Finding Cinderella
Author: Colleen Hoover
Date: 2013-10-14 07:00:00+00:00
Keywords: Romance; New Adult; Young Adult; Contemporary; Novella; Contemporary Romance; Fiction; Short Stories; High School; Audiobook
Description: A chance encounter in the dark leads eighteen-year-old Daniel and the girl who stumbles across him to profess their love for each other. But this love has conditions: they agree it will last only one hour, and it will be only make-believe. When their hour is up and the girl rushes off like Cinderella, Daniel tries to convince himself that what happened between them seemed perfect only because they were pretending it was. Moments like that happen only in fairy tales. One year and one bad relationship later, his disbelief in love-at-first-sight is stripped away the day he meets Six: a girl with
Publisher: Atria Books
Rights: Copy : 650c8ad83db0e -

Eerder verscheen van COLLEEN HOOVER bij
Uitgeverij Zomer & Keuning:

Ugly love / Onvoorwaardelijk

Confess / Oprecht

November 9 / 9 november

Without Merit / Uitzonderlijk

All your perfects / Mijn belofte aan jou

Too late / Vuurgevaarlijk

Verity / De waarheid

Regretting you / Spijt van jou

Layla

Reminders of him / Herinneringen aan hem

Us-serie

It ends with us / Nooit meer

It starts with us / Vanaf nu

Maybe-serie

Maybe someday / Misschien ooit

Maybe not / Misschien nooit

Maybe now / Misschien nu

Hopeless-serie

Hopeless / Sterrenhemel

Losing Hope / Sterrenregen

Finding Cinderella / Het verhaal van Six

Finding perfect / Het verhaal van Daniël

Colleen Hoover

Finding Cinderella

Het verhaal van Six – Nederlandse editie

Uitgeverij Zomer & Keuning

ISBN 9789020552799

Deze uitgave is ook verkrijgbaar als paperback en audioboek

NUR 302

© 2023 Uitgeverij Zomer & Keuning

Postbus 13288, 3507 LG Utrecht

© 2013 Colleen Hoover

Oorspronkelijk gepubliceerd in het Engels onder de titel Finding Cinderella

Deze uitgave kwam tot stand in samenwerking met Atria Books, a division of Simon & Schuster, New York, USA, door bemiddeling van Sebes & Bisseling Literair Agentschap te Amsterdam

Vertaling Erica van Rijsewijk

Omslagontwerp Villa Grafica, naar een idee van Laywan Kwan/Atria Books/Simon & Schuster

Omslagbeeld Shutterstock

Vormgeving binnenwerk Crius Group

Omslagfoto © Chad Griffith
www.zomerenkeuning.nl
www.colleenhoover.com

Alle rechten voorbehouden

All rights reserved. No part of this publication may be reproduced, stored in a retrieval system or transmitted, in any form or by any means, electronic, mechanical, photocopying, recording or otherwise, without the prior written permission of the publisher.

Uitgeverij Zomer & Keuning vindt het belangrijk om op milieuvriendelijke en verantwoorde wijze met natuurlijke bronnen om te gaan. Voor de papieren editie van deze titel is daarom gebruikgemaakt van papier waarvan zeker is dat de productie niet tot bosvernietiging heeft geleid.

Voor Stephanie en Craig.
Boks.

Opmerking voor mijn Co-Horts

De afgelopen jaren zijn er heel verbazingwekkende dingen gebeurd, en dat is allemaal te danken aan mijn lezers. Oorspronkelijk publiceerde ik Finding Cinderella online, als een gratis bedankje aan iedereen die eraan heeft bijgedragen om mijn leven te maken tot wat het vandaag de dag is.

De respons die Finding Cinderella kreeg had ik nooit verwacht. De feedback was één ding, maar dat jullie er massaal om zouden smeken of het in druk kon verschijnen had ik nooit kunnen denken. Jullie hadden een gratis e-book in handen. Jullie hadden het al gelezen, en toch wilden jullie het als paperback op je boekenplank kunnen zetten. Dat is het mooiste compliment dat een auteur kan krijgen – om te weten dat wat zij schrijft zoveel voor haar lezers betekent.

Na maandenlang gesmeek heb ik nog nooit zo naar de verschijning van een boek uitgekeken als deze keer. Omdat deze titel niet in de boekenkast staat door mijn toedoen, maar dankzij jullie.

Ik draag dit boek op aan alle supermaffe Co-Horts om hen te bedanken voor hun eindeloze, weergaloze steun. Ik hou van jullie allemaal!

Mijn Assepoester-verhaal

Twee jaar geleden woonde ik met mijn man en drie zonen in een stacaravan en had ik een baan waarin ik negen dollar per uur verdiende. Ik was blij met wat me was gegeven, maar het was niet echt het leven dat me voor mijn gezin en mij voor ogen had gestaan.

Al van jongs af aan droomde ik ervan om schrijfster te worden, maar eenendertig jaar lang bedacht ik de ene smoes na de andere waarom ik dat niet kon zijn:

- Ik heb geen vrije tijd.

- Ik kan niet goed genoeg schrijven.

- Wat ik schrijf wordt toch nooit uitgegeven.

- Ik heb het te druk met smoezen verzinnen om een roman te kunnen schrijven.

In werkelijkheid was de enige reden dat ik mijn droom niet achternaging dat ik dacht dat dromen alleen maar dat waren: dromen. Ongrijpbaar. Onrealistisch. Kinderlijk.

Ik ben altijd een realist geweest, en voor mij is het glas nooit halfleeg of halfvol. Ik ben zo iemand die domweg dankbaar is dat hij überhaupt een glas hééft. Twee jaar geleden keek ik dan ook op die manier tegen mijn leven aan: ik stond het mezelf niet toe om ondankbaar te zijn of om meer te wensen.

Mijn man en ik komen allebei uit een gezin met een laag inkomen, en we hebben ons best gedaan om de eindjes aan elkaar te knopen en een studie te volgen. Ik sloot studentenleningen af en we werkten allebei fulltime, met om en om dagen vrij, zodat we geen geld kwijt waren aan kinderopvang. In december 2005 haalde ik mijn bachelor in sociaal werk aan de Texas A&M University-Commerce, twee maanden voordat ik beviel van ons derde kind.

Nadat we een paar jaar van het ene huurhuis naar het andere waren getrokken, terwijl ik werkte als sociaal werker, sprongen mijn ouders bij om een tweedehands stacaravan te kopen met drie slaapkamers en twee badkamers; het woonoppervlak was iets van negentig vierkante meter. Ik voelde me gezegend met drie gezonde kinderen, een fantastische man die me steunde en een dak boven ons hoofd.

Hoe gelukkig ik ook was, toch ontbrak er voor mijn gevoel iets. Die jeugddroom om een boek te schrijven kwam telkens terug, maar dan drukte ik die weer weg met nog meer smoezen.

Maar in oktober 2011, nadat ik een van mijn eigen kinderen een van zijn dromen had zien verwezenlijken, begon ik te denken dat dromen misschien toch kunnen uitkomen.

Mijn middelste kind, dat destijds acht jaar was, wilde auditie doen voor de plaatselijke toneelclub. Dat vond ik heel dapper van hem, maar toen hij de rol ook echt kreeg, moest ik de realiteit onder ogen zien. Er kon geen sprake van zijn dat ik werkdagen van elf uur bleef maken en hem vijf avonden per week naar zijn toneelrepetities bracht. Mijn man werkte in die tijd als vrachtwagenchauffeur voor lange afstanden en was elke maand maar voor een paar dagen thuis, dus in feite was ik een alleenstaande moeder. Maar omdat het geluk van mijn kinderen voor mij altijd op de eerste plaats kwam en ik mijn zoon niet in de steek wilde laten, nam ik de hulp aan van een vriendin die hem na schooltijd naar mijn werk bracht, zodat we samen naar de repetities konden, terwijl mijn moeder op mijn andere twee kinderen paste.

De twee daaropvolgende maanden zat ik elke avond drie uur lang toe te kijken tijdens de repetities. Ik zag mijn zoon op het podium en was apetrots omdat hij, zo jong als hij was, zijn passie volgde. Op die momenten moest ik denken aan de passies uit mijn eigen jeugd en aan hoe ik er altijd van gedroomd had om schrijfster te worden. In mijn jonge jaren schreef ik elk vrije moment en op elke ondergrond die ik maar vinden kon. Mijn moeder las altijd enthousiast mijn ‘Mystery Bob’-verhalen voor die ik met potlood op aan elkaar geniete velletjes papier krabbelde. Op de middelbare school bleef ik schrijven voor mijn plezier en in mijn eerste studiejaar volgde ik zelfs colleges journalistiek. Maar nadat ik was getrouwd met mijn liefde van de middelbare school en we op ons twintigste onze eerste zoon hadden gekregen, vervaagde mijn droom en moest die plaatsmaken voor de verantwoordelijkheden van het echte leven. Hoe graag ik ook schrijfster wilde zijn, het leek onmogelijk. In plaats daarvan bleef ik tien jaar lang aan mezelf twijfelen, en de ene verantwoordelijkheid na de andere moest dienen als mijn kruk.

Maar terwijl ik in de zaal zat bij de toneelrepetities van mijn zoon, zag ik iets in hem wat binnen in mijzelf lang een slapend leven had geleid: een passie voor creativiteit.

Hoewel het heel bijzonder was om mijn zoon zijn droom te zien waarmaken, was het tegelijk ook een hardhandig ontwaken. Ik bewees mijn kinderen geen dienst door hun het voorbeeld te geven dat het wel oké is om jezelf op de laatste plaats te zetten… om je eigen verlangens maar wat te laten sudderen, zodat je je om anderen kunt bekommeren. Op een avond nam ik me heilig voor om weer te gaan schrijven, al was het maar voor mijn eigen plezier. Toen dat besef tot me was doorgedrongen, vond ik ook elders inspiratie en motivatie.

Een van mijn grootste impulsen kreeg ik door een concert van The Avett Brothers waar ik met mijn zus naartoe ging. Het was een van de beste ervaringen van mijn leven, niet omdat we op de eerste rij zaten, maar vanwege een paar indringende seconden tijdens hun nummer ‘Head Full of Doubt, Road Full of Promise’. Ik had de tekst daarvan al vele malen eerder gehoord, maar tot op dat moment was nooit goed tot me doorgedrongen wat die nou eigenlijk betekende.

Decide what to be, and go be it – Beslis wat je wilt zijn, en word het.

Een simpel en duidelijk zinnetje, maar het maakte diepe indruk op me. Dagenlang bleven die woorden in mijn hoofd rondzingen, totdat ze echt aankwamen: als ik schrijfster wilde zijn, was er geen enkele reden waarom ik dat niet zou kunnen worden. Tijdens een van de toneelrepetities haalde ik mijn laptop tevoorschijn en schreef de allereerste regel van Slammed:

Kel en ik laden de laatste twee dozen in de verhuiswagen.

Het was de eerste zin van een boek dat mijn leven zou veranderen.

Destijds schreef ik het boek puur voor mezelf, maar mijn moeder steunde me erg in mijn schrijverij. Zij had tenslotte nog steeds de meeslepende, met potlood geschreven ‘Mystery Bob’-verhalen in bezit. Hoewel ik wist dat haar mening vertekend zou zijn, liet ik haar toch de teksten lezen die ik af had. Ze vond die geweldig, zoals iedere goede moeder zou vinden, en vroeg me om de volgende hoofdstukken.

Ook aan mijn baas en allebei mijn zussen liet ik de eerste hoofdstukken lezen, en ook zij vroegen me om meer. Dat moedigde me aan om door te gaan. Ik vond het zo fijn om te doen dat ik elke gelegenheid aangreep om te schrijven. Nadat ik ’s avonds mijn kinderen naar bed had gebracht, zat ik tot over twaalven te schrijven, terwijl ik de volgende ochtend weer om zeven uur op mijn werk werd verwacht. Eind december had ik zoveel geschreven, in plaats van te slapen, dat ik een heel manuscript af had. Ook konden mijn drie kinderen inmiddels heel goed overweg met een magnetron.

Toen ik aan het laatste woord toe was – Einde – had ik het gevoel dat ik mijn jeugddroom had waargemaakt, al had ik dan geen echt boek, een uitgever of zelfs maar een lezerspubliek.

Nadat het gerucht de ronde had gedaan dat ik een boek had geschreven, werd me door vrienden en familie steeds vaker gevraagd of ze het mochten lezen. Ik kon het me niet permitteren om prints te maken, dus ging ik te rade bij het Kindle Direct Publishing-programma van Amazon. Nadat ik nog een paar dagen lang research had gedaan en me zo goed mogelijk had verdiept in de ins en outs van uitgeven in eigen beheer, uploadde ik mijn boek naar Amazon.

Ik had er geen verwachtingen van. Ik deed geen enkele moeite om het boek op de traditionele manier gepubliceerd te krijgen, want voor mezelf had ik mijn droom om een boek te schrijven al waargemaakt. Ik dacht niet dat er een kans was dat mensen die mij niet kenden het ooit zouden lezen.

Maar het tegendeel was het geval. Honderden mensen, volslagen vreemden, begonnen mijn boek te bestellen. Van die lezers kreeg ik steeds vaker verzoeken om een vervolg, en omdat ik er zo van had genoten dat eerste boek te schrijven, bedacht ik maar al te graag een vervolg. In februari 2012 verscheen Point of Retreat. Al snel daarna ontving ik royalty’s. Alles ging heel snel en ik genoot van elk moment, bang dat het allemaal in een vloek en een zucht weer voorbij zou zijn. Omdat de verkopen niet gegarandeerd waren, durfde ik er niet aan te denken dat het van nu af aan alleen maar beter zou kunnen gaan. Ik zat erop te wachten tot de opwinding, de positieve besprekingen en verzoeken om meer boeken zouden afnemen, want het was allemaal te mooi om waar te zijn.

Maar het ging niet voorbij. Elke dag bracht nieuwe lezers, totdat mijn boeken uiteindelijk op de bestsellerlijst van The New York Times terechtkwamen. Uitgevers merkten het snelle succes van beide boeken op, en nadat ik een literair agent in de arm had genomen, zei ik ja op een contractvoorstel van Atria Books.

Ik kreeg zo’n druk leven dat ik mijn baan moest opzeggen om me fulltime op schrijven te kunnen concentreren. Ik was bang dat ik daar niet genoeg mee zou verdienen om mijn gezin te onderhouden, maar toen in december 2012 mijn derde boek uitkwam – Hopeless –, raakte ik er ten slotte dan toch van overtuigd dat dit mijn nieuwe carrière was. Hopeless kwam bovenaan te staan op de New York Times-bestsellerlijst; het was bij Amazon het best verkopende in eigen beheer uitgegeven e-book van 2013, en stond op de zestiende plaats van hun best verkopende e-books in 2013.

Een kleine tien maanden geleden zijn we vanuit onze stacaravan verhuisd naar een huis aan een meer waarvan we nooit hadden gedacht dat het binnen ons bereik zou liggen. Elke morgen kan ik als ik wakker word amper geloven hoe ons leven er nu uitziet. We hebben al onze schulden kunnen afbetalen en geld opzij kunnen zetten voor de studie van onze zonen. We hebben ook geld gedoneerd aan diverse goede doelen, om iets terug te doen voor alle ongelofelijke dingen die ons zijn overkomen.

De afgelopen twee jaar ben ik van een moeder die weigerde te geloven dat een jeugdfantasie werkelijkheid kan worden de schrijver geworden van vijf boeken die allemaal New York Times-bestsellers zijn geworden, een gratis novelle en nog twee romans die dit jaar zullen verschijnen.

Elk van die boeken is er een concreet bewijs van dat als je de moed hebt om je dromen te realiseren, die heel echt en bereikbaar zijn. Het enige wat je hoeft te doen is op zoek gaan naar iets om inspiratie uit te putten, en dat kan heel goed zoiets simpels zijn als een songtekst of de glimlach van een kind op een podium. Daarna moet je een lange, dappere poging doen, wat zo uitdagend kan zijn als achter een computer gaan zitten, een blanco pagina openen en niet opgeven voordat je de laatste zin geschreven hebt.

Ondanks alle geweldige ervaringen en dingen die ik daarna heb gedaan, beschouw ik die eerste keer dat ik het woord ‘Einde’ intikte toch als het moment dat ik het meest trots op mezelf was.

Want voor mij was dat woord het begin.

Colleen Hoover, 2014

Proloog

‘Heb je een tattoo?’

Voor de derde keer stel ik Holder dezelfde vraag, maar ik kan het gewoon niet geloven. Het is helemaal niets voor hem. Ik ben in elk geval niet degene die hem ertoe heeft aangemoedigd.

‘Jezus, Daniël,’ kreunt hij aan de andere kant van de lijn. ‘Hou eens op. En vraag toch niet steeds waarom.’

‘Het is gewoon raar om zoiets op je lijf te laten schrijven. HOPELOOS. Geen woord om vrolijk van te worden. Maar toch ben ik onder de indruk.’

‘Ik moet gaan. Ik bel je van de week nog.’

Ik zucht in de telefoon. ‘God, klote, man. Sinds jij verhuisd bent is het vijfde uur nog het enige goeie aan de hele school.’

‘Wat voor les heb je dan?’ vraagt Holder.

‘Geen enkele. Ze zijn vergeten me voor dat uur in te delen bij een klas, dus hou ik me elke dag een uur schuil in de bezemkast.’

Holder lacht. Terwijl ik daarnaar luister, realiseer ik me dat ik hem voor het eerst sinds Les twee maanden geleden is overleden hoor lachen. Misschien is die verhuizing naar Austin toch wel goed voor hem.

De bel gaat, en met mijn telefoon tegen mijn schouder geklemd vouw ik mijn jack op en leg het op de grond in de bezemkast. Ik knip het licht uit. ‘Spreek je later. Tijd voor een dutje.’

‘Later!’ zegt Holder.

Ik sluit het telefoongesprek af en stel de wekkerfunctie in voor over vijftig minuten, waarna ik mijn telefoon op een werkblad leg. Ik zak neer op de grond en ga liggen. Ik doe mijn ogen dicht en bedenk hoe klote dit jaar is. Ik vind het vreselijk dat Holder moet doormaken wat hij moet doormaken en dat ik daar helemaal niets aan kan doen. Er is nog nooit iemand doodgegaan die zo dicht bij me stond, laat staan iemand zo dichtbij als een van mijn zussen. Een tweelingzus, om precies te zijn.

Ik doe niet eens een poging om hem goede raad te geven, maar volgens mij vindt hij dat juist wel fijn. Hij wil denk ik het liefst dat ik gewoon doorga met mezelf zijn, want het is wel duidelijk dat verder helemaal niemand op deze kloteschool weet hoe hij zich in zijn bijzijn moet gedragen. Als het niet allemaal van die stomme eikels waren, zou hij waarschijnlijk nog steeds hier zijn en zou het op school niet half zo’n shitzooi zijn.

Maar het is wél een shitzooi. Iedereen hier is shit en ik heb een pesthekel aan iedereen. Ik heb een pesthekel aan iedereen behalve aan Holder, en door hen is hij hier niet meer.

Ik strek mijn benen voor me uit en sla mijn enkels over elkaar, waarna ik een arm over mijn ogen leg. Ik heb tenminste dit vijfde uur.

Het vijfde uur is fijn.

Mijn ogen schieten open en ik kreun als er iets boven op me belandt. Ik hoor het geluid van de dichtslaande deur.

Wat krijgen we nou?

Ik wil wat het ook wezen mag dat op me is gevallen van me af duwen, maar mijn handen voelen zacht haar.

Is dit een mens?

Een meisje?

Er is zojuist een chick op me gevallen. In de bezemkast. En ze huilt.

‘Wie ben jij in godsnaam?’ vraag ik behoedzaam. Wie ze ook is, ze probeert zich omhoog te werken, maar we maken telkens allebei bewegingen in dezelfde richting. Ik richt me op en probeer haar van me af te rollen, maar onze hoofden botsen tegen elkaar.

‘Shit,’ zegt ze.

Ik laat me weer op mijn geïmproviseerde kussen vallen en grijp naar mijn voorhoofd. ‘Sorry,’ mompel ik.

Ditmaal verroeren we ons geen van beiden. Ik kan haar horen sniffen, terwijl ze haar best doet om niet te huilen. Doordat het licht nog steeds niet brandt zie ik geen hand voor ogen, maar opeens vind ik het helemaal niet erg dat ze nog steeds boven op me ligt, want ze ruikt heel lekker.

‘Ik ben geloof ik verdwaald,’ zegt ze. ‘Ik dacht dat dit de wc was.’

Ik schud mijn hoofd, al besef ik dat ze dat niet kan zien. ‘Dit is de wc niet,’ zeg ik. ‘Maar waarom huil je? Heb je je pijn gedaan toen je viel?’

Boven op me voel ik een zucht door haar hele lichaam gaan. Hoewel ik geen idee heb wie ze is of hoe ze eruitziet, voel ik wel dat ze verdrietig is, en dat maakt mij ook een beetje verdrietig. Ik weet niet precies hoe het gebeurt, maar mijn armen slaan zich om haar heen en haar wang valt tegen mijn borstkas. Binnen vijf tellen schakelen we van heel onhandig over op comfortabel, alsof we dit wel vaker doen.

Het is raar en normaal en sexy en verdrietig en vreemd, en ik wil haar niet echt loslaten. Het is een heel fijn gevoel, alsof we midden in een sprookje zitten. Alsof zij Tinkelbel is en ik Peter Pan.

Nee, wacht. Ik wil Peter Pan niet zijn.

Misschien kan zij Assepoester zijn en ben ik dan haar prins op het witte paard.

Ja, die fantasie spreekt me meer aan. Assepoester is sexy als ze zo arm en bezweet staat te zwoegen bij het fornuis. In haar baljurk ziet ze er ook goed uit. Dat we elkaar in een bezemkast treffen is ook wel passend. Dat sluit mooi aan.

Ik voel dat ze haar hand naar haar gezicht brengt, waarschijnlijk om een traan weg te vegen. ‘Ik haat ze,’ zegt ze zachtjes.

‘Wie?’

‘Iedereen,’ zegt ze. ‘Ik haat iedereen.’

Ik doe mijn ogen dicht, breng mijn hand omhoog en streel haar over haar haar in een poging haar te troosten. Eindelijk iemand die het snapt. Ik weet niet precies waarom ze iedereen haat, maar ik heb zo’n vermoeden dat ze daar een goede reden voor heeft.

‘Ik haat ook iedereen, Assepoester.’

Ze lacht zachtjes; ze snapt vast niet goed waarom ik haar Assepoester noem, maar er komen in elk geval geen nieuwe tranen meer. Haar lach is bedwelmend en ik probeer te bedenken hoe ik haar zover kan krijgen dat ze nog eens lacht. Ik lig net een grappige opmerking te bedenken als ze haar hoofd opheft van mijn borstkas en ik haar naar me toe voel schuiven. Voordat ik het weet voel ik lippen op de mijne, en ik weet niet goed of ik haar nu van me af moet duwen of boven op haar moet gaan liggen. Om te beginnen breng ik mijn handen naar haar gezicht, maar net zo snel als ze me begon te kussen schuift ze weer weg.

‘Sorry,’ zegt ze. ‘Ik moet gaan.’ Ze zet haar vlakke handen naast me op de grond en maakt aanstalten om overeind te komen, maar ik pak haar gezicht vast en trek haar weer boven op me.

‘Nee,’ zeg ik. Ik breng haar mond weer naar de mijne en zoen haar. Terwijl ik haar naast me naar beneden duw, hou ik mijn lippen stevig op de hare gedrukt. Ik trek haar tegen me aan, zodat haar hoofd op mijn jack komt te liggen. Ze smaakt naar Starburst-fruitrepen en ik wil met haar blijven zoenen tot ik elke afzonderlijke smaak heb achterhaald.

Haar hand raakt mijn arm aan en op het moment dat ik mijn tong in haar mond laat glijden geeft ze er een stevig kneepje in. Dat moet aardbei zijn op het puntje van haar tong.

Ze laat haar hand op mijn arm liggen, pakt af en toe mijn achterhoofd vast en brengt hem dan weer naar mijn arm. Mijn hand ligt op haar middel, en daar hou ik hem ook, zonder ook maar enig ander deel van haar lichaam aan te raken. Het enige wat we doen is elkaars mond verkennen. We zoenen zonder een ander geluid te maken. We zoenen tot het alarm afgaat op mijn telefoon. Ondanks de herrie stoppen we geen van beiden met zoenen. We aarzelen niet eens. We gaan nog een volle minuut door met zoenen, tot op de gang de bel gaat en er opeens kluisjes worden dichtgeslagen, er pratende mensen voorbijlopen en ons gestolen momentje dreigt te worden bedorven door het gebruikelijke geroezemoes aan de andere kant van de kastdeur, dat erg ongelegen komt.

Mijn lippen heb ik nog steeds op de hare gedrukt, maar dan maak ik me langzaam van haar los.

‘Ik moet naar de les,’ fluistert ze.

Ik knik, al kan ze me niet zien. ‘Ik ook,’ antwoord ik.

Ze schuift onder me vandaan. Als ik me op mijn rug draai, voel ik dat ze dichter naar me toe komt. Nog één keer vindt haar mond kort de mijne; dan gaat ze naar achteren en staat op. Zodra ze de deur opendoet valt er vanuit de gang licht naar binnen. Ik knijp mijn ogen dicht en sla een arm over mijn gezicht.

Ik hoor de deur achter haar dichtgaan en net als ik bijna aan de felle gloed gewend ben, is het licht weer verdwenen.

Ik slaak een diepe zucht en blijf op de grond liggen tot mijn lichamelijke reactie op haar afneemt. Ik heb geen flauw idee wie ze was of hoe ze hier in vredesnaam terechtgekomen is, maar ik hoop van harte dat ze terugkomt. Wat er tussen ons gebeurde, daar kan ik nog wel heel wat meer van gebruiken.

De dag daarop komt ze niet terug. De dag daarna ook niet. Vandaag is het zelfs precies een week geleden dat ze me letterlijk in de armen viel, en ik heb mezelf ervan overtuigd dat die hele dag misschien wel een droom was. Het grootste deel van de avond ervoor was ik tot laat opgebleven om met Chunk zombiefilms te kijken, maar ook al had ik maar twee uur slaap gehad, toch zou ik niet weten hoe ik zoiets had kunnen verzinnen. Zo leuk zijn mijn fantasieën niet.

Of ze nou terugkomt of niet, nog steeds heb ik het vijfde uur geen les, en totdat iemand me daarop aanspreekt blijf ik me hier schuilhouden. Vannacht heb ik eigenlijk veel te veel geslapen, dus moe ben ik niet. Ik haal net mijn telefoon uit mijn zak om Holder te appen als de deur van de kast langzaam opengaat.

‘Ben je hier binnen, jongen?’ hoor ik haar fluisteren.

Mijn hart begint meteen sneller te kloppen, en ik zou niet weten of dat komt doordat ze teruggekomen is of doordat het licht brandt en ik niet goed weet of ik wel wil weten hoe ze eruitziet als ze de deur opendoet.

‘Ik ben er,’ zeg ik.

De deur staat nog maar op een heel klein kiertje. Ze steekt een hand naar binnen, tast over de muur naar het lichtknopje en knipt het uit. Dan gaat de deur open en komt ze de kast in; de deur doet ze snel weer achter zich dicht.

‘Mag ik bij jou schuilen?’ vraagt ze. Haar stem klinkt een beetje anders dan de vorige keer – blijer.

‘Vandaag huil je niet,’ zeg ik.

Ik voel dat ze naar me toe komt. Haar hand gaat langs mijn been en ze kan voelen dat ik op een werkblad zit, dus tast ze zoekend rond tot ze een vrij plekje vindt. Ze wipt op en komt naast me zitten.

‘Vandaag ben ik niet verdrietig,’ zegt ze, en haar stem klinkt nu een stuk dichterbij.

‘Mooi zo.’ Het is een paar tellen stil, maar niet onprettig. Ik weet niet goed waarom ze teruggekomen is of waarom ze daar een week over heeft gedaan, maar ik ben blij dat ze hier is.

‘Waarom zat je hier vorige week?’ vraagt ze. ‘En waarom zit je hier nu?’

‘Vanwege een fout in het rooster. Voor het vijfde uur ben ik nergens bij ingedeeld, dus dan hou ik me schuil en hoop maar dat de administratie het niet merkt.’

Ze lacht. ‘Slim.’

‘Yep.’

Het is weer een poosje stil. Onze handen omklemmen de rand van het werkblad en elke keer dat ze met haar benen zwaait raken haar vingers bijna de mijne. Uiteindelijk leg ik mijn hand boven op de hare en trek die op mijn schoot. Het lijkt een beetje raar om alleen haar hand zo vast te pakken, want vorige week hebben we een kwartier lang zo ongeveer liggen vrijen, dus handje vasthouden is wel even iets anders.

Ze vlecht haar vingers door de mijne en onze handpalmen raken elkaar, en dan vouw ik mijn vingers om die van haar. ‘Fijn is dit,’ zegt ze. ‘Ik heb nog nooit eerder iemands hand vastgehouden.’

Ik verstrak.

Hoe oud is ze verdomme?

‘Je zit niet in de onderbouw, toch?’

‘God, nee. Ik heb gewoon nog nooit iemands hand vastgehouden. De jongens met wie ik iets heb gehad leken dat onderdeel altijd te vergeten. Maar het is prettig. Ik vind het fijn.’

‘Ja,’ beaam ik. ‘Het is fijn.’

‘Wacht even,’ zegt ze. ‘Jíj zit toch niet in de onderbouw, of wel?’

‘Nee. Nog niet,’ zeg ik.

Ze zwaait haar been opzij en geeft me een trap, en dan moeten we allebei lachen.

‘Dit is wel raar, hè?’ vraagt ze.

‘Leg eens uit. Je kunt een heleboel dingen raar noemen, dus ik weet niet precies waar je het over hebt.’

Ik voel dat ze haar schouders ophaalt. ‘Ik weet niet. Dit. Wij. Dat we zoenen en praten en elkaars hand vasthouden, en niet eens van elkaar weten hoe we eruitzien.’

‘Ik zie er heel goed uit,’ zeg ik.

Ze lacht.

‘Ik meen het serieus. Als je me nu zou kunnen zien, zou je me op je blote knieën smeken of ik je vriendje wil worden, zodat je me trots kunt showen aan de hele school.’

‘Weinig kans,’ zegt ze. ‘Ik doe niet aan vriendjes. Die worden overschat.’

‘Als je met niemand hand in hand zit en niet aan vriendjes doet, wat doe je dan wel?’

Ze zucht. ‘Zo ongeveer alles wat er dan overblijft. Ik heb een behoorlijke naam, weet je. Om eerlijk te zijn zou het best kunnen dat wij ooit seks hebben gehad zonder dat we ons dat realiseren.’

‘Onmogelijk. Dan zou je nog weten wie ik ben.’

Ze moet weer lachen, en hoe leuk ik het ook vind om met haar te praten, als ik die lach hoor zou ik haar wel mee willen sleuren naar de grond en niets anders doen dan haar opnieuw zoenen.

‘Zie je er echt zo goed uit?’ vraagt ze sceptisch.

‘Bloedstollend knap,’ antwoord ik.

‘Laat me raden. Donker haar, bruine ogen, superstrakke buikspieren, een parelwit gebit, Abercrombie & Fitch.’

‘Dat komt aardig in de buurt,’ zeg ik. ‘Líchtbruin haar, de ogen kloppen, de buikspieren en het gebit ook, maar mijn kleren zijn van American Eagle Outfitters.’

‘Indrukwekkend,’ zegt ze.

‘Nu ik,’ zeg ik. ‘Dik blond haar, grote blauwe ogen, een schattig wit jurkje met een bijpassende muts, een felblauwe huid, en je bent ongeveer een halve meter lang.’

Ze moet hard lachen. ‘Heb je iets met de Smurfin?’

‘Een man heeft zo zijn dromen.’

Haar lach doet me eigenlijk wel pijn. Die doet me pijn omdat ik echt wil weten wie deze chick is, maar ik weet dat ik zodra ik daarachter ben waarschijnlijk minder warm van haar zal worden dan ik nu van haar word.

Ze zuigt haar adem naar binnen en dan wordt het weer stil in de kast. Zo stil dat het bijna onaangenaam is.

‘Na vandaag kom ik hier niet meer terug,’ zegt ze zachtjes.

Ik knijp in haar hand, verrast door het trieste gevoel dat me bij die bekentenis overvalt.

‘Ik ga verhuizen. Niet meteen, maar wel binnenkort. Deze zomer. Het zou niet slim zijn om hier weer terug te komen, want uiteindelijk moeten we het licht aandoen, of we praten onze mond voorbij en zeggen hoe we heten, en ik geloof niet dat ik wil weten wie je bent.’

Ik streel met mijn duim over haar hand. ‘Waarom ben je vandaag dan teruggekomen?’

Behoedzaam laat ze haar adem ontsnappen. ‘Ik wilde je bedanken.’

‘Waarvoor? Omdat ik je heb gezoend? Want meer heb ik niet gedaan.’

‘Ja,’ zegt ze op zakelijke toon. ‘Precies. Omdat je me hebt gezoend. Dat je me alleen maar hebt gezoend. Weet je wel hoelang het geleden is dat een jongen me echt alleen maar heeft gezoend? Nadat ik hier vorige week was weggegaan probeerde ik me dat te herinneren, maar dat lukte niet. Elke keer dat een jongen me heeft gezoend, had hij altijd veel haast om verder te gaan met wat er na het zoenen komt. Ik geloof niet dat er ooit eerder iemand de tijd heeft genomen om mij echt te zoenen.’

Ik schud mijn hoofd. ‘Wat triest,’ zeg ik. ‘Maar prijs me maar niet de hemel in. In het verleden heb ik maar al te vaak dat gedeelte zo snel mogelijk achter de rug willen hebben. Maar vorige week hoefde dat voor mij niet zo, omdat jij geweldig kunt zoenen.’

‘Ja,’ zegt ze zelfverzekerd. ‘Weet ik. Stel je eens voor hoe het zou zijn om met mij te vrijen.’

Ik slik de brok weg die ik opeens in mijn keel krijg. ‘Neem maar van mij aan dat ik me dat heb voorgesteld. Nu al zeven dagen achter elkaar.’

Naast me houden haar bungelende benen stil. Ik weet niet of ik haar met die opmerking nou een ongemakkelijk gevoel heb gegeven of niet.

‘Weet je wat nog meer triest is?’ vraagt ze. ‘Dat er nog nooit iemand de liefde met me heeft bedreven.’

Dit gesprek gaat wel een vreemde kant op. Zoveel heb ik al wel in de gaten.

‘Je bent nog jong. Daar is nog tijd genoeg voor. Maagdelijkheid is trouwens opwindend, dus hoef je je nergens zorgen over te maken.’

Ze lacht, maar het is een verdrietige lach dit keer. Wat gek dat ik haar verschillende manieren van lachen al van elkaar kan onderscheiden.

‘Een maagd ben ik bepaald niet,’ zegt ze. ‘Daarom is het ook zo triest. Ik heb aardig wat ervaring op seksgebied, maar als ik erop terugkijk… Van geen van die jongens heb ik ooit gehouden. Geen van allen hielden ze ook van mij. Soms vraag ik me af of seks met iemand die echt van je houdt anders is. Beter.’

Ik denk over haar vraag na en realiseer me dat ik het antwoord niet weet. Ik heb ook nog nooit van iemand gehouden. ‘Goeie vraag,’ zeg ik. ‘Het is wel triest dat we allebei seks hebben gehad, zo te horen vele keren, maar dat we geen van tweeën ooit van degenen hebben gehouden met wie we het hebben gedaan. Dat zegt wel iets over onze karakters, denk je niet?’

‘Ja,’ zegt ze zachtjes. ‘Dat doet het zeker. Een heleboel trieste waarheden.’

Het blijft even stil en ik heb nog steeds haar hand vast. Ik kan er met mijn verstand niet bij dat niemand ooit eerder haar hand heeft vastgehouden. Daardoor vraag ik me af of ík ooit de hand heb vastgehouden van een van de meisjes met wie ik seks heb gehad. Niet dat dat er nou zoveel waren, maar genoeg om het me te kunnen herinneren als ik ooit hand in hand met hen zou hebben gezeten.

‘Misschien ben ik wel zo’n jongen,’ geef ik beschaamd toe. ‘Ik weet niet of ik ooit de hand van een meisje heb vastgehouden.’

‘Je hebt nu de mijne vast,’ zegt ze.

Ik knik langzaam. ‘Inderdaad.’

Er valt opnieuw een korte stilte voordat ze weer iets zegt.

