Date: 2017-11-12T07:00:00+00:00
Description: De prachtige roman Vriendschap van de internationale bestsellerauteur Danielle Steel gaat over de vriendschap tussen een gevoelige vrouw en een straatjongen. Ginny Carter worstelt nog altijd met het zware verlies van haar geliefde man en kind als ze op een koude winterdag een jongen van dertien ontmoet: Blue. Hij is dakloos, schichtig en helemaal alleen. Zij helpt hem, maar hij loopt elke keer weg – en toch duikt hij ook steeds weer op. Langzaamaan raken Ginny en Blue bevriend, want ze herkennen elkaars eenzaamheid. Dan ontdekt Ginny dat de jongen een verschrikkelijk geheim met zich meedraagt.

Danielle Steel

Vriendschap

Als je elkaars eenzaamheid herkent
vertaald door Jet Matla

UITGEVERIJ LUITINGH-SIJTHOFF

© 2016 Danielle Steel

All rights reserved

© 2017 Nederlandse vertaling

Uitgeverij Luitingh-Sijthoff B.V., Amsterdam

Alle rechten voorbehouden

Oorspronkelijke titel: Blue

Vertaling: Jet Matla

Omslagontwerp: bij Barbara

Omslagfotografie: Arcangel Images

Foto auteur: Brigitte Lacombe

ISBN 978 90 245 7840 5 (paperback)

ISBN 978 90 245 7841 2 (e-book)

NUR 343
www.daniellesteel.com
www.lsamsterdam.nl
www.boekenwereld.com

Voor mijn geliefde kinderen,

Beatie, Trevor, Todd, Nick,

Samantha, Victoria, Vanessa,

Maxx en Zara:

Het leven bestaat uit bijzondere momenten,
momenten van vreugde, of van verdriet, van heel veel
geluk, ongelooflijke diepzinnigheid,
momenten die je nooit meer vergeet en die
levenslang van invloed blijven, momenten die je koestert.

Ik hoop dat al jullie bijzondere momenten je lief zijn,
momenten van geluk die je leven ten goede veranderen,
en uiteindelijk een zegen voor je blijken.

Ik hoop dat jullie invloed op anderen mild is,
die van hen steeds weer vol liefde,
en ik hoop dat jullie altijd, altijd weten
en nooit vergeten hoe onmetelijk veel ik van jullie hou,
met heel mijn hart, nu en voor altijd.

Veel liefs,

Mam/D.S.

1

De tocht met de jeep door Angola, in het zuidwesten van Afrika, van het kleine dorp Luena naar Malanje gevolgd door een treinreis naar de hoofdstad Luanda, had zeven uur gekost. De rit vanuit Luena was lang en inspannend vanwege de niet-ontplofte landmijnen in dit gebied; om die te omzeilen tijdens het rijden was uiterste oplettendheid geboden. Na veertig jaar vol conflicten en burgeroorlogen lag het land nog steeds in puin. Het had grote behoefte aan alle hulp van buitenaf en dat was dan ook de reden dat Ginny Carter daar een tijd had gewerkt, via SOS Human Rights. SOS-HR was een particuliere organisatie met het hoofdkantoor in New York, die medewerkers op het gebied van de mensenrechten de hele wereld over stuurde. De toegewezen opdrachten duurden meestal twee à drie maanden op welke locatie dan ook. Ginny werd uitgezonden als lid van een ondersteuningsteam en legde zich toe op kwesties waar mensenrechten geschonden werden of afwezig waren. Meestal stond ze vrouwen en kinderen bij, maar ze hielp ook mee om vluchtelingen de meest noodzakelijke hulp te bieden bij problemen zoals gebrek aan voedsel, water, medicijnen of onderdak. Regelmatig werd ze betrokken in juridische zaken; dan bezocht ze vrouwen in gevangenschap, ging in gesprek met advocaten en probeerde een eerlijke rechtspraak voor vrouwen te regelen. SOS-HR zorgde goed voor haar medewerkers en was een verantwoordelijke organisatie, maar het werk was toch zo nu en dan erg gevaarlijk. Ginny had een grondige training gehad voor ze haar het veld in hadden gestuurd, en wist dan ook alles van het graven van greppels en waterzuivering tot uitgebreide eerste hulp, maar niets had haar kunnen voorbereiden op wat ze sindsdien had meegemaakt. Vanaf haar eerste werkdag bij SOS-HR had ze veel geleerd over de wreedheid van de mens jegens zijn soortgenoten en de hopeloze toestand van de bevolking in onderontwikkelde landen en nieuwe staten.

Eenmaal door de douane van JFK Airport was Ginny zevenentwintig uur onderweg geweest, na de vlucht van Luanda naar Londen, de tussenstop van vier uur op Heathrow en de vlucht naar New York. Ze was gekleed in jeans, stevige bergschoenen en een zware legerparka; toen ze wakker werd vlak voor het toestel landde, had ze haar blonde haar losjes met een elastiekje in een paardenstaart gebonden. Het was 22 december en ze was vanaf augustus in Afrika geweest – vier maanden, wat langer was dan normaal. Ze had gehoopt om in december al weer ver weg aan een volgende opdracht bezig te zijn, maar haar aflossing in Angola was niet op tijd gekomen. Ginny probeerde New York altijd te mijden in deze tijd van het jaar, maar nu ging ze dus toch een eenzame kerst in de stad tegemoet.

Ze had naar L.A. kunnen doorreizen om de kerstdagen bij haar vader en zus door te brengen, maar dat klonk nog erger. Ze was bijna drie jaar geleden uit L.A. vertrokken en had geen enkele behoefte om terug te keren naar de stad waar ze was opgegroeid. Sinds ze L.A. had verlaten had ze als een nomade geleefd, zoals ze het zelf uitdrukte, met haar werk voor SOS-HR. Ze hield van het werk en van het feit dat het dag en nacht in beslag nam, waardoor ze geen tijd kreeg om over haar eigen leven na te denken. Zelfs in haar stoutste dromen had ze zich niet kunnen voorstellen dat ze ooit zou wonen en werken in die landen waarmee ze nu zo vertrouwd was. Ze had vroedvrouwen geholpen met de geboorte van baby’s, of het in haar eentje gedaan als er niemand anders in de buurt was. Ze had stervende kinderen in haar armen gehouden en hun moeders getroost, en voor weeskinderen gezorgd in vluchtelingenkampen. Ze was in door oorlog verscheurde gebieden geweest, had twee burgeroorlogen en een revolutie overleefd en had groot leed, armoede en vernietiging gezien, die ze anders nooit van haar leven zou hebben meegemaakt. Het plaatste de problemen in haar eigen leven in een totaal ander daglicht. SOS-HR was haar dankbaar voor haar bereidheid om naar gebieden te reizen waar de situatie het nijpendst was, hoe troosteloos en gevaarlijk het daar ook was. Hoe ruiger de omstandigheden en hoe zwaarder het werk, hoe liever Ginny het had.

Ze had geen boodschap aan de gevaren die ze zelf liep. Ze was zelfs drie weken in Afghanistan van de radar verdwenen en het hoofdkantoor had aangenomen dat ze was omgekomen. Haar familie in L.A. stond doodsangsten uit, maar ze was verzwakt en ziek weer bij het kamp opgedoken, nadat ze met zware koorts bij een lokaal gezin was opgevangen en verzorgd. Ze leek de allerergste plekken die SOS-HR in het bestand had te verwelkomen; het kantoor kon altijd op haar rekenen om naar de gevaarlijkste gebieden te gaan en het daar ook vol te houden. Zo was ze in Afghanistan, Pakistan en verschillende delen van Afrika geweest. Haar rapporten waren nauwkeurig, inzichtelijk en zeer bruikbaar en ze had tweemaal een presentatie gegeven voor de leden van de Mensenrechtenraad van de Verenigde Naties in Genève. Ze maakte indruk met haar lezingen, die aangrijpend en vol mededogen vertelden over de benarde omstandigheden van degenen die ze hielp.

Doodmoe van het reizen landde ze in New York. Het had haar verdriet gedaan de vrouwen en kinderen voor wie ze gezorgd had in een vluchtelingenkamp in Luena achter te laten. De mensenrechtenmedewerkers hadden hun best gedaan hen naar een betere plek te verhuizen, ondanks het web van regels en voorschriften dat het hun altijd weer moeilijk maakte hun missie te vervullen. Ze had graag nog zes maanden of een jaar willen blijven. Op elke bestemming bleven ze echter maar drie maanden en dat leek altijd weer te kort – ze waren dan net gewend geraakt aan de omstandigheden waarin ze hun werk moesten doen. Het was hun taak om niet alleen de plaatselijke toestand nauwkeurig te beschrijven, maar ook om die te verbeteren. Ze deden wat ze konden in de tijd dat ze er waren, maar meestal was het maar een druppel op een gloeiende plaat. Overal ter wereld waren zoveel wanhopige mensen en zoveel vrouwen en kinderen verkeerden in een diep trieste toestand.

Toch was Ginny in staat om vreugde te scheppen in wat ze deed en kon ze niet wachten om te vertrekken naar haar volgende opdracht. Ze wilde zo min mogelijk tijd in New York doorbrengen en ze zag als een berg tegen de feestdagen op. Liever had ze zich tijdens die dagen kapotgewerkt op een plek waar Kerstmis niet bestond, want hetzelfde gold sinds drie jaar ook voor haar. Het was echt pech dat haar verlof drie dagen voor Kerstmis in New York zou beginnen, voor haar de zwaarste tijd van het jaar. Zodra ze terug was in haar appartement kroop ze het liefst meteen in bed, om pas weer wakker worden als het allemaal voorbij was. Kerstmis en oudjaar betekenden een kwelling voor haar.

Ze had niets aan te geven bij de douane, op een paar houtsnijwerkjes na die kinderen in het vluchtelingenkamp voor haar hadden gemaakt. Haar kostbaarheden bestonden uit de herinneringen die ze overal met zich meedroeg, herinneringen aan mensen die ze tijdens haar leven was tegengekomen. Ze had geen enkele interesse in tastbare bezittingen, en alles wat ze nodig had op haar reizen zat in een haveloos koffertje en de rugzak om haar schouders. Om in een spiegel te kijken had ze nooit tijd en ook dat kon haar niets schelen. Haar grootste luxe was het nemen van een hete douche als de mogelijkheid zich voordeed; de rest van de tijd nam ze koude douches, met zeep die ze zelf had meegebracht. Haar jeans, sweatshirts en T-shirts waren schoon maar nooit gestreken. Het was genoeg dat ze draagbare kleren had, wat al meer was dan de meeste mensen voor wie ze zorgde konden zeggen, en ze gaf dan ook vaak kleding weg aan hen die het meer nodig hadden. Op een hoorzitting van de Senaat na waar ze een gloedvolle speech had gehouden, had ze in geen drie jaar een jurk, hoge hakken of make-up gedragen. En wanneer ze haar presentaties gaf aan de Verenigde Naties of een mensenrechtencomité, deed ze dat in een oude zwarte broek, een sweater en makkelijke schoenen. Het ging er namelijk om wat ze te zeggen had; iedereen moest horen over de gruwelijkheden die ze dagelijks tegenkwam als ze aan het werk was. Ze had een plaats op de eerste rang voor de wreedheden en de misdaden die vrouwen en kinderen overal ter wereld te verduren kregen. Ze voelde zich verplicht namens hen te spreken wanneer men haar daarvoor benaderde als ze thuis was. Haar bewoordingen waren altijd krachtig en welgekozen en haar toehoorders werden vaak tot tranen toe geroerd.

Ze liep de terminal uit en ademde diep de koude nachtlucht in. Reizigers stapten haastig bussen en taxi’s in of begroetten vrolijk familieleden, terwijl Ginny hen bekeek met haar bijna marineblauwe ogen, de kleur van een meer.

Ernstig overwoog ze of ze een shuttlebus of een taxi naar de stad zou nemen. Ze was bekaf en haar lichaam deed pijn van de lange reis en van het slapen in de krappe zitplaatsen in de economyclass. Geld besteden aan haar eigen comfort was bepaald niet haar gewoonte, maar ze besloot zichzelf een keertje te verwennen. Ze hield een taxi aan, die naar de stoeprand zwenkte om haar in te laten stappen.

Ze opende het portier en tilde haar koffertje en rugzak op de achterbank, stapte ernaast en sloot de deur. De jonge Pakistaanse chauffeur vroeg haar waar ze heen wilde. Met een blik op zijn naam op de vergunning op de afscheiding tussen hen in gaf ze hem haar adres, en een moment later reden ze weg, tussen het luchthavenverkeer door schietend op weg naar de snelweg. Het deed vreemd aan om weer in de beschaafde wereld te zijn na het troosteloze gebied waar ze de afgelopen vier maanden had doorgebracht. Maar zo voelde het altijd wanneer ze terugkeerde, en tegen de tijd dat ze er weer aan gewend was, vertrok ze weer. Ze vroeg altijd of ze haar snel een nieuwe opdracht konden geven en meestal deden ze dat ook. Ginny was een van hun meest waardevolle veldwerkers, zowel vanwege haar grote bereidwilligheid als vanwege haar deskundigheid na bijna drie jaar.

‘Uit welk deel van Pakistan kom je?’ vroeg ze toen ze zich tussen de stroom verkeer naar de stad hadden gevoegd en hij glimlachte naar haar in het achteruitkijkspiegeltje. Hij was jong en blij verrast dat ze zijn afkomst had geraden.

‘Hoe wist u dat ik uit Pakistan kom?’ vroeg hij en ze glimlachte terug.

‘Ik was er een jaar geleden.’ Ze gokte ook de regio waar hij vandaan kwam goed en hij keek verbijsterd. Slechts weinig Amerikanen wisten ook maar iets over zijn land. ‘Ik was drie maanden in Beloetsjistan.’

‘Wat deed u daar?’ Hij vond haar interessant; het verkeer dwong hem nu langzamer te rijden. Het zou een lange, trage rit te midden van het kerstverkeer worden en een praatje met haar zou hem wakker houden. Ze voelde zich meer op haar gemak met hem dan met de mensen die ze in New York zou tegenkomen, die nu al vreemdelingen voor haar leken.

‘Ik werkte daar,’ zei ze zacht en ze staarde uit het raam naar een landschap dat haar nog maar vaag bekend voorkwam. Ze voelde zich als een vrouw zonder thuis en had zich al sinds ze L.A. verliet zo gevoeld. Daar had ze haar laatste echte thuis gehad en ze vond dat wel prima zo. Ze had het niet meer nodig – een slaapplaats in welke tent van welk kamp dan ook was nu genoeg voor haar.

‘Bent u dokter?’ Hij werd steeds nieuwsgieriger.

‘Nee, ik werk voor een mensenrechtenorganisatie,’ zei ze afwezig, vechtend tegen de vlagen van vermoeidheid die haar in de warme, comfortabele taxi belaagden. Ze wilde niet in slaap vallen tot ze in haar appartement was, een douche had genomen en in haar bed was gestapt. Ze wist dat de koelkast leeg zou zijn, maar dat kon haar niet schelen, ze had in het vliegtuig al gegeten. Morgen kon ze kopen wat ze nodig had, vannacht had ze nergens behoefte aan.

Zwijgend reden ze verder en ze zag de skyline van New York voor zich opdoemen. Ontegenzeglijk een mooi gezicht, maar ze had het gevoel dat ze naar een filmdecor keek, niet naar een plaats waar echte mensen woonden. De mensen die ze kende woonden in oude barakken, vluchtelingenkampen en tenten, niet in helder verlichte steden met wolkenkrabbers en appartementengebouwen. Met de jaren voelde ze zich elke keer steeds meer verwijderd van deze manier van leven, maar omdat het hoofdkantoor van de organisatie waarvoor ze werkte in New York zat, was het het handigste om hier een appartement aan te houden. Het was een schelp waar ze eens in de drie maanden even in kroop, als een heremietkreeft die een beschermend omhulsel nodig had. Ze had er geen band mee en had het ook nooit als haar thuis gezien. De enige persoonlijke dingen die ze bezat zaten nog in verhuisdozen en ze had nooit de moeite genomen die uit te pakken. Becky, haar oudere zus, had ze voor haar ingepakt toen Ginny haar huis verkocht en uit L.A. vertrok. Ze had ze haar nagestuurd naar haar nieuwe adres in New York. Ginny wist eerlijk gezegd niet wat erin zat, maar het interesseerde haar ook niet.

Het duurde iets meer dan een uur voor ze haar appartement bereikt had. Ze gaf de chauffeur een royale fooi. Hij bedankte haar glimlachend, terwijl ze naar haar sleutels zocht in een vakje van haar rugzak en toen pas de vrieskou in stapte. Het leek wel of er sneeuw in de lucht hing. Ze morrelde even aan het slot van het appartementengebouw, met haar bagage op de stoep naast zich. De voorgevel zag er enigszins gehavend uit en er woei een kille wind van de East River, die een huizenblok verderop stroomde. Ze woonde in de Upper Eighties vlak bij East End en ze had dit appartement gehuurd omdat ze bij warmer weer graag langs de rivier wandelde om te kijken naar de boten die voorbijvoeren. Nadat ze jaren in een groot huis in L.A. had gewoond, leek een appartement minder beklemmend en wat onpersoonlijker, precies wat ze wilde.

Ze liep de hal binnen en drukte op het knopje van de lift naar de vijfde verdieping. Alles in dit gebouw had een sombere aanblik, al hadden sommige buren kerstkransen op de deur gehangen. Zijzelf deed niet meer aan kerstversieringen en dit was ook pas de tweede keer dat ze hier rond de kerst was. Er waren zoveel belangrijker dingen in de wereld om over na te denken dan een boom optuigen of een krans aan de deur hangen. Ze popelde om weer naar het SOS-kantoor te gaan, maar dat zou de komende dagen gesloten zijn. Dus had ze zich voorgenomen wat te lezen, haar laatste rapport over haar missie te schrijven en wat slaap in te halen. Dat rapport zou haar de komende week wel bezighouden en ze hoefde alleen maar te doen alsof de feestdagen niet bestonden.

Ze klikte de lampen aan toen ze binnenkwam en zag dat er niets veranderd was. De tot de draad versleten bank die ze bij een garageverkoop in Brooklyn op de kop had getikt zag er net zo vermoeid uit als een paar maanden geleden. Bij een kringloopwinkel had ze een veelgebruikte, leren relaxstoel gevonden – het was de meest comfortabele stoel die ze ooit had bezeten. Ze viel daar vaak in slaap als ze aan het lezen was. Er stond nog een andere grote stoel tegenover de bank voor het geval ze iemand op bezoek had, wat nog nooit was gebeurd. Maar mocht het zover komen, dan was ze erop voorbereid. Haar salontafel was een oude metalen hutkoffer met reisstickers erop die ze tegelijk met de bank had gekocht. Verder alleen een kleine eettafel met vier niet bij elkaar passende stoelen en een dode plant op de vensterbank, die ze al in juli had willen weggooien, maar dat was vergeten. Inmiddels was hij onderdeel van het interieur geworden – ook de schoonmaakster had hem niet durven weggooien. Ze had een paar oude lampen die een warm licht door de kamer wierpen en een televisie die ze bijna nooit aanzette. Het nieuws las ze liever op internet. De inrichting van haar slaapkamer bestond uit een bed, een kast die ze ook tweedehands had gekocht en een stoel. Er hing niets aan de muren. Het was niet bepaald een knus huis om in thuis te komen, maar het was een plek om te slapen en kleren in op te bergen. Ze had een schoonmaakster die eens per maand kwam als ze weg was, en eens per week als ze thuis was.

Nadat ze haar koffertje en rugzak op de vloer van de slaapkamer had laten vallen, liep ze de woonkamer weer in en ging op de bank zitten, die haar ondanks zijn uiterlijk leek te verwelkomen. Ze leunde moe achterover en dacht na over de afstand die ze de afgelopen achtentwintig uur had afgelegd. Het voelde aan alsof ze op een andere planeet was geweest en net pas was teruggekeerd op aarde. Mijmerend hoorde ze haar mobieltje zoemen. Ze had geen idee wie dat kon zijn, aangezien SOS-HR gesloten was en het tien uur in de avond was. Ze viste haar telefoon uit de zak van haar parka en nam de oproep aan. Ze had hem op het vliegveld aangezet, al was er niemand die ze wilde bellen.

‘Je bent terug! Of ben je nog steeds onderweg?’ zei de stem vrolijk. Het was haar zus vanuit L.A.

‘Ik kom net binnen,’ zei Ginny met een glimlach. Ze stuurden elkaar regelmatig sms’jes, maar hadden al een maand niet meer met elkaar gesproken. Ze was ook vergeten haar te melden wanneer ze terug zou komen.

‘Je zult wel uitgeput zijn,’ zei Becky medelijdend. Ze was de zorgzame oudere zus waarop Ginny heel haar leven had vertrouwd, al had ze haar nu al drie jaar niet meer gezien. Maar zo’n gesprekje af en toe, een mailtje wanneer het kon en de sms’jes hadden ervoor gezorgd dat ze hecht verbonden bleven. Becky was vier jaar ouder dan Ginny en net veertig geworden, ze woonde in Pasadena, was getrouwd, had drie kinderen en bovendien had ze hun vader, die aan een langzaam maar gestaag toenemende alzheimer leed, bij haar in huis genomen. Hun vader kon niet meer alleen wonen, maar Becky noch Ginny had hem in een verzorgingshuis willen stoppen. Hun moeder was al tien jaar geleden overleden. Hij was tweeënzeventig jaar, maar Becky zei dat hij wel tien jaar ouder leek sinds hij ziek was geworden. Hij had tot het overlijden van hun moeder bij een bank gewerkt, maar had sindsdien al snel de zin om te leven verloren en was met pensioen gegaan.

‘Ik ben moe,’ gaf Ginny toe, ‘en ik heb er zo’n hekel aan om in deze tijd van het jaar terug te komen. Ik had gehoopt in november terug te zijn zodat ik nu weer aan het werk was geweest, maar mijn vervanger kwam te laat,’ zei ze, met gesloten ogen tegen de slaap vechtend. ‘Ik hoop echt dat ze me snel weer op pad sturen, maar ik heb nog niets gehoord.’ Ze moest maar hopen dat ze niet al te lang in New York hoefde te blijven. Het was niet zozeer het appartement dat haar neerslachtig maakte, maar het feit dat ze niets te doen had tussen twee opdrachten in en het gevoel dat ze voor geen mens iets betekende in deze stad. Ze wilde niets liever dan snel weer vertrekken.

‘Waarom doe je niet even kalm aan? Je bent net thuis. En waarom kom je niet even hiernaartoe voor ze je weer uitzenden?’ Becky had Ginny al voorgesteld de feestdagen bij hen door te brengen, maar die had het afgeslagen.

‘Ja ja,’ zei Ginny, terwijl ze afwezig het elastiekje uit haar haar haalde en haar lange blonde haar over haar schouders liet vallen. Ze was veel knapper dan ze wilde toegeven, maar het interesseerde haar niet. Haar uiterlijk was niet belangrijk meer in haar leven, al was dat eens juist wel het geval geweest, in een ver verleden dat drie jaar geleden in één klap was geëindigd.

‘Je zou langs moeten komen voor papa nog verwarder wordt,’ bracht Becky haar in herinnering. Ginny had het trage, maar niet te ontkennen verval niet meegemaakt en was zich er niet van bewust hoe slecht het sinds enige maanden met hun vader ging. ‘Een paar dagen geleden is hij zomaar verdwaald, twee huizenblokken verderop. Een van mijn buren heeft hem thuisgebracht want hij wist niet meer waar hij woonde. De kinderen houden wel een oogje in het zeil, maar ze vergeten het wel eens, en we kunnen hem niet de hele dag in de gaten houden.’

Becky was gestopt met werken toen haar tweede kind geboren was. Ze had een veelbelovende carrière in public relations opgegeven om haar kinderen op te voeden. Ginny wist nog steeds niet zeker of dat wel zo’n goede keuze was geweest, maar Becky scheen er geen spijt van te hebben. Haar zoon en twee dochters waren nu tieners en hielden haar meer bezig dan ooit tevoren. Haar man Alan stond gelukkig altijd klaar om haar met de kinderen en zijn schoonvader te helpen. Hij werkte als ingenieur in de elektronica en was dus in staat zijn gezin een comfortabel leven te geven.

‘Moeten we geen verpleegster voor papa aanvragen, zodat hij jou minder tot last is?’ vroeg Ginny bezorgd.

‘Dat zou hij vreselijk vinden. Hij wil onafhankelijk blijven. Maar de hond uitlaten kan hij niet meer alleen, hij is hem al twee keer kwijtgeraakt. Ik denk dat het alleen maar erger wordt, want de medicijnen helpen niet zo goed meer als vroeger.’ De artsen hadden hen gewaarschuwd dat de medicatie het verloop van de ziekte hoogstens zou vertragen, daarna was er niets meer dat ze konden doen. Ginny probeerde er maar niet over na te denken, wat gemakkelijker ging als ze in een ver buitenland aan het werk was. Becky werd elke dag met de realiteit van de situatie geconfronteerd en daar voelde Ginny zich wel schuldig over, maar ze leefde mee met Becky zoveel ze kon. Ze kon niet terug naar L.A. Ze zou doodongelukkig worden als ze terug zou gaan. Sinds haar vertrek was ze er niet eens op bezoek geweest, en Becky had daar echt veel begrip voor getoond, hoewel ze nu wel alleen voor de zorg van hun vader opdraaide. Alles wat Becky wilde was dat haar zus hem zou bezoeken voor het te laat was. Ze had geprobeerd dat Ginny duidelijk te maken zonder haar met een schuldgevoel op te zadelen of bang te maken. Maar de prognose voor hun vader was slecht, de ziekte werd steeds ernstiger en Becky merkte de kleine veranderingen elke dag op, vooral in deze tijd van het jaar.

‘Ik zoek jullie snel op,’ beloofde Ginny, en meende dat ook, maar ze wisten allebei dat dat niet zou gebeuren voor ze naar haar volgende vluchtelingenkamp vertrok. ‘En jij dan? Hoe gaat het met jou?’ vroeg Ginny haar. Ze hoorde de kinderen op de achtergrond – Becky had geen moment voor zichzelf meer tegenwoordig.

‘O, prima. Het is een gekkenhuis hier vlak voor Kerstmis, de kinderen zijn door het dolle heen. We wilden met ze gaan skiën, maar ik kan papa niet alleen laten, dus nu gaan de meiden met vriendinnen mee, en Charlie heeft een nieuw vriendinnetje waar hij zich niet van los kan weken, dus hij is allang blij dat we niet weggaan. Hij moet zijn universiteitsaanvragen nog invullen, dus ik zal hem de hele vakantie achter de broek moeten zitten.’ De gedachte dat haar neefje naar de universiteit zou gaan wekte Ginny uit haar slaperige toestand en ze besefte hoe de tijd was omgevlogen.

‘Universiteit?’

‘Zo reageerde ik ook. Margie wordt volgende maand al zestien, en Lizzie wordt dertien. Waar is mijn leven gebleven terwijl ik carpoolde? Alan en ik zijn in juni twintig jaar getrouwd. Griezelig, vind je niet?’ Ginny knikte en dacht erover na. Ze herinnerde zich die bruiloft als de dag van gisteren; ze was hun bruidsmeisje geweest op haar zestiende.

‘Ja, zeg dat wel. Niet te geloven dat je al veertig bent en ik zesendertig. De laatste keer dat ik keek was jij veertien, had je een beugel, en was ik tien!’ Ze glimlachten allebei bij die herinnering. Toen kwam Alan thuis van zijn werk en Becky zei dat ze op moest hangen.

‘Ik moet iets voor hem laten aanbranden voor het eten. Sommige dingen veranderen nooit, ik ben nog steeds een kokkin van niks. Godzijdank is het kerstdiner bij Alans moeder, nog een kalkoen zou me de das omdoen. Ik heb Thanksgiving maar ternauwernood overleefd.’ Ze waren een op-en-top Amerikaanse familie, precies wat Ginny nooit in zich had gehad.

Becky had altijd gedaan wat van haar werd verwacht. Ze was met haar vriendje van de middelbare school getrouwd terwijl ze nog op de universiteit zaten. Na hun afstuderen hadden ze met steun van de ouders hun huis in Pasadena gekocht. Ze hadden drie geweldige kinderen gekregen en zij was de perfecte moeder. Ze was voorzitter van de ouderraad en had bij de padvinders geholpen toen hun zoon klein was; de meiden bracht ze naar al hun naschoolse clubjes en ze had geholpen met huiswerk; haar huis was altijd opgeruimd en schoon en ze was een voorbeeldige echtgenote van Alan. Ze hadden een goed huwelijk en nu had ze ook nog de zorg voor hun vader op zich genomen, terwijl Ginny de wereld over reisde naar oorlogsgebieden en troosteloze vlakten, om te proberen het leed van de wereld te verlichten.

Het contrast tussen de twee zussen leek groter dan ooit tevoren, en toch bestond er veel respect en liefde tussen hen. Desondanks was de weg die Ginny de afgelopen jaren had gekozen moeilijk te begrijpen voor Becky. Ze kende de redenen ervoor, maar ze vond het wel erg extreem allemaal en Alan was dat met haar eens. Ze hoopten allebei dat Ginny ooit thuis zou komen om zich te settelen, en weer een normaal leven zou gaan leiden. Ondanks alles wat er gebeurd was vonden ze het daar zoetjesaan tijd voor worden, voordat ze al te wereldvreemd zou worden – ze leefde nu op het excentrieke af. Becky was bang dat Ginny dat eigenlijk ook wilde, hoewel ze bewondering had voor haar werk. Maar ze hadden het idee dat ze haar reizen met alle risico’s van dien beter op kon geven, voor ze een nare dood zou sterven. Becky was ervan overtuigd dat Ginny zichzelf strafte voor wat er was gebeurd, maar genoeg was genoeg. Het klonk allemaal erg nobel, maar tweeënhalf jaar doorbrengen in gevaarlijke landen zoals Afghanistan was echt overdreven. Het was niet makkelijk voor haar en Alan om zich voor te stellen wat ze daar nu precies deed. En Becky zei het wel nooit, om niet nog meer druk op haar zusje te leggen, maar ze had eigenlijk hulp nodig bij de verzorging van hun vader. Nu kwamen immers alle moeilijke beslissingen steeds op Becky’s schouders terecht. Ginny was uit L.A. vertrokken voor haar vader achteruit begon te gaan, en met het werk dat ze deed, was ze nooit in de buurt om de zorgen te delen.

‘Ik bel je morgen weer,’ beloofde Becky voor ze ophing. Ze wisten allebei dat het morgen een zwarte dag voor Ginny zou zijn. Dat was het elk jaar weer – het was de herdenking van de dag waarop Ginny’s leven voorgoed veranderd was en alles wat ze koesterde en liefhad in rook was opgegaan. Het was de dag die ze het liefst zou vergeten of waarop ze vierentwintig uur achter elkaar wilde slapen, maar dat lukte nooit. Ook die nacht lag Ginny weer klaarwakker in bed en speelde ze de film keer op keer af in haar hoofd, zoals ze altijd deed, en piekerde waarom het zover was gekomen en wat ze had moeten doen, maar niet had gedaan.

Ginny en haar man Mark waren naar een feest geweest dat twee dagen voor Kerstmis door vrienden van hen werd gegeven. Er zou een kerstman zijn en kinderen waren welkom, dus hadden ze Chris meegenomen. Ginny had de foto’s van die avond nooit gezien, maar de kiekjes van kleine Chris op schoot bij de kerstman hadden Becky’s hart gebroken, toen ze die samen met alle babyalbums en trouwfoto’s met Mark inpakte voor haar zus. Ze zaten in de dozen die Ginny nooit had geopend en die opgestapeld stonden in de ongebruikte tweede slaapkamer van haar New Yorkse appartement. Ze had geen idee wat Becky haar gestuurd had als souvenir aan haar verloren leven, maar ze had het nooit aangedurfd het te onderzoeken.

Ginny en Mark waren het gouden echtpaar geweest, sterren van een televisieomroep met een eigen nieuwsshow. Zij was een journalist die livereportages deed, hij was de populairste presentator op tv. Hij was knap, zij beeldschoon en allebei smoorverliefd – ze trouwden toen Ginny negenentwintig was, met een veelbelovende tv-carrière, terwijl Mark al jaren een bekend gezicht op tv was. Chris werd een jaar later geboren. Ze bezaten een kast van een huis in Beverly Hills met alles wat hun hartje begeerde en al hun vrienden en de meeste kijkers waren jaloers op hun huwelijk en hun leven.

Ze gingen naar dat feest die avond, met Chris op de achterbank, in een roodfluwelen kerstpakje met een Schots geruit vlinderdasje. Hij was drie en kon niet wachten tot hij bij de kerstman op schoot mocht. Terwijl Ginny tussen de moeders stond, ging Mark naar de bar en dronk daar een glas wijn met wat collega’s – hij had een lange dag gehad. De meeste gasten, ook Ginny, hadden een glas in de hand en waren in een feestelijke stemming. Maar niemand werd dronken en Ginny zag niets bijzonders aan Mark toen ze het feest verlieten omdat Chris naar bed moest. Later had ze wel duizend keer herhaald dat Mark haar nuchter genoeg leek, alsof dat enig verschil maakte en alles zou veranderen, wat natuurlijk niet gebeurde. De autopsie wees uit dat zijn promillage boven de norm zat, niet dramatisch, maar toch genoeg om van invloed te zijn op zijn reflexen en zijn reactiesnelheid. Hij had duidelijk meer dan één glas gedronken, terwijl zij Chris in het oog hield en met de andere moeders kletste. En Mark was altijd zo verantwoordelijk geweest, dus Ginny nam gewoon aan dat hij niet te veel gedronken had die avond, anders had hij haar wel gevraagd te rijden of een taxi gebeld.

Ze namen de snelweg naar huis. Toen het begon te regenen, verloor Mark de macht over het stuur, waardoor ze over de vangrail van de middenberm sloegen en een vrachtwagen met aanhanger frontaal op hen botste. Hun auto werd verpletterd en Mark en Chris waren op slag dood. Ginny had een maand in het ziekenhuis gelegen met een gebroken nekwervel en twee gebroken armen. Ze hadden de auto moeten openknippen om haar uit het voertuig te wurmen. Becky was naar het ziekenhuis gekomen zodra ze haar belden. Niemand had Ginny laten weten wat er met Mark en Chris was gebeurd. Dat vertelde Becky haar pas de volgende dag. Drie levens waren in één seconde voorbij, dat van Ginny net zo goed als dat van hen. Ze ging nooit meer terug naar haar huis, Becky moest het maar verkopen en alles opruimen, maar haar zus had een paar dingen in dozen had gedaan om te bewaren. Later had ze die naar New York gestuurd.

Ginny had bij Becky gelogeerd terwijl haar nek herstelde. Ze had ongelooflijk veel geluk gehad. De breuk zat net hoog genoeg, anders was ze verlamd geweest; ze moest echter de eerste zes maanden wel een brace dragen om de nek recht te houden. Ze nam ontslag bij de televisie, wilde haar vrienden niet zien, wilde eigenlijk niemand meer zien. Ze was ervan overtuigd dat het haar schuld was geweest dat hij reed, omdat zij hem dat had toegestaan, die nacht dat ze gedood werden. Ze had aangenomen dat ze allebei maar één glaasje wijn gedronken hadden, want Mark dronk ook zelden meer dan dat, en zij hield er niet van om ’s nachts over de snelweg te rijden. Het was niet bij haar opgekomen hem te vragen hoeveel hij gedronken had, omdat hij er nuchter uitzag. Als ze het hem alleen maar gevraagd had, zei ze keer op keer tegen zichzelf, had zij wel gereden en dan zouden Mark en Chris misschien nog leven. Becky wist dat haar zus het zichzelf nooit zou vergeven, wat iedereen ook tegen haar zei. En niets zou het feit veranderen dat Ginny’s man en driejarige zoontje dood waren.

Ginny was direct na haar herstel naar New York verhuisd, zonder mensen te bellen om afscheid te nemen en binnen een maand had ze zich aangemeld bij een mensenrechtenorganisatie. Het enige wat ze wilde was haar oude leven zo ver mogelijk achter zich laten. Becky sprak het nooit uit, maar ze was er zeker van dat haar zus dood wilde en zou proberen om gedood te worden op een van de plekken waarvoor ze had ingetekend, op zijn minst in het eerste jaar. Becky was er kapot van, want ze wist wat ze doormaakte en niemand kon Ginny helpen. Ze kon alleen hopen dat de tijd de wonden van haar zus zou helen en dat ze ooit zou kunnen leven met wat er was gebeurd. Ze was geen echtgenote of moeder meer, en was de twee mensen van wie ze het meeste hield kwijtgeraakt. Bovendien had ze haar carrière opgegeven waaraan ze zo hard had gewerkt. Ginny was een uitstekende journalist geweest en deed het goed op televisie. Ze was een gelukkige, succesvolle en zeer tevreden vrouw geweest en haar leven was plotseling in een totale nachtmerrie veranderd. Ginny had er nooit over gepraat, maar haar zus wist en voelde hoe ze leed. En daarom had Becky niet echt aangedrongen op een bezoek aan hun vader. Ginny had al genoeg voor haar kiezen gekregen. Becky kon het niet over haar hart verkrijgen nog meer van haar te vragen, dus zorgde zij in haar eentje voor hun vader, terwijl Ginny haar leven op het spel zette, waar ook ter wereld.

Maar op een dag zou ze toch moeten stoppen en onder ogen moeten zien dat ze, hoe ver en hoe hard ze er ook voor wegrende, Mark en Chris nooit meer terugkreeg. Becky hoopte maar dat ze niet noodlottig aan haar einde zou komen en was dan ook altijd weer opgelucht dat haar zusje aangekomen was in New York, al was het maar voor even. Dan was ze tenminste veilig thuis. Ze konden het allebei maar moeilijk geloven dat ze elkaar in geen drie jaar hadden gezien, maar de tijd was omgevlogen. Becky was druk met haar gezin, en Ginny was altijd ergens in een afgelegen, verscheurd land; met gevaar voor eigen leven boette ze voor haar zonden.

Terneergeslagen hing Becky op. Alan boog zich voorover en gaf haar een kus. Ze was een knappe vrouw, al was ze nooit zo’n schoonheid geweest als haar zus, vooral toen Ginny nog op tv verscheen waar haar haar en make-up altijd tot in de puntjes werden verzorgd. Zelfs zonder die make-up was Ginny altijd knapper geweest dan Becky. Ginny was de blikvanger, Becky het meisje van hiernaast.

‘Alles goed?’ vroeg Alan zijn vrouw bezorgd.

‘Ik had Ginny aan de lijn. Ze is weer in New York. En morgen is het drie jaar geleden dat...’ zei ze met een betekenisvolle blik. Alan knikte.

‘Ze zou toch eens hier moeten komen om haar vader te bezoeken als ze in het land is,’ zei hij met enige afkeuring. Het zat hem dwars dat Becky alle zorg voor hem droeg en Ginny helemaal niets. Er was steeds weer een excuus waarom ze niet kon helpen. Becky toonde daar meer begrip voor dan hij; hij vond het gewoon niet eerlijk.

‘Ze zei dat ze het zou proberen,’ antwoordde Becky zacht. Alan zei maar niets, deed zijn jasje uit en ging in zijn favoriete stoel zitten. Hij deed de tv aan om het nieuws te zien, terwijl Becky naar de keuken ging om het avondeten te maken, met haar gedachten bij haar zus. Ze hadden altijd al zulke verschillende doelen gehad in het leven, maar de afgelopen drie jaar waren ze wel heel ver uit elkaar gegroeid. Ze hadden nu niets meer gemeen, op hun vader en hun jeugd na. Hun levens lagen mijlenver uiteen.

Ginny dacht precies hetzelfde terwijl ze naar de badkamer ging, de douche aanzette en zich uitkleedde. Becky had een man, drie pubers, een huis in Pasadena en een fatsoenlijk leven, terwijl zij geen materiële bezittingen had waar ze om gaf, een appartement vol tweedehands meubilair en niemand in haar leven, op de mensen in verre landen na die ze probeerde te helpen. Toen het water heet genoeg was, stapte ze onder de douche en liet het water langs haar lange, lenige lichaam en haar gezicht stromen, waar het haar tranen wegspoelde. Ze wist nu al hoe pijnlijk de volgende dag voor haar zou zijn. Ze zou zich erdoorheen slaan net als elk jaar, maar soms vroeg ze zich af waarom. Waarom deed ze haar best op de been te blijven? Voor wie? Maakte het uit dat ze leefde? Het werd steeds moeilijker een antwoord op die vragen te vinden terwijl de tijd voorbijging en er niets veranderde: Mark en Chris waren nog steeds weg. Ze vond het onbegrijpelijk dat het haar gelukt was drie eindeloze jaren zonder hen te zijn doorgekomen.

