan haal, maar ik lach. Ik loop door de opening en hij doet de poort achter me dicht, maar blijft aan de andere kant staan. Ik steek mijn hand naar hem uit. ‘Ik wil dat je meegaat.’

‘Weet je het zeker? Ik dacht dat je vanavond misschien alleen wilde zijn om na te denken.’

Ik schud mijn hoofd. ‘Ik wil hier graag bij jou zijn. Het zou niet goed voelen als ik hier alleen was.’

Hij doet de poort weer open en pakt mijn uitgestoken hand. We lopen naar de startbaan en gaan op onze gebruikelijke plek onder de sterren liggen. Ik leg het houten kistje naast me, nog steeds niet zeker of ik de moed kan vinden om het te openen. Eigenlijk ben ik nergens zeker van op dit moment. Ik blijf een halfuur stilliggen en denk na over mijn leven, over Karens leven, over Lesslies leven, en ik heb het gevoel dat de beslissing die ik moet nemen voor ons alle drie moet zijn.

‘Karen is mijn tante,’ zeg ik hardop. ‘Mijn biologische tante.’ Ik weet niet of ik het hardop zeg voor Holder of voor mezelf.

Holder krult zijn pink om de mijne en kijkt me aan. ‘Je vaders zus?’ vraagt hij aarzelend. Ik knik en hij doet zijn ogen dicht – hij begrijpt wat dat voor haar verleden betekent. ‘Daarom heeft ze je meegenomen,’ concludeert hij. Hij zegt het alsof het volkomen begrijpelijk is. ‘Ze wist wat hij jou aandeed.’

Ik knik ter bevestiging. ‘Ze wil dat ik een beslissing neem, Holder. Ze wil dat ik bepaal wat er nu gaat gebeuren. Maar het probleem is dat ik niet weet wat de juiste beslissing is.’

Hij pakt nu mijn hele hand beet en vlecht zijn vingers door de mijne. ‘Omdat er geen juiste beslissing is. Soms moet je kiezen uit een aantal verkeerde beslissingen, zonder juiste. Je moet alleen bepalen welke verkeerde keuze het minst verkeerd voelt.’

Karen laten boeten voor iets wat ze uit volstrekte onbaatzuchtigheid deed, is zonder twijfel de slechtste verkeerde keuze. Dat weet ik in mijn hart, maar toch blijft het moeilijk te accepteren dat wat zij deed zonder gevolgen zal blijven. Ik weet dat zij het op dat moment niet wist, maar het feit dat Karen me bij mijn vader weghaalde, is de oorzaak van wat er met Lesslie gebeurde. Het is moeilijk te negeren dat Karens ingrijpen indirect leidde tot wat er met mijn beste vriendin gebeurde – met het enige andere meisje in Holders leven bij wie hij het gevoel heeft dat hij haar in de steek liet.

‘Ik moet je iets vragen.’ Hij wacht zwijgend tot ik verderga, en ik ga overeind zitten om hem te kunnen aankijken. ‘Ik wil niet dat je me onderbreekt, goed? Laat me alsjeblieft helemaal uitpraten.’

Hij pakt mijn hand en knikt.

‘Ik begrijp dat Karen deed wat ze deed omdat ze mij wilde redden. De beslissing die ze nam kwam voort uit liefde, niet uit haat. Maar ik ben bang dat als ik niets zeg, als we het stilhouden, dat het jou zal raken. Want wat mijn vader Lesslie aandeed, gebeurde alleen omdat ik er niet was. Zij nam mijn plaats in. Ik begrijp dat Karen niet had kunnen voorzien wat hij zou doen. Ze probeerde het goede te doen door hem aan te geven voordat ze mij uit wanhoop bij hem weghaalde. Maar wat gebeurt er met ons? Ik ben bang dat je Karen gaat haten, of dat je mij op den duur gaat verwijten welke keuze ik vanavond maak. Ik zeg niet dat je niet mag voelen wat je moet voelen. Als je Karen verafschuwt om wat er met Les is gebeurd, dan begrijp ik dat. Ik wil alleen weten dat wat ik ook kies… Ik moet weten…’

Ik probeer de beste manier te vinden om het te zeggen, maar ik krijg het niet uit mijn mond. Soms zijn de simpelste vragen de moeilijkste om te stellen. Ik grijp zijn hand en kijk hem recht aan. ‘Holder, kun jij het aan?’

Zijn uitdrukking is niet te duiden als hij me aankijkt. Hij richt zijn aandacht weer op de sterren.

Hij praat zacht. ‘Al die tijd, meer dan een jaar lang, heb ik Les gehaat en verafschuwd om wat ze deed. Ik haatte haar omdat we exact hetzelfde leven leidden. We hadden dezelfde beste vriendin die uit ons leven was weggerukt. We hadden hetzelfde verdriet om wat jou was overkomen, Sky. We verhuisden naar dezelfde stad, naar hetzelfde huis met dezelfde moeder, en we gingen naar dezelfde school. De dingen die in haar leven gebeurden, waren de dingen die ook in het mijne gebeurden. Maar zij had er altijd veel meer moeite mee. Soms trof ik haar ’s nachts huilend aan. Ik ging dan altijd bij haar liggen en hield haar vast, maar er waren zo veel momenten dat ik alleen maar tegen haar wilde schreeuwen omdat ze zwakker was dan ik.

En die avond, toen ik ontdekte wat ze had gedaan, toen haatte ik haar. Ik haatte haar omdat ze het zo makkelijk had opgegeven. Ik haatte het dat ze dacht dat haar leven zo veel zwaarder was dan dat van mij, terwijl het exact hetzelfde was.’