‘Wat nou als ik hier over drie kwartier wegloop en nooit meer de hand van een jongen vasthoud? Wat nou als ik door moet met mijn leven zoals ik er nu voor sta? Wat als jongens mij als iets vanzelfsprekends beschouwen en ik niets doe om dat te veranderen, en dat ik wel een heleboel seks heb, maar nooit te weten kom hoe het is om de liefde te bedrijven?’

‘Doe dat dan niet. Zoek een goeie gast, begin een relatie met hem en vrij elke avond met hem.’

Ze kreunt. ‘Ik moet er niet aan denken. Hoe nieuwsgierig ik ook ben naar het verschil tussen de liefde bedrijven en seks hebben, door hoe ik over relaties denk zal ik daar nooit achter komen.’

Over die opmerking denk ik even na. Het is raar, want ze klinkt een beetje als de vrouwelijke versie van mezelf. Ik kan niet goed zeggen of ik net zo tegen relaties ben als zij, maar ik heb in elk geval nog nooit tegen een meisje gezegd dat ik van haar hou, en ik hoop ook van harte dat dat nog héél lang niet gaat gebeuren.

‘Kom je echt nooit meer terug?’ vraag ik.

‘Ik kom echt niet meer terug,’ zegt ze.

Ik laat haar hand los, zet mijn handen plat op het werkblad en spring eraf. Ik ga voor haar staan, met mijn handen links en rechts van haar. ‘Laten we ons dilemma dan nu meteen oplossen.’

Ze leunt achterover. ‘Welk dilemma?’

Ik pak haar bij haar heupen en trek haar naar me toe. ‘We hebben ruim drie kwartier om erachter te komen. Ik weet vrij zeker dat ik binnen drie kwartier wel de liefde met je kan bedrijven. We kunnen kijken hoe dat is en of het de moeite waard is om in de toekomst een relatie te hebben. Op die manier hoef je je er wanneer je hier weggaat geen zorgen over te maken dat je nooit zult weten hoe het is.’

Ze lacht zenuwachtig en komt dan weer dichter naar me toe. ‘Hoe bedrijf je dan de liefde met iemand op wie je niet verliefd bent?’

Ik buig me naar voren, totdat mijn mond vlak bij haar oor is. ‘Dan doen we alsof.’

Ik hoor dat de adem haar in de keel blijft steken. Ze draait haar gezicht iets naar het mijne en ik voel haar lippen over mijn wang gaan. ‘Maar wat als we nou slecht kunnen acteren?’ fluistert ze.

Ik sluit mijn ogen, want het is bijna te veel om te bevatten dat ik misschien zo meteen echt met deze chick ga vrijen.

‘Je zou auditie voor me moeten doen,’ zegt ze. ‘Als je overtuigend bent, ga ik misschien wel mee in dit absurde plan.’

‘Deal,’ zeg ik.

Ik stap achteruit, trek mijn shirt uit en leg het op de grond. Ik gris mijn jack van het werkblad en leg ook dat uitgespreid op de vloer. Ik ga terug naar het werkblad en pak haar op. Ze klemt zich om me heen en begraaft haar hoofd tegen mijn hals.

‘Waar is je shirt?’ vraagt ze terwijl ze haar handen over mijn schouders laat gaan. Ik leg haar op haar rug op de grond. Dan ga ik naast haar liggen en trek haar tegen me aan.

‘Daar lig je op,’ antwoord ik.

‘O,’ zegt ze. ‘Dat was attent van je.’

Ik breng een hand naar haar wang. ‘Dat soort dingen doe je als je stapelverliefd bent.’

Ik voel dat ze glimlacht. ‘Hoe verliefd zijn we?’

‘Heel verliefd,’ zeg ik.

‘Hoezo? Wat vind je dan zo leuk aan me?’

‘Je lach,’ zeg ik prompt, maar ik kan niet goed zeggen in hoeverre dat verzonnen is. ‘Ik hou van je humor. Ik hou ook van de manier waarop je je haar achter je oren strijkt als je zit te lezen. En ik vind het fijn dat je net zo’n hekel aan telefoongesprekken hebt als ik. Ik ben dol op de briefjes die je overal voor me achterlaat, in dat schattige handschrift van je. Met jou onder de douche gaan vind ik ook heel fijn. Dat is altijd leuk.’

Mijn hand dwaalt van haar wang naar haar nek. Ik buig mijn hoofd naar voren en druk mijn lippen op de hare.

‘Wauw,’ zegt ze tegen mijn mond. ‘Je bent echt overtuigend.’

Met een glimlach maak ik me van haar los. ‘Val nou niet uit je rol,’ plaag ik haar. ‘Nu ben jij aan de beurt. Wat vind jij zo leuk aan mij?’

‘Ik hou van je hond,’ zegt ze. ‘Wat een fijn beest is dat. Ik vind het ook heerlijk dat je deuren voor me openhoudt, ook al wordt er van me verwacht dat ik die zelf wel open kan maken. Ik hou ervan dat je niet probeert te doen alsof je van oude zwart-witfilms houdt, zoals iedereen schijnt te doen, want ik vind die stomvervelend. Ik vind het ook fijn dat als ik bij je thuis ben en je ouders even niet kijken je me kusjes geeft. Maar het allerfijnste aan jou is toch wel dat ik je er af en toe op betrap dat je naar me zit te staren. Dan kijk je niet weg en verontschuldig je je ook niet, alsof je je er helemaal niet voor schaamt dat je je ogen niet van me af kunt houden. Je wilt niets liever, omdat je mij het meest verbazingwekkende vindt wat je ooit hebt gezien. Ik hou ervan hoeveel jij van mij houdt.’

‘Je hebt helemaal gelijk,’ fluister ik. ‘Ik hou ervan om naar je te staren.’

Ik kus haar op haar mond, trek dan een spoor van kusjes over haar wang en over haar kaaklijn. Ik druk mijn lippen tegen haar oor, en ook al weet ik dat we maar doen alsof, toch krijg ik een droge mond als ik denk aan de woorden die ik op het punt sta uit te spreken. Ik aarzel, besluit bijna om het niet te doen. Toch wil een groter deel van me de woorden zeggen. Een groot deel van me wil dat ik ze kan menen en een klein deel van me denkt dat dat waarschijnlijk ook kan.

Ik breng mijn handen omhoog en woel door haar haar. ‘Ik hou van je,’ fluister ik.

Haar eerstvolgende ademhaling is een diepe. Mijn hart hamert tegen mijn ribben en stilletjes wacht ik af wat ze nu gaat doen. Ik heb geen idee wat er nu zal gebeuren. Maar ja, zij ook niet.

Haar handen maken zich los van mijn schouders en zoeken zich langzaam een weg naar mijn hals. Ze houdt haar hoofd schuin, tot haar mond vlak bij mijn oor is. ‘Ik hou nog meer van jou,’ fluistert ze. Ik kan de glimlach om haar lippen voelen en vraag me af of die net zo breed is als de glimlach op mijn eigen gezicht. Ik weet niet waarom ik hier opeens zo van geniet, maar het is wel zo.

‘Je bent zo mooi,’ fluister ik terwijl ik mijn lippen dichter naar haar mond breng. ‘Zo verdomde mooi. En al die kerels die dit aan hun neus voorbij hebben laten gaan zijn niet goed snik.’

Ze overbrugt de afstand tussen onze lippen en ik zoen haar, maar ditmaal lijkt de zoen stukken intiemer. Heel even heb ik het gevoel dat ik écht van al die dingen van haar hou en zij écht van al die dingen van mij houdt. We zoenen en raken elkaar aan en trekken zo haastig de rest van onze kleren uit dat het voelt alsof we maar weinig tijd hebben.

Strikt genomen is dat ook zo.

Ik pak mijn portemonnee uit de zak van mijn spijkerbroek en haal er een condoom uit, waarna ik weer tegen haar aan ga liggen.

‘Je kunt nog van gedachten veranderen,’ fluister ik, maar ik hoop natuurlijk vurig dat ze dat niet zal doen.

‘Jij ook,’ zegt ze.

Ik lach.

Zij lacht.

Dan zeggen we allebei niets meer en bewijzen elkaar de rest van het uur precies hoeveel we van elkaar houden.

Ik zit op mijn knieën en graai zonder iets te zeggen onze kleren bij elkaar. Nadat ik mijn shirt over mijn hoofd heb getrokken, sta ik op om mijn spijkerbroek aan te doen en help haar dan overeind. Ik leg mijn kin op haar kruin en trek haar tegen me aan. Ook nu weer voel ik hoe goed we in elkaar passen.

‘Ik kan voordat je weggaat het licht aandoen,’ zeg ik. ‘Ben je niet een klein beetje nieuwsgierig naar het gezicht van de jongen op wie je stapelverliefd bent?’

Tegen mijn borst schudt ze lachend haar hoofd. ‘Dat zou alles bederven,’ zegt ze. Haar stem wordt gesmoord door mijn shirt, dus tilt ze haar hoofd op en heft haar gezicht schuin omhoog naar het mijne. ‘Laten we het niet verpesten. Als we erachter komen wie de ander is, vinden we vast iets wat ons niet bevalt. Wie weet wel een heleboel dingen die ons niet bevallen. Nu is het perfect. We kunnen altijd deze volmaakte herinnering koesteren aan die keer dat we van iemand hielden.’

Ik zoen haar nogmaals, maar dat duurt niet lang, omdat de bel gaat. Ze houdt haar armen om mijn middel geslagen, vlijt haar hoofd weer tegen mijn borst en trekt me dichter naar zich toe. ‘Ik moet gaan,’ zegt ze.

Ik sluit mijn ogen en knik. ‘Ik weet het.’

Het verbaast me dat ik helemaal niet wil dat ze gaat, want dan zie ik haar nooit meer terug. Bijna smeek ik haar om te blijven, maar ik zie ook wel in dat ze gelijk heeft. Het voelt alleen maar volmaakt omdat we doen alsof het volmaakt is.

Ze maakt aanstalten om me los te laten en ik breng mijn handen voor een laatste keer naar haar wangen. ‘Ik hou van je, schat. Wacht me na school op, oké? Op ons vaste plekje.’

‘Je weet dat ik er zal zijn,’ zegt ze. ‘En ik hou ook van jou.’ Ze gaat op haar tenen staan en drukt haar lippen tegen de mijne – hard en wanhopig en verdrietig. Dan maakt ze zich los en stapt naar de deur. Zodra ze die op een kiertje open heeft gedaan, haast ik me naar haar toe en duw de deur met mijn hand dicht. Ik druk mijn borstkas tegen haar rug en breng mijn mond omlaag naar haar oor.

‘Ik zou willen dat het echt was,’ fluister ik. Dan leg ik mijn hand op de deurkruk, doe de deur open en wend mijn hoofd af als zij naar buiten glipt.

Ik slaak een zucht en haal mijn handen door mijn haar. Ik geloof dat ik nog even moet bijkomen voordat ik hier weg kan. Ik weet niet goed of ik al wil vergeten hoe ze rook. In het donker sta ik daar maar wat te staan en mijn uiterste best te doen om alles aan haar in mijn geheugen te prenten, want dat is de enige plek waar ik haar ooit nog terug zal zien.

1

Een jaar later

‘O mijn god,’ zeg ik gefrustreerd. ‘Kijk eens wat vrolijker!’ Ik start de auto als Val erin klimt en nijdig het portier aan haar kant dichtslaat, waarna ze op de stoel achteroverleunt.

Zodra ze is ingestapt krijg ik het benauwd van de overweldigende hoeveelheid parfum die ze op heeft. Ik zet het raampje op een kier, maar niet zo ver dat ze het als beledigend kan opvatten. Ze weet dat ik niet goed tegen parfum kan, zeker niet als chicks ruiken alsof ze er een bad in genomen hebben, maar wat ik vind lijkt haar nooit veel te kunnen schelen, want ze blijft het kwistig gebruiken.

‘Wat ben jij toch nog een kind, Daniël,’ mompelt ze. Ze klapt de zonneklep omlaag, haalt haar lippenstift uit haar tas en begint die aan te brengen. ‘Ik vraag me af of jij ooit nog verandert.’

Veranderen?

Wat heeft dat nou weer te betekenen?

‘Waarom zou ik moeten veranderen?’ vraag ik, en nieuwsgierig hou ik mijn hoofd schuin.

Met een zucht stopt ze haar lippenstift weer in haar tas, smakt met haar lippen en draait zich dan naar me toe. ‘Wilde je soms beweren dat je wel tevreden bent over hoe je je gedraagt?’

Wat?

De manier waarop ík me gedraag? Heeft ze nou echt commentaar op de manier waarop ík me gedraag? Hetzelfde meisje dat ik tekeer heb zien gaan tegen serveersters over zoiets simpels als te veel ijs in haar glas heeft kritiek op de manier waarop ík me gedraag?

De afgelopen maanden heb ik haar geregeld gezien en al die tijd had ik geen idee dat ze hoopte dat ik uiteindelijk zou veranderen. Dat ze hoopte dat ik iemand zou worden die ik niet ben.

Nu ik erover nadenk: elke keer dat ik haar zie denk ik dat zíj misschien degene is die zou moeten veranderen. Die om te beginnen eens aardig zou kunnen doen. In werkelijkheid zijn mensen wie ze zijn en zullen ze nooit echt veranderen. Dus waarom verdoen Val en ik dan in godsnaam onze tijd met deze doodvermoeiende relatie als we elkaar niet echt zien zitten?

‘Dat dacht ik al,’ zegt ze zelfgenoegzaam, er ten onrechte van uitgaand dat mijn gebrek aan reactie erop zou duiden dat ik inderdaad niet tevreden ben over mijn eigen gedrag. Maar mijn stilzwijgen was in feite het moment van helderheid waar ik al op zat te wachten vanaf de eerste dag dat ik haar leerde kennen.

Ik blijf zwijgen tot we bij haar de oprit op rijden. De motor zet ik niet uit, om duidelijk te maken dat ik niet van plan ben met haar mee naar binnen te gaan.

‘Ga je weer?’ vraagt ze.

Ik knik en kijk uit het raampje aan de bestuurderskant. Ik heb geen zin om naar haar te kijken, want ik ben een man en zij is sexy, en ik weet dat als ik naar haar kijk, mijn moment van helderheid over onze relatie weer zal vervagen, en dat het eind van het liedje dan is dat ik met haar mee naar binnen ga om het net als anders in haar bed weer goed met haar te maken.

‘Jij bent niet degene die het recht heeft om kwaad te zijn, Daniël. Je hebt je vanavond belachelijk gedragen. En dat nog wel waar mijn ouders bij waren! Hoe dacht je dat ze jou ooit moeten goedkeuren als je doet zoals je doet?’

Ik moet langzaam mijn adem laten ontsnappen om te kalmeren en mijn stem niet te verheffen, zoals zij nu doet. ‘Hoe doe ik dan, Val? Want aan tafel was ik vanavond helemaal mezelf, zoals ik op elk ander moment van de dag ook mezelf ben.’

‘Precies!’ zegt ze. ‘Voor die stomme bijnamen en die onvolwassen geintjes van je is er een tijd en een plek, en een etentje met mijn ouders is níét die tijd en plek!’

Gefrustreerd wrijf ik over mijn gezicht; dan draai ik me naar haar toe en kijk haar aan. ‘Dit ben ik,’ zeg ik met een gebaar naar mezelf. ‘Als je iets op me aan te merken hebt, hebben we een serieus probleem, Val. Ik ga niet veranderen, en eerlijk gezegd zou het ook niet fair zijn om jou te vragen te veranderen. Ik zou nooit van je vragen om te doen alsof je iets bent wat je niet bent, maar dat vraag je nu wel van mij. Ik verander níét, ik verander nóóit, en ik zou het erg op prijs stellen als je nu opkrast uit mijn auto, want ik word kotsmisselijk van dat parfum van je.’

Ze knijpt haar ogen tot spleetjes, pakt haar tas van de middenconsole en klemt die tegen zich aan. ‘Nou, lekker dan, Daniël. Rotopmerkingen maken over mijn parfum omdat je wraak wilt nemen. Snap je nou wat ik bedoel? Je bent het toppunt van onvolwassenheid.’ Ze doet het portier open en klikt haar veiligheidsriem los.

‘Ik vraag je in elk geval niet om van parfum te veranderen,’ zeg ik spottend.

Ze schudt haar hoofd. ‘Ik kan hier niet meer tegen,’ zegt ze terwijl ze uitstapt. ‘Het is uit, Daniël. Voorgoed deze keer.’

‘Godzijdank,’ zeg ik, zo hard dat ze het kan verstaan. Ze slaat het portier dicht en beent naar haar huis. Ik laat het raampje zakken om de parfumlucht te verdrijven en rijd achteruit de oprit weer af.

Waar zit Holder in vredesnaam? Als ik niet tegen iemand over haar kan klagen, zet ik het zo meteen op een gillen.

Ik klim naar binnen door Sky’s raam. Ze zit op de grond foto’s te bekijken. Als ik haar kamer binnenkom, kijkt ze met een glimlach op. ‘Hai, Daniël,’ zegt ze.

‘Hai, Tietebel,’ zeg ik terwijl ik op haar bed neerplof. ‘Waar is dat hopeloze vriendje van je?’

Ze gebaart met haar hoofd naar haar slaapkamerdeur. ‘Ze zijn in de keuken ijs aan het maken. Wil jij ook?’

‘Neuh,’ zeg ik. ‘Ik heb te veel hartzeer om nu iets te eten.’

‘Had Val een slechte dag?’

‘Vals hele leven is slecht,’ zeg ik. ‘En vanavond is eindelijk tot me doorgedrongen dat ik daar geen deel van wil uitmaken.’

Ze fronst haar wenkbrauwen. ‘O? Dat klinkt serieus deze keer.’

Ik haal mijn schouders op. ‘Een uur geleden hebben we het uitgemaakt. En wie zijn “ze”?’

Verward kijkt ze me aan, dus verduidelijk ik mijn vraag. ‘Je zei dat “ze” in de keuken ijs aan het maken zijn. Wie zijn “ze”?’

Op het moment dat Sky haar mond opendoet om antwoord te geven zwaait haar slaapkamerdeur open en komt Holder binnenzetten met twee schaaltjes ijs in zijn handen. Er loopt een meisje achter hem aan met haar eigen schaaltje ijs en een lepel in haar mond. Ze haalt de lepel tussen haar lippen vandaan, trapt de slaapkamerdeur dicht, draait zich om naar het bed en houdt stil als ze mij ziet.

Ze komt me vagelijk bekend voor, maar ik kan haar niet plaatsen. Wat gek is, want ze ziet er heel lief uit en ik heb het idee dat ik zou moeten weten hoe ze heet of me zou moeten herinneren waar ik haar eerder heb gezien, maar dat is niet zo.

Ze loopt naar het bed en gaat op het voeteneind zitten, terwijl ze mij de hele tijd blijft aankijken. Ze steekt haar lepel in haar ijs en brengt die dan naar haar mond.

Ik kan mijn ogen niet van die lepel afhouden. Volgens mij hou ik van die lepel.

‘Wat kom jij doen?’ vraagt Holder. Met tegenzin scheur ik mijn blik los van het IJsmeisje en kijk zijn kant op als hij op de grond naast Sky gaat zitten en een paar van de foto’s oppakt.

‘Ik ben klaar met haar, Holder,’ zeg ik, en op het bed strek ik mijn benen voor me uit. ‘Voorgoed. Ze is stapelgek.’

‘Maar daarom was je toch juist zo dol op haar?’ vraagt hij spottend.

Ik rol met mijn ogen. ‘Dank je wel voor je inzichten, dokter van niks.’

Sky pakt een van de foto’s uit Holders handen. ‘Volgens mij meent hij het deze keer echt,’ zegt ze tegen hem. ‘Exit Val.’ Sky doet haar best om omwille van mij een verdrietig gezicht op te zetten, maar ik weet dat ze opgelucht is. Val heeft nooit een klik met hen tweeën gehad. Nu ik erover nadenk, had ze met mij ook niet echt een klik.

Holder kijkt nieuwsgierig naar me op. ‘Voorgoed? Echt?’ Hij klinkt vreemd genoeg onder de indruk.

‘Ja, écht echt.’

‘Wie is Val?’ vraagt IJsmeisje. ‘Of liever gezegd: wie ben jij?’

‘O, sorry,’ onderbreekt Sky haar. Ze wijst heen en weer tussen IJsmeisje en mij. ‘Dit is Deans beste vriend, Daniël. Daniël, dit is mijn beste vriendin, Six.’

Ik zal er wel nooit aan wennen om Sky hem Dean te horen noemen, maar haar voorstelrondje geeft me een excuus om weer naar die lepel te kijken. Six haalt hem uit haar mond en gebaart ermee naar mij. ‘Leuk je te zien, Daniël,’ zegt ze.

Hoe kan ik in vredesnaam die lepel meepikken voordat ze vertrekt?

‘Waarom klinkt je naam me zo bekend in de oren?’ vraag ik haar.

Ze haalt haar schouders op. ‘Geen idee. Misschien omdat six een veelvoorkomend getal is? Of dat, óf je hebt gehoord wat een enorme slettenbak ik ben.’

Ik lach. Maar ik weet niet waarom, want zo grappig was die opmerking van haar niet. Eerlijk gezegd was die nogal verontrustend. ‘Nee, dat is het niet,’ zeg ik, terwijl ik nog steeds niet goed weet waarom haar naam me zo bekend voorkomt. Ik geloof niet dat Sky het ooit tegen mij over haar heeft gehad.

‘Het feestje vorig jaar,’ zegt Holder, waarmee hij me dwingt hem weer aan te kijken. Ik weet vrij zeker dat ik met mijn ogen rol wanneer ik mijn blik van haar moet afwenden, maar dat is niet mijn bedoeling. Ik kijk gewoon liever naar haar dan naar hem. ‘Weet je nog?’ vraagt hij. ‘Dat was in de week dat ik terugkwam uit Austin en een paar dagen voordat ik Sky leerde kennen. Die avond dat Grayson je tegen de grond sloeg omdat je zei dat je Sky had ontmaagd?’

‘O, je bedoelt die avond dat jij me van hem af trok voordat ik ook maar de kans kreeg hem een pak op zijn lazer te geven?’ Het irriteert me nog steeds om daaraan te denken. Als Holder niet tussenbeide was gekomen, had ik hem te grazen kunnen nemen.

‘Ja,’ bevestigt Holder. ‘Jaxon zei die avond iets over Sky en Six, maar ik wist toen niet wie dat waren. Volgens mij heb je haar naam toen gehoord.’

‘Wacht, wacht, wacht,’ zegt Sky. Ze wappert met haar handen en kijkt me aan alsof ik gek ben. ‘Hoe bedoel je dat Grayson je tegen de grond zou hebben geslagen omdat jij zei dat je mij had ontmaagd? Wat krijgen we nou verdorie, Daniël?’

Holder legt geruststellend een hand op Sky’s onderrug. ‘Het is oké, schat. Dat zei hij alleen maar om Grayson te jennen, want ik had die idioot bijna een schop tegen zijn hol gegeven omdat hij zulke lelijke dingen over jou zei.’

Sky schudt haar hoofd, nog steeds van slag. ‘Maar je kende me niet eens. Je zei net dat het een paar dagen was voordat je mij leerde kennen, dus waarom zou je er kwaad om worden dat Grayson roddels over me verspreidde?’

Ook ik kijk Holder aan, wachtend op een antwoord. Destijds had ik er niet bij stilgestaan, maar het is wel gek dat hij zo kwaad werd om wat Grayson zei op een moment dat hij Sky nog niet eens kende.

‘Het beviel me niks zoals hij over jou praatte,’ zegt hij, en hij buigt zich naar Sky toe en geeft haar een kus op haar slaap. ‘Ik kreeg het idee dat hij waarschijnlijk ook zo over Les praatte en daar werd ik kwaad om.’

Shit. Natuurlijk ging hij dat denken. Nu zou ik helemaal willen dat hij me die avond Grayson een pak op zijn lazer had laten geven.

‘Dat is lief, Holder,’ zegt Six. ‘Je beschermde haar al nog voordat je haar kende.’

Holder lacht. ‘O, je hebt geen idee, Six.’

Sky kijkt naar hem op en ze glimlachen naar elkaar, bijna alsof ze samen een geheimpje hebben, waarna ze allebei hun aandacht weer richten op de foto’s die voor hen op de grond liggen.

‘Wat zijn dat voor foto’s?’ vraag ik.

‘Voor het jaarboek,’ antwoordt Six. Ze zet het schaaltje ijs naast zich op het bed, trekt haar benen op en gaat in kleermakerszit zitten. ‘We moeten voor de pagina van de eindexamenklas foto’s inleveren van onszelf als kind, dus kijkt Sky de foto’s door die Karen haar heeft gegeven.’

‘Zit jij op dezelfde school als wij?’ vraag ik, want ze zei immers ‘we’. Weliswaar zitten we op een heel grote school, maar voor mijn gevoel zou ik me haar dan toch moeten herinneren, zeker omdat ze Sky’s beste vriendin is.

‘Ik ben sinds de vijfde niet meer naar die school geweest,’ zegt ze. ‘Maar vanaf aanstaande maandag kom ik weer.’ Ze zegt het alsof ze er niet bepaald naar uitkijkt.

Toch moet ik glimlachen om haar antwoord. Ik zou er geen bezwaar tegen hebben om dit meisje vaker te zien. ‘Betekent dat ook dat je bij ons lunchgroepje komt?’ Ik reik naar voren en pak het schaaltje ijs dat ze niet heeft leeggegeten. Ik trek het naar me toe en neem een hapje.

Ze slaat me gade als ik de lepel tussen mijn lippen steek en hem weer uit mijn mond haal. Met een blik op de lepel trekt ze haar neus op. ‘Hé, misschien heb ik wel herpes,’ zegt ze.

Ik grijns naar haar en knipoog. ‘Op de een of andere manier laat je dat aantrekkelijk klinken.’

Ze lacht, maar ineens grist Holder het schaaltje uit mijn handen en trekt hij mij van het bed. Mijn voeten raken de grond en hij duwt me naar het raam. ‘Ga naar huis, Daniël,’ zegt hij. Hij laat mijn shirt los en gaat weer naast Sky op de grond zitten.

‘Wat krijgen we nou verdomme, man?’ roep ik uit.

Serieus: wat krijgen we verdomme nou?

‘Ze is Sky’s beste vriendin,’ zegt hij, met een hand wapperend in Sky’s richting. ‘Je mag niet met haar flirten. Als jullie met elkaar gaan rommelen, zorgt dat alleen maar voor spanning en ontstaan er rare situaties, en dat wil ik niet hebben. Je moet nu weggaan en mag pas terugkomen als je met haar in één kamer kunt zijn zónder de vunzige gedachten waarvan ik weet dat die nu door je hoofd gaan.’

Voor het eerst van mijn leven ben ik volgens mij sprakeloos. Misschien kan ik het best knikken en met hem instemmen, maar die malloot heeft zojuist de grootste fout gemaakt die hij kon maken.

‘Shit, Holder,’ kreun ik, en ik haal mijn handpalmen over mijn gezicht. ‘Wat doe je nou, verdomme? Nu heb je haar tot verboden terrein gemaakt, man.’ Ik klim naar buiten door het raam. Dan steek ik mijn hoofd weer naar binnen en kijk naar hem. ‘Je had tegen me moeten zeggen dat ik met haar moest gaan daten; dan was de kans groter geweest dat ik geen interesse had. Maar je wilde haar per se verboden maken, hè?’

‘Jee zeg, Daniël,’ zegt Six, niet al te enthousiast. ‘Fijn om te weten dat je mij als een mens van vlees en bloed beschouwt en niet als een uitdaging.’ Terwijl ze opstaat van het bed kijkt ze naar Holder. ‘En ik had me niet gerealiseerd dat ik een vijfde overbeschermende broer had,’ zegt ze, en ze loopt naar het raam. ‘Ik zie jullie later wel weer. Ik kan vóór maandag ook waarschijnlijk maar beter mijn eigen foto’s gaan uitzoeken.’

Holder kijkt me aan als ik opzijga om Six naar buiten te laten klimmen. Hij zegt niets, maar de blik die hij me schenkt bevat een stille waarschuwing dat ik echt van Six af moet blijven. Ter verdediging steek ik mijn handen op, en als Six naar buiten is geklommen trek ik het raam dicht. Ze loopt het korte stukje naar het buurhuis en klimt daar door het raam naar binnen.

‘Neem je wel vaker kortere routes door ramen, of woon je daar toevallig?’ vraag ik terwijl ik naar haar toe loop. Binnen draait ze zich om en steekt haar hoofd naar buiten. ‘Dit is míjn raam,’ zegt ze. ‘En waag het niet achter me aan te komen. Dit raam is bijna een jaar buiten dienst geweest en ik heb geen plannen om het weer in werking te stellen.’

Ze strijkt haar schouderlange blonde haar achter haar oren en ik zet een stap achteruit, in de hoop dat een beetje afstand zal helpen om mijn bonkende hart tot bedaren te brengen. Maar nu wil ik niets liever dan een manier bedenken om haar raam weer in zijn functie te herstellen.

‘Heb je echt vier oudere broers?’

Ze knikt. Ik vind het heel vervelend dat ze vier oudere broers heeft, maar alleen omdat dat vier extra redenen zijn om niets met haar te beginnen. Daardoor, en doordat Holder haar tot verboden terrein heeft verklaard, weet ik zeker dat ik haar niet meer uit mijn hoofd zal kunnen zetten.

Bedankt, Holder. Hartelijk bedankt.

Met haar kin steunend op haar handen kijkt ze me aan. Buiten is het donker, maar de maan die hoog aan de hemel staat werpt een gloed op haar gezicht en ze lijkt wel een fucking engel. Ik weet niet eens of mensen de woorden ‘fucking’ en ‘engel’ wel in een en dezelfde zin horen te gebruiken, maar shit. Met haar blonde haar en grote ogen ziet ze er echt uit als een fucking engel. Ik heb geen idee wat voor kleur ogen ze heeft, want het is donker en in Sky’s slaapkamer heb ik er niet op gelet, maar welke kleur het ook is, het is mijn nieuwe lievelingskleur.

‘Je hebt een heleboel charisma,’ zegt ze.

Jezus. Haar stem blaast me helemaal van mijn sokken. ‘Dank je. Je bent zelf ook heel aandoenlijk.’

‘Ik zei niet dat je aandoenlijk was, Daniël. Ik zei dat je charisma had. Dat is iets anders.’

‘Niet echt,’ zeg ik. ‘Hou je van Italiaans?’

Ze fronst en gaat een stukje achteruit, alsof ik haar heb beledigd. ‘Hoe dat zo?’

Haar reactie brengt me in de war. Ik zou niet weten waarom ze door die vraag beledigd zou zijn. ‘Eh… heeft niemand je dan ooit eerder mee uit eten gevraagd?’

De frons verdwijnt van haar gezicht en ze buigt zich weer naar me toe. ‘O, je bedoelt eten. Eerlijk gezegd heb ik een beetje genoeg van Italiaans eten. Ik ben namelijk net terug uit Italië van een uitwisselingsprogramma dat zeven maanden heeft geduurd. Als je me mee uit eten wilt vragen, heb ik liever sushi.’

‘Ik heb nog nooit sushi gegeten,’ beken ik, terwijl ik probeer te laten bezinken dat ze er volgens mij ja op heeft gezegd om met me uit eten te gaan.

‘Wanneer?’

Dat ging veel te makkelijk. Ik had gedacht dat ze er een hele toestand van zou maken en me een beetje zou laten smeken, zoals Val altijd doet. Ik vind het fijn dat Six geen spelletjes speelt. Ze is recht voor z’n raap en dat vind ik nu al een fijne eigenschap van haar.

‘Vanavond gaat niet lukken,’ zeg ik. ‘Ongeveer een uur geleden is mijn hart aan stukken geslagen door een psychotische bitch en ik heb nog wat tijd nodig om van die relatie bij te komen. Wat dacht je van morgenavond?’

‘Morgen is het zondag,’ zegt ze.

‘Heb je dan bezwaar tegen een zondag?’

‘Nee, niet echt. Het is alleen een beetje gek om op een zondagavond een eerste date te hebben. Maar kom me hier dan om zeven uur maar halen.’

‘Dan sta ik voor je deur,’ zeg ik. ‘En als je wilt voorkomen dat Sky me ervan langs geeft, kun je het maar beter niet aan haar vertellen.’

‘Wat valt er dan te vertellen?’ schampert ze. ‘We gaan immers niet zomaar op een zondagavond uit om ik weet niet wat te doen.’

Ik glimlach en loop langzaam achteruit, weg van het raam. ‘Leuk je te zien, Sky.’

Ze pakt het kozijn vast om haar raam naar beneden te trekken. ‘Insgelijks, denk ik.’

Ik lach en keer om om naar mijn auto te lopen. Vlak voordat ik het portier wil openmaken roept ze mijn naam. Als ik me met een ruk omdraai, zie ik haar uit het raam hangen.

‘Vervelend van dat gebroken hart van je,’ fluistert ze hard. Dan duikt ze weer haar slaapkamer in en gaat het raam dicht.

Wélk gebroken hart? Ik weet immers vrij zeker dat dit de eerste keer is dat ik iets van opluchting voel sinds ik iets met Val ben begonnen.

2

‘Kan dit zo?’ vraag ik aan Chunk terwijl ik naar de keuken loop. Ze draait zich om, bekijkt me van top tot teen en haalt dan haar schouders op.

‘Ik denk het wel. Waar ga je heen?’

Ik ga voor een van de spiegels in de gang staan en controleer nog eens of mijn haar goed zit. ‘Ik heb een date.’

Ze kreunt en keert zich weer naar de tafel. ‘Je hebt je nog nooit druk gemaakt om hoe je eruitziet. Je kunt haar maar beter niet ten huwelijk vragen. Ik neem nog liever afscheid van dit gezin dan dat ik jou haar tot mijn zus laat maken.’

Mijn moeder loopt langs me heen en geeft me een klopje op mijn schouder. ‘Je ziet er prima uit, lieverd. Maar die schoenen zou ik niet aantrekken.’

Ik kijk omlaag. ‘Hoezo niet? Wat is er mis met mijn schoenen?’

Ze maakt een kast open, haalt er een pan uit en draait zich naar me toe. Haar ogen gaan weer naar mijn schoenen. ‘Die zijn te kleurig.’ Ze loopt naar het fornuis. ‘Schoenen horen niet neon te zijn.’

‘Ze zijn geel. Niet neon.’

‘Neongeel,’ zegt Chunk.

‘Ik wil niet beweren dat ze lelijk zijn,’ zegt mijn moeder. ‘Maar ik ken Val, en jouw schoenen zullen haar waarschijnlijk niet bevallen.’

Ik loop naar het werkblad, pak mijn sleutels en steek mijn mobiel in mijn zak. ‘Het kan mij geen bal schelen wat Val vindt.’

Mijn moeder draait zich om en kijkt me nieuwsgierig aan. ‘Nou, je vraagt je zus van dertien of je er goed genoeg uitziet voor je date, dus volgens mij kan het je wel degelijk schelen wat Val vindt.’

‘Ik ga niet uit met Val. Met haar heb ik het uitgemaakt. Vanavond heb ik een nieuwe date.’

Chunk steekt haar armen omhoog en slaat haar blik naar het plafond. ‘Godzijdank!’ roept ze uit.

Mijn moeder lacht en knikt. ‘Ja, godzijdank,’ zegt ze opgelucht. Ze keert zich weer naar het fornuis en ik kijk een paar keer van de een naar de ander.

‘Wat nou? Mogen jullie Val soms niet?’ Ik weet dat Val een bitch is, maar bij mij thuis leken ze haar wel te zien zitten. Vooral mijn moeder. Ik dacht echt dat zij het erg zou vinden als het uit was.

‘Ik vind Val vreselijk,’ zegt Chunk.

‘God, ik ook,’ kreunt mijn moeder.

‘En ik ook,’ zegt mijn vader, die langs me heen loopt.

Geen van allen kijken ze naar mij, maar ze reageren allemaal alsof ze het hier samen al eerder over hebben gehad.

‘Willen jullie beweren dat jullie allemaal een hekel aan Val hadden?’

Mijn vader keert zich naar me toe. ‘Je moeder en ik zijn heel goed in omgekeerde psychologie, Danny-boy. Doe maar niet zo verrast.’

Chunk steekt haar hand op en gebaart naar mijn vader. ‘Ik ook, pap. Ik heb ook omgekeerde psychologie op hem losgelaten.’

Mijn vader geeft Chunk een high five. ‘Goed gedaan, Chunk.’

Tegen de deurpost geleund staar ik hen aan. ‘Deden jullie dan alleen maar alsof jullie Val wel aardig vonden? Waarom in vredesnaam?’