2

Toen Ginny de volgende dag wakker werd, was het zonnig en licht, maar omdat het kil was in haar slaapkamer wist ze dat het buiten bitter koud moest zijn. Het was de dag voor kerstavond, de dag die ze het meest haatte van alle dagen; bovendien had ze de cultuurschok en de jetlag van haar reis nog niet verwerkt. Ze draaide zich nog eens om en sliep weer verder. Toen ze vier uur later weer wakker werd, was het grauw geworden buiten – het sneeuwde. Ze vond nog wat instantkoffie in het keukenkastje en een blikje oudbakken pinda’s, dat ze weggooide. Ze was te lui om de kou in te gaan om iets te eten te kopen. Honger had ze toch niet, dat had ze nooit op deze dag en ze liep in haar pyjama de woonkamer in en probeerde niet naar de foto van Mark en Chris te kijken, die in een zilveren lijstje op haar gammele bureautje stond. Ze had maar twee foto’s van hen in haar appartement. De foto die ze nu vermeed te zien was gemaakt op Chris’ tweede verjaardag. Ze ging in de relaxstoel zitten, sloot haar ogen en onvermijdelijk kwam de dag van drie jaar geleden in haar gedachten, toen ze naar dat feest waren gegaan, met Chris in zijn roodfluwelen pakje met korte broek en zijn vlinderstrikje. Ze probeerde het beeld te verdringen, maar dat lukte niet. De herinneringen waren gewoonweg te sterk, van het feest, het ontwaken in het ziekenhuis na het ongeluk en dan van Becky die haar vertelde wat er was gebeurd. Ze hadden samen gehuild en alles daarna was in mist gehuld. De herdenkingsdienst was gehouden nadat ze een maand later uit het ziekenhuis ontslagen was, maar die kon ze zich nauwelijks herinneren, overmand door verdriet als ze was. Daarna was ze wekenlang in Becky’s huis in bed gebleven. Haar werkgever had veel begrip getoond en had gevraagd of ze verlof wilde opnemen in plaats van ontslag aan te vragen, maar ze wist dat ze zonder Mark nooit terug zou keren. Bij de nieuwsshow werken zonder hem was ondenkbaar en zou alleen maar meer pijn hebben gedaan.

Sindsdien leefde ze van hun spaargeld, zijn levensverzekering en de opbrengst van het huis. Ze had genoeg om het soort werk te doen dat ze sindsdien had gedaan, waar maar een minimale vergoeding tegenover stond. Ze gaf nauwelijks wat uit en wilde niet in de val lopen van een comfortabel leven. Ze had nergens behoefte aan, op een paar nieuwe bergschoenen na wanneer de oude versleten waren; verder had ze alleen goede, warme werkkleren nodig. Het kon haar niet schelen wat ze aanhad, hoe haar haar zat, wat ze at of hoe ze woonde. Alles wat haar dierbaar was, was haar ontvallen. Haar leven was een lege huls zonder Mark en Chris; haar werk was het enige wat zin gaf aan haar bestaan. Ze verdroeg de onrechtvaardigheid niet die ze elke dag voorbij zag komen in allerlei culturen en landen op aarde. Ze was een vrijheidsstrijder geworden, beschermde vrouwen en kinderen – misschien, besefte ze, om haar eigen schuldgevoel te verzachten, dat ze die noodlottige avond niet had opgelet en had toegelaten dat haar man alle drie hun levens op het spel had gezet. Was ze maar net als zij omgekomen, maar in plaats daarvan had ze het wreed genoeg overleefd. Het was haar straf dat ze de rest van haar leven zonder hen moest doorbrengen. De gedachte alleen al was ondraaglijk wanneer ze het zich toestond om alles te overdenken. Dat deed ze maar mondjesmaat, maar op deze dag was het niet tegen te houden: de herinneringen zwermden om haar heen als geesten.

Toen de avond viel, stond ze voor het raam en zag de sneeuw zachtjes neervallen op de straten van New York. Er lag al een laag van zo’n vijf centimeter dik. Het was een prachtig gezicht en ze voelde plotseling de behoefte om naar buiten te gaan en een wandeling te maken. Ze snakte naar wat frisse lucht en een manier om haar gedachten te verzetten. De beelden in haar hoofd waren te deprimerend en ze wist dat de kou en de sneeuw haar zouden afleiden. Op de terugweg zou ze kunnen stoppen om iets te eten, want dat had ze de hele dag nog niet gedaan. Honger had ze nog steeds niet, maar ze wist dat ze iets moest eten. Eerst moest ze echter haar appartement en haar eigen gedachten ontvluchten.

Ginny trok twee dikke truien aan, jeans, dikke, hoge bergschoenen met warme sokken, een mutsje en haar parka. Ze trok de capuchon over de muts en pakte een paar wanten uit een la. Alles wat ze tegenwoordig bezat was functioneel en degelijk. Ze had alle sieraden die ze van Mark had gekregen in een kluisje van een bank in Californië gelegd. Ze kon zich niet voorstellen dat ze die ooit nog zou dragen.

Ze deed haar portemonnee en sleutels in haar zak, knipte het licht uit en verliet haar appartement, om de lift naar beneden te nemen. Even later liep ze al door de sneeuw op Eighty-ninth Street, op weg naar de rivier in het oosten. Ze haalde diep adem in de vrieslucht terwijl de sneeuw maar om haar heen bleef dwarrelen; lange pluimen adem dreven de lucht in als ze uitademde. Ze liep over de voetgangersbrug naar de rivier en bleef bij de reling staan om de boten voorbij te zien gaan – een sleepboot, twee binnenschepen en een vrolijk verlicht partyschip voor iemands kerstfeestje. Het zag er feestelijk uit terwijl het voorbijvoer en ze hoorde muziek en gelach in de tintelende nacht.

Er reed haast geen verkeer voorbij op de FDR Drive achter haar terwijl ze over het water staarde, tot de beelden van Mark en Chris zich weer een weg naar haar gedachten baanden en ze weer begon te peinzen over wat er van haar leven geworden was na hun dood. Het was een leven dat ze aan anderen had gewijd, een leven dat voor ten minste één iemand betekenis had, maar, zoals haar zus had vermoed, het maakte haar niet uit of ze leefde of doodging en vanuit dat standpunt had ze soms de grootste risico’s genomen. Mensen vonden haar dapper, maar alleen zij wist wat een lafaard ze was, door te hopen dat ze op een dag zou omkomen zodat ze niet verder hoefde te leven zonder haar man en zoon.

Starend naar het glinsterende water beneden zich viel het haar in hoe eenvoudig het zou zijn om over de reling te klimmen en zich in de rivier te laten glijden. Het zou zoveel gemakkelijker zijn dan zonder hen verder te leven. Vreemd kalm vroeg ze zich af hoelang het zou duren eer ze verdronk. Ze was ervan overtuigd dat er stromingen in de rivier waren en met al die lagen kleding zou ze beslist snel naar beneden worden getrokken. En plotseling kwam het hele idee haar bijzonder aantrekkelijk voor. Ze dacht niet aan haar zus of haar vader. Becky had haar eigen leventje en gezin, ze zagen elkaar nooit en haar vader zou sowieso niet beseffen dat ze gestorven was. Terwijl ze dit overwoog leek dit haar het perfecte moment om eruit te stappen.

Ze wilde net over de reling klimmen toen ze schrok van een onverwachte beweging aan de rand van haar blikveld en ze draaide haar hoofd om te zien wat het was. De capuchon van haar parka blokkeerde deels haar zicht en alles wat ze zag was een flits van iets wits dat een schuurtje van de plantsoenendienst binnenstoof – ze hoorde de deur dichtslaan. Het was duidelijk dat iemand zich daarin verborg en ze vroeg zich af of diegene van plan was geweest haar te overvallen. De rivier in springen en verdrinken leek zo eenvoudig en aanvaardbaar in haar huidige toestand – beroofd te worden door een stuk tuig dat zich in een schuurtje verstopte leek haar bijzonder onplezierig en uiteindelijk zou ze dat waarschijnlijk nog overleven ook. Maar ze liep niet weg. Ze wilde haar plan om de rivier in te springen nog steeds uitvoeren en had geen zin te wachten tot de volgende dag. Er was iets poëtisch aan het idee op dezelfde dag als Mark en Chris te sterven, al was het dan drie jaar later. Haar ordelijke geest beval haar zichzelf vanavond van het leven te beroven. Het kwam niet bij haar op dat ze in de war was en de zaken verkeerd beoordeelde, verlamd door verdriet als ze was. Het leek haar volkomen logisch. Ze piekerde er niet over weg te gaan en haar plan op te geven omdat iemand zich toevallig in het schuurtje verschool. Eigenlijk ergerde het haar behoorlijk dat wie het ook was niet tevoorschijn kwam, maar zich daar gewoon schuilhield. Ze wachtte gespannen tot er iemand opdook, zodat ze er niet van zou schrikken en hij haar niet kon aanvallen. Ze weigerde te vertrekken en bleef staan waar ze stond, vastberaden om haar plan uit te voeren. Nu ze die beslissing had genomen was de pijn iets draaglijker geworden. Ze had ervoor gekozen alles achter zich te laten.

Het was wel erg stil in het schuurtje, tot ze een soort geschuifel en gedempt hoesten hoorde. Haar nieuwsgierigheid overwon. Als er gehoest werd, was de onbekende misschien ziek en had hij hulp nodig. Dat was niet eerder bij haar opgekomen. Ze staarde nog een paar minuten naar het schuurtje, liep er toen zonder aarzeling heen en klopte op de deur. Ze vroeg zich af of het toch misschien een vrouw was, al dacht ze een man te hebben gezien uit haar ooghoek, maar wie het ook was, hij of zij was pijlsnel de schuur in gedoken en had de deur dichtgeslagen.

Zo bleef ze een minuutje wachten en klopte toen voorzichtig opnieuw op de deur. Ze wilde hem niet opentrekken en hem of haar laten schrikken. Er kwam geen antwoord, dus klopte ze een derde keer. Ze was bereid hulp te bieden als er daar iemand ziek was. En als ze degene geholpen had, zou ze verdergaan met haar eigen zaken, die ze al helemaal had uitgewerkt in haar hoofd. Ze had de klassieke zelfmoord in haar gedachten die elke dag door veel mensen als uitweg was gekozen, en echt schokkend vond ze het niet.

‘Alles goed daarbinnen?’ vroeg ze ferm. Nog steeds geen antwoord. Maar toen ze zich omdraaide om weg te lopen, klonk er opeens een zwakke stem.

‘Ja, alles oké.’ De stem klonk erg jong. Het kon een man of een vrouw zijn, dat kon ze niet horen. Haar instinct nam het over en ze maakte zich even niet druk om zichzelf.

‘Heb je het koud? Wil je iets eten?’ Er was een lange, lange stilte, maar uiteindelijk kwam er een antwoord.

‘Nee, ik heb niks nodig.’ Het klonk als een jongen deze keer en toen hij er ook nog ‘Dank u wel’ aan toevoegde, glimlachte Ginny. Wie het ook was, hij was wel beleefd. Ze draaide zich om en begon te lopen om haar plan uit te voeren, hoewel het juiste moment voorbij was doordat ze zich had laten afleiden. Ze voelde zich niet meer zo vastbesloten als zo’n vijf minuten geleden, en vroeg zich af wie er in de schuur zat en wat hij daar deed, toen ze een stem in de verte ‘Hé’ hoorde roepen. Verrast draaide ze zich om en zag een jongen van een jaar of elf, twaalf in een wit T-shirt, gescheurde jeans en hoge sneakers, met een wilde bos haar. Hij keek haar met grote ogen aan en zelfs van een afstandje zag ze dat die fel, bijna staalblauw waren, in een licht koffiekleurig gezichtje.

‘Heb je eten bij je?’ vroeg hij haar, terwijl ze opmerkte hoe weinig kleding hij droeg in de sneeuw.

‘Ik kan wel wat halen,’ antwoordde ze. Ze wist dat er een McDonald’s dichtbij zat. Ze kocht er zelf vaak een ontbijt of avondeten.

‘Nee, het is oké,’ zei hij, een tikkeltje teleurgesteld en rillend van de kou, naast zijn schuurtje. Het was van de gemeente, maar iemand had het blijkbaar niet afgesloten en hij gebruikte het als beschutte plek om te slapen.

‘Ik kan wel wat voor je halen,’ bood ze nogmaals aan. Hij aarzelde, schudde vervolgens zijn hoofd en verdween weer naar binnen, terwijl Ginny maar terugliep naar de reling om naar de rivier te staren. Ze begon zich wat ongemakkelijk te voelen over de beslissing waarover ze kortgeleden zo zeker was geweest. Ze wilde net naar huis gaan, toen hij opeens naast haar stond met zijn overrompelend blauwe ogen en pikzwarte haar.

‘Ik wil wel meegaan,’ stelde hij voor, als antwoord op haar eerdere aanbod eten te halen. ‘Ik heb geld.’ Het was een duidelijk teken – ze zag hoe hij zijn best deed niet te huiveren – dat het niet de bedoeling was dat ze de rivier in sprong om vanavond te sterven. Het was de bedoeling dat ze in plaats daarvan dit kind te eten gaf. Ze begon haar parka uit te doen en bood hem die aan, maar hij sloeg het aanbod stoer af. Ze liepen naast elkaar van de rivier vandaan. Nog geen kwartier geleden was ze van plan geweest uit het leven te stappen, als de definitieve stap om haar verdriet achter zich te laten, in een laffe bui die niet bij haar paste, en nu ging ze uit eten met deze onbekende jongen.

‘Er is een McDonald’s twee blokken hiervandaan,’ zei ze tijdens het lopen. Ze probeerde snel te wandelen zodat hij het niet te koud zou krijgen, maar hij beefde zichtbaar toen ze bij het fastfoodrestaurant waren en naar binnen gingen. Ze nam hem eens goed op in het felle licht. Hij had de blauwste ogen die ze ooit had gezien en een lief, nog wat kinderlijk gezicht dat hij heel onschuldig naar haar ophief. Het stond wel vast dat hun wegen elkaar die avond hadden moeten kruisen. Het was warm in het restaurant en hij sprong op en neer om het nog warmer te krijgen. Ze wilde haar armen om hem heen slaan om hem te helpen, maar durfde het niet.

‘Waar heb je zin in?’ vroeg ze hem zacht. Hij aarzelde. ‘Toe maar,’ moedigde ze hem aan. ‘Het is bijna Kerstmis, neem het ervan.’ Hij grijnsde en bestelde twee big macs, frietjes en een grote coke, en zij een enkele big mac en een kleine cola. Ze betaalde en ze gingen naar een tafeltje om hun bestelling af te wachten, die een paar minuten later al klaar was. Tegen die tijd was hij aardig opgewarmd en rilde hij niet meer. Hij viel uitgehongerd op het eten aan en pas halverwege zijn tweede burger bedankte hij haar.

‘Ik had wel voor mezelf kunnen betalen,’ zei hij een beetje verlegen.

‘O, dat geloof ik best. Maar vanavond trakteer ik.’ Hij knikte.

Ze bekeek hem en probeerde in te schatten hoe oud hij was, nog steeds verwonderd over die felblauwe ogen. ‘Hoe heet je?’ vroeg ze behoedzaam.

‘Blue Williams,’ antwoordde hij. ‘Blue is mijn echte naam, geen bijnaam. Mijn moeder noemde me zo vanwege de kleur van mijn ogen.’ Het leek heel logisch.

‘Ik ben Ginny Carter,’ zei ze en ze gaven elkaar een hand. ‘Hoe oud ben je?’ Hij keek haar argwanend aan en leek opeens in zijn schulp te kruipen.

‘Zestien,’ zei hij direct en ze zag zo dat hij loog. Het was duidelijk dat hij bang was dat ze hem aan zou geven bij jeugdzorg. Als je zestien was hoefde dat niet.

‘Wil je vanavond soms naar een daklozenopvang? Het zal wel koud zijn, daar in het schuurtje. Ik kan je wel even afzetten, als je wilt,’ bood ze aan. Hij schudde heftig zijn hoofd en dronk de halve beker cola; de burgers en de meeste frietjes had hij al op. Hij had alles naar binnen geschrokt alsof hij al dagen niet gegeten had.

‘Het is er oké. Ik heb een slaapzak. Het is best warm.’ Ze had haar bedenkingen, maar ging er niet op door.

‘Hoelang leef je nu al in je eentje op straat?’ Ze vroeg zich af of hij weggelopen was en of iemand hem misschien zocht. Maar als het zo was, was hetgeen waarvoor hij was weggelopen vast erger dan wat hij nu meemaakte op straat, anders was hij wel weer naar huis gegaan.

‘Een paar maanden,’ zei hij vaag. ‘Ik heb het niet zo op daklozenopvang. Er zitten zoveel rare types tussen. Ze slaan je in elkaar of stelen alles van je en veel van die lui zijn ziek,’ zei hij met kennis van zaken. ‘Het is veiliger waar ik nu ben.’ Ze knikte en geloofde het ook wel, ze had vaker over geweld in opvanghuizen gehoord. ‘Bedankt voor het eten,’ zei hij glimlachend, en hij zag er meer dan ooit uit als een klein jochie, en zeker geen jongen van zestien. Ze kon zien dat hij zich nog niet schoor en ondanks het leven dat hij leidde had hij het uiterlijk van een kind, een heel wijs kind, maar toch een kind.

‘Wil je misschien nog iets?’ vroeg ze hem. Hij schudde zijn hoofd en ze stonden op van tafel. Voor ze naar buiten gingen bestelde ze nog twee big macs, frietjes en een cola, en gaf hem de zak toen die haar werd aangereikt. ‘Voor het geval je vannacht nog honger krijgt.’ Hij sperde zijn ogen open van blijdschap toen hij de papieren zak vastpakte. Ze verlieten het restaurant en liepen terug zoals ze gekomen waren, zich haastend over straat in de kou. Het sneeuwde nog steeds, maar de wind was gaan liggen. Ze waren snel terug bij de schuur en toen ritste ze toch haar parka open, deed hem uit, haalde haar spullen uit de zakken en gaf de jas aan hem.

‘Die kan ik niet aannemen,’ protesteerde hij, maar ze duwde hem in zijn handen. Daar stond ze nu, in haar twee dikke truien waar de sneeuw op neerdaalde. Het vroor en ze kon zich voorstellen hoe koud hij het moest hebben in het dunne T-shirt en verder niets.

‘Ik heb er nog eentje thuis,’ verzekerde ze hem en langzaam trok hij de jas aan. Die was dik gevoerd en geïmpregneerd en Blue glimlachte naar haar.

‘Dank je wel, voor het eten en de jas.’

‘Wat doe je morgen?’ vroeg ze hem alsof hij een overvolle agenda had en niet alleen probeerde te overleven in het schuurtje. Ze vroeg zich af of hij echt wel een slaapzak had, zoals hij beweerde. ‘Kan ik je in een ontbijtje interesseren? Of hier iets afleveren?’

‘Morgenochtend ben ik hier gewoon. Overdag ben ik meestal in de stad, zodat ze me hier niet zien.’

‘Ik kan ’s ochtends wel even langskomen, als je wilt,’ stelde ze voor en hij knikte met een vragende blik.

‘Waarom doe je dit? Waarom ben je bezorgd om me?’ vroeg hij en keek weer argwanend.

‘Waarom niet? Tot morgen, Blue.’ Ze glimlachte en zwaaide. Ze liep weg, direct naar haar appartement, terwijl hij naar binnen dook, met haar parka aan en met de extra maaltijd in zijn handen. Ze was totaal vergeten dat ze in de rivier had willen springen. En toen ze erover nadacht, was het eigenlijk ook een beetje zinloos. In zichzelf glimlachend stapte ze verder door de sneeuw. Het was een vreemde ontmoeting geweest. Ze vroeg zich af of hij er morgen zou zijn. Ze besefte dat hij best weg kon zijn, maar of hij er nu was of niet, hij had haar veel meer gegeven dan zij hem. Ze had hem een parka en een maaltijd gegeven, maar ze wist absoluut zeker dat als Blue niet zomaar uit het niets was opgedoken, ze nu op de bodem van de rivier had gelegen. En toen ze haar appartement binnenliep, realiseerde ze zich met een schok dat ze die nacht bijna een eind aan haar leven had gemaakt. Het had een paar minuten lang zo simpel geleken, zo gemakkelijk uit te voeren, om gewoon over de reling te klimmen en het water boven zich te laten sluiten. Maar in plaats daarvan was ze gered door een dakloze jongen die Blue heette en adembenemend blauwe ogen had. Ze dacht aan hem toen ze in slaap viel en voor het eerst in maanden sliep ze diep en vredig. Ze had de herdenking van de ramp dankzij hem overleefd – hij had haar leven gered.

3

De volgende dag werd Ginny al vroeg wakker en zag meteen dat het niet meer sneeuwde. Er lag nu een laag van zo’n dertig centimeter op straat, de hemel was nog steeds grijs. Ze nam een douche, kleedde zich snel aan en was om negen uur al bij het schuurtje. Ze klopte op de deur en een dromerige stem antwoordde; blijkbaar had hij nog liggen slapen. Even later stak hij zijn hoofd naar buiten; hij had haar parka aan en hield zijn slaapzak vast.

‘Heb ik je wakker gemaakt?’ vroeg ze verontschuldigend en hij knikte breed lachend. ‘Heb je zin om te ontbijten?’ Hij glimlachte als antwoord en rolde zijn slaapzak op, zodat hij hem mee kon nemen. Hij wilde hem hier niet laten liggen voor het geval iemand hem zou stelen. Hij had een klein nylon rugzakje met al zijn wereldse bezittingen erin. In twee minuten was hij klaar en ze liepen weer door de sneeuw naar McDonald’s. Zodra ze binnen waren ging hij op weg naar de wc en toen hij naar buiten kwam, zag ze dat hij zijn haar had geborsteld en zijn gezicht had gewassen.

Ze plaatsten hun bestelling en zochten het tafeltje weer op waar ze gisteravond hun maaltijd hadden gegeten.

‘Vrolijk kerstfeest, trouwens,’ zei ze toen ze op hun ontbijt aanvielen. Zij had koffie en een muffin en hij warme chocola, twee Egg McMuffins met bacon en frietjes. Hij had zoals elke opgroeiende jongen een flinke eetlust.

‘Ik hou niet van Kerstmis,’ zei hij zacht, terwijl hij een slok warme chocola met slagroom nam.

‘Ik ook niet,’ gaf ze toe met een afwezige blik.

‘Heb je kinderen?’ Hij was nieuwsgierig naar haar.

‘Nee,’ zei ze simpelweg. ‘Vroeger wel’ was misschien meer informatie dan hij nodig had en ze zei het liever niet. ‘Waar zijn je vader en moeder, Blue?’ vroeg ze hem, toen ze klaar waren met eten en zij van haar koffie nipte. Ze vroeg zich nog steeds af hoe hij zo op straat terecht was gekomen.

‘Ze zijn dood,’ zei hij zacht. ‘Mijn moeder stierf toen ik vijf was. Mijn vader een paar jaar geleden, maar ik had hem in geen tijden gezien. Hij was geen goeie vader, maar mijn moeder was heel erg lief. Ze was ziek.’ Hij keek Ginny ernstig aan. ‘Ik woonde daarna bij mijn tante, maar ze heeft ook kinderen en ze had geen plek voor me. Ze is verpleegster.’ Toen was de argwanende blik weer terug. ‘Ben je van de politie?’ Ze schudde haar hoofd als antwoord en hij geloofde haar. ‘Een maatschappelijk werker dan?’

‘Nee. Ik ben mensenrechtenmedewerker. Ik vlieg naar landen hier heel ver vandaan waar ze hulp nodig hebben. Afrika, Afghanistan, Pakistan, zulke landen. Ik werk daar in vluchtelingenkampen, of waar mensen ziek of gewond zijn, of slecht behandeld worden door hun regering. Ik werk daar een tijdje, en dan ga ik weer naar een andere plek.’

‘Waarom doe je dat?’ Hij was nog nieuwsgieriger geworden door wat ze zei. Het leek hem moeilijk werk.

‘Ik vond dat ik iets goeds moest doen.’

‘Is het erg gevaarlijk?’

‘Soms. Maar het is het wel waard. Ik ben net twee dagen geleden teruggekomen. Ik was vier maanden in Angola, dat ligt in het zuidwesten van Afrika.’

‘Waarom ben je teruggekomen?’ Hij vond dat ze maar een raadselachtig beroep had.

‘Iemand anders nam het van me over, dus kwam ik terug. De organisatie waarvoor ik werk verplaatst ons elke paar maanden.’

‘Vind je het leuk om te doen?’

‘Ja, meestal wel. Soms vind ik het niet zo leuk, maar het is altijd maar voor een paar maanden, en zelfs als het eng of ongemakkelijk is, wen je er wel aan.’

‘Verdien je er veel geld mee?’

Ze moest lachen. ‘Nee, juist heel weinig. Je doet dit werk omdat je ervan houdt. Het is nogal veeleisend. En soms gebeuren er vreselijke dingen. En jij dan? Ga je naar school?’

Hij aarzelde voor hij antwoord gaf. ‘De laatste tijd niet meer. Vroeger wel, toen ik bij mijn tante woonde. Nu heb ik er geen tijd meer voor. Ik doe klusjes als ik ze vind.’ Ze knikte en vroeg zich af hoe hij overleefde op straat, zonder familie, zonder geld. En als hij zo jong was als ze vermoedde, moest hij ook nog zien te vermijden dat hij opgemerkt werd door jeugdzorg, om niet in de jeugdopvang of in een staatsweeshuis terecht te komen. Ze vond het tragisch dat hij niet naar school ging en helemaal alleen voor zichzelf moest zorgen, zonder behoorlijk onderdak.

Diep in gesprek liepen ze het restaurant uit. Hij zei dat hij later, als het donker werd, terug zou gaan naar het schuurtje. Dat leek haar een trieste plek om kerstavond te vieren en toen ze hem weer aankeek nam ze een beslissing.

‘Wil je niet meekomen naar mijn appartement? Dan hoef je overdag niet buiten rond te hangen voor je weer naar het schuurtje gaat. Je kunt tv-kijken als je wilt. Ik heb toch niets te doen vandaag.’ Ze was wel van plan om die avond als vrijwilliger mee te helpen met het uitdelen van kerstmaaltijden in een tehuis voor daklozen. Ze vond het een zinnige manier om de tijd door te brengen, door anderen te bedienen in plaats van te zwelgen in zelfmedelijden en te wachten tot haar verlof voorbij was. Blue aarzelde toen ze het hem vroeg, want hij wist nog steeds niet zeker of hij haar kon vertrouwen, of waarom ze zo aardig voor hem was, maar als alles wat ze zei waar was, was ze een goed mens.

‘Oké. Misschien ga ik dan maar even mee,’ stemde hij in en ze liepen samen de straat door.

‘Ik woon één blok verderop,’ legde ze uit en even later stonden ze voor het gebouw. Hij volgde haar de hal in en ze gingen met de lift naar boven. Ze maakte de deur van haar appartement open en ze gingen naar binnen. Blue keek rond, verrast door het versleten meubilair en de kale muren; hij grijnsde verbaasd naar haar.

‘Ik dacht dat je wel wat mooier zou wonen dan dit.’ Ze lachte toen hij dat zei. Hij was beleefd maar zei eerlijk wat hij dacht.

‘Ja, ik ben er niet zo aan toegekomen wat aan het interieur te doen, sinds ik hiernaartoe verhuisde. Ik ben vaak lang weg,’ zei ze verlegen glimlachend.

‘Mijn tante heeft een tweekamerwoning in het noorden van Manhattan.’ Ze vermoedde dat hij Harlem bedoelde. ‘En haar flat ziet er heel wat beter uit dan dit!’ Ze lachten allebei, Ginny zelfs harder dan hij. Je moest wel heel diep gezonken zijn als een dakloze jongen vond dat je appartement er als een vuilnisbelt uitzag. En als ze rondkeek, was ze het wel met hem eens.

‘Probeer de relaxstoel eens, die zit echt lekker.’ Ze wees ernaar en gaf hem de afstandsbediening van de tv. Ze voelde zich prima op haar gemak met hem in haar huis. Er was niets gevaarlijks aan hem en ze voelde dat ze verwante zielen waren – allebei dakloos op hun eigen manier. Hij liep even in de kamer rond en voor hij ging zitten zag hij de foto van Mark en Chris op haar bureau. Hij keek er lang naar voor hij haar aankeek.

‘Wie zijn dat?’ Hij voelde wel aan dat ze belangrijk waren en dat er een verhaal achter de foto school. Hij had haar verrast met de vraag en ze hield even haar adem in voor ze zo kalm als ze kon antwoord gaf.

‘Mijn man en mijn zoon. Ze stierven gisteren precies drie jaar geleden.’ Ze probeerde haar stem neutraal te houden terwijl ze het zei.

Blue gaf geen antwoord, maar knikte wel. ‘Het spijt me. Dat is erg verdrietig.’ Maar dat hij zijn ouders verloren had en op straat terecht was gekomen, was minstens net zo verdrietig. Zij was niet letterlijk dakloos, maar de dood van Mark en Chris had haar leven ook voor altijd veranderd en ze was op drift geraakt.

‘Dat was het zeker. Het was een auto-ongeluk. Daarom reis ik nu zoveel rond. Ik heb niemand meer om voor thuis te blijven.’ Ze hoorde opeens met afschuw hoe pathetisch het klonk. ‘Maar goed, ik hou van wat ik doe, dus het werkt wel.’ Ze vertelde hem niet dat ze in L.A. in een schitterend huis met fraai meubilair had gewoond, dat ze een fantastische carrière had gehad die ze achter zich had gelaten en dat ze elke dag de mooiste kleren droeg in plaats van het kloffie van de legerdump. Het maakte niet uit. Het was nu allemaal verleden tijd. Nu woonde ze in dit kleine appartement met armoedige, niet bij elkaar passende meubels die ze bij het grofvuil of de kringloopwinkel had gevonden, alsof ze zich strafte voor wat er gebeurd was. Het was haar vertaling van het aantrekken van een boetekleed. Maar hij was te jong om dat te begrijpen, dus zei ze maar niets terwijl hij de televisie aanzette en een poosje zat te zappen. Ze zag hem ook een blik op haar laptop werpen. Ieder ander zou gedacht hebben dat hij hem wilde stelen, maar dat kwam geen moment in haar op. En nadat hij een uurtje tv had gekeken, vroeg hij haar of hij haar laptop even mocht gebruiken, wat ze prima vond.

Ze zag hoe hij een aantal websites van dakloze jongeren afzocht, waar berichten op konden worden achtergelaten. Hij schreef zelf niets, maar ze had de indruk dat hij ergens naar zocht, terwijl hij scherm na scherm afspeurde.

‘Zetten vrienden van je daar wel eens berichten op?’ vroeg ze geïnteresseerd. Zijn wereld was haar geheel onbekend. Hij scheen net zo goed de weg te weten tussen de websites als in de straten van de stad.

‘Mijn tante doet het wel eens,’ zei hij eerlijk. ‘Ze maakt zich soms zorgen over me.’

‘Bel je haar nooit?’

Hij schudde zijn hoofd. ‘Ze heeft al genoeg aan haar hoofd. Haar kinderen, haar werk. Ze draait nachtdiensten in een ziekenhuis en dan moet ze de kinderen alleen laten. Ik was ’s nachts de babysit.’ Het moest niet makkelijk zijn geweest met zijn vijven in een tweekamerwoning. Maar hij hield tenminste contact met haar via internet, dacht Ginny.

Toen hij weer tv ging kijken, checkte Ginny haar e-mail, maar nieuwe berichten waren er niet. Even later belde haar zus, die zich uitputte in verontschuldigingen dat ze haar de vorige dag niet had gebeld, op de sterfdag. Ze had er wel aan gedacht, maar het was er niet van gekomen.

‘Het spijt me zo. Ik werd gek van de kinderen en papa had de nacht ervoor nauwelijks een oog dichtgedaan. Ik kreeg geen seconde voor mezelf. Hij was onrustig en dwars, hij wilde naar buiten en ik had echt geen tijd om mee te gaan. En hij wordt nerveus in de auto met de kinderen erbij. Ze spelen hun muziek te hard en ze kletsen de hele tijd. Het gaat beter met hem als het stiller is en hij wat kan rusten. Hij heeft moeite met doorslapen, en ik maak me zorgen dat hij midden in de nacht de straat op loopt. Als het donker wordt gaat het slechter met hem, hij wordt verwarder en kwader. Ze noemen het zonsondergangssyndroom. Overdag gaat het beter.’

Terwijl ze luisterde naar haar zus besefte Ginny pas hoe weinig ze wist over zijn ziekte en wat een werk het voor Becky was om daar als mantelzorger mee om te gaan. Ze voelde zich schuldig terwijl ze het aanhoorde, maar niet genoeg om de last van zijn verzorging met haar te delen. Ze voelde zich al overrompeld door alles wat ze hoorde.

‘Wat doe je vanavond?’ vroeg Becky haar. Ze vond het een naar idee dat haar zus alleen was op kerstavond.

Ginny vertelde haar niet dat ze een dakloze jongen had opgepikt, tweemaal met hem uit eten was geweest en hem had meegenomen naar haar appartement, zodat hij ten minste overdag onderdak zou hebben. Ze had het voor hem gedaan, maar zijn gezelschap had ook haar een goed gevoel gegeven. Ze wist echter dat Becky in paniek zou raken. Het idee alleen al van een onbekende dakloze jongen in haar appartement zou bij Becky tot een tirade van waarschuwingen, zorgen en angst geleid hebben. Ginny was er echter van overtuigd dat hij geen vlieg kwaad deed. Ze was veel moediger en avontuurlijker geworden in de afgelopen jaren, na haar vele ervaringen op onbekende plekken in het buitenland. Het was dus ook niet iets wat Ginny een paar jaar eerder gedaan zou hebben, maar in haar huidige situatie voelde ze zich er ontspannen bij. Bovendien was Blue heel beleefd en respectvol geweest, en hij gedroeg zich keurig.

Ze vertelde Becky dus alleen over haar plan om maaltijden uit te delen in een opvang voor daklozen en een tijdje later hingen ze op. Ginny en Blue kregen alweer trek rond een uur of drie en ze vroeg hem wat hij wilde eten. Zijn ogen schitterden toen zij chinees voorstelde en ze bestelde een feestmaal dat een uur later werd bezorgd. Ze gingen aan haar tafel zitten op twee van de lelijke, oude stoelen en verslonden het grootste deel van het eten, waarna ze allebei voldaan achterover leunden. Blue ging weer naar de relaxstoel en keek even tv voor hij in slaap viel. Ginny bewoog zich stilletjes door haar woning en borg haar reisspullen op. Om zes uur werd hij wakker en hij zag dat het donker was buiten. Met een dankbare blik stond hij op. Ze hadden een leuke dag gehad samen en ze had het prettig gevonden dat hij bij haar was. Het gaf een warme sfeer in haar appartement, waar het meestal koud en onpersoonlijk aanvoelde. En voor hem was het een buitenkansje geweest. Hij had niet hoeven rondhangen op het busstation of Pennsylvania Station, op zoek naar een warm plekje om te zitten en te wachten tot de dag voorbijging, zodat hij weer naar zijn schuurtje kon voor de volgende nacht. Dat was nu al enkele weken zijn thuis. Hij wist dat hij het kwijt zou raken als iemand van de plantsoenendienst hem ontdekte, maar voorlopig was hij veilig.

‘Ik moet ervandoor,’ zei hij. ‘Bedankt voor al het eten en de fijne dag.’ Hij leek het te menen en spijt te hebben dat hij moest gaan.

‘Heb je een date of zo?’ plaagde ze hem met een droefgeestig lachje. Ook zij vond het jammer dat hij vertrok.

‘Nee, maar ik moet wel weg. Ik wil niet dat iemand anders mijn schuurtje inpikt,’ zei hij, alsof hij krakers in zijn paleisje verwachtte. Hij wist nu eenmaal dat veilige, knusse plekjes waar hij ongestoord en onzichtbaar kon doen wat hij wilde, zeer zeldzaam waren op straat.

Hij trok haar parka aan terwijl ze peinzend keek hoe hij naar de badkamer ging en weer tevoorschijn kwam met zijn slaapzak en spulletjes. ‘Zie ik je nog eens?’ vroeg hij zacht. De meeste mensen kwamen en gingen weer in zijn leven. Dit was de langste ontmoeting die hij in maanden had gehad sinds hij op straat had geleefd. Mensen verdwenen, gingen een opvang in of naar andere steden, of vonden elders een onderkomen. Het was maar zelden dat hij iemand tegenkwam die hij langer zag.

‘Weet je zeker dat je vannacht niet naar een opvanghuis wilt?’ Ze had op internet gekeken toen hij sliep en was te weten gekomen dat er een aantal huizen speciaal voor jongeren waren, die bed, bad en gratis maaltijden aanboden en soms ook kansen op een baantje of hereniging met hun familie, al wilde Blue dat niet. Dan had hij tenminste een echt bed in een warme omgeving, maar hij bleef erbij dat hij niet naar een opvang wilde.

‘Ik heb het goed in mijn schuurtje. Wat doe jij vanavond?’ vroeg hij haar alsof ze oude vrienden waren.

‘Ik ga als vrijwilliger maaltijden uitdelen in een grote opvang voor daklozen. Ik heb het al eerder gedaan wanneer ik in New York was. Ik vond het een goede manier om kerstavond te vieren. Waarom ga je niet met me mee? Het eten is best lekker.’

Hij schudde zijn hoofd. Hij had zijn buik rond gegeten aan het Chinese eten en hij had geen honger.

‘Ontbijt dan, morgen?’ bood ze aan. Hij knikte en liep naar de deur, bedankte haar nogmaals en toen was hij weg.

In gedachten zag ze hem nog voor zich toen ze zich verkleedde om naar de keuken van de opvang te gaan. Het was zwaar werk: ze moest met hete pannen sjouwen en honderden maaltijden opscheppen. De opvang had duizenden gasten per avond, en ze was blij met de kans om doodmoe te worden zodat ze geen puf had om te denken aan hoe het had kunnen zijn.

Ze nam een taxi de stad in naar West Side, en schreef zich in toen ze aankwam. De eerste twee uur stuurden ze haar de keuken in om loodzware pannen vol groenten, aardappelpuree en soep te dragen – het was warm, slopend werk. Daarna zetten ze haar in bij het uitserveren: borden opscheppen en uitdelen. Er waren die avond vooral mannen en slechts een paar vrouwen, maar iedereen was in een goede stemming en ze wensten elkaar en de vrijwilligers vrolijk kerstfeest. Terwijl Ginny de borden vol schepte gingen haar gedachten weer naar Blue – hij zou het wel koud hebben in zijn schuurtje. Het was bijna middernacht toen ze er een punt achter kon zetten en zich weer uitschreef. De laatste gasten waren eindelijk vertrokken en nieuwe vrijwilligers waren bezig de tafels voor het ontbijt te dekken. Ze wenste iedereen een vrolijk kerstfeest en vertrok. Op weg naar huis stopte ze bij een kerk voor de nachtmis en om een kaarsje te branden voor Mark en Chris, Becky en haar gezin en hun vader. Om één uur ’s nachts nam ze een taxi voor de rest van de weg naar huis. Zodra ze uitstapte wist ze wat haar te doen stond.

Ze liep de korte afstand naar het schuurtje. Er was niemand te zien bij de rivier, maar ze hield de omgeving goed in de gaten voor het geval er een overvaller tussen de bosjes rondhing. Het was laat en ze zag geen mens. De wind was weer opgestoken en het vroor; de taxichauffeur had gezegd dat de gevoelstemperatuur min twaalf was. Ze zag de reling waar ze de nacht ervoor had gestaan om moed te verzamelen om de sprong te nemen, maar nu liep ze meteen door naar het schuurtje, waar ze op de deur klopte, luid genoeg om hem wakker te maken, want hij sliep waarschijnlijk al. Ze moest meerdere malen kloppen voor hij reageerde. Hij klonk slaperig.

‘Ja? Wat is er?’

‘Ik wil met je praten,’ zei Ginny. Even later stak hij zijn hoofd om de deur en vertrok zijn gezicht tegen de ijzige wind.

‘Shit, koud hier,’ zei hij met half toegeknepen ogen, nog steeds slaperig.

‘Ja, zeg dat wel. Waarom kom je vannacht niet bij mij op de bank slapen? Het is Kerstmis. En bij mij is het veel warmer dan hier.’

‘Nee, het gaat best,’ zei hij. Hij had er nooit aan gedacht bij haar te blijven slapen en hij wilde geen misbruik van haar maken; ze had al zoveel voor hem gedaan. Hij wilde er geen slaatje uit slaan, maar Ginny keek hem vastbesloten aan.

‘Ik weet dat het best gaat. Maar ik wil graag dat je met me meegaat naar huis. Alleen voor vannacht. Ze zeggen dat het morgenochtend nog kouder wordt. Ik wil niet dat je hier in een ijspegel verandert. Je wordt hartstikke ziek.’ Hij aarzelde en alsof hij de kracht niet had om tegen te stribbelen, deed hij de deur wijd open, stond op met al zijn kleren en schoenen nog aan, rolde zijn slaapzak op en volgde haar met zijn spulletjes naar de straat waar ze woonde. Hij was moe en de gedachte aan een warm huis om in te slapen was aantrekkelijk, dus waarom zou hij het ook niet doen. Ze was een aardige vrouw, met goede bedoelingen.

Eenmaal binnen in haar appartement maakte ze een bed op de bank voor hem op met twee kussens, lakens en een dikke deken. Het was zijn eerste echte bed sinds maanden. Ze gaf hem een van haar oude pyjama’s en zei dat hij zich in de badkamer kon omkleden. Toen hij tevoorschijn kwam leek hij net een kleine jongen in zijn vaders pyjama, die verlangend naar het warme bed op de bank staarde.

‘Gaat dat lukken, denk je?’ vroeg ze en ze keek bezorgd, maar hij grijnsde.