Hij gaat rechtop zitten, pakt mijn handen vast en kijkt me aan. ‘Nu weet ik de waarheid. Ik begrijp dat haar leven een miljoen keer zwaarder was dan dat van mij. Het feit dat ze nog steeds elke dag glimlachte, zonder dat ik een idee had wat voor afschuwelijks ze had meegemaakt… Nu zie ik pas hoe dapper ze werkelijk was. Het was niet haar schuld dat ze niet wist hoe ze met alles moest omgaan. Ik wou dat ze iemand om hulp had gevraagd of iemand had verteld wat er was gebeurd, maar iedereen reageert anders op die dingen, vooral wanneer je denkt dat je helemaal alleen bent. Jij kon het verdringen, en zo heb je het overleefd. Ik denk dat zij dat ook probeerde, maar zij was veel ouder toen het haar overkwam, waardoor het onmogelijk was voor haar. In plaats van het te verdringen en er nooit meer aan te denken, deed zij precies het tegenovergestelde. Het heeft haar hele leven aangetast, totdat ze er niet meer tegen kon.

Je kunt niet zeggen dat Karens keuze de oorzaak is van wat jouw vader Les aandeed. Als Karen je nooit bij hem had weggehaald, had hij Les die dingen waarschijnlijk ook aangedaan, of jij er nu was of niet. Zo was hij nu eenmaal en dat is wat hij deed. Als je mij dus vraagt of ik Karen iets verwijt, dan is het antwoord nee. Het enige waarvan ik zou willen dat Karen het anders had gedaan… is dat ze Les ook had meegenomen.’ Hij slaat zijn armen om me heen en praat dicht bij mijn oor. ‘Wat je ook beslist, waarvan je ook denkt dat je hart sneller zal helen… dat is wat ik voor jou wil. En dat is wat Les ook voor je wil.’

Ik sla mijn armen om hem heen en druk mijn gezicht tegen zijn schouder. ‘Dank je, Holder.’

Zwijgend houdt hij me vast terwijl ik nadenk over de beslissing die niet echt een beslissing meer is. Na een poosje maak ik me los en leg het kistje op mijn schoot. Ik laat mijn vingers over de deksel gaan en aarzel voordat ik de vergrendeling opzoek. Ik maak het kistje langzaam open, terwijl ik mijn ogen dichtdoe, nog steeds aarzelend om te kijken wat erin zit. Als het eenmaal open is, haal ik diep adem, doe mijn ogen open en kijk in de ogen van mijn moeder. Ik hou de foto tussen mijn trillende vingers en kijk naar een vrouw die zonder enige twijfel de persoon is die me droeg. Van mijn mond tot mijn ogen en mijn jukbeenderen ben ik haar evenbeeld. Elk deel van mij komt van haar.

Ik leg de foto neer en pak een volgende, die nog meer emoties losmaakt omdat het een foto van ons samen is. Ik ben niet ouder dan twee jaar en zit op haar schoot, met mijn armpjes om haar nek. Ze kust me op mijn wang en ik kijk in de camera met een glimlach zo wijd als de wereld. Er vallen tranen op de foto in mijn hand. Ik veeg ze af en geef de foto’s aan Holder. Ik moet hem laten zien waarvoor ik zo dringend in mijn vaders huis moest zijn.

Er ligt nog iets in het kistje. Ik pak het op en laat de halsketting door mijn vingers glijden. Er hangt een stervormig medaillon aan. Als ik het open, kijk ik naar een foto van mezelf als baby. Aan de binnenkant van het dekseltje tegenover de foto staat: Mijn sprankje Hope.

Ik maak het slotje van de halsketting open en doe hem om. Holder neemt de twee uiteinden aan terwijl ik mijn haar omhooghoud. Hij maakt het slotje vast en ik laat mijn haar weer vallen. Dan kust hij me op mijn slaap.

‘Ze is mooi. Net als haar dochter.’ Hij geeft me de foto’s terug en kust me teder. Zijn ogen gaan naar het medaillon, dat hij openmaakt. Hij kijkt er even naar en glimlacht. Daarna doet hij het weer dicht. ‘Ben je er klaar voor?’ vraagt hij.

Ik leg de foto’s terug in het kistje en sluit het. Zelfverzekerd kijk ik hem aan en knik. ‘Ja.’

Dinsdag 30 oktober 2012, 22:15 uur

Holder loopt deze keer met mij mee naar binnen. Karen en Jack zitten op de bank. Hij heeft zijn arm om haar heen geslagen en houdt haar hand vast. Ze kijkt naar me op wanneer ik door de deur stap en Jack maakt aanstalten om te vertrekken, om ons weer privacy te geven. ‘Dat hoeft niet,’ zeg ik tegen hem. ‘Je hoeft niet weg te gaan. Het duurt niet lang.’

Mijn woorden maken hem bezorgd, maar hij zegt niets terug. Hij gaat opzij zodat ik naast Karen op de bank kan gaan zitten. Ik zet het kistje op de tafel en neem half naar haar toe gedraaid plaats. Ik weet dat zij geen idee heeft wat haar toekomst gaat worden. Ze weet niet welke keuze ik heb gemaakt en wat er met haar zal gebeuren, maar toch glimlacht ze geruststellend naar me. Wat ik ook beslis, zij heeft er vrede mee.

Ik pak haar handen vast en kijk recht in haar ogen. Ik wil dat ze voelt en gelooft wat ik ga zeggen, want ik wil dat er niets dan waarheid tussen ons bestaat.