Mijn vader gaat aan tafel zitten en pakt een krant op. ‘Kinderen zijn van nature geneigd keuzes te maken die hun ouders niet aanstaan. Als we tegen je hadden gezegd hoe we echt over Val dachten, zou je waarschijnlijk met haar zijn getrouwd, alleen maar om ons dwars te zitten. En daarom deden we dus alsof we haar leuk vonden.’

Wat een eikels. Alle drie. ‘Jullie krijgen nooit meer een vriendinnetje van me te zien.’

Mijn vader grinnikt, maar lijkt het niet erg te vinden.

‘Wie is ze?’ vraagt Chunk. ‘Dat meisje van wie je nu zoveel werk maakt?’

‘Dat gaat jou helemaal niets aan,’ antwoord ik. ‘Nu ik weet hoe deze familie in elkaar steekt, hou ik haar ver bij jullie uit de buurt.’

Als ik de deur uit wil lopen roept mijn moeder me na: ‘Als het helpt: we houden nu al van haar, Daniël! Ze is een schat!’

‘En knap,’ zegt mijn vader. ‘Zorg dat je haar niet meer kwijtraakt!’

Ik schud mijn hoofd. ‘Jullie zijn allemaal niet goed wijs.’

‘Wat ben je laat,’ zegt Six als ze komt opendoen. Ze stapt naar buiten en met haar rug naar me toe steekt ze de sleutel in het slot.

‘Wil je me niet voorstellen aan je ouders?’ vraag ik, me afvragend waarom ze zo vroeg op de avond de huisdeur op slot draait. Ze keert zich om en kijkt me aan.

‘Die zijn oud. Ze hadden iets van tien uur geleden hun avondeten al op en zijn om zeven uur naar bed gegaan.’

Blauw. Haar ogen zijn blauw.

Holy shit, wat ziet ze er lief uit. Haar haar is lichter dan ik dacht toen ik haar gisteravond in Sky’s kamer zag. Haar huid is heel gaaf. Ze lijkt nog steeds hetzelfde meisje als gisteren, maar dan in hd. En ik had gelijk: ze ziet er écht uit als een fucking engel.

Ze stapt opzij en ik doe de hordeur dicht, zonder dat ik mijn ogen van haar af kan houden. ‘Ik ben juist vroeg,’ zeg ik om eindelijk op haar eerste opmerking te reageren. ‘Holder zette Sky af bij haar huis en het duurde volgens mij wel een halfuur voordat ze afscheid hadden genomen. Ik moest wachten tot de kust veilig was.’

Ze steekt haar huissleutel in haar achterzak en knikt. ‘Klaar?’

Ik neem haar van top tot teen op. ‘Ben je je tas niet vergeten?’

Ze schudt haar hoofd. ‘Nee hoor. Ik haat tassen.’ Ze klopt op haar kontzak. ‘Ik hoef alleen mijn huissleutel maar mee te nemen. Geld heb ik niet bij me, want deze date was jouw idee. Jij trakteert, toch?’

Wauw.

Ho.

Even dertig seconden terugspoelen, oké?

Ze heeft een hekel aan tassen. Dat betekent dat ze geen make-up bij zich heeft. Wat betekent dat ze die troep ook niet steeds hoeft bij te werken, zoals Val altijd doet. Het betekent ook dat ze niet stiekem ergens een liter parfum verstopt heeft. En het betekent ook dat ze niet van plan is voor haar helft van het eten te gaan betalen, wat een beetje ouderwets lijkt, maar om de een of andere reden spreekt het me wel aan.

‘Ik vind het fijn dat je geen tas bij je hebt,’ zeg ik.

‘Ik vind het fijn dat jij er ook geen hebt,’ zegt ze met een lach.

‘Ik heb er wel een, hoor. In mijn auto,’ zeg ik met een hoofdgebaar in die richting.

Ze lacht nog eens en loopt de treetjes van de veranda af. Ik doe hetzelfde, maar zie dan Sky in haar kamer staan, met haar raam wijd open. Meteen pak ik Six bij haar schouders en trek haar terug, tot we allebei met onze rug tegen de voordeur gedrukt staan. ‘Vanuit de voortuin kun je Sky’s raam zien. Zo meteen ziet ze ons!’

Six kijkt me aan. ‘Vat je die opmerking over “verboden terrein” dan zo serieus op?’ vraagt ze zachtjes.

‘Ik moet wel,’ fluister ik. ‘Holder maakt geen grapjes als hij me verbiedt om met mensen te daten.’

Nieuwsgierig trekt ze een wenkbrauw op. ‘Bepaalt Holder dan met wie je wel en niet mag daten?’

‘Nee. Jij bent de eerste bij wie hij dat verbiedt.’

‘Hoe weet je dan dat hij er kwaad om zal worden?’

Ik haal mijn schouders op. ‘Dat weet ik niet echt. Maar ik vind het wel iets hebben om het stil te houden voor hem. Vind jij het ook niet een beetje spannend om deze date voor Sky geheim te houden?’

‘Ja,’ zegt ze schokschouderend. ‘Ik geloof het wel.’

We staan nog steeds met onze rug tegen de deur en om de een of andere reden fluisteren we nog steeds. Niet dat Sky ons van hieraf zou kunnen horen, maar fluisteren is nu eenmaal leuker. En ik vind Six’ stem erg mooi klinken als ze fluistert.

‘Hoe stel jij voor deze situatie op te lossen, Six?’

‘Nou,’ zegt ze nadat ze even over mijn vraag heeft nagedacht. ‘Als ik een riskante, clandestiene, geheime date heb en mijn huis uit moet zonder dat iemand me ziet, vraag ik me normaal gesproken altijd af: wat zou MacGyver doen?’

O mijn god, begint deze chick nu over MacGyver?

Allejezus.

Ja.

Ik scheur mijn ogen lang genoeg los van de hare om te verbergen dat ik zojuist als een blok voor haar ben gevallen, en ook om na te gaan hoe we kunnen ontsnappen. Ik werp even een blik op de schommelbank op de veranda en als ik zeker weet dat die stomme grijns van mijn gezicht is kijk ik Six weer aan.

‘Volgens mij zou MacGyver jullie schommelbank gebruiken en een onzichtbaar krachtveld bouwen van gras en lucifers. Daarna zou hij er een straalmotor aan vastmaken en hier wegvliegen zonder dat iemand het in de gaten heeft. Maar helaas heb ik geen lucifers bij me.’

‘Hm,’ zegt ze, en ze knijpt haar ogen half dicht, alsof ze een briljant plan heeft bedacht. ‘Dat komt nou wel heel slecht uit.’ Ze kijkt naar mijn auto, die op haar oprit geparkeerd staat, en dan weer naar mij. ‘We kunnen ook naar je auto tijgeren, zodat ze ons niet ziet.’

Dat zou inderdaad een briljant plan zijn, ware het niet dat ze zich dan vuil zou maken. In het halve jaar van mijn knipperlichtrelatie met Val heb ik wel geleerd dat meisjes graag schoon blijven.

‘Dan krijg je vuile handen,’ waarschuw ik haar. ‘Ik denk niet dat je een chic sushirestaurant in komt met vuile handen en een smerige spijkerbroek.’

Ze blikt omlaag naar haar spijkerbroek en slaat haar ogen dan weer op naar mij. ‘Ik weet een geweldig BBQ-restaurant waar we in plaats daarvan heen kunnen. Daar ligt de vloer vol met pindadoppen. Ik heb daar een keer een heel dikke kerel gezien die zat te eten en die had niet eens een shirt aan.’

Ik glimlach naar haar, terwijl ik op hetzelfde moment nog een beetje meer voor haar val. ‘Klinkt perfect.’

Allebei laten we ons op onze handen en knieën zakken en kruipen de veranda af. Ze moet giechelen, en dat geluid maakt me aan het lachen. ‘Sst!’ fluister ik als we onder aan het verandatrapje zijn. Snel tijgeren we de tuin door, telkens achteromkijkend naar Sky’s huis. Bij de auto reik ik omhoog naar de portiergreep. ‘Kruip maar naar binnen over de bestuurdersstoel,’ zeg ik tegen haar. ‘Dan heb je minder kans dat ze je ziet.’

Ik doe het portier voor haar open en ze klautert over de bestuurdersplek heen. Zodra ze binnen is klim ik achter haar aan en ga zitten. We zitten allebei gebukt, wat vrij zinloos is als je erover nadenkt. Als Sky uit haar slaapkamerraam zou kijken, zou ze mijn auto bij Six op de oprit zien staan, of ze nou onze hoofden kan zien of niet.

Six veegt haar handen af aan haar spijkerbroek, en dat windt me enorm op. Ze kijkt me aan, en ik staar nog steeds naar de vuile vegen op de bovenkant van haar broekspijpen. Op de een of andere manier weet ik mijn blik los te scheuren en haar aan te kijken.

‘De volgende keer dat je komt zul je je auto onherkenbaar moeten maken,’ zegt ze. ‘Dit is veel te riskant zo.’

Die opmerking bevalt me iets te goed.

‘Weet je dan nu al dat er een volgende keer komt?’ vraag ik met een zelfvoldane grijns. ‘Deze date is nog niet goed en wel begonnen.’

‘Daar zeg je wat,’ zegt ze met een schouderophalen. ‘Misschien heb ik als hij afgelopen is wel een hekel aan je gekregen.’

‘Of ik aan jou,’ zeg ik.

‘Onmogelijk.’ Ze zet haar voeten tegen het dashboard. ‘Ik ben onhekelbaar.’

‘Onhekelbaar is niet eens een bestaand woord.’

Ze kijkt even over haar schouder naar de achterbank en draait haar hoofd dan met een frons weer naar voren. ‘Waarom ruikt het hier alsof hier een hele harem van hoeren heeft gezeten?’ Ze trekt haar shirt over haar neus.

‘Ruikt het hier nog steeds naar parfum?’ Zelf ruik ik het niet eens meer. Waarschijnlijk is de geur door mijn poriën heen gedrongen en ben ik er nu immuun voor.

Ze knikt. ‘Het is niet te harden,’ zegt ze, haar stem gesmoord door haar shirt. ‘Doe het raampje eens open.’ Ze maakt een kotsgeluid, alsof ze probeert de smaak uit haar mond te krijgen, en ik moet lachen.

Ik start de auto en rijd achteruit de oprit af.

‘Als ik de raampjes openzet raakt je haar in de war. Je hebt geen tas bij je, dus ook geen borstel, wat inhoudt dat je je haar niet kunt fatsoeneren als we bij het restaurant zijn.’

Ze reikt naar het portier aan haar kant en drukt op de knop om haar eigen raampje open te doen. ‘Ik ben toch al vies en ik heb liever dat mijn haar in de war zit dan dat ik een uur in de wind stink,’ zegt ze. Ze zet het raampje zo ver mogelijk open en gebaart dat ik dat ook moet doen, dus doe ik dat.

Ik schakel en geef gas. Meteen vult de auto zich met wind en frisse lucht, en haar haar dwarrelt prompt alle kanten op, maar ze leunt alleen maar ontspannen achterover op haar stoel.

‘Stukken beter,’ zegt ze terwijl ze me grijnzend aankijkt. Ze sluit haar ogen en ademt de frisse lucht diep in.

Ik doe mijn best om op de weg te letten, maar dat maakt ze verdomde moeilijk.

‘Hoe heten je broers?’ vraag ik haar als we in het restaurant zitten. ‘Hebben die ook getallennamen?’

‘Zachary, Michael, Aaron en Evan, en ik ben tien jaar jonger dan de jongste.’

‘Was jij een ongelukje?’

Ze knikt. ‘Van het beste soort. Mijn moeder was tweeënveertig toen ze mij kreeg, maar ze waren dolblij dat ik een meisje bleek te zijn.’

‘Daar ben ik ook blij om.’

Ze lacht. ‘Ik ook.’

‘Waarom hebben ze je Six genoemd, terwijl je het vijfde kind was?’

‘Six is niet mijn echte naam,’ zegt ze. ‘Voluit heet ik Seven Marie Jacobs, maar ik werd kwaad op hen omdat ik op mijn veertiende naar Texas moest verhuizen, dus begon ik mezelf Six te noemen om ze te stangen. Het kon hun niet echt schelen, maar ik was koppig en wilde er niet mee stoppen. Nu noemt iedereen me Six, behalve zij.’

Ik vind het prachtig dat ze zichzelf een bijnaam heeft gegeven. Echt een meisje naar mijn hart.

‘De vraag blijft nog steeds,’ zeg ik, ‘waarom ze je Seven noemden, terwijl je het vijfde kind was.’

‘Daar was niet echt een reden voor. Mijn vader vond het gewoon een mooi getal.’

Ik knik, steek een hap van mijn eten in mijn mond en neem haar zorgvuldig op. Ik wacht op dat moment – dat moment dat bij meisjes altijd komt, als het voetstuk waarop je ze in het begin zet onder hen vandaan ineens wegvalt. Meestal gebeurt dat als ze over hun ex-vriendjes beginnen of je vertellen hoeveel kinderen ze later willen, of ze doen iets anders waar je je aan ergert, zoals midden onder het eten ineens hun lippen gaan stiften.

Ik heb geduldig zitten wachten tot Six’ zwakke punten naar voren zouden komen, maar tot nu toe kan ik die niet vinden. Oké, we kennen elkaar al met al nog maar een uur of drie, dus misschien zitten die zwakheden bij haar alleen maar iets dieper dan bij andere mensen.

‘Dus jij bent een middelste kind?’ vraagt ze. ‘Heb je last van het middelstekindsyndroom?’

Ik schud mijn hoofd. ‘Waarschijnlijk ongeveer net zoveel als jij eronder lijdt om het vijfde kind te zijn. Trouwens, Hannah is vier jaar ouder dan ik en Chunk is vijf jaar jonger, dus is het vrij goed verdeeld.’

Doordat ze moet lachen, verslikt ze zich in haar drankje. ‘Chunk? Noem je je zusje Chunk?’

‘We noemen haar allemaal Chunk. Ze was een dikke baby.’

‘Jij hebt voor iedereen een bijnaam,’ zegt ze. ‘Sky noem je Tietebel. Holder noem je Hopeloos. Hoe noem je mij als ik niet in de buurt ben?’

‘Als ik mensen een bijnaam geef, doe ik dat midden in hun gezicht,’ leg ik uit. ‘En voor jou heb ik er nog geen gevonden.’ Ik leun achterover op mijn stoel en vraag me af waarom ik voor haar nog geen bijnaam heb bedacht. Meestal komen bijnamen voor mensen vrij snel in me op.

‘Is het een slechte zaak dat je mij nog geen bijnaam hebt gegeven?’

Ik schokschouder. ‘Niet echt. Ik moet eerst nog een beter beeld van je krijgen. Je komt nogal tegenstrijdig over.’

Ze trekt een wenkbrauw op. ‘Ik, tegenstijdig? In welk opzicht?’

‘In zoveel opzichten. Je ziet er ontzettend leuk uit, maar je uiterlijk kan je geen bal schelen. Je lijkt aardig, maar ik heb zo’n idee dat je precies een goede mix bent van goed en slecht. Je lijkt makkelijk om mee om te gaan, alsof je niet het type bent dat spelletjes met jongens speelt, maar je bent wel een flirt. En met wat ik nu ga zeggen wil ik je niet veroordelen, maar ik ben me bewust van de naam die je hebt, en toch lijk je me niet het soort meisje dat aandacht van mannen nodig heeft om haar ego te strelen.’

Haar gezicht verstrakt terwijl ze deze hele opsomming aanhoort. Ze reikt naar haar glas en neemt een slokje zonder haar blik van me af te wenden. Ze drinkt het glas leeg, maar houdt het terwijl ze nadenkt tegen haar lippen. Uiteindelijk zet ze het weer op tafel, kijkt naar haar bord en pakt haar vork op.

‘Zo ben ik niet meer,’ zegt ze zachtjes, zonder dat ze me in de ogen wil kijken.

‘Hoe niet?’ Wat klinkt ze ineens akelig verdrietig. Waarom zeg ik toch ook altijd van die stomme dingen?

‘Ik ben niet meer degene die ik was.’

Goed gedaan, Daniël. Stommeling!

‘Nou, ik kende jou in die tijd niet, dus kan ik alleen maar oordelen over het meisje dat nu voor me zit. En tot nu toe is ze een verdomd coole date.’

Er verschijnt weer een glimlach om haar lippen. ‘Mooi zo,’ zegt ze, naar me opkijkend. ‘Ik wist niet goed wat voor date het zou worden, want dit is de eerste die ik heb.’

‘Je hoeft mijn ego niet te strelen, hoor,’ zeg ik. ‘Ik kan er wel tegen om niet de eerste te zijn die belangstelling voor je heeft.’

‘Ik meen het serieus,’ zegt ze. ‘Ik heb nooit eerder een echte date gehad. Jongens slaan dat gedeelte bij mij altijd over en stomen meteen door naar wat ze echt van me willen.’

Mijn glimlach vervaagt. Aan haar gezicht kan ik wel zien dat ze bloedserieus is. Ik buig me naar voren en kijk haar scherp in de ogen. ‘Die kerels waren allemaal stomme zakken.’

Ze lacht, maar ik lach niet.

‘Ik meen het, Six. Die gasten moeten allemaal een schop onder hun hol krijgen, want kletsen tijdens een etentje is met stip het beste wat jij te bieden hebt.’

Zodra ik dat heb gezegd vervaagt haar glimlach. Ze kijkt me aan alsof ze nog nooit van iemand een welgemeend complimentje heeft gekregen. Daar kan ik kwaad om worden.

‘Hoe weet jij nou of dat het beste is wat ik te bieden heb?’ Haar stem krijgt weer die plagerige, flirterige ondertoon. ‘Je hebt nog niet het genoegen gehad om met me te zoenen. Ik weet vrij zeker dat dát het beste is wat ik te bieden heb, want ik kan zoenen als geen ander.’

Jezus christus. Ik weet niet of dat een uitnodiging was, maar ik zou er het liefst meteen op ingaan. ‘Ik twijfel er niet aan dat het fantastisch moet zijn om door jou gezoend te worden, maar als ik moest kiezen, zou ik liever een tafelgesprek hebben dan een zoen.’

Ze knijpt haar ogen tot spleetjes. ‘Dat lijkt me onzin,’ zegt ze met een uitdagende gloed in haar ogen. ‘Ik geloof geen seconde dat een man liever wat zou kletsen tijdens het eten dan een lekker potje te zoenen.’

Ik doe mijn best om haar uitdagende blik te beantwoorden, maar daar heeft ze wel een punt.

‘Oké,’ geef ik toe. ‘Misschien heb je gelijk. Maar als ik mocht kiezen, zou ik gaan voor zoenen tíjdens het praten aan tafel. Dan heb je het beste van twee werelden.’

Ze knikt, onder de indruk. ‘Jij bent goed,’ zegt ze, terwijl ze achteroverleunt in haar stoel. Ze slaat haar armen voor haar borst over elkaar. ‘Waar heb je die gelikte versiertrucs geleerd?’

Ik veeg mijn mond af en leg mijn servet op mijn bord. Met mijn ellebogen op de rugleuning van het zitje geleund kijk ik haar glimlachend aan. ‘Ik heb geen gelikte versiertrucs. Ik heb alleen maar charisma, weet je nog?’

Haar lippen plooien zich in een grijns en ze schudt haar hoofd, alsof ze beseft dat ze zich heeft vastgepraat. Haar ogen glimlachen naar me, en ik realiseer me dat ik me nog nooit eerder zo bij een meisje heb gevoeld. Niet dat ik denk dat we op het punt staan verliefd te worden of dat we soulmates zouden zijn of dat soort shit. Maar ik ben domweg nog nooit een meisje tegengekomen bij wie het oké voelde om mezelf te zijn. Bij Val deed ik altijd erg mijn best om haar niet kwaad te maken. Tegenover eerdere vriendinnen hield ik me altijd in om niet de dingen te zeggen die ik graag wilde zeggen. Ik had altijd het idee dat het niet per se iets positiefs was om tegenover een meisje mezelf te zijn, want ik ben de eerste om toe te geven dat ik nogal heftig kan overkomen.

Maar met Six is het anders. Niet alleen snapt ze mijn gevoel voor humor en hoe ik in elkaar zit, maar ik heb ook het gevoel dat ze me aanmoedigt. Het voelt alsof ze mijn echte zelf het leukst vindt, en elke keer dat ze op het juiste moment lacht of glimlacht zou ik haar het liefst een boks geven.

‘Wat zit je naar me te staren?’ zegt ze ineens, mijn gepeins onderbrekend.

‘Dat doe ik inderdaad,’ zeg ik, zonder de moeite nemen om weg te kijken of antwoord te geven.

Ze staart terug, maar haar bewegingen en gezichtsuitdrukking krijgen iets competitiefs als ze zich met samengeknepen ogen naar voren buigt: in stilte daagt ze me uit tot een wedstrijdje staren.

‘Niet met je ogen knipperen,’ bevestigt ze mijn gedachten.

‘Of lachen,’ zeg ik.

En daar gaan we. Zwijgend staren we elkaar zo lang aan dat mijn ogen ervan gaan tranen. Ik klem de tafel nog steviger vast. Ik doe mijn uiterste best haar recht aan te blijven kijken, maar mijn ogen willen de rest van haar ook zien. Ik wil naar haar mond staren en naar die volle roze lippen en dat zijdezachte blonde haar. Om over haar glimlach maar te zwijgen. Daar zou ik de hele dag naar kunnen kijken.

Om eerlijk te zijn staar ik daar nu ook naar, dus dat betekent vast dat ik het wedstrijdje verloren heb.

‘Ik heb gewonnen,’ zegt ze, waarna ze nog een slokje van haar water neemt.

‘Ik wil je zoenen,’ flap ik er ineens uit. Ik schrik er zelf een beetje van, maar niet echt. Ik ben vrij ongeduldig en wil haar echt zoenen, en meestal zeg ik wat ik denk, dus…

‘Nu?’ vraagt ze, en ze kijkt me aan alsof ik gek ben. Ze zet haar glas weer op tafel.

Ik knik. ‘Yep. Nu. Ik wil je zoenen tijdens het kletsen aan tafel, want zo krijg ik het beste van twee werelden.’

‘Maar ik heb net uien gegeten,’ zegt ze.

‘Ik ook.’

Nadenkend over een antwoord beweegt ze haar onderkaak heen en weer. ‘Oké,’ zegt ze met een schouderophalen. ‘Waarom niet?’

Zodra ze me toestemming heeft gegeven, kijk ik omlaag naar de tafel tussen ons in en vraag me af hoe ik dit het beste kan aanpakken. Ik zou naast haar kunnen gaan zitten aan haar kant van het zitje, maar dan dring ik misschien te veel haar persoonlijke ruimte binnen. Dus schuif ik mijn glas dat voor me staat opzij en zet het hare aan de linkerkant.

‘Kom maar hier,’ zeg ik, en met mijn handen steunend op de tafel buig ik me naar haar toe. Ze dacht zeker dat ik een grapje maakte, want ze kijkt zenuwachtig om zich heen nu we elkaar in het openbaar voor het eerst gaan zoenen.

‘Daniël, dit is awkward,’ zegt ze. ‘Wil je nou echt dat we elkaar voor het eerst zoenen midden in een restaurant?’

Ik knik. ‘Wat maakt het uit of het awkward is? We kunnen het later nog eens overdoen. Aan eerste zoenen wordt sowieso te veel waarde gehecht.’

Behoedzaam legt ze haar handpalmen op tafel, komt overeind en buigt zich langzaam naar me toe. ‘Oké dan,’ zegt ze, gevolgd door een zucht. ‘Maar het zou veel beter zijn als je wacht tot onze date is afgelopen en je met me meeloopt naar mijn voordeur; dan is het donker en kunnen we echt zenuwachtig doen en zou je per ongeluk mijn borsten kunnen aanraken. Zo hoort het te gaan bij een eerste zoen.’

Om die opmerking moet ik lachen. We zijn nog steeds niet zo dicht bij elkaar dat ik haar kan zoenen, al scheelt het niet veel meer. Ik buig nog wat verder naar voren, maar dan verbreekt ze het oogcontact en kijkt naar de tafel achter me.

‘Daniël, achter je zit een vrouw die haar baby op tafel aan het verschonen is. Als je me gaat zoenen is het laatste wat ik zie voordat jouw lippen de mijne raken een vrouw die de billen van haar kindje afveegt.’

‘Six. Kijk me eens aan.’ Ze kijkt weer naar mij, en eindelijk komen we zo dicht naar elkaar toe dat ik bij haar mond kan. ‘Let nou maar niet op die luier,’ gebied ik haar. ‘En let ook maar niet op die twee mannen in het zitje links van ons die bier zitten te hijsen en naar ons kijken alsof ik op het punt sta om je dwars over deze tafel te leggen.’

Haar ogen schieten naar links, dus pak ik haar kin vast en dwing haar haar aandacht weer op mij te richten. ‘Negeer het allemaal. Ik wil je zoenen en ik wil dat jij ook wilt dat ik je zoen, en ik heb geen zin om daarmee te wachten tot ik je vanavond naar huis breng, omdat ik nog nooit eerder zo graag iemand heb willen zoenen.’

Haar blik gaat naar mijn mond en ik sla haar gade terwijl alles om ons heen uit haar gezichtsveld verdwijnt. Haar tong komt uit haar mond en glijdt voordat hij weer verdwijnt nerveus over haar lippen. Ik verplaats mijn hand van haar kin naar haar nek en trek haar naar me toe, totdat onze lippen elkaar raken.

En holy shit, ze raken elkaar niet zo’n klein beetje ook! Onze monden smelten samen alsof ze vroeger verliefd zijn geweest en elkaar nu weer voor het eerst in jaren tegenkomen. Mijn maag voelt alsof hij midden in een rave zit en mijn brein probeert zich te herinneren hoe dit ook alweer moet. Het is net alsof ik opeens vergeten ben hoe zoenen in z’n werk gaat, al is het nog maar een dag geleden dat ik het heb uitgemaakt met Val. Ik weet vrij zeker dat ik Val gisteren heb gezoend, maar om de een of andere reden gedraagt mijn brein zich alsof dit helemaal nieuw is en vertelt het me dat ik mijn lippen van elkaar moet doen of haar tong moet plagen, alleen bereiken die signalen mijn mond nog niet. Of mijn mond negeert me gewoon, want die raakt als verlamd door de zachte warmte die ertegenaan drukt.

Ik weet niet wat het is, maar ik heb nog nooit eerder de lippen van een meisje zo lang tussen de mijne gehouden zonder te ademen of te bewegen of de zoen zo ver mogelijk te verdiepen.

Ik adem in, voor het eerst in bijna een minuut. Ik laat Six’ achterhoofd een beetje los en haal mijn lippen langzaam weg van de hare. Ik doe mijn ogen open; zij heeft de hare nog dicht. Haar lippen hebben niet bewogen en ze haalt oppervlakkig en zachtjes adem, terwijl ik vlak bij haar gezicht naar haar blijf kijken.

Ik weet niet of ze meer had verwacht van een zoen. Ik weet niet of ze ooit eerder een kus heeft gehad die langer dan een minuut duurde. Ik weet niet wat er door haar heen gaat, maar die blik op haar gezicht vind ik prachtig.

‘Niet je ogen opendoen,’ fluister ik, nog steeds naar haar starend. ‘Laat me nog tien seconden staren, want je ziet er zo echt schitterend uit.’

Ze trekt haar onderlip tussen haar tanden om haar glimlach te verbergen, maar verroert zich verder niet. Mijn hand ligt nog steeds om haar achterhoofd en in gedachten tel ik terug vanaf tien, maar dan hoor ik dat de serveerster naar ons tafeltje komt.

‘Kan ik de rekening brengen?’

Ik steek een vinger op om te vragen of ze even wil wachten. Nog vijf tellen. Six vertrekt geen spier, zelfs niet nadat ze de serveerster haar vraag heeft horen stellen. Ik tel door tot nul. Dan opent Six langzaam haar ogen en kijkt naar me op.

Ik ga een stukje naar achteren en schep wat ruimte. Mijn ogen laten de hare niet los. ‘Ja, graag,’ antwoord ik de serveerster. Ik hoor dat ze het bonnetje afscheurt en het op tafel legt. Six glimlacht en begint dan te lachen. Ze gaat achteruit en laat zich weer op de bank vallen.

Ik haal adem en het voelt alsof de lucht gloednieuw is.

Langzaam ga ik zelf ook weer zitten en kijk naar haar terwijl ze lacht. De rekening schuift ze naar mij. ‘Jij trakteert,’ zegt ze.

Ik haal mijn portemonnee uit mijn zak en leg het geld op de bon. Vervolgens sta ik op en reik naar Six’ hand. Glimlachend kijkt ze ernaar en pakt hem dan vast. Als ze gaat staan, sla ik mijn arm om haar schouder en trek haar tegen me aan.

‘Ga je me nog vertellen hoe geweldig die zoen was of wilde je doen alsof het niets voorstelde?’

Ze schudt haar hoofd en lacht me toe. ‘Dat wás niet eens een echte zoen,’ zegt ze. ‘Je probeerde niet eens je tong in mijn mond te steken.’

Ik duw de deuren open om naar buiten te lopen, maar stap dan opzij en laat haar voorgaan.

‘Ik hoefde mijn tong niet in je mond te steken,’ zeg ik. ‘Zo intens zijn mijn zoenen. Ik hoef helemaal niets te doen. Ik ging alleen maar weer achteruit omdat ik zeker wist dat we op het punt stonden een klassiek When Harry Met Sally-moment te beleven.’

Opnieuw lacht ze.

God, wat heerlijk dat ze me geestig vindt.

Ik maak het portier aan de passagierskant voor haar open en voordat ze instapt blijft ze nog even staan en kijkt naar me op. ‘Je realiseert je toch wel dat in die klassieke scène Sally wil laten zien hoe makkelijk het voor vrouwen is om een orgasme te faken?’

God, wat heerlijk dat ik haar geestig vind.

‘Moet ik je al naar huis brengen?’ vraag ik.

‘Dat hangt ervan af wat je nu van plan bent.’

‘Ik heb niet echt plannen,’ beken ik. ‘Ik heb alleen nog geen zin om je al naar huis te brengen. We zouden naar het park naast mijn huis kunnen gaan. Daar zijn speeltoestellen.’

Ze grijnst. ‘Laten we dat doen,’ zegt ze, en ze steekt een gebalde vuist op.

Als vanzelf steek ik mijn eigen vuist op en geef haar een boks. Ze stapt in en ik doe het portier dicht, stomverbaasd over die boks van haar.

Dit meisje heeft me net een boks gegeven, en het was waarschijnlijk het meest opwindende wat ik ooit heb meegemaakt.

Ik loop om de auto heen, trek het portier open en ga achter het stuur zitten. Voordat ik de motor start kijk ik naar haar. ‘Ben je soms in het echt een jongen?’

Ze fronst, trekt de boord van haar shirt naar voren en werpt een snelle blik op haar borsten. ‘Nee hoor. Ik ben zeker weten een meisje,’ zegt ze.

‘Heb je een vriend?’

Ze schudt haar hoofd.

‘Ga je morgen het land uit?’

‘Nee,’ zegt ze, ietwat in de war gebracht door al die vragen.

‘Wat is dan jouw ding?’

‘Hoe bedoel je?’

‘Iedereen heeft wel iets, maar ik kom er niet achter wat het bij jou is. Je weet wel, dat ene dingetje dat uiteindelijk een dealbreaker wordt.’ Ik start de auto en rijd achteruit de parkeerhaven uit. ‘Ik wil nu graag weten wat het jouwe is. Mijn hart houdt al die kleine dingetjes die je doet geen seconde meer uit; ik word er helemaal crazy van.’

Haar glimlach verandert; van oprecht naar behoedzaam. ‘We hebben allemaal dealbreakers, Daniël. Sommige mensen hopen alleen dat ze die altijd verborgen kunnen houden.’

Ze doet het raampje aan haar kant naar beneden en de herrie die de auto vult maakt verder praten onmogelijk. Ik weet bijna zeker dat de overweldigende parfumgeur al is weggetrokken, dus ben ik benieuwd of ze deze keer het raampje omlaag heeft gerold omdat ze dat lawaai wel goed kan gebruiken.

‘Ga je met al je dates hiernaartoe?’ vraagt ze.

Voordat ik antwoord geef denk ik even over haar vraag na. ‘Vrij vaak,’ zeg ik ten slotte nadat ik in stilte ben nagegaan hoe al mijn dates zijn geëindigd. ‘Ik ben ooit een keer uit geweest met een meisje uit groep acht, maar halverwege het afspraakje bracht ik haar weer naar huis omdat ze last had van haar buik. Volgens mij is zij de enige die ik hier nooit mee naartoe genomen heb.’

Ze boort haar hakken in de grond om de schommel te laten stoppen. Ik sta achter haar, dus draait ze zich om en kijkt naar me op. ‘Serieus? Ben je hier met alle meisjes op één na geweest?’

Ik schokschouder. Knik dan. ‘Ja. Maar geen van hen heeft ooit letterlijk willen spelen. Meestal gaan we een beetje flikflooien.’

We zijn hier een halfuur en ik heb al moeten toekijken hoe ze aan het klimrek ging hangen, haar moeten laten ronddraaien op de draaimolen, en nu sta ik haar al tien minuten te duwen op de schommel. Maar ik klaag niet. Het is fijn. Echt fijn.

‘Heb je hier ooit seks gehad?’ vraagt ze.

Ik weet niet goed hoe ik haar directheid moet opvatten. Ik heb nog nooit iemand meegemaakt die hetzelfde soort rechtstreekse vragen stelt dat ik zelf zou stellen, dus begin ik een beetje medelijden te krijgen met de mensen die ik daar altijd mee voor het blok zet. Ik kijk het park door tot ik het geïmproviseerde houten fort zie. Ik wijs ernaar. ‘Zie je dat fort?’

Ze draait haar hoofd ernaartoe. ‘Heb je dáár seks gehad?’

Ik laat mijn arm zakken en steek mijn handen in de kontzakken van mijn spijkerbroek. ‘Yep.’

Ze staat op en loopt ernaartoe.

‘Wat doe je?’ vraag ik. Ik weet niet waarom ze naar het fort toe loopt, maar ik zou zweren dat dat niet is omdat ze zo stom is om seks te willen hebben op dezelfde plek waar ik het twee weken geleden met Val heb gedaan.

Of wel?

God, ik mag hopen van niet.

‘Ik wil zien waar je seks hebt gehad,’ zegt ze op zakelijke toon. ‘Laat me dat maar eens zien.’

Wat brengt dit meisje me ontzettend in de war. Het gekke is dat ik het heerlijk vind. Op een drafje haal ik haar in. Samen lopen we naar het fort. Vol verwachting kijkt ze me aan, dus wijs ik naar de ingang. ‘Daar binnen,’ zeg ik.

Ze tuurt naar binnen. Kijkt even rond en trekt haar hoofd dan weer terug. ‘Het ziet er niet erg comfortabel uit,’ zegt ze.

‘Dat was het ook niet.’

Ze glimlacht. ‘Als ik je iets vertel, beloof je dan dat je me er niet om veroordeelt?’

Ik rol met mijn ogen. ‘Mensen oordelen vanzelf.’

Ze ademt diep in en laat de lucht weer ontsnappen. ‘Ik heb seks gehad met zes verschillende mensen.’

‘Tegelijk?’ zeg ik.

Ze port tegen mijn arm. ‘Hou op, zeg. Ik doe mijn best om eerlijk tegen je te zijn. Ik ben nog maar achttien en werd op mijn zestiende ontmaagd. Bovendien heb ik nu ongeveer een jaar geen seks gehad, dus als je het bij elkaar optelt komt het neer op zes mensen in iets meer dan vijftien maanden. Dus om de tweeënhalve maand iemand anders. Dat doen alleen sletten.’

‘Waarom heb je ruim een jaar geen seks gehad?’

Nu rolt zij met haar ogen en ze loopt langs me heen. Ik ga achter haar aan. Bij de schommels gaat ze weer zitten. Ik neem plaats op de schommel naast haar en draai me naar haar toe, maar zij kijkt recht voor zich uit.

‘Waarom heb je ruim een jaar geen seks gehad?’ vraag ik nog eens. ‘Waren de jongens die je in Italië tegenkwam niet leuk?’

Haar gezicht kan ik niet zien, maar haar lichaamstaal maakt me duidelijk dat dit weleens dat ene ding kon zijn. Het ding dat voor mij alles verandert.

‘In Italië was er wel een jongen,’ zegt ze zacht. ‘Maar over hem wil ik niet praten. En ja, hij is de reden waarom ik meer dan een jaar geen seks heb gehad.’ Ze kijkt me aan. ‘Hoor eens, ik weet dat mijn reputatie me vooruitsnelt en ik weet niet of je me daarom mee hiernaartoe genomen hebt, of wat je verwacht dat er aan het eind van deze date zal gebeuren, maar dat meisje ben ik niet meer.’