‘Wat dacht je dan? Dit is honderd keer beter dan mijn slaapzak.’ Hij begreep niet helemaal wat er allemaal gebeurd was met hem en waarom zij verschenen was om hem zo te verwennen. Het was allemaal boven verwachting. Maar hij zou ervan genieten nu het nog kon. Ze keek toe hoe hij onder de deken kroop, deed het licht uit en ging naar haar eigen slaapkamer om haar nachtkleding aan te doen en nog wat te lezen in bed. Vreemd hoe troostend het was om te weten dat er iemand bij haar in huis was, een ander levend wezen, en zelfs al zag ze hem niet vanuit haar slaapkamer, ze wist dat hij daar was. Ze keek nog even om het hoekje en zag dat hij al diep in slaap was, voor ze zelf met een glimlach in bed stapte. Het was toch nog een mooie kerstavond geworden, de beste in jaren zelfs. En dat gold waarschijnlijk ook voor Blue.

4

Ginny maakte net een kop koffie voor zichzelf, toen Blue de volgende morgen in pyjama de keuken in kwam: sprekend een van de Verloren Jongens uit Peter Pan. Ze draaide zich glimlachend naar hem toe.

‘Lekker geslapen?’ vroeg ze.

‘Ja, als een blok. Waarom ben jij al zo vroeg wakker?’

‘Ik zit nog in een andere tijdzone. Heb je trek?’ Al sinds ze hem had ontmoet had ze hem aan één stuk door te eten gegeven, maar hij zag eruit alsof hij het nodig had en hij was tenslotte in de groei.

Hij keek verlegen toen hij antwoordde. ‘Beetje maar. Ik ben oké. Ik eet normaal maar één keer per dag.’

‘Wil je dat of moet je dat?’

‘Allebei.’

‘Ik maak heel behoorlijke pannenkoekjes, en ik heb nog een pak mix hier. Wil je er een paar?’ Ze had de beslagmix een keer in een vlaag van nostalgie gekocht, maar nooit gebruikt. Ze probeerde niet te denken aan de Mickey Mouse-pannenkoekjes die ze altijd voor Chris maakte. De laatste keer dat ze die bakte, wist ze niet dat ze die nooit meer zou maken.

‘Dat klinkt goed,’ gaf Blue toe en ze maakte beslag en begon te bakken. Ze had boter in de koelkast en ahornsiroop in het keukenkastje. Toen ze op waren, belde ze Becky om hun allemaal een vrolijk kerstfeest te wensen in Pasadena. Alan nam op en ze praatte een tijdje met hem voor ze Becky aan de lijn kreeg.

‘Moet ik met papa praten, of maakt hem dat juist in de war?’ vroeg Ginny. Ze wist niet zeker of haar vader nog wist wie ze was, en als dat zo was wilde ze hem niet van streek maken als hij zou vragen waarom ze niet bij hem was.

‘Hij is een beetje de kluts kwijt vandaag. Hij denkt steeds dat ik mam ben en dat Margie en Lizzie jou en mij zijn. Hij weet beslist niet wie je bent aan de telefoon, misschien niet eens als hij je vandaag zou zien.’

‘Dat is vast moeilijk om mee om te gaan,’ zei Ginny en weer bekroop haar een schuldgevoel dat ze daar niet was om te helpen.

‘Zeg dat wel,’ zei Becky eerlijk. ‘Maar hoe is het met jou? Wat ga je doen vandaag?’ Ze kon zich nauwelijks voorstellen hoe zwaar Kerstmis voor haar was, met alleen haar herinneringen als gezelschap.

‘Ik ga het met iemand vieren,’ zei Ginny peinzend. Ze had Blue verteld dat hij kon gaan douchen en ze hoorde hem bezig in de badkamer. Ze was van plan zijn kleren even in de gemeenschappelijke wasmachine en droger van het gebouw te gooien, dan had hij tenminste iets schoons om aan te trekken.

‘Ik dacht dat je geen vrienden had in New York?’ Becky klonk verbaasd. Ze had het allang opgegeven Ginny aan te moedigen nieuwe mensen te ontmoeten – daar was haar zus nooit aan begonnen en dat wilde ze ook niet. Ze zei dat ze genoeg mensen ontmoette op de plekken waar ze heen werd gestuurd en dat het geen zin had ook mensen in New York te kennen, aangezien ze er toch altijd maar een paar weken was. En het was altijd zo moeilijk om haar toestand uit te leggen. Ze wilde geen medelijden, maar ze wilde ook niet steeds haar verhaal vertellen. Het ging niemand wat aan en je kon geen vrienden hebben als je je niet geheel openstelde, en dat deed ze niet. Ze zweeg erover in alle talen. Ze had tegen Blue meer verteld over Chris en Mark dan tegen wie dan ook in al die jaren.

‘Ik heb ook geen vrienden hier. Ik heb hem net pas ontmoet,’ zei Ginny vaag.

‘Een man?’ Daar keek Becky van op.

‘Geen man, een jongen,’ legde Ginny uit en ze vroeg zich af of ze dat had moeten zeggen.

‘Hoe bedoel je, ‘‘een jongen”?’

‘Het is een dakloos joch. Ik heb hem hier laten slapen.’ En zodra ze dat had gezegd, wist ze dat ze haar mond had moeten houden. Zij en Becky hadden al jaren niet op dezelfde golflengte gezeten. Becky had een gezinsleven en een huis en veel te verliezen. Ginny had niets en dat kon haar ook niet schelen.

‘Je hebt een dakloze jongen in je huis laten slapen?!’ riep Becky vol afschuw. ‘Slááp je met hem?’

‘Natuurlijk niet. Het is een kind. Hij heeft op de bank geslapen. Hij woonde in een schuurtje in de buurt en het is tien graden onder nul hier. Je kunt doodgaan aan onderkoeling op zulke nachten.’ Ze dacht niet dat het zou gebeuren, hij was jong en sterk, maar niets was onmogelijk.

‘Ben je helemaal gek geworden? Als hij je nou doodsteekt in je slaap?’

‘Dat doet hij heus niet. Hij is elf of twaalf jaar en een schat van een jongen.’

‘Je hebt dus geen idee wie of wat hij is, en misschien is hij wel ouder dan hij zegt en een of andere crimineel.’ Het beeld van Blue als moordenaar in een slobberpyjama was absurd. Ze had niet eens haar slaapkamer op slot gedaan de vorige nacht. Ze had er wel even over nagedacht, maar had het weggewuifd. Ze hoefde absoluut niet bang voor hem te zijn.

‘Geloof me. Het is een lief kind. Hij zal me niets doen en ik ga proberen hem ervan te overtuigen dat hij naar een jongerenopvang moet gaan. Hij kan niet op straat blijven zwerven in dit weer.’

‘Waarom zou hij daarmee akkoord gaan als hij bij jou in je appartement mag logeren?’

‘Omdat ik in elk geval weer weg moet over een paar weken, en dan kan hij hier niet blijven.’ Blue was in de deuropening van haar badkamer verschenen, in zijn te grote pyjama, met zijn kleren over zijn arm zodat ze die kon wassen, zoals ze had voorgesteld. ‘Maar goed, ik kan het daar nu niet over hebben. Ik moet de was doen. Ik belde alleen om je een fijne kerst te wensen. Ook aan Alan en de kinderen en pap.’

‘Ginny, schop dat straatkind de deur uit!’ riep Becky. ‘Hij zal je vermoorden!’

‘Overdrijf niet zo, dat doet-ie niet. Geloof me nou maar. Ik zal het er morgen nog wel met je over hebben. Geef papa een kus van me.’ Ze hing op.

In Pasadena keek Becky haar man verbijsterd aan. ‘Mijn zus heeft haar verstand verloren,’ zei ze bijna in tranen. ‘Ze laat een dakloze jongen in haar appartement slapen!’

‘Godallemachtig, is ze nou helemaal achterlijk geworden?’ Het was bij de wilde spinnen af. ‘Ze moet nou toch echt eens terug naar een normaal leven voor ze zichzelf laat vermoorden door zo’n zwerver.’

‘Ja, maar wat kan ik eraan doen? Ik ben hier, en ik moet zorgen dat papa niet verdwaald of overreden wordt door een vrachtwagen als hij oversteekt. En nou moet ik ook nog eens zorgen dat mijn zus niet overhoopgestoken wordt door dakloze tieners die ze in haar appartement laat bivakkeren? Ze zou naar een gesloten inrichting moeten, voor haar eigen veiligheid.’

‘Daar zal het op een dag toch wel op uitdraaien,’ zei Alan grimmig. Hij had zich er altijd al zorgen over gemaakt dat ze misschien ooit krankzinnig zou worden van verdriet om de dood van haar man en kind. Maar Becky had gelijk, zij konden er niets aan doen.

In New York keek Blue ook wat ongemakkelijk. ‘Wie was dat?’

‘Mijn zus in Californië,’ zei Ginny terwijl ze de kleren van hem overnam om ze in de machine in de kelder te stoppen. ‘Ik heb ooit in L.A. gewoond,’ legde ze uit.

‘Ga je al snel weer weg?’ vroeg hij haar met een sombere blik. Hij had gehoord wat ze tegen Becky had gezegd, ook dat ze weer moest vertrekken. Hij had haar pas net leren kennen en nu zou hij haar net als alle anderen weer kwijtraken.

‘Voorlopig niet,’ zei ze rustig. De angst om verlaten te worden stond op zijn gezicht te lezen. Zijn haar was gewassen en hij zag er smetteloos uit in haar pyjama. ‘Misschien moet ik in januari weer een tijdje weg, maar ik weet het nog niet zeker. Maar ook dan kom ik ook weer terug. Ik kom altijd terug.’ Ze glimlachte naar hem.

‘En als je nou doodgeschoten wordt?’ Ze stond op het punt te zeggen dat niemand haar zou missen, maar ze zag aan zijn gezicht dat hij dat wel zou doen, al kenden ze elkaar maar amper. Hij keek bedrukt bij de gedachte aan haar vertrek.

‘Ik ga niet dood. Ik doe dit al tweeënhalf jaar. Ik ben er goed in. Ik ben ook heel voorzichtig. Maak je geen zorgen. Laten we het nu maar eens hebben over wat we vandaag gaan doen. We hebben allebei een hekel aan Kerstmis, dus laten we iets doen dat daar helemaal niets mee te maken heeft. Wat lijkt je leuk? Naar de film? Bowlen? Kun je schaatsen?’

Hij schudde zijn hoofd, nog steeds verontrust. ‘Vroeger gingen we wel bowlen met tante Charlene, voor... voor ze het te druk kreeg.’

Ginny zag dat hij iets achterhield, maar ze wilde hem niet uithoren. ‘Wil je het weer eens proberen?’

‘Oké,’ zei hij langzaam.

‘En dan kunnen we naar de film en ergens wat eten.’ Het klonk fantastisch in zijn oren. Ze wilde dat hij een leuke tijd had zolang hij bij haar was. Ze had geen idee wat er daarna zou gebeuren. Ze hoefden nu alleen de dag maar door te komen en de kerst op een goede manier door te brengen. Oorspronkelijk was ze van plan geweest om in bed te blijven en haar rapport af te maken, maar dat zat er vandaag niet in. Het kon wel even wachten.

De kleren van Blue, die ze in de wasmachine en droger in de kelder had gestopt, waren al na een uurtje schoon en droog. Ze gingen op weg naar een bowlingbaan, die ze even gebeld had om zeker te weten dat ze vandaag open waren. Geen van beiden was er erg goed in, maar ze vermaakten zich prima; daarna gingen ze naar de bioscoop. Ze zocht een actiefilm in 3D uit, waarvan ze dacht dat hij hem leuk vond, en hij vond het geweldig. Hij had nooit eerder 3D gezien en hij was ervan in de wolken. Daarna aten ze hotdogs als avondeten en ze kochten op weg naar huis nog wat levensmiddelen bij een kleine kruidenier. Het was donker en het was weer gaan sneeuwen, dus vroeg ze of hij misschien nog een nachtje op de bank wilde slapen, in plaats van terug te gaan naar zijn schuurtje. Daar zei hij geen nee tegen. Ze maakte het bed weer voor hem op en liet hem daar lekker tv-kijken, terwijl zij naar haar slaapkamer ging. Becky belde haar zodra ze erin lag.

‘Leef je nog? Heeft-ie je nog niet vermoord?’ vroeg ze spottend. Ze had zich de hele dag druk gemaakt over Ginny’s geestelijke toestand – hoe had ze ooit zo’n enorme inschattingsfout kunnen maken?

‘Nee, en dat gaat ook niet gebeuren. Het is Kerstmis, Becky, gun dat kind een pleziertje.’ Ze had veel meer voor hem gedaan, hij had dankzij haar een heerlijke dag gehad, wat hen trouwens allebei goed bevallen was.

‘Zal je hem morgen dan weer op straat zetten, waar hij hoort?’

‘Ik zie wel. Ik wil dat hij op een goede plek terechtkomt. Hij heeft het niet zo op opvanghuizen.’

‘In godsnaam, Ginny. Ik ben bang dat jij het niet overleeft. Wat maakt het nou uit of hij bang is voor opvanghuizen! Waar is zijn familie?’

‘Dat weet ik nog niet. Zijn ouders zijn in elk geval dood. Hij woonde bij zijn tante, maar daar is iets misgelopen.’

‘Dit is jouw probleem niet, Gin. Er zijn miljoenen daklozen in de wereld. Je kunt ze niet allemaal bij je laten slapen. Je kunt niet alle zielige en gekwetste mensen van de wereld helpen! Zorg nou eerst maar eens voor jezelf. Waarom ga je niet op zoek naar een leuke baan in New York? Ik krijg het idee dat je door al dat mensenrechtenwerk een Moeder Teresa-complex hebt opgelopen. En in plaats van dakloze weesjes van straat op te rapen, kun je beter je eigen vader eens op komen zoeken.’ Ginny negeerde die zure opmerking. Becky klonk doodop.

‘Ik heb geen gezin om voor thuis te komen, Becky,’ bracht Ginny haar in herinnering. ‘Dan mag ik mijn leven toch wel aan anderen wijden?’

‘Je hebt ons toch. Kom dan terug naar L.A.’

‘Dat kan ik niet aan. Dat trek ik niet,’ zei Ginny treurig. ‘En ik wil helemaal geen kantoorbaantje in New York. Ik hou van het werk dat ik doe. Het geeft me voldoening.’

‘Je kunt de rest van je leven niet over de wereld blijven rondrennen. En als je een gezin wilt om bij thuis te komen, moet je eens ergens langer dan tien minuten blijven voor je naar het volgende oorlogsgebied gaat en onderduikt in vluchtelingenkampen. Je hebt een echt leven nodig, Ginny, nu het nog kan. Als je dat werk maar lang genoeg doet, lukt het je niet meer om je weer als normaal mens te settelen.’

‘Misschien wil ik dat ook niet meer,’ zei ze eerlijk. Toen moest Becky haar jongste dochter naar een vriendinnetje brengen en hing ze gelukkig op.

De rest van de avond las Ginny wat in bed, terwijl Blue tv-keek in de woonkamer. Ze nam een kijkje om tien uur en trof hem diep in slaap op de bank aan, met de afstandsbediening nog in de hand. Ze pakte hem voorzichtig af en legde hem op de hutkoffer voor hem, dekte hem toe met de deken en deed het licht uit. Toen ging ze terug naar haar slaapkamer en sloot de deur, en las door tot middernacht.

Ze dacht na over wat Becky tegen haar had gezegd. Haar zus dacht beslist dat ze gek was geworden om zomaar een jong zwervertje in huis te nemen, maar het gaf haar op dit moment een goed gevoel. Ze zou het later wel uitzoeken. Ze wilde hem ertoe brengen weer contact op te nemen met zijn tante, om haar te laten weten dat het goed met hem ging. Daarna zou ze op zoek gaan naar een goede daklozenopvang waar ze hem konden helpen. Op dit ogenblik was hij haar missie. En tegen de tijd dat ze zou vertrekken, wilde ze er zeker van zijn dat hij in goede handen was. Ze was ervan overtuigd dat er een reden was dat hun wegen elkaar hadden gekruist, en ze wist ook wat die reden was. Het was de bedoeling dat ze een veilige haven voor hem vond, en ze zwoer dat het haar zou lukken. Ze klikte het licht uit en twee minuten later sliep ze droomloos in.

Terwijl Ginny de volgende ochtend een ontbijt voor Blue maakte, ging hij het internet weer op om op verschillende sites in te loggen. Ze zag uit haar ooghoek dat het opnieuw sites voor jonge daklozen waren, waar mensen berichten voor elkaar achterlieten. Ze zag hem fronsen toen hij een bericht geconcentreerder las dan al de andere. Toen ze zijn bord met roerei naast de computer zette, zag ze dat het van iemand was die Charlene heette, die hem vroeg haar te bellen. Dat zou zijn tante wel zijn, hij had haar naam de vorige dag laten vallen. Ginny keek aandachtig maar onopvallend naar de site, zodat ze ernaar terug kon gaan als hij weer op straat was. Ginny wilde contact met haar opnemen om meer over Blue te weten te komen en te overleggen wat ze kon doen als zij weer weg moest uit New York.

Na het ontbijt vroeg ze Blue waar hij dacht te overnachten wanneer zij in het buitenland was.

‘Je kunt niet terug naar het schuurtje, Blue. Het is veel te koud. En vroeg of laat doet iemand van de gemeente er toch weer een hangslot op.’

‘Er zijn heus wel andere plaatsen waar ik naartoe kan,’ zei hij en hij stak zijn kin uitdagend de lucht in. Toen keek hij haar aan en de uitdrukking in zijn ogen werd milder. ‘Niet zo fijn als dit natuurlijk.’

‘Je kunt bij me blijven zolang ik hier ben,’ bood ze gul aan. Ze had niet beseft hoe gruwelijk eenzaam ze was geweest voor hij hier was aangekomen. Nu was het langzaam tot haar doorgedrongen. ‘Maar volgende maand moet ik weer aan het werk. Laten we een goede overnachtingsplaats voor je vinden voor ik vertrek.’

‘Geen daklozenopvang,’ zei hij koppig.

‘Er zijn plaatsen waar dakloze kinderen voor langere tijd kunnen blijven. Sommige lijken best aardig – je kunt komen en gaan wanneer je wilt.’ Ze had ze op internet gevonden. Ideaal was het niet, maar hij had dan in elk geval onderdak, een plaats om rond te hangen, maaltijden, advies en de mogelijkheid om een baantje te krijgen als hij wilde. Hoewel hij eigenlijk nog niet oud genoeg was voor een baan.

‘Ze stelen als de raven in die opvanghuizen, en de meeste jongens zijn aan de drugs.’ Ze wist dat hij daar niet aan deed, wat nogal opmerkelijk was gezien zijn harde leven.

‘Nou, we moeten er toch iets op vinden. Ik kan je niet meenemen.’ Het leek wel alsof ze hem had geadopteerd en vastbesloten was zijn onderdak perfect te regelen, terwijl hij alleen maar een kwetsbaar vogeltje was dat toevallig op haar tak was komen zitten, dicht tegen haar aan. Maar hij zou echt weer uit moeten vliegen als zij op reis ging en ze wilde hem daar zo veel mogelijk bij begeleiden.

‘Ik wil gewoon een kamer ergens en een baantje,’ zei hij. Dat was wel hooggegrepen voor een jongen van zijn leeftijd, hoe slim hij ook was. Niemand nam elf- of twaalfjarigen in dienst, op de drugskoeriers in foute wijken na, en Blue scheen daar altijd uit de buurt te zijn gebleven.

‘Hoe oud ben je, Blue? En deze keer de waarheid,’ zei ze ernstig. Hij zweeg een tijdje, dubbend of hij het haar wilde vertellen. En toen gaf hij zich gewonnen.

‘Ik ben dertien,’ bromde hij, ‘maar ik kan van alles, ik ben goed op de computer en ik ben sterk.’ Hij was tenger door gebrek aan eten, maar hij was wel gemotiveerd.

‘Wanneer ben je voor het laatst naar school geweest?’ Ze was bang dat het jaren geleden was.

‘September. Ik zat in de achtste groep.’

‘Dan zou je dus volgend jaar naar de middelbare school gaan.’ Ze peinsde daarover en keek hem aan. Als Chris nog had geleefd, was hij nu zes geweest. Ze had geen enkele ervaring met pubers, op haar nichtjes en neef na, hoewel ze het te druk had gehad om aandacht aan hun ontwikkeling te schenken. Haar zus wist veel meer over kinderen dan zij, maar ze kon haar moeilijk vragen wat ze aan moest met Blue. ‘Ik wil wat afspreken,’ zei Ginny zacht. ‘Als jij weer naar school gaat, betaal ik je voor klusjes die je voor mij kan opknappen.’

‘Zoals?’ Hij zei het wat achterdochtig.

‘Er is genoeg wat je voor me kunt doen. Het appartement moet regelmatig schoongemaakt worden. Ik wil wat dingen verplaatst hebben. Maar ik kan mijn prachtige meubilair ook meteen op straat zetten en het hier een beetje moderner inrichten.’ Ze keek rond en hij grinnikte.

‘Ja, misschien moeten we er maar gelijk een fikkie van stoken,’ zei hij vrolijk en ze lachten allebei.

‘Zo extreem hoeft het nu ook weer niet. Je kunt ook boodschappen voor me doen. We regelen wel wat.’

‘Hoeveel betaal je dan?’ vroeg hij ernstig en ze lachte alweer.

‘Hangt van de klus af. Wat dacht je van minimumjeugdloon?’ Hij dacht erover na en knikte. Het klonk best goed.

‘Maar waarom moet ik dan weer naar school? Ik verveel me altijd rot.’

‘Je zult je de rest van je leven veel meer vervelen als je geen diploma haalt. Je bent een slimme jongen – je moet gewoon naar school. Je kunt geen fatsoenlijke baan krijgen zonder ten minste je middelbare school te hebben doorlopen, en misschien kun je ooit naar de universiteit.’

‘En dan?’

‘Dat ligt aan jou. Maar zonder school kun je je hele leven hoogstens frites bakken bij McDonald’s. Je verdient beter dan dat,’ zei ze beslist.

‘Hoe weet je dat?’

‘Geloof me maar, ik weet het.’

‘Je kent me niet eens,’ zei hij uitdagend.

‘Klopt, maar ik weet dat je slim bent, en je zou het ver kunnen schoppen als je dat zou willen.’ Ze kon zien dat het een flink kind was. Hij was vindingrijk en ondernemend; het enige wat hij nodig had waren een paar redelijke kansen. ‘Ga je het doen, terug naar school, bedoel ik? Ik help je met je inschrijving op de basisschool hier vlakbij. We kunnen zeggen dat je een tijdje weg bent geweest.’ Het leek uren te duren voor hij antwoordde en toen knikte hij langzaam terwijl hij haar aankeek. Blij leek hij niet, maar hij had ermee ingestemd.

‘Ik zal het proberen,’ zei hij, ‘maar als het saai is en ik in een klas met dombo’s kom, of als de leraren gemeen zijn, hou ik het voor gezien.’

‘Nee. Dombo’s of niet, je moet het volhouden tot juni, dan kun je naar de middelbare na de vakantie. Zo spreken we het af.’

Ze stak haar hand uit om de overeenkomst te bezegelen en pas na een tijdje schudde hij haar hand.

‘Oké. En wanneer begin ik dan te werken voor je?’

‘Wat dacht je van nu? Je mag de afwas doen en het huis stofzuigen. En we hebben meer boodschappen nodig.’ Hij had de melk die ze gisteravond had gekocht al op en ze was vergeten fruit te kopen. ‘Wil je eerst naar de winkel gaan? Ik maak wel een lijstje. Enig idee wat je wilt eten vanavond?’ Ze pakte een stuk papier en een pen van haar bureau en schreef de basisboodschappen op, en hij voegde er zijn wensen aan toe: ontbijtgranen, vruchtensnoepjes, chips, koekjes, snackworstjes, pindakaas en allerlei soorten limonade – alle dingen waar kinderen altijd behoefte aan hebben. ‘Je tandarts zal er blij mee zijn,’ zei ze, terwijl hij alles opnoemde. Het drong tot haar door dat hij die waarschijnlijk niet had, maar dat was van later zorg. Alles op z’n tijd en hem weer op school krijgen stond boven aan haar lijstje. Als ze hem van de straat kon houden, een veilige plek voor hem kon vinden en zorgde dat hij de basisschool afmaakte, zou haar missie geslaagd zijn.

Even later stuurde ze hem naar de buurtsuper met drie twintigdollarbiljetten en de boodschappenlijst. En zodra ze de liftdeuren hoorde sluiten, zocht ze op de laptop de site waarmee hij bezig was geweest en vond de boodschap aan Blue van ene Charlene. Hij was een dag geleden verstuurd. Ginny antwoordde snel en hoopte maar dat het inderdaad zijn tante was; ze herinnerde zich nu dat hij die naam had genoemd toen ze het over bowlen hadden.

‘Ik heb informatie over Blue. Hij is veilig, gezond en in goede handen. Bel me alstublieft. Virginia Carter,’ schreef ze en ze voegde haar mobiele nummer toe.

Ginny zat op de bank rustig een tijdschrift te lezen toen hij terugkwam met een grote tas boodschappen en hij gaf haar keurig het wisselgeld terug. Vervolgens begon hij omstandig op te schrijven hoeveel tijd hij met de boodschappen was kwijt geweest, zodat ze hem daarvoor kon betalen.

‘Heel zakelijk,’ zei ze goedkeurend en ze was verbaasd hoe regelmatig en leesbaar zijn handschrift was. Vervolgens was hij een paar uur bezig met de vaat en stofzuigen en hij hielp haar wat meubels te verschuiven. Vol afschuw gooide hij de al jaren dode plant weg.

Die middag gingen ze een eindje wandelen. Ze liepen langs de basisschool dicht bij haar huis die ze voor hem in gedachten had, en hoewel ze nog niet wisten waar hij de komende maanden zou slapen, trok hij een lang gezicht. Toen ze verder liepen en een kerk passeerden, stond zijn gezicht nog grimmiger, ronduit nors. ‘Hou je ook al niet van kerken?’ Het verbaasde haar dat hij zulke sterke meningen had. Ze was niet erg religieus, maar ze had wel een altijd aanwezig gevoel van een persoonlijke God met wie ze kon praten; een losse, vrije vorm die goed bij haar paste.

‘Ik heb de pest aan priesters,’ zei Blue bijna snerend.

‘Waarom?’ Ze wilde er meer over te weten komen, maar hij was erg gesloten over zijn leven. Ze moest geduld hebben en wachten tot hij uit zichzelf begon te praten, als een bloem die opengaat. Ze wilde geen druk op hem uitoefenen, maar ze was wel nieuwsgierig waarom hij zo slecht over geestelijken dacht.

‘Ik haat ze gewoon. Het zijn eikels. En zo nep. Ze doen net of ze goede mensen zijn en dat zijn ze niet.’

‘Sommige wel,’ zei ze rustig. ‘Niet alle priesters zijn goed of slecht. Het zijn ook maar mensen.’

‘Ja, maar ze doen wel graag of ze God zijn.’ Hij leek nogal opgewonden toen hij dat zei en ze wilde hem niet van streek maken, dus ging ze er niet verder op in. Blue voelde duidelijk veel minachting voor hen allemaal.

Na het avondeten gingen ze weer naar de film, deze keer niet in 3D, maar desondanks genoten ze ervan, en op weg naar het appartement praatten ze honderduit. Het begon vertrouwd aan te voelen om samen te wandelen en te kletsen, bijna alsof ze elkaar al langer kenden dan het geval was. Hij had een groots gevoel voor humor en was erg uitgesproken, en zodra ze weer in het appartement waren vroeg hij haar hoeveel hij verdiend had met zijn hulp die dag. Ze telden het op en hij was blij met het totaal. Hij grijnsde vrolijk naar haar en zette de tv aan. Ginny bleef de berichten op haar mobiel checken, voor een bericht van Charlene, maar die had nog niet geantwoord. Ze hoopte erg dat ze terug zou bellen, maar er zat niets anders op dan af te wachten.

Ze pakte haar laptop om aan haar rapport te werken en zag dat Blue weer op de daklozensite had gekeken. Hij wachtte misschien op een bericht van iemand in het bijzonder.

De volgende ochtend belde Charlene Ginny op haar mobiel, terwijl ze nog in bed lag. Ze was inderdaad Blue’s tante.

‘En wie bent u?’ vroeg ze Ginny onmiddellijk. ‘Bent u een maatschappelijk werker, of van een bureau van jeugdzorg? Of bent u van de politie?’ Ze klonk zowel achterdochtig als opgelucht. Ginny legde uit hoe ze elkaar hadden ontmoet en dat Blue bij haar op de bank sliep.

‘Hoelang is het geleden dat je hem voor het laatst zag?’ vroeg Ginny, die nieuwsgierig was naar wat er was gebeurd, en hoopte dat Charlene haar de waarheid zou vertellen. Ze had een prettige, intelligente stem.

‘September. Het werkte gewoon niet meer hier. Ik heb drie kinderen in een piepklein appartement en geen ruimte om mijn kont te keren. Mijn kinderen slapen in de slaapkamer. Ik slaap op de bank, en Blue sliep op de vloer. Dat is geen leven voor een opgroeiende jongen. Maar het zou zijn moeders hart hebben gebroken als ze had geweten dat hij geen thuis had.’ Ze zag zijn logeerpartij bij Ginny als tijdelijk, wat Ginny zelf ook deed. ‘En hij kan mijn nieuwe vriend niet uitstaan,’ voegde ze er voorzichtig aan toe, nu ze wist dat Ginny geen officiële positie innam. ‘Hij drinkt af en toe, en ze hadden de hele tijd ruzie. Blue kon er niet tegen hoe mijn vriend tegen me praat. Hij is erg beschermend, soms een beetje te veel. Ze kregen erge ruzie en mijn vriend gaf hem een oplawaai. Blue is daarna weggegaan. Er is echt geen ruimte voor hen allebei; Harold bleef hier soms ook slapen. Dan sliep Blue in de badkuip. Blue’s vader leek erg op Harold, hij had ook losse handjes, niet alleen bij Blue, ook bij zijn moeder. Mijn zus was zo’n lief mens en ze aanbad die jongen. Er was niets wat ze niet voor hem had gedaan – het was ook het enige waar ze zich zorgen over maakte toen ze op sterven lag. Ik nam hem in huis, dat had ik haar beloofd, maar toen had ik nog maar één kindje. Met drie is het niet meer te doen. Geen geld, geen ruimte, geen tijd. Via pleegzorg of adoptie zou hij misschien een fatsoenlijk thuis kunnen krijgen.’

‘Daar heb ik hem niet over gehoord, en misschien is hij al te oud voor mensen die op die manier een kind willen. Dertien jaar, een lastige leeftijd.’

‘Hij is een goeie jongen, en slim ook,’ zei zijn tante met genegenheid in haar stem. ‘Hij heeft het erg zwaar gehad toen zijn mama stierf. En aan zijn vader had hij ook niks. Die was een dealer, moest de bak in en daar stierf hij drie jaar geleden. Maar Blue zag hem toch al nooit. Ik ben de enige familie die hij heeft.’ Het klonk allemaal als een poel vol ellende en Ginny werd erdoor getroffen. Ze wist dat er duizenden kinderen zoals Blue rondliepen, maar er was iets bijzonders aan hem dat haar hart had geraakt.

‘Ik zou graag zien dat hij in een daklozenopvang voor jongeren zou blijven, en hij heeft beloofd weer naar school te gaan,’ zei Ginny met hoop in haar stem.

‘Bij allebei is hij zo weer weg,’ voorspelde zijn tante. Ze kende hem maar al te goed, veel beter dan Ginny. ‘Hij loopt altijd weg, waar hij ook zit. Ook bij jou zal hij ervandoor gaan. Hij is als een wild dier nu – als je te dichtbij komt, is hij vertrokken. Ik denk dat hij bang is, of denkt dat we hem allemaal in de steek laten zoals zijn moeder en vader.’ Het was waardevolle informatie. ‘Maar het is een fijne knul,’ zei ze weer.

‘Wil je dat ik probeer hem over te halen bij je langs te gaan?’ bood Ginny aan.

‘Dat wil hij niet. En als Harold langskomt, is het weer knokken geblazen. Laat me alleen af en toe weten waar hij uithangt. Ik kan zelf niets meer voor hem doen.’ Ze had hem eigenlijk opgegeven: hij was een mond meer om te voeden en hij gaf problemen waar ze geen zin meer in had, vooral vanwege die vriend. Ze koos voor Harold, niet voor Blue. Het was duidelijk dat ze hem niet meer hoefde te zien. Hij was dus echt alleen op de wereld.

‘Ik laat het wel weten als hij ergens een plek in een opvang heeft. Ik ga zelf over een paar weken het land uit en dan ben ik een paar maanden weg. Ik wil graag dat hij onderdak heeft voor ik vertrek,’ zei Ginny, maar ze maakte zich meer zorgen dan vóór het gesprek. Hij had niemand om op terug te vallen, geen netwerk en geen enkele vriend, op Ginny na.

‘Waar je hem ook onderbrengt, hij loopt weer weg. Die zit in een wip weer op straat. Hij weet hoe hij daar moet overleven. En school... ik denk echt niet dat hij daarvoor in de wieg is gelegd.’ Dat was wel een heel treurig lot, maar zijn tante leek het volledig te accepteren. ‘Ik ben verpleeghulp in het Mount Sinai Hospital. Ik heb een tijdje geprobeerd hem te interesseren voor de zorg. Maar hij zei dat het hem smerig werk leek. Hij is een dromer en denkt echt dat hij ooit een goede baan krijgt, omdat hij bijdehand is. Jij en ik weten dat dat niet genoeg is.’

‘Daarom wil ik hem toch weer naar school sturen,’ zei Ginny koppig. ‘Hij heeft er in elk geval mee ingestemd.’

‘Dat doet hij altijd,’ zei tante Charlene met berusting. ‘Zorg dat hij je hart niet breekt,’ waarschuwde ze. ‘Sinds zijn mama stierf durft hij zich niet meer aan iemand te hechten. Ik denk dat hij haar te jong heeft verloren.’

Het verbaasde Ginny dat Blue’s tante gewoon accepteerde dat de deuk die hij had opgelopen onherstelbaar was en hem zijn eigen lot liet bepalen op straat, zonder ook maar te proberen het tij te keren. Ginny wilde dat namelijk wel, het was haar doel zijn omstandigheden te veranderen, net zoals ze deed voor de mensen in de desolate gebieden waar ze werkte. En Blue was een intelligente dertienjarige, die in een ontwikkeld land en een westerse stad woonde.

‘Ik laat je weten waar hij is en wat hij doet, voor ik vertrek,’ beloofde ze, maar zijn tante leek er nauwelijks in geïnteresseerd. Ze kende hem, wist allang van zijn drang tot ongebondenheid en dat hij wegliep als iets hem niet aanstond.

Ginny dacht daarover na toen ze die ochtend zijn ontbijt klaarmaakte. Ze wilde Blue vertellen dat ze met zijn tante had gesproken, maar ze durfde het niet goed. Het laatste wat ze wilde was dat hij dacht dat er een of ander complot gesmeed werd.

‘Wat vind je, zullen we vandaag een paar van die opvanghuizen voor jongeren bekijken?’ stelde ze voor na het ontbijt en ze zag zijn ogen koel en uitdrukkingsloos worden.

‘Ik zou liever wat werk voor je doen om meer geld op zak te hebben,’ zei hij en hij ontweek de kwestie. Hij wilde er niet aan denken dat ze al spoedig zou vertrekken en ze zag dat het hem onrustig maakte. Maar ze was vastbesloten om een veilige verblijfplaats voor hem te vinden en hem in te schrijven op school voor ze moest gaan. Het was het enige wat ze nu voor hem kon doen.

Zonder iets tegen hem te zeggen kocht ze een ringband en schriften, pennen en potloden, een rekenmachientje en andere dingen die hij voor school nodig zou hebben. Ze deed ze in een rugzak die ze in haar kast zette.

Oudejaarsavond brachten ze door met tv-kijken en later mengden ze zich tussen de menigte op Times Square om de bal te zien vallen. Hij was opgetogen en ze hadden veel plezier samen.

De maandag daarop ging ze met Blue naar de school die ze hem had laten zien, om te spreken met de directeur over de inschrijving. Ginny gaf hem haar adres en vertelde er niet bij dat het maar een tijdelijk adres betrof – ze wilde per se dat hij hier geplaatst zou worden. Er werd gevraagd van welke school hij kwam en hij legde uit dat hij eerder bij zijn tante in een ander stadsdeel had gewoond. De school was wel gewend aan kinderen die van hot naar her werden gesleept en er werden geen vragen over gesteld.

‘En u bent zijn wettelijke voogd?’ vroeg de directeur haar en Ginny zweeg even voor ze antwoord gaf.

‘Nee, nog niet. Zijn tante is dat nog steeds, al woont hij daar allang niet meer.’

‘Dan moeten we toch haar handtekening op de formulieren hebben,’ zei hij en hij gaf haar de papieren. ‘Als zij ze getekend heeft, schrijven we hem in bij de achtste groep. Hij heeft wel wat in te halen, als hij al sinds september van school is.’ Blue keek chagrijnig toen hij dat hoorde. Ze namen afscheid en hij keek Ginny wanhopig aan.

‘Moet ik daar echt naartoe?’

‘Ja, dat moet. En we moeten die formulieren door je tante laten tekenen. Mag ik haar bellen?’ Hij aarzelde lang en knikte toen.

‘Ja, doe maar. Het kan haar toch niet schelen of ik wel of niet naar school ga.’

‘Ik weet zeker dat het haar wel kan schelen,’ zei Ginny resoluut. Ze wist dat hij gelijk had, maar kon dat moeilijk zeggen zonder te verraden dat ze met zijn tante gesproken had. ‘En mij kan het heel veel schelen. Je hebt geen keuze, Blue, tenzij je je hele leven de laagst betaalde rotbaantjes wilt blijven doen. Je krijgt echt geen behoorlijk en leuk werk zonder dat je zelfs maar de basisschool hebt afgemaakt.’ Hij wist dat ze gelijk had, al zag hij er vreselijk tegen op.

Die avond belde Ginny zijn tante. Ze had er geen probleem mee de papieren te tekenen. Ze waarschuwde Ginny opnieuw dat hij al snel de school de rug toe zou keren en weg zou lopen, maar als Ginny die avond naar het ziekenhuis kwam, zou ze wel een krabbel op de formulieren zetten. Charlenes dienst begon om elf uur en voor Ginny vertrok vroeg ze Blue of hij mee wilde, maar hij schudde zijn hoofd en bleef op de bank voor de tv zitten.

‘Ik wacht hier wel,’ zei hij zachtjes. Hij scheen met niemand ter wereld een band te hebben. Hij was in het diepe gegooid en moest maar zien dat hij het hoofd boven water hield. Ginny wilde niet dat hij kopje-onder ging en verdronk, en hoewel ze elkaar nauwelijks kenden, had ze zich vast voorgenomen om hem te helpen. Dat was precies waarom ze goed was in haar huidige werk. Ze gaf iemand nooit op en was bereid door te ploeteren tot het vruchten afwierp. Haar motto was ‘niets is onmogelijk’, wat ze al verschillende keren tegen Blue had gezegd. Ze had erg met hem te doen omdat hij zich zo eenzaam en ontheemd voelde dat hij niet eens zijn tante wilde zien. Vermoedelijk was de laatste ruzie met Harold de druppel geweest; misschien was die heftiger geweest dan Charlene had verteld. Daarom wilde hij haar waarschijnlijk echt niet meer zien.

Ze ontmoette Charlene in het Mount Sinai Hospital zoals afgesproken; Blue’s tante had haar verpleegstersuniform al aan. Het was een knappe Afro-Amerikaanse vrouw van ongeveer Ginny’s leeftijd, halverwege de dertig. Tijdens het gesprek liet Charlene vallen dat Blue een blanke vader had gehad met dezelfde knalblauwe ogen. Vandaar ook zijn mooie zachtbruine tint. Beide vrouwen waren het erover eens dat hij een zeer knappe jongen was.

‘Hartelijk dank voor wat je voor hem doet,’ zei Charlene met een zucht nadat ze de schoolpapieren had ondertekend. ‘Laten we hopen dat hij je niet teleurstelt.’

‘Dat zou best kunnen,’ zei Ginny nuchter. ‘Maar als hij spijbelt, dan sleep ik hem er gewoon weer naartoe. Ik ben niet van plan dit gevecht te verliezen.’

‘Waarom? Waarom doe je zoveel voor hem?’ Charlene begreep er niets van. Ginny was blank, woonde in een betere buurt, leek een goede baan te hebben en moest een druk leven hebben gehad voor ze hem tegenkwam. Charlene snapte niet waarom ze zo bezorgd was om haar neefje.

‘Hij verdient een fatsoenlijke kans in zijn leven,’ zei Ginny vastberaden. ‘Net als wij allemaal. Sommigen van ons hebben meer geluk dan anderen. Hij heeft het recht op een fantastisch leven, net als iedereen. Hij is nog jong. Het kan lukken. Hij heeft iemand nodig die hem verdedigt en in hem gelooft. Jij hebt je eigen kinderen om je druk over te maken. Ik ben maar alleen, dus kan ik wat tijd aan Blue spenderen.’ Er was iets in Ginny’s ogen wat Charlene intrigeerde, iets van melancholie en verdriet, maar ze vroeg er niet naar. Ze zei alleen dat Blue maar bofte met haar. Ginny wilde, net als ze voor anderen had gedaan, zijn leven een zetje de goede kant op geven. Hij had recht op een beter leven dan hij tot nu toe had gehad, in zijn slaapzak in dat schuurtje, met niemand die om hem gaf.