‘Mam.’ Ik kijk haar zo zelfverzekerd mogelijk aan. ‘Toen je me bij mijn vader weghaalde, wist je wat de mogelijke gevolgen van je besluit zouden zijn, maar je deed het toch. Je riskeerde je hele leven om het mijne te redden en ik kan jou nooit vragen om te boeten voor die keuze. Dat je je leven voor mij opgaf, is meer dan ik ooit van je had kunnen vragen. Ik veroordeel je niet voor wat je deed. Het enige juiste wat ik kan doen, is je bedanken. Dank je, mam, duizendmaal dank dat je mijn leven hebt gered.’

Ze huilt nog harder dan ik. We omhelzen elkaar en huilen. Als moeder en dochter. Als tante en nicht. Als slachtoffer en slachtoffer. We huilen als overlever en overlever.

*

Ik kan me niet voorstellen wat voor leven Karen de laatste dertien jaar heeft geleid. Elke keuze die ze maakte, was alleen voor mijn bestwil. Ze was van plan geweest om te bekennen wat ze had gedaan als ik eenmaal achttien was, om zich daarna aan te geven en de consequenties te aanvaarden. Het besef dat ze zo veel van me houdt dat ze haar hele leven voor me wilde opgeven, geeft me het gevoel dat ik het niet waard ben – ik weet nu dat er twee mensen op de wereld zijn die mij op die manier liefhebben. Het is bijna te veel om te verwerken.

Het blijkt nu dat Karen echt de volgende stap met Jack wilde zetten, maar dat ze aarzelde omdat ze bang was dat ze zijn hart zou breken als hij de waarheid zou horen. Wat ze niet verwachtte, is dat Jack haar onvoorwaardelijk liefheeft… zoals zij mij liefheeft. Toen hij het verhaal over haar verleden en haar keuzes had gehoord, was hij alleen nog maar zekerder van zijn liefde voor haar. Ik denk dat zijn spullen volgend weekend bij ons in huis staan.

Karen beantwoordt geduldig al mijn vragen. Mijn belangrijkste vraag is hoe ik aan een wettige naam en de bijbehorende documenten ben gekomen. Karen lacht en legt uit dat ik dankzij genoeg geld en de juiste connecties ‘uit het buitenland werd geadopteerd’ en Amerikaans burger werd toen ik zeven was. Ik vraag haar niet eens naar de details, want ik ben bang om ze te weten te komen.

Een andere vraag waar ik het antwoord op moet krijgen is zeer voor de hand liggend: kunnen we nu eindelijk een televisie kopen? Het blijkt dat ze bij lange na niet zo fel gekant is tegen technologie als ze al die jaren heeft voorgewend. Ik heb het gevoel dat we morgen wat nieuwe spullen gaan kopen.

Holder en ik leggen Karen uit hoe hij ontdekte wie ik was. Eerst kon ze niet begrijpen hoe het mogelijk was dat we op zo jonge leeftijd al zo’n sterke band hadden, zo sterk dat hij me herkende. Maar nadat ze ons nog een poosje met elkaar zag omgaan, denk ik dat ze nu overtuigd is van de realiteit van die band. Helaas zie ik ook de bezorgdheid in haar ogen als hij over mij heen buigt om me te kussen of zijn hand op mijn dij te leggen. Ze blijft per slot van rekening mijn moeder.

Uren later, wanneer we rust hebben gevonden zover dat mogelijk is na zo’n weekend, gaan we naar bed. Holder en Jack nemen afscheid en Holder verzekert Karen dat hij me nooit meer egoaantastende berichten zal sturen. Maar hij knipoogt over zijn schouder naar mij als hij het zegt.

Karen knuffelt me vaker dan ik ooit op één dag ben geknuffeld. Na de laatste keer ga ik naar mijn kamer en kruip in bed. Ik trek de dekens over me heen, vouw mijn handen achter mijn hoofd en kijk naar de sterren aan het plafond. Ik denk erover ze weg te halen omdat ze alleen nog negatieve herinneringen kunnen oproepen. Maar ik doe het niet. Ik laat ze zitten omdat ze me nu aan Hope herinneren. Ze herinneren me aan mij, en alles wat ik moest doormaken om hier te komen. Ik zou medelijden met mezelf kunnen hebben en me kunnen afvragen waarom het mij allemaal moest overkomen, maar dat doe ik niet. Ik ga geen perfect leven wensen. De tegenslagen in je leven zijn tests die je dwingen een keus te maken tussen opgeven en op de grond blijven liggen of het zand van je kleding slaan en met nog meer kracht opstaan. Ik kies voor het laatste. Waarschijnlijk zal ik met nog meer tegenslagen te maken krijgen voordat het leven klaar is met mij, maar ik zal nooit op de grond blijven liggen.

Voordat mijn slaapkamerraam omhoogschuift, hoor ik dat er even op geklopt wordt. Ik glimlach, schuif naar mijn kant van het bed en wacht tot hij bij me komt liggen.

‘Word ik vanavond niet bij het raam begroet?’ vraagt hij fluisterend, terwijl hij het raam dichtschuift. Hij loopt naar zijn kant van mijn bed, tilt de dekens op en komt naast me liggen.

‘Je bent ijskoud,’ zeg ik als ik me in zijn armen nestelt. ‘Ben je hierheen gewandeld?’

Hij schudt zijn hoofd en knijpt me voor hij mijn voorhoofd kust. ‘Nee, ik ben rennend gekomen.’ Hij laat een hand naar mijn billen glijden. ‘Het is meer dan een week geleden dat we hebben gesport. Je begint echt een dikke kont te krijgen.’

Ik lach en geef hem een klap op zijn arm. ‘Onthoud nu eindelijk eens dat die beledigingen alleen leuk zijn in de vorm van berichtjes.’

‘Nu we het er toch over hebben… betekent dat dat je je telefoon terug hebt?’