Ik zet me af met mijn benen, tot mijn schommel weer naar voren gaat. ‘Het enige waarop ik had gehoopt was dat ik je aan het eind van deze date bij je voordeur zou mogen zoenen,’ zeg ik. ‘En dat ik daarbij dan misschien per ongeluk je borsten zou aanraken.’

Ze lacht niet. Opeens vind ik het heel verkeerd dat ik haar hier mee naartoe heb genomen.

‘Six, ik heb je hier niet naartoe gebracht omdat ik iets verwachtte. Ja, ik ben hier vroeger met meisjes geweest, maar dat is alleen omdat ik aan de overkant woon en ik hier vaak kom. En ja, misschien ben ik met al die andere meisjes hiernaartoe gegaan om een beetje privacy te hebben bij het flikflooien, maar ik wilde waarschijnlijk alleen maar dat ze hun mond hielden en mij zoenden, omdat ze me ontzettend op de zenuwen werkten. Maar met jou ben ik hiernaartoe gegaan omdat ik er nog niet klaar voor was om je naar huis te brengen. Met jou hoef ik niet te vrijen; ik vind het veel te leuk om met je te kletsen.’

Ik doe mijn ogen dicht en zou willen dat ik dat niet allemaal had gezegd. Ik weet dat meisjes jongens leuk vinden die zich gedragen als ongeïnteresseerde horken. Meestal gedraag ik me ook zo, maar niet met Six. Misschien omdat ik meestal ook een ongeïnteresseerde hork bén, maar bij haar ben ik zo geïnteresseerd, nieuwsgierig en hoopvol als maar kan.

‘In welk huis woon je?’ vraagt ze.

‘Daar,’ zeg ik, wijzend naar het huis aan de overkant van de straat waar in de woonkamer licht brandt.

‘Echt waar?’ vraagt ze, en ze klinkt oprecht geïnteresseerd. ‘Zijn je ouders thuis?’

Ik knik. ‘Ja, maar die krijg je niet te zien. Het zijn vuile leugenaars, en ik heb al tegen hen gezegd dat ik niet van plan ben jou te komen voorstellen.’

Ik kan voelen dat ze zich naar me toe draait en naar me kijkt. ‘Heb je tegen hen gezegd dat je me nooit gaat meenemen om kennis te maken? Dus je hebt het al over mij gehad?’

Ik kijk haar in de ogen. ‘Ja. Ik heb het al over je gehad.’

Ze glimlacht. ‘Waar is je slaapkamer?’

‘Het eerste raam aan de linkerkant. De slaapkamer van Chunk is het raam rechts, waar licht brandt.’

Ze staat weer op. ‘Zit je raam op slot? Ik zou wel willen weten hoe je slaapkamer eruitziet.’

Jezus, wat is ze nieuwsgierig.

‘Ik wil niet dat je mijn slaapkamer ziet. Daar heb ik me niet op voorbereid. Het is een rommel.’

Ze loopt weg in de richting van de straat. ‘Ik ga toch even kijken.’

Kreunend werp ik mijn hoofd achterover, en dan sta ik op en loop achter haar aan naar het huis.

‘Je bent wel lastig,’ zeg ik als we bij mijn raam zijn. Ze drukt haar handpalmen tegen het glas en probeert het omhoog te schuiven. Het raam komt niet in beweging, dus duw ik haar opzij en maak het voor haar open. ‘Ik ben nog nooit eerder op deze manier mijn slaapkamer binnengeglipt,’ beken ik. ‘Wel naar buiten, maar nooit naar binnen.’

Ze maakt aanstalten om over de vensterbank te klimmen, en ik pak haar bij haar middel om haar een zetje te geven. Ze slaat haar been over de rand en glipt naar binnen. Ik volg haar, loop binnen naar het nachtkastje en knip de lamp aan. Snel kijk ik de kamer door om te checken of er niet iets rondslingert waarvan ik niet wil dat ze het ziet. Ik schop een onderbroek onder het bed.

‘Dat zag ik,’ fluistert ze. Ze loopt naar mijn bed, drukt met haar handen op de matras en komt weer overeind. Langzaam neemt ze de kamer in zich op om zich een beeld van me te vormen. Het is een gek gevoel, alsof ik naakt ben.

‘Fijne kamer,’ zegt ze.

‘Het is een kamer.’

Ze schudt haar hoofd om duidelijk te maken dat ze het daar niet mee eens is. ‘Nee, het is meer dan dat. Dit is de plek waar je woont. Dit is de plek waar je slaapt. Dit is de plek waar je het meest op jezelf kunt zijn. Het is meer dan zomaar een kamer.’

‘Op dit moment voelt het niet erg privé,’ zeg ik terwijl ik haar gadesla als ze haar hand over alle oppervlakken in mijn kamer laat gaan. Ze draait zich naar me toe en kijkt me dan recht aan.

‘Wat in deze kamer is dat ene ding dat het grootste geheim over jou verklapt?’

‘Dat vertel ik je niet.’

Ze houdt haar hoofd schuin. ‘Dus ik heb gelijk. Je hebt geheimen.’

‘Ik heb nooit gezegd dat ik die niet had.’

‘Vertel me er eens een,’ vraagt ze. ‘Eentje maar.’

Ik zou haar al mijn geheimen toevertrouwen als ze er dan mee zou ophouden me zo aan te kijken. Ze ziet er verdomde lief uit. Langzaam loop ik naar haar toe en ze slikt een hap lucht weg. Op een paar centimeter afstand blijf ik staan; dan knik ik naar mijn matras. ‘Op dit bed heb ik nog nooit een meisje gezoend,’ fluister ik.

Ze blikt omlaag naar mijn matras en kijkt dan weer op naar mij. ‘Je verwacht hopelijk niet dat ik geloof dat je nog nooit in je kamer met een meisje hebt liggen vrijen.’

‘Dat heb ik niet gezegd. Ik zei dat ik op dit bed nog nooit een meisje heb gezoend. Dat is de waarheid, want dit is een gloednieuw matras. Die heb ik pas sinds vorige week.’

Ik kan haar blik zien veranderen. Het zware rijzen en dalen van haar borstkas. Ze vindt het leuk dat ik zo dicht bij haar sta en ze vindt het leuk dat ik erop hint dat ik haar op mijn bed wil zoenen.

Ze werpt een blik op het bed. ‘Bedoel je nou dat je me op je bed wil zoenen?’

Ik buig me dichter naar haar toe, tot mijn lippen vlak bij haar oor zijn. ‘Bedoel je nou dat ik het van jou mag doen?’

Zachtjes zuigt ze snel haar adem naar binnen, en ik vind het fijn dat we dit allebei zo voelen. Ik wil haar ontzettend graag zoenen op mijn bed. Het zoenen op zich is daarbij belangrijker dan dat hele bed. Verdomme, het maakt me niet eens uit of het op het bed gebeurt. Ik wil haar gewoon zoenen, op welke plek dan ook. Ik zal haar zoenen, waar ze me dat ook maar toestaat.

Ik overbrug de korte afstand tussen ons in door mijn handen op haar heupen te leggen en haar naar me toe te trekken. Ze pakt mijn onderarmen vast en hapt naar adem. Ik boor mijn vingers in haar heupen en laat mijn wang tegen de hare rusten. Ik strijk met mijn lippen lichtjes langs haar oor en sluit genietend mijn ogen.

Ze ruikt echt heerlijk. Ze voelt echt heerlijk. En ook al heb ik haar tot nu toe niet écht gezoend, ik vind nu al dat ze dat geweldig goed kan.

‘Daniël,’ fluistert ze. Mijn naam rolt over haar lippen en komt tegen mijn schouder tot stilstand. ‘Wil je me nu naar huis brengen?’

Bij die woorden krimp ik in elkaar en meteen vraag ik me af wat ik verkeerd heb gedaan. Een paar lange seconden verroer ik me niet; ik wacht tot het gevoel om haar tegen me aan te hebben me niet langer volkomen verlamt.

‘Je hebt niets verkeerd gedaan,’ zegt ze, om mijn opkomende twijfel te sussen. ‘Ik denk alleen dat ik nu beter naar huis kan gaan.’

Haar stem is zacht en lief, en opeens krijg ik een pesthekel aan al die kerels uit haar verleden die niet in staat waren deze kant van haar te leren kennen.

Ik laat haar niet meteen los. Ik draai mijn hoofd een stukje, tot mijn voorhoofd haar slaap raakt. ‘Hield je van hem?’ vraag ik, terwijl ik het laat gebeuren dat dat briljante brein van me dit moment tussen ons volkomen verpest.

‘Van wie?’

‘Van die gast in Italië,’ verklaar ik me nader. ‘Die vent die je heeft gekwetst. Hield je van hem?’

Haar voorhoofd raakt mijn schouder en uit haar zwijgen kan ik wel opmaken wat het antwoord is, maar ook komen er nu nog meer vragen in me op. Ik wil haar vragen of ze nog steeds van hem houdt. Of ze nog samen zijn. Of ze nog steeds contact hebben.

Maar ik zeg niks, want ik heb zo’n idee dat ze, als dat zo was, nu niet hier bij mij zou zijn. Ik breng mijn hand naar haar achterhoofd en druk mijn lippen tegen haar haar. ‘Laten we zorgen dat je thuiskomt,’ fluister ik.

‘Bedankt voor het trakteren,’ zegt ze als we bij haar voordeur staan.

‘Er viel weinig te kiezen. Jij was van huis gegaan zonder een cent op zak en je schoof mij de rekening onder mijn neus.’

Lachend haalt ze de voordeur van het slot, maar ze doet hem nog niet open. Ze draait zich weer om, slaat haar ogen op en kijkt me aan door wimpers die zo lang en vol zijn dat ik me moet bedwingen om ze niet aan te raken.

Die zoen tijdens het eten was volkomen spontaan, maar ik dacht zeker te weten dat die dit moment makkelijker zou maken.

Alleen is dat niet zo.

Juist omdat het vanavond al een keer gebeurd is, voel ik meer drang om haar te zoenen. En doordat het al een keer gebeurd is en ik weet wat voor ontzettend fijn gevoel ik daarvan krijg wil ik het nog liever, maar nu word ik bang dat ik me er te veel van heb voorgesteld.

Als haar lippen van elkaar gaan, buig ik me naar haar toe.

‘Doe je het deze keer met tong?’ fluistert ze.

Ik knijp mijn ogen dicht en zet een stap naar achteren, uit het veld geslagen. Met mijn handpalmen wrijf ik over mijn gezicht en ik kreun.

‘Verdomme, Six. Ik voel me al zo onhandig. En nu heb jij ook nog eens allerlei verwachtingen.’

Ze glimlacht als ik haar weer aankijk. ‘O, verwachtingen heb ik zeker,’ zegt ze plagerig. ‘Ik verwacht dat dit het meest verpletterende wordt wat ik ooit heb meegemaakt, dus stel me niet teleur.’

Ik zucht en vraag me af of dit moment nog wel te redden valt. Dat betwijfel ik. ‘Ik ga je nu niet zoenen.’

Ze knikt. ‘O, jawel, hoor.’

Ik sla mijn armen voor mijn borst over elkaar. ‘Nee. Ik doe het niet. Ik krijg plankenkoorts van je.’

Ze zet een stap naar me toe, steekt haar handen tussen mijn over elkaar geslagen armen en wrikt ze los. ‘Daniël Wesley, je moet het nog eens doen, omdat jij me dwong je te zoenen in een bomvol restaurant vlak naast een vuile luier.’

‘Het was geen bomvol restaurant,’ onderbreek ik haar.

Ze kijkt me vuil aan. ‘Leg je handen om mijn gezicht, druk me tegen deze muur en steek je tong in mijn mond! Nu!’

Voordat ze om zichzelf kan lachen omvatten mijn handen haar gezicht, duw ik haar met haar rug tegen de muur van haar huis en heb ik mijn lippen op de hare gedrukt. Het gaat zo snel dat ze erdoor wordt overvallen en ze hapt naar adem, waardoor haar lippen nog verder van elkaar gaan dan ze waarschijnlijk van plan was. Zodra ik het puntje van haar tong aanraak met het mijne, grijpt ze met twee vuisten mijn shirt vast en trekt me verder naar zich toe. Ik hou mijn hoofd schuin en zoen haar dieper, omdat ik haar alle gevoelens wil geven die je bij een zoen maar kunt krijgen en ik wil dat ze die allemaal tegelijk ervaart.

Mijn mond heeft er dit keer geen probleem mee om zich te herinneren wat hij moet doen. Wel weet die niet meer zo goed hoe hij kalm aan moet doen. Haar handen woelen door mijn haar, en als ze nog één keer kreunt in mijn mond ben ik bang dat ik haar mee zal sleuren naar de achterbank van mijn auto en ga proberen deze date op een heel goedkope manier te laten eindigen.

Dat kan ik niet doen. Ik kan het niet, ik kan het niet, ik kan het niet. Ik vind dit meisje nu al te leuk, en ook al is dit onze eerste date, door hoe ze is denk ik al aan de volgende. Ik zet mijn handen tegen de muur achter haar hoofd en dwing mezelf om me van haar los te maken.

Allebei hijgen we. We happen naar adem. Ik adem zwaarder dan anders na een zoen. Zij heeft haar ogen dicht en ik vind het prachtig dat ze ze niet meteen opendoet nadat ik haar heb gezoend. Ik vind het mooi dat ze nog even lijkt te willen nagenieten van het gevoel dat ik haar heb gegeven, net zoals ik van haar wil nagenieten.

‘Daniël,’ fluistert ze.

Ik kreun en laat mijn voorhoofd tegen het hare zakken, raak haar wang aan met mijn hand. ‘Als jij mijn naam uitspreekt vind ik die ineens verdomde mooi.’

Ze doet haar ogen open en ik ga achteruit en kijk naar haar omlaag, nog steeds haar wang strelend. Ze kijkt mij net zo aan als ik hoop dat ik haar aankijk: alsof we allebei ons geluk niet kunnen geloven.

‘Ik mag hopen dat je geen klootzak blijkt te zijn,’ zegt ze zachtjes.

‘En ik mag hopen dat het met die gast in Italië over en uit is,’ antwoord ik.

Ze knikt. ‘Dat is het ook,’ zegt ze, hoewel haar ogen een ander verhaal lijken te vertellen. Ik doe mijn best me daar niet in te verdiepen, want hoe het ook in elkaar steekt, het doet er op dit moment niet toe. Ze is nu hier met mij. En daar is ze blij om, dat kan ik wel aan haar merken.

‘Je kunt maar beter niet opnieuw wat beginnen met dat meisje met wie het gisteravond uit is gegaan,’ voegt ze eraan toe.

Ik schud mijn hoofd. ‘Geen sprake van. Niet na dit. Niet na jou.’

Dat antwoord lijkt haar op te luchten.

‘Dit is eng,’ fluistert ze. ‘Ik heb nog nooit eerder een vriendje gehad. Ik weet niet hoe dat moet. Gaan mensen zo snel een exclusieve relatie met elkaar aan? Moeten we nou doen alsof we geen volgende dates meer nodig hebben?’

O lieve god.

Het heeft me nog nooit opgewonden als een meisje me claimde. Meestal ren ik dan zo snel mogelijk de andere kant op. Maar met elke nieuwe zin die over haar lippen rolt wist ze alles wat ik over mezelf dacht te weten uit.

‘Ik heb geen zin om te doen alsof ik geen interesse heb,’ zeg ik. ‘Als jij jezelf ook maar half zo graag mijn vriendin wilt noemen als ik zou willen, bespaart dat mij een hoop gesmeek. Want ik wilde me al letterlijk op mijn knieën laten vallen om je daarom te smeken.’

Speels knijpt ze haar ogen dicht. ‘Laat dat smeken maar zitten. Daar spreekt wanhoop uit.’

‘Jij máákt me ook wanhopig,’ zeg ik terwijl ik mijn lippen weer tegen de hare druk. Deze zoen wil ik simpel houden, al zou ik het liefst haar gezicht weer vastpakken en haar tegen de muur drukken. Ik maak me van haar los en we staren elkaar aan. Zo lang dat ik bang word dat ze een of andere betovering op me heeft losgelaten, want ik heb nog nooit zo graag naar een meisje willen staren als naar haar. Alleen al door naar haar te kijken slaan de vlammen me uit, stokt de adem me in de keel en raak ik er helemaal door van de kook dat ik haar niet ken, maar dat we toch ineens hebben besloten vriendje en vriendinnetje te zijn.

‘Ben je een heks?’ vraag ik.

Haar lach keert terug, en opeens kan het me niet schelen of ze een heks is. Als ze me betoverd heeft, hoop ik niet dat die betovering ooit verbroken wordt.

‘Ik heb geen idee wie je bent en nu ben je plotseling mijn vriendin. Wat heb je verdorie met me gedaan?’

In een verdedigend gebaar steekt ze haar handen op. ‘Hé, geef mij nou niet de schuld. Ik wil al achttien jaar niets van vriendjes weten, en dan kom jij aanzetten met je lompe praatjes en superonhandige eerste zoenen, en moet je me nou zien, schijnheilige die ik ben!’

‘Ik heb je telefoonnummer niet eens,’ zeg ik.

‘Ik weet niet eens wanneer je jarig bent,’ zegt zij.

‘Je bent het allerslechtste vriendinnetje dat ik ooit heb gehad.’

Ze lacht en ik zoen haar opnieuw. Het valt me op dat ik haar elke keer dat ze lacht wil zoenen, en ze lacht veel. Wat betekent dat ik haar ook veel moet zoenen. God, ik hoop maar dat ze niet gaat lachen waar Sky of Holder bij is, want dan zal het nog verrekte moeilijk worden om me in te houden.

‘Je kunt Sky maar beter niets over ons vertellen,’ zeg ik. ‘Ik wil niet dat Holder het al te weten komt.’

‘En hoe moet het dan op school? Ik ga er morgen weer heen. Denk je niet dat het uitkomt als we met elkaar omgaan?’

‘We doen gewoon alsof we een hekel aan elkaar hebben. Dat kan nog leuk worden!’

Ze draait haar gezicht schuin omhoog, vindt opnieuw mijn mond en geeft me een licht kusje. ‘Maar hoe denk je dan van me af te kunnen blijven?’

Ik leg mijn andere hand om haar middel. ‘Ik blijf niet van je af. Ik raak je gewoon aan als ze niet kijken.’

‘Dit wordt echt heel leuk,’ fluistert ze.

Ik glimlach en trek haar weer tegen me aan. ‘Nou en of.’ Ik buig mijn hoofd en zoen haar nog een laatste keer. Dan laat ik haar los, reik achter haar, draai aan de knop van de voordeur van haar huis en doe die open. ‘Tot morgen.’

Ze zet twee stappen naar achteren, tot ze in de deuropening staat. ‘Tot morgen.’

Ze wil zich omdraaien en haar huis in gaan, maar ik pak haar bij haar pols en trek haar weer naar buiten. Ik sla een arm om haar onderrug en buig me naar haar toe tot mijn lippen de hare raken. ‘Ik was vergeten om per ongeluk je borst aan te raken.’

Haar lach vang ik op in mijn mond en met mijn vlakke hand strijk ik licht over haar borst, waarna ik me meteen weer van haar losmaak. ‘Oeps. Sorry.’

Met een hand voor haar mond loopt ze proestend weer naar binnen. Ze doet de deur dicht en prompt laat ik me op mijn knieën vallen en ga dan op mijn rug liggen. Ik kijk recht omhoog naar het afdak boven het portaal, terwijl ik me afvraag wat er in vredesnaam zojuist met mijn hart is gebeurd.

Langzaam gaat de deur weer open en ze blikt op me neer, zoals ik daar languit als een malloot voor haar deur lig.

‘Ik moest even bijkomen,’ zeg ik, en met een glimlach kijk ik naar haar op. Ik excuseer me er niet eens voor dat ik schaamteloos door haar ben getroffen. Ze knipoogt en wil de deur weer dichtdoen.

‘Six, wacht,’ zeg ik. Ik kom overeind. Ze doet de deur weer open en ik reik omhoog, grijp de deurpost vast en buig me naar haar toe. ‘Ik weet dat ik het gisteravond nog met iemand heb uitgemaakt, maar ik kan je verzekeren dat je geen rebound bent. Dat heb je in de gaten, toch?’

Ze knikt. ‘Dat weet ik,’ zegt ze zelfverzekerd. ‘Jij ook niet.’

Na die woorden gaat ze weer naar binnen en doet de deur dicht.

Jezus.

Wat een fucking engel.

3

‘Laten we gaan,’ zeg ik voor de vijfde keer tegen Chunk.

Met een kreun pakt ze haar rugzak, staat op en schuift haar stoel aan. ‘Wat heb jij toch, Daniël? Je hebt anders nooit zoveel haast om naar school te gaan.’ Ze klokt de rest van haar sinaasappelsap naar binnen. Ik sta bij de deur, al vijf minuten, klaar om te vertrekken. Ik hou de voordeur open en loop achter haar aan naar buiten.

In de auto kan ik amper wachten tot ze het portier heeft dichtgetrokken en rijd dan achteruit.

‘Jeetje, waarom heb je zo’n haast?’ vraagt ze.

‘Ik heb helemaal geen haast,’ zeg ik defensief. ‘Jij bent alleen zo ontzettend langzaam.’

Ze mag echt niet weten wat een sneu figuur ik ben. Want ik ben nu al twee uur wakker en heb al die tijd staan popelen om te vertrekken. Als we geen gemeenschappelijke lessen hebben krijg ik Six waarschijnlijk niet voor de lunch te zien, dus ik zou echt niet weten waarom ik zo’n haast heb.

Daar had ik niet aan gedacht. Ik hoop maar dat we wél gemeenschappelijke lessen hebben.

‘Hoe was je date gisteravond?’ vraagt Chunk als ze haar gordel vastklikt.

‘Goed, hoor,’ zeg ik.

‘Heb je haar gezoend?’

‘Yep.’

‘Vind je haar leuk?’

‘Yep.

‘Hoe heet ze?’

‘Six.’

‘Nee, serieus. Hoe heet ze?’

‘Six.’

‘Nee, niet weer een of andere bijnaam die je haar hebt gegeven. Hoe noemen andere mensen haar?’

Ik draai mijn hoofd haar kant op en kijk haar aan. ‘Six. Die noemen haar Six.’

Chunk trekt haar neus op. ‘Wat raar.’

‘Het past bij haar.’

‘Hou je van haar?’

‘Nope.’

‘Zou je dat willen?’

‘Ja…’

Wauw.

Wacht even.

Zou ik dat echt willen?

Ik weet niet. Misschien. Ja? Shit. Ik weet het niet. Is het niet van de pot gerukt dat ik het twee dagen geleden met een meisje heb uitgemaakt en er nu al over nadenk of ik van iemand anders zou kunnen houden?

Nou ja, strikt genomen geloof ik niet dat ik van Val hield. Als het zo uitkwam dacht ik van wel, maar als je echt, oprecht verliefd bent is dat volgens mij onvoorwaardelijk. En mijn gevoel voor Val was zeer zeker niet onvoorwaardelijk. Aan elk afzonderlijk gevoel dat ik voor haar had waren voor mij voorwaarden gebonden. Verdomme, om te beginnen vroeg ik haar alleen maar mee uit omdat ik iets van vijftien tellen dacht dat ze Assepoester was.

Na dat gebeuren in de bezemkast vorig jaar kon ik alleen maar denken aan dat mysterieuze meisje. Ik zocht haar overal, ook al had ik geen idee hoe ze eruitzag. Ik was er vrij zeker van dat ze blond haar had, maar het was donker, dus ik kon me ook vergissen. Ik spitste mijn oren om goed naar de stem te luisteren van ieder meisje langs wie ik heen liep om na te gaan of die klonk zoals zij. Het probleem was dat ze allemáál klonken zoals zij. Het valt niet mee om je een stem te herinneren als je er geen gezicht bij voor je kunt zien, dus vond ik bij ieder meisje met wie ik praatte altijd kleine dingetjes die me aan haar deden denken.

Bij Val had ik mezelf echt wijsgemaakt dat zij Assepoester was. Onderweg naar geschiedenis liep ik op een middag in de gang langs haar heen. Ik had haar al wel eerder gezien, maar had nooit veel aandacht aan haar besteed, omdat ze me een beetje intensief leek in het onderhoud. In het langslopen stootte ik per ongeluk tegen haar schouder, omdat ik mijn hoofd had omgedraaid om iets tegen iemand anders te zeggen. Ze riep me na: ‘Kijk uit je doppen, jongen!’

Ik bleef stokstijf staan. Ik durfde me niet goed om te draaien, want door dat ‘jongen’ was ik gaan denken dat ik dan oog in oog zou komen te staan met het meisje uit de kast. Toen ik eindelijk de moed had verzameld om me naar haar toe te keren, raakte ik er helemaal ondersteboven van hoe sexy ze was. Ik had altijd gehoopt dat als ik er ooit achter zou komen wie Assepoester was, dat ik me dan tot haar aangetrokken zou voelen. Maar Val was veel sexyer dan ik ooit had durven dromen.

Ik liep naar haar terug en vroeg haar om te herhalen wat ze net had gezegd. Ze leek wat ontdaan, maar herhaalde het toch. Toen die woorden weer over haar lippen kwamen, boog ik me zonder aarzelen naar haar toe en zoende haar. En zodra ik haar zoende wist ik dat ze Assepoester niet was. Haar mond voelde anders. Niet op een verkeerde manier, maar gewoon anders. Toen tot me doordrong dat zij het niet was en ik me terugtrok, ergerde ik me een beetje aan mezelf dat ik het niet gewoon uit mijn hoofd kon zetten. Ik zou er nooit achter komen wie dat meisje was geweest, dus had het geen zin steeds naar haar te zoeken. Bovendien was Val echt sexy. Ik dwong mezelf om haar die dag mee uit te vragen, en zo begon onze ‘relatie’.

‘Je bent net mijn school voorbijgereden,’ zegt Chunk.

Ik besef dat ze gelijk geeft en trap op de rem. Ik schakel, rijd achteruit en stop om haar te laten uitstappen. Met een zucht kijkt ze uit het raampje aan de passagierskant.

‘Daniël, we zijn zo vroeg dat er nog helemaal niemand is.’

Ik buig me over haar heen en kijk door haar raampje naar de school. ‘Nee hoor,’ zeg ik, wijzend naar iemand die een parkeerplek op draait. ‘Daar is iemand.’

Ze schudt haar hoofd. ‘Dat is de onderhoudsman. Ik ben verdorie eerder dan de onderhoudsman op school!’ Ze doet het portier open, stapt uit, draait zich dan om en buigt zich voordat ze het portier dichtdoet weer naar binnen. ‘Moet ik er soms van uitgaan dat je me ook een uur te vroeg weer komt ophalen? Staat je brein vandaag afgesteld op de tijd van het oosten?’

Ik negeer haar opmerking en ze slaat het portier dicht. Ik geef gas en rijd naar mijn eigen school.

Ik weet niet in wat voor soort auto ze rijdt, dus ga ik op mijn vaste plekje staan wachten. Er staan een paar andere auto’s, ook die van Sky en Holder, maar ik weet dat zij zoals elke ochtend een rondje maken op het hardloopparcours.

Niet te geloven dat ik niet weet in wat voor auto ze rijdt. Ook weet ik nog steeds haar telefoonnummer niet. Of wanneer ze jarig is. Of wat haar lievelingskleur is of wat ze later worden wil, of waarom ze in godsnaam voor Italië heeft gekozen bij haar uitwisselingsprogramma, of hoe haar ouders heten, of wat voor soort eten ze eet.

Ik krijg klamme handen, dus veeg ik die af aan mijn spijkerbroek, waarna ik het stuur vastpak. Wat nou als ze vervelend doet als er andere mensen bij zijn? Wat als ze een junkie is? Wat als…?

‘Hai.’

Haar stem scheurt me los uit mijn bijna-paniekaanval. Tegelijk maakt die me heel kalm, want zodra ik zie dat ze zich op de passagiersstoel laat glijden, maken mijn ongerechtvaardigde angsten plaats voor pure opluchting.

‘Hai.’

Ze doet het portier dicht, trekt een been op en keert haar gezicht naar me toe. Ze ruikt heel lekker. Ze ruikt helemaal niet naar parfum. Ze ruikt gewoon lekker. Een beetje fruitig.

‘Is jouw paniekaanval al voorbij?’ vraagt ze.

Ik trek een verward gezicht. Maar ik krijg geen tijd om haar antwoord te geven, want ze praat alweer verder.

‘Ik had de mijne vanochtend,’ zegt ze. Ze kijkt naar alles om ons heen, niet in staat om oogcontact met mij te maken. ‘Ik denk aldoor dat we niet goed wijs zijn. Dat die klik die we denken te hebben alleen maar tussen onze oren zit en dat we gisteravond in werkelijkheid niet half zoveel lol hadden als we dachten. Ik ken je niet eens, Daniël. Ik weet niet wanneer je jarig bent, wat je tweede voornaam is, hoe Chunk echt heet, of je huisdieren hebt, wat je straks wilt gaan studeren. We hebben elkaar geen eeuwige trouw beloofd, dat weet ik ook wel; we zijn niet getrouwd en hebben geen seks gehad, maar je moet begrijpen dat ik me er nooit in de verste verte op heb verheugd om een vriend te hebben, en misschien spreekt dat idee me nog steeds niet erg aan, maarre…’

Uiteindelijk draait ze haar gezicht dan toch naar me toe en maakt oogcontact. ‘Maar jij bent heel geestig en het afgelopen jaar is het ergste jaar van mijn leven geweest, en om de een of andere reden voelt het goed om bij je te zijn. Ook al ken ik je amper, wat ik wél van je weet bevalt me echt heel goed.’ Ze legt haar hoofd tegen de hoofdsteun en slaakt een zucht. ‘En je bent lief. Heel lief. Ik vind het fijn om naar je te kijken.’

Ik ga verzitten op mijn stoel en leg ook mijn hoofd tegen mijn hoofdsteun. ‘Ben je uitgepraat?’

Ze knikt.

‘Ik had mijn paniekaanval vlak voordat je net in mijn auto stapte. Maar toen je het portier opendeed en ik je stem hoorde, was die meteen voorbij. Volgens mij is alles nu in orde met me.’

Ze glimlacht. ‘Mooi zo.’

Ik glimlach terug, en we blijven elkaar een paar tellen alleen maar aanstaren. Ik wil haar zoenen, maar ik vind het ook fijn om gewoon naar haar te kijken. Ik zou haar hand willen vastpakken, maar ze laat haar vingers op- en neergaan over de naad in de stoelbekleding en ik vind het leuk om haar dat te zien doen.

‘Ik kan nu beter naar binnen gaan en me aanmelden voor de lessen,’ zegt ze.

‘Zorg dat je wordt ingedeeld bij de tweede lunchploeg.’

Ze knikt. ‘Ik kan niet wachten om vandaag te doen alsof ik je niet kan uitstaan.’

‘Ik kan niet wachten om te doen alsof ik jou nog veel minder kan uitstaan.’

Omdat ik zie dat ze zich wil omdraaien, buig ik me voorover, leg mijn hand in haar nek en trek haar naar me toe. Ik zoen haar om haar goedemorgen te wensen, om haar te begroeten en om afscheid van haar te nemen. Als ik haar loslaat en over haar schouder kijk, zie ik Sky en Holder van het hardloopparcours naar de parkeerplaats lopen.

‘Shit!’ Ik duw haar hoofd omlaag tussen ons in. ‘Ze komen deze kant op.’

‘Oei,’ fluistert ze.

Ze begint de herkenningsmelodie van Mission Impossible te neuriën en ik moet lachen. Ik wil naast haar neerhurken, maar als ze bij mijn auto komen zien ze ons, of we nu ons hoofd gebogen hebben of niet.

‘Ik stap wel uit, zodat ze niet hiernaartoe komen.’

‘Goed idee,’ zegt ze, haar stem gesmoord door haar armen. ‘Volgens mij heb je me net een whiplash bezorgd.’

Ik buig me over haar heen en druk een kus op haar achterhoofd. ‘Sorry. Ik zie je straks. Doe de portieren op slot als je uitstapt.’

Als Holder mijn kant op komt, doe ik het portier open. Ik loop naar hen toe om ze te onderscheppen. ‘Lekker gerend?’ vraag ik als ik bij hen ben.

Allebei knikken ze, buiten adem. ‘Even mijn schone kleren pakken,’ zegt Sky tegen Holder, wijzend naar haar auto. ‘Moet ik de jouwe ook meenemen?’ Holder knikt en ze loopt weg. Holders ogen gaan van de hare naar de mijne.

‘Wat doe jij hier zo vroeg?’ vraagt hij. Hij vraagt het niet op een beschuldigende toon. Hij wil waarschijnlijk gewoon een kletspraatje maken, maar ik schiet toch in de verdediging.

‘Chunk moest vroeg op haar school zijn,’ zeg ik.

Hij knikt, pakt de zoom van zijn shirt vast en veegt ermee over zijn voorhoofd. ‘Kom je vanavond nog?’

Ik denk over zijn vraag na. Ik denk echt diep na, maar ik zou niet weten wat er vanavond op het programma zou staan waar ik heen zou moeten.

‘Daniël, weet je eigenlijk wel waar ik het over heb?’

Ik schud mijn hoofd. ‘Nee, geen idee,’ beken ik.

‘Dat etentje bij Sky thuis. Karen heeft Val en jou toch wel uitgenodigd? Ze geven een groot feest om Sky’s beste vriendin welkom thuis te heten.’

Dat trekt mijn aandacht. ‘Ja, natuurlijk kom ik. Maar Val neem ik niet mee. We hebben het uitgemaakt, weet je nog?’

‘Jawel, maar dat etentje is pas over tien uur. Misschien dat je tegen die tijd wel weer van haar houdt.’

Sky komt naar ons toe en geeft Holder zijn tas. ‘Daniël, heb jij Six gezien?’

‘Nee,’ antwoord ik prompt.

Sky kijkt even in de richting van de school; ze merkt de defensiviteit in mijn snelle antwoord niet op. ‘Dan is ze zich zeker binnen gaan aanmelden voor de lessen.’ Ze wendt zich tot Holder. ‘Ik ga haar zoeken.’ Ze reikt omhoog en geeft hem een kus op zijn wang, maar Holder blijft mij aankijken.

Hij heeft zijn ogen tot spleetjes geknepen.

Dat is geen goed teken.

Sky loopt weg en ik wil achter haar aan gaan. Maar als ik aanstalten maak om ook naar de school te lopen legt Holder zijn hand op mijn schouder, dus blijf ik staan. Ik draai me om, maar het duurt een paar tellen voordat ik hem in de ogen kan kijken. Als ik dat doe, lijkt hij niet blij.

‘Daniël?’

Ik trek een wenkbrauw op en kijk op mijn beurt hem vragend aan. ‘Holder?’

‘Wat voer jij in je schild?’

‘Ik weet niet waar je het over hebt,’ antwoord ik onschuldig.

‘Je weet heel goed waar ik het over heb, want als je liegt praat je altijd in volledige zinnen.’

Over die observatie denk ik een paar tellen na. Is dat waar?

Shit. Het is waar.

Met een zucht laat ik mijn adem ontsnappen en ik doe mijn best erbij te kijken alsof ik hem een bekentenis doe. ‘Oké,’ zeg ik, schoppend tegen de grond onder mijn voeten. ‘Ik heb net seks gehad met Val in mijn auto. Ik wilde niet dat jullie dat te weten kwamen, omdat Sky en jij juist zo blij leken dat het uit was.’

De spanning vloeit weg uit Holders schouders en hij schudt zijn hoofd. ‘Dude, het kan mij geen bal schelen met wie jij iets hebt. Dat weet je.’ Hij loopt weg naar de school, dus ga ik achter hem aan. ‘Behalve als het Six is,’ voegt hij eraan toe. ‘Met Six mag je niets hebben.’

Ik loop door, ook al heb ik de neiging bij die opmerking stokstijf te blijven staan. ‘Ik wil niks met Six,’ zeg ik. ‘Zo leuk is ze nou ook weer niet.’

Hij houdt halt en draait zich met een ruk naar me toe. Hij steekt een vinger op, alsof hij me de les wil lezen. ‘Je mag ook geen lelijke dingen over haar zeggen.’

Jezus. Het kon nog weleens doodvermoeiend worden, in plaats van geinig, om onze relatie voor hem verborgen te houden. ‘Ik mag niet van haar gaan houden, mag geen hekel aan haar krijgen, mag haar niet neuken, mag niets met haar beginnen. Ik heb het begrepen. Verder nog iets?’