Charlene bedankte haar opnieuw en Ginny vertrok, hield een taxi aan op Upper Fifth Avenue om naar haar appartement terug te keren, waar Blue op haar wachtte.

Haar mobieltje ging over toen ze in de taxi zat. Ze dacht dat het Blue zou zijn, maar de naam Becky verscheen op de display.

‘Waar zit je?’ Becky klonk vermoeid. Het was negen uur ’s avonds bij haar en ze had een lange, drukke dag gehad, met het huishouden, haar drie kinderen en hun demente vader.

‘Ik ben op weg naar huis. Ik heb net iemand gesproken die wat formulieren moest tekenen.’

‘Waarvoor?’ Becky was nieuwsgierig en bezorgd tegelijk.

‘Voor Blue. We hebben hem vandaag ingeschreven op school. Hij kan morgen beginnen.’ Ginny klonk triomfantelijk.

‘Wat is dat toch met jou en dat straatkind?’ vroeg Becky geërgerd. Hij was nu al twee weken bij Ginny en plotseling leek haar hele leven om hem te draaien.

‘Iedereen verdient een kans, Becky. Het is de taak van een gemeenschap om een kind te redden. Ik ben een deel van de gemeenschap. En omdat hij alleen een tante heeft met tijd noch plaats voor hem, heeft hij momenteel alleen mij. Ik ben gewend om formaliteiten aan de kant te schuiven en te vechten tegen windmolens. Deze jongen heeft iemand nodig die in hem gelooft en op dit moment ben ik dat.’

‘Hij treft het dat-ie iemand als jij achter zich heeft staan. Ik snap alleen niet waarom je je zo druk maakt. Wat heeft het voor zin? Over een paar weken ben je ergens aan het andere eind van de wereld, in een of ander vluchtelingenkamp, met vechtende rebellen achter elke rots, en loopt hij vast weer op straat. Je pikt altijd van die gevechten uit die je niet kunt winnen,’ zei Becky op scherpe toon.

‘Ja, klopt,’ zei Ginny zacht, ze ontkende niet wat haar zus zei. ‘Maar iemand moet het doen, en soms win je nog ook.’ De taxi stopte bij haar adres en ze drukte haar mobiel uit. Zodra ze binnenkwam draaide Blue zich met bezorgde ogen naar haar om.

‘Heeft ze ze getekend?’ vroeg hij. Ginny knikte en hing haar jas op.

‘Dat heeft ze gedaan en je krijgt veel liefs en de groeten van haar,’ zei ze, al was dat niet waar. ‘Morgen begint school,’ zei Ginny resoluut en Blue rolde met zijn ogen.

‘Moet het echt?’ Hij keek haar met half toegeknepen ogen aan. Ze keek streng terug en zei dat het moest, waarop hij in protest naar de badkamer sjokte om zijn tanden te poetsen, zoals een dertienjarige dat deed.

De volgende ochtend was hectischer dan anders, terwijl zij haastig een ontbijt in elkaar draaide en hij zich klaarmaakte voor school. Ze gaf hem de rugzak met schoolspullen en liep met hem naar school. Hij zei geen woord en ze vroeg zich af of hij zenuwachtig was. Op de hoek wenste ze hem een fijne dag en keek toe hoe hij in het gebouw verdween. Ze wist dat de mogelijkheid bestond dat hij weer naar buiten zou komen zodra ze zich had omgedraaid. Maar ze had alles gedaan wat ze kon om hem de juiste kant op te sturen. Verder was het toch zijn eigen verantwoordelijkheid, net als bij de kinderen die ze in vluchtelingenkampen hielp. Maar dit was toch anders. Om redenen die ze zelf niet begreep, gaf ze om deze jongen. Tussen de nacht dat ze hem voor het eerst in dat schuurtje had zien duiken en die ochtend, had hij een plekje in haar hart ingenomen. Drie jaar geleden had ze gezworen nooit meer van iemand te houden, en ze had het gevoel dat Blue diezelfde beslissing had genomen toen hij nog klein was en zijn moeder stierf. En daar stonden ze nu, twee verloren zielen die elkaar hadden gevonden en naast elkaar de kust probeerden te bereiken. Het was een vreemd gevoel toen ze terugliep naar huis. Ze ging achter haar laptop zitten, want ze had de laatste dagen geen werk meer aangeraakt en ze moest de volgende dag naar kantoor. Dan zou ze spoedig weer moeten vertrekken. Maar Blue was nu tenminste op de goede weg, zat weer op school en voor ze vertrok moest ze alleen nog een plaats voor hem zien te vinden waar hij veilig kon slapen.

5

Bij het SOS-HR-kantoor kreeg Ginny te horen dat ze twee mogelijke opdrachten voor haar in gedachten hadden. Een in het noorden van India, waar kleine meisjes door hun vaders verkocht werden als slavinnen; er was daar een opvangcentrum gestart dat ze bescherming bood als het de meisjes gelukt was te vluchten. Veel van de meisjes – sommige niet ouder dan tien – waren ernstig misbruikt. De andere locatie lag in de bergen van Afghanistan in een vluchtelingenkamp waar ze al eerder had gewerkt. Ze was bekend in dat gebied en het werk was gevaarlijk en zwaar maar de moeite waard geweest. Ze voelde zich meer aangetrokken tot die laatste optie; het zat meer in de hoek van de opdrachten die ze eerder had uitgevoerd. De gevaren lagen voor de hand, maar SOS-HR beschermde haar medewerkers uitzonderlijk goed, runde de kampen en de programma’s met militaire precisie en zette die altijd op in gebieden waar zich ook het Rode Kruis en andere internationale organisaties bevonden. Ginny wist dus dat ze in al die gebieden met vele misstanden nooit alleen op missie was. In de meeste gevallen werd door de landen waarnaar ze werden uitgezonden hun doeltreffende hulp aan de plaatselijke bevolking gerespecteerd. Ginny voelde zich maar zelden niet welkom in de landen waar ze haar werk deed. De omstandigheden waren hard en soms riskant, maar het was altijd een goed draaiende operatie, en dat was de reden dat ze zich bij SOS-HR had ingeschreven.

‘Nog steeds niet van plan de pittige taken op te geven?’ vroeg Ellen Warberg, haar contactpersoon op het kantoor haar met een indringende blik. ‘De meeste mensen zijn opgebrand na een jaar. Je neemt nu al drie jaar de zwaarste klussen op je.’

‘Ik hou van de uitdaging,’ beaamde Ginny. Zonder uitzondering had ze de opdrachten met de meeste ontberingen aangenomen, daar stond ze om bekend in het kantoor in New York. Toch was haar werk tot nu toe vlekkeloos verlopen en er viel niets op aan te merken. Ze vertoonde ook geen tekenen om het kalmer aan te willen doen. Na alles besproken te hebben kwamen ze overeen dat ze naar Afghanistan zou gaan; ze zou over twee weken vertrekken. Pas toen ze het kantoor verlaten had, drong het tot haar door hoe weinig tijd ze nog had om een geschikte plaats voor Blue te vinden.

Eenmaal thuis stortte ze zich weer op internet en vond drie mogelijkheden. Voor hij thuiskwam van school had ze met alle drie een afspraak voor die week gemaakt. Als het haar lukte zou haar korte verlof in New York toch een succes worden. Ze had geen tijd verspild.

Blue deed het goed op school, maar hij was er dan ook pas twee dagen geweest. Zijn huiswerk maakte hij ’s avonds bij haar aan de eettafel. Hij zei dat de lessen en de leraren saai waren, maar niets wees erop dat hij het nu al voor gezien hield. Dat was tegen de voorspelling van zijn tante in, maar het was dan ook nog vroeg. Ginny vreesde dat hij ermee op zou houden zodra ze vertrokken was. De lessen inspireerden hem niet. Hij zei dat hij het allemaal al eerder gehoord had en ze vermoedde dat het waar was. Hij was zowel intelligent als volwassen voor zijn leeftijd en hij had een groter interessegebied dan de meeste kinderen. Hij bleek heel wat af te weten van gebeurtenissen in andere landen, en hij had veel belangstelling voor muziek. Het systeem van een particuliere school, waarbij de stof werd aangepast aan de leerling, was hier niet aan de orde; er was nauwelijks geld om iets toe te voegen aan de algemene lesstof. Men richtte zich bovendien op de zwakste leerlingen, niet op de meer begaafde. Toen hij na een week een test kreeg voor het lesprogramma, werd besloten dat hij toch wat extra lesstof kreeg.

Ginny had hem nog niet over Afghanistan verteld, maar dat zou ze de komende dagen doen. Ze wilde eerst de opvanghuizen voor dakloze jongeren bezoeken. Tegen het weekend had ze die alle drie bezocht en ze dacht dat een ervan perfect voor Blue zou zijn. De jongeren die ze opnamen waren tussen de elf en drieëntwintig jaar oud. Sommige werden weer naar hun ouders gestuurd na een gesprek of drie, maar dat kwam maar zelden voor. De meeste bewoners zaten in dezelfde situatie als Blue en kwamen uit gebroken gezinnen waar ouders gestorven of verdwenen waren, of gevangenzaten. Het opvanghuis stimuleerde hen naar school te gaan, hielp hen parttime of fulltime werk te vinden en bood hen psychologische hulp, medische verzorging en een bed wanneer ze maar wilden, maar ze konden er ook zes maanden lang elke dag terecht. Sommige jongeren gebruikten drugs, maar de schade werd beperkt omdat ze zich aan bepaalde gedragsregels moesten houden – ze moesten hun gebruik binnen de perken houden en binnen de opvang mocht niet worden geblowd. De regels waren praktisch en realistisch en er was een bed vrij voor Blue, maar hij moest het wel willen – niemand zou hem dwingen te blijven. Hij zou een kamer met vijf andere jongens delen en elke dag werden gratis maaltijden verstrekt. Alles hier was gratis, dankzij sponsoring door enkele stichtingen en diverse subsidies. Het leek geknipt voor Blue.

Ginny legde Blue’s omstandigheden uit aan de directie en vertelde hoe ze hem had aangetroffen. De directeur, een vrouw van Ginny’s leeftijd, merkte op dat hij geluk had gehad iemand te vinden die zich zo om hem bekommerde.

‘Ik moet binnenkort voor drie maanden weg voor mijn werk. Hij kan weer bij me wonen wanneer ik terug ben, maar ik zou graag zien dat hij hier blijft terwijl ik in het buitenland ben,’ zei ze hoopvol.

‘Dat ligt echt aan hem,’ zei de directeur kalm. ‘Het verblijf in deze instelling is vrijwillig en er zijn genoeg kinderen die hier een plekje willen als hij niet komt opdagen.’

Ginny knikte en hoopte maar dat Blue het ermee eens zou zijn hier te slapen en te eten, en niet zou besluiten weer te gaan zwerven. Die optie had hij altijd nog. In Ginny’s ogen was hij echter al te lang alleen geweest. Dat gold natuurlijk voor meer kinderen in Houston Street, zoals de instelling heette.

Ginny vertelde Blue erover na haar bezichtiging, maar hij keek bozig naar de grond.

‘Dat lijkt me niks,’ zei hij nukkig.

‘Je kunt niet terug naar dat schuurtje. In dit huis krijg je te eten, heb je een dak boven je hoofd en een warm bed. Er zijn mensen van jouw leeftijd en ouder om mee rond te hangen. Als je ziek wordt, wordt er voor je gezorgd. Wees nou verstandig, Blue, breng je leven niet in gevaar op straat. Dat is een rotleven en dat weet je zelf ook wel.’

‘Dan kan ik tenminste doen wat ik zelf wil,’ zei hij koppig.

‘Ja ja, zoals bevriezen en verhongeren, en bestolen of in elkaar geslagen worden. Prima keuze als je het mij vraagt.’ Ze wist net zo goed als hij wat hem kon overkomen als dakloze. ‘Ik ben eind april terug en dan kun je weer bij me komen wonen als je wilt. Maar je moet er tot die tijd wel het beste van maken.’ Het klonk voor allebei alsof ze voor eeuwen uit elkaar gingen. ‘Neem dan tenminste zaterdag een kijkje met me, en beslis dan. Jíj moet het zeggen,’ herinnerde ze hem eraan. Uiteindelijk moest hij zelf voor Houston Street kiezen, niemand kon hem dwingen. En al was het niet zo comfortabel als haar appartement, het was maar voor een korte tijd, en het was heel wat beter dan zijn schuurtje en andere plekken waar hij had geslapen toen hij zichzelf nog moest redden. Ginny vroeg zich wel af of hij in staat was om langere tijd gestructureerd te leven. Misschien had hij nooit structuur gekend, tot nu toe was zijn leven onafhankelijk en zonder vaste regels geweest.

Met lood in zijn schoenen liep hij die zaterdag naast haar naar Houston Street en zo traag als hij kon liep hij de treetjes naar het hoofdgebouw op. Ze hadden drie gebouwen in hetzelfde blok, een voor dames en twee voor heren, zoals ze hun jonge cliënten betitelden. Blue zei geen stom woord terwijl ze rondkeken. Een paar bewoners staken hun hand op, maar hij negeerde ze. Zijn gezicht was zonder uitdrukking toen ze praatten met het gebouwhoofd, Julio Fernandez, een warme, hartelijke man die hun veel informatie gaf. Blue hoorde het allemaal aan, maar keek alsof hij in tranen uit zou barsten.

‘Wanneer zou je hier in willen trekken, Blue?’ vroeg Julio hem op de man af.

‘Nooit,’ zei hij bot, op het onbeleefde af.

‘Dat is jammer. We hebben nu een bed voor je, maar dat blijft niet lang vrij. We zitten behoorlijk vol.’ Er was een metrohalte dichtbij, dus kon hij in een paar minuten bij zijn school zijn. En terwijl Julio en Ginny het over de voorzieningen hadden, drentelde Blue langzaam weg. Even later hoorde ze dat iemand een cd met klassieke pianomuziek had opgezet, wat ze niet had verwacht in een instelling als deze. Ze besteedde er verder geen aandacht aan tot Julio zweeg en naar iets achter haar staarde. Ze draaide zich om en haar mond viel bijna open toen ze zag dat het Blue was die met een geconcentreerde uitdrukking pianospeelde. Terwijl ze luisterden schakelde hij naadloos over op jazz en scheen niet te willen stoppen. Hij lette totaal niet op hen en was helemaal in zijn eigen wereldje terwijl hij speelde.

‘Goh, hij heeft talent,’ zei Julio zachtjes tegen haar terwijl ze bleef staren. Blue had haar nooit gezegd dat hij pianospeelde. Zijn tante ook niet. Hij had alleen gezegd dat hij van muziek hield, maar hij bleek meesterlijk achter de toetsen. Andere bewoners bleven staan om te luisteren en sommige applaudisseerden toen hij stopte, de piano sloot en terugliep naar Julio en Ginny. Hij scheen weinig onder de indruk van wat hij had gedaan, in tegenstelling tot alle anderen die hem hadden horen spelen.

‘Dus wanneer moet ik hier intrekken?’ vroeg hij.

‘Je moet niks,’ zei Julio snel. ‘Je hoeft niet te komen als je niet wilt. Het is hier geen gevangenis. Het is een soort thuis voor mensen die geen onderdak hebben, maar iedereen heeft ervoor gekozen. We nemen geen mensen aan die door de rechtbank naar een opvanghuis worden gestuurd.’ Ze hadden plaats voor vierhonderdveertig bewoners, dag en nacht, en meestal waren alle bedden bezet.

‘Wanneer ga je precies weg?’ vroeg Blue terneergeslagen aan Ginny.

‘Over tien dagen. Als ik jou was zou ik hier volgende week intrekken, zodat we weten hoe het na een paar dagen met je gaat. We kunnen nog steeds leuke dingen doen als je hier slaapt.’ Ze probeerde hem moed in te spreken, maar hij bleef vreselijk ongelukkig kijken.

‘Oké, dan kom ik volgende week,’ zei hij mat. Hij leek geen enkele emotie te hebben. Ze bedankten Julio en vertrokken weer, nadat ze een bed voor Blue vastgelegd hadden. Zodra ze het gebouw verlieten keek Ginny hem verbijsterd aan.

‘Waarom heb je nooit verteld dat je pianospeelt?’ vroeg ze, nog steeds ondersteboven van zijn spel. Het was grandioos, hij had een uitzonderlijke gave en ze begreep niet waar en wanneer hij dat had geleerd.

‘Zomaar. Ik pingel maar een beetje,’ zei hij schouderophalend.

‘Dat is geen pingelen, Blue. Je hebt echt talent. Kun je noten lezen?’ Hij verraste haar elke keer weer.

‘Zo ongeveer. Ik heb het mezelf geleerd. Ik doe maar wat.’

‘Misschien, maar je doet dat dan wel uitzonderlijk goed. Iedereen, ook ik, sloeg steil achterover.’ Daar moest hij een beetje om lachen. Ze vroeg hem verder niet wat hij van de opvang vond – dat wist ze al. En het had geen zin het er verder over te hebben, aangezien hij ingestemd had ernaartoe te gaan. Maar wat ze zojuist had gehoord vroeg al haar aandacht. Hij had een talent waar iets mee gedaan moest worden, zeker als hij zichzelf had leren spelen. Hij was heel veelzijdig, zoals ze nu begon te ontdekken.

‘Waar heb je leren spelen?’ vroeg ze hem in de metro terug naar huis.

‘Er stond een piano in de kelder van de kerk van mijn tante. De priester daar liet me mijn gang gaan.’ Zijn gezicht verstrakte en ze zag een vreemde blik in zijn ogen opkomen. ‘Hij was een eikel, dus ik ben ermee gestopt. Ik speel nu alleen als ik ergens een piano zie. Soms ga ik een muziekwinkel in, tot ze me eruit gooien.’ Ze vroeg zich af waarom zijn tante er niets over had gezegd, het was toch echt het opmerken waard. Blue doorbrak haar gedachten met: ‘Ze weet het niet.’

‘Maar waarom vertelde je haar dan niet dat je zo kunt spelen? Heeft ze je nooit gehoord?’

‘De priester zei dat hij in de problemen zou komen als iemand te weten kwam dat hij me daar liet spelen, dus dat moest ik geheimhouden. Dat deed ik.’ Even later voegde hij eraan toe: ‘Mama zong in een koor en speelde orgel in de kerk. Soms zat ik naast haar tijdens de dienst, maar ze leerde me niet echt spelen. Ik keek alleen maar. Ik denk dat ik waarschijnlijk ook wel orgel kan spelen.’ Ginny besefte dat zijn moeder een getalenteerde vrouw moest zijn geweest als ze een zoon had gekregen met zo’n muzikale gave.

Die avond na het eten kreeg ze een idee dat ze direct op Blue losliet. ‘Als jij je nou eens zou inschrijven bij een middelbare school voor kunst en muziek, voor na de zomervakantie? LaGuardia Arts is een openbare school. Ik kan het wel even uitzoeken als je wilt.’

‘Waarom zouden zij me aannemen?’ zei hij somber. Hij was nog steeds mistroostig over de opvang waar hij binnenkort heen moest.

‘Omdat je veel talent hebt,’ verzekerde ze hem. ‘Weet je wel hoe bijzonder het is dat iemand zichzelf piano leert spelen zoals jij?’ Hij had haar echt overdonderd.

‘Ik speel ook gitaar,’ zei hij onzeker en ze lachte.

‘Heb je nog meer talenten die je voor me verborgen houdt, Blue Williams?’

‘Nee, dat is het,’ zei hij en hij keek weer als een kind. ‘Maar ik wed dat ik ook wel kan leren drummen. Ik heb het nooit geprobeerd, maar dat zou ik wel willen.’ Ze moest opnieuw om hem lachen.

Naarmate de avond vorderde klaarde hij op. Hij gaf haar een lijstje met het bedrag dat ze hem schuldig was voor de klusjes die hij voor haar gedaan had. Ze betaalde hem en hij was er erg blij mee. Maar ze merkte vooral hoe verdrietig hij was dat ze moest vertrekken, en hoe bezorgd hij om haar was. ‘En als je nou nooit terugkomt?’ vroeg hij haar benauwd.

‘Ik kom terug,’ zei ze rustig. ‘Geloof me nou maar. Ik ben nooit gewond geraakt en ik kom altijd terug.’ Ze had hem al vaker gerustgesteld, maar hij bleef erover inzitten. In zijn wereld raakte je mensen voor altijd kwijt.

Het moment dat hij naar Houston Street zou verhuizen kwam te snel voor allebei. De dag voor hij vertrok kocht hij van zijn eigen geld bloemen voor haar bij de supermarkt. Ginny hielp hem inpakken met een zwaar gemoed, maar ze wist dat het de beste oplossing voor hem was. Ze besefte dat dit de eerste keer was dat ze het jammer vond om New York te verlaten. Eerder stond ze altijd te popelen om weer aan het werk te gaan.

Blue was heel stil tijdens de rit in de taxi. Ze had nog wat spulletjes voor hem gekocht, wat T-shirts en nieuwe jeans, die net als zijn schoolspullen in een grote weekendtas zaten. Hij zag er erg bedroefd uit toen hij de trap van Houston Street op liep. Maar toen ze met hem in de slaapzaal stond, veranderde dat direct. Ze had een laptop voor hem gekocht en hij sperde zijn ogen open van verrassing.

‘Dan moet je me wel beloven te schrijven en contact met me te houden,’ zei ze ernstig. ‘Ik wil weten dat het goed met je gaat.’ Hij knikte sprakeloos voor hij zijn armen om haar heen sloeg en haar omhelsde, en ze zag dat er tranen in zijn ogen stonden. Niemand had ooit zoiets voor hem gedaan, maar ze deed het met liefde. Ze wist hoe belangrijk het voor hem was en ze had toch niemand anders om te verwennen. Ze beloofde dat ze hem het weekend voor ze vertrok op zou halen om uit eten te gaan.

Maar toen ze hem zag, die laatste dag, zag hij er verloren uit. Ze hadden elkaars gezelschap bijna de hele week gemist, al hadden ze af en toe geskypet, wat hij geweldig vond en waar zij ook van genoot. Hij had echter al zo vaak meegemaakt dat hij iemand kwijtraakte, al wist hij dat het nu maar voor een paar maanden was. Hoe vaak ze het ook zei, ze kon hem er maar niet van overtuigen dat ze terug zou komen. Zijn eerdere verliezen waren te hard aangekomen om erop te vertrouwen dat hij Ginny wel terug zou zien. Uiteindelijk had iedereen hem immers in de steek gelaten. Zijn ouders hadden er niet veel aan kunnen doen, maar zijn tante had ervoor gekozen.

Ze omhelsde hem stevig toen ze hem die zondagavond achterliet op het trapje van Houston Street, voor ze naar huis ging om haar laatste bagage in te pakken. De volgende ochtend zou ze naar Kabul vertrekken. Ze beloofde hem te mailen wanneer ze maar kon. In de verste buitenposten had ze vaak geen bereik, maar als ze naar minder verafgelegen gebieden reisde, vond ze meestal wel een plek met internet. Ze zei dat ze contact zou houden en zag twee dikke tranen over zijn wangen biggelen toen ze vertrok. Eenmaal in de metro hield ook zij het niet droog.

Becky belde haar die avond om gedag te zeggen en ze zei natuurlijk weer precies de verkeerde dingen. Ginny’s hart deed nog pijn door het afscheid van Blue. De tijd die ze samen hadden doorgebracht en de vriendschap die zo onverwacht was ontstaan was een zeldzaam geschenk voor allebei geweest, en Ginny was van plan de draad direct weer op te pakken zodra ze was teruggekeerd. Bovendien had ze onderzoek gedaan naar LaGuardia Arts, want ze wilde hem overhalen zich daarvoor op te geven.

Ze had de school opgebeld en had helaas te horen gekregen dat de studenten voor het komende jaar al in november en december auditie hadden moeten doen; hij was dus al twee maanden te laat om zich in te schrijven. Deze maand zouden de gelukkigen een mail krijgen. Ze had zijn ongewone omstandigheden uit de doeken gedaan en men liet haar weten dat ze zijn situatie eventueel konden onderzoeken, zeker als hij zo begaafd was als zij vertelde. Ze beloofden in de tijd dat zij het land uit was te bekijken of er mogelijk een uitzondering voor hem gemaakt kon worden en ze zouden nog contact met haar opnemen. Ze wilde Blue niet teleurstellen, dus daar had ze hem nog niets over verteld.

‘Godzijdank is dat kind eindelijk je huis uit,’ zei Becky toen Ginny haar vertelde dat hij geplaatst was in een opvang voor jonge daklozen. ‘Ik dacht dat je hem nooit kwijt zou raken. Je hebt geluk gehad dat hij je niets heeft aangedaan.’

‘Je weet niet waar je het over hebt,’ zei Ginny geïrriteerd. Ze verborg haar verdriet om het achterlaten van Blue. Ook zij had al meer dan genoeg ervaring met het kwijtraken van mensen.

‘Kan zijn, maar je moet nu echt ophouden met die gestoorde acties. Vroeg of laat zal iemand je vermoorden en dat zou niemand verbazen. En je bent niet eens langs geweest om te zien hoe het gaat met papa,’ zei ze met merkbare afkeuring in haar stem.

‘Ik kom volgende keer echt, ik beloof het,’ zei Ginny ongelukkig. Haar defensieve houding liet ze even varen, ondanks de snijdende opmerkingen van haar zus. ‘Het is alleen zo moeilijk voor me.’

‘Het is moeilijker om altijd maar alleen voor hem te zorgen,’ zei Becky bits, ‘en het gaat steeds slechter met hem. Volgende keer kan het wel eens te laat zijn, dan herkent hij je misschien niet meer. Soms herkent hij mij niet eens, en hij ziet me iedere dag. Vorige week is hij alweer verdwaald en gisteren na zijn bad ging hij naar buiten zonder zijn kleren aan. Ik kan dit niet eeuwig volhouden, Gin. We moeten er echt iets op verzinnen. Voor Alan en de kinderen is het ook niet leuk.’ Het was waar wat ze zei en Ginny voelde zich schuldiger dan ooit. Ze kon haar echt niet helpen.

‘We hebben het erover als ik terug ben.’

‘Wanneer? Over drie maanden? Ben je helemaal gek? Hij gaat met de dag achteruit. En jij zult je knap beroerd voelen als hij sterft voor je thuiskomt.’ De woorden van haar zus kwamen aan als een stomp in haar maag.

‘Laten we hopen dat dat niet gebeurt,’ zei Ginny nog ongelukkiger, terwijl ze zich de slechtste dochter en zus op aarde voelde. Ze vond zich al de slechtste echtgenote en moeder, omdat ze had toegestaan dat Mark met te veel drank op was gaan rijden. En nu liep ze ook nog de kans geen afscheid te kunnen nemen van haar vader. Maar ze kon maar zoveel verlies verdragen. Ze was een beetje zoals Blue op die manier.

‘Afijn, het is te hopen dat je van dat zwerversjong af bent. Die zorg kun je er nou echt niet bij hebben.’ Ginny zei niets. Becky had meer dan genoeg gezegd. Gedeprimeerd beëindigde ze het gesprek, want ze miste Blue nu al. Ze hoopte dat het goed met hem zou gaan terwijl ze weg was. Ze had zoveel gedaan als ze kon, had hem weer op school gekregen en een plek voor hem geregeld in Houston Street. Hij was er nu zelf verantwoordelijk voor om het vol te houden en door te zetten tot ze terug was. En dan konden ze aan zijn toekomst gaan denken, op die muziekschool na de zomervakantie.

Die nacht sliep ze nauwelijks, want ze bleef maar aan hem denken. Hij skypete ’s ochtends voor ze vertrok. Hij zag er net zo triest uit als zij en hij bedankte haar weer voor de fantastische laptop. Hij legde hem onder zijn kussen als hij ging slapen en zelfs een keer tussen zijn benen, zodat niemand hem zou kunnen stelen. Hij hield hem voortdurend bij zich, ook op school.

‘Ik zie je snel weer, Blue,’ zei ze liefdevol, terwijl ze elkaar aankeken via het scherm.

‘Zorg jij nou maar gewoon dat je terugkomt!’ zei hij fronsend, maar toen brak er een glimlach door. Het was een glimlach die ze zich elk moment van haar reis zou herinneren. En toen ze teruglachte, drukte hij zonder een woord de knop in om Skype af te sluiten, en hij was verdwenen.

6

Zoals zo vaak het geval was reisde Ginny van New York naar Londen en had daar een korte onderbreking. Ze had een hekel aan de grote omvang en de chaos van Heathrow, maar ze kende het daar goed. Ze skypete Blue terwijl ze moest wachten op haar aansluiting. Hij had pauze op school, dus ze spraken een paar minuten; daarna dommelde ze een paar uur in een van de stoelen voor ze haar vlucht naar Kabul kon nemen. Ze sliep door tijdens die reis en stapte over op een vlucht naar Jalalabad in Oost-Afghanistan. Daar werd ze opgepikt door een SOS-HR-medewerker die eerst door de Hindoe Kush reed, en via de stad Asadabad aan de Pakistaanse grens naar een dorp aan de rivier de Kunar, waar het kamp was opgezet.

De omstandigheden waren zwaarder dan ze zich herinnerde. Vijf jaar lang hadden ze het gered zonder hulp van Artsen zonder Grenzen, maar die werkten hier nu ook weer en er was een medische post opgericht, maar in het kamp zelf was het veel drukker dan die eerste keer dat zij hier was. Ze hadden beperkte voorraden, nauwelijks comfort en omdat ze probeerden aan ieders behoefte te voldoen, stonden de hulpverleners onder grote druk. Maar SOS-HR functioneerde toch zo efficiënt mogelijk in wat al dertig jaar gezien kon worden als oorlogsgebied.

Ginny’s chauffeur was een jonge student van begin twintig, die zijn eindscriptie schreef over het kamp waar ze naartoe reden. Hij heette Phillip en had aan Princeton gestudeerd; hij zat vol vernieuwende theorieën en naïeve idealen over wat ze daar zouden moeten doen, maar niet deden. Ze luisterde geduldig terwijl hij haar van alles vertelde, maar zij had veel meer ervaring dan hij en was realistischer over wat er te bereiken viel. Ze wilde hem niet ontmoedigen, maar wist dat het grootste deel van zijn suggesties pas over twintig jaar gerealiseerd zou kunnen worden, als dat al kon. De toestand in Afghanistan was intens en er scheen geen eind aan te komen. Vrouwen waren het slachtoffer van gruwelijk onrecht en een op de tien kinderen stierf.

In de verte hoorde Ginny schoten klinken toen ze het kamp naderden. Haar chauffeur vertelde dat de kampen rond Jalalabad er erger aan toe waren dan hier. Er waren wel veertig kampen in en rond de stad, voornamelijk bestaande uit hutten bestreken met modder en bouwvallige barakken, waar mensen de hongerdood lagen te sterven – kinderen bleken er het slechtst aan toe. Veel families waren naar de stad getrokken om de strijd op het platteland te ontvluchten, om vervolgens in de stad te sterven aan voedselgebrek en zeer beperkte medische zorg. Het was moeilijk uit te maken wat erger was.

Na bijna drie jaar in het veld wist Ginny dat het er soms alleen maar om ging de plaatselijke bevolking te helpen met overleven en dat het onmogelijk was hun wereld te veranderen. Ze was eraan gewend om te zorgen voor vrouwen die zwaargewond waren, kinderen die ledematen hadden verloren of stierven aan verschrikkelijke of eenvoudige ziekten, puur omdat er geen medicijnen voorhanden waren. Soms gingen de mensen gewoon dood omdat ze te veel hadden meegemaakt. Het was haar werk om ze steun te bieden op wat voor manier dan ook, en te doen waaraan het meest behoefte was.

Toen Ginny de oude legertruck uit stapte voelde ze een enorme golf van opluchting door zich heen gaan. Wanneer je hier was deed niets er meer toe, behalve het redden van mensenlevens en de eenvoudigste overlevingsstrategieën – alles werd teruggebracht tot menselijke waardigheid en het leven zelf. Al het andere wat ze had meegemaakt verdween zodra ze in een kamp was gekomen. Ze voelde zich gewenst en nuttig en kon op z’n minst proberen een verschil te maken in de levens van deze mensen, zelfs als het resultaat minder was dan waarop ze had gehoopt.

Er liepen kinderen door het kamp in weinig meer dan lompen, met plastic sandaaltjes of op blote voeten ondanks de ijzige kou; de vrouwen droegen boerka’s. Ze had er zelf ook een aangetrokken toen het vliegtuig in Jalalabad geland was om geen aanstoot te geven of problemen in het kamp op te roepen. Ze had vaker geleefd en gewerkt in boerka en hield altijd minstens haar hoofd bedekt. Op de lange vluchten had ze een paar keer aan Blue gedacht, maar toen ze werd geconfronteerd met wat ze hier moest gaan doen, was hij helemaal naar de achtergrond gedrongen. Ze had voor hem gedaan wat ze kon, maar nu had ze belangrijker werk te doen, en ze moest haar hoofd erbij houden en zich concentreren. Het land verkeerde namelijk onophoudelijk in een toestand van burgeroorlog. Van Phillip had ze gehoord dat veel van de rebellen hier in grotten in de omgeving leefden, wat haar niet verbaasde.

Aan de rand van het kamp was een medische post waar regelmatig gewonde burgers heen werden gebracht. Een schrikbarend groot aantal van hen stierf daar; hun verwondingen waren te erg om hier te opereren. Bij anderen waren de wonden geïnfecteerd geraakt omdat ze niet op tijd medische verzorging hadden gehad. Alles was zo basaal als maar kon. Eens per maand werden de voorraden per helikopter gebracht, en ze moesten het doen met wat ze hadden tot de volgende dropping. Mensen van Artsen zonder Grenzen kwamen regelmatig langs om de ergste zieken te behandelen, en de rest van de tijd deden de hulpverleners hier de medische handelingen zo goed en zo kwaad als ze konden.

Ginny en Phillip behoorden tot de niet-medische staf in het kamp. Toch had Ginny in het verleden in operatietenten gewerkt om schalen met smerige verbanden en bloedige zwachtels vast te houden. Je had een sterke maag nodig om hier te werken en een sterke rug om het zware werk aan te kunnen, zoals het uitladen van voorraden en hulpmiddelen uit vrachtwagens, en boven alles moest je een bereidwillige geest hebben en een liefhebbend hart. Ze kon de leefomstandigheden van de bevolking of de staat waarin het land verkeerde niet veranderen, maar ze kon het op een bepaalde manier iets draaglijker voor de mensen maken, en ze kon ze wat troost en hoop bieden. Door met hen in het vluchtelingenkamp te leven en dezelfde gevaren mee te maken, liet ze hen door haar daden weten hoe belangrijk ze voor haar waren.

Twee kleine meisjes die elkaar stevig vasthielden glimlachten naar haar toen ze door het kamp naar de hoofdtent liep. Het grootste deel van de uitrusting en voorraden bestond uit oud legermaterieel, maar ze waren functioneel en ze hadden er veel aan. Ze droeg dikke legerkleding, gevoerde laarzen en een mannenparka, want het vroor en het had eerder die dag gesneeuwd. Ze had de boerka over de zware parka aangetrokken en als ze die aan één arm optrok werd de armband zichtbaar met het logo van SOS-HR erop gedrukt, die haar als medewerker identificeerde. Er liepen ook twee mannen rond met een armband van het Rode Kruis; SOS-HR werkte daar nauw mee samen.

Ginny meldde zich en stelde zichzelf voor aan een forse roodharige Engelsman met een enorme snor. Hij zat aan een geïmproviseerd bureautje in de grote centrale tent met wat butagaskachels om zich heen. ’s Nachts sliep men in tenten of in de vrachtwagens. De leidinggevende van het kamp was een oud-militair uit het Britse leger, Rupert MacIntosh genaamd. Hij was nieuw voor haar, maar hij had al jaren veldwerk achter de rug en stond bekend om zijn bekwaamheid. Ginny was erg blij hem te ontmoeten.

‘Ik heb over je gehoord,’ zei hij tegen Ginny toen hij haar hand drukte. ‘Je hebt de reputatie een waaghals te zijn. Ik wil geen ongelukken hier, dus ik waarschuw je. We doen alles wat we kunnen om ze te vermijden. Zo zou ik het graag houden.’ Hij keek haar ernstig aan en grijnsde toen. ‘Charmante outfit, moet ik zeggen.’ Ze moest er ook om lachen, met die boerka over haar dikke kleding en met haar stevige laarzen aan. Hij had ook gehoord dat ze bijzonder knap was, maar haar gezicht was niet te zien achter het gaas van de boerka. Ze droeg er zelfs een wollen muts onder. Ze kleedden zich hier alleen tegen de kou en voor het harde werk dat ze deden, en niets anders. De boerka trok ze uit in de beschutting van de tent.

Hij beschreef de situatie waarop ze zich tot dan toe hadden gericht. Een groep vrouwen en kinderen had een weg naar het kamp gevonden, en de plaatselijke bevolking vond het maar niks dat ze weigerden naar huis terug te keren, waar ze misbruikt werden. Maar vroeg of laat zou dat wel moeten. Hij vertelde Ginny dat er twee dagen geleden een steniging had plaatsgevonden in een naburig dorp – het betrof een vrouw die verkracht was. Zij had de schuld voor de verkrachting gekregen, omdat ze de aanrander ‘verleid zou hebben’, en ze was op gruwelijke wijze gedood. De man was vrijuit gegaan en weer naar huis gekeerd. Dit was een typische omstandigheid die ze hier vaker meemaakten.

‘Kun je rijden?’ vroeg hij, en ze knikte. Ze had paarden en muilezels in een met touwen omheind terrein zien staan, om bij gebieden zonder wegen te kunnen komen. Soms had ze in zulke afgelegen plaatsen gewerkt.

‘Goed genoeg.’

‘Dat is oké dan.’

Toen ze de anderen later begroette in de kantinetent, zag ze pas hoeveel nationaliteiten hier werkten: Fransen, Britten, Italianen, Canadezen, Duitsers, Amerikanen – allemaal mensenrechtenmedewerkers van organisaties die de krachten bundelden. De mengeling van nationaliteiten maakte het interessant om in dit kamp te zijn, al was de voertaal Engels, en zij sprak bovendien een woordje Frans.

Het eten was karig en niet om over naar huis te schrijven zoals ze wel verwacht had. Na die lange vermoeiende reis viel ze haast in slaap boven haar bord.

‘Ga maar even naar je bed,’ zei Rupert, terwijl hij haar op de schouder klopte. Een Duitse vrouw bracht haar naar hun tent, waar een van de zes veldbedden voor haar klaarstond. Ginny vond het prettig om terug te gaan naar de eerste levensbehoeften, met alleen het allernoodzakelijkste. Het relativeerde je kijk op je eigen leven en je problemen bestonden even niet meer. Dat had ze drie jaar terug al meteen ontdekt – werken in dit kamp was haar eerste opdracht geweest. Deze keer was ze te moe om haar kleren uit te trekken en ze viel in slaap zodra ze in haar warme slaapzak op het veldbed gekropen was; ze werd pas wakker bij zonsopgang.

De volgende dag ging ze naar de haar toegewezen tent om met behulp van een tolk verhalen van kinderen op te tekenen. Hulpverleners waren niet betrokken bij de lokale politieke strubbelingen en hadden ook strikte orders zich er niet mee te bemoeien. Geen van de rebellengroepen had hen dan ook het afgelopen jaar lastiggevallen, al wisten ze dat dat elk moment kon veranderen.

Ze was er pas een week toen ze op muildieren de bergen in trokken, slingerend over smalle paadjes naast diepe ravijnen, om uit te zoeken of er hier mensen waren die hulp nodig hadden of om medische assistentie te verlenen. Daarvoor hadden ze twee onbereden muilezels meegenomen, waarop ze op de terugweg een zesjarig jongetje met zijn negentienjarige moeder meenamen. Het jongetje had zware brandwonden opgelopen; hij was verminkt maar had het overleefd. De jonge vrouw had haar vijf andere kinderen achtergelaten in de hut bij haar eigen moeder. Haar man en vader waren ertegen dat ze het dorpje verliet, maar hadden er uiteindelijk in toegestemd vanwege het kind. Ze was zwaar gesluierd, sprak met niemand en hield haar ogen neergeslagen. Ze werd snel opgenomen door de groep vrouwen toen ze in het kamp waren aangekomen.

Ginny was elke dag van ’s ochtends vroeg tot middernacht bezig, maar ze had nooit het gevoel dat ze in gevaar was. De mensen in het gebied waren hun niet vijandig gezind en het aantal vrouwen en kinderen in het kamp bleef maar groeien. Na ongeveer een maand ging ze in een van de vrachtwagens naar Asadabad, de hoofdstad van de provincie Kunar, met een van de Duitse vrouwen, een Italiaan en een Franse non. Rupert had haar gevraagd om enkele e-mails vanuit Asadabad te versturen omdat daar internetontvangst aanwezig was, die in hun kamp ontbrak. Er was een Rode Kruispost waar ze mochten werken. Ze liep er naar binnen met Ruperts lijst van berichten en rapporten die ze moest versturen. Ze gaven haar een bureau en een computer om aan te werken, terwijl de anderen door de stad wandelden. Nadat ze Ruperts berichten had verstuurd, besloot ze in te loggen op haar eigen e-mail, in plaats van de anderen op te zoeken voor de lunch.