Ik haal mijn schouders op. ‘Ik wil die telefoon eigenlijk niet terug. Ik hoop dat mijn beïnvloedbare vriendje me voor kerst een iPhone cadeau doet.’

Hij lacht, komt boven op me liggen en drukt zijn ijskoude lippen op de mijne. Het temperatuurverschil van onze monden is genoeg om hem te laten kreunen. Hij kust me tot zijn lichaam weer flink boven kamertemperatuur is. ‘Weet je wat ik net bedenk?’ Hij komt overeind op zijn ellebogen en kijkt naar me, met zijn aandoenlijke kuiltjesglimlach.

‘Wat dan?’

Zijn stem daalt weer een octaaf af naar die lyrische, opwindende klank. ‘We hebben nooit seks gehad in jouw bed.’

Ik denk even na, maar schud mijn hoofd en duw hem terug op zijn rug. ‘En dat blijft zo, zolang mijn moeder verderop slaapt.’

Hij lacht, pakt me bij mijn middel en trekt me boven op hem. Ik leg mijn hoofd op zijn borst en hij slaat zijn armen losjes om me heen.

‘Sky?’

‘Holder?’ doe ik hem na.

‘Ik wil je iets zeggen. En ik zeg dit niet als je vriendje, of als je vriend. Ik zeg het omdat iemand het eindelijk eens moet zeggen.’ Hij houdt op mijn arm te strelen en legt zijn hand midden op mijn rug. ‘Ik ben zo trots op je.’

Ik knijp mijn ogen dicht, zuig zijn woorden op en stuur ze regelrecht door naar mijn hart. Hij zet zijn lippen op mijn haar en kust me voor de eerste keer, de twintigste keer, de miljoenste keer – wie houdt de tel nog bij?

Ik druk hem stevig tegen me aan en zucht. ‘Dank je.’ Met mijn kin op zijn borst kijk ik naar hem, terwijl hij terug lacht. ‘En niet alleen voor wat je net zei. Ik wil je voor alles bedanken, Holder. Dank je dat je me de moed hebt gegeven om steeds vragen te stellen, ook als ik de antwoorden niet wilde weten. Dank je dat je van me houdt. Dank je dat je me laat zien dat we niet altijd sterk hoeven te zijn om er voor elkaar te zijn – dat het niet geeft dat je zwak bent, zolang je er maar bent. En dank je dat je me eindelijk hebt gevonden, na al die jaren.’ Ik laat mijn vingers over zijn borst glijden tot ze zijn arm bereiken. Ze gaan over de letters van zijn tatoeage. Ik buig voorover en kus ze stuk voor stuk. ‘Maar dank je vooral dat je me al die jaren geleden bent kwijtgeraakt… want mijn leven zou niet hetzelfde zijn geweest als jij niet was weggelopen.’

Mijn lichaam rijst en daalt door zijn enorme zucht. Hij houdt mijn gezicht in zijn handen en probeert te glimlachen, maar de lach bereikt zijn gepijnigde blik niet. ‘Bij alles wat ik me ooit heb voorgesteld over hoe het zou zijn als ik je ooit zou terugvinden, heb ik nooit kunnen bedenken dat het zou eindigen met een bedankje voor mijn weglopen.’

‘Eindigen?’ Dat is niet wat ik wil horen. Ik kom even overeind, kus hem op zijn lippen en zak terug. ‘Ik hoop niet dat het hier eindigt.’

‘Absoluut niet,’ zegt hij. Hij drukt een losse haarlok achter mijn oor en laat zijn hand daar. ‘Ik zou willen dat ik kon zeggen dat we nog lang en gelukkig leven, maar dat kan ik niet. We hebben nog heel veel te verwerken. Met alles wat er gebeurd is met jou, mij, je moeder, je vader en Les… er komen ongetwijfeld dagen dat we niet weten hoe we erdoorheen moeten komen. Maar we zullen erdoorheen komen, omdat we elkaar hebben. Ik maak me geen zorgen over ons, meisje. Totaal niet.’

Ik kus hem op zijn kuiltje en glimlach. ‘Ik ook niet. En trouwens, ik geloof niet in “en ze leefden nog lang en gelukkig”.’

Hij lacht. ‘Goed, want dat gaat ook niet echt gebeuren. Het enige wat gaat gebeuren, ben ik.’

‘Dat is alles wat ik nodig heb. Nou ja… ik heb de lamp nodig. En de asbak. En de afstandsbediening. En het pongspelletje. En jou, Dean Holder. Maar dat is alles wat ik nodig heb.’

Dertien jaar geleden

‘Wat doet hij daarbuiten?’ vraag ik Lesslie. Ik kijk door het raam van de woonkamer naar Dean, die op zijn rug op hun oprit ligt en naar de lucht kijkt.

‘Hij is aan het sterrenkijken. Dat doet hij steeds.’

Ik draai me om en kijk haar aan. ‘Wat is sterrenkijken?’

Ze haalt haar schouders op. ‘Weet ik niet. Zo noemt hij het als hij lang naar de lucht kijkt.’

Ik kijk nog een poosje door het raam naar hem. Ik weet niet wat sterrenkijken is, maar het klinkt als iets wat ik zou willen doen. Ik hou van sterren. Mijn moeder hield ook van sterren, want ze heeft mijn hele kamer ermee versierd. ‘Ik wil dat ook. Kunnen wij dat ook doen?’ Ik kijk om naar Lesslie, maar zij trekt haar schoenen uit.

‘Ik wil niet. Jij mag wel gaan, dan help ik mama om onze popcorn en de film klaar te zetten.’