Hij denkt even na en laat zijn arm zakken. ‘Nee. Dat is het wel. Zie je bij de lunch.’ Hij draait zich om en loopt naar binnen. Ik kijk achterom naar de parkeerplaats en zie daar Six mijn auto uit glippen. Ze zwaait even snel naar me. Ik zwaai terug, keer me om en ga naar binnen.

Met mijn dienblad loop ik naar de tafel, blij als ik zie dat alleen naast Six nog een plekje vrij is. Als ik dichterbij kom kijkt ze naar me op en haar ogen glimlachen, al is het maar heel even. Ik zet mijn dienblad neer tegenover Holder en pik de draad op van het gesprek dat ze voeren. Iedereen heeft het over het etentje van vanavond bij Sky thuis, maar ik heb daar al eerder gegeten. Karen weet niet wat echt eten is. Ze is veganist, dus meestal sla ik uitnodigingen om bij hen thuis te komen eten af. Alleen vanavond niet.

‘Staat er ook vlees op het menu?’ vraag ik.

Sky knikt. ‘Ja. Jack kookt, om precies te zijn, dus het eten moet in orde zijn. Ik heb ook een chocoladecake gebakken.’

Ik reik over tafel naar het zout, hoewel ik dat niet nodig heb. Maar het geeft me een excuus om me belachelijk dicht naar Six toe te buigen.

‘En, Six, hoe bevallen de lessen?’ vraag ik langs mijn neus weg.

Ze haalt haar schouders op. ‘Goed wel.’

‘Mag ik je rooster eens zien?’

Ze knijpt haar ogen tot spleetjes, alsof ik iets verkeerd doe. Ik kijk haar aan op een manier waarmee ik wil overbrengen dat ze zich nergens zorgen over hoeft te maken. Ook als ik niets voor haar zou voelen, ben ik nog geen hork. Dan zou ik nog steeds gewoon een praatje met haar maken.

‘Jammer dat we geen lessen samen hebben,’ zegt Sky. ‘Wie heb jij voor geschiedenis?’

Six haalt haar rooster uit haar zak en geeft het aan mij. Ik vouw het open en bekijk het snel, maar er staan geen lessen op die ik ook volg. ‘Carson voor geschiedenis,’ zeg ik als antwoord op Sky’s vraag. Ik geef Six haar rooster terug en kijk haar aan om haar te laten weten dat we geen gezamenlijke lessen hebben. Ze lijkt teleurgesteld, maar zegt niets.

‘Kun je nu goed Italiaans praten?’ vraagt Breckin aan Six.

‘Helemaal niet. Ik spreek beter Spaans dan Italiaans. Ik had voor Italië gekozen omdat ik daar genoeg geld voor had en ik liever een halfjaar daar zat dan in Mexico.’

‘Goeie keus,’ zegt Breckin. ‘In Italië zijn de mannen een stuk sexyer.’

Six knikte. ‘Ja, dat zijn ze zeker,’ zegt ze waarderend.

Meteen heb ik geen trek meer en ik laat mijn vork op mijn bord zakken. Het maakt een hard geluid, dus natuurlijk kijkt iedereen naar mij. Het is stil en ongemakkelijk, en iedereen blijft maar staren, dus zeg ik het eerste wat er in me opkomt. ‘Italiaanse mannen zijn te harig.’

Sky en Breckin lachen, maar Six perst haar lippen op elkaar en slaat haar ogen neer naar haar bord.

God, wat ben ik hier slecht in.

Gelukkig komt Val net aanlopen en dat leidt ieders aandacht van mij af.

Wacht even. Zei ik nou ‘gelukkig’? Want dat Val naar ons toe komt is helemaal niet gelukkig.

‘Kan ik je even spreken?’ zegt ze, met een vuile blik omlaag naar mij.

‘Heb ik iets te kiezen?’

‘Gang,’ zegt ze, en met een ruk draait ze zich om om de kantine uit te lopen.

‘Doe ons allemaal een lol en ga even kijken wat Val van je moet,’ zegt Sky. ‘Als je niet met haar meegaat naar de gang komt ze zo meteen terug naar de tafel.’

‘Alsjeblieft, zeg!’ mompelt Breckin.

Ik hoor hun reacties aan en ik weet niet of ze altijd al zo gereageerd hebben op Val of dat ik het nu pas voor het eerst herken, omdat ik eindelijk duidelijkheid heb.

‘Waarom noemt iedereen Tessa Maynard toch Val?’ vraagt Six, in verwarring gebracht.

Breckin wijst over zijn schouder in de richting waarin Val is weggebeend. ‘Tessa is Val. Val is Tessa. Daniël lijkt nooit iemand bij zijn echte naam te kunnen noemen, mocht dat je nog niet zijn opgevallen.’

Ik kijk toe als Six langzaam haar adem naar binnen zuigt en vervolgens mij recht aankijkt. Haar gezicht drukt een en al afkeer uit. ‘Is Tessa Maynard jouw vriendin? Heb jij seks met Tessa Maynard?’

‘Éx-vriendin, en we hádden seks,’ leg ik uit. ‘En ja. Waarschijnlijk heeft dat allemaal plaatsgevonden op hetzelfde moment dat jij verliefd werd op een harige Italiaan.’

Six knijpt haar ogen samen en wendt dan snel haar blik af. Onmiddellijk heb ik spijt van mijn woorden, maar het was maar een grapje. Min of meer. We hóren vals tegen elkaar te doen. Ik heb geen idee of ik haar echt heb gekwetst of dat ze alleen heel goed kan toneelspelen.

Ik zucht, sta dan op en haast me de kantine uit, zodat ik snel weer terug kan naar de tafel, om er hopelijk op de een of andere manier achter te komen dat Six niet echt kwaad op me is.

Ik loop naar de gang, waar Val net buiten de deuren van de kantine staat. ‘Ik neem je terug onder één voorwaarde,’ zegt ze.

Ik ben nieuwsgierig naar wat die voorwaarde is, maar op dit punt doet dat er niet echt toe.

‘Geen interesse.’

Haar mond valt letterlijk open. Nu ik ernaar kijk is het niet eens zo’n leuke mond. Ik heb geen idee hoe ik daar al die andere keren voor heb kunnen vallen.

‘Ik meen het, Daniël,’ zegt ze resoluut. ‘Als je het nog één keer verkloot, ben ik er klaar mee.’

Ik laat mijn hoofd achterover zakken en kijk naar het plafond. ‘Jezus, Tessa,’ zeg ik. Mijn bijnamen is ze niet echt meer waard. Ik kijk haar weer in de ogen. ‘Ik wil helemaal niet dat je me terugneemt. Ik wil niks met je. Ik wil niet eens meer met je zoenen. Je bent vals.’

Ze kijkt schamper, maar blijft stokstijf staan. ‘Meen je dat serieus?’ vraagt ze, stomverbaasd.

‘Serieus. Ik ben er heel zeker van. Volkomen overtuigd. Ik heb het licht gezien. Kies jij maar.’

Ze gooit haar handen in de lucht, maakt rechtsomkeert en beent weer naar de kantine. Ik loop naar de deuren en doe ze open. Vanaf onze tafel staart Six me aan, dus werp ik een snelle blik op de rest van de groep. Niemand let op ons, dus wenk ik haar mee naar de gang. Vlug neemt ze een slokje water, staat dan op en excuseert zich tegenover de anderen. Terwijl zij naar de uitgang loopt, stap ik uit het zicht. Wanneer de deuren opengaan grijp ik haar onmiddellijk bij haar pols en trek haar mee naar de kluisjes. Daar duw ik haar tegenaan en ik druk mijn mond op de hare. Haar handen gaan meteen naar mijn haar en we zoenen elkaar snel, alsof we betrapt kunnen worden.

Wat ook inderdaad zou kunnen.

Na zeker een minuut duwt ze me lichtjes tegen mijn borst, dus maak ik me van haar los.

‘Ben je kwaad?’ flap ik er bijna uit tussen twee hijgende ademhalingen door.

‘Nee,’ zegt ze hoofdschuddend. ‘Waarom zou ik kwaad zijn?’

‘Omdat Val Tessa is en je Tessa duidelijk niet erg ziet zitten, en omdat ik even jaloers was en Italiaanse mannen harig noemde.’

Ze lacht. ‘We spelen toneel, Daniël. Ik was eerlijk gezegd best onder de indruk. En het wond me wel op dat je jaloers werd. Maar dat Val Tessa is bevalt me een stuk minder. Niet te geloven dat jij seks hebt gehad met Tessa Maynard!’

‘Ik kan niet geloven dat jij seks hebt gehad met zo ongeveer iedereen,’ antwoord ik plagerig.

Ze grijnst. ‘Eikel.’

‘Slet.’

‘Kom je vanavond op mijn etentje?’ vraagt ze.

‘Wat een stomme vraag.’

Een glimlach verbreidt zich langzaam over haar gezicht en dat ziet er zo verdomde sexy uit dat ik het niet kan laten om haar weer te zoenen.

‘Ik moet terug,’ fluistert ze, en ik stap achteruit.

‘Ja, ga maar terug. Ik moet ook terug.’

‘Jij eerst. Ik moet nu naar de administratie om een probleempje met mijn rooster op te lossen.’

‘Oké,’ zeg ik. ‘Ik ga eerst, maar ik zal je missen totdat je terug bent bij de tafel.’

‘Teiltje!’ zegt ze.

‘Jij ziet er vast heel schattig uit als je over een teiltje hangt. Je kots is vast ook heel schattig. Die is waarschijnlijk kauwgomroze.’

‘Jij bent echt walgelijk.’ Ze lacht en reikt omhoog om me nog een zoen te geven. Dan geeft ze een duwtje tegen mijn borst en glipt tussen mij en het kluisje vandaan. Met twee handen tegen mijn rug duwt ze me naar de kantinedeuren. ‘Doe alsof er niets aan de hand is.’

Ik draai me om om naar haar te knipogen en loop de deuren weer door. Losjesweg kom ik terug naar de tafel en ga zitten.

‘Waar is Six?’ vraagt Breckin.

Ik haal mijn schouders op. ‘Hoe moet ik dat weten? Ik heb druk staan vozen met Val op de gang.’

Sky schudt haar hoofd en legt haar vork neer. ‘Ik heb meteen geen trek meer, Daniël. Je wordt bedankt.’

‘Vanavond bij het etentje krijg je je eetlust wel weer terug,’ zeg ik.

Sky schudt weer haar hoofd. ‘Niet als Val en jij ook komen. Als je over mijn chocoladecake heen kwijlt krijg je daar niets van.’

‘Sorry, Tietebel,’ zeg ik. ‘Maar Val is er vanavond niet bij. Ik kom wél.’

‘Dat is je geraden,’ mompelt Breckin binnensmonds.

Ik sla mijn ogen naar hem op en hij kijkt me uitdagend aan.

‘Wat zit je nou te mompelen, Poederkwast?’ Hij vindt het vreselijk als ik hem zo noem, maar hij zou moeten weten dat ik alleen bijnamen bedenk voor mensen die ik graag mag. Volgens mij weet hij dat ook wel, want hij doet er niet al te moeilijk over.

‘Ik zei: dat is je geraden,’ zegt hij nog eens, nu wat harder. Hij wendt zich tot Sky, die naast hem zit. ‘Zes uur, toch?’

Sky knikt. ‘Zes uur, half zeven.’

‘Ik kom om zes uur,’ zegt Breckin. Grijnzend kijkt hij weer naar mij. ‘Wedden dat jij ook om zes uur komt, Daniël? Is zes uur een goed tijdstip voor jou? Zie je zes uur wel zitten?’

Hij heeft ons door. De rat.

‘Zes uur is prima,’ zeg ik, zonder zijn blik los te laten. ‘Mijn favoriete uur van de dag.’

Hij glimlacht veelbetekenend, maar ik maak me geen zorgen. Ik heb zo’n idee dat hij dit net zo leuk gaat vinden als ik.

‘Is het opgelost?’ vraagt Sky aan Six als die terugkomt naar de tafel. Six knikt en gaat zitten. Terwijl ze een comfortabele houding zoekt, strijkt haar hand langs mijn bovenbeen. Ik druk mijn knie tegen de hare en tegelijk pakken we onze vorken op en nemen een hapje eten.

Het is een helse kwelling dat ze maar een paar centimeter van me af zit en dat ik haar niet mag aanraken. Ik begin haast te denken dat ik me nog beter naar haar toe kan buigen om haar te zoenen – laat Holder dan maar tekeergaan – dan doen alsof ik haar niet wil.

Vanaf het moment dat ze gisteravond in haar huis verdween heb ik me rustelozer gevoeld dan ooit tevoren. Geen moment kan ik stilzitten. Ik zit almaar met mijn vingers te trommelen en met mijn been te wippen. Als zij niet in de buurt is krijg ik de neiging om aan mijn huid te gaan krabben, alsof ik neerdaal uit een high.

Zo voelt het precies: alsof ze een drug is waar ik onmiddellijk aan verslaafd ben geraakt, maar waar ik geen voorraadje van heb. Het enige wat de hunkering bevredigt is haar lach. Of haar glimlach, of haar zoen, of het gevoel als ze dicht tegen me aan gedrukt staat.

God, wat is het moeilijk om haar niet aan te raken. Heel moeilijk.

Ze moet hard lachen om iets wat Sky heeft gezegd en de hunkering is bijna niet om uit te houden, want ik wil dat geluid ontzettend graag met mijn mond opvangen.

Ik leg mijn vork op mijn bord, laat mijn hoofd in mijn handen zakken en kreun. ‘Lach niet zo,’ zeg ik zachtjes.

Ze lacht kennelijk te hard om me te kunnen verstaan, dus keer ik me naar haar toe en zeg het nog eens. ‘Six. Lach niet zo. Alsjeblieft.’

Haar mond klapt dicht en ze kijkt me aan. ‘Párdon?’

Vrijwel tegelijkertijd geeft Holder me een harde trap tegen mijn knie. Ik schiet naar achteren, trek mijn been op en wrijf erover. ‘Wat heb jij nou, man?’

Holder kijkt me aan alsof ik achterlijk ben. ‘Wat mankeer jíj, verdomme? Ik had je toch gezegd dat je niet lelijk tegen haar mocht doen?’

Ha. Denkt hij dat ik lelijk doe? Hij moest eens weten hoe aardig ik nu voor haar zou willen zijn.

‘Bevalt mijn lach je soms niet?’ zegt Six. Aan haar stem kan ik wel horen dat ze weet dat haar lach mij juist heel goed bevalt, maar ze geniet ervan dat Holder er geen idee van heeft wat die met me doet.

‘Nee,’ grauw ik terwijl ik terugschuif naar de tafel.

Ze lacht weer, en als ik dat hoor krimp ik in elkaar.

‘Ben jij altijd zo chagrijnig?’ vraagt ze. ‘Moet ik je vriendin soms gaan halen, zodat zij je kan opvrolijken?’

‘Nee!’ roepen Sky en Breckin tegelijkertijd.

Ik kijk naar Six. ‘Denk je dat mijn vriendin mij kan opvrolijken?’

Ze grijnst. ‘Ik denk dat die “vriendin” van je niet goed wijs is dat ze iets met jou wil.’

Ik schud mijn hoofd. ‘Mijn vriendin neemt heel verstandige beslissingen. Ik kan niet wachten om haar vanavond te laten zien hoe slim ze was toen ze besloot verkering met mij te nemen.’

‘Je zei toch net dat ze niet mee zou komen naar het etentje?’ zegt Sky teleurgesteld.

Six’ hand glipt onder tafel en zachtjes begint ze over mijn knie te wrijven, op de plek waar Holder me net heeft geschopt.

‘Jezus christus,’ mompel ik, en ik leun voorover. Ik plant mijn ellebogen op tafel en haal mijn handen over mijn gezicht in een poging het gevoel te negeren dat Six zojuist mijn borstkas is binnengekropen en zich om mijn hart heen wikkelt.

‘Is de pauze al afgelopen?’ vraag ik aan niemand in het bijzonder. ‘Ik moet hier weg.’

Holder kijkt op zijn telefoon. ‘Nog vijf minuten.’ Hij kijkt weer naar mij. ‘Voel je je wel goed, Daniël? Je bent jezelf niet vandaag. Ik begin me een beetje zorgen te maken.’

Six’ hand ligt nog steeds op mijn knie. Terloops laat ik mijn eigen hand zakken, steek die onder tafel en leg hem over de hare. Zij draait haar hand om en ik vlecht onze vingers door elkaar en geef haar een kneepje.

‘Ik weet het,’ zeg ik tegen Holder. ‘Ik heb een beetje een rare dag. Vrouwen… Die kunnen dat met je doen.’

Hij kijkt me nog steeds argwanend aan. ‘Wat haar betreft moet je echt dingen op een rijtje zien te krijgen. Wij zijn het punt dat we met je te doen hebben allang voorbij, want nu is het alleen nog maar irritant.’

‘Het helpt ook niet dat ze vroeger zo’n slet was,’ zegt Six.

‘Six!’ zegt Sky met een lach. ‘Wat gemeen van je.’

Six haalt haar schouders op. ‘Het is waar. Daniëls vriendin was een enorme, dikke slet. Ik heb gehoord dat ze in ruim een jaar met wel zes verschillende jongens seks heeft gehad.’

‘Praat niet zo over mijn vriendin,’ zeg ik. ‘Wie kan het iets schelen wat ze vroeger allemaal heeft uitgespookt? Ik kan er in elk geval niet mee zitten.’

Six knijpt in mijn hand, trekt de hare dan los en legt hem weer op tafel. ‘Sorry,’ zegt ze. ‘Dat was niet aardig van me. Mocht het helpen: ik heb gehoord dat ze goed kan zoenen.’

Ik grijns. ‘Fenomenaal goed.’

De bel gaat en iedereen pakt zijn dienblad op. Ik zie dat Six geen haast maakt, dus neem ik ook de tijd. Sky kust Holder op zijn wang en loopt dan met Breckin naar de uitgang. Holder pakt allebei hun dienbladen en slaat zijn ogen naar me op. ‘Tot vanavond,’ zegt hij. ‘En ik mag verdomme hopen dat we dan de echte Daniël weer te zien krijgen, want je doet vandaag wel heel raar.’

‘Weet ik,’ zeg ik, en ik wijs even naar mijn hoofd. ‘Door haar zit ik helemaal in de knoop in mijn bovenkamer. Het is een zootje. Ik raak de kluts kwijt.’

Holder schudt zijn hoofd. ‘Dat bedoel ik. Vandaag lijk je wel meer onder invloed van Val dan ooit. Idioot gewoon.’ Nog steeds in verwarring loopt hij weg. Het zit me niet helemaal lekker dat ik tegen hem lieg, maar dat is zijn eigen schuld. Als hij niet had geprobeerd me voor te schrijven met wie ik wel en niet mag daten, zou ik het ook niet voor hem verborgen hoeven te houden.

‘Dat was leuk,’ zegt Six zachtjes. Ze wil haar dienblad oppakken, maar ik hou haar tegen. Ik zet een stap naar haar toe en kijk haar strak in de ogen.

‘Waag het niet nog eens mijn vriendin te beledigen. Begrepen?’

Ze perst haar lippen op elkaar om niet te glimlachen. ‘Begrepen.’

‘Ik wil met je meelopen naar je kluisje. Wacht op me.’

Ze knikt, en nu lukt het haar nauwelijks nog haar glimlach te onderdrukken. Ik pak onze dienbladen, schuif ze in het rek en loop terug naar de tafel. Ik kijk rond en zie niemand die aandacht aan ons besteedt, dus buig ik me snel naar haar toe, druk een korte kus op haar lippen en trek me dan weer terug.

‘Daniël Wesley, straks word je nog betrapt,’ zegt ze met een grijns. Ze draait zich om en gaat de kantine uit. Onopvallend leg ik een hand op haar onderrug en loop met haar mee.

‘God, dat mag ik hopen,’ zeg ik. ‘Als ik nog een keer zo’n lunch mee moet maken, hou ik het niet meer en eindig jij op je rug op tafel.’

Ze lacht. ‘Je weet het leuk te brengen.’

Vanuit de kantine lopen we naar haar kluisje. Dat is in een andere gang dan het mijne, dus dat is knap lastig. We hebben geen enkele gezamenlijke les en op school krijg ik haar dus in de gangen niet te zien. Ik weet ook wel dat ik nog geen volle dag iets met haar heb, maar ik mis haar nu al.

‘Mag ik voor het etentje naar je toe komen?’ vraag ik haar.

Ze schudt haar hoofd. ‘Nee. Ik ga Karen en Sky helpen met de voorbereidingen. Na school ga ik er meteen heen.’

‘En na het etentje?’

Weer schudt ze haar hoofd, terwijl ze ondertussen haar boeken omwisselt. ‘Sky klimt elke avond door mijn raam naar binnen. Dan mag je niet in mijn kamer zijn.’

‘Ik dacht dat je raam niet meer werd gebruikt.’

‘Niet meer door mensen met een penis.’

Ik lach. ‘En als ik je nou zeg dat ik geen penis heb?’

Ze neemt me op. ‘Dat zou ik denk ik fijn vinden. Met mensen met een penis heb ik niet zulke goede ervaringen.’

Ik schud mijn hoofd. ‘Dat vindt mijn penis niet leuk om te horen. Die heeft nogal een gevoelig ego.’

Ze glimlacht, klapt haar kluisje dicht en leunt ertegenaan. ‘Nou, misschien moet je dan na school maar naar huis gaan en zijn ego een beetje strelen, tot hij zich beter voelt.’

Ik trek een wenkbrauw op. ‘Je hebt zojuist een grap over masturbatie gemaakt.’

Ze knikt. ‘Inderdaad.’

‘Ik heb de coolste vriendin van de hele wereld.’

Ze knikt nog eens. ‘Inderdaad.’

‘Dan zie ik je weer bij het etentje.’

‘Inderdaad,’ zegt ze.

‘Kunnen we ertussenuit knijpen om een potje te vrijen terwijl iedereen zit te eten?’

Ze knijpt haar ogen een stukje dicht, alsof ze daar serieus over nadenkt. ‘Ik weet niet. We zien wel hoe het loopt.’

Ik knik en leun met mijn schouder tegen het kluisje naast het hare. We staan op maar een paar centimeter afstand van elkaar en staren elkaar weer aan. Heerlijk zoals ze naar me kijkt – alsof ze daar echt van geniet.

‘Geef me je telefoonnummer,’ zeg ik.

‘Zolang je maar niet van plan bent me foto’s te sturen van hoe je na school je ego streelt.’

Ik grijp naar mijn hart. ‘Verdorie, Six. Ik hou van elk woord dat van jouw lippen rolt.’

‘Pik,’ zegt ze droogjes.

Ze is evil.

‘Behalve dát dan,’ zeg ik. ‘“Pik” vind ik geen fijn woord.’

Ze lacht en maakt haar kluisje weer open. Ze haalt er een pen uit en pakt mijn hand vast. Daar schrijft ze haar telefoonnummer op, waarna ze de pen weer opbergt. ‘Tot vanavond, Daniël.’ Ze wil weglopen. Ik kan alleen maar knikken, want ik weet vrij zeker dat haar stem zojuist knetterhard heeft gevreeën met mijn oren. Ze draait zich om en verdwijnt de gang in, en dan verschijnt er ineens iets in mijn gezichtsveld.

Ik kijk in een paar ogen die mij vuil aankijken.

‘Wat moet je, Poederkwast?’ vraag ik hem terwijl ik me afzet tegen het kluisje.

‘Vind je haar leuk?’

‘Wie?’ vraag ik, alsof ik hem zogenaamd niet begrijp. Ik weet niet waarom ik probeer te doen alsof mijn neus bloedt. We weten allebei over wie hij het heeft.

‘Ik vind het wel aandoenlijk,’ zegt hij. ‘Ik kan goed merken dat zij jou ook wel ziet zitten.’

‘O ja?’

‘Jij bent een open boek. En tja, ik weet niet hoe, maar ik merk aan haar dat ze jou ook leuk vindt. Schattig, hoor. Waarom probeer je het te verbergen? Of liever gezegd: voor wie?’

‘Voor Holder. Hij zegt dat ik niks met haar mag beginnen.’ Ik loop in de richting van mijn lokaal en Breckin begint in dezelfde pas te lopen.

‘Hoezo niet? Omdat je een eikel bent?’

Ik blijf staan en kijk hem aan. ‘Bén ik een eikel?’

Breckin knikt. ‘Ja. Ik dacht dat je dat zelf ook wel wist.’

Ik lach en loop verder. ‘Hij denkt dat het dan misgaat tussen ons, omdat we allemaal beste vrienden zijn.’

‘Daar heeft hij gelijk in. Dan gáát het ook mis.’

Opnieuw blijf ik staan. ‘Wie kan nou zeggen of het tussen Six en mij goed of fout zal lopen?’

‘Je kent haar toch nog maar net? Twee dagen toch pas?’

‘Dat doet er niet toe,’ zeg ik defensief. ‘Zij is anders. Ik heb een goed gevoel over haar.’

Breckin neemt me even op en glimlacht dan. ‘Dit wordt leuk. Tot vanavond.’ Hij draait zich om en loopt de andere kant op, maar blijft dan staan en kijkt weer naar mij. ‘Als je me nog één keer Poederkwast noemt, verklap ik jullie geheim.’

‘Oké, Poederkwast.’

Hij lacht en steekt zijn vinger naar me uit. ‘Zie je nou? Een enorme eikel!’

Hij keert zich om en gaat naar zijn lokaal. Ik haal mijn telefoon uit mijn zak en open Vals contactgegevens. Ik druk op Delete en zet Six’ nummer erin. Ik wacht tot ik in mijn klas ben en stuur haar dan een berichtje.

Ik wil niet wanhopig overkomen.

4

Ik: Doe of je even naar de wc moet of zoiets.

Ik leg mijn telefoon weer op tafel en eet verder. Ik ben hier nu al bijna een uur en Six en ik hebben amper kans gekregen om een woord met elkaar te wisselen. Ik weet niet of het wel nodig is dat Breckin ons geheim verraadt, want ik sta op het punt mijn geduld te verliezen en het zelf te vertellen.

Ik weet dat iedereen nieuwsgierig is naar haar Italiaanse reis, maar ze lijkt er niet graag over te willen praten. De antwoorden die ze geeft zijn kort en bondig, en ik vind het vreselijk dat ik de enige lijk te zijn die in de gaten heeft dat ze het liefst over Italië zou zwijgen. Maar ik vind het ook fijn dat ik de enige ben die het in de gaten heeft, want dat bewijst dat de band die ik met haar voel, wat voor band dat ook is, echt is. Ik heb het idee dat ik haar beter ken dan alle anderen hier. Misschien zelfs beter dan Sky haar kent.

Ook al is dat een absurd gevoel, want ik weet nog steeds niet wanneer ze jarig is.

Six: Er is maar één wc op de gang. Zelfs als ik daarheen ga zou het te veel opvallen als je opstond en achter me aan ging.

Ik lees haar berichtje en kreun hardop.

‘Alles kits?’ vraagt Jack. Hij zit naast me aan tafel, wat op elk ander moment prima zou zijn, maar ik zou liever hebben dat Six op zijn stoel zat. Ik knik en leg mijn telefoon omgekeerd op tafel.

‘Irritant drama met mijn vriendin,’ zeg ik.

Hij knikt en wendt zich tot Holder om hun gesprek weer op te pakken. Six is in discussie met Sky en Karen. Breckin kon uiteindelijk niet komen, en dat is waarschijnlijk maar goed ook. Ik weet namelijk niet of ik er wel mee overweg had gekund dat hij op de hoogte is.

Op dit moment voer ik aan de eettafel alleen een stille strijd met mijn eigen ongeduld.

‘Voor ik het vergeet,’ zegt Six met luide stem. ‘Ik heb voor jullie allemaal een cadeautje meegenomen.’ Ze schuift haar stoel naar achteren. ‘Ik heb ze thuis liggen. Zo terug!’ Ze staat op, zet twee stappen en keert zich dan naar ons om. ‘Daniël? Ze zijn nogal zwaar. Wil je me even helpen?’

Nu niet te enthousiast doen, Daniël.

Ik slaak een diepe zucht. ‘Best hoor,’ zeg ik terwijl ik opsta van mijn stoel. Ik kijk naar Holder, rol met mijn ogen en ga achter Six aan naar buiten. Geen van tweeën zeggen we iets terwijl we naar de zijkant van het huis lopen. Bij het raam van haar kamer keert ze zich om.

‘Ik heb gelogen,’ zegt ze. Ze kijkt bezorgd, en dat maakt mij ook bezorgd.

‘Waarover?’

Ze schudt haar hoofd. ‘Ik heb helemaal geen cadeautjes gekocht. Maar ik kan al die vragen geen tel langer meer verdragen. Dat hele etentje hangt me de keel uit, want als ik jou aan de overkant van de tafel zie zitten wil ik alleen maar met jou samen zijn. Maar cadeautjes heb ik dus niet. Hoe kan ik nou zonder cadeautjes nog terugkomen?’

Ik doe mijn best om niet te gaan lachen, maar ik vind het heerlijk dat zij net zo geïrriteerd is als ik daarnet. Ik begon al bang te worden dat ik een probleem had.

‘We kunnen hier blijven en niet meer teruggaan.’

‘Dat zou kunnen,’ stemt ze met me in. ‘Maar dan komen ze ons uiteindelijk zoeken. En het zou ook onbeleefd zijn, want Jack en Karen hebben veel moeite gedaan om een feestmaal voor me klaar te maken, en… O mijn god, wat nou als het waar is, Daniël?’

Ik weet niet of het aan mij ligt of dat zij alleen maar moeilijk te volgen is, maar ik heb geen idee waar ze het over heeft. ‘Als wát waar is?’

Snel laat ze haar adem ontsnappen. ‘Wat nou als onze gevoelens alleen maar omgekeerde psychologie zijn? Wat nou als Holder tegen je had gezegd dat je op zaterdagavond juist met me uit moest gaan? Dan had je misschien helemaal geen belangstelling voor me gehad. Stel nou dat we elkaar alleen maar zo leuk vinden omdat het niet mag? Stel nou dat we, zodra ze achter de waarheid komen, elkaar niet kunnen uitstaan?’

Ik vind het heel vervelend dat de bezorgdheid in haar stem oprecht klinkt, want dat betekent dat ze echt gelooft in de onzin die ze nu uitkraamt.

‘Denk je dat er een kans is dat ik je alleen maar leuk vind omdat ik geacht word je níét leuk te vinden?’

Ze knikt.

Ik pak haar hand en trek haar mee terug naar de voorkant van het huis.

‘Daniël, ik heb geen cadeautjes!’

Ik negeer haar en loop met haar naar de deur, doe die open en been regelrecht met haar naar de keuken.

‘Hé!’ roep ik. Iedereen keert zich om en kijkt ons aan. Ik werp een blik op Six, die grote ogen heeft opgezet. Ik haal diep adem en richt me dan tot de tafel. Vooral tot Holder.

‘Zij heeft mij een boks gegeven,’ zei ik, wijzend naar Six. ‘Ik kan er ook niets aan doen. Ze heeft een hekel aan tassen en ze heeft me een boks gegeven, en daarna moest ik haar duwen op die stomme draaimolen. Dáárna wilde ze dat ik haar liet zien waar ik seks had gehad in het park, en vervolgens dwong ze me om stiekem mijn eigen slaapkamer binnen te glippen. Ze is maf en de helft van de tijd kan ik haar niet bijbenen, maar ze vindt mij ontzettend geestig. En Chunk vroeg me vanochtend of ik dacht op een dag van haar te gaan houden, en toen realiseerde ik me dat ik nooit had gehoopt meer van iemand te houden dan van haar. Dus iedereen die er problemen mee heeft dat wij samen iets hebben moet daar maar overheen zien te stappen, want…’ Ik zwijg even en keer me naar Six. ‘Want jij hebt mij een boks gegeven, en het kan me geen bal schelen wie allemaal weet dat we samen zijn. Ik ga nergens heen en ik wil ook helemaal nergens heen, dus denk maar niet dat ik gek op je ben omdat iemand van me wil dat ik níét gek op je ben.’ Ik breng mijn handen omhoog en keer haar gezicht schuin naar het mijne. ‘Ik ben gek op je omdat je geweldig bent. En omdat ik per ongeluk je borst mocht aanraken.’

Ze glimlacht breder dan ik haar ooit heb zien glimlachen. ‘Daniël Wesley, waar heb je die gelikte moves geleerd?’

‘Geen moves, Six. Charisma.’

Ze slaat haar armen om mijn hals en zoent me. Ik wacht op het moment dat Holder me van haar wegtrekt, maar dat moment komt niet. We zoenen wel dertig seconden, voordat iedereen zijn keel begint te schrapen. Als Six me loslaat, glimlacht ze nog steeds.

Ze geeft me een duwtje tegen mijn borstkas. ‘Hou op! Hou op met dingen zeggen waarom ik moet grijnzen als een malloot. Ik heb al pijn in mijn gezicht vanaf het eerste moment dat ik je zag.’

Ik trek haar tegen me aan en omhels haar, en ineens dringt het tot me door dat we nog steeds bij Sky in de keuken staan en dat iedereen ons nog steeds aanstaart. Aarzelend draai ik me om en kijk naar Holder om te checken hoe kwaad hij is. Hij heeft me nog nooit een klap verkocht, maar ik heb gezien waartoe hij in staat is en heb echt geen zin om dat zelf mee te maken.

Maar als ik hem in de ogen kijk… glimlacht hij. Hij glimlacht echt.

Sky bet haar ogen met een servet.

Karen en Jack glimlachen allebei.

Het is raar.

Heel raar.

‘Praten jullie soms met mijn ouders?’ vraag ik behoedzaam. ‘Hebben zij jullie die vuile trucs van hen geleerd met omgekeerde psychologie?’

Karen is de eerste die iets zegt. ‘Ga zitten, jullie twee. Jullie eten wordt koud.’

Ik kus Six op haar voorhoofd en ga weer aan tafel zitten. Telkens kijk ik even naar Holder, maar die lijkt helemaal niet van slag. Hij lijkt zelfs wel een beetje onder de indruk.

‘Waar is verdorie mijn cadeautje?’ vraagt Jack aan Six.

Ze schraapt haar keel. ‘Ik heb besloten om te wachten tot kerst.’ Ze pakt haar glas op, brengt het naar haar lippen en kijkt naar mij. Ik glimlach naar haar.

De anderen praten weer met elkaar verder waar ze waren gebleven toen wij binnenkwamen. Niemand lijkt er echt ondersteboven van te zijn. Ze doen alsof het allemaal doodnormaal is. Alsof het iets natuurlijks is: Six en ik.

En dat snap ik ook, want dat is ook zo. Wat we ook hebben samen, het is goed, en ook al weet ik nog steeds niet wanneer ze jarig is, ik weet dat dit oké is. En aan haar gezicht te zien weet zij dat ook.

‘Dit vind ik wel een leuke,’ zeg ik met een blik op de foto in mijn handen. Ik zit op de grond in Sky’s slaapkamer en leun tegen de muur. Six laat Sky, Holder en mij de foto’s zien die ze in Italië heeft genomen.

‘Welke heb je daar?’ vraagt ze. Ze ligt naast me op de grond. Ik kijk naar haar omlaag en keer de foto naar haar om. Ze rolt even met haar ogen en schudt haar hoofd. ‘Die vind je alleen maar leuk omdat mijn decolleté er goed op staat.’

Meteen draai ik de foto terug. Ze heeft gelijk. Haar decolleté ziet er super uit. Maar dat is helemaal niet de reden waarom deze foto me meteen zo goed beviel. Hier ziet ze er gelukkig uit. Sereen.

‘Die heb ik genomen op de dag dat ik in Italië aankwam,’ zegt ze. ‘Je mag hem wel houden.’

‘Dank je. Maar ik was toch al niet van plan hem aan je terug te geven.’

‘Beschouw het maar als een verjaardagscadeautje,’ zegt ze.

Prompt kijk ik omlaag op mijn telefoon hoe laat het is. ‘O. Wauw. Het is echt onze verjaardag.’ Ik ga verzitten en kom over haar heen hangen. ‘Dat was ik bijna vergeten. Ik ben wel het slechtste vriendje ooit! Niet te geloven dat je me nog niet hebt gedumpt.’

Ze grijnst. ‘Het geeft niet. Je kunt er de volgende keer wel aan denken.’ Ze legt haar hand in mijn nek en trekt me naar zich toe, tot onze lippen elkaar raken.

‘Verjaardag?’ zegt Sky, in verwarring gebracht. ‘Hoelang hebben jullie dan precies iets samen?’