Ze had drie berichten van Becky over de verslechterende conditie van hun vader en ze vroeg haar te bellen als het kon. Ze was toen al zes weken in Afghanistan en Becky’s laatste mail was van twee weken terug. Ze had het dus uiteindelijk opgegeven Ginny te bereiken en haar schrijftoon was erg geïrriteerd omdat Ginny haar mailtjes maar niet beantwoordde, iets waarvoor Ginny haar gewaarschuwd had voor ze vertrok. Er was ook een mail van Julio Fernandez van het opvanghuis in Houston Street en een van Blue van drie dagen geleden. Ze besloot die het eerst te lezen en opende hem. Sinds ze in Afghanistan was had ze wel aan hem gedacht, maar meestal had ze dringender zaken aan haar hoofd. Haar dagen waren altijd erg druk.

Blue’s mailtje begon met een verontschuldiging en zodra ze dat las, kon ze de rest wel raden. Hij zei dat de mensen in Houston Street heel aardig waren, maar hij had een hekel aan alle regels. En hij was ook al geen dikke maatjes met de andere jongens. Sommige waren oké, maar een van zijn kamergenoten had geprobeerd zijn laptop te stelen en het was ’s avonds zo lawaaiig dat hij slecht in slaap kwam. Hij zei dat het net een dierentuin was en dus had hij haar geschreven om te zeggen dat hij er was weggegaan. Hij wist niet waar hij nu heen ging, maar het ging wel goed met hem en hij hoopte dat zij daar veilig was en snel weer terug zou zijn.

Nadat ze dat gelezen had, zag ze dat er nog een mailtje van zijn school was. Daarin stond dat Blue twee weken na haar vertrek niet meer in de les verschenen was. In de laatste mail, van Julio Fernandez, stond dat hij had geprobeerd Blue te overtuigen om te blijven, maar hij was vastbesloten geweest te vertrekken. Hij schreef dat Blue niet meedeed aan hun dagelijkse gang van zaken in het opvanghuis en erg gewend was te doen wat hij wilde, zoals op straat. Dat was niet zo ongewoon, maar het werkte nu eenmaal niet met wat ze verwachtten van de bewoners. Dus Blue had precies gedaan wat Charlene had voorspeld: hij was weggelopen uit de daklozenopvang en had de brui gegeven aan school. En nu had ze geen idee waar hij uithing en kon er ook niets aan doen. Ze zou pas over zes weken terug zijn. Met zo weinig communicatie tussen hen, en zonder internet in het kamp, was ze machteloos. Er was ook geen mogelijkheid hem van hieruit op te sporen.

Ze beantwoordde Blue’s mailtje als eerste en schreef hem dat ze hoopte dat het goed met hem ging. Nadrukkelijk vermeldde ze dat zij oké was. Ze smeekte hem om voor zijn eigen bestwil terug te gaan naar de opvang en naar school. Ze herinnerde hem eraan dat ze van plan was om eind april terug te komen en vertelde hem dat ze hem bij het appartement verwachtte zodra ze thuis was. Ze probeerde zich gerust te stellen door te bedenken dat hij het dertien jaar zonder haar had gered en ze was er zeker van dat hij die zes weken ook wel zou overleven op straat, al was ze niet blij met wat hij had gedaan. Ze was erg teleurgesteld dat hij niet had doorgezet en gebleven was waar hij zat, vooral wat school betreft. Maar ze zou zien wat ze kon doen wanneer ze terug was. In de tussentijd was hij op zichzelf aangewezen en zou hij zijn verstand moeten gebruiken, zoals hij al eerder gedaan had. Het straatleven kende hij tenslotte als zijn broekzak.

Daarna bedankte ze Julio Fernandez voor zijn inspanningen en zei dat ze contact op zou nemen wanneer ze terug was. Ze schreef de basisschool en vroeg of ze wilden overwegen zijn afwezigheid als verlof op te vatten en beloofde dat Blue al het werk zou inhalen als hij weer terugkwam. Het waren allemaal smoesjes, maar het was het beste dat ze nu kon verzinnen. Toen schreef ze Becky om te zeggen dat ze geen communicatiesysteem had in het kamp, behalve radio’s die alleen voor noodgevallen werden gebruikt en niet veel bereik hadden. Ze hield het mailtje naar haar zus kort en belde haar vanuit het Rode Kruiskantoor. Becky nam direct op.

‘Waar ben je in godsnaam?’ vroeg ze ongerust.

‘In Afghanistan. Je weet best waar ik ben. We hebben geen e-mail in het kamp. Dit is de eerste keer dat ik naar de stad kon sinds ik hier ben, en waarschijnlijk meteen de laatste keer. Wat is er met papa?’ Ze was bang te horen te krijgen dat hij gestorven was.

‘Eigenlijk gaat het wel iets beter. Ze proberen een nieuw medicijn en het lijkt aan te slaan. Hij is iets helderder, tenminste ’s ochtends. ’s Nachts is het hopeloos. We geven hem nu maar een slaappil, dan hoef ik me geen zorgen te maken dat hij opstaat en het huis uit loopt terwijl wij slapen.’ Die angst had haar al maanden wakker gehouden.

‘Nou, dat is een hele opluchting.’ Ginny was even bang geweest, maar voelde zich beter toen ze dat hoorde.

‘Ik wil verdomme dat je terugkomt en eens een normaal leven gaat leiden. Dit is gewoon te gek voor woorden, zeker nu met papa. Ik kan je niet bereiken als het echt fout gaat of als hij sterft.’

‘Je hebt mijn contactnummer voor noodgevallen bij het Rode Kruis dat ik je gegeven heb,’ bracht ze haar zus in herinnering. ‘Als het echt een noodgeval is sturen ze iemand naar het kamp om me op te zoeken. En anders ben ik over zes weken weer thuis.’

‘Je kunt dit niet volhouden, Ginny. Je bent zesendertig. Je bent niet zo’n jong ding uit het Vredeskorps zonder verantwoordelijkheden en ik kan niet alle beslissingen in mijn eentje blijven nemen. Je hoort hier ook bij betrokken te zijn.’

‘Ik heb toch gezegd dat ik naar L.A. kom als ik terug ben.’

‘Dat zeg je nou al bijna drie jaar.’

Ginny vertelde haar zus maar niet dat ze hier heel wat nuttiger kon zijn dan in L.A. En ze voelde dat dit de plek was waar ze nu dacht te moeten zijn.

‘Ik moet ophangen. Dit is de telefoon van het Rode Kruis. Geef pap een kus van me.’

‘Pas goed op jezelf, Gin. Doe ons een lol en laat jezelf niet doodschieten daar.’

‘Ik doe mijn best. In L.A. loop jij trouwens meer kans beschoten te worden dan ik hier. Het is vrij rustig in dit vluchtelingenkamp.’

‘Mooi. Ik hou van je.’

‘Ik ook van jou,’ antwoordde Ginny, al werd ze soms gek van haar zus. Ze kon zich niet voorstellen ooit nog zo’n leven zoals Becky te hebben, noch het leven dat ze ooit had gehad – getrouwd, met kinderen, in Pasadena. Vroeger, toen Ginny met Mark getrouwd was, had Becky hun leven veel te oppervlakkig gevonden, met al die glitter en glamour. Nu vond ze weer dat haar zus gestoord was door zo armoedig en gevaarlijk te leven. Hun levens hadden nooit parallel gelopen, of zelfs maar raakvlakken gehad, en Becky had nooit een goed woord overgehad voor wat ze deed. Dat haalde de scherpe kantjes er wel vanaf, maar voor Ginny zou Becky altijd de misprijzende oudere zus blijven; dat was ze al geweest sinds ze kinderen waren.

Na het telefoongesprek printte Ginny de ingekomen post voor Rupert en ging de anderen zoeken, die net hun lunch in een nabijgelegen restaurantje aan het beëindigen waren. Het eten zag er vreselijk uit en rook navenant. Ze was blij dat ze de lunch had overgeslagen en in plaats daarvan haar e-mails beantwoord had in het Rode Kruiskantoor.

‘Wat hebben jullie besteld? De tyfus speciaal?’ Ginny trok haar neus op en trok een gezicht naar wat ze ook aan het eten waren. Toen ze klaar waren dronk ze een kop thee met hen en ze slenterden nog een beetje door de stad voor ze naar de vrachtwagen gingen om terug te rijden naar het kamp.

Ze bracht de berichten naar Rupert en bleef nog wat kletsen. Het was nog steeds koud en het vroor ’s nachts, net zoals het was toen ze aankwam. Begin maart was het hier nog steeds winter. Ze spraken over een paar medische problemen die waren opgedoken en hij zei dat ze over een paar dagen weer de bergen in gingen. Hij vroeg haar of ze mee wilde gaan omdat ze zo warm en vriendelijk met de plaatselijke bevolking omging, vooral met de kinderen.

‘Je zou er ooit zelf eens aan moeten beginnen,’ zei hij met een glimlach. Hij was getrouwd, maar stond bekend als een rokkenjager – zijn vrouw in Engeland zag hij maar zelden. Hij wist niets van Ginny’s geschiedenis en schrok van de starre blik als antwoord op zijn suggestie.

‘Ik... ik heb een klein jongetje gehad,’ zei ze aarzelend. ‘Hij stierf bij een ongeluk, tegelijk met mijn man.’ Wat mijn schuld was, dacht ze erachteraan, maar ze sprak het niet uit.

‘O, dat spijt me,’ zei hij gegeneerd. ‘Stom van me. Ik had geen idee. Ik dacht dat je een van die Amerikaanse singles was die het hebben van een man en kinderen uitstellen tot ze veertig zijn. Daar zijn er tegenwoordig genoeg van.’

‘Het is al goed.’ Ginny glimlachte naar hem. Het was altijd weer moeilijk het te vertellen, en ze haatte het dat die woorden zo sneu klonken en een tragedie impliceerden. Maar het leek verkeerd net te doen of Mark en Chris nooit bestaan hadden. Het deed haar en Rupert beseffen hoe weinig ze eigenlijk wisten van elkaar, en wat hen ertoe had gebracht dit werk te doen. Hij had zijn medische opleiding afgebroken toen hij jong was en vond het prima dat hij zijn vrouw maar een paar maal per jaar zag.

‘Ik neem aan dat je geen andere kinderen hebt?’ Hij keek haar meelevend aan toen ze haar hoofd schudde.

‘Daarom heb ik me hiervoor aangemeld. Zo kan ik nuttig zijn voor anderen in plaats van thuis te zitten en medelijden met mezelf te hebben.’

‘Je bent een moedige vrouw,’ zei hij met bewondering.

De herinnering aan hoe ze aan de oever van de East River had gestaan op de sterfdag van haar geliefden schoot door haar hoofd. Het enige dat haar ervan had weerhouden te springen was de ontmoeting met Blue geweest, en sinds dat moment had ze anders tegen haar leven aangekeken. Voor het eerst in lange tijd had ze weer hoop en ze wilde hem nu ook alle hulp geven die ze kon.

‘Niet altijd,’ bekende ze. ‘Er zijn behoorlijk wankele momenten geweest, maar hier heb ik geen tijd om daaraan te denken.’

Hij knikte en liep met haar mee naar het centrum van het kamp, zich ervan bewust dat ze ondanks haar boerka en dikke laag warme kleren een zeer knappe vrouw was. Hij had al een oogje op haar gehad sinds ze aankwam, maar omdat ze van anderen over zijn reputatie had gehoord, had ze erop gelet hem niet aan te moedigen, omdat hij getrouwd was en ze geen behoefte had aan ingewikkelde zaken in haar leven. Ze was hier om te werken.

Aankomst en vertrek rond het kamp hielden de zaken interessant en soms kwamen er nieuwe hulpverleners bij. Er was een delegatie van de Mensenrechtenraad van de Verenigde Naties uit Genève en een groep Duitse artsen, die zeer welkom waren. Ginny en een paar anderen reden met hen de bergen in; ze brachten een baby ter wereld en onderzochten een aantal zieke kinderen. Ze namen twee van hen met hun moeders mee terug naar het kamp voor uitgebreide medische zorg.

Twee weken voor ze zou vertrekken trok ze voor een derde keer de bergen in met andere leden van het medische team. Alles was tot dan toe soepel verlopen en haar aflossing zou over een week arriveren. Ontspannen praatte ze met Enzo, een jonge Italiaanse arts die een week eerder was aangekomen. Terwijl ze op paarden en muildieren het steile, rotsachtige pad op reden, hadden ze het over alles wat ze wilden eten als ze weer thuiskwamen, aangezien het weinige eten hier nauwelijks naar binnen te krijgen was. Ze sloegen een lastige bocht om en reden nu langs een van de grotten waarover verteld werd dat zich daar rebellen schuilhielden. Zij en Enzo lachten net over iets wat hij had gezegd, toen dicht bij hen een schot werd gelost en haar paard steigerde.

Ginny klemde zich vast aan zijn manen, en bad vurig dat hij niet van het pad in het diepe ravijn zou storten. Het lukte haar het dier te kalmeren en ze dwong hem weg van de rand, maar het paard bleef schichtig. De Italiaan probeerde de teugels te grijpen om haar te helpen, toen er nogmaals, en nu heel vlakbij, een schot klonk. Ginny keek direct naar de leider van het groepje die gebaarde dat ze terug moesten gaan in de richting vanwaar ze waren gekomen. Tegelijkertijd viel Enzo naar voren over de nek van zijn paard met een kogelgat in zijn achterhoofd, waaruit de hersenen puilden. Zodra ze dat zag, wist ze dat hij dood was.

Een van de Duitsers in de groep greep snel de teugels van Enzo’s paard en leidde de anderen de berg weer af. Er werden geen schoten meer gelost, maar Enzo was het eerste slachtoffer geworden dat ze in een jaar hadden gehad. Ze minderden geen vaart tot ze bij het kamp waren. Een van de mannen tilde Enzo’s levenloze lichaam van zijn paard. Het was hun gelukt hem op het dier te houden tijdens de terugweg. Iedereen in het kamp was ontzet door zijn plotselinge dood.

Kort daarop verzamelde de hele groep zich in Ruperts tent om te bespreken welke veiligheidsmaatregelen ze die avond zouden nemen. Geen van hen had het idee dat ze gevolgd waren op de terugweg, en ze gingen ervan uit dat het een schot in het wilde weg was geweest, hoe slecht dat ook was verlopen voor Enzo. Zijn lichaam werd in zeildoek gewikkeld en in de vrachtwagen gelegd, zodat hij morgen naar de stad gereden kon worden en door het Rode Kruis vervoerd kon worden naar Italië.

Rupert waarschuwde hen allemaal bijzonder voorzichtig te zijn en hij gaf de mannelijke medewerkers de opdracht vannacht de wacht te houden. Ze hadden de plaatselijke autoriteiten gewaarschuwd over de radio en de politie had beloofd poolshoogte te nemen. In het hele kamp was de spanning te snijden, terwijl Ginny en de anderen probeerden de vrouwen en kinderen gerust te stellen. Maar de vredige sfeer was omgeslagen, van rust en vertrouwen naar waakzaamheid en angst. Ginny realiseerde zich weer hoe gevaarlijk hun werk was en dat ze de risico’s nooit te licht mocht opvatten.

Rupert riep haar later naar zijn tent. Somber keek hij voor zich uit over zijn zelfgemaakte bureautje. ‘Ik stuur jou en enkele andere vrouwen vervroegd naar huis. Ik heb net te horen gekregen dat er gisteravond nog een scherpschutter gesignaleerd is, een paar kilometer verderop. Ik denk dat het hier wel gedaan is met de rust.’

Ginny wist al dat ze afgelost zou worden door een man. Rupert was efficiënt en professioneel en zorgde voor de bescherming van hen allemaal. ‘Ik zou me beter voelen als ik een deel van jullie meiden naar huis zou sturen. Je bent hier nu tweeënhalve maand geweest, bijna je hele opdracht heb je vervuld. Je hebt hard gewerkt, het is mooi geweest.’ Het kamp had soepel gedraaid de afgelopen weken, meer dan ooit, mede door Ginny’s grote inzet.

‘Ik wil liever blijven,’ zei Ginny rustig. ‘We gaan gewoon niet meer de bergen in.’ De rebellen en soldaten van de oppositie kwamen ook maar zelden hun grotten uit.

‘Dat weet ik wel. Je bent altijd bereid meer te doen. Maar het is tijd om naar huis te gaan,’ zei Rupert vastberaden en Ginny zag dat er geen tegenspraak mogelijk was. Hij had zijn besluit genomen. Ze bedankte hem en vertrok. Het was een beetje zoals in het leger: je deed wat je werd gezegd. Rupert had ook een militaire manier van leiding geven, je merkte dat hij officier was geweest en gewend dat zijn orders werden opgevolgd. Ze ging terug naar haar tent en vertelde de andere vrouwen dat ze naar huis werden gestuurd. De mannen hield Rupert hier, maar hij wilde zo veel mogelijk vrouwen het kamp uit hebben. Hij vond het niet verantwoord hen hier te houden. En de vrouwen waren merendeels opgelucht.

Enzo’s dood wierp de dagen daarna een schaduw over het kamp. Er waren niet meer incidenten geweest, maar Rupert stond erop de vrouwen naar huis te sturen en Ginny stond boven aan die lijst omdat zij vrijwel direct vervangen zou worden. En toen haar plaatsvervanger was aangekomen, riep Rupert de vrouwen naar zijn tent.

‘Jullie vertrekken morgen,’ zei hij rustig. ‘Er zijn diverse geruchten dat het geweld hier binnenkort op zal laaien. Ik denk eigenlijk dat we het hele kamp gaan verplaatsen, maar jullie zijn dan al weg.’ Hij bedankte hen voor het waardevolle werk dat ze hadden gedaan en hij bleef nog even met Ginny praten toen de anderen de tent verlaten hadden. ‘Het is een genoegen geweest met je te werken,’ zei hij tegen haar. ‘Ik had goede dingen over je gehoord voor je hier aankwam, en er was geen woord van gelogen.’ Hij glimlachte naar haar. ‘Je bent een dijk van een vrouw en je doet geweldig werk.’ Het was erg veel lof voor zijn doen, want hij was immers zelf erg goed in wat hij deed. ‘Ik hoop dat alles goed komt als je terug bent. En ik hoop je nog eens te zien op een van deze idiote plaatsen. Er zijn beslist rustiger plekken waar we ons werk kunnen doen.’ Ook hij had altijd liever de gevaarlijker kampen opgezocht. Hij miste de adrenalinestoot van de strijd en hij maakte zich nooit zorgen over de risico’s. Hij was een echte vechter en hij bewonderde dat ook in Ginny. Ze was nergens bang voor. Zelfs toen Enzo neergeschoten was, was ze niet in paniek geraakt en was ze sterk gebleven op de rit terug naar het kamp, en ze had de Duitser aan de andere kant van het paard geholpen om Enzo’s lichaam niet op de grond te laten glijden. Ze had zich er nooit druk over gemaakt dat ze zelf neergeschoten kon worden.

‘Blijf je een tijdje in New York?’ vroeg hij, voor ze ging pakken.

‘Ik blijf er nooit lang,’ zei ze met een glimlach. ‘Ik ben precies als jij. Hier wil ik zijn. Ik voel me levend hier, terwijl ik dit werk kan doen. Ik verveel me snel in New York.’

‘Ja, ik moet toegeven, je zult daar niet zo snel uit grotten beschoten worden. Dat is het gedeelte dat je zou moeten vermijden.’ Maar ze wisten allebei dat het aan het gebied lag en dat het bij het werk hoorde.

Ze hadden die avond een rustige maar vrolijke afscheidsmaaltijd in de centrale tent. Rupert zou hen de volgende dag afzetten. Vijf andere vrouwen vertrokken samen met Ginny: twee Franse meisjes uit Lyon die zes maanden geleden vanuit de organisatie uit Frankrijk waren uitgezonden, een Engels meisje en twee Duitse. Ginny was nog even bij de vrouwen en kinderen voor wie ze gezorgd had langs geweest om ze gedag te zeggen. Toen ze het kamp uit reden, miste ze de kameraadschap al waarvan ze zo hield in het kamp. De zes vrouwen kletsten de hele weg via Asadabad naar Jalalabad, waar ze hun vlucht naar Kabul moesten halen. Alleen de twee Franse meisjes waren blij te vertrekken. De twee Duitse meisjes en het Engelse meisje vonden het net zo jammer als Ginny dat ze moesten gaan. Ze wisten dat het moeilijk zou zijn zich weer aan te passen aan hun verloftijd en waren verbaasd te horen dat Ginny het werk al drie jaar deed. Niemand die ze kenden had het veldwerk zo lang volgehouden, maar Ginny had het niet anders gewild. Het laatste wat ze wilde was een kantoorbaantje in New York.

Pas toen ze landden op het vliegveld van Kabul, begon ze na te denken over haar leven in New York. Normaal gesproken zag ze ertegen op om naar huis te gaan, naar haar eenzame appartement en haar lege leven daar. Maar deze keer kon ze niet wachten om weer thuis te zijn. Ze moest Blue opsporen. Ze hoopte dat hij aan zou bellen op de dag dat ze oorspronkelijk terug zou komen. Maar ze nam zich voor dat als het niet zo was, ze er alles aan zou doen hem te zoeken en de stad ondersteboven zou keren om hem te vinden. De angst sloeg haar om het hart bij de gedachte dat ze hem nooit meer zou zien. Ze wist dat ze er kapot van zou zijn. Dus wat er ook moest gebeuren, ze zou hem vinden.

Ze probeerde met hem te skypen op het vliegveld van Kabul, kreeg geen antwoord en verstuurde een e-mail voor het vliegtuig opsteeg. Ze probeerde het opnieuw tijdens haar paar uur reisonderbreking in Londen. Maar hij antwoordde niet op Skype en had geen reactie op haar mails gegeven. Waar hij ook was, hij hield zich heel stil. Ze vroeg zich af of hij weer in zijn schuurtje zat. Het was begin april en het was niet zo koud meer, dus daar maakte ze zich niet druk om. Maar ze wilde hem zo snel mogelijk vinden, en weten hoe het met hem ging en waarom hij van school gegaan was. En als ze hem had gevonden, zou ze Becky en hun vader opzoeken in L.A., zoals ze beloofd had.

Op haar vlucht naar New York viel ze in slaap terwijl ze over Blue peinsde en ze werd er ook mee wakker. Ze kon hem in haar verbeelding voor zich zien, met zijn ondeugende lach en zijn ernstige blik. Ze was klaarwakker toen ze landden. Zodra ze weer in haar appartement was, liet ze haar bagage op de grond ploffen en wandelde direct naar het schuurtje. Maar daar was hij niet. De gemeente had het weer in beslag genomen en had er een hangslot op gedaan. En als het schuurtje niet langer een optie was, had ze geen flauw idee waar hij kon zijn.

De volgende dag haastte ze zich zonder ontbijt naar Houston Street en sprak met Julio Fernandez. Hij zei dat Blue zich niet had kunnen aanpassen en dat hij weer de straat op was gegaan, zoals kinderen wel vaker deden. Dat leven was hun bekend en in sommige gevallen gemakkelijker vol te houden, ondanks de harde omstandigheden en de risico’s. Hij wenste haar succes bij haar zoektocht naar hem.

Ze belde zijn tante Charlene, die ook niet wist waar hij uithing. Ze had niets van hem gehoord terwijl Ginny weg was en had hem nu al in geen zeven maanden gezien. Het verbaasde haar allemaal niets.

Ginny zocht naar hem in andere opvangcentra en op plaatsen waarvan ze hoorde dat er dakloze kinderen sliepen. Ze liep van de ene nachtopvang naar de andere maar uiteindelijk, aan het eind van die week, gaf ze het op. Het enige wat ze kon doen was wachten om te zien of hij bij haar appartement opdook. Ze had hem verschillende mailtjes gestuurd om hem te laten weten dat ze terug was, die allemaal onbeantwoord bleven. Ze stuurde een berichtje naar hem op de site voor dakloze jongeren, voor het geval zijn laptop gestolen was of kwijt was geraakt. Ze wist niet meer wat ze nu nog kon doen.

Ze was nog steeds van slag toen ze naar het kantoor van SOS-HR ging om haar rapport in te leveren. Ze wisten het van de scherpschutter en waren opgelucht dat zij niet gewond was geraakt. Hetzelfde gold voor Becky, die het inmiddels op het nieuws had gehoord. Met hun vader ging het nog steeds beter met die nieuwe medicijnen, al wisten ze dat het een lapmiddeltje was. Uiteindelijk zou hij weer afzakken. De medicatie zou de alzheimer tot op zekere hoogte stabiel houden, maar een telefoongesprek zou hij nog niet aankunnen.

Tien dagen nadat ze terug was gekomen, slofte ze doelloos door haar appartement, zich afvragend of ze Blue ooit nog zou zien, toen ze gebeld werd door het hoofdkantoor van SOS-HR. Ze zeiden dat ze haar nodig hadden voor een openbare hoorzitting voor de Senaat in Washington, D.C., over de toestand van vrouwen en kinderen in Afghanistan, en ze vonden dat zij de meest geschikte persoon was om daarover te spreken, aangezien ze er net vandaan kwam. Gewoonlijk zou ze er erg enthousiast over zijn geweest, maar na haar vruchteloze zoektocht naar Blue was ze eigenlijk niet in de stemming. Ze had weer iemand verloren die haar dierbaar was en al had hij niet lang haar leven gedeeld, hij had een plek in haar hart ingenomen. Ze was terneergeslagen dat ze hem niet had kunnen vinden en hoopte maar dat het goed met hem ging, waar hij ook was, en dat hij niet gewond was of erger.

De hoorzitting was de week daarop en ze bracht het weekend door met het schrijven en voorbereiden van haar toespraak over het lot van vrouwen in Afghanistan. Er was maar bitter weinig veranderd ondanks de vele organisaties voor mensenrechten die zich daar hadden ingezet. De oude gebruiken waren vrijwel onmogelijk uit te bannen en de straffen voor Afghanen die zich niet aan de tradities hielden waren zeer streng. Ze zou het verhaal vertellen van de twee vrouwen die de doodstraf door steniging kregen, in beide gevallen vanwege de misdaad die mannen tegen hen hadden begaan. Er zou eerst wat moeten veranderen in die cultuur. Maar die veranderingen te verwezenlijken was een strijd die ze nog niet hadden gewonnen en die waarschijnlijk nog vele jaren zou duren.

Ze zou op maandagmiddag de toespraak houden voor een subcomité dat zich bezighield met mensenrechten. Er stonden twee andere sprekers op de agenda, zij zou de laatste zijn. Ze stippelde uit welke Acela-trein ze naar Washington moest nemen om daar even na twaalven aan te komen.

Ginny ging naar Penn Station in een donkerblauw pakje en op hoge hakken, een radicale kledingverandering voor haar. Ze droeg een attachékoffertje met haar laptop, zodat ze tijdens de treinreis haar toespraak kon doorlezen om nog wat verbeteringen aan te brengen. Ze wilde net aan de achterkant van de trein instappen en draaide zich toevallig om naar het perron, toen een groep kinderen hard langs haar heen rende. Ze sprongen aan het eind van het perron af en renden langs de rails naar een opening in de tunnel. Vaag zag ze dat daar andere kinderen in slaapzakken lagen. Het was een gevaarlijke plek als je niet wist welke rails te volgen, maar de kinderen wisten zich goed te verbergen en de beveiligers van het station schonken er geen aandacht aan.

Plotseling zag ze een bekende gestalte in hun midden. Hij droeg de oude parka die ze hem had gegeven op de avond dat ze elkaar ontmoet hadden. En toen er even niemand op haar lette, rende ze naar het eind van het perron, sprong eraf, viel haast en riep naar hem terwijl ze langs de rails strompelde. Hij draaide zich om bij het horen van zijn naam en toen hij haar zag, keek hij alsof hij een spook zag opdoemen. Uit die blik bleek overduidelijk dat hij niet had verwacht dat ze ooit terug zou komen en nu kwam ze op hem afgelopen, op hoge hakken nog wel. Hij stond als aan de grond genageld, maar begon toen langzaam haar richting uit te lopen. Zijn gezicht drukte niets uit toen ze tegenover elkaar naast de rails stonden. Er kwam gelukkig geen trein aan. Ze was ademloos omdat ze gerend had en ze stond wankel op haar schoenen.

‘Ik heb al twee weken overal naar je gezocht,’ zei ze, en ze keek hem strak in zijn felblauwe ogen. ‘Waar zat je?’

‘Hier,’ zei hij eenvoudig en hij wees naar de tunnel waar de anderen waren blijven staan. Het was een groep dakloze kinderen die samenleefden.

‘Waarom ben je weggegaan uit Houston Street, en waarom ben je van school gegaan?’

‘Ik vond er niks aan. En school is suf.’

Ze wilde hem zeggen dat hij dat ook was, als hij dacht dat hij zonder basisschool de rest van zijn leven prettig kon doorbrengen, maar ze zei het niet. Hij wist best wat ze dacht.

‘Het was heel stom van je,’ zei ze boos. ‘En waarom antwoordde je niet op mijn mailtjes, en zei je niet waar je was? Heb je die laptop nog?’

‘Ja. Ik dacht dat je kwaad op me zou worden.’ Hij keek schaapachtig naar beneden.

‘Dat ben ik ook, maar dat betekent niet dat ik niet om je geef.’ Ze hoorde dat haar trein voor de laatste keer omgeroepen werd en ze moest ervandoor, maar ze wist nu in elk geval waar hij was. ‘Ik moet gaan. Ik ga naar Washington. Ik kom laat thuis vanavond. Kom morgen maar naar het appartement, dan kunnen we praten.’

‘Ik ga daar niet meer heen,’ zei hij koppig en ze wist niet of hij school of Houston Street bedoelde, maar ze had geen tijd om daarop in te gaan. Ze keek hem voor een laatste keer aan en strekte haar arm om hem een knuffel te geven en hij knuffelde haar terug.

‘Kom naar me toe. Ik zal niet schreeuwen,’ verzekerde ze hem. Hij knikte terwijl zij haastig via de rails terugliep. Toen ze weer op het perron stond, draaide ze zich om om naar hem zwaaien en toen rende ze zo snel als ze kon naar de Acela. Ze sprong erin net voor de deuren sloten. Terwijl ze het station uit reed kon ze hem nog de tunnel in zien gaan met de andere kinderen. Hij kletste en lachte met hen in dat zonderlinge leven dat hij nu leidde. Hij was alweer twee maanden een straatkind geweest terwijl zij weg was, een hele tijd op zijn leeftijd. Ze vroeg zich af of hij echt naar haar appartement zou komen. Misschien had hij besloten dat hij toch geen deel van haar leven wilde uitmaken.

Ze voelde zich smoezelig toen de trein vaart maakte; aan haar jasje ontbrak een knoop en er zat een kras op een schoen. Ze probeerde te kalmeren terwijl ze haar toespraak nog eens doorlas, maar haar hart bonsde. Ze was opgetogen dat ze hem eindelijk had gevonden en ze kon nu alleen nog maar aan Blue denken.

7

De senator die Ginny had uitgenodigd om een lezing te houden voor het subcomité voor internationale mensenrechten had geregeld dat er op het Union Station in Washington een auto met chauffeur voor haar klaarstond. Gelukkig had ze net genoeg tijd voor een broodje onderweg. Omdat ze de andere sprekers graag wilde horen werd ze snel het gebouw binnengeleid toen ze aankwam. Ze nam plaats in het publiek en werd direct diep getroffen door de eerste twee sprekers. Beiden vertelden over de gruwelen die kinderen in Afrika en het Midden-Oosten te verduren kregen. De voorzitter lastte een korte pauze in, dus had ze even tijd een kam door haar haar te halen en wat lippenstift op te doen.

Toen was het Ginny’s beurt en ze werd het podium op geleid, tegenover het comité dat achter een tafel op een verhoging zat. Ze hield een toespraak over de problematische schendingen van mensenrechten van Afghaanse vrouwen. Het was allemaal geen nieuwe informatie, maar ze bracht het indringend naar voren en de voorbeelden die ze noemde onthutsten iedereen in de zaal. Ze sprak drie kwartier lang en toen ze klaar was kon je een speld horen vallen.

De presentatie was gelukkig goed verlopen. Heel even dacht ze terug aan haar jaren bij de televisie, toen ze zo genoten had van haar carrière als verslaggever. Ze had al die vakkennis weggestopt en was een ander mens geworden, iemand die naar instabiele landen in grote ellende reisde, daar in oncomfortabele omstandigheden leefde en probeerde de beproevingen van de bevolking voor zover mogelijk te verlichten. Maar die vijfenveertig minuten in haar marineblauwe pakje en op haar hoge hakken had ze weer deel uitgemaakt van die oude wereld. Tevreden verliet ze het podium, al vond ze het jammer dat Blue er niet bij was geweest om het mee te maken. Het had zo interessant voor hem kunnen zijn om de Senaat in actie mee te maken en om te zien hoe dit systeem werkte. Ze hield niet elke dag een toespraak voor de Senaat en het deed haar heel wat.

De voorzitter bedankte Ginny en ze ging terug naar haar plaats. Even later bedankte hij ook alle andere aanwezigen voor hun komst en sloot hij de hoorzitting af. Enkele persfotografen namen een foto van haar toen ze de zaal verliet. Buiten stond weer een auto voor haar klaar om haar naar het station te brengen, waar ze in de Acela naar New York stapte. Ze viel in slaap in de sneltrein.

Pas om tien uur was ze weer terug in haar appartement. Het was een vermoeiende dag geweest en nadat ze een bad had genomen, mijmerend over alle gebeurtenissen, stapte ze in bed. Ze vroeg zich af of Blue de volgende dag voor haar deur zou staan. Ze was bang dat hij het niet aandurfde en ze overwoog of ze terug moest gaan naar het station om met hem te praten, of dat ze hem met rust moest laten. Hij had het recht om te leven zoals hij wilde en ze kon hem niet dwingen de kans op een beter leven te grijpen. De keus lag uiteindelijk bij hem.

De volgende ochtend nam ze nippend van haar koffie het nieuws op haar laptop door, toen de bel van de voordeur van het gebouw ging. Ze las net een verslag in The New York Times over haar toespraak van de dag ervoor. Het verhaal was heel goed overgekomen. Ze liep naar de intercom in de hoop dat het Blue was en ze was dan ook dolblij zijn stem te horen. Ze drukte op de knop om hem binnen te laten en even later stapte hij uit de lift; ze wachtte hem op bij de voordeur. Hij droeg nog steeds haar parka en hij leek langer te zijn geworden, meer volwassen dan drie maanden geleden. De terugkeer naar het leven op straat had hem veranderd. Hij leek minder een jongen, meer een man. Hij aarzelde een seconde en ze gebaarde naar de bank waar hij had geslapen. Ze zag dat hij zich een beetje ongemakkelijk voelde in het appartement, maar hij deed toch de parka uit en ging zitten.

‘Heb je al gegeten?’ Hij knikte en ze vroeg zich af of het waar was, maar ze drong niet aan. ‘Hoe is het gegaan?’ vroeg ze belangstellend en ze zocht in zijn ogen naar de waarheid. Het leven op straat was niet gemakkelijk. Ze zag dat hij zijn schooltas bij zich had en ze nam aan dat de laptop erin zat. Hij had nu geen plek meer om waardevolle voorwerpen achter te laten, dus droeg hij ze bij zich.

‘Met mij gaat het best,’ zei hij zacht. ‘Ik heb iets gelezen over die hulpverlener die door een scherpschutter in Afghanistan is neergeschoten. Ik ben blij dat jij het niet was,’ zei hij eerlijk.

‘Ik was bij hem op dat moment. Het was zo’n aardige man,’ zei ze en ze dacht terug aan Enzo. ‘Daarom hebben ze een paar vrouwen eerder naar huis gestuurd. Ik ben dus al twee weken thuis, ik heb overal naar je gezocht.’ Ze keek hem diep in de ogen, maar hij keek weg, om aan haar blik te ontsnappen.

‘Met mij gaat het best,’ zei hij weer. ‘Het voelde niet goed in Houston Street. Ik kon niet overweg met sommige jongens.’

‘Ik wou dat je daar gebleven was. En hoe zit het met school? Hoe ga je dat nou oplossen? Je weet hoe ik erover denk.’

Hij knikte. ‘Ik weet het niet. Zelfs de leraren kon het niet schelen als we ons huiswerk niet deden. Het voelde zo suf om daar de hele dag te zitten en tijd te verspillen.’

‘Ik weet dat het zo kan aanvoelen, maar toch is het belangrijk voor je.’ Hij kreunde haast toen ze dat zei, al wist hij best dat het waar was.

‘Ik wil terugkomen,’ zei hij nauwelijks hoorbaar en hij keek haar weer aan.

‘Om bij mij te wonen?’ Ze keek verbaasd. Ze dacht dat hij haar ook had opgegeven, maar hij zat nu wel hier.

Hij knikte als antwoord en zei toen iets luider: ‘Ik dacht echt dat je nooit terug zou komen, dus het maakte toch niet uit wat ik zou doen.’

‘Het maakt heel veel uit,’ zei ze ferm. ‘Ik zei toch dat ik terug zou komen.’ Hij haalde zijn schouders op.

‘Ik geloofde je niet. Mensen zeggen altijd dat ze terugkomen, maar dan doen ze het nooit.’ Bovendien was hij als de dood geweest dat ze daar neergeschoten zou worden, dus had hij alles opgegeven en zijn straatleven weer opgepakt.

‘En wat wil je dan doen als je hier bij mij zou blijven? Je kan hier niet de hele dag tv zitten kijken en spelletjes spelen op je laptop.’

‘Ik weet het niet.’ Hij liet zijn hoofd even hangen en keek haar weer aan.

‘Als je hier blijft, zou je weer naar school moeten gaan en het dan ook echt moeten volhouden. Je zou door moeten zetten. Over een maand moet ik weer weg. Ik zou willen dat je dan in het opvanghuis blijft zodat ik weet dat je veilig bent, en niet in gevaar bent door op straat te zwerven. Je mag terugkomen, Blue, maar alleen als we het daarover eens kunnen worden en jij je beloftes waarmaakt. Ik wil niet dat je hier lekker op de bank komt hangen en niets doet, gewoon omdat je te verveeld en te lui bent om naar school te gaan.’

‘Ik haat het daar, op school en in het opvanghuis. Maar als het moet, dan ga ik wel.’

‘Je moet jezelf dwingen naar school te gaan. Ik kan niet als een politieagent achter je aan rennen, dat wil ik sowieso niet. Als ik zeg dat het ‘‘moet’’, ga je er toch weer vandoor. Je moet het zelf willen om wat je er uiteindelijk, in de toekomst, mee kunt bereiken. En als we het hier samen willen redden, wil ik niet dat je weer de straat op gaat als ik weg ben. Ik zou er vreselijk over inzitten. Dat heb ik deze keer ook gedaan, maar er is niets wat ik kan doen als ik zo ver weg ben. Ik moet zeker weten dat ik op je kan rekenen en dat je doet wat je belooft. Net als ik, als ik zeg dat ik weer thuiskom.’ Hij knikte met een ernstig gezicht en ze zag dat hij het meende. Ze wilde hem helpen door hem bij haar te laten logeren, dat wilde zij natuurlijk ook, maar niet als hij toch weer weg zou lopen en met school zou stoppen als zij niet in de buurt was. Ze moest echt op hem kunnen bouwen. ‘Dus wat denk je ervan?’

‘Ik denk dat ik het vreselijk vind om weer naar school te gaan en straks weer in Houston Street te moeten slapen,’ zei hij ernstig, maar toen grijnsde hij naar haar. ‘Maar ik doe het voor jou, omdat je zo lief bent, en ik wil je geen last bezorgen. Mag ik dan terugkomen?’

Zijn stralende blik deed haar glimlachen en ze kreeg tranen in haar ogen. Hij had alleen haar op deze wereld. Ze dacht dat ze hem kwijt was geweest toen hij verdwenen was en ze kreeg plotseling een goed idee.

‘Ja, je kunt terugkomen. Maar je kunt niet meer op de bank slapen.’

‘Dat is best,’ zei hij schouderophalend. ‘Bij mijn tante sliep ik op de vloer, en zelfs in de badkuip als haar vriend er was. Hij was zo’n hufter,’ voegde hij er voor de duidelijkheid aan toe. Het was de eerste keer dat hij er zelf over begon. Wat Ginny van die vriend wist had ze van Charlene gehoord. ‘Ik kan hier ook best op de vloer slapen.’

‘Dat is niet wat ik in gedachten had.’ Ze wenkte hem dichterbij en liep met hem naar de tweede slaapkamer die vol stond met ongeopende verhuisdozen sinds ze hier ingetrokken was. ‘Ik heb een klus voor je – minimumjeugdloon natuurlijk. We gaan deze kamer uitruimen, maken de dozen open, ruimen op en maken hier een echte kamer van voor jou, voor als je hier bent. Wat vind je ervan?’ Hij straalde als een kind met Kerstmis. Ongelovig keek hij haar aan.

‘Ik heb nooit een eigen kamer gehad,’ zei hij haast fluisterend. ‘Niet eens bij mama. We sliepen in het grote bed toen ik klein was. Wanneer kunnen we beginnen?’ Er klonk haast en opwinding door in zijn stem.

‘Nou, laat me eens zien,’ zei ze en ze deed of ze erover na moest denken. ‘Ik heb de krant al gelezen. Ik heb al gedoucht. Ik moet vanmiddag naar de supermarkt. Waarom beginnen we nu niet meteen?’ Hij juichte van plezier en sloeg zijn armen om haar heen. Ze vroeg waar de rest van zijn spullen was. Hij antwoordde dat hij zijn weekendtas en zijn slaapzak bij een vriend op het station had gelaten – die kon hij elk moment oppikken.