Ik vind het fijn als ik bij Lesslie mag slapen. Ik vind alle dagen fijn dat ik niet thuis hoef te zijn. Ik glijd van de bank en loop naar de voordeur om mijn schoenen aan te doen. Dan loop ik naar buiten en ga naast Dean op de oprit liggen. Hij kijkt niet eens naar me als ik naast hem kom zitten. Hij blijft alleen maar omhoogkijken, en ik doe hetzelfde.

De sterren zijn echt heel helder deze avond. Ik heb nog nooit eerder zo naar ze gekeken. Ze zijn veel mooier dan de sterren op mijn plafond. ‘Wauw. Wat mooi.’

‘Weet ik, Hope. Dat zijn ze ook.’

Het blijft lang stil. Ik weet niet of we heel veel minuten of uren naar de sterren kijken, maar we blijven kijken zonder te praten. Dean praat nooit heel veel. Hij is veel stiller dan Lesslie.

‘Hope? Wil je me iets beloven?’

Ik draai mijn hoofd om hem aan te kijken, maar hij kijkt nog steeds naar de sterren. Ik heb nog nooit iemand iets beloofd, behalve mijn papa. Ik moest hem beloven dat ik niemand zou vertellen hoe ik hem moet bedanken en ik heb die belofte niet gebroken, hoewel ik soms zou willen dat ik het kon. Als ik ooit mijn belofte breek, dan vertel ik het aan Dean, omdat ik weet dat hij het nooit aan iemand zou doorvertellen.

‘Ja,’ zeg ik.

Hij kijkt me nu aan, maar zijn ogen staan verdrietig. ‘Soms, als je vader je aan het huilen maakt…’

Ik knik en probeer niet te huilen als ik eraan moet denken. Ik begrijp niet hoe Dean weet dat mijn papa altijd de reden is waarom ik huil, maar hij weet het toch.

‘Beloof je me dat je aan de hemel denkt als hij je verdrietig maakt?’

Ik weet niet waarom hij wil dat ik hem dat beloof, maar ik knik toch. ‘Maar waarom?’

‘Daarom.’ Hij kijkt weer omhoog, naar de sterren. ‘De hemel is altijd mooi. Zelfs als het donker is, als het regent of als het bewolkt is, is het heerlijk om naar de hemel te kijken. Het is mijn favoriete ding, want als ik verdwaald ben, of eenzaam of bang, hoef ik alleen maar omhoog te kijken. De hemel is er altijd… en ik weet zeker dat hij altijd mooi zal zijn. Daar kun je aan denken wanneer je papa je verdrietig maakt, zodat je niet aan hem hoeft te denken.’

Ik glimlach, hoewel ik verdrietig word van ons gesprek. Ik blijf gewoon naar de hemel kijken, net als Dean, en denk na over wat hij zei. Het geeft me een blij gevoel in mijn hart om een plek te hebben waar ik naartoe kan gaan als ik niet wil zijn waar ik ben. Als ik nu bang ben, denk ik gewoon aan de hemel. Misschien helpt me dat om te glimlachen, want ik weet dat de hemel altijd mooi is, altijd.

‘Ik beloof het,’ fluister ik.

‘Goed,’ zegt hij. Hij zoekt mijn hand op en vouwt zijn pink om die van mij.

Net zo blown away door dit boek als wij? En smoorverliefd op Holder? Lees dan ook zijn kant van het verhaal in Sterrenregen, oktober 2014. Dit is alvast het eerste hoofdstuk.

Hoofdstuk 1

Mijn hartslag geeft aan dat ik gewoon weg moet lopen. Les heeft me er meer dan eens aan herinnerd dat ik er niks mee te maken heb. Maar ze is nog nooit een broer geweest. Ze weet niet hoe moeilijk het is om het te laten voor wat het is en er niets mee te maken te krijgen. Dat is waarom op dit moment die hufter boven aan mijn prioriteitenlijstje staat.

Ik laat mijn handen in de kontzakken van mijn spijkerbroek glijden en hoop in godsnaam dat ik ze daar kan houden. Ik sta achter de bank naar hem te kijken. Ik weet niet hoelang het zal duren voor hij doorheeft dat ik er ben. Als ik zie hoe hij die meid vasthoudt die op zijn schoot zit, betwijfel ik of hij het snel doorkrijgt. Ik blijf enkele minuten achter ze staan terwijl het feestje om ons heen doorgaat, en niemand heeft door dat ik slechts een fractie verwijderd ben van doordraaien. Ik wil mijn telefoon pakken om bewijs te verzamelen, maar dat kan ik Les niet aandoen. Dat wil ze helemaal niet zien.

‘Hé,’ zeg ik eindelijk. Ik kan niet langer stil blijven. Als ik nog een keer moet aanzien dat hij met zijn hand langs de tiet van dat wijf gaat zonder respect voor zijn relatie met Les, dan ruk ik z’n hand letterlijk van z’n lichaam.

Grayson trekt zijn mond van de hare, beweegt zijn hoofd achterover en kijkt me aan met een doodse blik. Ik zie de angst in zijn ogen wanneer hij eindelijk beseft dat de laatste persoon die hij dacht hier te zullen zien, daadwerkelijk is komen opdagen.

‘Holder,’ zegt hij, en hij duwt het meisje van zijn schoot. Hij staat razendsnel op, maar kan amper op zijn benen blijven staan. Hij kijkt me smekend aan en wijst naar het meisje, dat haar kleine rokje, het mag net een naam hebben, rechttrekt. ‘Dit is… Het is niet wat het lijkt.’

Ik haal mijn handen uit mijn kontzakken en sla mijn armen over elkaar voor mijn borst. Mijn hand is nu dichter bij hem en ik bal hem tot een vuist, wetend hoe goed het zou voelen om die op zijn smoel te rammen.