Ik maak me van Six los en ga weer tegen de muur geleund zitten. ‘Op de minuut af vierentwintig uur.’

Er daalt een ongemakkelijke stilte neer, die Holder natuurlijk verbreekt. ‘Ben ik de enige die hier geen goed gevoel over heeft?’

‘Ik vind het super,’ zegt Sky. ‘Ik heb Six nog nooit zo… vrolijk meegemaakt. Zo gelukkig? Zo vol vuur? Het staat haar goed.’

Six gaat rechtop zitten, slaat haar armen om mijn nek en trekt me mee naar de grond. ‘Dat komt doordat ik nog niet eerder iemand heb meegemaakt die net zulke grove en onfatsoenlijke praatjes uitslaat en die zo vreselijk slecht is in eerste zoenen als Daniël.’ Ze brengt mijn mond naar de hare en lachend om zichzelf zoent ze me.

Dit is een eerste keer. Een zoen en een lach tegelijkertijd? Ik geloof dat ik in de hemel ben.

‘Six heeft ook een slaapkamer, weet je,’ merkt Holder op.

Six stopt met lachen. Én ze houdt op me te zoenen.

Holder komt op mijn zwarte lijst.

‘Six wil geen penissen in haar slaapkamer,’ antwoord ik hem terwijl ik naar haar omlaag blijf kijken.

Six brengt haar mond naar mijn oor. ‘Zolang je maar niet van me verwacht dat ik vanavond je ego streel, heb ik best zin om je op mijn bed te zoenen.’

Ik wist niet dat mensen zich zo snel konden bewegen als ik me nu beweeg. Dit moet wel een of ander record zijn, want ik heb mijn handen al bij haar rug en knieën en til haar in mijn armen voordat goed en wel tot me is doorgedrongen wat ze net zei. Ze slaat haar armen om mijn nek en slaakt een kreetje als ik linea recta met haar naar Sky’s raam been. Voorzichtig zet ik haar neer, maar dan duw ik haar zo ongeveer naar buiten. Zonder Sky of Holder gedag te zeggen klauter ik vlak achter haar aan.

‘Ze doen zo maf tegen elkaar,’ hoor ik Sky zeggen voordat ik helemaal het raam uit ben.

‘Ja,’ beaamt Holder. ‘Maar gek genoeg ook… helemaal oké.’

Ik hou in.

Heeft Holder nou net iets aardigs gezegd over mijn relatie met Six? Ik weet niet waarom ik altijd zo graag zijn goedkeuring wil, maar bij wat hij nu zegt voel ik een vreemd soort trots. Ik draai me om, stap weer naar het raam en buig me naar binnen. ‘Dat hoorde ik.’

Hij kijkt naar het raam, ziet mij staan en rolt met zijn ogen. ‘Opzouten!’ zegt hij met een lach.

‘Nee. Dit is een belangrijk moment.’

Hij trekt een wenkbrauw op, maar reageert niet.

‘Jij bent mijn beste vriend, Holder.’

Sky schudt haar hoofd en lacht, maar Holder kijkt me nog steeds aan alsof ik niet goed snik ben.

‘Echt waar,’ zeg ik. ‘Jij bent mijn beste vriend, en ik hou van je. Ik schaam me er niet voor om te zeggen dat ik van een jongen hou. Ik hou van je, Holder. Daniël Wesley houdt van Dean Holder. Voor eeuwig en altijd.’

‘Daniël, ga met je vriendin vrijen,’ zegt hij, zwaaiend met zijn handen.

Ik schud mijn hoofd. ‘Pas als jij hebt gezegd dat jij ook van mij houdt.’

Zijn hoofd valt achterover tegen het hoofdeinde van Sky’s bed. ‘Fuck, ik hou van je. En nu opgerot!’

Ik grijns. ‘Ik hou meer van jou.’

Hij pakt een kussen en gooit het naar het raam. ‘Maak dat je wegkomt, idioot!’

Ik beantwoord zijn glimlach en loop weg.

‘Jullie tweeën doen raar tegen elkaar,’ zegt Sky tegen hem.

Ik trek het raam dicht en draai me om om te kijken waar Six is gebleven. Die is al in haar slaapkamer en heeft zich met haar kin op haar handen naar buiten gebogen. Ze grijnst.

‘Daniël en Holder zaten in een boom,’ zegt ze op zangerige toon.

Ik loop naar haar toe en verzin een volgende regel voor het verzonnen liedje: ‘Maar dan klimt Daniël naar beneden’ – ik maak de zin snel af – ‘en gaat naar Six’ raam en klimt haar slaapkamer in en gooit haar op het bed en zoent haar helemaal plat, tot hij naar huis moet om zijn ego te strelen.’

Ze lacht en stapt achteruit om mij naar binnen te laten klimmen.

Binnen kijk ik om me heen en neem haar kamer in me op. Nu begrijp ik pas wat ze bedoelde toen ze zei dat mijn kamer meer is dan zomaar een kamer. Het is net alsof ik stiekem een glimp opvang van wie Six werkelijk is. Ik heb het gevoel dat als ik deze kamer en alles wat erin staat goed bestudeer, ik alles te weten kan komen wat ik over haar hoef te weten.

Helaas staat ze aan het voeteneind van het bed, en ze lijkt een beetje zenuwachtig en is veel knapper dan ik verdien, en ik kan mijn ogen niet lang genoeg van haar afhouden om haar kamer goed in me op te nemen.

Als vanzelf glimlach ik naar haar. Ik weet nu al dat dit de beste verjaardag aller tijden gaat worden. Het licht is uit, dus de sfeer is al perfect om te gaan vrijen. Maar het is stil. Zo stil dat ik haar steeds zwaarder kan horen ademen bij elke welbewust langzame stap die ik naar haar toe zet.

Shit. Misschien zijn het mijn eigen ademhalingen wel. Ik weet het niet precies, want bij elke centimeter die ik dichterbij kom moet ik extra lucht naar binnen zuigen.

Als ik bij haar ben kijkt ze met een vreemd soort vredige verwachting naar me op. Ik zou haar het liefst op het bed gooien en boven op haar klimmen en haar helemaal platzoenen.

Dat zou ik kunnen doen, maar waarom zou ik precies dat doen wat ze van me verwacht?

Langzaam buig ik me naar haar toe. Heel langzaam… totdat mijn mond zo dicht bij haar hals is dat ze waarschijnlijk niet eens zou kunnen zeggen of ik haar huid nu aanraak of niet. ‘Ik moet je drie vragen stellen voordat we verdergaan,’ zeg ik zachtjes, maar heel serieus. Ik ga net ver genoeg naar achteren om haar te zien slikken.

‘Voordat we verdergaan waarmee?’ vraagt ze aarzelend.

Ik breng een hand naar haar achterhoofd, hef mijn hoofd op van haar hals en breng mijn lippen dicht bij de hare. ‘Voordat we gaan doen wat we allebei willen. Voordat ik me nog een centimeter dichter naar je toe buig. En voordat je je lippen ver genoeg voor me van elkaar doet om je te kunnen proeven. Voordat ik mijn handen op je heupen leg en ik je naar achteren duw, totdat je geen kant meer op kunt en je je alleen nog op je bed kunt laten neerzakken.’

Ik voel haar adem over mijn lippen spelen en dat is zo verleidelijk dat ik mezelf moet dwingen om mijn mond weer naar haar oor te brengen om niet te dicht bij de hare te zijn. ‘Voordat ik boven op je ga liggen en onze handen nieuwsgierig worden en moed vatten. Voordat mijn vingers onder de zoom van je shirt glijden. Voordat mijn hand op verkenning uitgaat over je buik en ik moet constateren dat ik nog nooit een huid heb aangeraakt die zo zacht is als de jouwe.’

Ze hapt naar adem en laat de lucht bibberig weer ontsnappen, wat bijna net zo sexy is als die eerste boks.

Misschien nog wel sexyer.

‘Voordat ik ten slotte welbewust je borsten aanraak.’

Daar moet ze om lachen, maar die lach wordt afgekapt als ik mijn duim midden op haar lippen druk.

‘Voordat je ademhaling sneller gaat en we pijn in ons lijf krijgen omdat we door alles wat we voelen elkaar alleen maar steeds meer begeren. Totdat ik bang ben dat ik je zal smeken om me niet te vragen kalmer aan te doen. Dus in plaats daarvan ruk ik mijn mond spijtig genoeg los van de jouwe en dwing mezelf bij je bed weg te stappen, en jij kijkt, op je ellebogen geleund, teleurgesteld naar me op, omdat je ergens wel gewild had dat ik was doorgegaan, maar je tegelijkertijd blij bent dat ik dat niet heb gedaan, omdat je dan zou hebben toegegeven. Dus in plaats van eraan toe te geven staren we elkaar alleen maar aan. In stilte kijken we naar elkaar, terwijl mijn hartslag bedaart en jij niet meer zo moeizaam ademhaalt; en die onverzadigbare behoefte is er nog steeds, maar ons hoofd is helderder nu ik niet meer tegen je aan gedrukt lig. Ik draai me om en loop naar je raam en vertrek zonder gedag te zeggen, want we weten allebei dat als een van ons tweeën iets zegt… onze wilskracht het volkomen zal begeven en we voor de bijl gaan. Dat we dan niet te zuinig voor de bijl gaan.’

Ik breng mijn hand naar haar wang. Ze maakt een jammergeluidje en kijkt alsof ze zo meteen op het bed zal neerstorten, dus sla ik mijn andere arm om haar onderrug en trek haar tegen me aan.

‘Dus vandaar… eerst drie vragen.’

Ik laat haar los en keer me om, en twee tellen later hoor ik haar op haar bed ploffen. Ik been naar de bureaustoel en ga zitten, om twee redenen. Ten eerste wil ik dat ze denkt dat ik me zakelijk opstel en dat alles wat ik daarnet tegen haar heb gezegd niet net zoveel met mij deed als met haar. En ten tweede omdat ik haar zo graag wil zoals ik nog nooit iets heb gewild en omdat mijn knieën het als ik niet was gaan zitten hadden begeven.

‘Vraag nummer één,’ zeg ik terwijl ik haar vanaf de andere kant van de kamer opneem. Ze ligt met haar ogen dicht op haar rug en ik vind het vreselijk om haar nu niet van dichtbij te zien. ‘Wanneer ben je jarig?’

‘In oktober…’ Ze schraapt haar keel en moet duidelijk nog even bijkomen. ‘De eenendertigste. Halloween.’

Hoe kan het dat ik vanwege de datum van haar verjaardag nog meer voor haar val? Ik heb geen idee, maar op de een of andere manier gebeurt dat wel.

‘Vraag nummer twee. Wat is je lievelingseten?’

‘Zelfgemaakte aardappelpuree.’

Dat had ik nooit kunnen bedenken. Blij dat ik het heb gevraagd.

‘Vraag nummer drie,’ zeg ik. ‘Dit is een belangrijke. Ben je er klaar voor?’

Ze knikt, maar houdt haar ogen gesloten.

‘Wat in deze kamer vertelt het grootste geheim over jou?’

Wanneer ik die vraag gesteld heb, verstrakt ze helemaal. Haar haperende ademhalingen vallen stil. Bijna een volle minuut blijft ze doodstil liggen. Dan duwt ze zichzelf langzaam overeind, gaat op de rand van het bed zitten en kijkt me aan. ‘Moet het iets in deze kamer zijn?’

Ik knik langzaam.

Ze heft een hand op en wijst met een vinger naar haar hart. ‘Dit,’ fluistert ze. ‘Mijn grootste geheim zit hier.’

Haar ogen zijn vochtig en staan verdrietig, en bij dat antwoord verandert er direct iets aan de lucht tussen ons in. Een gevaarlijke verandering. Een angstaanjagende verandering. Want het voelt alsof haar lucht zojuist mijn lucht geworden is, en opeens wil ik minder vaak ademhalen, zodat zij geen lucht tekortkomt.

Ik sta op van de stoel en loop naar het bed. Ze slaat me nauwlettend gade, tot ik vlak voor haar sta. ‘Ga eens staan.’

Langzaam doet ze wat ik vraag.

Ik vlecht allebei mijn handen door haar blonde lokken en omvat haar achterhoofd. Ik kijk naar haar tot mijn hart het niet langer verdraagt en druk dan mijn lippen op de hare. Ik ben de tel kwijtgeraakt hoe vaak ik haar de afgelopen dag heb gezoend. Elke keer dat ik dat doe lijkt het gevoel op niets wat ik ooit eerder heb meegemaakt. Ik kwam denk ik nog het dichtst bij dit gevoel in de buurt toen ik die keer deed alsof ik verliefd was op het meisje in de bezemkast. Maar zelfs die dag, de dag waarvan ik dacht dat die hoog boven alle volgende dagen verheven zou blijven, haalt het niet hierbij.

Haar mond is warm en uitnodigend, zoals altijd als ik haar zoen, maar er is nog heel veel meer. Dat ik na één dag al zo op haar reageer jaagt me de stuipen op het lijf.

Eén dag.

Ik doe dit nu één dag met haar, en ik heb geen idee wat er gebeurt. Ik weet niet of het volle maan is of dat zich een tumor om mijn hart heeft gewikkeld, of dat ze echt een heks is. Wat het ook wezen mag, het verklaart nog steeds niet hoe zoiets zo belachelijk snel tussen twee mensen kan ontstaan… en ook kan blijven bestaan.

Diep vanbinnen lijkt mijn hart te weten dat zij te mooi is om waar te zijn. Mijn brein en mijn hele lichaam weten dat ze te mooi is om waar te zijn, dus zoen ik haar dieper, in de hoop mezelf ervan te overtuigen dat dit echt is. Dit is geen sprookje. Dit is geen moment voor fantasie.

Dit is realiteit, maar zelfs in onze onvolmaakte realiteit vallen mensen niet op zo’n manier voor elkaar. Ze krijgen niet dit soort gevoelens voor iemand die ze amper kennen.

Het enige wat mijn hele gedachtegang op dit moment voor me bewijst is dat ik haar stevig moet vastpakken en bij me moet houden, want waar ze ook heen gaat, daar wil ik ook heen. En nu stapt ze achteruit, naar het bed. Ik ga boven op haar liggen, precies zoals ik net tegen haar zei dat zou gebeuren. En we zoenen, zoals ik ook had gezegd, alleen deze keer is het misschien een beetje wilder en behoeftiger en… holy shit.

Haar huid.

Dat is echt de zachtste huid die ik ooit heb aangeraakt.

Ik haal mijn hand van haar middel en laat mijn vingers stukje bij beetje onder de zoom van haar shirt kruipen, waarna ik me langzaam een weg zoek naar haar buik.

Ze duwt mijn hand weg.

‘Daniël.’

Meteen gaat ze rechtop zitten en meteen ga ik van haar af. Ze ademt zo zwaar dat ik mezelf erop betrap dat ik zelf mijn adem inhoud, bang om te veel van haar lucht naar binnen te zuigen.

Ze lijkt er zowel spijt van te hebben als zich er ongemakkelijk onder te voelen dat ze me zo plotseling vroeg te stoppen. Ik breng mijn hand omhoog en streel haar geruststellend over haar wang.

Mijn ogen speuren haar gezicht af en zien hoe zenuwachtig ze is. Ze is bang voor wat er tussen ons kan gebeuren. Aan haar gezicht en de manier waarop ze me aankijkt zie ik dat zij net zo bang is als ik. Wat dit ook is tussen ons, geen van beiden hebben we ernaar gezocht. Geen van beiden wisten we dat dit überhaupt bestond. Geen van beiden zijn we hier ook maar enigszins klaar voor, maar ik weet dat we het allebei willen. Zij wil net zo graag dat het met mij goed uitpakt als ik wil dat het met haar goed uitpakt, en als ik de blik in haar ogen juist interpreteer, geloof ik ook dat dat zal lukken. Ik heb nog nooit zo sterk in iets geloofd als in ons.

Uit hoe ze naar me kijkt maak ik op dat, als ik haar weer zou zoenen, ze me mijn gang zou laten gaan. Het lijkt net of ze wordt verscheurd tussen het meisje dat ze was en het meisje dat ze nu is, en of ze bang is dat ze als ik haar weer zou zoenen voor de bijl zou gaan.

En ik ben bang dat als ik niet opsta en wegloop, ik er ook voor zal zorgen dat ze voor de bijl gaat.

We hoeven niet eens iets te zeggen. Ze hoeft me niet eens te vragen of ik weg wil gaan, want ik weet dat dat is wat me te doen staan. Ik knik bij wijze van zwijgend antwoord op de vraag waarvan ik niet wil dat ze die hoeft te stellen. Ik kom overeind en zie een stil ‘dank je wel’ in haar ogen. Ik sta op, loop van haar weg en klim zonder een woord te zeggen uit haar raam. Ik loop een stukje naar de zijkant van haar huis, waar ik tegen de muur leun en me op de grond laat zakken.

Ik leg mijn hoofd achterover en sluit mijn ogen, terwijl ik probeer te bedenken waar ik haar in vredesnaam aan heb verdiend.

‘Wat doe jij hier verdorie?’ vraagt Holder. Ik kijk op en zie dat hij door Sky’s raam naar buiten wil klimmen. Als hij dat heeft gedaan, draait hij zich om en trekt haar raam dicht.

‘Aan het bijkomen,’ zeg ik. ‘Ik heb even een pauze nodig.’

Hij komt naar me toe, gaat tegenover me op de grond zitten en leunt tegen Sky’s huis. Hij trekt zijn benen op en zet zijn ellebogen op zijn knieën.

‘Ga je al weg?’ vraag ik hem. ‘Het is nog niet eens negen uur.’

Hij reikt omlaag en trekt een paar grassprietjes uit de grond, die hij laat ronddraaien tussen zijn vingers. ‘Ik ben eruit gezet voor vanavond. Karen kwam binnen net toen ik mijn hand onder Sky’s shirt had. Dat vond ze niet zo leuk.’

Ik lach.

‘Dus,’ zegt hij, weer naar me opkijkend. ‘Jij en Six, hè?’

Hoewel ik mijn best doe om niet te glimlachen, doe ik dat toch. Ik glimlach zogenaamd zielig en knik. ‘Ik weet niet wat het is met haar, Holder. Ik… Ze is gewoon… Ja.’

‘Ik snap wat je bedoelt,’ zegt hij zachtjes, en hij kijkt naar de grassprietjes tussen zijn vingers.

Een poos zeggen we geen van beiden iets, maar dan laat hij de grassprietjes vallen, veegt zijn handen af aan zijn spijkerbroek en maakt aanstalten om op te staan. ‘Nou… ik ben blij dat we dit gesprek hebben gevoerd, Daniël, maar nu we elkaar vanavond ook al onze liefde hebben betuigd wordt het allemaal wat veel. Ik zie je morgen.’ Hij staat op en loopt naar zijn auto.

‘Ik hou van je, Holder!’ roep ik hem na. ‘Beste vrienden voor altijd!’

Hij loopt gewoon door, maar steekt zijn middelvinger naar me op.

Dat is bijna net zo cool als een boks.

5

‘Je hebt ongelijk,’ zegt ze.

We zijn bij mij thuis in de keuken. Zij staat met haar rug tegen de eetbar gedrukt en ik sta voor haar met mijn armen links en rechts van haar. Ik vang haar lippen met de mijne, zodat ze niet verder kan praten. Dat duurt niet lang, want ze duwt me van zich af.

‘Ik meen het serieus,’ fluistert ze. ‘Ik geloof niet dat ze me leuk vinden.’

Ik breng een hand omhoog, leg die om haar nek en kijk haar recht in de ogen. ‘Ze vinden je wél leuk. Dat garandeer ik je.’

‘Nee, dat vinden we niet,’ zegt mijn vader, die de keuken in komt. ‘We kunnen haar niet uitstaan. Eigenlijk hopen we dat je haar nooit meer mee naar huis neemt.’ Hij vult zijn beker bij met ijs en gaat terug naar de woonkamer.

Six’ blik volgt hem de keuken uit en dan kijkt ze mij weer met grote ogen aan.

‘Zie je nou?’ zeg ik met een glimlach. ‘Ze zijn dol op je.’

Ze wijst naar de woonkamer. ‘Maar hij zei net…’

Mijn vaders stem kapt haar af als hij terugkomt naar de keuken. ‘Grapje, Six,’ zegt hij lachend. ‘Een onderonsje. In werkelijkheid vinden we je heel leuk. Ik heb eerder geprobeerd Danny-boy de ring van oma Wesley te geven, maar hij vindt het nog te vroeg om een Wesley van je te maken.’

Six lacht en slaakt tegelijkertijd een zucht van opluchting. ‘Ja, misschien wel. We zijn nog maar een maand samen. Ik vind dat we nog minstens twee weken moeten wachten voordat we het over aanzoeken gaan hebben.’

Mijn vader komt verder de keuken in en gaat tegen het werkblad tegenover ons geleund staan. Ik voel me een beetje ongemakkelijk nu ik zo dicht bij Six sta, dus leun ik naast haar tegen de eetbar.

‘Ben je teruggekomen om dingen te zeggen waardoor ik me opgelaten ga voelen?’ vraag ik. Ik weet dat dat de reden is waarom mijn vader hier staat. Ik kan zijn ogen zien glimmen.

Hij neemt een slok van zijn thee en trekt zijn neus op. ‘Nee hoor,’ zegt hij. ‘Dat zou ik nooit doen, Danny-boy. Ik ben niet het soort vader dat tegen de vriendin van zijn zoon zegt dat hij non-stop over haar praat. Ook zou ik nooit tegen de vriendin van mijn zoon zeggen dat ik trots op haar ben dat ze nog niet met hem het bed in is gedoken.’

Holy shit! Ik kreun en sla mezelf tegen mijn voorhoofd. Ik had beter moeten weten dan haar mee hiernaartoe te nemen.

‘Heb je het er met hem over dat we geen seks hebben gehad?’ zegt Six verbijsterd.

Mijn vader schudt zijn hoofd. ‘Nee, daar hoeft hij het niet over te hebben. Ik weet dat omdat hij elke avond als hij thuiskomt regelrecht naar zijn slaapkamer gaat en dan een halfuur onder de douche gaat staan. Ik ben ook ooit achttien geweest.’

Six slaat haar handen voor haar gezicht. ‘O mijn god.’ Tussen haar vingers door gluurt ze naar mijn vader. ‘Ik geloof dat ik wel weet op wie Daniël lijkt.’

Mijn vader knikt. ‘Breek me de bek niet open. En zijn moeder is helemaal erg.’

Alsof dat voor haar het sein is, komen op dat moment mijn moeder en Chunk door de voordeur naar binnen met eten. Ik kijk mijn vader vuil aan, loop naar mijn moeder toe en pak de pizzadozen uit haar handen. Ze zet haar tas neer, stapt op Six af en geeft haar een snelle knuffel.

‘Sorry dat ik niet voor je heb gekookt, maar het was een drukke dag vandaag,’ zegt ze.

‘Het geeft niet,’ antwoordt Six. ‘Niets zo goed als een gênant gesprek voor bij de pizza.’

Mijn moeder draait zich met een ruk om en kijkt mijn vader aan. ‘Dennis? Wat voor kletspraatjes sta jij hier allemaal te verkopen?’

Hij haalt zijn schouders op. ‘Ik vertelde Danny-boy net dat ik hem nooit waar Six bij is voor schut zou zetten.’

Mijn moeder lacht. ‘Nou, zolang je hem maar niet in verlegenheid brengt. Ik zou het vervelend vinden als Six erachter komt hoelang hij elke avond onder de douche staat.’

Ik geef een klap op de tafel. ‘Mam! Jezus christus!’

Mijn vader geeft haar een knipoog. ‘Dat weet ze al.’

Hoofdschuddend loopt Six naar de tafel. ‘Als ik jouw ouders zo hoor, ben jij nog heel beschaafd.’ Ze gaat zitten en ik laat me op de stoel naast haar zakken.

‘Sorry,’ fluister ik tegen haar. Ze kijkt me aan en glimlacht.

‘Nou, ik vind dit geweldig.’

‘Waarom vind je het zo erg van dat lange douchen?’ vraagt Chunk aan mij terwijl ze tegenover Six plaatsneemt. ‘Het lijkt mij juist goed als iemand schoon op zichzelf is.’ Ze pakt een stuk pizza en wil een hap nemen, maar dan knijpt ze haar ogen samen en laat de pizza weer op haar bord vallen. Aan haar gezicht te zien is zojuist tot haar doorgedrongen waar lange douches op kunnen wijzen. ‘Hè, gadver. Jasses!’ zegt ze hoofdschuddend.

Six begint te lachen en ik laat mijn voorhoofd op mijn hand zakken. Ik weet heel zeker dat dit met stip de meest gênante vijf minuten van mijn leven zijn. ‘Ik haat jullie allemaal. Stuk voor stuk.’ Snel kijk ik even naar Six. ‘Behalve jou, schat. Jou haat ik niet.’

Ze glimlacht en veegt haar mond af met een servet. ‘Ik snap precies wat je bedoelt. Ik haat ook iedereen.’

Ze heeft het nog niet gezegd of ze wendt haar blik af, alsof ze me níét zojuist een stomp in mijn maag heeft gegeven, mijn ingewanden naar buiten heeft gerukt en ze de grond in heeft getrapt.

Ik haat ook iedereen, Assepoester.

De woorden die ik die dag in de bezemkast zei weergalmen door mijn hoofd.

Het kan niet waar zijn.

Het kan niet waar zijn dat ik niet in de gaten zou hebben gehad dat zíj Assepoester was!

Ik breng mijn handen naar mijn gezicht en sluit mijn ogen, terwijl ik mijn best doe me dingen van die dag te herinneren. Haar stem, haar zoen, hoe ze rook. Dat het leek alsof we meteen een band met elkaar hadden.

‘Alles kits?’ vraagt ze zachtjes. Niemand anders kan weten dat er nu iets heftigs door me heen gaat, maar zij heeft het in de gaten. Ze heeft het in de gaten omdat we op dezelfde golflengte zitten. Ze heeft het in de gaten omdat we een woordloze band met elkaar hebben. Die hadden we al meteen toen ik haar voor het eerst zag in de slaapkamer van Sky.

Die hadden we al meteen toen ze in de bezemkast over me heen viel.

‘Nee,’ zeg ik, en ik laat mijn handen zakken. ‘Het is niet kits.’ Ik klem mijn handen om de rand van het tafelblad en kijk haar aan.

Zacht haar.

Verbazingwekkende mond.

Kan fenomenaal goed zoenen.

Mijn mond is droog, dus reik ik naar mijn glas en neem een flinke slok water. Met een klap zet ik mijn glas weer op tafel en kijk haar opnieuw aan. Ik doe mijn best om niet te glimlachen, maar deze hele situatie is nogal overweldigend. Het is een van de mooiste momenten van mijn leven nu tot me doordringt dat het meisje uit mijn verleden dat ik zo graag had willen leren kennen, hetzelfde meisje is waar ik nu zo blij mee ben. Dat wil ik aan Six vertellen, aan Chunk, aan mijn ouders. Ik kan het wel van de daken schreeuwen en het laten afdrukken in alle kranten: ASSEPOESTER IS SIX! SIX IS ASSEPOESTER!

‘Daniël. Je maakt me bang,’ zegt ze, want ze ziet dat ik wit wegtrek, en mijn hart gaat steeds sneller kloppen.

Ik kijk naar haar. Kijk dit keer écht naar haar.

‘Wil je weten waarom ik je nog geen bijnaam gegeven heb?’

Het lijkt haar in verwarring te brengen dat ik er in mijn stille paniek voor kies juist dit te zeggen. Behoedzaam knikt ze. Ik leg mijn ene hand op de rug van haar stoel en de andere op de tafel voor haar, en buig me dan naar haar toe.

‘Omdat ik je er al een heb gegeven, Assepoester.’

Ik ga weer rechtop zitten en sla haar gezicht nauwlettend gade, wachtend tot het besef bij haar indaalt. De flashback. Het lampje dat bij haar gaat branden. Ook zal ze zich er zo meteen over verbazen hoe ze dit in vredesnaam niet door kan hebben gehad.

Langzaam dwaalt haar blik over mijn gezicht, tot ze me recht in de ogen kijkt. ‘Nee,’ zegt ze hoofdschuddend.

Ik knik langzaam. ‘Jawel.’

Nog steeds schudt ze haar hoofd. ‘Nee,’ zegt ze nog eens, nu met meer overtuiging. ‘Daniël, het kan godsonmogelijk zo zijn dat…’

Ik laat haar haar zin niet afmaken. Ik pak haar gezicht vast en zoen haar harder dan ik haar ooit heb gezoend. Het kan me geen bal schelen dat we aan de eettafel zitten. Het kan me niet schelen dat Chunk kreunt. Het kan me niet schelen dat mijn moeder haar keel schraapt. Ik zoen haar tot ze zich van me los wil maken.

Ze duwt tegen mijn borst, dus ga ik een stukje naar achteren, net op tijd om te zien hoe een uitdrukking van spijt over haar hele gezicht flitst. Ik kijk lang genoeg naar haar ogen om te zien dat ze die dichtknijpt al ze opstaat om de keuken uit te gaan. Ik kijk haar na als ze zich weghaast en zie dat ze een snik onderdrukt door haar hand voor haar mond te slaan. Ik blijf op mijn stoel zitten tot de voordeur dichtvalt en ik me realiseer dat ze weg is.

Onmiddellijk sta ik op van mijn stoel. Ik vlieg de voordeur uit en draaf regelrecht naar haar auto, die net op dat moment onze oprit af wil rijden. Met mijn vuist timmer ik op de motorkap en ik ren snel naar haar raampje. Ze kijkt niet naar me. Ze veegt tranen weg en doet haar uiterste best niet naar het raampje te kijken waar ik op sta te bonken.

‘Six!’ roep ik, en keer op keer laat ik mijn vuist op het raampje neerkomen. Ik zie dat ze haar hand omlaag brengt om te schakelen. Ik denk niet eens na. Ik sprint naar de voorkant van de auto, sla met twee handen op de motorkap en ga er recht voor staan, zodat ze niet weg kan rijden. Ik zie dat ze er alles aan doet om mij niet recht te hoeven aankijken.

‘Doe je raampje open!’ roep ik.

Ze verroert zich niet. Haar tranen blijven stromen terwijl ze haar blik op alles richt behalve op alles wat zich vlak voor haar bevindt.

Ik.

Ik geef weer een ram op de motorkap, totdat ze uiteindelijk haar ogen opslaat naar mij. Als ik zie hoe moeilijk ze het heeft, slaat de schrik me om het hart. Niets maakte mij zo blij als de ontdekking dat zij Assepoester was, maar zij lijkt er grote problemen mee te hebben dat ik me dat heb gerealiseerd.

‘Alsjeblieft,’ zeg ik, en ik krimp in elkaar doordat er een steek van pijn door mijn borstkas gaat. Ik vind het vreselijk om haar zo overstuur te zien en vind het pas echt vreselijk dat ze híérdoor zo overstuur is.

Ze schakelt naar de parkeerstand, reikt dan naar het portier en doet het raampje aan de bestuurderskant naar beneden. Ik ben er niet zeker van dat ze niet alsnog zal wegrijden als ik voor haar auto wegga. Voorzichtig en heel langzaam loop ik naar haar raampje, de hele tijd met mijn blik op haar hand gericht om zeker te weten dat ze niet ineens zal schakelen.

Bij haar raampje buk ik tot ik haar recht aan kan kijken. ‘Wat is er nou?’

Ze slaat haar ogen naar het dak van de auto en laat haar hoofd tegen de hoofdsteun rusten. ‘Daniël,’ fluistert ze door haar tranen heen. ‘Je begrijpt het toch niet.’

Dat ziet ze goed.

Dat ziet ze helemaal goed.

‘Geneer je je?’ vraag ik haar. ‘Omdat we seks hebben gehad?’

Ze knijpt haar ogen dicht, waaruit ik opmaak dat ze denkt dat ik haar veroordeel. Daarom steek ik een hand door het raampje naar binnen en trek haar gezicht naar me toe, zodat ze niet anders kan dan mij weer aankijken. ‘Waag het niet je daarvoor te schamen. Nooit. Weet je wel hoeveel dat voor mij heeft betekend? Weet je wel hoe vaak ik aan je heb gedacht? Ik was er zelf bij. Ik heb daar samen met jou voor gekozen, dus denk alsjeblieft geen seconde dat ik jou ooit zou veroordelen voor wat er tussen ons is voorgevallen.’

Ze begint nog harder te huilen. Ik wil dat ze de auto uit komt. Ik wil haar vasthouden, want ik kan er niet tegen dat ze zo overstuur is en dat ik er niet alles aan kan doen om dat gevoel weg te nemen.

‘Daniël, het spijt me,’ zegt ze tussen haar snikken door. ‘Dit was een fout. Dit was een enorme fout.’ Haar hand gaat omlaag naar de versnellingspook en ik reik verder naar binnen om haar tegen te houden.

‘Nee. Nee, Six,’ smeek ik. Ze schakelt, tast naar het portier en drukt met haar vinger op de bedieningsknop van het raampje.

Ik doe een laatste poging om me naar binnen te buigen en haar te zoenen, maar dan gaat het raampje omhoog. ‘Six, alsjeblieft,’ zeg ik, en ik schrik zelf van het verdriet en de wanhoop in mijn stem. Ze laat het raampje verder omhooggaan, tot ik buitengesloten ben en het helemaal dichtzit. Ik druk mijn handpalmen tegen het glas en sla erop, maar ze rijdt weg.

Ik kan niets anders doen dan de auto nakijken als die de straat uit rijdt.

Wat had dat nou te betekenen, verdomme?

Ik hark met mijn handen door mijn haar en kijk op naar de lucht, van slag door wat zich zojuist heeft afgespeeld.

Zo ken ik haar niet.

Ik vind het vreselijk dat ze precies op de tegenovergestelde manier reageerde dan ik toen haar begon te dagen wie ik was.

Ik vind het vreselijk dat ze zich voor die dag geneert, alsof ze die het liefst zou vergeten. Alsof ze míj wil vergeten.

Ik vind het vreselijk, omdat ik juist alle mogelijke moeite heb gedaan om die dag in mijn geheugen te prenten, omdat ik nog nooit zo iemand of zoiets heb meegemaakt.

Ze kan dit niet doen. Ze kan me niet zomaar wegduwen, zonder enige uitleg.

6

Ik kon mijn ouders geen uitleg geven toen ik weer naar binnen ging om mijn sleutels te pakken. Ze deden verontschuldigend, alsof ze dachten dat ze iets verkeerds hadden gedaan. De grapjes die ze hadden gemaakt zaten hun niet lekker, maar ik was niet in staat hun te verzekeren dat zij niet het probleem waren. Ik kon hen niet geruststellen, omdat ik niet eens wéét wat het probleem is.

Maar vanavond ga ik daar verdorie achter komen. Nu meteen.

Ik zet mijn auto in de parkeerstand en schakel de motor uit, opgelucht dat ik haar auto bij haar thuis op de oprit zie staan. Ik stap uit, sla het portier dicht en loop naar haar voordeur. Maar voordat ik daar ben sla ik af naar de zijkant van het huis. Gezien hoe ze eraan toe was toen ze daarnet bij mij thuis wegreed, weet ik zeker dat ze niet door de voordeur naar binnen zal zijn gegaan. Ze heeft vast en zeker de route door het raam genomen.

Bij haar slaapkamer zie ik dat het raam dicht is en ook de gordijnen zijn dichtgetrokken. Kloppen zal niet helpen, dus probeer ik dat niet eens. Ik duw het raam omhoog en schuif de gordijnen opzij.

‘Six,’ zeg ik resoluut. ‘Met alle respect voor de regel over je raam, maar dit is een noodgeval. We moeten praten.’

Niets. Ze zegt niets. Maar ik weet dat ze in haar kamer is. Ik kan haar horen huilen, al is het zachtjes.

‘Ik ga naar het park. Ik wil dat jij daar ook naartoe komt, oké?’

Het blijft een poosje stil, maar dan reageert ze.

‘Daniël, ga naar huis. Alsjeblieft.’ Haar stem is zacht en zwak, maar de boodschap achter die verdrietige engelachtige stem gaat als een steek door mijn hart. Ik loop weg van het raam en geef uit frustratie een trap tegen de zijkant van het huis. Of uit woede. Of uit verdriet of… Shit. Vanwege al die dingen.

Ik buig me weer naar binnen en pak het raamkozijn vast. ‘Kom godverdomme naar het park, Six!’ zeg ik keihard. Mijn stem klinkt kwaad. Ik bén ook kwaad. Ze maakt me razend. ‘Wij pakken dit niet zo aan. Je kunt niet zulke spelletjes spelen. Je bent me verdomme een verklaring schuldig.’