‘Waarom gaan we dan niet lekker ontbijten om het te vieren, halen je spullen op, en komen dan terug om aan het werk te gaan? Morgen gaan we dan een bed, een klerenkast en andere dingen die je nodig hebt kopen.’ Ze had IKEA in gedachten, maar ook een winkel in het centrum met fatsoenlijke meubels voor redelijke prijzen, want ze wilde ook haar eigen interieur wat opvijzelen. Ze werd een beetje moe van die tweedehands spullen. Het geld had ze er al uit omdat ze haar vrijwel geen cent hadden gekost en ze er drie jaar mee had gedaan. Plotseling kreeg zij ook zin om het hier wat gezelliger en warmer te maken, zodat het een echt thuis voor hen werd.

Samen liepen ze op die zachte dag in april de straat uit naar McDonald’s en de wereld leek er voor hen allebei beter uit te zien. Ze had hem gevonden en hij zou voor het eerst in zijn leven een eigen kamer krijgen. Hun wensen waren vervuld. Terwijl ze Egg McMuffins aten, vertelde ze hem over Afghanistan en ze begon weer over de middelbare school voor kunst en muziek.

‘Wil je dat ik het uitzoek? Aanmeldingen voor dit najaar hadden er al in september moeten zijn, en je bent ook te laat voor de audities, maar ik heb met ze gepraat voor ik wegging. Als je het serieus wilt, zouden ze proberen jouw bijzondere omstandigheden in aanmerking te nemen en je inschrijving in behandeling te nemen. Dat doen ze alleen in heel uitzonderlijke gevallen. Als ze dat doen, en ze nemen je aan, moet je er helemaal voor gaan, dan kun je niet spijbelen of ervandoor gaan. Ik zet mijn naam op het spel als ik voor je insta,’ zei ze plechtig en Blue hoorde dat het menens was. ‘Je moet natuurlijk auditie doen als het doorgaat. Dat moet geen probleem voor je zijn. Waarschijnlijk ga je dan wel graag naar school omdat je daar iets gaat doen waarvan je houdt.’

‘Als ik elke dag piano kan spelen vind ik het nu al leuk,’ zei hij en hij propte nog een muffin in zijn mond. Hij at alsof hij in geen drie maanden te eten had gehad.

Na het ontbijt namen ze de metro naar Penn Station. Ze volgde hem de trap af en wachtte op het perron, terwijl hij naar zijn vrienden ging in de tunnel waar ze sliepen. Er was niemand, op een jongen van een jaar of zestien na. Ginny zag hoe Blue even met hem praatte terwijl hij zijn spullen pakte. Hij had haar onderweg van alles over die plek verteld: dat er geen meisjes bij hun groep waren en dat de anderen daar de hele winter geslapen hadden. Niemand viel hen daar lastig; het was een prima plaats om te schuilen als het buiten koud was. Even later stond hij weer voor haar met de tas en een slaapzak onder zijn arm. Die zag er versleten en smerig uit en ze stelde voor een nieuwe aan te schaffen. Hij rende meteen terug naar zijn vriend en gaf hem de slaapzak, die dankbaar werd aangenomen. Ze vond het een lief gebaar.

Ze gingen terug naar het appartement om aan het werk te gaan en Ginny bekeek de etiketten op de dozen. Ze had zich er nooit mee beziggehouden en ze besefte plotseling dat er veel zaken van emotionele waarde in moesten zitten. Er stond een doos met BABY-FOTO’S erop, een met HUWELIJK en op andere dozen die Becky had ingepakt stond niets. Daar begon ze mee. Ze was ontdaan toen ze foto’s van haarzelf, Chris en Mark in zilveren lijstjes zag, en wat snuisterijen uit hun woonkamer, waarvan sommige huwelijkscadeautjes waren geweest. In andere dozen zaten wat kussens van bont en een zachte plaid van kasjmier. Het waren dingen waarvan Becky had gedacht dat ze ze wel weer zou gebruiken. Er was een prachtig antiek kam-en-borstelsetje van schildpad dat Mark haar voor haar verjaardag had gegeven, in leer gebonden boeken die ze hem had geschonken, en een doos met Chris’ teddyberen en lievelingsspeelgoed, waar haar adem van stokte voor ze hem snel weer dichtdeed. Sommige dingen waren nog steeds te pijnlijk om mee geconfronteerd te worden. In de kamer stond ook een lege ladekast die ooit in de hal had gestaan, waarin ze de dingen kon opbergen die ze niet vaak gebruikte, maar bewaarde uit nostalgische overwegingen, zoals de babyfoto’s en het trouwalbum. Maar er waren ook veel spullen die ze met plezier uitpakte. Becky had goede dingen uitgekozen.

Die middag sorteerden ze bijna alles en ze besefte onder andere dat ze een boekenkast moest kopen voor haar favoriete boeken. Een aantal van de ingelijste foto’s had ze in de woonkamer neergezet. Ze had het gevoel dat ze die weer in haar leven kon toelaten. Blue’s levendige aanwezigheid was een buffer voor haar eenzaamheid en verdriet wanneer ze ernaar keek. Hij pakte elke foto voorzichtig op en keek aandachtig naar de gezichten van Mark en Chris, alsof hij hen wilde leren kennen door middel van die foto’s.

‘Wat was-ie leuk,’ zei Blue zacht terwijl hij de foto van Chris weer voorzichtig op haar bureau zette.

‘Ja, het was een schatje,’ zei Ginny met tranen in haar ogen en toen ze haar blik ervan afwendde, klopte Blue haar zacht op de schouder. Ze draaide zich naar hem toe terwijl de tranen over haar wangen rolden. ‘Dank je. Het is oké. Ik mis ze alleen zo vreselijk soms. Daarom ren ik steeds maar weer van hot naar her, van Afghanistan tot Afrika. Als ik daar ben, heb ik geen tijd om eraan te denken.’ Blue knikte alsof hij het wel begreep. Hij had zijn eigen manier om aan de herinneringen te ontsnappen, door voortijdig van school te gaan en overal weg te lopen. Maar ze wisten allebei dat hoe ver of hoe snel je ook vluchtte, je de pijn nooit helemaal kon ontlopen. Hij lag altijd op de loer en door een geluid, geur of beeld kon je er weer door worden overvallen.

Ze keek op haar horloge en zag dat ze nog net genoeg tijd hadden om de stad in te gaan. Blue’s kamertje was groot genoeg voor een eenpersoonsbed, een bureautje, een kast en een stoel. Zij wilde zelf die boekenkast en wat ze nog meer konden vinden dat ze leuk vonden. De winkel waar ze heen liepen lag in Lower East Side.

‘Hoe krijgen we al die spullen dan hier?’ vroeg Blue paniekerig.

Ze glimlachte. ‘Ik neem aan dat ze die wel bezorgen,’ zei ze op luchtige toon, wat hem aan het lachen maakte om zichzelf. Het was niet makkelijk geweest haar dozen uit te pakken en hij vond het vreselijk als ze huilde, maar ze leek ook vaak blij om een hoop oude spullen weer terug te zien.

Zodra ze de winkel in kwamen, keken ze enthousiast rond. Ginny vond een boekenkast die bijna antiek leek en die prima in de woonkamer paste. Ze kocht ook een nieuw bureau, zodat ze dat krakkemikkige geval dat ze had weg kon doen. Met haar eettafel was niets mis, maar ze kocht wel vier dezelfde stoelen en een iets versleten leren leunstoel die bij de relaxstoel paste. Het pronkstuk was echter een bank, bekleed met donkergrijze stof, die als showroommodel dienst had gedaan. Ze had niet meer zoveel meubels in één keer gekocht sinds ze haar huis in Beverly Hills had ingericht en dit leek in de verste verte niet op wat ze daar had aangeschaft, maar het paste precies bij haar huidige leven. Blue stond stomverbaasd rond te kijken.

‘Waar hou je van? Ouderwets? Modern? Wit? Grenen?’ Het raakte haar dat hij zo overdonderd was. Toen hij langzaam verder liep, werd hij haast onmiddellijk aangetrokken tot een stoere donkerblauwe jongenskamer, met een bed met een hoog hoofdeinde, een bureau en een kast. Zijn gezicht lichtte op bij het zien van een roodleren stoeltje. Ginny koos ook nog een stel lampen uit en een klein rood vloerkleed dat goed bij de stoel paste. Alles bij elkaar was het niet te kinderachtig en niet te volwassen – precies goed voor een jongen van zijn leeftijd.

Ze had nog wat prenten en posters uit haar oude keuken in de dozen ontdekt, die ze aan de wanden zou ophangen. De bontkussens die Becky voor haar gered had, zouden perfect staan op de nieuwe bank. Haar woonkamer bevatte nu vooral beige en grijze tinten. Ze had besloten haar slaapkamer te laten zoals die was, omdat het meubilair daar nog in redelijke staat was, en alles daar was bovendien wit. Daar paste een witte Mongoolse schapenvacht bij uit een van de dozen, die ze naast haar bed op de grond zou leggen. Haar hele appartement kreeg zo een enorme oppepper. Ze betaalde voor alles en regelde dat het de volgende dag bezorgd zou worden; voor een kleine bijbetaling zouden ze dan ook nog weghalen wat ze kwijt wilde – vrijwel alles eigenlijk. Ze hadden een productieve dag achter de rug.

Na hun winkelexpeditie stopten ze in Chinatown, aten een verrukkelijke reeks gerechtjes in een restaurant waar ze dol op was en gingen toen weer op weg naar huis. Blue wilde een film op tv zien, maar Ginny herinnerde hem eraan dat hij morgen weer naar school moest. Hij kreunde toen ze het zei, maar stak zijn handen in de lucht alsof hij zich overgaf.

‘Oké, oké, ik weet het.’

Toen hij die avond weer op de bank ging liggen die ze had opgemaakt voor de nacht, zei ze dat hij daar maar afscheid van moest nemen, want hij zou verdwenen zijn als hij morgen uit school kwam.

Dralend verliet hij de volgende ochtend het appartement, maar goed, hij ging tenminste. Ginny printte het inschrijfformulier voor de LaGuardia-school uit zoals ze haar hadden gevraagd. Terwijl ze wachtte op de bezorgers van de meubels las ze het aandachtig door en zag dat Blue inderdaad auditie zou moeten doen. Alle deadlines waren al enkele maanden verstreken, maar als ze hem na een gesprek toestonden een test en auditie te doen, had hij een kans. De decaan met wie Ginny had gesproken, had gezegd dat het enige tijd kon duren voor ze wisten of ze voor hem een uitzondering konden maken, en dat het van de baan zou zijn als Blue een slechte test of zwakke auditie deed. Hij moest voor de toelatingstest slagen zoals alle anderen, wat Ginny alleen maar redelijk vond. Ze liet het formulier op haar bureau liggen en stuurde Charlene een mailtje waarin stond dat hij weer bij haar terug was, om haar op de hoogte te houden.

Zodra het meubilair bezorgd werd, werd het even heel hectisch voor Ginny. Ze moest de bezorgers zeggen welke spullen verwijderd moesten worden en waar ze de nieuwe meubels wilde hebben. Toen die eenmaal op hun plaats stonden was het effect betoverend. Nadat de bezorgers vertrokken waren, gooide ze de kussens op de bank, wat perfect stond, en rolde de schapenvacht uit in haar slaapkamer. Ze had nog een paar kleurige fluwelen kussens voor op de bank en een lichtbeige van mohair voor in de leren stoel. Ze haalde nog meer foto’s tevoorschijn – van haar ouders, Becky, Mark en Chris – die ze overal neerzette; toen hing ze nog wat foto’s en posters op. De hutkoffer met oude reisstickers die dienstdeed als salontafel deed het nog steeds goed en ze legde er een paar tijdschriften bovenop. De vier identieke eetkamerstoelen waren een hele verbetering en ze vulde de boekenkast met haar boeken.

Daarna ging ze in Blue’s kamer aan het werk. Al die donkerblauwe meubels stonden geweldig en het rode kleed en de stoel voegden net genoeg kleur toe aan het geheel. Ze hing ook drie kleurige posters op, bevestigde de lampen die ze had gekocht en maakte het bed op. Haar appartement zag er opeens uit als een totaal ander huis.

Toen Blue thuiskwam van school sperde hij stomverbaasd zijn ogen open toen hij de woonkamer in liep.

‘Wauw! Van wie is dit huis? Het is net als in een van die programma’s waar mensen hun huis uit gaan, en dan komt er zo’n styliste en die zorgt dat het er fantastisch uitziet, en dan moeten die mensen huilen van geluk als ze hun huis weer terugzien.’

‘Dank je, Blue,’ zei ze lachend. Nieuwsgierig ging hij zijn kamer in en hij werd muisstil. Ze keek om een hoekje van de deur en zag hem met een blik van ongeloof midden in de kamer staan. De posters die ze had opgehangen deden het geweldig, de lampen waren aan en het bed was opgemaakt met schone lakens, een deken en een sprei, klaar om er vanavond in te stappen. Hij draaide zich om en keek haar aan.

‘Waarom doe je dit allemaal voor me?’ vroeg hij, nu hij zich opeens realiseerde hoeveel ze al voor hem had gedaan. Het had er in de meubelwinkel heel anders uitgezien. Nu voelde het opeens aan als een thuis, en voorlopig woonde hij nu echt bij haar.

‘Dat verdien je, Blue,’ zei ze zacht en ze klopte hem op de schouder, net zoals hij had gedaan om haar te troosten de dag ervoor. ‘Je verdient een fantastisch leven.’ Hij had haar leven onmetelijk verbeterd en nu had zij eindelijk ook een thuis, in plaats van een appartement dat vol stond met niet bij elkaar passende, scharrige meubels, waar ze even sliep tussen twee reizen in. Het had haar drie jaar gekost om de dozen vol vertrouwde dingen open te maken. Blue had haar de kracht gegeven dat te doen en het had haar geïnspireerd. Sommige dingen waren nog steeds pijnlijk om naar te kijken, maar ze had net genoeg foto’s neergezet om er niet door overmand te raken. Ze was er klaar voor ze weer in haar leven toe te laten.

Samen maakten ze het avondeten klaar. Ginny zette kandelaars op tafel en stak de kaarsen aan. Na het eten liet ze Blue de inschrijvingsformulieren van de LaGuardia-school zien. Hij keek er nerveus naar.

‘Ik denk nooit dat ik toegelaten word,’ zei hij en hij bladerde er verslagen doorheen.

‘Waarom laat je die beslissing niet aan hen over?’ vroeg ze rustig. Ze had die middag weer contact opgenomen en ze bleken bereid hem de test en de auditie te laten doen. Het was een enorme kans. Ze pushte hem verder niet, ze wilde hem niet overdonderen. Hij had nog huiswerk te doen die avond, dus liet ze hem verder met rust. Terwijl ze de vaat deed, bedacht ze hoe drastisch haar leven veranderd was sinds zijn komst. Ze keek de woonkamer in vanuit de keuken terwijl ze haar handen droogde en zag hem aan het werk aan de eettafel, zijn hoofd gebogen over zijn boeken. Het nieuwe meubilair stond geweldig in de kamer. Het geheel gaf haar een huiselijk gevoel en terwijl ze het tevreden bekeek, glimlachte hij naar haar.

‘Waar kijk je naar?’ vroeg hij opeens verlegen.

‘Ziet er goed uit, vind je niet?’ Het was zo fijn om iets met iemand te delen en erover te kunnen praten, om samen dingen te ondernemen. Hun levens waren precies op het juiste moment op elkaar gebotst. Ze had er geen moment meer aan gedacht om zich in de rivier te storten sinds die afschuwelijke nacht van de sterfdag van Mark en Chris, de nacht voor kerstavond. Nu had ze al die vertrouwde voorwerpen in haar kamer staan en ze had een jonge huisgenoot die haar nodig had en eindelijk wat kansen en een beetje geluk in zijn leven kreeg. Ze hoopte maar dat zij het hem kon geven. Alleen al de gedachte daaraan maakte haar leven de moeite waard.

Ze hing de theedoek weer aan het rekje en deed het licht in de keuken uit, terwijl Blue zijn huiswerk afmaakte.

Die nacht sliep hij voor het eerst in zijn eigen bed in zijn eigen kamer. Ginny sluimerde net in toen hij op de muur klopte. Ze was bang dat er iets mis was en kwam uit bed, maar toen hoorde ze hem roepen.

‘Dank je wel, Ginny!’

Ze glimlachte en ging zitten. ‘Graag gedaan. Welterusten!’ riep ze terug en ze glipte glimlachend weer tussen de lakens.

8

Het duurde even eer Blue zijn oude cijferlijsten bij elkaar had en de aanbevelingen die hij nodig had, maar met Ginny’s hulp vulde hij uiteindelijk de inschrijvingspapieren van de LaGuardia-school in, met een opstel hoeveel het voor hem betekende. De volgende dag leverde Ginny alles af bij de toelatingscommissie; Blue zou de week daarop auditie mogen doen.

Hij was er wel zenuwachtig voor. Ze deed alles wat ze kon om hem gerust te stellen zodat hij niet in paniek zou raken en ze beloofde met hem mee te gaan. Bovendien belde ze de directeur van zijn huidige school op, putte zich uit in verontschuldigingen voor zijn recente afwezigheid en legde nogmaals zijn situatie uit. Ze vertelde hem van zijn inschrijving op LaGuardia Arts en smeekte hem te doen wat hij kon om Blue bij de toelating te helpen. De directeur zei dat het erg lastig zou worden omdat hij zo vaak ongeoorloofd afwezig was geweest, maar hij moest toegeven dat zijn cijfers goed waren en dat hij het wel in zich had, dus uiteindelijk schreef hij een positieve aanbevelingsbrief voor hem. Hij zei tegen Ginny dat als Blue zijn cijfers op dit niveau hield bij zijn laatste toetsen, en hij de toetsen inhaalde die hij gemist had, hij in juni met goed resultaat de basisschool zou verlaten. Ginny sprak met Blue en legde er de nadruk op dat als hij naar LaGuardia zou gaan, hij het daar veel leuker en interessanter zou vinden dan op een gewone middelbare school. Maar dan moest hij wel een goed eindrapport hebben.

Ze liepen de straat uit en ze vroeg welke toetsen hij nog moest inhalen. In de vierenhalve maand dat ze hem kende, was ze heel snel de substituutmoeder van een tiener geworden, al was het een deeltijdtaak, aangezien ze drie van de vier maanden afwezig was geweest. Het was nog steeds een leerproces voor hen allebei.

Toen ze een kerk passeerden, stopte Ginny daar even om naar binnen te gaan, zoals ze meestal deed. Ze vond het prettig een kaarsje voor Chris en Mark aan te steken. Blue bleef geduldig buiten wachten, voor geen goud zette hij een voet in een kerk. Maar toen ze deze keer naar buiten kwam, leek hem iets dwars te zitten.

‘Waarom doe je dat?’ vroeg hij. ‘Dat geld komt alleen bij de priesters terecht, en dat is een stelletje huichelaars en vuilakken. Zij hebben dat geld nergens voor nodig.’ Hij zei het op een bittere toon.

‘Ik voel me er goed bij,’ zei ze eenvoudig. ‘Ik doe het niet voor de priesters. Het geeft me troost om een kaarsje te branden. Ik doe dat al sinds ik klein was.’ Hij reageerde daar niet op terwijl ze verder liepen en zij besloot door te pakken en hem te vragen waar die minachting voor priesters, kerken en religieuze zaken vandaan kwam. Zijn woede op de kerk was zonneklaar en zijn overduidelijke haat jegens priesters was op het furieuze af. Hij had gezegd dat zijn moeder in een koor zong, dus het was niet omdat hij niets van religie af wist. ‘Waarom heb je toch zo’n hekel aan priesters, Blue?’

‘Gewoon. Het zijn slechte mensen. Ze laten iedereen denken dat ze zo goed en vol begrip zijn, maar dat zijn ze niet.’

‘Zoals wie dan?’ Ze werd nu nieuwsgierig, hij was zo onvermurwbaar. ‘Heb je een nare priester meegemaakt toen je klein was?’ Ze vroeg zich af of het iets te maken kon hebben met de dood van zijn moeder.

‘Ja. Pastoor Teddy,’ siste hij met een woede die haar verbaasde. ‘Hij was de priester in de kerk van mijn tante. Hij speelde altijd met me in de kelder.’ Ze struikelde haast toen hij dat zei en probeerde de schok in haar stem te onderdrukken.

‘Hoe bedoel je, ‘‘speelde met me’’?’ vroeg ze, zo rustig mogelijk, al gingen plotseling de alarmbellen rinkelen. Het gaf aan hoeveel vertrouwen hij in haar had dat hij het haar vertelde.

‘Hij kuste me,’ zei Blue en hij keek haar recht in de ogen. ‘Hij wilde ook dat ik hem kuste. Hij zei dat God dat fijn zou vinden en wilde dat ik dat deed.’

‘Hoe oud was je toen?’

‘Weet ik niet meer. Het was nadat mijn moeder gestorven was, dus misschien was ik negen of tien jaar. Ik mocht op de piano spelen in de kelder waar kerkbijeenkomsten werden gehouden, maar hij zei dat ik in de problemen zou komen als ik het aan iemand vertelde, het moest een geheimpje blijven. Ik mocht niemand zeggen dat we daar soms heen gingen. Af en toe mocht ik de hele middag spelen, dan moest ik hem daarna kussen. Ik zou waarschijnlijk alles hebben gedaan om maar te mogen spelen op die piano. Soms zat hij op de kruk naast me, en dan kuste hij mijn nek en dan zat hij... je weet wel... zat hij aan m’n... Ik wilde dat niet, maar hij zei dat ik nooit meer terug mocht komen als ik hem dat niet liet doen.’

Ginny voelde zich duizelig worden, maar ze vermande zich. Het beeld dat hij schetste maakte haar misselijk. Ze wilde hem de essentiële vraag stellen, maar ze wist niet hoe ze dat moest inkleden zodat hij zich niet beschaamd zou voelen.

‘Deed hij... moest jij het met hem doen?’ vroeg ze ten slotte, zo neutraal en zakelijk als ze kon, terwijl ze ziedend werd op die priester die zoiets met hem had uitgehaald: een kind misbruiken en chanteren.

Blue schudde zijn hoofd. ‘Nee, dat niet. Ik denk dat hij dat wel wilde. Maar ik ben gestopt erheen te gaan voor hij het kon doen. Hij betastte me alleen, een paar keer... je weet wel... daar... En hij stopte zijn hand in mijn broek terwijl ik speelde. Hij zei dat hij het niet wilde, maar dat ik zo mooi speelde dat hij zich niet kon inhouden. Hij zei dat het mijn schuld was, dat ik hem uitdaagde, en dat ik goed in de problemen zou komen als ik het iemand vertelde. Hij zei dat ik dan zelfs in de gevangenis kon komen, net als mijn papa. Hij maakte me zo bang.

Ik wilde hem helemaal niet verleiden, of dat God boos op me werd, of naar de gevangenis, dus ik moest wel stoppen met pianospelen. Hij vroeg me fluisterend na de kerkdienst weer terug te komen, maar dat deed ik niet. Hij kwam ook bij mijn tante op bezoek na de dienst. Ze vond hem de fijnste man die er bestond, ze vond hem een heilige.’

‘Heb je ooit aan haar verteld wat hij bij je deed?’

‘Ik probeerde het een keer... Ik zei dat hij me kuste en ze riep dat ik een leugenaar was en dat ik naar de hel zou gaan als ik lelijke dingen zei over pastoor Teddy. De hel of de gevangenis, ik heb haar de rest maar niet verteld. Ze zou me toch niet geloofd hebben. Ik heb het nooit meer aan iemand verteld, behalve nu aan jou.’ Hij voelde hoeveel vertrouwen ze in hem had en het luchtte hem op het geheim te kunnen delen dat hij zeker vier jaar met zich had meegedragen.

‘Je weet toch dat het heel verkeerd was wat hij deed, hè, Blue? Dat er wat aan hém mankeerde en dat het totaal jouw schuld niet was? Je hebt hem niet in verleiding gebracht. Hij is een heel zieke man en hij wilde jou de schuld geven voor de slechte dingen die hij deed.’

‘Ja, weet ik,’ zei Blue, weer helemaal een kind terwijl hij haar doordringend aankeek. ‘Daarom zei ik ook dat priesters huichelaars en vuilakken zijn. Ik denk dat hij me alleen piano liet spelen zodat hij dan aan me kon zitten.’

Hij sloeg de spijker op zijn kop, dacht Ginny. Het was een afschuwelijk plan geweest om een onschuldig kind te verleiden, een totale schending van zijn vertrouwenspositie door zo in te grijpen in het leven van een kind. Het was afschuwelijk. Godzijdank had hij Blue niet verkracht. Dat had hij gemakkelijk kunnen doen in die kelder met niemand anders in de buurt. Het kwam bij haar op dat het voor andere jongetjes in de parochie misschien minder goed was afgelopen. Gelukkig dat de verleiding van de piano net niet groot genoeg was geweest voor Blue om de priester toe te staan hem verder te misbruiken. Ze hoopte maar dat het zo verlopen was.

‘Hij is een vreselijk mens, Blue. Mensen gaan naar de gevangenis als ze dit soort dingen doen.’

‘Ach nee, ze sturen pastoor Teddy heus niet naar de gevangenis. Iedereen is stapelgek op hem, net als tante Charlene. Ik ging altijd snel naar buiten als hij ’s zondags op bezoek kwam. Ik wilde niet bij hem in de buurt zijn. En ik zei altijd tegen mijn tante dat ik ziek was als ze naar de kerk ging. Na een tijdje vroeg ze maar niks meer en liet me thuisblijven. Ik ben nooit meer naar de kerk gegaan en dat gebeurt ook nooit meer. Hij is een walgelijke oude vent.’ Hij rilde bij de herinnering.

‘Het spijt me, Blue.’ Ze voegde eraan toe: ‘Het is niet goed dat niemand hiervan weet. Als hij het nu eens bij anderen doet?’

‘Dat deed hij volgens mij ook. Jimmy Ewald zei ook dat hij hem haatte. Ik heb hem nooit gevraagd waarom, maar ik kan het wel raden. Hij was twaalf en misdienaar en zijn moeder aanbad pastoor Teddy. Iedereen was dol op hem. Ze bakten altijd taarten voor hem. Tante gaf hem vaak geld, al kon ze dat beter voor haar kinderen gebruiken. Hij is een vuile boef.’ Te oordelen naar wat hij haar had verteld, vond ze dat het understatement van het jaar.

Ginny was stil op de terugweg naar hun appartement, piekerend over wat hij had verteld. Ze wilde hem niet van streek maken door meer te vragen, of dat hij zich zou gaan schamen dat hij het haar had verteld. Maar zij was tot in het diepst van haar ziel geschokt door de gedachte dat er een priester aan Blue had gezeten, toen hij negen of tien was. Je las dat soort dingen wel eens in de krant, maar het was nooit bij haar opgekomen dat zoiets was gebeurd met iemand die ze kende. Blue was kwetsbaar geweest: zijn moeder was gestorven, zijn vader zat in de gevangenis en zijn tante was helemaal ingepakt door die gestoorde priester. Geen wonder dat Blue geen voet in een kerk wilde zetten. Ze was diep geraakt dat hij het hele verhaal aan haar had verteld. Ze wilde er iets mee doen, maar ze wist niet waar ze moest beginnen en of het wel zo’n goed idee was. Ze hoopte bovendien dat hij haar het hele verhaal had verteld en dat hij inderdaad niet was verkracht door de priester. De gedachte daaraan maakte haar van streek. Wat hij verteld had was erg genoeg en kon zijn hele leven een trauma blijven. Het arme kind had zoveel alleen moeten dragen. Zijn vertrouwen in haar bleek daardoor zelfs een nog groter geschenk.

Ginny maakte wat te eten klaar en daarna werkte Blue verder aan een van zijn in te halen werkstukken voor maatschappijleer, over de impact van tv-reclame op kinderen. Ginny deed net of ze een boek las, maar ze werd steeds afgeleid door de gedachte aan wat hij haar had verteld over ‘pastoor Teddy’. Het beeld van Blue in de kelder van een kerk, pianospelend met de hand van de priester in zijn broekje, terwijl die hem betichtte van verleiding en dreigde met gevangenisstraf, spookte door haar hoofd.

Die nacht kon ze de slaap ook nauwelijks vatten, want dat beeld kwam steeds weer bij haar op. Blue had er die avond niets meer over gezegd en ze vroeg zich af of hij ook zo geplaagd werd door de herinnering, en of hij er soms nog nachtmerries van had. Hij had kwaad, maar kalm geklonken toen hij erover had verteld.

Toen Blue de volgende morgen naar school was gegaan, stond Ginny in gedachten verzonken voor het raam. Er was iemand die ze wilde bellen, gewoon om er over te praten. Kevin Callaghan was een oude vriend uit de tijd van haar nieuwsshow op tv; ze kenden elkaar al jaren en waren goede vrienden geweest. Maar net als bij iedereen van vroeger had ze de band met hem verbroken toen Mark en Chris gestorven waren en ze naar New York was verhuisd. Ze wilde geen enkele link meer met haar verleden hebben en ze hadden elkaar dan ook in geen drie jaar gesproken. Maar opeens kreeg ze er grote behoefte aan hem te bellen. Hij was de beste onderzoeksjournalist die er bestond. Als iemand wist wat te doen in zo’n geval, was hij het wel. Hij had vast een idee hoe anderen hiermee omgingen en wat de procedures waren. En hij zou weten wat dat mogelijk voor Blue zou betekenen. Ze wilde Blue niet nog meer last bezorgen, maar de vreselijke onrechtvaardigheid van het op die manier misbruiken van een kind, zorgde ervoor dat ze achter die priester aan wilde gaan, uit Blue’s naam. Ze wist niet of dat nu wel het beste was. Maar tot ze er meer vanaf wist, zou ze hem er ook niets over vertellen.

Ze wachtte tot het middaguur, want dan was het negen uur in L.A. en zou Kevin net op kantoor zijn, tenzij hij ergens een verhaal aan het natrekken was. Criminele zaken waren zijn specialiteit. Ze had het gevoel dat hij veel recente kennis had over kindermisbruik door de kerk. Een gesprek met hem zou veel emoties oproepen, omdat hij en Mark beste vrienden waren geweest. Haar hand beefde dus toen hij zijn mobiel opnam en ze zijn vertrouwde stem hoorde.

‘Kev? Met Ginny,’ zei ze een beetje schor. Het bleef lang stil.

‘Ginny wie?’ Hij herkende haar stem niet. Na al die tijd was het laatste wat hij verwachtte wel dat zij het zou zijn.

‘Ginny Carter. Aardig van je dat je me vergeten bent,’ plaagde ze hem en hij stootte een kreet uit toen hij besefte wie ze was.

‘Aardig van jou dat je me drie jaar niet gebeld hebt en mijn voicemails, e-mails en sms’jes genegeerd hebt!’

Hij had bijna een jaar geprobeerd met haar in contact te komen, maar had het uiteindelijk opgegeven. Hij had haar zus gebeld om te weten te komen hoe het met haar ging, en Becky had hem verteld dat ze een soort zombie was geworden, met niemand sprak, alle banden met het verleden had verbroken en nu voor een organisatie voor mensenrechten werkte in oorlogsgebieden over de hele wereld, en probeerde te worden doodgeschoten, tenminste, zo zag Becky het.

Het speet hem dat te horen, al klonk het geweldig dat ze dat werk deed. Hij had haar weer een aantal mailtjes gestuurd, ook op de sterfdag van Mark en Chris, maar ze had nergens op gereageerd, dus hij was er maar mee opgehouden. Hij dacht dat als ze hem ooit nog wilde spreken, zij hém wel zou bellen. Maar ook die hoop had hij al tijden geleden laten varen. En nu was ze er plotseling.

‘Het spijt me,’ zei Ginny berouwvol. Het deed haar veel zijn stem weer te horen – het leek of ze dichter bij Mark was, omdat die twee zo close waren geweest. Daarom had ze hem ook nooit geantwoord, het deed gewoon te veel pijn. Maar in dit geval was het anders: ze deed het voor Blue. ‘Ik probeerde de laatste drie jaar te vergeten wie ik was geweest. Tot nu toe werkte dat goed,’ zei ze eerlijk. Ze was geen echtgenote of moeder meer en in haar eigen ogen was ze zonder haar gezin haar hele identiteit kwijtgeraakt. Ze was gewoon een mensenrechtenmedewerker die van de ene naar de andere opdracht werd gestuurd op de meest godverlaten plaatsen van de wereld – ze voelde zich een zwakke afspiegeling van de Ginny die ze ooit was. ‘Ik heb je wel gemist, hoor,’ zei ze kalm. ‘Soms denk ik aan je, boven op een of andere bergtop en dan hoop ik het beste voor je. Ik ben in zoveel verbazingwekkende plaatsen geweest. Ik dacht dat ik het nooit aan zou kunnen, maar het heeft weer zin aan mijn leven gegeven.’ Niets anders had dat gedaan, tot ze Blue ontmoette. ‘Je zou me niet herkennen, ik heb in geen drie jaar make-up op gehad of mijn haar gekamd.’ Behalve voor die lezingen voor de Senaat, bedacht ze, toen had ze zelfs hoge hakken gedragen. De rest van de tijd zag ze eruit als een berooide liftster en het kon haar niets schelen.

‘Jammer, zeg,’ zei hij met een beetje spijt. ‘Je zag er altijd zo perfect uit. Maar ik wed dat het nu ook wel meevalt.’

‘Het is niet hetzelfde, Kev,’ zei ze aangedaan. ‘Het is allemaal anders, maar het is wat het is.’ Ze had er het beste van gemaakt en ze hielp andere mensen. Hij was een van de weinige kennissen die het volgens haar wel begreep, in tegenstelling tot haar eigen zus, voor wie ze een raadsel was en misschien altijd al was geweest. Daar begon ze nu achter te komen.

‘Gaat het wel goed met je?’ vroeg hij haar vriendelijk. ‘Ik wilde je vragen met me te skypen, maar ik zou waarschijnlijk in tranen uitbarsten. Ik heb jou ook gemist, weet je. Die dagen dat we altijd met z’n drieën waren zijn voorbij.’ Hij had een paar gepassioneerde affaires gehad en met een aantal vrouwen samengewoond, maar hij was nooit getrouwd. Ze besefte dat hij nu al vierenveertig jaar moest zijn.

‘Met mij gaat het prima,’ antwoordde ze. ‘Maar jij dan, ben je getrouwd?’

‘Nee, die boot heb ik gemist. Zoals het nu is voel ik me ook goed. De meiden schijnen jonger en jonger te worden. De laatste was tweeëntwintig, een weermeisje van een andere omroep, net van de universiteit. Een beetje beschamend is het wel, maar ik heb te veel lol om het op te geven.’ Hij was een erg knappe man en er dromden altijd vrouwen om hem heen. Zij en Mark hadden hem er vaak mee geplaagd.

‘Maar waarom kom je nu zomaar uit de lucht vallen?’ vroeg hij haar uiteindelijk. ‘Wilde je gewoon hallo zeggen?’ Hij kende haar beter dan dat en vermoedde dat er wel een reden zou zijn waarom ze hem belde. Ginny was altijd al ontzettend professioneel en gefocust geweest, zelfs als ze plezier hadden.

‘Ik zit met een interessante kwestie,’ gaf ze toe. ‘Ik heb een soort pleegkind. Hij is wees. Onze paden kruisten elkaar een paar maanden geleden, je zou kunnen zeggen dat ik zijn mentor ben. Hij is dakloos, dertien jaar oud en hij logeert nu bij me, net als een paar maanden geleden. Mijn zus denkt dat ik helemaal gek geworden ben, maar het is een geweldig kind, een slim joch. Ik probeer hem weer op het rechte pad te krijgen en hem op de middelbare school te plaatsen. Ik ben niet vaak in de stad, ik ben meestal drie à vier maanden onderweg voor SOS-HR. Dan ben ik weer een maand in New York, totdat me weer een andere opdracht wordt toegewezen. Ik probeer te doen wat ik kan voor hem als ik hier ben. Het is echt een erg leuk kind.’

Kevin wachtte tot ze klaar was; wat ze vertelde intrigeerde hem. Aan de ene kant kon hij zich niet voorstellen dat ze een dakloze tiener in huis had genomen, maar aan de andere kant had ze misschien zichzelf gered door weer iemand te hebben voor wie ze kon zorgen. Ze was zo’n fantastische vrouw en moeder geweest, maar sinds die fatale dag was ze het spoor bijster geraakt.

‘We liepen gisteren samen op straat en hij vertelde me iets waardoor mijn hart stilstond van schrik. We hebben het allemaal wel eens gelezen, de afgelopen jaren. Het is geen nieuw verhaal, maar nu gaat het om een kind om wie ik geef. Hij werd aangerand door een priester toen hij negen jaar was. Net als in een film, alleen erger omdat het echt is gebeurd. Donkere kelder, de priester die hem naar beneden lokt zodat hij daar op de piano mag spelen, zeggen dat het een geheimpje moet blijven of de priester zou in de problemen komen. Terwijl hij naast de jongen op de pianokruk zit, kust hij hem met zijn hand in het broekje van de jongen. Dan beschuldigt hij het kind ervan hem te hebben uitgedaagd, zodat de jongen denkt dat het zijn schuld is dat het gebeurde en dan bedreigt de priester hem ook nog met de gevangenis als hij het ooit aan iemand doorvertelt. Dat betekent veel voor een kind wiens vader al jaren in de gevangenis zit en van wie de moeder gestorven is. En zijn tante vindt de priester een heilige. Het kind probeerde het haar te vertellen, maar ze geloofde het niet.’

‘God, wat haat ik die kerels toch,’ zei Kevin kwaad. ‘Vooral omdat ik katholiek ben en weet dat er zulke priesters bestaan. Priesters die dit doen zijn als een steenpuist op de kont van de kerk. Ik walg van ze, ze geven de hele kerk een slechte naam. De kerk zou ze uit het ambt moeten zetten en ze achter de tralies moeten krijgen, in plaats van ze in bescherming te nemen.’ Maar het was vaak in het nieuws geweest dat deze misdrijven met de mantel der liefde bedekt werden door hoge geestelijken en de kerken onderling. Ze had aangevoeld dat Kevin de juiste man was om te bellen; het gaf haar een excuus om met hem te praten en hun vriendschap weer op te pakken. ‘Heeft hij die jongen verkracht?’ vroeg Kevin, geboeid door het verhaal en blij weer met haar te praten.

‘Ik geloof het niet, Blue zegt van niet, maar wie weet? Hij kan het verdrongen hebben. Hij was zo klein.’

‘Je zou met hem naar een jeugdpsycholoog kunnen gaan om te zien wat die te zeggen heeft. Die kan onder hypnose misschien wel wat uit hem krijgen. Als hij geluk heeft, was het ook niet meer dan een kus en een hand in zijn broek. Maar die vent heeft wel het vertrouwen van het kind geschonden; het is pure kindermishandeling en seksueel misbruik.’

Kevin reageerde er net zo heftig op als zij had gedaan; het was een opluchting er met hem over te praten. Het bevestigde alles wat ze er zelf over had gedacht.

‘Ik weet niet wat ik moet doen, Kev, of waar ik moet beginnen. Met wie moet ik erover praten? Welke instantie gaat daarover? Of moet ik het laten rusten? Als we die priester beschuldigen, wordt het alleen maar erger voor Blue. Of moet die vent koste wat kost gestraft worden? Ik heb er de hele nacht van wakker gelegen.’

‘Ik neem aan dat Blue dat kind is?’

‘Ja, hij heeft ongelooflijk blauwe ogen.’

‘Net als jij,’ herinnerde hij zich. Hij was altijd al in stilte verliefd op haar geweest, maar had er niets mee gedaan – ze was tenslotte de vrouw van zijn beste vriend. Nu was ze dat niet meer, maar voor hem had ze nog steeds het aura van onbereikbaarheid. Haar nu versieren, al waren ze al drie jaar verder, zou nog steeds als respectloos tegenover Mark aanvoelen. ‘Eerlijk gezegd, ik weet niet wat de procedure is,’ zei hij. ‘Ik ken de verhalen, zoals iedereen, maar meer weet ik ook niet. Waarom laat je me dat niet even uitzoeken? Dan heb ik tenminste opnieuw een reden om met je te kletsen,’ zei hij warm. Ze glimlachte.

‘Ik verdwijn nu niet meer van de radar,’ zei ze zacht. ‘Het gaat beter met me. Al ben ik over een paar weken weer ergens ver weg op veldwerk. Ik ben net terug uit Afghanistan.’

‘Shit. Toch niet waar die medische hulpverlener door een scherpschutter werd neergeschoten, hoop ik?’

‘Ik reed naast hem in de bergen. Zijn paard liep zij aan zij met het mijne toen hij beschoten werd. We werkten in hetzelfde kamp.’

‘Ginny, dat klinkt niet best. Je moet je leven niet meer zo in de waagschaal stellen.’ Het raakte hem dat te horen en hij stelde zich voor hoe radeloos Mark zou zijn geweest als hij had geweten in welk gevaar ze tegenwoordig af en toe verkeerde.

‘Wat moet ik anders?’ vroeg ze. ‘Dit geeft mijn leven tenminste een doel en betekenis, en ik ben nuttig voor andere mensen daar, en voor een kind hier.’