Ik kijk naar de grond en haal diep adem. En nog eens. En nog een keertje voor de show, omdat ik er echt van geniet hoe hij zich doodschaamt. Ik schud mijn hoofd en kijk hem in zijn ogen. ‘Geef me je telefoon.’

Zijn verwarde blik zou komisch zijn als ik niet zo pissig was. Hij lacht en zet een stap achteruit, maar botst tegen de salontafel aan. Hij vangt zichzelf op door zijn hand op het glas te duwen en gaat daarna weer rechtop staan. ‘Pak je eigen kuttelefoon maar,’ mompelt hij. Hij kijkt me niet meer aan terwijl hij om de salontafel heen manoeuvreert. Ik loop kalmpjes om de bank heen om hem tegen te houden en steek mijn hand uit.

‘Geef me je telefoon, Grayson. Nu.’

Ik ben qua formaat niet echt in het voordeel, omdat we ongeveer dezelfde bouw hebben. Maar ik ben zeker in het voordeel als je mijn woede meetelt, en Grayson kan dat duidelijk merken. Hij doet een stap achteruit, wat niet zo slim is, aangezien hij zichzelf regelrecht in een hoek van de kamer positioneert. Hij graait wat in zijn broekzak en haalt eindelijk zijn telefoon tevoorschijn.

‘Waar heb je in vredesnaam mijn telefoon voor nodig?’ vraagt hij.

Ik graai hem uit zijn handen en tik Les’ nummer in zonder verbinding te maken. Ik geef hem weer terug. ‘Bel haar. Vertel haar wat voor klootzak je bent en maak er een eind aan.’

Grayson kijkt naar zijn telefoon en daarna weer naar mij. ‘Flikker toch op,’ zegt hij met consumptie.

Ik haal nog eens diep adem om te kalmeren, kraak mijn nek en klem mijn kaken op elkaar. Wanneer dat niet helpt om de aandrang te onderdrukken om hem te laten bloeden, reik ik vooruit, grijp de kraag van zijn overhemd en beuk hem hard tegen de muur, en ondertussen pin ik zijn nek vast met mijn onderarm. Ik help mezelf eraan herinneren dat als ik hem in elkaar sla voordat hij gebeld heeft, mijn kalmte van de afgelopen tien minuten voor niets is geweest.

Mijn tanden zitten muurvast op elkaar, mijn kaken zijn gespannen en mijn hart klopt in mijn hoofd. Ik heb nog nooit iemand zo gehaat. Als ik eraan denk wat ik hem nu aan zou kunnen doen, word ík daar zelfs een beetje bang van.

Ik kijk hem streng aan en laat hem weten wat er de komende paar minuten gaat gebeuren. ‘Grayson,’ zeg ik met mijn tanden stijf op elkaar. ‘Tenzij jij ook wilt wat ik echt graag met je wil doen, zet je nu je telefoon aan je oor, bel je mijn zus en zet je er een punt achter. Daarna hang je op en praat je nooit meer met haar.’ Ik duw mijn arm harder tegen zijn nek en zie dat door het zuurstofgebrek zijn gezicht nog roder wordt dan zijn overhemd.

‘Prima joh,’ protesteert hij, en hij probeert zichzelf te bevrijden uit de greep die ik op hem heb. Ik wacht totdat hij naar de telefoon kijkt en belt voordat ik hem loslaat. Hij houdt de telefoon tegen zijn oor en blijft me aankijken terwijl we allebei stilstaan en wachten tot Les opneemt.

Ik weet wat dit met haar zal doen, maar zij heeft geen idee wat hij achter haar rug om doet. Het maakt niet uit hoe vaak ze het van andere mensen hoort, op een of andere manier kan hij op slinkse wijze altijd weer terug in haar leven komen.

Maar deze keer niet. Niet als ik er iets over te zeggen heb. Ik laat dit niet over mijn kant gaan. Ik laat hem dit mijn zus niet opnieuw aandoen.

‘Hé,’ zegt hij in de telefoon. Hij probeert zich van me weg te draaien om met haar te praten, maar ik duw zijn schouder tegen de muur. Hij krimpt ineen.

‘Nee, schatje,’ zegt hij nerveus. ‘Ik ben bij Jaxon thuis.’ Er valt een lange stilte terwijl hij naar haar luistert. ‘Ik weet dat ik dat heb gezegd, maar ik loog. Daarom bel ik ook. Les, ik… Ik denk dat we wat afstand van elkaar moeten nemen.’

Ik schud mijn hoofd om duidelijk te maken dat hij het definitief uit moet maken. Ik wil niet dat ze ‘wat afstand van elkaar nemen’. Ik wil dat hij mijn zus permanente vrijheid geeft.

Hij rolt met zijn ogen en steekt de middelvinger van zijn vrije hand op. ‘Ik maak het uit,’ zegt hij emotieloos. Hij laat haar praten terwijl hij stil blijft. Het feit dat hij geen berouw toont, geeft aan wat voor harteloze lul hij is. Mijn handen beven en mijn borst spant zich aan, want ik weet precies wat dit met Les doet. Ik haat mezelf omdat ik wil dat dit gebeurt, maar Les verdient beter, zelfs al denkt ze van niet.

‘Ik ga nu ophangen,’ zegt hij in de telefoon.

Ik duw zijn hoofd tegen de muur en dwing hem om me aan te kijken. ‘Bied haar je excuses aan,’ zeg ik, zachtjes, want ik wil niet dat ze me op de achtergrond kan horen. Hij sluit zijn ogen, zucht en doet zijn hoofd naar beneden.