Dan draai ik me weer om om terug te lopen naar mijn auto. Na anderhalve meter haal ik mijn handen over mijn gezicht, en ik zou willen dat ik tegen de lucht voor me aan zou kunnen stompen. Even blijf ik staan en probeer mijn geduld te zoeken; dat moet ergens in mijn binnenste te vinden zijn.

Ik loop opnieuw naar haar raam en vind het akelig dat ze nu nog harder huilt, ook al probeert ze haar snikken met haar kussen te smoren.

‘Luister, babe,’ zeg ik zachtjes. ‘Het spijt me dat ik heb gevloekt. Ik zou geen krachttermen moeten gebruiken als ik van de kook ben, maar…’ Ik haal diep adem. ‘Maar verdorie, Six. Alsjeblieft. Kom alsjeblieft naar het park. Als je daar over een halfuur niet bent, ben ik er klaar mee. Met Val heb ik genoeg van dit soort bullshit beleefd en ik ben niet van plan het nog eens mee te maken.’

Ik draai me om en weet dit keer mijn auto te halen, maar daar blijf ik staan en ik schop tegen de grond. Weer loop ik terug naar haar raam. ‘Dat meende ik niet toen ik net zei dat ik er klaar mee ben als je niet komt. Ook als je niet naar het park komt, wil ik nog steeds met je verder. Dan zal ik het alleen jammer vinden dat je niet bent gekomen. Want wij komen er wel, Six. Zo doen wij dat. Jij en ik, babe.’

Ik blijf heel wat langer op een reactie wachten dan nodig is. Ze reageert niet, dus ga ik terug naar mijn auto, stap in, rijd naar het park en hoop dat zij daar ook naartoe komt.

Er verstrijken zevenentwintig minuten voordat haar auto ten slotte een parkeerplek op draait.

Het verbaast me niet dat ze gekomen is. Ik wist wel dat ze dat zou doen. Haar reactie was helemaal niets voor haar en ik besef dat ze alleen maar tijd nodig had om een en ander te laten bezinken.

Ik sla haar gade als ze langzaam naar me toe komt, zonder ook maar een moment naar me op te kijken. Ze houdt haar blik de hele tijd strak op de grond gericht, totdat ze langs me heen is gelopen. Ze gaat op de schommel naast de mijne zitten, pakt de kettingen vast en legt haar hoofd tegen haar arm. Ik wacht tot zij als eerste begint te praten, hoewel ik weet dat ze dat waarschijnlijk niet zal doen.

En dat doet ze ook niet.

Ik pak de kettingen hoger vast, tot mijn handen op gelijke hoogte zijn met mijn hoofd, waarna ik dat, net als zij doet, ook tegen mijn arm laat rusten. Allebei staren we zwijgend voor ons uit naar de donkere nacht.

‘Nadat jij die dag was weggelopen,’ zeg ik, ‘wist ik niet zeker wat je wilde dat ik zou doen. Ik vroeg me af of jij ook aan mij moest denken en of je van gedachten was veranderd. Of je misschien wilde dat ik zou proberen je te zoeken.’

Met een schuin gehouden hoofd kijk ik haar aan. Ze heeft haar blonde haar achter haar oren gestreken en haar ogen zijn gesloten. Maar zelfs met dichte ogen kan ik de pijn van haar gezicht aflezen.

‘Dagenlang vroeg ik me af of je dat misschien van me zou willen. Ik wachtte en wachtte tot je terug zou komen, maar dat deed je niet. Ik weet ook wel dat we allebei hadden gezegd dat het beter zou zijn als we niet van elkaar wisten wie we waren, maar eerlijk gezegd kon ik aan niets anders denken dan aan jou. Ik wilde zo fucking graag dat je terugkwam dat ik de rest van het semester elk vijfde uur in die kast heb gezeten. De laatste schooldag was het ergst. Toen de bel ging en ik voor de laatste keer die kast uit moest komen, was dat ontzettend balen. Ik baalde als een stekker. Ik vond het idioot van mezelf dat de gedachte aan jou me niet losliet. Toen ik Val leerde kennen, moest ik mezelf dwingen om met haar verder te gaan, want dat hielp om niet zo verdomde vaak aan die kast te denken.’

Ik keer de schommel zo dat ik haar kan aankijken. ‘Ik vind jou leuk, Six. Heel erg leuk. En ik weet dat het behoorlijk gestoord en idioot klinkt, maar tot nu toe ben ik nooit zo dicht in de buurt geweest van echte liefde als toen ik op die dag deed alsof ik de liefde met je bedreef.’

Ik draai de schommel weer terug en sta op. Ik loop naar haar toe, ga op mijn knieën voor haar zitten en sla mijn armen om haar middel. Ik kijk naar haar op en zie de pijn over haar gezicht flitsen als ik haar aanraak. ‘Six. Maak van wat er tussen ons gebeurd is niet iets negatiefs. Alsjeblieft. Want die dag was een van de beste dagen van mijn leven. Om niet te zeggen: dé beste dag van mijn leven.’

Ze heft haar hoofd op van haar arm, opent haar ogen en kijkt me recht aan. Tranen biggelen over haar wangen. Het breekt verdomme mijn hart.

‘Daniël,’ fluistert ze door haar tranen heen. Ze knijpt haar ogen dicht en wendt haar hoofd af, alsof ze me niet eens kan aankijken. ‘Ik raakte zwanger.’

7

Soms hoor ik als ik bijna slaap iets waardoor ik ineens weer klaarwakker schrik. Ik spits mijn oren en vraag me af of ik echt iets heb gehoord of dat ik me dat alleen maar heb verbeeld. Ik hou mijn adem in en verstrak, en ik luister alleen maar heel stil.

Ik zeg niets.

Ik verroer me niet.

Ik hou mijn adem in.

Ik luister.

Ik concentreer me diep, met mijn hoofd op haar dijen. Ik weet niet wanneer ik het daarop neer heb laten zakken, maar mijn handen houden nog steeds haar middel vast. Ik probeer erachter te komen of die woorden me opnieuw hard zullen raken en mijn hart zullen laten rondtollen als een boksbal, of dat ik het me alleen maar heb verbeeld.

God, ik hoop dat ik het me heb verbeeld.

Een traan die uit haar ogen rolt valt op mijn wang.

‘Ik ontdekte het pas toen ik in Italië was,’ zegt ze, met een dikke stem waarin verdriet en schaamte doorklinken. ‘Het spijt me zo.’

In gedachten tel ik terug. Ik tel de dagen en de weken en de maanden, en probeer wijs te worden uit wat ze zegt, omdat ze nu duidelijk niet zwanger is. Mijn hersens kraken; ik reken en reken, en reken als ik fouten maak opnieuw.

Ze is bijna zeven maanden in Italië geweest.

Zeven maanden daar, drie maanden voordat ze vertrok en één maand sinds ze terug is.

Dat is bijna een jaar.

Mijn hoofd doet er pijn van. Alles doet pijn.

‘Ik wist niet wat ik moest doen,’ zegt ze. ‘Ik kon hem zelf niet grootbrengen. Ik was al achttien toen ik erachter kwam, dus…’

Bij die woorden til ik mijn hoofd op en kijk haar aan. ‘Híj?’ vraag ik hoofdschuddend. ‘Hoe weet je…’ Ik sluit mijn ogen, adem rustig uit en laat dan haar middel los. Ik sta op, draai me om, ijsbeer heen en weer en laat alles wat er gebeurt tot me doordringen.

‘Six,’ zeg ik, en weer schud ik mijn hoofd. ‘Ik snap niet… Wil je nou zeggen dat…’ Ik breek mijn zin af en keer me naar haar toe. ‘Wil je nou zeggen dat je een fucking baby hebt gekregen? Dat wíj een baby hebben gekregen?’

Ze huilt weer. Snikt zelfs. Verdomme, ik weet niet of ze daar eigenlijk wel mee gestopt was. Ze knikt alsof dat pijn doet.

‘Ik wist niet wat ik moest doen, Daniël. Ik was ontzettend bang.’

Ze staat op, komt naar me toe en legt haar handen lichtjes om mijn wangen. ‘Ik wist niet wie je was, dus wist ik ook niet hoe ik het je moest vertellen. Als ik had geweten hoe je heette of hoe je eruitzag had ik die beslissing nooit genomen zonder jou erin te betrekken.’

Ik breng mijn handen omhoog naar de hare en trek ze weg van mijn gezicht. ‘Niet doen,’ zeg ik terwijl er een gevoel van wrok in me opkomt. Ik doe mijn best om die te onderdrukken. Om het te begrijpen. Om het allemaal goed tot me te laten doordringen.

Maar dat lukt me niet.

‘Hoe kon je het me nou níét vertellen? Je kunt niet bepaald zeggen dat je een puppy gevonden hebt, Six. Dit is…’ Ik schud mijn hoofd, want ik snap het nog steeds niet. ‘Je hebt een báby gekregen. En je vond het niet eens de moeite waard om mij dat te vertellen!’

Met haar vuisten klemt ze mijn shirt vast en ze schudt haar hoofd, omdat ze wil dat ik haar standpunt begrijp. ‘Daniël, dat probeer ik je nou juist duidelijk te maken! Wat moest ik doen? Dacht je soms dat ik op school overal posters zou gaan ophangen om te vragen wie me in de bezemkast zwanger had gemaakt?’

Ik kijk haar recht in de ogen. ‘Ja,’ zeg ik zacht.

Ze zet een stap naar achteren, dus doe ik een stap naar voren. ‘Ja, Six! Dat is precies wat ik van je had verwacht. Je had die poster overal in de gangen moeten ophangen, het op de radio moeten laten omroepen, een advertentie moeten zetten in die klotekrant! Je raakt zwanger van mijn kind en maakt je zorgen om je reputatie? Meen je dat nou serieus?’

Een tel nadat ze me een klap in mijn gezicht heeft gegeven breng ik mijn hand naar mijn wang.

De pijn in haar ogen komt in de verste verte niet in de buurt van de pijn in mijn hart, dus ik heb geen spijt van mijn woorden. Ook niet als ze nog harder begint te huilen dan ik bij een mens voor mogelijk had gehouden.

Ze rent terug naar haar auto.

Ik laat haar gaan.

Ik loop weer naar de schommel en ga zitten.

Wat een klotezooi.

Wat een ongelofelijke klotezooi.

Daniël: Waar ben je?

Holder: Ik ben net terug van Sky. Bijna thuis. Wat is er?

Daniël: Ben over vijf minuten bij je.

Holder: Alles kits?

Daniël: Nope.

Vijf minuten later staat Holder voor zijn huis op de stoep op me te wachten. Ik zet mijn auto stil en hij trekt het portier aan de passagierskant open en stapt in. Ik schakel naar de parkeerstand, zet mijn voet op het dashboard en kijk uit mijn raampje.

Ik sta er zelf van te kijken hoe kwaad ik ben. Ik sta er zelf van te kijken hoe verdrietig ik ben. Ik weet niet hoe ik alles wat er door me heen gaat moet ontwarren om helder te krijgen waar ik nu het meeste mee zit. Op dit moment kan ik niet zeggen of dat is dat ik geen stem heb gekregen in de beslissing die ze nam of dat het is dat ze überhaupt in een situatie terechtkwam waardoor ze die beslissing moest nemen.

Het maakt me kwaad dat ik haar niet heb kunnen helpen. Het maakt me kwaad dat ik zo nonchalant ben geweest dat door mijn toedoen een meisje zoiets heeft moeten doorstaan.

Ik ben verdrietig omdat… Verdomme. Het maakt me verdrietig dat ik zo kwaad op haar ben. Het maakt me verdrietig om op de hoogte te zijn van zoiets enorm groots en dat ik er helemaal niets aan kan doen, ook al zou ik dat willen. Ik ben verdrietig omdat ik hier in een geparkeerde auto zit en dreig in te storten waar mijn beste vriend bij is; dat wil ik echt niet, maar het is al te laat.

Zodra ik begin te huilen geef ik een mep op het stuur. Ik ram er een paar keer op, keer op keer, totdat ik het benauwd begin te krijgen in de auto en ik zo snel mogelijk naar buiten moet. Ik doe het portier open, stap uit, draai me om en trap tegen mijn band. Ik trap er steeds weer tegenaan, tot ik geen gevoel meer in mijn voet heb. Dan laat ik me met mijn ellebogen op de motorkap neerzakken. Ik druk mijn voorhoofd tegen het koude metaal en doe mijn best om mijn woede van me af te zetten.

Het is haar schuld niet.

Het is haar schuld niet.

Het is haar schuld niet.

Als ik enigszins ben gekalmeerd stap ik weer de auto in. Holder slaat me vanaf de passagiersstoel zonder iets te zeggen nauwlettend gade.

‘Wil je erover praten?’ vraagt hij.

Ik schud mijn hoofd. ‘Nee.’

Hij knikt. Waarschijnlijk lucht dat antwoord hem op.

‘Wat wil je doen?’ vraagt hij.

Ik sla mijn vingers om het stuur en start de auto. ‘Het maakt mij niet uit wat we doen.’

‘Mij ook niet.’

Ik schakel.

‘We zouden naar Breckin kunnen gaan. Dan kun je je agressie afreageren op een videogame,’ stelt hij voor.

Ik knik en sla de weg in naar Breckins huis. ‘Waag het verdomme niet om tegen hem te zeggen dat ik heb gehuild.’

8

‘Je ziet er niet uit,’ zegt Holder, tegen het kluisje naast het mijne geleund. ‘Heb je vannacht wel geslapen?’

Ik schud mijn hoofd. Natuurlijk heb ik niet geslapen. Hoe had ik dat gekund? Ik wist dat zij niet zou kunnen slapen, dus deed ik ook geen oog dicht.

‘Ga je me nog vertellen wat er is gebeurd?’ vraagt hij. Ik doe mijn kluisje dicht, maar hou mijn hand ertegenaan terwijl ik naar de grond kijk en langzaam mijn adem naar binnen zuig.

‘Nee. Anders vertel ik je altijd alles, ik weet het. Maar dit niet, Holder.’

Hij slaat een paar keer met zijn vuist tegen het kluisje naast hem en zet zich dan af. ‘Six wil Sky ook niks vertellen. Ik weet niet precies wat er is voorgevallen, maarre…’ Hij blijft naar me kijken tot ik oogcontact met hem maak. ‘Ik vind het leuk dat je iets met haar hebt. Zorg dat het goed komt, Daniël.’

Hij loopt weg en ik doe mijn kluisje dicht. Ik blijf nog wat langer dralen dan nodig is, want mijn eerstvolgende les is in de gang waar Six haar kluisje heeft. Ik heb haar niet meer gezien sinds ze gisteravond wegging uit het park en ik weet niet zeker of ik haar wel wil zien. Ik weet helemaal niets meer zeker. Ik heb een heleboel vragen, maar bij het idee alleen al om haar die te moeten stellen voel ik zo’n druk op mijn borst dat ik haast geen adem krijg.

Nadat de laatste bel is gegaan, besluit ik naar mijn volgende les te lopen. Ik had eerst helemaal niet naar school willen gaan, maar het leek me nog veel erger om de hele dag op mijn kamer te gaan zitten piekeren. Vandaag ben ik liever zo lang mogelijk bezig, omdat ik weet dat ik zodra de school uit is met haar zal moeten praten.

Of misschien moet ik nu meteen met haar praten, want als ik de hoek omsla, zie ik haar staan.

Ik hou mijn pas in en sla haar gade. Zij is de enige in de gang. Ze staat stil, met haar gezicht naar haar kluisje gekeerd. Ik wil weglopen voordat ze me ziet, maar ik kan mijn ogen niet van haar afhouden. Ze straalt een en al triestheid uit, en ik zou dolgraag naar haar toe rennen en mijn armen om haar heen slaan, maar… ik kan het niet. Ik wil tegen haar tekeergaan en haar omhelzen en haar zoenen en haar de schuld geven van al die chaotische emoties die ik gisteren heb geprobeerd te verwerken.

Ik slaak een diepe zucht en ze draait zich naar me om en kijkt me aan. Ik sta ver genoeg weg om haar niet te kunnen horen huilen, maar dichtbij genoeg om de tranen te zien. Geen van tweeën verroeren we ons. We staren alleen maar. Dat duurt even, en ik zie aan haar dat ze hoopt dat ik iets tegen haar zal zeggen.

Ik schraap mijn keel en loop naar haar toe. Hoe dichterbij ik kom, hoe harder haar zachte snikken worden. Op zo’n anderhalve meter afstand blijf ik staan. Hoe dichter ik bij haar kom, hoe moeilijker ik adem krijg.

‘Is hij…’ Ik sluit mijn ogen, haal diep adem om rustig te worden, doe ze weer open en span me tot het uiterste in om mijn zin met droge ogen af te maken. ‘Toen je vertelde over de jongen die in Italië je hart had gebroken, had je het over hem, hè? Over de baby?’

Ze bevestigt mijn vermoeden met een bijna onmerkbaar knikje. Ik knijp mijn ogen dicht en hou mijn hoofd schuin achterover.

Ik wist niet dat een mensenhart letterlijk zoveel pijn kon doen. Het doet zoveel pijn dat ik mijn hand wel in mijn borstkas zou willen steken om het eruit te rukken, zodat ik dit nooit meer hoef te voelen.

Ik kan dit niet. Niet hier. We kunnen niet in de gang van een middelbare school staan en dit gesprek voeren.

Voordat ik mijn ogen opendoe draai ik me om, zodat ik de blik op haar gezicht niet weer hoef te zien. Ik loop regelrecht naar mijn lokaal, doe de deur open en ga zonder nog naar haar achterom te kijken naar binnen.

9

Ik weet niet waarom ik hier nog ben. Ik wil hier niet zijn, en ik weet vrij zeker dat ik over een halfuur vertrek. Eerder kan ik niet weg, omdat ik bang ben wat ze ervan zal denken als ik niet kom opdagen bij de lunch. Ik zou haar een berichtje kunnen sturen om te zeggen dat ik later wel met haar zal praten, maar ik weet niet eens goed of ik haar al wel een berichtje wil sturen. Ik heb nog steeds zoveel te verstouwen dat ik het liever allemaal even negeer, totdat ik de kracht vind om alles op een rijtje te zetten.

Ik loop de kantine binnen en ga regelrecht naar onze tafel. Omdat ik toch geen hap door mijn keel kan krijgen ga ik niet eens eten halen. Breckin zit op mijn vaste plekje naast Six, maar dat is misschien wel goed. Ik weet niet of ik het nu wel aan zou kunnen om naast haar te zitten.

Haar blik is gericht op het schoolboek dat voor haar ligt. Ze huilt niet meer. Ik ga tegenover haar zitten en weet dat ze dat registreert, maar ze kijkt niet op. Sky en Holder zijn diep in gesprek met Breckin; ik sla hen gade en wacht op een geschikt moment om mee te praten.

Maar dat lukt niet, want ik kan me totaal niet focussen. Telkens werp ik haar een schuinse blik toe om zeker te weten dat ze niet huilt of om te zien of ze naar me kijkt. Ze doet geen van beide.

‘Eet je niks?’ zegt Breckin, om mijn aandacht te trekken.

Ik schud mijn hoofd. ‘Ik heb geen trek.’

‘Je moet iets eten,’ zegt Holder. ‘En een beetje slaap kun je ook wel gebruiken. Misschien kun je beter naar huis gaan.’

Ik knik, maar zeg niets.

‘Als je naar huis gaat, kun je Six meenemen,’ zegt Sky. ‘Jullie kunnen zo te zien allebei wel wat slaap gebruiken.’

Daar reageer ik niet eens met een knikje op. Mijn ogen dwalen weer naar Six, net op tijd om een traan op de bladzijde voor haar te zien vallen. Snel veegt ze hem weg met haar hand en slaat de pagina om.

Het raakt me en ik voel me heel ellendig.

Ik blijf naar haar kijken, en haar tranen blijven op de pagina’s vallen, een voor een. Elke keer veegt ze ze pijlsnel weg voordat iemand het in de gaten heeft en slaat ze een nieuwe bladzijde om, terwijl ze de vorige nog niet eens gelezen kan hebben.

‘Sta eens op, Breckin,’ zeg ik. Hij kijkt me met lege ogen aan, maar komt niet in beweging. ‘Ik wil op jouw plek zitten. Sta eens op.’

Uiteindelijk dringt tot hem door wat ik zeg en staat hij snel op. Ik sta ook op en loop om de tafel heen. Ik ga naast Six zitten, en op dat moment legt ze haar armen op tafel. Ze slaat ze over elkaar en begraaft haar hoofd in de kromming van haar elleboog. Ik kijk naar haar als haar schouders beginnen te schokken. Ik kan het verdorie niet aanzien dat ze zich zo voelt, sla een arm om haar heen, breng mijn voorhoofd naar haar slaap en doe mijn ogen dicht. Ik zeg niets, ik doe niets. Ik hou haar alleen maar vast terwijl zij huilt in haar armen.

‘Daniël,’ hoor ik haar door haar gesmoorde tranen heen zeggen. Ze heft haar hoofd op en kijkt me aan. ‘Daniël, het spijt me zo. Het spijt me zo verschrikkelijk.’ Haar tranen worden snikken, en haar snikken worden te veel. Het is fucking te veel.

Ik trek haar tegen mijn borst. ‘Sst,’ zeg ik in haar haar. ‘Niet doen. Geen sorry zeggen.’

Haar lichaam zakt slap tegen het mijne en iedereen in de kantine begint naar ons te staren. Ik wil haar vasthouden en tegen haar zeggen hoe erg het mij spijt dat ik haar gisteravond weg heb laten lopen, maar ze heeft behoefte aan privacy. Ik sla mijn arm steviger om haar heen en steek mijn andere arm onder haar knieën om haar op te tillen. Ik trek haar tegen me aan, sta op en draag haar naar de gang. Daar loop ik door tot ik de hoek om ben, naar het plekje van ons samen. Ze huilt nog steeds tegen mijn borst, haar armen stijf om me heen geklemd. Ik trek de deur van de bezemkast open en doe hem ook weer achter ons dicht. Met mijn rug tegen de deur laat ik me op de grond zakken, nog steeds met haar in mijn armen.

‘Six,’ zeg ik terwijl ik mijn mond omlaag breng naar haar oor. ‘Probeer nu alsjeblieft te stoppen met huilen, want ik heb je een heleboel te zeggen.’

Ik voel dat ze knikt tegen mijn borst en blijf zwijgend wachten tot ze gekalmeerd is. Er verstrijken een paar minuten voordat ze eindelijk zover is bedaard dat ik verder kan gaan.

‘Ten eerste spijt het me ontzettend dat ik je gisteravond weg heb laten gaan, maar ik wil niet dat je ook maar één seconde denkt dat dat was omdat ik je veroordeelde om de keuzes die je hebt gemaakt. Oké? Ik ga niet in jouw schoenen staan en je vertellen dat je verkeerd gekozen hebt, want ik was er niet bij en kan me er geen voorstelling van maken hoe moeilijk het voor je geweest moet zijn.’

Ik verschuif haar een beetje en strek mijn benen, zodat ze wel rechtop moet gaan zitten en me moet aankijken. Ik trek haar ene been naar mijn andere kant, tot ze recht voor me zit. ‘Ik ben alleen maar verdrietig, oké? Daar komt het allemaal door. Ik mag hier verdriet om hebben en jij moet me dat verdriet ook gunnen, want dit is wel verdomde veel om in één dag allemaal te verstouwen.’

Ze perst haar lippen tot een smalle streep op elkaar en knikt, terwijl ik met allebei mijn duimen haar tranen wegveeg. ‘Ik heb een heleboel vragen, Six. En ik weet wel dat je daar pas antwoord op zult geven als je zover bent, maar ik kan wachten. Als je wilt dat ik je tijd geef, dan doe ik dat.’

Ze schudt haar hoofd. ‘Daniël. Hij is je zoon. Ik zal alle vragen beantwoorden die je me stelt. Ik weet alleen niet of je de antwoorden wel wilt horen, omdat…’ Ze knijpt haar ogen dicht om nieuwe tranen tegen te houden. ‘Omdat ik denk dat ik de verkeerde keus heb gemaakt en het te laat is. Het is te laat om er nu nog op terug te komen.’

Ze begint weer hard te huilen, dus sla ik mijn armen om haar heen en druk haar tegen me aan.

‘Als ik had geweten dat hij jouw kind was, of dat ik jou uiteindelijk zou vinden, had ik het nooit gedaan, Daniël. Dan had ik nooit afstand van hem gedaan. Maar dat heb ik wel gedaan, en nu ben jij er en is het te laat, want ik weet niet waar hij is en dat spijt me. God, wat spijt me dat.’

Ik schud mijn hoofd en zou willen dat ze ophield. Dat ze met zichzelf overhoopligt doet me meer pijn dan wat dan ook aan deze hele situatie.

‘Luister eens naar me, Six.’ Ik schuif iets verder naar achteren, neem haar gezicht stevig tussen mijn handen en kijk haar in de ogen. ‘Je hebt een keus gemaakt voor hém. Niet voor jezelf. Niet voor mij. Je hebt gedaan wat het beste was voor hém, en daar zal ik je nooit genoeg voor kunnen bedanken. En denk alsjeblieft niet dat dit iets verandert aan wat ik voor je voel. Hierdoor wordt me vooral duidelijk dat ik niet gek ben. De afgelopen maand heb ik gedacht dat mijn gevoelens voor jou niet echt konden zijn, omdat het er zoveel zijn en omdat ze zo heftig zijn. Té heftig soms. Als ik bij jou in de buurt ben moet ik voortdurend op mijn tong bijten, omdat ik alleen maar steeds tegen je wil zeggen hoeveel ik van je hou. Toch is het nog maar een maand geleden dat we elkaar hebben leren kennen, en de enige andere keer dat ik die woorden hardop tegen een meisje heb gezegd was ruim een jaar terug. In deze kast, hier op de grond. En je zou niet geloven hoe graag ik gewild had dat dat moment voor ons echt was, Six. Ik kende je niet, maar mijn god, dat had ik wel gewild. En nu ik je wel ken… je écht ken… weet ik dat het echt is. Ik hou van je. En weten wat we vorig jaar hebben gedeeld en niet weten wat je hebt moeten doormaken en hoe dat je gemaakt heeft tot wie je nu bent… dat vind ik iets ongelofelijks. Ik vind het iets ongelofelijks dat ik van je kan houden.’

Als ik me naar haar toe buig om haar te zoenen voel ik dat haar handen de tranen van mijn wangen vegen. Ik trek haar tegen me aan en zij trekt mij tegen zich aan, en ik ben niet van plan om haar ooit nog los te laten. Ik zoen haar tot ze haar handen naar mijn gezicht brengt en haar lippen losmaakt van de mijne. Onze voorhoofden raken elkaar en ze huilt nog steeds, maar nu zijn het andere tranen. Het lijken eerder tranen van opluchting dan tranen van bezorgdheid.

‘Ik ben zo blij dat jij het bent,’ zegt ze, met haar handen om mijn gezicht geslagen. ‘Ik ben zo blij dat jij het was.’

Ik trek haar tegen me aan en hou haar vast. Ik hou haar zo lang vast dat de bel gaat en de gang vol- en weer leegloopt; er gaat nog een bel en als het weer stil wordt op de gang zitten we daar nog steeds met onze armen om elkaar heen. Telkens druk ik kusjes op haar haar, streel erover en kus haar op haar voorhoofd.

‘Hij leek op jou,’ zegt ze zachtjes. Haar hand strijkt lichtjes op en neer over mijn arm en ze heeft haar wang tegen mijn borst gedrukt. ‘Hij had jouw bruine ogen en hij was wel min of meer kaal, maar toch kon ik zien dat hij bruin haar zou krijgen. En hij had jouw mond. Jij hebt een geweldige mond.’

Ik wrijf haar over haar rug en kus haar op haar kruin. ‘Hij heeft het goed voor elkaar,’ zeg ik. ‘Hij heeft het uiterlijk van zijn vader, gedraagt zich hopelijk net zoals zijn moeder en krijgt een fraai Italiaans accent. Die jongen zal later geen problemen in het leven krijgen.’

Ze lacht, en bij dat geluid springen me meteen de tranen weer in de ogen. Ik druk haar stijf tegen me aan, leg mijn wang boven op haar hoofd en slaak een zucht.

‘Het is waarschijnlijk het beste dat het is gelopen zoals het is gelopen,’ zeg ik. ‘Als we hadden besloten hem te houden, had ik natuurlijk zijn leven vergald met een stomme bijnaam. Waarschijnlijk zou ik hem Kwijlebabbel of zoiets hebben genoemd. Ik ben er duidelijk nog niet aan toe om vader te worden.’

Ze schudt haar hoofd. ‘Je zou een geweldige vader zijn. En ooit wordt Kwijlebabbel een prima bijnaam voor een van onze kinderen. Alleen nu nog niet.’

Nu ben ik degene die moet lachen. ‘En als we nou meisjes krijgen?’

Ze haalt haar schouders op. ‘Des te beter.’

Ik glimlach en hou haar dicht tegen me aan. Na gisteravond, toen we niet bij elkaar waren, terwijl ik wist hoe moeilijk ze het had, wil ik me echt nooit meer zo voelen. Ik wil niet dat zíj zich nog eens zo hoeft te voelen.

‘Weet je wat ik me net realiseerde?’ zegt ze. ‘We hebben al seks gehad. Ik baalde er eerst van dat als ik seks met je zou hebben, jij de zevende zou zijn met wie ik het ooit heb gedaan, en dat is veel. Maar nu ben je nog steeds de zesde, want zonder het te weten telde ik jou al mee.’

‘Zes bevalt mij wel,’ zeg ik. ‘De zesde plek is een prima plek. Om eerlijk te zijn is zes mijn lievelingsgetal.’

‘Word maar niet te enthousiast nu je weet dat we al seks hebben gehad,’ zegt ze. ‘Van mij moet je nog steeds wachten.’

‘Ik laat je snel genoeg alle hoeken van de kamer zien,’ plaag ik haar.

Ik leg een hand om haar hoofd en buig me naar haar toe om haar zacht op haar lippen te kussen. Zonder mijn hoofd terug te trekken doe ik haar een bekentenis. ‘Ik ben hier nog niet over begonnen omdat we nog niet zo lang samen zijn en ik je niet bang wilde maken. Maar nu ik weet dat we samen een kind hebben, is het minder gênant.’

‘O jee. Waar gaat het over?’ vraagt ze zenuwachtig.

‘Over een kleine maand doen we eindexamen. Ik weet dat jij en Sky en Holder van plan waren om na de zomer naar dezelfde universiteit te gaan in Dallas. Ik had me al aangemeld in Austin, maar nu ik jou heb leren kennen zou het weleens kunnen dat ik me ook voor Dallas heb opgegeven. Je weet wel… voor het geval het goed tussen ons gaat. Want ik vond het geen fijn idee om op vijf uur afstand van elkaar te zitten.’

Met schuin gehouden hoofd kijkt ze naar me op. ‘Wanneer heb je je daar dan aangemeld?’

Ik haal mijn schouders op, alsof het niet veel om het lijf heeft. ‘Op de avond dat Sky dat welkomstetentje voor je gaf.’

Ze gaat rechtop zitten en kijkt me aan. ‘Dat was vierentwintig uur na onze eerste date. Heb je je aangemeld bij mijn universiteit toen je me nog maar een dag kende?’

Ik knik. ‘Ja, maar strikt genomen kende ik je al een heel jaar. Als je het zo bekijkt, is het minder creepy.’

Ze moet glimlachen om mijn logica. ‘En, ben je aangenomen?’

Ik knik. ‘Het zou kunnen zijn dat ik samen met Holder ook al voor onderdak heb gezorgd.’

Ze grijnst, en ik geloof niet dat een glimlach me ooit zoveel goed heeft gedaan. ‘Daniël? Dit is serieus. Wat wij samen hebben. Het is best heftig, hè?’

Ik knik. ‘Ja. Ik geloof dat we nu écht verliefd zijn. Dat we nu niet meer doen alsof.’

Ze knikt. ‘Het is nu allemaal zo serieus dat het volgens mij tijd wordt om je aan mijn broers voor te stellen.’

Mijn geknik gaat over in hoofdschudden. ‘Misschien overdrijf ik. Zóveel hou ik nou ook weer niet van je.’

Ze lacht. ‘Jawel, je houdt wel van me. Je houdt heel veel van me, Daniël. Je hield al van me vanaf het moment dat je van mij per ongeluk mijn borst mocht aanraken.’

‘Nee, volgens mij hield ik al van je vanaf het moment dat jij mij dwong mijn tong in je mond te steken.’

Ze schudt haar hoofd. ‘Nee, je hield al van me vanaf dat ik je toestemming gaf om me te zoenen naast een vuile luier.’

‘Nee hoor. Ik hield al van je zodra je Sky’s slaapkamer in kwam met die lepel in je mond.’

‘In feite hield je al van me sinds die eerste keer dat je een jaar geleden zei dat je van me hield. Hier in deze kast.’

Ik schud mijn hoofd. ‘Ik hield al meteen van je toen je boven op me viel en zei dat je iedereen haatte.’

Haar glimlach vervaagt. ‘Ik hield al van je vanaf het moment dat jij zei dat jij ook iedereen haatte.’

‘Ik heb altijd een hekel aan iedereen gehad,’ zeg ik. ‘Totdat ik jou leerde kennen.’

‘Ik zei je toch dat ik onhekelbaar was?’ Ze grijnst.

‘En ik zei je dat “onhekelbaar” geen bestaand woord is.’

Haar ogen gaan naar de mijne. Ze pakt allebei mijn handen vast en vlecht haar vingers door die van mij. We staren elkaar aan zoals we al zo vaak hebben gedaan, maar dit keer voel ik het tot in alle vezels van mijn lichaam. Ik voel háár in alle vezels van mijn lichaam, en dat gevoel is nieuw en zwaar en intens. Op dat moment realiseer ik me dat we samen veel meer zijn geworden dan we ooit alleen zouden kunnen zijn.

‘Ik hou van je, Daniël Wesley,’ fluistert ze.

‘Ik hou van jou, Seven Marie Six Assepoester Jacobs.’

Ze lacht. ‘Dank je wel dat je geen eikel blijkt te zijn.’

‘Dank je wel dat je nog geen enkele keer van me hebt gevraagd om te veranderen.’ Ik buig me naar haar toe en kus de glimlach die om haar lippen speelt, terwijl ik in stilte het universum bedank dat het haar naar me terug heeft gestuurd.

Mijn fucking engel.

Epiloog

‘Wat heb jij in vredesnaam, Daniël?’ zegt Chunk terwijl ze haar pen op tafel gooit.

Ik stop met mijn getrommel op het houten tafelblad. ‘Niets.’ Ik had me niet gerealiseerd dat het zo duidelijk was dat ik bloedzenuwachtig ben. Zeker niet voor iemand van dertien.

‘Er is wél iets met je,’ zegt ze. Ze schuift haar huiswerk opzij, slaat haar armen op het tafelblad over elkaar en buigt zich naar me toe. ‘Heb je het uitgemaakt met Six?’

Ik schud mijn hoofd. ‘Nee.’

‘Heeft zij het uitgemaakt met jou?’

‘Nee, zeg!’ zeg ik defensief.

‘Heb je problemen op school?’

Ik schud mijn hoofd en kijk omlaag naar mijn telefoon om te zien hoe laat het is. Over tien minuten moet ik gaan. Ik geef mezelf nog tien minuten.

‘Heb je haar zwanger gemaakt?’ vraagt Chunk.

Mijn ogen schieten naar de hare en mijn hartslag versnelt. Strikt genomen kan ik daar geen nee op antwoorden, omdat ik… Nou ja.

‘O mijn god,’ zegt Chunk. ‘Heb je haar zwanger gemaakt? Daniël! Mam en pap vermoorden je!’

Net als mijn moeder de keuken binnenkomt, staat Chunk op van tafel. Ongelovig slaat ze haar handen voor haar mond en terwijl ze mij nog steeds aanstaart schudt ze haar hoofd. Ze heeft niet in de gaten dat mijn moeder inmiddels achter haar staat. ‘Daniël, ben je gek geworden? Ik ben nog maar dertien, maar zelfs ik weet wat veilig vrijen is. Jezus, niet te geloven dat je haar zwanger hebt gemaakt!’

Ik schud mijn hoofd, te erg van de wijs gebracht om tegen haar te zeggen dat Six niet zwanger is. Mijn moeder blijft me stokstijf en met grote ogen aankijken. Ook zij slaat haar hand voor haar mond, op hetzelfde moment dat mijn vader de keuken in loopt. Chunk hoort hem en draait zich om.

‘Wat is er?’ vraagt mijn vader. ‘Het lijkt wel alsof jullie allemaal een geest hebben gezien.’