‘Ik heb het idee dat je nogal veel doet voor dat zwervertje. En je kunt hem niet meer helpen als je dood bent.’

‘Dat zegt hij ook. Maar ik hou van het werk dat ik doe.’

Kevin had veel mensenkennis en hij kreeg net als haar zus het unheimische gevoel dat ze sinds de dood van haar man en kind opzettelijk haar leven op het spel zette, misschien een neiging tot zelfmoord had. Dat kwam vaker voor in zulke gevallen, soms met tragisch resultaat.

‘We hebben het er nog wel eens over,’ zei Kevin praktisch. ‘Ik zal dat gedoe van die priester voor je uitzoeken. Weet je of hij nog steeds in dezelfde parochie aan het werk is?’

‘Ik was zo verpletterd door het verhaal, dat ik ben vergeten dat te vragen. Ik kan het wel uitzoeken, of het Blue vragen. Misschien weet hij het niet. Hij heeft sindsdien nooit meer een kerk vanbinnen gezien.’

‘Waarom zoek jij dan niet even uit of die vent daar nog steeds is of verplaatst is? Misschien zijn er klachten over hem ingediend. Dat zou handig zijn om te weten.’

‘Blue zei dat er nog een andere jongen is die die man haatte, hij neemt aan dat hem hetzelfde is overkomen. Die jongen was twaalf.’

‘Ga jij dan achter die info aan, dan zoek ik uit wat de procedure is als je iets dergelijks aan wilt geven. Die jongen van jou moet natuurlijk wel mee willen werken. Veel slachtoffers blijven liever in de schaduw en dienen nooit een klacht in. Zo komen die kerels er altijd mee weg. Iedereen is bang deining te veroorzaken. Nou ja, de meeste mensen dan, sommige niet, godzijdank. Ik bel je als ik meer weet. Ik hoor van jou waar die priester tegenwoordig uithangt.’

‘Ik bel je,’ beloofde ze. ‘En Kev... bedankt. Echt, bedankt. Het was fijn met je te praten.’

‘Ik laat je nu niet meer verdwijnen,’ waarschuwde hij haar. ‘Al verhuis je naar Afghanistan. Maar dat heb ik liever niet. Er moet hier iets zijn dat net zo zinnig is als op de andere helft van de wereld, waar je je leven op het spel zet.’

‘Dat denk ik niet. Ze hebben ons zo hard nodig op de plaatsen waar ik heen ga.’

‘Ik had nooit een Moeder Theresa achter je gezocht, je was zo betoverend op tv.’ Zij was inderdaad de stralende ster van een nieuwsshow geweest, en nu reed ze gesluierd op een muildier door Afghanistan.

Hij snapte niet precies waarom, maar ze leek zich er volledig voor ingezet te hebben, en dat baarde hem zorgen. Hij zou het liefst proberen haar om te praten, als hij kon. Maar hij wist hoe koppig ze was en hij betwijfelde of hij succes zou hebben. Ze liet het voorkomen of ze op een grote missie was, ook met dat jongetje. Hij bewonderde hoe ze zich voor hem inzette en hij vond dat ze gelijk had de zaak te onderzoeken. De jongen verdiende het gewroken te worden door de geestelijke achter tralies te krijgen. Kevin hoopte dat Ginny ermee door zou gaan. ‘Je hoort van me zodra ik iets weet. Kijk uit en gedraag je tot die tijd.’

‘Doe ik. Ik beloof het.’ Ze voelde zich wat beter toen ze had opgehangen. Hij was precies de juiste persoon geweest om te bellen.

Die avond vertelde ze er niets over aan Blue. Ze liet het rusten tot ze concrete informatie had. Ze wilde te weten komen welke achternaam pastoor Teddy had en of hij hier nog steeds diensten leidde, maar ze dacht die informatie wel via de parochie te kunnen achterhalen, als ze slim was. En ze wilde die engerd ook wel eens met eigen ogen zien.

Die avond in bed dacht ze er nog steeds over na, toen de telefoon ging. Het was Becky. Meestal belde ze nooit zo laat, hoewel het bij haar pas etenstijd was, en dan zat ze aan tafel met man en kinderen of was ze in de keuken bezig.

‘Is er iets?’

‘Papa is vandaag gevallen en hij heeft zijn arm gebroken,’ zei haar zus ontdaan. ‘Hij was alweer verdwaald. Ik denk dat het medicijn niet meer werkt. We hebben hem naar het ziekenhuis gebracht. Hij had geen idee wie ik was, nog steeds niet. Morgen gaat het misschien beter, bij daglicht, maar Ginny, je moet nu echt snel langskomen. Hij heeft niet het eeuwige leven en hij holt achteruit. Als je nu niet komt, en wacht tot je de volgende keer thuis bent, is hij volgens mij overleden. Zijn geest zeker. En al herkent hij je nu niet meer, hij heeft nog wel af en toe heldere momenten.’ Ze klonk alsof ze ten einde raad was en Ginny had medelijden met haar.

‘Het spijt me, Becky. Ik zal zien wat ik kan doen. Misschien kan ik dit weekend komen.’ Ze dacht er snel over na. Ze wilde geen verlof voor Blue aanvragen, ze wilde niets doen dat zijn eindrapport in juni in gevaar kon brengen. Ze vertelde Becky liever niet dat hij weer bij haar was ingetrokken. Maar ze vond het ook geen goed idee om hem voor het weekend in Houston Street onder te brengen – daar zou hij binnenkort nog lang genoeg moeten zitten. ‘Als ik kom,’ zei ze dus, ‘moet ik iemand meenemen.’

Haar zus schrok hoorbaar aan het andere eind van de lijn. ‘Heb je weer een relatie?’ Ginny had er nooit iets over gezegd.

‘Ja, maar niet zoals je dat denkt. Blue logeert weer bij me. Ik probeer hem op een muziekschool te krijgen. Hij doet volgende week auditie en heeft een gesprek, dus het weekend kan hij mee.’

‘O mijn god, niet weer! Wat denk je nu eigenlijk? Het laatste dat je nodig hebt is een wildvreemde tiener in je leven.’

‘Het gaat heel goed met hem.’

‘Is hij je pleegkind of zo?’ Ze had gewoonweg geen idee waar Ginny mee bezig was. Het leek wel alsof ze haar verstand kwijt was.

‘Nee, ik ben zijn mentor. Maar hij woont bij me zolang ik in de stad ben.’ Het idee stond zo ver van Becky af dat ze er niets van begreep. Niets van wat Ginny deed begreep ze. Maar ze was te moe om erover na te denken. De zorg voor haar vader was al zwaar genoeg. Ginny had tenminste gezegd dat ze naar L.A. kwam. Het was eigenlijk veel te laat, maar ze was blij dat ze haar eindelijk overtuigd had.

‘Ik wil je niet tot last zijn,’ zei Ginny beleefd, ‘vooral omdat we met zijn tweeën komen. We nemen wel een hotel.’

‘We hebben toch een logeerkamer en die jongen kan in Charlies kamer slapen, als hij zich tenminste gedraagt.’ Ze deed net of hij een kind uit de wildernis was. Ginny reageerde er maar niet op.

‘Hij is heel beleefd, ik denk dat je hem wel mag.’ Dat hoopte ze tenminste, maar hoe dan ook, ze bleven toch maar kort. Ze wilde vrijdagmiddag na schooltijd een vlucht nemen en zondag met de nachtvlucht teruggaan, zodat Blue maandagochtend weer gewoon naar school kon. Het was een korte weekendtrip. ‘Ik mail je welke vlucht we nemen,’ zei ze tegen Becky en even later hing ze op.

Ze stelde zich voor hoe verdrietig het zou zijn haar vader in zo’n toestand te zien. Bovendien was het de eerste keer in drieënhalf jaar dat ze Becky en haar gezin weer zou zien. Ze voelde zich nerveus worden en hoopte maar dat alles goed zou gaan.

De volgende ochtend vertelde ze Blue dat ze op reis gingen. Hij was in de wolken dat ze naar Californië zouden gaan. Ze legde uit waarom ze erheen gingen en vertelde dat haar vader oud en ziek was. Blue zei dat hij ernaar uitzag haar familie te ontmoeten, hij was echt enthousiast en dat vrolijkte ook haar weer op.

Nadat hij naar school was gegaan, bedacht Ginny dat ze zijn tante moest bellen. Gelukkig was ze thuis en nam ze direct de telefoon op. Ginny vertelde dat ze even naar L.A. ging en Blue mee wilde nemen.

‘Zou je een verklaring voor me willen ondertekenen?’ vroeg Ginny haar. ‘Hij is minderjarig en ik heb geen voogdij over hem. Als de luchtvaartmaatschappij me om papieren vraagt, wil ik niet dat ze denken dat ik hem ontvoer.’

‘Geen probleem,’ zei Charlene rustig en ze spraken weer af bij het Mount Sinai Hospital die avond, zoals ze al eerder voor de schoolformulieren hadden gedaan. Ginny stelde een brief op en die avond handelden ze het in twee minuten af in de cafetaria.

Charlene keek haar onderzoekend aan. Het was haar een raadsel waarom Ginny dit allemaal voor Blue deed, maar aardig was het wel. Ze nam aan dat Ginny eigenlijk een eenzame vrouw was, dat ze er zo open voor had gestaan Blue in haar huis en leven toe te laten.

‘Hoe gaat het met hem?’ vroeg Charlene toen ze naar buiten liepen.

‘Hij doet het geweldig,’ zei Ginny met een zelfverzekerde glimlach. ‘Hij doet zijn eindtoets in juni.’

‘Als hij het tenminste volhoudt,’ voegde Charlene eraan toe; ze had er ervaring mee. Ze had er nog steeds geen vertrouwen in dat hij ook netjes op school zou blijven.

‘Dat doet hij wel,’ zei Ginny vastberaden en ze lachten allebei. Ze popelde om de achternaam van pastoor Teddy te vragen, maar ze wilde geen argwaan wekken. In plaats daarvan vroeg ze haar gemoedelijk naar haar parochie en Charlene vertelde trots dat ze bij St. Francis hoorde. Om haar interesse erin te verklaren, legde Ginny uit dat ze Blue nog niet naar de kerk had meegenomen, maar dat ze dat wel van plan was.

‘Reken er maar niet op dat hij meegaat,’ zei Charlene veelbetekenend. ‘Hij heeft een hekel aan de kerk. Ik heb het maar opgegeven.’ Ginny vroeg zich af of ze zich zelfs maar herinnerde dat Blue haar had verteld dat de priester aan hem had gezeten. Het klonk eerder alsof ze hem verdacht van aanstellerij en leugens.

Ginny bedankte haar nogmaals voor het tekenen van de brief, Charlene ging weer aan het werk en Ginny nam een taxi terug naar huis, waar Blue net naar bed wilde gaan. Ze had reiskleding gekocht die ze voor de volgende dag al had klaargelegd: een nieuwe jeans, een kaki broek, drie poloshirts, een dun windjack, nieuwe hoge Converse-schoenen, nieuw ondergoed en sokken. Ze wilde hem alle kans geven haar zus voor zich te winnen. Met alleen nieuwe basketbalschoenen zou dat niet lukken – daarvoor was bij Becky heel wat meer nodig. Maar Ginny had er vertrouwen in dat Blue zich zou gedragen en zich staande zou houden bij haar familie in L.A. Hij vond de hele trip erg opwindend, al speet het hem dat haar vader zo ziek was.

‘Slaap lekker,’ zei ze en ze boog zich voorover voor een kus toen hij in bed lag. Ze had zijn koffertje al nagelopen. Hij had alles wat hij nodig had, ook een nieuwe pyjama.

‘Ik hou van je, Ginny,’ zei hij zacht terwijl ze hem kuste en ze lachte naar hem, verbaasd die woorden te horen. Het was zo lang geleden dat iemand dat tegen haar had gezegd, zeker een kind.

‘Ik hou ook van jou,’ zei ze glimlachend; ze klikte zijn lamp uit en ging naar haar slaapkamer om haar eigen koffer te pakken. Ze hoopte dat het weekend goed zou verlopen.

9

Ginny haalde Blue die vrijdagmiddag met een taxi op van school en reed direct door naar de luchthaven. Ze had die ochtend met Becky gebeld en het ging iets beter met hun vader. Charlenes toestemmingsbrief zat in haar handtas. Toen ze bij het vliegveld kwamen, gaven ze hun bagage af en gingen naar binnen. Ze wilde snel door de beveiliging gaan zodat ze rustig wat tijdschriften konden kopen.

‘Kan je die op het vliegveld kopen?’ vroeg Blue met een verbaasde blik. Toen besefte ze pas dat Blue nooit gevlogen had of zelfs maar op een vliegveld was geweest. Hij was nooit verder gekomen dan New York en de enige vliegvelden die hij kende had hij op televisie gezien.

‘Je kunt er van alles kopen.’ Ginny glimlachte naar hem toen ze in de rij voor de beveiliging stonden, en ze zei dat hij alvast de munten uit zijn zak moest halen, zijn riem af moest doen en zijn schoenen uit. Zijn laptop legde hij in een van de plastic bakken, Ginny deed hetzelfde met die van haar; haar schoenen en handtas gingen in een andere bak. Zonder probleem gingen ze door de poortjes en ze pakten alles weer uit de bakken. Blue keek zijn ogen uit bij dat ritueel. Dit was een machtig avontuur voor hem. Het speet haar dat ze niet meer tijd hadden, want ze had hem L.A. willen laten zien. Ze was een beetje nerveus om weer die kant op te gaan vanwege de herinneringen die ze aan de stad had, maar ze deed haar best haar aandacht op Blue te blijven richten.

Ze keken wat rond in de boekwinkel, waar ze een paperback en wat tijdschriften voor de vlucht kocht. Ze kochten kauwgom en snoep en stopten bij een souvenirwinkel. Omdat hij honger had na school, kocht ze een hotdog die hij opat voor ze naar de gate voor hun vlucht liepen. Ze had nooit zoveel gedaan op een vliegveld als nu. Gewoonlijk ging ze na de security meteen door naar haar vliegtuig, maar hij wilde alles zien. Hij straalde toen ze aan boord gingen en hun plaatsen opzochten. Ze liet hem bij het raampje zitten zodat hij naar buiten kon kijken. Nadat ze hun handbagage boven hun hoofd hadden weggeborgen en gingen zitten, keek hij haar zenuwachtig aan.

‘Hij gaat toch niet neerstorten, hè?’ vroeg hij.

‘Welnee,’ zei ze glimlachend. ‘Denk eens aan al die vliegtuigen die nu opstijgen en landen en vliegen op dit moment, overal ter wereld. Dat zijn er duizenden en duizenden. Wanneer heb je voor het laatst gehoord dat er eentje is neergestort?’

‘Weet ik niet meer.’

‘Precies. Dus ik denk dat het wel goed komt.’ Hij leek gerustgesteld. Ze liet hem zien hoe hij zijn stoelriem moest vastmaken, en hij was opgetogen toen hij hoorde dat er een film vertoond zou worden en dat ze een maaltijd zouden krijgen.

‘Kan ik bestellen wat ik wil?’ vroeg hij.

‘Ze laten je kiezen uit een paar dingen, maar voor een hamburger en frietjes zal je moeten wachten tot we aankomen.’ Het was ontroerend te zien hoe nieuw dit allemaal voor hem was en hoe spannend hij de take-off vond, en dat hij niet meer bang was dat de jumbo neer zou storten. Hij keek een tijdje uit het raampje en bladerde wat door een tijdschrift. Hij nam het kleine videoscherm aan toen hem dat werd aangeboden en koos de film die hij wilde zien. Ginny deed hetzelfde en ze deden allebei hun koptelefoon op. Hij was dol op al dat nieuwe en koos aandachtig wat hij wilde eten toen ze het menu kregen. Hij at terwijl hij naar de film keek en viel daarna in slaap. Ze dekte hem toe met de deken. Niemand had haar gevraagd waarom ze met hem reisde of zelfs maar of ze verwant waren.

Ze wekte hem voor de landing werd ingezet zodat ze de stad vanuit de lucht konden bekijken. Gefascineerd zag hij al die lichtjes en zwembaden beneden zich en hij lachte toen het grote vliegtuig de grond raakte en twee keer opveerde voor het over de landingsbaan naar de terminal taxiede. Blue had zojuist zijn eerste vlucht meegemaakt. Ze lachte breeduit naar hem. Ze was haast vergeten waarom ze hier waren – om haar vader mogelijk voor de laatste keer te zien. Het voelde aan als thuiskomen, al was ze zo lang weggeweest. Ze besefte dat L.A. toch altijd haar thuis zou blijven.

‘Welkom in L.A.,’ zei ze, toen ze zich tussen de reizigers in het gangpad voegden, wachtend om het vliegtuig te verlaten. Een paar minuten later stonden ze in de terminal en gingen ze op weg naar de bagageband. Ze had haar zus verteld dat ze een auto op het vliegveld zouden huren, dus ze hoefde hen niet te komen afhalen. Wachtend bij de balie van de autoverhuur hoopte ze maar dat Becky en haar gezin aardig tegen Blue zouden zijn. Ze wilde niet dat hij een onplezierige tijd zou krijgen, of zich ongemakkelijk zou voelen met de kinderen van haar zus. Zijn leven was in alle opzichten zo anders verlopen dan dat van hen. Zij vormden de typische familie uit de voorstad met een moeder, een vader, een huis, een zwembad, twee auto’s, drie kinderen en een hond. Nooit was hun iets naars overkomen. Hun kinderen deden het goed op school en Charlie, de oudste, was net aangenomen op de UCLA. Lizzie, de jongste, en Blue waren even oud. Ze kon zich niet voorstellen dat haar neef en nichtjes iets gemeen hadden met Blue, maar ze hoopte dat ze tenminste beleefd tegen hem zouden zijn.

Het autoverhuurbedrijf op het vliegveld gaf haar een splinternieuwe SUV, die Blue echt tof vond, en ze gingen op weg, de verkeersstroom van de snelweg in, richting Pasadena. Ze hadden een vlucht van vijf uur uit New York genomen en door het tijdsverschil was het nu acht uur in L.A. Iedereen was op weg naar huis of een restaurant. Het was zomers warm en het was spitsuur. Blue vond het allemaal geweldig en grijnsde van oor tot oor.

‘Ik ben zo blij dat ik mee mag,’ zei hij, haar verlegen aankijkend. ‘Ik was bang dat je me dit weekend in Houston Street achter zou laten.’ Hij was superblij dat ze dat niet had gedaan.

‘Ik dacht dat je het hier wel leuk zou vinden, al moet ik wel veel tijd doorbrengen met mijn vader. Maar hij slaapt ook veel, dus dan kunnen we toch een beetje rondrijden, dan laat ik je L.A. zien,’ zei Ginny. Met uitzondering van Beverly Hills. Daar wilde ze niet bij in de buurt komen, laat staan de straat zien waar ze had gewoond. Ze wilde niet herinnerd worden aan het leven dat ze eens had geleid.

‘Wat deed je toen je hier nog woonde?’ vroeg hij nieuwsgierig. Hij had daar nooit eerder naar gevraagd – hij wist dat het een gevoelig punt was. Hij had het nooit over Mark en Chris tenzij zij erover begon, en dat deed ze maar zelden, behalve nu en dan een terloopse opmerking over iets wat ze zich herinnerde, of iets wat een van hen had gezegd.

‘Ik was tv-verslaggever,’ beantwoordde ze zijn vraag terwijl ze voortkropen in de file.

‘Je bedoelt óp tv?’ Hij keek haar stomverbaasd aan. ‘Wauw! Dan was je een ster! Was jij zo iemand die achter de tafel zit of zo iemand die in de stromende regen onder een paraplu staat die binnenstebuiten waait en waar het geluid het opeens niet meer doet?’ Ze moest lachen om die beschrijving, die ze goed getroffen vond.

‘Ik was allebei. Soms zat ik achter de tafel met Mark. Hij zat elke dag achter de tafel. En soms vertelde ik het nieuws in de stromende regen. Gelukkig regent het hier niet zo vaak.’ Ze glimlachte naar hem.

‘Was het leuk?’

Ze dacht er even over na en knikte toen. ‘Ja, meestal wel. Het was leuk met Mark te werken. De mensen werden zo hysterisch als we ergens naartoe gingen, want ze herkenden hem.’

‘Maar waarom doe je dat nou niet meer?’ Blue keek haar aan toen ze antwoordde en hem een blik toewierp.

‘Het zou niet meer leuk zijn, zonder hem. Ik ben nooit teruggegaan nadat... Ik logeerde een tijd bij mijn zus. Toen vertrok ik, en ging ik voor SOS-HR werken, de wereld in.’

‘Maar als je op tv bent, gaat niemand je doodschieten. Je moet op een dag maar weer teruggaan.’ Ze zweeg even en schudde toen haar hoofd. Dat was een gepasseerd station voor haar. Zonder Mark had ze nooit door kunnen gaan, het zou ondraaglijk zijn geweest omdat iedereen haar met medelijden zou bekijken. Nu deed ze bij elke opdracht iets nieuws.

Na een uur rijden namen ze de Arroyo Seco Parkway-afrit naar Pasadena. Ginny reed door met bomen omzoomde straten met fraaie huizen aan weerszijden, daarna een kleine heuvel op en een oprijlaan in, naar een groot huis met een zwembad aan de zijkant. De twee poorten hadden ze voor hen open laten staan. Ze was vergeten hoe groot het huis was en hoe goed het bij haar familie paste. Een zwarte labrador kwam hun blaffend tegemoet en Blue keek zijn ogen uit. ‘Net als in een film,’ zei hij, met ontzag voor het huis, het zwembad en de hond.

Toen ze de auto uit stapten kwam Becky naar buiten om ze te begroeten en Ginny was opgelucht dat ze geen spat was veranderd. Ze was gekleed in een gestreept T-shirt, jeans en slippers. Ginny zag hoe ze Blue nauwkeurig opnam en koel naar hem glimlachte. Ze vond het maar niks dat hij zo’n plaats in Ginny’s leven had ingenomen en liet dit ook blijken. Maar hij scheen er niets van te merken en daar was Ginny blij om. Hij was veel te druk bezig de omgeving in zich op te nemen.

Becky’s haar had een donkerder tint blond dan dat van haar jongere zus; ze had het hoog opgestoken met een haarklem. Make-up had ze niet op, daar deed ze niet aan. Ze zag er niet anders uit dan de laatste keer dat Ginny haar had gezien. Op de middelbare school was ze aantrekkelijker geweest, maar sinds ze Charlie had gekregen was ze zeven kilo aangekomen en ze had nooit de moeite genomen die extra pondjes kwijt te raken. Ze droeg dezelfde gemakkelijke kleding en slippers die ze elke dag droeg. Ze noemde het haar uniform en omdat ze het zo druk had met de zorg voor haar kinderen en haar vader, kon het haar niet schelen hoe ze eruitzag.

De hond volgde hen naar binnen. Ze gingen de achterdeur in en kwamen uit in de keuken waar de drie kinderen aan de keukentafel zaten te eten: pasta, een grote salade en kippenvleugeltjes. Ginny kon zien dat Blue alweer honger had toen hij verlegen de keuken binnenkwam en aarzelend naar Becky’s kinderen keek. Margie was de eerste die opstond om haar tante te omhelzen en te zeggen hoe blij ze was haar weer te zien. Ginny stelde haar aan Blue voor. Ze vroeg zich af wat Becky over hem had verteld, maar Ginny stelde hem gewoon voor als ‘Blue Williams’ zonder enige uitleg over haar relatie tot hem. Vervolgens kwam Charlie haar omhelzen en Blue een hand geven. Ginny was verbijsterd hoe lang haar neefje was geworden – hij was langer dan zijn vader, zeker een meter vijfentachtig. En toen rende Lizzie op hen af, gaf haar tante een luchtkusje en keek Blue nieuwsgierig aan. Ze waren precies even oud en even lang, maar ze had lang blond haar, net als haar tante.

‘Hoi, ik ben Lizzie,’ zei ze tegen hem met een brede grijns. Ze bleek een beugel te dragen, waardoor ze wat jonger leek dan Blue, maar ze kreeg al een vrouwelijk figuur en in haar roze T-shirt en witte short leek ze hem te betoveren. ‘Wil je ook wat eten?’ bood ze aan en hij leek opgelucht. Hij voelde zich ongemakkelijk terwijl hij daar zo stond en hij keek Ginny aan of ze dat goed vond. Ze knikte en wees naar een stoel, waar Lizzie al een bord klaarzette met een blikje coke ernaast. Margie en Charlie vroegen aan Blue hoe de reis was geweest. Ze leken veel volwassener nu ze zestien en achttien waren. Blue voelde zich meteen thuis, terwijl Lizzie kwebbelde en hij pasta en kippenvleugeltjes opschepte.

‘Waar is papa?’ vroeg Ginny zachtjes aan haar zus.

‘Die ligt boven te slapen. Hij gaat meestal al om acht uur naar bed.’ Het was al bijna negen uur toen ze waren aangekomen. ‘Ik heb hem een pijnstiller gegeven. Zijn arm deed nogal pijn vandaag en ik denk dat het gips hem nogal in de weg zit ’s nachts. Hij staat helaas bij het krieken van de dag al op. Alan komt zo thuis, die tennist altijd na het werk.’ Nu ze hier was, vond Ginny het heel vreemd dat er nauwelijks iets veranderd was. Ze deden dezelfde dingen als toen ze vertrok, in hetzelfde huis. Zelfs de hond was dezelfde en hij herkende haar nog ook. De kinderen waren dan wel groter, maar verder was er niets veranderd. Aan de ene kant was dat geruststellend, maar aan de andere kant voelde ze zich nog meer uit de pas lopen. De laatste drie jaar was haar leven mijlenver verwijderd geweest van dat van hen; ze kreeg het idee dat ze van Mars kwam. Becky schonk twee glazen wijn in en reikte haar er eentje aan.

Ze lieten de kinderen in de keuken achter, liepen de tv-kamer in en gingen zitten. De zitkamer gebruikten ze alleen met Kerstmis en Thanksgiving, meestal zaten ze samen in de woonkeuken. In deze tv-kamer hing een enorme flatscreentelevisie boven de open haard, waar ze ’s maandags American football en in het weekend andere sportwedstrijden keken. Het waren allemaal sportfanaten. Becky en Alan waren goede tennissers, een sport die Ginny nooit onder de knie had gekregen, hoewel Mark een aardig spelletje mee kon spelen en soms met ze meeging. Alle kinderen zaten op diverse sporten – basketbal, voetbal, honkbal, volleybal – en Charlie was aanvoerder van het zwemteam op zijn middelbare school. Hij zou in juni waarschijnlijk cum laude slagen. Geen van hen was ooit blijven zitten, niemand had ook maar een onvoldoende gehaald. Becky was daar trots op, maar haar grootste trots was Charlie, die toegelaten was tot de UCLA.

‘Het is wel een schatje, die Blue,’ gaf Becky toe en haar zus beaamde dat.

‘Ja, dat is-ie, en slim ook. Het is bijzonder als je nagaat wat hij voor leven heeft gehad en hoe weinig hulp hij heeft gekregen. Als ik hem naar die middelbare school kan krijgen, zou dat hartstikke leuk voor hem zijn.’ Becky snapte nog steeds niet helemaal waarom Ginny al die moeite voor Blue deed, maar ze moest toegeven dat hij heel welopgevoed was toen hij aankwam. Hij had Becky bedankt dat ze mochten komen toen hij haar een hand gaf.

Toen ze weer naar de keuken gingen, kletste Blue met Lizzie over muziek en ze bleken van dezelfde popgroepen te houden. Ze liet hem iets op YouTube zien op de computer in de keuken en ze moesten er erg om lachen. Ze schenen veel gemeen te hebben. Charlie zei dat hij uitging. Becky drukte hem op het hart voorzichtig te zijn en toen hij wegreed, besefte Ginny dat hij nu zijn eigen auto had. Hij was echt volwassen geworden. Margie had ook haar rijbewijs, maar ze moest haar moeders auto lenen aangezien ze er zelf nog geen had.

Lizzie vroeg Blue of hij de gamekamer in de kelder wilde zien en zij en Margie namen Blue mee om te gamen. Het ging echt goed met Blue.

Toen Alan eindelijk thuiskwam schonk hij overdreven veel aandacht aan Ginny. Hij was blij haar te zien, al vond hij wel dat ze te mager geworden was. Haar gezicht was langer en hoekiger dan het was geweest en ze leek minder op Becky dan ooit.

‘Wat eten we?’ vroeg Alan toen hij een glas wijn voor zichzelf inschonk. ‘Ik heb honger als een paard.’ Hij was nog steeds een knappe man, ook met zijn tenniskleding nog aan.

‘Salade en sint-jakobsschelpen,’ zei Becky zelfverzekerd en ze legde de drie schelpen die ze die dag op de markt had gekocht in de magnetron. Becky organiseerde alles goed en snel, al ontbrak het dan aan een zekere charme. De sint-jakobsschelpen waren echter verrukkelijk en Alan schonk hen allemaal nog eens bij.

‘Fijn dat je eindelijk tijd had om eens langs te komen,’ zei hij een beetje scherp tegen Ginny. ‘De afgelopen jaren zijn niet makkelijk geweest voor je zus. Je bent precies op het juiste moment vertrokken.’ Hij zei het alsof ze opzettelijk haar verantwoordelijkheden had ontlopen, niet omdat haar man en zoon overleden waren. Er klonk een tikkeltje wrevel in door, dat Ginny echter meteen oppikte. Maar ze kon zich voorstellen hoe stressvol en ontwrichtend het moest zijn om voor hun vader te zorgen die nu bij hen woonde en dramatisch achteruitging. Ze snapte dat het ook het leven van de kinderen verstoorde.

Ginny hielp Becky met afruimen en ze gingen weer naar de tv-kamer waar Alan ook al zat. Er klonk opeens muziek ergens vandaan en Ginny glimlachte toen ze besefte wat het was.

‘Hé, goeie cd, schat. Net gekocht?’ zei Alan en Becky keek verbaasd op. Het was een medley van populaire songs.

‘Nee, ik ken het niet. Lizzie zal het beneden wel hebben opgezet.’

‘Kom, ik laat het jullie wel zien,’ zei Ginny en ze wenkte hen om haar te volgen. Ze gingen de trap naar beneden af, waar Blue achter de piano zat die ze daar voor feestjes hadden neergezet. Hij speelde alle liedjes die Lizzie hem vroeg te spelen en tussendoor wat stukjes Mozart om haar te plagen en aan het lachen te maken, voor hij uitbarstte in boogiewoogie, met de snelste vingers die ze ooit hadden gezien op hun piano.

‘Waar heeft hij dat geleerd?’ vroeg Becky in opperste verbazing, terwijl hij een prachtig stukje Beethoven speelde, voor hij weer oversprong naar een van Lizzies liedjes.

‘Hij heeft het zichzelf geleerd,’ antwoordde Ginny trots. ‘Hij speelt ook gitaar, componeert en kan muziek lezen. Hij heeft zich vorige week opgegeven voor de school voor kunsten en muziek in New York, LaGuardia Arts. Ik hoop dat hij wordt toegelaten. Muziek is zijn passie en hij heeft een onvoorstelbaar talent.’

‘Mijn god, het lijkt wel een wonderkind. Charlie heeft vijf jaar les gehad, maar hij kan alleen toonladders en de Vlooienmars spelen. Hij oefende nooit,’ merkte Alan op. Kijkend naar Blue achter de piano herinnerde Ginny zich het verhaal van pastoor Teddy in de kelder van de kerk, maar ze verdreef het uit haar gedachten. Blue vermaakte zich kostelijk en hij en Lizzie gingen zo goed met elkaar om alsof ze samen waren opgegroeid. Ze vond hem waanzinnig goed spelen; ook Alan en Becky waren onder de indruk. Zijn muzikale talent was onmiskenbaar en hij was duidelijk een aardige knul. Hij speelde een uur lang, gewoon voor de lol, en toen gingen hij en Lizzie naar boven om naar een film op de grote flatscreen te kijken, terwijl de volwassenen beneden bleven zitten op de oude, maar comfortabele bank.

Hun hele huis was afgestemd op comfort. Het was in geen enkel opzicht zo smaakvol als Ginny’s oude huis in Beverley Hills, maar het was perfect voor hun leven in Pasadena, dat altijd wat informeler was geweest dan dat van haar en Mark. Hun leven was vol glitter en glamour en dat was van hun huis af te lezen geweest. Ze waren natuurlijk bekend van tv, al presenteerden ze alleen maar een plaatselijke nieuwsshow. Mark was een topper geweest en verdiende ook erg veel. En Ginny had het ook altijd goed gedaan op de buis.

‘Becky heeft me verteld wat je allemaal voor Blue hebt gedaan,’ zei Alan. ‘Ik vind het bewonderenswaardig, Ginny, maar je mag niet vergeten wie hij is en waar hij vandaan komt. Je weet maar nooit met die daklozen.’ Ze vond Alan maar een opgeblazen kwast en ze ergerde zich aan wat hij zei. Becky knikte echter dat ze het ermee eens was.

‘Bedoel je nou dat je bang bent dat hij iets van me zal stelen of zo?’ Ze knikten allebei, zonder zich te schamen voor wat ze hadden gezegd.

‘Wees maar niet bang, ik kijk altijd elke dag zijn zakken na voor hij naar school gaat,’ zei Ginny sarcastisch. Ze was geschokt door hun opmerkingen waar hun bekrompenheid uit sprak.

‘Ik snap echt niet dat je hem in je appartement laat slapen. Waarom breng je hem niet naar een opvangadres? Daar is hij waarschijnlijk nog gelukkiger ook.’ Haar zwager had niet het flauwste benul waar hij het over had of hoe het er daar uitzag. Hij had beslist nooit een opvang voor daklozen vanbinnen gezien, en wie daar rondhingen.

‘Dag na dag worden er mensen in elkaar geslagen, gewurgd of beroofd in die opvangcentra, en vrouwen worden ook nog verkracht,’ zei Ginny kalm. ‘Ik heb hem bij een vrij goed aangeschreven daklozenopvang voor jongeren ingeschreven waar hij woont als ik weg ben.’ Als hij niet wegloopt, voegde ze er in gedachten aan toe. Ze walgde van de superioriteit die haar zus en zwager uitstraalden en hun vooroordelen over een jongen die ze niet eens kenden, hoe slim, beleefd en getalenteerd hij ook was. Ze hadden hem al direct veroordeeld, gebaseerd op hun zeer beperkte ervaring van een totaal beschermd leventje in een suffe voorstad. Gelukkig waren hun kinderen wat ruimdenkender dan zij; Lizzie en Margie hadden de grootste lol met hem. Voor Charlie was hij gewoon te jong, dus logisch dat hij was uitgegaan met zijn vriendin.

Ginny veranderde van onderwerp en ze gingen verder over haar werk voor de organisatie voor mensenrechten, waar ze ook zo hun bedenkingen bij hadden. Ze vonden het werk veel te gevaarlijk voor een vrouw, terwijl Ginny de wereld een klein beetje beter maakte en intens hield van het werk dat ze deed. In plaats van in te zien hoe avontuurlijk en moedig ze was om zich in te zetten voor zulk goed werk, vonden Becky en Alan het allebei belangrijker dat ze een nieuwe partner zou vinden, wat natuurlijk nooit zou lukken als ze steeds drie keer per jaar van vluchtelingenkamp bleef wisselen waar ze maandenlang leefde. Het belangrijkste vonden ze echter dat ze zich eens over dat schuldgevoel als overlevende heen zou zetten.

‘Ik wil helemaal geen andere partner. Ik hou nog steeds van Mark en dat zal ik waarschijnlijk altijd blijven doen,’ zei ze kalm.

‘Ik denk niet dat hij het eens zou zijn met wat je doet, Ginny,’ zei Alan ernstig. Ginny vond dat hij met deze opmerking echt te ver ging.

‘Misschien niet,’ gaf ze toe, ‘maar hij zou het wel interessant vinden. Hij heeft me ook weinig keus gelaten. Ik kon moeilijk in dat lege huis in Beverly Hills blijven zitten zonder hem en Chris om de rest van mijn leven huilend door te brengen. Dit is heel wat beter.’

‘Nou, we hopen toch dat je gauw een echte baan vindt.’ Hij sprak voor hen allebei en Becky liet hem begaan. Ze was inmiddels aan haar vierde glas wijn van deze avond begonnen, wat Ginny verraste – zoveel dronk ze vroeger nooit. ‘Wat is je volgende standplaats?’ vroeg Alan haar. ‘Weet je dat al?’

‘Het staat nog niet vast. Misschien India of Afrika. Ik ben blij met elke opdracht die ik kan krijgen.’ Alan rolde met zijn ogen en Becky schudde haar hoofd.

‘Heb je ook maar enig idee wat de risico’s daar zijn?’ vroeg hij haar, alsof ze daar nooit zelf aan had gedacht.

‘Ja,’ zei ze glimlachend. ‘Daarom sturen ze me ook naar zulke plaatsen, omdat ze daar problemen hebben en mensenrechtenmedewerkers nodig hebben die ze kunnen helpen.’ Ze kon zo langzamerhand wel een prof genoemd worden. Alan kon best gelijk hebben – Mark was vast geschrokken als hij had geweten wat ze nu deed. Maar het was heel wat beter dan zelfmoord te plegen door in de East River te springen, iets wat ze niet zo lang geleden had overwogen. Dankzij haar werk en het feit dat Blue in haar leven was verschenen, voelde ze zich nu heel wat beter dan ze zich de afgelopen drie jaar had gevoeld. Noch Alan, noch Becky had enig idee wat een tragedie het werkelijk was geweest, en wat erbij kwam kijken om zo’n ramp te overleven. Ze konden zich geen voorstelling maken hoe het was om in haar schoenen te staan, hoe zwaar het was om elke dag je bed weer uit te komen. Ze hoopte voor hen dat ze dat ook nooit te weten zouden komen.

Ze zaten nog even beneden tot Alan de trap opging om naar een tenniswedstrijd op de tv in hun slaapkamer te kijken. Becky nam Ginny mee naar de logeerkamer, zodat ze kon uitpakken. Blue zou bij Charlie op de kamer slapen. ‘Je denkt toch echt niet dat hij iets pikt, hè?’ vroeg Becky haar op een samenzweerderig toontje en voor het eerst sinds haar veertiende had Ginny zin om haar een klap te verkopen.

‘Hoe kun je nou zoiets zeggen, Becky?’ Ze wilde zeggen ‘Wie ben je eigenlijk?’, maar dat liet ze maar achterwege. Hoe konden ze zo kortzichtig en kleinburgerlijk zijn geworden dat ze ervan uitgingen dat een dakloze ook direct een dief was? Het was te triest voor woorden. ‘Nee, hij neemt heus niks mee,’ antwoordde ze. ‘Dat heeft hij bij mij ook nooit gedaan.’ Ze hoopte dat hij daar nu geen verandering in ging brengen. Ze zouden het haar nooit vergeven, maar ze was er niet bang voor.

Ze kusten elkaar goedenacht en Ginny pakte haar koffer uit in de stijlvol gebloemde logeerkamer. Blue stak zijn hoofd even naar binnen, op weg naar zijn bed – Lizzie had hem zijn kamer gewezen.

‘Ik heb zo’n lol gehad vanavond,’ zei hij met een glimlach, en helaas kon zij niet hetzelfde zeggen. Haar zus en zwager hadden haar alleen maar somberder gemaakt. ‘Ik vind Lizzie echt leuk, en Margie is ook wel aardig.’

‘Het zijn leuke meiden,’ was Ginny het met hem eens. ‘Misschien kunnen we morgen een oude zwembroek van Charlie voor je lenen. Ik ben vergeten er een voor je te kopen.’

‘Dat zou echt cool zijn,’ zei hij. Hij had het gevoel dat hij hier in Pasadena in de hemel terecht was gekomen. Ginny kuste hem goedenacht en hij verdween de gang in, op weg naar Charlies kamer. Ze sloot zacht haar deur en dacht aan haar vader. Ze wist dat het niet eenvoudig zou zijn om hem in zijn verzwakte toestand te zien.

Maar alles wat Becky haar in de afgelopen maanden had verteld, had haar niet voorbereid op zijn uitgemergelde gezicht en de lege blik toen ze hem de volgende ochtend zag. Ginny kwam naast hem zitten aan de ontbijttafel en hielp hem met eten, aangezien één arm in het gips zat en hij sowieso geen interesse in eten meer had. Ze voerde hem lepel voor lepel een kom havermoutpap en toen hij het ophad, draaide hij zich naar Ginny.

‘Ik ken jou toch?’ zei hij zwakjes.

‘Natuurlijk, papa. Ik ben het, Ginny.’ Hij knikte even – het leek of hij die informatie tot zich door liet dringen, en toen glimlachte hij naar haar.

‘Je lijkt op je moeder,’ zei hij met een stem die veel meer op die van vroeger leek. Ze zag de herkenning in zijn ogen en tranen welden op in de hare. Hij had gelijk, ze leek op haar moeder. Meer dan Becky. ‘Waar was je toch al die tijd?’ vroeg hij haar.

‘Ik ben een hele tijd weg geweest. Ik woon nu in New York.’ Dat was voor hem makkelijk te bevatten, ze had het maar niet over Afghanistan.

‘Je moeder en ik gingen daar vaak op vakantie naartoe,’ zei hij met een melancholieke blik en ze knikte.

‘Ik ben heel moe,’ zei hij toen tegen niemand in het bijzonder. Het was een bovenmenselijke prestatie geweest zich haar te herinneren, maar soms had hij van die heldere momenten, die echter net zo snel weer uitdoofden.