‘Het spijt me, Lesslie. Ik had dit niet willen doen.’ Hij trekt de telefoon van zijn oor en beëindigt abrupt het gesprek. Hij staart enkele seconden naar het scherm. ‘Ik hoop dat je nu blij bent,’ zegt hij, en hij kijkt me weer aan. ‘Want je hebt zojuist het hart van je zus gebroken.’

Dat is het laatste wat Grayson tegen me zegt. Mijn vuist ramt twee keer zijn gezicht voordat hij tegen de grond gaat. Ik schud met mijn hand en loop van hem weg, naar de uitgang. Voordat ik bij mijn auto aankom, trilt mijn telefoon in mijn kontzak. Ik trek hem eruit en kijk niet eens naar het scherm voordat ik opneem.

‘Hé,’ zeg ik, en ik probeer de woede in mijn stem onder controle te houden als ik haar hoor huilen aan de andere kant van de lijn. ‘Ik ben al onderweg, Les. Het komt goed, ik kom eraan.’

Er is een dag voorbijgegaan sinds Grayson dat telefoontje heeft gepleegd, maar ik voel me nog steeds schuldig, dus ik plak twee kilometer extra aan mijn hardloopronde voor vanavond om mezelf te straffen. Ik had niet verwacht Les zo vertieft te zien als ze gisteravond was. Ik besef nu dat hem haar laten bellen waarschijnlijk niet de beste manier was om het af te handelen, maar ik kon niet machteloos toezien en hem zijn gang laten gaan met haar.

Het meest onverwachte van Les’ reactie was dat haar woede niet alleen op Grayson was gericht. Het leek alsof ze pissig was op alle mannen van de wereld. IJsberend door haar slaapkamer bleef ze herhalen dat alle mannen ‘zieke klootzakken’ waren, terwijl ik zat te kijken hoe ze haar mening ventileerde. Uiteindelijk was ze helemaal op, kroop in bed en huilde zichzelf in slaap. Ik lag wakker, in de wetenschap dat ik een aandeel had in haar hartzeer. Ik bleef de hele nacht op haar kamer, gedeeltelijk om er zeker van te zijn dat het goed met haar ging, maar vooral omdat ik niet wilde dat ze op een zwak moment de telefoon zou grijpen en uit wanhoop Grayson zou bellen.

Ze is trouwens sterker dan ik dacht. Ze maakte geen aanstalten om hem te bellen, vannacht niet en vandaag niet. Ze heeft niet veel geslapen afgelopen nacht, dus is ze voor de lunch nog naar haar kamer gegaan om te slapen. Af en toe ben ik voor haar kamerdeur gaan staan om te luisteren of ze niet aan het bellen is, dus ik weet dat ze geen contact met hem heeft gezocht. Niet toen ik thuis was tenminste. Ik weet zeker dat het harteloze gesprek van afgelopen nacht precies was wat ze nodig had om erachter te komen wat voor iemand hij daadwerkelijk is.

Ik trek mijn schoenen uit bij de deur en loop naar de keuken om wat water te pakken. Het is zaterdagavond en normaal gesproken zou ik met Daniel uitgaan, maar ik heb hem al ge-sms’t om hem te laten weten dat ik thuisblijf. Ik moest van Les beloven dat ik bij haar zou blijven omdat ze niet uit wilde gaan met het risico Grayson tegen het lijf te lopen. Ze heeft mazzel dat ze zo tof is, want ik ken niet veel zeventienjarige jongens die hun zaterdagavond zouden opgeven om wijvenfilms te kijken met een verdrietige zus. Aan de andere kant: de meeste broers en zussen hebben niet wat Les en ik hebben. Ik weet niet of het ermee te maken heeft dat we een tweeling zijn, dat we daarom zo’n goede relatie hebben. We hebben geen andere broers of zussen, dus ik heb geen vergelijkingsmateriaal. Misschien vindt ze wel dat ik te beschermend naar haar toe ben, en daar zit wel een kern van waarheid in, maar ik ben voorlopig niet van plan dat te veranderen. Of überhaupt ooit.

Ik ren de trap op, trek mijn shirt uit en duw de badkamerdeur open. Ik zet de douche aan, loop vervolgens de hal door en klop op haar slaapkamerdeur. ‘Ik ga nog even snel onder de douche, bestel jij de pizza?’

Ik leun met mijn hand tegen haar deur en reik naar beneden om mijn sokken uit te trekken. Ik draai me om en gooi ze in de badkamer, en klop dan weer op haar deur. ‘Les!’

Als ze nog steeds geen antwoord geeft, zucht ik en kijk naar het plafond. Als ze nu met hem aan de telefoon hangt, word ik kwaad. Maar als ze nu met hem belt, dan houdt het in dat hij vertelt dat het mijn idee was dat hij het uitmaakte, en dan zou zíj kwaad zijn. Ik wrijf mijn handpalmen af aan mijn broek en open haar slaapkamerdeur, voorbereid op een verhitte preek dat ik me met mijn eigen zaken moet bemoeien.

Ik zie Les op haar bed zodra ik haar kamer binnenstap, en er komt onmiddellijk een herinnering boven van toen ik nog een klein ventje was. Een herinnering aan het moment waarop ik veranderde. Waarop ik volledig veranderde. Alles, ook de wereld om me heen. Mijn hele wereld veranderde van een plek met volle, levendige kleuren in een saai, levenloos, grijs gebeuren. De lucht, het gras, de bomen… alle dingen die ooit zo mooi waren, werden ontdaan van hun magie op het moment dat ik me realiseerde dat ik verantwoordelijk was voor het verdwijnen van onze beste vriendin Hope.