Voordat ik de kans krijg mezelf te verdedigen of te zeggen dat het niet klopt wat Chunk net zei, keert mijn moeder zich naar mijn vader en kijkt hem aan. Ze wijst naar mij.

‘Hij heeft haar zwanger gemaakt,’ fluistert ze ongelovig. ‘Je zoon heeft zijn vriendin zwanger gemaakt!’

Zwijgend staart mijn vader mijn moeder aan. Ik besef dat ik nu zou moeten opstaan en zou moeten zeggen dat het allemaal niet waar is, voordat ze allemaal te veel in de stress schieten, maar eigenlijk is alles wat ze zeggen wel degelijk waar.

Ik heb Six inderdaad zwanger gemaakt.

Maar dat was ruim een jaar geleden, en niemand van hen weet dat of hoeft het te weten. Maar op dit moment is Six zeer zeker niet zwanger. Daar durf ik mijn hand voor in het vuur te steken. We hebben nu drie maanden verkering en ik weet zeker dat het nog minstens drie maanden duurt voordat ze me dát brood laat breken.

Die beeldspraak bevalt me niet. Het slaat nergens op.

Voordat ze me over dat hek laat springen?

Nah, niet sexy genoeg.

Voordat ze me over de finish laat gaan?

Nee. Het is eerder een start dan een finish.

Voordat ze zich eens lekker laat pakken?

Bah. Smakeloos.

Voordat ze zich laat prikken – als een aardappel voor het poffen?

‘Daniël?’ vraagt mijn vader, zodat ik hem wel moet aankijken. Hij lijkt niet blij, maar ook niet kwaad. Dat is gek, want hij heeft net te horen gekregen dat hij opa wordt en hij is nog maar vijfenveertig. Hij kijkt me aan alsof hij het niet helemaal kan volgen. ‘Hoe kan Six nou zwanger zijn?’ vraagt hij hoofdschuddend. ‘Elke keer dat je bij haar bent geweest kom je weer naar huis en neem je van die gênant lange douches.’

In godsnaam, waarom houden ze daar toch maar niet over op?

Ik kijk naar Chunk en schud mijn hoofd. ‘Six is niet zwanger,’ deel ik hun allemaal mede. ‘Chunks fantasie gaat met haar aan de haal.’

Alle drie slaken ze een zucht. Mijn moeder brengt haar hand naar haar hart en zegt snel: ‘Goeie god, jezus christus, holy shit, godzijdank!’ Na die reeks vloeken laat ze opgelucht haar adem ontsnappen.

Chunk rolt met haar ogen als ze zich realiseert dat ik de waarheid spreek. Ze gaat weer tegenover me zitten en trekt haar huiswerk naar zich toe. ‘Nou, als ze niet zwanger is, waarom ben je dan in godsnaam zo zenuwachtig?’

O ja. Door dit akkefietje was ik bijna vergeten wat er zo meteen gaat gebeuren. Zodra ik weer aan de plannen voor vanavond moet denken, moet ik langzaam door mijn neus inademen om niet te vergeten dat mijn longen lucht nodig hebben.

‘Wat is er, Danny-boy?’ vraagt mijn vader. ‘Heeft ze het met je uitgemaakt?’

Gefrustreerd omdat ze allemaal zo verdomde nieuwsgierig zijn laat ik mijn hoofd in mijn handen zakken.

‘Nee,’ kreun ik. ‘Ze heeft het niet uitgemaakt. Ik ook niet met haar. Ze is niet zwanger, we hebben geen seks en ik heb geen problemen op school!’ Ik ben opgestaan en begin te ijsberen. Met z’n drieën slaan ze me gade alsof ik zo ongeveer een zenuwinzinking heb. Uiteindelijk draai ik me naar hen toe en zet mijn handen stevig in mijn zij. ‘Ik raak alleen maar een beetje in de stress, oké? Ik zou nu bij haar thuis moeten zijn, omdat ze wil dat ik kennismaak met haar broers. Met hen allemaal. Nu dus.’

Mijn vader trekt een geamuseerd gezicht, en dat maakt me behoorlijk nijdig.

‘Hoeveel broers heeft ze?’ vraagt mijn moeder. Haar stem klinkt vertroostend, alsof ze me de peptalk wil gaan geven die ik zo ontzettend hard nodig heb.

‘Vier. En ze zijn allemaal ouder dan zij.’

Mijn moeder perst haar lippen tot een dunne streep op elkaar en geeft een licht knikje. ‘O boy,’ fluistert ze. ‘Daar ben je mooi klaar mee, Daniël.’ Ze draait zich om en loopt verder de keuken in. Ik blijf in dezelfde houding staan – waar blijf ze nou met haar goede raad?

Mijn vader knikt, nog steeds met die irritante glimlach op zijn gezicht geplakt. ‘Ik zie Six niet zo zitten,’ zegt hij. ‘Om eerlijk te zijn begin ik een enorme hekel aan haar te krijgen. Het duurt nu al drie maanden en nog stééds mag je niet prijsschieten.’

‘Hou op, pap,’ zeg ik prompt. ‘Jij hebt niet het recht je te bemoeien met mijn seksleven. En je hoeft al helemaal geen slappe vergelijkingen te gebruiken omdat Six me laat wachten.’

Verdedigend steekt hij zijn handpalmen op. ‘Sorry.’ Hij lacht. ‘Trouwens, ik vergeet soms dat je zus nog een kind is.’ Hij klopt Chunk op haar schouder. ‘Ik zal als jij erbij bent nooit meer iets zeggen over dat de vriendin van je broer vindt dat hij haar spotgaai moet sparen.’ Hij trekt een stoel van onder de tafel vandaan en gaat zitten. Chunk en ik beginnen allebei tegelijk te kreunen.

‘Pap,’ zegt ze. ‘Met die vergelijking heb je mijn lievelingsboek flink voor me verpest. Je wordt bedankt’

Hij geeft haar een knipoog en richt zich dan weer tot mij. ‘Jij redt je wel, Danny-boy. Als je maar geen moment jezelf bent, kunnen ze niet anders dan van je houden.’

Ik gris mijn jack van de stoelleuning en trek het aan terwijl ik de keuken uit loop. ‘Jullie zijn allemaal gestoord,’ mompel ik, en ik stap door de voordeur naar buiten.

Ik kan me niet herinneren dat ik haar huis ben binnengekomen. Ik herinner me helemaal niets meer van wat ik heb gezegd terwijl ik aan hen werd voorgesteld. Ik kan me niet eens heugen hoe ik op mijn stoel ben beland, maar hier zit ik dan – en word vanaf de andere kant van de tafel strak aangestaard door vier van de meest intimiderende mannen die ik ooit heb ontmoet. Ik had gehoopt op een gezellige maaltijd samen, waarbij iedereen zich alleen bezighield met zijn eten en niemand direct het woord tot me zou richten.

Maar dat duurde niet eens een hele hap.

Een van hen heeft me net gevraagd wat mijn plannen zijn voor na het eindexamen, maar ik weet niet welke broer hij precies is. Hij is degene die het meest op Six lijkt, want hij is niet alleen blond, maar ook de meest forse van de vier. In zijn hand ziet zijn vork eruit als een tandenstoker.

Ik blik omlaag naar mijn eigen handen en frons, want bij mij ziet mijn vork eruit als een spatel. Ik leg hem op tafel, voordat ze in de gaten hebben hoe klein mijn handen lijken vergeleken bij de hunne.

Onder tafel geeft Six een klopje op mijn been, om me te helpen herinneren dat ik iets moet zeggen. Zachtjes schraap ik mijn keel. ‘Ik weet het nog niet precies.’

Mijn stem klinkt verdomme als die van een kind in vergelijking met hun vier stemmen. Tot nu toe heb ik nooit ook maar een seconde over mijn stem nagedacht of over hoe die voor een buitenstaander moet klinken. Ik heb er tot nu toe ook nooit bij stilgestaan hoe een vork er in mijn handen zou uitzien. En evenmin heb ik ooit eerder overwogen om het met Six uit te maken, maarre… neuh. Het kan me niet schelen hoe angstaanjagend ze zijn of hoe vreselijk ze me vinden; dat ik het met Six uitmaak, daar kan geen sprake van zijn.

‘Nou, ga je niet minstens studeren?’ vraagt Evan.

Van Evan weet ik hoe hij heet. Hij scheelt qua leeftijd het minst met Six. Bovendien is hij de enige die naar me glimlachte toen hij zich voorstelde, dus heb ik hem onthouden. Dan kan ik dus, als de andere drie besluiten me te bespringen, Evan om hulp roepen, want hij is vast de enige die als de nood aan de man komt bereid zou zijn om me te verdedigen.

‘Ik ga inderdaad studeren,’ zeg ik met een knikje. Eindelijk dan toch een vraag die ik kan beantwoorden. ‘Ik ga naar dezelfde universiteit als Six.’

Langzaam beweegt Evan zijn hoofd op en neer, en laat dat antwoord tegelijk met een hap van zijn eten bezinken.

‘Maar wat nou als jullie na het eindexamen geen setje meer zijn?’ zegt de grote.

‘Aaron, hou op,’ zegt Six, met haar ogen rollend. Onder tafel knijpt ze me even in mijn been. ‘Jaag hem niet zo op de kast.’

Aaron kijkt me nog steeds strak in de ogen. ‘Vind jij dat ik je op de kast jaag?’ vraagt hij op koele toon. ‘Ik dacht dat we gewoon een beleefd gesprek voerden.’

Ik slik de brok in mijn keel weg en schud mijn hoofd. ‘Het is oké,’ zeg ik. ‘Ik snap het wel. Zelf heb ik twee zussen. Eentje is weliswaar ouder dan ik, maar toch maak ik het de eikels met wie ze thuiskomt niet makkelijk. Om over Chunk maar te zwijgen. De eerste gast met wie zij thuis komt aanzetten maakt geen schijn van kans. Ik heb nu al een hekel aan hem, en die knul weet waarschijnlijk nog niet eens van haar bestaan.’

De broer recht tegenover me glimlacht flauwtjes. Misschien verbeeld ik het me, maar ik weet in elk geval zeker dat hij niet meer fronst.

‘Chunk?’ vraagt Aaron. ‘Six vertelde dat jij mensen altijd bijnamen geeft. Noem je je kleine zusje zo?’

Ik knik.

‘Hoe noem je Six?’ zegt de broer tegenover me. Als ik me niet vergis heet hij Michael. Ik heb vijftig procent kans dat dat klopt, want de broer aan het hoofd van de tafel zou ook Michael kunnen heten. Het is ofwel dat, ofwel Zachary.

Six stoot mijn been weer aan, en het dringt tot me door dat ik hem nog geen antwoord heb gegeven. ‘Assepoester,’ flap ik eruit.

Nu staren ze me allemaal aan, wachtend op een verklaring. Ik geloof niet dat ik hun die wil geven. Hoe vertel je vier broers dat je hun zusje Assepoester noemt, omdat je zomaar ineens hete seks met haar hebt gehad in de bezemkast op school?

‘Hoe dat zo?’ vraagt Aaron. Hij draait zich naar de broer aan het hoofd van de tafel. ‘Zach, had jij vroeger niet een schildpad die Assepoester heette?’

Zach. Zach is de stilste.

Hij schudt zijn hoofd. ‘Ariel,’ verbetert hij Aaron. ‘Ik had iets met de kleine zeemeermin.’

Degene van wie ik er nu van uit kan gaan dat hij Michael is, nu alle mogelijkheden zijn afgevinkt, zegt: ‘Je hebt geen antwoord gegeven op de vraag. Waarom noem je haar Assepoester?’

Six lacht zachtjes, en ik weet dat ze dit heel amusant vindt, ook al zou ik bijna willen dat ik stikte in een kalkoenbotje om uit mijn lijden verlost te zijn.

‘Ik noem haar Assepoester omdat ik haar de eerste keer dat ik haar zag zo mooi vond dat ze volgens mij niet echt kon zijn. Meisjes zoals zij komen altijd alleen voor in sprookjes en fantasieën.’

Ik ben trots op mijn antwoord. Ik wist niet dat ik onder dit soort druk in staat was zulke bullshit uit te kramen.

De stille gaat rechtop in zijn stoel zitten. Zach. ‘Wilde je dan beweren dat je over ons zusje fantaseert?’

Wat de fuck zullen we nou…

‘Jezus, Zach!’ roept Six. ‘Hou op! Jullie alle vier – kappen nou! Jullie vragen hem alleen maar voor de lol het hemd van het lijf.’

Alle vier beginnen ze te lachen. Evan geeft me een knipoog, en allemaal gaan ze verder met hun eten.

Ik heb nog steeds de moed niet om in hun bijzijn mijn vork weer op te pakken.

‘We geinen maar een beetje,’ zegt Zach met een lach. ‘We hoeven dit anders nooit te doen, want jij bent de eerste met wie we van Six mogen kennismaken.’

Ik keer me naar Six en kijk haar aan. Dit weetje wist ik niet, en ik geloof dat ik het iets heel moois vind. ‘Echt waar?’ vraag ik haar. ‘Heb je nog nooit eerder iemand aan je broers voorgesteld?’

Six glimlacht en schudt even haar hoofd. ‘Waarom zou ik?’ zegt ze. ‘Geen enkele andere jongen heeft het ooit verdiend om met hen kennis te maken.’

Meteen trek ik haar tegen me aan en geef haar een klapzoen op haar lippen. ‘Verdomme, ik hou van je, meisje,’ zeg ik, en ik hervind genoeg zelfvertrouwen om mijn vork weer op te pakken. Die ziet er nu eerder uit als een vork dan als een spatel.

Ik val aan op mijn eten en neem een enorme hap.

Alle vier haar broers staren me zwijgend aan.

Alle vier glimlachen ze.

Met een diepe zucht laat ik me op Sky’s bed vallen, ruggelings naast Holder, die tegen het hoofdeinde aan zit.

‘Zo te zien heb je de kennismaking met de broers overleefd,’ zegt hij, naar me omlaagkijkend.

‘Amper,’ zeg ik. ‘Maar ik geloof dat ik ze op het laatst toch voor me heb weten te winnen.’

‘Hoe heb je dat voor elkaar gekregen?’ vraagt Sky. Ze zit aan de andere kant van Holder wat met haar telefoon te spelen.

‘Ik heb ze allemaal bijnamen gegeven. Ze vonden me ontzettend amusant.’

Holder lacht. ‘Echt weer iets voor jou, Daniël.’

‘Waar is Six?’ vraagt Sky aan mij.

‘Die had geen zin om mee te komen.’ Ik hijs mezelf overeind en sta op. ‘Ik wilde alleen Holder even laten weten dat ik nog leef. Nu ga ik weer naar haar toe.’

Voordat ik terugloop naar haar slaapkamerraam, zie ik een frons op Sky’s gezicht verschijnen. Dat bevalt me niks, want ze fronst anders nooit. Ze is een van de meest blije mensen die ik ken.

Nu ik erover nadenk: ik vond het ook helemaal niet leuk dat Six geen zin had om vanavond mee te komen. Dat is gek, want gisteravond had ze ook al geen zin.

Opeens bedenk ik dat er misschien iets tussen hen speelt.

‘Wat is er aan de hand, Tietebel?’

Sky slaat haar ogen op naar de mijne en perst er een glimlach uit. ‘Niets.’

Ik zet een stap terug naar het bed. ‘Bullshit,’ zeg ik. ‘Wanneer heb je mijn meisje voor het laatst gesproken?’

Ze kijkt weer omlaag naar haar telefoon en haalt haar schouders op. Holder ziet wat ik ook heb opgemerkt en slaat een arm om haar heen.

‘Hé,’ zegt hij op geruststellende toon. ‘Wat is er, lieverd?’ Hij trekt haar dicht tegen zich aan en geeft haar een kus op haar slaap, net op het moment dat er een traan uit haar ogen biggelt. Die wil ze snel wegvegen, maar Holder heeft het al gezien. Hij komt wat verder overeind en kijkt haar recht aan, terwijl ik weer op het bed ga zitten.

‘Sky, wat is er?’ zegt hij, zodat ze wel naar hem op moet kijken.

Ze schokschoudert en schudt haar hoofd. ‘Het stelt waarschijnlijk niets voor,’ zegt ze. ‘Ik denk dat ze alleen maar moe is of zo.’

‘Wie is moe?’ vraag ik haar. ‘Six?’

Ze knikt.

Die veronderstelling maakt me in de war, want Six is niet moe. Ze leek zich vanavond prima te voelen.

‘In de drie dagen kerstvakantie dat we hier nu zijn is ze hier nog helemaal niet geweest,’ zegt Sky. ‘Ze heeft me ook geen berichtje gestuurd of me teruggebeld. Het lijkt wel of ze kwaad op me is, maar ik zou niet weten wat ik heb gedaan.’

Onmiddellijk sta ik op. ‘Nou, dit moeten we oplossen,’ zeg ik, ietwat in paniek. ‘Ze kan niet kwaad op je zijn. Jullie horen helemaal geen ruzie te hebben.’ Ik begin door de kamer te ijsberen. Holder slaat me gade met die tot spleetjes geknepen intimiderende ogen van hem.

‘Daniël, kalmeer een beetje. Het zijn meisjes. Meisjes kibbelen soms met elkaar.’

Ik schud mijn hoofd, want dat pik ik niet. Ik ijsbeer verder. ‘Sky en Six niet. Zij zijn niet zoals andere meisjes, Holder. Dat weet je wel. Zij vechten niet met elkaar. Dat kan helemaal niet. We studeren samen, ze zijn huisgenoten.’ Ik draai me om, kijk hem aan en blijf staan. ‘Wij zijn een team, man. Jij en Sky en Six en ik. Ze kunnen hun vriendschap niet opzeggen. Dat laat ik niet gebeuren.’ Ik ben al op weg naar het raam. Sky smeekt me het allemaal niet te veel op te blazen, maar daar is het al te laat voor. Ik klim door het raam Six’ slaapkamer in. Mijn hart hamert en ik sta niet toe dat ze nog een dag langer zo raar tegen elkaar doen.

Six ligt op haar bed naar het plafond te staren. Ze draait zich niet naar me toe als ik haar kamer binnenkom. ‘Wat is er aan de hand?’ vraag ik haar.

‘Niets,’ zegt ze prompt.

Bullshit.

Ik kniel neer op het bed en schuif naar haar toe, tot ik boven op haar zit. Ik kijk omlaag naar haar gezicht. ‘Waarom ben je kwaad op Sky?’

Ze schudt haar hoofd, en ik zie aan haar ogen dat ze helemaal niet kwaad op Sky is. ‘Ik ben niet kwaad op haar,’ zegt ze beledigd. Dat zou me moeten opluchten, maar ik merk dat haar nog steeds iets dwarszit.

Ze kijkt bezorgd. Bang zelfs. Ik vind het stom van mezelf dat ik dat eerder niet in de gaten had, maar ze was tijdens het eten inderdaad wel stiller dan anders.

En gisteravond. Toen was ze echt heel stil.

Shit. Misschien is ze wel kwaad op míj.

‘Het spijt me,’ zeg ik tegen haar. In de war gebracht kijkt ze naar me op.

‘Waarvoor precies?’

Ik haal mijn schouders op. ‘Ik weet het niet. Voor wat ik dan ook mag hebben gedaan. Soms doe of zeg ik heel domme dingen, maar realiseer ik me dat pas als ik iemand ermee heb gekwetst. Dus als zoiets je dwarszit, dan spijt het me.’ Ik buig mijn hoofd en kus haar. ‘Het spijt me echt heel erg.’

Ze duwt tegen mijn borst en ik schuif op mijn knieën achteruit. Zij gaat rechtop tegenover me zitten. ‘Jij hebt niets verkeerd gedaan, Daniël. Je bent perfect.’

Dat antwoord doet me goed, maar het zit me niet lekker dat ik nog steeds niet weet wat er mis is.

‘Alleen…’ Ze laat haar stem dalen en kijkt omlaag naar haar schoot. ‘Als ik je iets vertel… zweer je dan dat je het nooit tegen Holder zult zeggen?’

Meteen knik ik. Hoe graag ik er ook altijd voor Holder heb willen zijn, ik pieker er niet over om ooit Six’ vertrouwen te beschamen. ‘Dat zweer ik.’

Haar ogen haken zich in de mijne en zwijgend laat ze me weten dat ik het maar beter serieus kan menen, omdat het niet niks is wat ze me wil gaan vertellen.

Die blik in haar ogen staat me helemaal niet aan. Gelukkig schuift ze van het bed af en loopt naar haar bureau. Ze pakt haar laptop en komt daarmee terug naar het bed. ‘Ik wil je iets laten zien.’ Ze klapt de laptop open, vergroot een verkleind scherm en keert de laptop om, zodat ik het kan zien. ‘En begin hier alsjeblieft nooit meer over, Daniël.’

Ik trek de laptop naar me toe en begin te lezen.

Woorden als ‘vermist kind’ en ‘beloning’, en data en uitspraken en beelden dwarrelen voor mijn ogen. Ik schud mijn hoofd, want de woorden op het scherm lijken geen verband te houden met de foto van het kleine meisje dat heel veel lijkt op Sky.

‘Wat is dit, Six?’ vraag ik.

Ze trekt de laptop weer uit mijn handen. ‘Ik weet het niet zeker,’ zegt ze. ‘Toen ik in Italië was, had ik mijn computer hier gelaten. Een paar dagen geleden zag ik ineens dat dit in mijn zoekgeschiedenis stond, van enkele maanden terug. Ik weet niet wat ik moet doen, Daniël,’ zegt ze, omlaagkijkend naar het scherm. ‘Zij is het. Dit is Sky. Ik zou haar ernaar kunnen vragen, maar ik denk dat ze er wel iets over tegen me had gezegd als ze er iets van wist.’

Ik probeer nog steeds te verwerken wat ik net op de computer heb gezien en wat Six allemaal zegt.

‘Wat nou als het Karen was die mijn computer heeft gebruikt? Of Holder? Of heel iemand anders? Ik weet niet zeker of Sky degene was die dit heeft opgezocht, en ik ben bang dat als ik er tegen haar iets over zeg, ik alleen maar iets oprakel waar ze niets van wil weten.’

Ik aarzel geen moment. Ik gris de laptop uit haar handen en sta op. ‘Six, dit is niet iets wat je voor jezelf moet houden. Als je het haar nu niet vertelt, wordt het tussen jullie nooit meer zoals het was, omdat jij je te schuldig voelt om met haar te praten.’ Ik pak haar hand. ‘Kom op. Laten we de pleister er in één keer af trekken.’

Met grote angstogen kijkt ze me aan, maar dat kan me niet schelen. Zoiets als dit kan ze niet voor zich houden. En als dat kleine meisje echt Sky is, dan heeft ze er alle recht op om ervan te weten.

We staan op, maar voordat we naar het raam lopen, trek ik Six even dicht tegen me aan. Ik geef haar een kus op haar kruin en zeg tegen haar dat alles goed komt. ‘Misschien heeft het niet eens iets met haar te maken,’ zeg ik. ‘Het kan gewoon toeval zijn.’

We staan aan het voeteneind van Sky’s bed naar haar te kijken. Holder heeft de laptop in zijn handen en Sky heeft een hand voor haar mond geslagen. Allebei staren ze met grote ogen naar het scherm.

Ze zeggen allebei niets.

‘Het spijt me,’ zegt Six. ‘Ik weet niet wat dit voorstelt of wie dit heeft opgezocht… maar ik wist niet hoe ik er tegen jou over moest beginnen. Ik wist ook niet hoe ik er níét over zou kunnen beginnen.’

Uiteindelijk wendt Sky haar blik van de computer af, maar die belandt niet op Six, maar kruipt omhoog naar Holders gezicht. Kalm kijkt hij haar aan en met een diepe zucht klapt hij zachtjes de laptop dicht.

Ze reageren wel heel vreemd. Ik had verwacht dat er tranen zouden vloeien. Dat er zelfs misschien wel een beetje geschreeuwd zou worden. Dat ik misschien zou moeten wegduiken voor voorwerpen die door de kamer zouden vliegen.

Holder schuift de laptop naar Six. ‘We hoeven dit niet te zien,’ zegt hij. ‘Ze weet het al.’

Six hapt naar adem en ik pak haar hand. Sky staat op hetzelfde moment op als Holder. Ze loopt naar ons toe, legt haar handen op Six’ schouders en kijkt haar kalm aan. ‘Ik had het je willen vertellen, Six,’ zegt ze. ‘Maar als dit ooit naar buiten komt… Voor mij was dat niet erg geweest, maar wel voor Karen. Dat is de enige reden waarom ik het jou niet heb verteld.’

Six’ ogen zijn groot en ze lijkt gekwetst, maar ik kan wel aan haar zien dat ze ook begrip probeert op te brengen. ‘Dus het was Karen?’ fluistert Six, terwijl ze wegschuift van Sky.

Sky knikt. ‘Alles wat je over mijn jeugd hebt gelezen is waar,’ zegt ze. Ze kijkt naar Holder of ze verder mag gaan. Hij knikt, maar kijkt naar mij – met die speciale blik. De blik die zegt dat wat ik ook te horen zal krijgen, dat nooit verder mag komen dan deze kamer.

‘Karen deed wat ze moest doen, want mijn vader was een monster,’ zegt Sky. Tranen springen haar in de ogen en achter haar komt Holder naar haar toe en legt zijn handen op haar schouders. Hij kust haar op haar kruin en trekt haar naar achteren tegen zijn borst. ‘Nadat Holder het me had verteld, heb ik alles uitgezocht. Terwijl jij in Italië was.’

Ik kijk naar Holder. ‘Hoe wist jij ervan?’

Een paar tellen kijkt hij me zwijgend aan. Zo te zien heeft hij er spijt van dat hij me niets heeft verteld, maar ik neem het hem niet kwalijk. Het is mijn zaak niet. ‘Ik herkende haar. Les en ik… Voordat we hier kwamen wonen, woonden we naast hen. We waren allemaal vrienden. Ik was erbij toen het gebeurde.’

Six en ik beginnen allebei door de kamer te ijsberen. Het is te veel om te verwerken. Ik weet niet eens of ik zoiets wel over hen wil weten. Het is een grote druk… om dit soort dingen te weten. Ik vind het niet prettig dat zij weten dat ik dit nu weet. Zoals de zaken gisteren stonden, vond ik het allemaal prima. Ik vond het fijn dat alles soepel liep, voordat al deze nieuwe informatie in mijn hoofd werd geplant. Nu moet ik die begraven en doen alsof het niet bestaat, maar het is iets heel groots. Van Sky en Holder is het te veel gevraagd om erop te vertrouwen dat wij hier wel mee om kunnen gaan.

‘Ik heb Six zwanger gemaakt!’ flap ik er ineens uit, maar het lucht me wel op om hun ook een geheim te verklappen. ‘Vorig jaar. Zij was het meisje in de bezemkast,’ zeg ik tegen Holder. Ik heb hem één keer eerder over haar verteld, dus ga ik ervan uit dat hij weet waar ik het over heb. ‘We hadden seks zonder dat we een flauw benul hadden van hoe de ander eruitzag. Ze raakte zwanger en ontdekte dat pas toen ze in Italië was. Ze wist niet wie ik was en ze was bang, dus heeft ze onze zoon afgestaan voor adoptie en… Nou ja…’ zeg ik, en ik val stil en kijk hen allemaal aan. Ik zet mijn handen in mijn zij en haal diep adem om rustig te worden. ‘We hebben een baby gekregen.’

Nu kijken ze me allemaal aan. Six kijkt naar me alsof ik ineens niet meer zo perfect ben. ‘Daniël?’ fluistert ze. ‘Wat doe je nou?’

Ze is kwaad op me. Ze is beledigd dat ik zomaar het allergrootste geheim eruit flap dat ze ooit van haar leven heeft gehad.

Ik loop naar haar toe en leg mijn handen op haar schouders. ‘Ik moest wel iets terugdoen. We moesten het hun vertellen. We weten nu een heel groot geheim van hen, en als ze niet óns grote geheim kennen, dan groeit er iets scheef tussen ons. Dan wordt het raar.’

Ik weet niet of ze mijn uitleg wel snapt.

‘Six?’ fluistert Sky. ‘Is dat waar?’

Six maakt zich van me los en slaat haar ogen neer. Ze knikt beschaamd.

‘Waarom heb je me dat niet verteld?’

Six kijkt op naar Sky. ‘Waarom heb jij mij niet verteld dat Sky niet eens je echte naam is?’ zegt Six ter verdediging.

Sky knikt langzaam; ze snapt dat ze Six niet echt iets kwalijk kan nemen, en omgekeerd ook niet. We staan nu allemaal quitte. We blijven zwijgend staan en laten alles wat is onthuld tot ons doordringen.

‘Laten we erop spugen,’ zeg ik. Ik steek mijn vlakke hand op en spuug erin. ‘Alles wat hier gezegd is blijft binnen deze vier muren.’ Ik steek mijn hand tussen ons vieren in en spoor hen aan om hetzelfde te doen.

‘Ik ga geen spuug met jou uitwisselen,’ zegt Sky met een vies gezicht.

Six slaat haar ogen naar me op. ‘Ik ook niet,’ zegt ze, en ze trekt haar neus op.

In verwarring gebracht schud ik mijn hoofd. ‘Het is maar spuug, hoor,’ zeg ik. ‘Je hebt er geen problemen mee om je tong in mijn mond te steken, maar wilt een beetje spuug niet aanraken met je hand?’

Ze krimpt in elkaar. ‘Dat is iets anders.’

Holder zet een stap naar voren en steekt zijn pink op. Ik moet lachen. ‘Meen je dat nou, Holder? Wil je nou echt dat we een pinky promise doen?

Hij kijkt me vuil aan. ‘Met pinky promises is helemaal niets mis,’ zegt hij defensief. ‘Veeg dat spuug van je hand, als een echte kerel, en haak je pink verdomme om de mijne.’

Niet te geloven dat ik een pinky promise ga doen. Hoe oud zijn we – vijf?

Ik doe wat hij vraagt en veeg mijn hand af aan mijn spijkerbroek. Dan komen we allemaal naar hem toe. We haken onze pinken in elkaar en kijken elkaar allemaal in de ogen. Niemand zegt iets, maar dat hoeft ook niet. We weten allemaal dat, wat er ook gebeurt, de dingen die we vanavond over elkaar te weten zijn gekomen nooit verder zullen komen dan deze kamer.

Wanneer we allemaal onze pinken weer losmaken, stappen we achteruit en blijven even stil voor ons uit staan kijken. Na een paar onhandige minuten wend ik me tot Six.

‘Heb je zin om in het park te gaan zoenen?’

Ze knikt en slaakt een zucht van verlichting. ‘Yep.’

Godzijdank.

Ik keer me naar Holder en Sky. ‘Morgenavond eten we toch allemaal bij mij thuis?’

Holder knikt. ‘Ja hoor. Zolang je maar tegen je vader zegt dat hij niet over gênante dingen mag praten.’

Heeft Holder dan niets van mij geleerd?

‘Hij is mijn vader, Holder. Als ik dat tegen hem zeg, ziet hij dat als een uitdaging.’

Holder lacht. Ik ga naar hen toe en sla mijn armen om hem en Sky heen. ‘Beste vrienden voor altijd,’ zeg ik tegen hen. Ik reik naar achteren en haal Six er ook bij. ‘Ik hou verrekte veel van jullie allemaal.’

Ze kreunen en duwen me van zich af. ‘Ga jij nou maar met je vriendinnetje flikflooien, Daniël,’ zegt Holder.

Ik geef Six een knipoog en duw haar naar het raam.

Ik weet dat het vanavond niet zal gebeuren, maar ik ben nog steeds benieuwd hoelang het zal duren voordat ik eindelijk haar kurk mag laten knallen.

Nee. Nog steeds niet sexy genoeg.

Haar hamburger mag smacken?

O god, nee.

Mijn bloem in haar tuintje mag planten?

Wat krijgen we nou, Daniël?

De liefde met haar mag bedrijven?

Ja. Dat is het. Zo zeg je dat.

COLLEEN HOOVER is een wereldwijde TikTok-sensatie en de New York Times-bestsellerauteur van onder meer It starts with us, It ends with us, Verity en Ugly love.

Haar romans verschijnen sinds 2014 in het Nederlands en ze verovert al jaren de harten van haar lezers. Wereldwijd zijn inmiddels meer dan 20 miljoen boeken verkocht!

Colleen Hoover beperkt zich niet tot één genre: ze schrijft liefdesverhalen maar ook bloedstollende thrillers. Ook Finding Cinderella is een boek zoals je van Hoover kan verwachten, boordevol spanning, romance, sterke personages en verrassende plotwendingen.

Of je nu voor het eerst kennismaakt met Colleen Hoover of al langer fan bent, we hopen dat je hebt genoten van dit boek.

Wil je meer weten over de auteur en haar boeken of andere new adult-, young adult- en feelgoodromans? Kijk dan op zomerenkeuning.nl. Je kunt Uitgeverij Zomer & Keuning ook volgen op Instagram (#zomerkeuning) en Facebook (@zomerkeuning)!

Heb je dit boek met plezier gelezen? Laat dan een review achter op Hebban.nl, Goodreads.com of bol.com.

Dat waarderen we enorm!

Lees ook van Colleen Hoover

Hopeless / Sterrenhemel
ISBN 9789401919531

Sky, een laatstejaars op de middelbare school, ontmoet Dean Holder, een jongen met een reputatie die de hare evenaart. Vanaf hun eerste ontmoeting beangstigt en boeit hij haar. Iets in hem roept herinneringen op aan haar veelbewogen verleden. Hoewel Sky vastbesloten is om bij hem uit de buurt te blijven, breekt hij met zijn volharding en raadselachtige glimlach door haar verdediging heen.

Maar de mysterieuze Holder heeft zijn eigen geheimen, en wanneer die aan de oppervlakte komen verandert dat Sky voorgoed. Zal ze ooit nog iemand kunnen vertrouwen?

Lees ook van Colleen Hoover

Losing Hope / Sterrenregen
ISBN 9789401919548

Dean Holder heeft twee mensen ontzettend in de steek gelaten: zijn zus, Lesslie, en zijn vroegere buurmeisje, Hope. Er flakkert voor het eerst in tijden weer iets van hoop in hem op als hij bij de supermarkt een meisje tegenkomt dat sprekend lijkt op Hope, die hij jaren geleden voor het laatst heeft gezien. Maar… ze stelt zich voor als Sky en lijkt zich hem of hun verleden niet te herinneren. Is dit wel de echte Hope? Want Sky is gelukkig, gelukkiger dan hij Hope ooit heeft gezien…

Losing Hope is het tweede deel van de Hopeless-serie, verteld vanuit het perspectief van Holder.

Lees ook van Colleen Hoover

All your perfects / Mijn belofte aan jou
ISBN 9789401919562

De perfecte liefde van Quinn en Graham wordt bedreigd door hun onvolmaakte huwelijk. Het feit dat Quinn niet zwanger kan worden, dreigt hen uit elkaar te drijven. De herinneringen, fouten en geheimen die ze in de loop der jaren hebben opgebouwd, breken hen op. Hoe perfect hun liefde ook is, Quinn en Graham zijn allebei mensen, en mensen zijn niet perfect. Het léven is verre van perfect. De vraag is of hun liefde het leven kan overleven.

All your perfects is een meeslepende roman over de liefde tussen twee mensen, aangrijpend en levensecht beschreven.

Lees ook van Colleen Hoover

Finding Perfect / Het verhaal van Daniël
ISBN 9789020552751

De hechte vrienden Daniël, Six, Holder, Sky en Breckin zijn van plan om de komende Thanksgiving te vieren met een diner in het huis van de ouders van Sky. Maar wanneer Daniël toenadering zoekt en Six de moeilijke vragen stelt die hij eerder niet durfde te stellen over hun gedeelde geheim, beseft hij dat dit geheim als een donkere wolk boven de feestdagen hangt. Opeens moet Daniël alles op alles zetten om antwoorden te vinden voor degene van wie hij het meeste houdt. Is zijn zoektocht hopeloos?

Finding perfect is het hartverwarmende slot van de HopeIess-serie.

Dit eBook is voorzien van een watermerk met identificatiecode : VBcIR11MDl5RMAFoAzFeagk1UX0BXgZLWkYCdld9AnQHJ1h1BnJTfAB2 - 650c8ad83db0e

Table of Contents

- Opmerking voor mijn Co-Horts
- Mijn Assepoester-verhaal
- Proloog
- Hoofdstuk 1
- Hoofdstuk 2
- Hoofdstuk 3
- Hoofdstuk 4
- Hoofdstuk 5
- Hoofdstuk 6
- Hoofdstuk 7
- Hoofdstuk 8
- Hoofdstuk 9
- Epiloog
- Lees ook van Colleen Hoover