Ik kon niet meer op dezelfde manier naar mensen kijken. Ik kon niet meer op dezelfde manier naar de natuur kijken. Ik kon niet meer op dezelfde manier naar mijn eigen toekomst kijken. Alles wat eerst een betekenis, een doel en een reden had, veranderde in simpelweg een goedkopere versie van hoe het leven er eigenlijk uit hoorde te zien. Mijn ooit zo bruisende wereldbeeld was plotsklaps een vervaagd, grijs, kleurloos kopietje geworden.

Net als de ogen van Les.

Ze lijken niet op de hare. Ze zijn open. Ze kijken me aan vanaf haar plek op het bed.

Maar ze zijn niet van haar.

De kleur in haar ogen is verdwenen. Dit meisje is een grijze, kleurloze kopie van mijn zus.

Mijn Les.

Ik kan me niet bewegen. Ik wacht totdat ze begint te knipperen, te lachen, weer lol gaat maken na de zieke kutvertoning waarmee ze nu bezig is. Ik wacht tot mijn hart weer begint te kloppen, tot mijn longen weer beginnen te werken. Ik wacht tot ik weer controle over mijn eigen lichaam krijg, want ik weet niet wie er nu de controle over heeft. Ik in elk geval niet. Ik wacht en ik wacht en ik vraag me af hoelang ze dit kan volhouden. Hoelang kunnen mensen hun ogen zo openhouden? Hoelang kunnen mensen zonder adem voordat hun lichaam begint te schokken omdat het wanhopig lucht nodig heeft?

Hoelang moet ik verdomme nog wachten voordat ik iets ga doen om haar te helpen?

Mijn handen raken haar gezicht aan, grijpen haar arm en schudden haar hele lichaam totdat ze in mijn armen ligt en ik haar op mijn schoot trek. Het lege flesje pillen valt uit haar hand en op de vloer, maar ik weiger ernaar te kijken. Haar ogen zijn nog steeds levenloos en ze kijkt niet meer naar me, terwijl haar hoofd elke keer weer tussen mijn handen door valt als ik het probeer op te tillen.

Ze verroert geen vin als ik haar naam schreeuw, geeft geen krimp als ik haar sla en reageert niet als ik begin te huilen.

Ze doet goddomme helemaal niets.

Ze zegt niet eens dat het allemaal wel goed komt als alles wat ik nog in mijn borstkas had eruit komt vliegen nu het besef doordringt dat het allerbeste deel van mij dood is.

Colleen Hoover woont met haar man en drie zoontjes in Texas. Haar eigen verhaal is bijna net zo indrukwekkend als dat van Sky en Holder: ze schreef haar eerste boek, gaf het zelf uit als e-book en werd een bestsellerauteur. Meer informatie over Colleen kun je vinden op haar eigen site www.colleenhoover.com of op de Nederlandse new adultwebsite www.newadult.nl.

Table of Contents

- Titelpagina
- Colofon
- Zondag 28 oktober 2012, 19:29 uur
- Zaterdag 25 augustus 2012, 23:50 uur
- Maandag 27 augustus 2012, 7:15 uur
- Maandag 27 augustus 2012, 15:55 uur
- Maandag 27 augustus 2012, 16:47 uur
- Maandag 27 augustus 2012, 17:25 uur
- Maandag 27 augustus 2012, 19:10 uur
- Dinsdag 28 augustus 2012, 6:15 uur
- Dinsdag 28 augustus 2012, 7:55 uur
- Woensdag 29 augustus 2012, 6:15 uur
- Vrijdag 31 augustus 2012, 11:20 uur
- Vrijdag 31 augustus 2012, 16:50 uur
- Zaterdag 1 september 2012, 17:05 uur
- Zaterdag 1 september 2012, 19:15 uur
- Dertien jaar geleden
- Maandag 3 september 2012, 7:20 uur
- 4 september 2012, 6:15 uur
- Vrijdag 28 september 2012, 12:05 uur
- Vrijdag 28 september 2012, 23:50 uur
- Zaterdag 29 september 2012, 8:40 uur
- Zaterdag 29 september 2012, 9:20 uur
- Zaterdag 29 september 2012, 10:25 uur
- Zaterdag 29 september 2012, 22:15 uur
- Maandag 22 oktober 2012, 12:05 uur
- Vrijdag 26 oktober 2012, 15:40 uur
- Dertien jaar geleden

- Zaterdag 27 oktober 2012, ergens in de nacht

- Zaterdag 27 oktober 2012, 20:20 uur
- Dertien jaar geleden
- Zaterdag 27 oktober 2012, 23:20 uur
- Zaterdag 27 oktober 2012, 23:57 uur
- Zondag 28 oktober 2012, 00:37 uur
- Dertien jaar geleden
- Zondag 28 oktober 2012, 2:45 uur
- Zondag 28 oktober 2012, 3:10 uur
- Zondag 28 oktober 2012, 7:50 uur
- Zondag 28 oktober 2012, 17:15 uur
- Dertien jaar geleden
- Zondag 28 oktober 2012, 19:10 uur
- Dertien jaar geleden
- Zondag 28 oktober 2012, 19:29 uur
- Maandag 29 oktober 2012, 9:50 uur
- Maandag 29 oktober 2012, 16:15 uur
- Maandag 29 oktober 2012, 16:35 uur
- Veertien jaar geleden
- Maandag 29 oktober 2012, 16:57 uur
- Maandag 29 oktober 2012, 17:29 uur
- Maandag 29 oktober 2012, 23:35 uur
- Dertien jaar geleden
- Dinsdag 30 oktober 2012, 12:10 uur
- Dinsdag 30 oktober 2012, 9:05 uur
- Dinsdag 30 oktober 2012, 19:20 uur
- Dinsdag 30 oktober 2012, 20:45 uur
- Dinsdag 30 oktober 2012, 22:15 uur
- Dertien jaar geleden
- Hoofdstuk 1