‘Wil je naar boven gaan om een dutje te doen, pap?’ vroeg Becky hem. Ze kende zijn routine, Ginny niet. Hij deed vaker een dutje na het ontbijt omdat hij altijd zo vroeg opstond.

‘Ja, graag,’ zei hij en hij stond wankelend op van tafel. Zijn twee dochters hielpen hem de trap op en lieten hem op zijn bed zakken. Hij ging languit liggen en keek naar Ginny. ‘Margaret?’ zei hij zacht. Het was haar moeders naam. Ginny knikte maar en slikte haar tranen in omdat ze besefte dat ze eerder langs had moeten komen. Toch had hij haar ten minste enkele minuten lang herkend. Hij sloot zijn ogen en even later viel hij zacht snurkend in slaap. Becky rolde hem voorzichtig op zijn zij zodat hij niet zou stikken, waarna ze hem alleen lieten en weer naar beneden gingen.

‘Gaat dat wel goed?’ vroeg Ginny bezorgd, nu ze doorkreeg waar Becky allemaal mee te kampen had. Het was een enorme verantwoordelijkheid om voor hem te zorgen. Hij kon sterven, stikken, vallen of ieder moment letsel op lopen. Op een goede dag kon hij zomaar het huis uit lopen en onder een auto komen, of verdwalen en zich noch zijn naam, noch zijn adres herinneren. Hij moest onophoudelijk in de gaten gehouden worden, iets wat Becky nu al twee jaar had gedaan.

‘O, voorlopig gaat het wel goed,’ verzekerde Becky haar, ‘maar dat duurt niet lang meer. Ik ben blij dat je langskwam dit weekend.’

‘Ik ook,’ zei Ginny en ze sloeg haar armen om haar zus heen en hield haar even vast. ‘Bedankt dat je zo goed voor hem zorgt. Ik had het niet gekund, al was ik hier blijven wonen. Je moet een bijzonder mens zijn om dit aan te kunnen.’ Becky had trouw voor hem gezorgd en daar was Ginny haar heel dankbaar voor.

‘Nou, ik zou niet kunnen doen wat jij doet,’ zei Becky. ‘Ik zou doods- en doodsbang zijn.’ Ze lachten allebei en gingen naar de kinderen aan de ontbijttafel. Het was een levendig stel en Charlie had de anderen net voorgesteld om met z’n allen naar Magic Mountain te gaan.

‘Hou je van achtbanen?’ vroeg Ginny aan Blue en hij knikte opgetogen.

‘Ik ben er gek op. Ik ben in de Cyclone op Coney Island geweest.’

‘Deze zijn heel wat groter,’ waarschuwde ze hem.

‘Mooi zo,’ zei hij met een grijns.

De hele groep vertrok even later. Charlie had Blue een zwembroek voor de waterglijbaan geleend en Ginny gaf Blue wat geld mee. De twee zussen ruimden de keuken op en Ginny schonk twee koppen koffie in. Ginny was bang dat Becky weer iets onaardigs over Blue zou gaan zeggen, maar dat viel mee. Even later liep Alan de keuken door met zijn tennisracket. Hij had een short en tennisschoenen aan en griste een haarband mee op weg naar buiten, roepend dat hij te laat was voor een wedstrijd.

‘Hij heeft me erg gesteund in de zorg voor papa,’ zei Becky terwijl ze van hun koffie nipten.

‘Het moet zwaar voor jullie allemaal zijn. Dat zie ik wel in, nu ik hier ben,’ erkende Ginny. ‘Je bent geweldig.’ Zelfs meer dan ze zich had gerealiseerd.

‘Ik heb nu een hulp voor overdag. Als ik haar niet had, kon ik nooit een seconde weg. Het is zo treurig hem zo te zien wegzakken.’ Het was een opluchting dat te kunnen vertellen aan haar zus. Ginny bedacht dat een welgemikte kogel van een scherpschutter een beter lot zou zijn dan langzaam wegzinken in vergetelheid. Haar vader was juist altijd zo intelligent en vitaal geweest. Het was hartverscheurend hem zo naar zijn levenseinde te zien afglijden. En als je goed naar hem keek, zag je wel dat hij niet lang meer te leven had. Het scheelde dat hij maar zelden pijn leed, op die gebroken arm na dan, maar hij leek zo verloren. ‘De kinderen zijn echt heel lief tegen hem en al weet hij meestal niet wie het zijn, hij geniet wel van ze. Dat is meer dan ik kan zeggen.’ Ze grijnsde naar haar zus. ‘Ik weet wel wie ze zijn en ik word soms knettergek van ze. Maar het zijn lieve kinderen.’ Ginny wilde zeggen dat Blue dat ook was, maar dat deed ze maar niet. Hij was geen familie. Maar ze had Chris niet meer om over op te scheppen, met al zijn overwinningen van een driejarige. Nu ze Becky’s kinderen had gezien voelde ze weer hoezeer ze dat miste en dat niets dat ooit zou kunnen vervangen.

De vrouw die hielp met de verzorging van hun vader kwam om twaalf uur, en Becky stelde voor uit lunchen te gaan. Ze gingen naar een leuk restaurantje een paar kilometer verderop, en ze aten en kletsten ontspannen. Toen ze terugkwamen, gingen ze bij het zwembad zitten. Alan was op de tennisclub blijven lunchen. De kinderen kwamen pas laat in de middag terug – ze hadden het fantastisch gehad in Magic Mountain. Blue zei dat hij twee keer had overgegeven, als bewijs hoe cool de achtbanen waren. Toen sprongen ze met z’n allen in het zwembad, ook Charlies vriendin kwam erbij.

Die avond stond Alan achter de barbecue, wat vaste prik was op zaterdag, en Becky had weer iets te veel wijn op. Ginny ging naar boven om even bij haar vader te zitten voor het eten, maar hij was diep in slaap. Becky besloot hem niet te wekken. Ze zei dat hij dan helemaal in de war zou raken. Langzaam maar zeker ontglipte hij hun, maar er was niets aan te doen, ook de medicijnen hadden geen effect meer op hem. Ginny werd er verdrietig van hem zo te zien en Blue vond het jammer voor haar. Hij zag hoe melancholiek het haar maakte.

Ze bleven met z’n allen in de achtertuin zitten na het eten, maar rond middernacht gingen ze naar bed. Ginny lag in het donker en dacht aan de anderen. Het was warm en ontroerend om met haar familie samen te zijn, maar ze voelde zich toch een vreemde eend in de bijt. Haar levenservaring verschilde gewoon te veel van de hunne, en wat ze ook zeiden, er was altijd weer die verborgen ondertoon van afkeuring. Al werd het niet uitgesproken, ze voelde het wel. Het maakte haar eenzaam. Ze voelde zich een verstotene.

Rond tweeën viel ze pas in slaap en ze stond vroeg op om een kop koffie voor zichzelf te maken. Ze was net gaan zitten om ervan te drinken, toen Kevin Callaghan haar belde. Hij dacht dat ze in New York was, waar het al halftwaalf was. Hij schrok dus toen ze zei dat ze ook in L.A. was en hij verontschuldigde zich dat hij haar zo vroeg belde.

‘Wat doe je daar?’ vroeg hij.

‘Ik ben mijn vader komen opzoeken dit weekend. Hij heeft alzheimer en ik heb hem niet meer gezien sinds...’ Haar stem stierf weg en hij begreep het.

‘Het spijt me, Ginny. Ik heb hem een keer ontmoet, lang geleden. Een geweldige vent. En een knappe man ook.’

‘Ja, dat was hij zeker,’ beaamde ze. Toen kwam Kevin ter zake.

‘Ik heb wat informatie voor je. Ik heb een maatje van me gebeld bij de politie. Een vrouw om eerlijk te zijn, ze is inspecteur van zedenzaken. Ze zei dat er twee kanten aan zitten. Ten eerste moet je naar de politie en die stellen een onderzoek in, en vervolgens moet je naar het aartsbisdom, de kerk dus. Maar als de politie overtuigd is van hun onderzoek, en gelooft dat Blue de waarheid vertelt, dan handelen zij de kerk voor je af. Vaak zijn er verschillende rapporten over een priester, dus dan hebben ze al wat aanwijzingen wie die vent die Blue heeft gemolesteerd kan wezen. Dat soort hufters heeft meestal meerdere kinderen aangerand over een bepaalde periode, niet maar eentje. Ze hebben vrije toegang tot die kleintjes en die ellendelingen maken er dan misbruik van.

Eerst moet je dus de Eenheid Kindermisbruik bellen en die zetten een onderzoek in gang. Ze vallen onder de officier van justitie van Manhattan. Die eenheid behandelt onderzoeken waar priesters bij betrokken zijn. Dus jij en Blue moeten daarnaartoe en dan gaat het balletje rollen. Maar voorlopig hoef jij niet naar een boze oude priester van het aartsbisdom. De politie doet dat voor je.

En het schijnt dat de kerk het gehad heeft met al die doofpotaffaires, dus je kunt bijna rekenen op medewerking van het aartsbisdom. Het is zeker het proberen waard en ik zou die man onmiddellijk aangeven. Laat hem doodvallen, na wat hij het kind heeft aangedaan, en waarschijnlijk andere jongens. Ik sms je het telefoonnummer van de Eenheid Kindermisbruik in New York.’

‘Wauw,’ zei Ginny, met ontzag voor wat hij in zo korte tijd te weten was gekomen. ‘Je bent goed, Callaghan. Respect.’ Ze had altijd al geweten dat hij goed was, daarom had ze juist hem gebeld. Ze had grote waardering voor hem als verslaggever.

‘Wat ga je nu doen?

‘Ik moet met Blue praten. Hebben we trouwens een advocaat nodig?’

‘Ja, maar nu nog niet. Eerst moet je de politie hun onderzoek laten doen. Als ze denken dat ze een zaak hebben, zullen ze die man vervolgen zoals in elke zaak van kindermisbruik. Doen ze dat niet, dan kun je wel een civiele zaak tegen het aartsbisdom opstarten, maar dan sta je een stuk zwakker. Wat je wilt is dat de Eenheid Kindermisbruik naar de officier van justitie stapt om hem te laten vervolgen. Dan sta je ook sterker met je civiele procedure.’

‘Ik vraag me af hoe traumatisch dit allemaal voor Blue zal zijn,’ zei ze voorzichtig.

‘Waarschijnlijk niet erger dan wat hij heeft doorgemaakt. En misschien voelt hij zich beter als hij iemand heeft die die vent te grazen gaat nemen, en als wat hij zegt bevestigd wordt. Het is juist erger als mensen het slachtoffer niet geloven of hun klacht wegwuiven. Dat is in het begin veel te vaak gebeurd. Nu deze toestand aan het licht is gekomen en overal bekend is, eist het Vaticaan dat de kerken medewerking verlenen en de daders niet de hand boven het hoofd houden. Ze verplaatsen ze namelijk van kerk naar kerk om het te verhullen.’

‘Ken jij een advocaat die bekend is met dit soort zaken?’

‘Nee, maar dat kan ik wel uitzoeken voor je. Ik weet zeker dat er een paar goede te vinden zijn. Kost een paar dagen, dat wel.’ Tot nu toe had hij haar geweldig geholpen met al die informatie. Hij was woedend om wat er was gebeurd met Blue, net als zij, en dat raakte haar. ‘Hoelang blijf je bij je zus?’

‘Tot vanavond. We nemen de nachtvlucht terug naar New York. We zijn hier vrijdag gekomen, Blue moet naar huis. Hij kan echt geen uur school missen, anders krijgt hij geen goed eindrapport in juni.’

‘Hij heeft maar geluk gehad met jou,’ zei Kevin.

‘Ik heb ook geluk gehad met hem,’ zei ze zacht.

‘Heb je tijd om te lunchen? Of zit je vast aan familieafspraken?’

‘Ik moet nog wat tijd met mijn vader doorbrengen, daarom ben ik hier. Maar ik kan er waarschijnlijk wel even tussenuit om koffie te drinken. Het probleem is dat ik in Pasadena zit, niet in de stad.’

‘Ik kan die kant wel op komen als je wilt. Ik ken een goed tentje voor croissants en cappuccino. Wat denk je ervan? Ik zou je graag zien.’

‘Ik ook,’ bekende ze. Bovendien was ze dankbaar voor de snelle research die hij had gedaan.

‘Het is nu halfnegen. Als ik je daar nu eens om halfelf zie?’ Hij vertelde haar welke koffiebar hij in gedachten had; het was maar een paar blokken van Becky’s huis.

‘Dan zie ik je daar,’ zei ze. Toen Becky een halfuur later de keuken in kwam, vertelde ze haar alles. ‘Ik ben niet lang weg. Ik wil hem alleen graag zien, het is zo lang geleden.’

‘Natuurlijk,’ zei Becky opgewekt. ‘Wil je hem hier niet uitnodigen? Kan best hoor.’

‘Ik zie hem liever in die koffiebar. Op die manier kan hij niet al te lang blijven, en dan ben ik zo weer hier. Hoe gaat het met papa vandaag?’

‘Ongeveer hetzelfde. Hij wilde niet opstaan. Ik wacht tot Lucy komt, misschien krijgt zij hem wel in beweging. Ze is er beter in dan ik en hij luistert naar haar. Hij is te veel aan mij gewend, hij zegt gewoon nee als hij moe is of niet in een goed humeur.’

Ginny ging even later naar boven om haar vader te zien, en vertrok om kwart over tien voor haar afspraak met Kevin. Ze zei tegen Blue dat ze even weg was om een vriend te ontmoeten, maar hij was aan het gamen met Lizzie en het maakte hem niet uit. Hij voelde zich helemaal thuis bij Becky’s kinderen – ze mochten hem graag en hadden hem meteen in hun midden opgenomen.

Precies om halfelf liep ze het koffietentje in; Kevin zat er al. Hij was niet te missen, hij stak een kop boven alle aanwezigen uit. Hij sloeg zijn armen om haar heen en omhelsde haar stevig.

‘Wat fijn je te zien,’ zei hij emotioneel. Hij vertelde haar niet dat hij Mark nog steeds elke dag miste en wenste dat hij hem zou kunnen bellen. Hij kon gewoonweg nog steeds niet geloven dat hij dood was.

Ze kletsten een halfuur over zijn baan, de laatste vrouw met wie hij een affaire had gehad, haar laatste trip voor SOS-HR en de volgende, en ze hadden het over Blue.

‘Ik hoop echt dat je die vent aanklaagt,’ zei hij. Het was duidelijk dat hij het meende.

‘Ik wil wel,’ zei Ginny eerlijk, ‘maar Blue moet het zeggen. Ik wil hem niet pushen, als hij zich er niet tegen opgewassen voelt. Het kost heel wat moed om het in een rechtszaak tegen een priester op te nemen.’

‘Hij zou het zijn hele leven kunnen betreuren als hij het nu niet doet. Iemand moet die kerel stoppen. Ze kunnen hem niet heen en weer blijven schuiven om hem te beschermen.’ Ze was het helemaal met hem eens. Ze praatten nog wat over koetjes en kalfjes en hij was echt blij haar weer te zien. ‘Ik wou dat je vaker deze kant op kwam,’ zei hij weemoedig. Hij had haar natuurlijk ook gemist.

‘Bel me als je ooit in New York bent,’ zei ze terwijl hij betaalde voor hun cappuccino’s, en ze stonden op om te gaan. Ze moest terug naar Becky’s huis. Ze wilde nog wat tijd met haar en hun vader doorbrengen voor ze die avond vertrok.

Kevin liep met haar mee naar haar auto en beloofde te bellen 0ver de naam van een advocaat, gespecialiseerd in zaken als die van Blue. Toen omhelsde hij haar lang. ‘Pas goed op jezelf, Ginny. Hij zou niet willen dat je daar ver weg je leven in gevaar brengt.’ Haar ogen vulden zich met tranen en ze knikte, even niet in staat een woord uit te brengen.

‘Ik weet niet wat ik anders moet doen, Kev. Er was helemaal niets meer. Nu heb ik Blue tenminste. Misschien kan ik het verschil in zijn leven maken.’ Dat was alles wat ze wilde.

‘Ik weet zeker dat je dat al gedaan hebt,’ verzekerde hij haar. Het was voor beiden een emotioneel moment.

‘Misschien kunnen we er een schadevergoeding voor hem uithalen. Dat zou fantastisch zijn voor zijn toekomst.’

‘Praat er met een advocaat over, maar begin bij die Eenheid Kindermisbruik. Mijn maatje zei dat ze geweldig zijn.’ Ze bedankte hem nogmaals en even later reed ze wuivend weg. Het was fijn geweest hem te zien; het speet haar dat ze er zo lang mee had gewacht, maar ze was er tot nu toe niet klaar voor geweest. Blue was degene geweest die haar dat zetje had gegeven waardoor ze hem weer kon ontmoeten.

De rest van de dag brachten ze door bij het zwembad. Haar vader sliep de hele dag door. Zelfs Lucy lukte het niet hem te wekken. Ginny zat even bij hem toen hij een paar minuten wakker was, maar hij had deze keer geen idee wie ze was en hij herkende haar niet; hij verwarde haar niet eens meer met haar moeder. Het deed haar pijn hem zo te zien en hij was weer diep in slaap toen zij en Blue die avond na het eten vertrokken. Ze gaf hem teder een kus op de wang en liep stilletjes de kamer uit, met tranen in haar ogen. Ze betwijfelde of ze hem ooit nog levend zou zien, maar ze was blij dat ze uiteindelijk nog op tijd was gekomen. Becky had gelijk gehad dat ze had aangedrongen.

Becky, Alan en de kinderen zwaaiden hen op de stoep voor het huis uit toen ze wegreden. Ginny was zwijgzaam op weg naar het vliegveld, en ook Blue was in gedachten verzonken. Hij had nooit eerder zo’n weekend met een normaal gezin doorgebracht, met een vader, een moeder en kinderen; mensen die het fijn vonden met elkaar om te gaan en op goede voet met elkaar stonden. Niemand gebruikte drugs, niemand was gewelddadig en niemand kende iemand die met de gevangenis te maken had gehad. Ze hadden alles wat hun hartje begeerde, zelfs een zwembad in de achtertuin – het was alsof er een droom werkelijkheid was geworden. Voor Blue was het een sprookjesweekend geweest, een geschenk uit de hemel.

‘Ik mag jouw familie wel, Ginny,’ zei hij zacht.

‘Ik ook, soms.’ Ze glimlachte naar hem. ‘Soms word ik helemaal gek van ze, en mijn zus kan wel een beetje bot zijn, maar ze bedoelt het goed.’ Ze waren uiteindelijk iets voor hem gaan voelen, zelfs Alan, die een tijdje met hem had gewaterpolood. Hun vooroordeel over zijn achtergrond was langzaam in rook opgegaan tijdens het weekend, doordat ze hem beter leerden kennen. Zelfs Becky zei dat het een aardige knul was en ze leek het nog te menen ook. Blue en Lizzie hadden elkaar beloofd elke dag met elkaar te sms’en. Daarvoor mocht hij Ginny’s mobiel gebruiken, en ze speelde met het idee om voordat ze weer uitgezonden werd een mobieltje voor hem te kopen, maar daar was ze nog niet helemaal uit. Lizzie hoopte dat hij spoedig weer zou komen, of dat ze haar tante in New York mocht opzoeken, zodat ze hem snel weer zag. Ginny had zelfs beloofd weer gauw langs te komen in L.A.

Het was donker in de cabine toen het vliegtuig aan de nachtvlucht begon, en Blue pakte Ginny’s hand.

‘Dank je wel voor het beste weekend van mijn leven,’ zei hij tegen haar en hij legde zijn hoofd weer tegen de stoel. Een halfuur later sliep hij al en ze legde een deken over hem heen voor ze zelf in slaap viel, op weg naar het oosten. Ze had gedaan wat ze had willen doen. Ze had haar vader gezien en had fluisterend afscheid van hem genomen, terwijl ze op haar tenen zijn kamer was uit gegaan.

10

Blue en Ginny landden maandagmorgen om kwart over zes op JFK Airport en namen een taxi naar de stad. Hij had de hele vlucht geslapen. Even na zevenen kwamen ze haar appartement binnen. Terwijl hij onder de douche stond, maakte Ginny zijn ontbijt klaar en hij ging op tijd naar school. Hij had die middag een schriftelijke toets, waar ze hem voor het weekend al mee geholpen had, en dinsdag zou hij een gesprek hebben op LaGuardia Arts en daarna auditie doen. Ze hadden dus een drukke week voor de boeg. Ginny moest onder andere naar het kantoor van SOS-HR om te praten over haar volgende opdracht. Om negen uur belde ze eerst de kerk van St. Francis en vroeg naar pastoor Teddy. Ze verontschuldigde zich dat ze zijn achternaam niet wist en vertelde dat ze een paar jaar geleden verhuisd was, maar nu weer was teruggekomen in de buurt en dat ze hem graag wilde spreken. Ze zei dat ze zoveel had gehad aan haar gesprekken met hem. De jonge priester met wie ze sprak was erg vriendelijk en wist direct wie ze bedoelde, hij beaamde dat hij een uitstekende priester en een geweldig persoon was.

‘Het spijt me dat ik u moet teleurstellen, hij is vorig jaar naar Chicago overgeplaatst. Maar u kunt natuurlijk altijd bij ons terecht, als u wilt,’ bood hij hulpvaardig aan.

‘Dank u vriendelijk,’ zei Ginny, een beetje beschaamd dat ze loog en dan nog wel tegen een priester, maar het was voor een goede zaak. ‘Ik kom snel een keertje langs. Weet u misschien hoe ik met hem in contact kan komen? Ik wil hem alleen even gedag zeggen en vertellen hoe het me vergaan is nadat we elkaar de laatste keer zagen.’

‘Natuurlijk,’ zei de priester. ‘Hij werkt in de kerk van St. Anne in Chicago en ik denk dat hij het leuk vindt weer van u te horen. We missen hem hier nog steeds.’

‘Ontzettend bedankt,’ zei Ginny weer en ze hing op. Ze kon in één dag heen en weer vliegen naar Chicago. Om een goede indruk te hebben van de man die Blue misbruikt had moest ze hem met eigen ogen zien. Ze geloofde Blue, maar ze wilde weten of pastoor Teddy echt zo’n onbetrouwbaar sujet was.

Daarna vertrok ze naar het kantoor van SOS-HR en praatte de rest van de ochtend met Ellen Warberg over haar volgende opdracht. Het zag ernaar uit dat het deze keer India zou worden, al lag er nog niets vast. Ginny zou dan begin juni moeten vertrekken, dus had ze nog een paar weken in New York voor er een definitieve beslissing over genomen werd. Syrië had een tijdje geleden tot de mogelijkheden behoord, maar daar werd het steeds gevaarlijker, dat was nog onzeker. Ellen zei bovendien dat ze deze keer waarschijnlijk voor twee maanden werd uitgezonden, korter dan normaal. Ze waren bezig de medewerkers in de risicogebieden sneller af te lossen en de opdrachten korter te maken, wat haar goed uitkwam in verband met Blue. Omdat haar volgende reis nog niet definitief was, hoefde ze nog geen voorbereidingsrapporten te lezen. Ze verliet het kantoor dan ook met lege handen, waardoor ze meer tijd met Blue kon doorbrengen.

Die avond namen ze dan ook zijn plannen voor de auditie van de volgende dag door. Hij wilde iets van Chopin spelen en het was hem gelukt om dat af en toe te oefenen op de piano op school. Hij had ook wat andere dingen in zijn hoofd, voor het geval ze wat populairder materiaal wilden horen. Hij was opgewonden en een beetje zenuwachtig, maar hij kreeg gelukkig een sms’je van Lizzie op Ginny’s mobiel, met de boodschap dat ze hem miste en hoopte dat hij veilig was thuisgekomen. Hij was blij van haar te horen en stuurde haar wat muziek die ze via iTunes kon downloaden.

Ginny kreeg een mailtje van Kevin met de naam van een advocaat, waarin hij haar vroeg hem te bellen zodat hij wat kon vertellen over deze jurist. Ze belde zodra ze in haar slaapkamer was. Blue hoefde het gesprek niet te horen en ze wilde hem ook niet afleiden van de auditie van de volgende dag.

‘Hij is de perfecte man,’ zei Kevin toen ze hem belde. ‘Hij is een ex-jezuïet en voormalig priester. Hij is een expert in kerkelijk recht en heeft vier jaar als jurist in het Vaticaan gewerkt. Misbruikzaken zijn zijn specialiteit. Ik heb met twee advocaten gepraat vandaag en zij zeiden dat hij de beste is; bovendien zit hij in New York.’ Hij heette Andrew O’Connor en Kevin gaf haar zijn kantoornummer, zijn e-mailadres en zijn mobiele nummer. ‘Laat me weten hoe de zaken lopen. Heb je de Eenheid Kindermisbruik al gebeld?’

‘Ik praat er morgen met Blue over na zijn auditie. We hebben een boel te doen deze week.’

‘Hou me op de hoogte,’ zei Kevin. Zo te horen had hij het druk en even later hingen ze op. Ze had nu alles wat ze nodig had, een afdeling van de politie en een advocaat. Donderdag zou ze naar Chicago vliegen om pastoor Teddy eens te bekijken. Dankzij Kevin viel alles op zijn plaats.

Blue was nogal gespannen de volgende ochtend bij het ontbijt. Ginny ging met hem mee in de metro naar LaGuardia Arts. De school lag midden in Lincoln Center en Blue keek wat ongerust toen zij het gebouw binnenliepen. Het was een indrukwekkende ruimte en hordes jonge mensen stroomden de hal door, pratend en lachend op weg naar hun klaslokalen. Het was opwindend hier alleen maar te zijn. Op de prikborden overal in de hal hingen intekenlijsten voor audities voor speciale gelegenheden.

Ginny en Blue gingen naar de receptie en ze vertelde dat ze hier waren voor een gesprek en een auditie. De receptioniste keek verbaasd op, aangezien die nooit voorkwamen in deze tijd van het jaar. Ze belde dus iemand van het toelatingskantoor en glimlachte geruststellend naar hen.

‘Je wordt over een paar minuten opgeroepen,’ zei ze en ze gingen zitten wachten. Blue zag eruit alsof hij het liefst het gebouw uit zou stormen. Ginny probeerde hem af te leiden en eindelijk riep de receptioniste zijn naam en wees hen de weg naar het kantoor. Daar praatte een jonge vrouw van de toelatingscommissie een tijdje met Blue en vertelde hem van alles over de school. Ze bleek daar zelf op te hebben gezeten en dat was de leukste tijd van haar leven geweest. Nu speelde ze ’s avonds in een orkest en werkte drie dagen per week bij de toelatingscommissie.

Ze vroeg hem waarom hij zich zo aangetrokken voelde tot muziek en hij vertelde dat hij zichzelf piano had leren spelen en muziek had leren lezen, wat ze bijzonder vond. Het gesprek verliep goed. Daarna moest Ginny in de lobby wachten terwijl Blue zijn auditie deed. Er was haar verteld dat de auditie twee à drie uur zou duren, dus ze had een boek meegenomen om iets omhanden te hebben. Ze wilde het gebouw niet uit voor het geval hij haar nodig had. Toen hij eindelijk de zaal uit kwam, zag hij er uitgeput en versuft uit.

‘Hoe ging het?’ vroeg ze hem, zo kalm en geruststellend als ze kon, hoewel ze eigenlijk te nerveus was geweest om te lezen – ze had geduimd dat alles goed zou gaan. De auditie had veel spanning opgeleverd waaraan hij niet was gewend.

‘Ik weet het niet. Ik speelde het stuk van Chopin voor ze, en toen vroegen ze me iets te spelen wat ze zelf uitkozen. Er was een stuk dat ik nooit eerder had gehoord, van Rachmaninov. Daarna Debussy en toen speelde ik wat Motown. Ik denk niet dat ik word toegelaten.’ Hij keek haar wanhopig aan. ‘Ik weet zeker dat iedereen hier beter speelt dan ik. Er zaten vier mensen in die zaal en ze maakten allemaal aantekeningen,’ zei hij, nog steeds zenuwachtig.

‘Nou, je hebt in elk geval je best gedaan. Meer kun je niet doen.’ Ze liepen het gebouw uit; het was lekker zonnig. Ze hadden hem verteld dat hij in juni bericht zou krijgen, omdat ze een paar weken nodig hadden om hun uitslag te bepalen. Ze moesten zeker weten of hij hier zou passen, en of zijn vaardigheden voldoende waren om hem tot een geschikte kandidaat te maken, vooral omdat hij nooit echt muziekles had gehad. Ze hadden hem ook laten weten dat er negenduizend inschrijvingen waren geweest voor zeshonderdvierenzestig plaatsen. Blue was ervan overtuigd dat hij het nooit zou halen, maar Ginny bleef optimistisch. Ze namen een taxi en ze kocht nog snel een sandwich voor hem voor ze hem bij school afzette. Hij had een rekentoets die middag. Er rustte veel druk op zijn schouders deze dagen, maar over zes weken zou het allemaal voorbij zijn. Ze vond het vreselijk dat ze niet in New York kon zijn bij zijn afscheidsfeest van de basisschool, maar er was niets aan te doen, tenzij haar opdracht om de een of andere reden werd uitgesteld, waar het niet naar uitzag. Als het in één gebied niet lukte, zouden ze haar immers gewoon een andere regio toewijzen.

Toen Blue die avond thuiskwam, zat hij nog steeds over die auditie in. Hij zag er zo hondsmoe uit dat ze besloot het niet over de Eenheid Kindermisbruik te hebben en nog een dagje te wachten.

Dus woensdagavond na het eten sneed ze het onderwerp pas aan. Ze vertelde hem alles wat ze van Kevin had gehoord en ook dat ze de volgende dag naar Chicago zou gaan om pastoor Teddy te spreken.

‘Ga je dan over mij praten?’ vroeg Blue angstig. ‘Hij zei dat ik naar de gevangenis ging als ik het iemand vertelde.’

‘Hij kan je helemaal niet naar de gevangenis sturen, Blue,’ zei ze kalm. ‘Je hebt namelijk helemaal niets verkeerds gedaan. Híj is degene die naar de gevangenis gaat als we dit doorzetten en de politie inlichten, maar dat ligt helemaal aan jou. We kunnen er iets aan doen, of we kunnen het gewoon laten rusten als het te veel voor je is en je hem niet wilt aangeven. Jíj neemt de beslissing, Blue. Ik sta achter je, wat je ook kiest.’ Ze probeerde neutraal te klinken, zodat hij zich vrij voelde zijn eigen keuze te maken.

‘Waarom doe je dit toch?’ Blue keek haar aandachtig aan.

‘Omdat ik je geloof en omdat hij een vreselijk slechte man is. Ik denk dat het juist is dat we hem aangeven bij de politie. Zo iemand moet worden gestopt voor hij meer jongens gebruikt. Maar ik wil hem eerst eens even zien. En ik zal het absoluut niet over jou hebben.’ Hij leek gerustgesteld, want hij wist dat hij Ginny kon vertrouwen.

‘Misschien doet hij het nu niet meer,’ zei Blue voorzichtig. Ze zag wel dat hij bang was en daar een goede reden voor had, gezien de manier waarop de priester hem had bedreigd. ‘Wat vind je dat ik moet doen?’ Hij was allang blij dat ze hem geloofde.

‘Ik denk dat je moet doen wat je wilt. Je hoeft nu nog niet te beslissen of je aan de politie wil vertellen wat er is gebeurd. Je mag er best even over nadenken.’ Hij knikte en ging tv-kijken tot hij naar bed moest. Hij leende Ginny’s mobieltje om een tijdje met Lizzie te sms’en, maar hij zat er nog duidelijk mee in zijn maag. Ginny wist dat hij alle mogelijkheden rond pastoor Teddy door zijn hoofd liet gaan.

Hij zei er de volgende ochtend niets over en vrolijk en goedgehumeurd vertrok hij naar school. Kort daarop vertrok Ginny naar het vliegveld om de vlucht van halfelf naar Chicago te pakken. Een uur na de landing was ze al bij St. Anne’s. Ze liep het kantoortje van de pastorie binnen en vroeg pastoor Teddy te spreken. De secretaresse zei dat hij in het ziekenhuis de laatste sacramenten aan het toedienen was, maar dat hij over een halfuur wel terug zou zijn. Terwijl ze wachtte, stelde ze zich hem voor en herinnerde zich wat hij Blue had aangedaan. Als ze daar alleen al aan dacht, kreeg ze een knoop in haar maag. Terwijl ze daar zat kwam een lange, knappe priester het kantoortje binnen. Hij moest een jaar of veertig zijn en hij straalde warmte en innemendheid uit, echt zo iemand aan wie je al je problemen zou willen toevertrouwen en die je als beste vriend zou willen hebben. Hij maakte een grapje met de secretaresse, keek zijn berichten na en na een gebaar van de dame achter het bureau draaide hij zich om en zag Ginny.

‘U wilde mij spreken?’ vroeg hij haar met een glimlach. ‘Het spijt me dat ik u heb laten wachten. De moeder van een van de dames uit de parochie is ziek. Ze is zesennegentig jaar, heeft vorige week haar heup gebroken en wilde dat ik de laatste sacramenten toediende. Maar ik weet zeker dat ze mij nog overleeft.’ Hij was een van de knapste mannen die ze ooit had ontmoet en zijn hele verschijning wekte vertrouwen.

‘Bent u pastoor Teddy?’ vroeg ze hem met een verbaasde blik. Ze was vergeten Blue te vragen hoe de priester eruitzag en had hem zich altijd oud, dik en griezelig voorgesteld. In plaats daarvan bleek het een energieke, charmante, aantrekkelijke man te zijn, wat eigenlijk wel zo verraderlijk was. Alles aan hem was zo warm, zo uitnodigend; ze kon heel goed begrijpen dat een kind hem blind vertrouwde. Hij zag eruit als een lieve, knuffelige teddybeer – hij deed zijn naam eer aan.

‘Jazeker,’ bevestigde hij. ‘Zullen we naar mijn kantoortje gaan?’ Het was een prettige, zonnige kamer met uitzicht op de kerktuin, met waterverfschilderijen en een klein kruis aan de muur. Hij droeg een priesterboord en een eenvoudig zwart pak. Er was niets intimiderends of duisters aan hem of zijn omgeving.

Ze twijfelde echter voor geen seconde aan Blue. Ze wist zeker dat hij de waarheid had verteld, hoe charismatisch die pastoor Teddy er ook uitzag. Hij was een grote, stevige Ier, en terwijl zij ging zitten vertelde hij dat hij in Boston was opgegroeid. ‘Hoe kent u mij? Heeft iemand u iets over me verteld?’

‘Ja, eerwaarde,’ zei Ginny en ze keek hem aandachtig aan. Ze wilde zo veel mogelijk over hem te weten komen. ‘Een vriend in New York. Ik zocht u op in St. Francis en ze vertelden me dat u tegenwoordig hier werkt. Ik ben hier twee dagen voor zaken, dus ik dacht: ik ga even langs.’

‘Ik prijs me gelukkig,’ zei hij en hij glimlachte. Ze begreep nu ook waarom Charlene zo dol op hem was. Zijn onschuldige en meelevende optreden werkte uitstekend. ‘Kan ik u helpen, mevrouw...? Sorry, ik had uw naam niet opgevangen.’

‘Virginia Phillips,’ zei ze – haar meisjesnaam.

‘Ben je getrouwd, Virginia?’

‘Ja, eerwaarde.’

‘Die man boft maar.’ Hij glimlachte weer naar haar. Toen vertelde ze hem dat ze dacht dat haar man een affaire had en dat ze niet wist wat ze daaraan moest doen. Ze wilde hem niet kwijt, maar ze wist zeker dat hij verliefd was op een ander. Pastoor Teddy raadde haar aan te blijven bidden en geduldig en liefhebbend te zijn, dan zou alles over een tijdje weer op zijn pootjes terechtkomen. Hij zei dat de meeste huwelijken af en toe van die hobbels hadden, maar als ze standvastig bleef zou het weer goed komen. Al de tijd dat hij tegen haar praatte, drong het tot haar door dat hij zowel koele, boosaardige ogen had als de warmste glimlach die ze ooit had gezien. Toen ze aan Blue dacht wilde ze het liefst over het bureau springen om hem te wurgen. Hij gaf haar zijn kaartje en zei dat ze hem altijd mocht bellen, hij zou haar met alle plezier te woord staan.

‘Dank u hartelijk,’ zei ze gemaakt dankbaar. ‘Ik wist gewoon niet wat ik moest doen.’

‘Blijf vertrouwen,’ zei hij vriendelijk. ‘Het spijt me dat ik niet meer tijd voor u heb. Ik heb een vergadering over vijf minuten.’ Ze zag dat hij stond te popelen om te vertrekken en nadat ze zijn kantoor had verlaten, liep ze de kerk in om wat kaarsen voor Mark en Chris aan te steken. Geknield in de achterste kerkbank zag ze hem de kerk in lopen, toen een jongen vanachter het altaar tevoorschijn kwam. Ze praatten even. Pastoor Teddy legde een hand op zijn schouder en de jongen keek glimlachend naar hem op. Toen, voor Ginny kon reageren, zag ze hoe pastoor Teddy de jongen door een deur leidde, iets in zijn oor fluisterde en de deur sloot. Ginny huiverde als ze eraan dacht wat er vervolgens zou gebeuren, maar er was niets wat ze kon doen. Als zielenherder kon hij doen en laten wat hij wilde in zijn parochie, net als in New York.

Ze wilde gillend achter hen aan rennen en de jongen, die een jaar of twaalf moest zijn, uit zijn handen trekken. Maar ze wist dat dat onmogelijk was. Terwijl ze vol afschuw naar de gesloten deur keek, besefte ze dat ze een eind moesten maken aan de daden van pastoor Teddy, aan wat hij Blue had aangedaan en waarschijnlijk vele anderen. Ze voelde zich misselijk toen ze de kerk verliet en vond gelukkig een paar blokken verder al een taxi die haar naar de luchthaven bracht. Ze wist nu wat hen te doen stond. Zij en Blue moesten naar de politie. Pastoor Teddy Graham hoorde achter tralies te zitten. Alleen de wet kon hem stoppen.

11

In het vliegtuig naar New York kon Ginny aan niets anders denken dan wat ze in Chicago had gezien. De onweerstaanbare man met de priesterboord had ogen met duizend geheimen die grote ongevoeligheid uitstraalden, in scherp contrast met zijn oogverblindende glimlach. Telkens zag ze weer die jongen voor zich die hij door de deur had geleid. Het leven van het kind zou voor altijd getekend blijven als er iets weerzinwekkends was gebeurd. En hoewel ze geen enkel bewijs had, zei haar instinct dat het zo was. Ze moesten hem echt tegenhouden. Ze vroeg zich af of iemand wist of vermoedde wat hij met jongens deed en dat hij daarom was overgeplaatst van New York naar Chicago, of dat hij tot nu toe boven alle verdenking verheven was.

Haar vlucht had geen vertraging en Blue was al thuis uit school. Hij zat tv te kijken toen zij vermoeid van het reizen binnenkwam, al was het allemaal soepel en geheel volgens plan verlopen. Ginny keek ernstig toen ze naast hem op de bank ging zitten. Hij begon haar zo langzamerhand te kennen en reageerde onmiddellijk op wat er op haar gezicht te lezen stond. Hij dacht dat hij in de problemen zat, al had hij die dag een negen voor een geschiedenistoets gehaald, maar dat kon ze nog niet weten. Hij stond te springen om het haar te vertellen.

‘Is er iets naars gebeurd?’ vroeg hij haar zenuwachtig.

‘Ja, maar het gaat niet om jou,’ zei ze snel om de angst uit zijn ogen weg te nemen. ‘Ik ben net terug uit Chicago. Ik heb hem gesproken.’ Hij wist dat ze die dag zou gaan, hij wist alleen niet hoe laat ze terug zou zijn.

‘Pastoor Teddy?’ Hij keek benauwd toen ze knikte.

‘Ik snap nu ook waarom iedereen zo dol op hem is. Hij is een charmante kletsmajoor, hij is echt ontzettend knap. Maar hij heeft de gemeenste ogen die ik ooit heb gezien.’ Ze vertelde hem niet hoe ontsteld ze was geweest toen hij de jongen meenam – ze wilde hem niet aan zijn eigen ervaringen met die man herinneren, die al onplezierig genoeg waren. ‘Ik denk echt dat hij gestopt moet worden. Of de kerk weet alles van hem en ze verhuizen hem van plaats naar plaats om hem uit de problemen te houden, of ze hebben geen enkel idee, en laten hem zonder verdenking naar nieuwe parochies gaan waar hij nog meer kinderen kan misbruiken. Hoe dan ook, het moet aan de kaak worden gesteld, want hij hoort achter tralies.’

‘Niet alleen tante Charlene zal nooit slechte dingen over hem geloven. Misschien doet niemand dat.’ Maar hij vond het prettig wat Ginny over hem had gezegd. Blue voelde zich serieus genomen.

‘We moeten een manier vinden om meer slachtoffers te vinden die dapper genoeg zijn om te getuigen.’ Maar ze wist dat velen daarvoor zouden terugschrikken en voor altijd hun mond zouden houden, beschaamd en getekend voor het leven. ‘Ik weet niet zo goed waar ik moet beginnen,’ gaf ze aan Blue toe. ‘Ik denk met de politie. Mijn vriend Kevin zegt dat ze pastoor Teddy zullen verhoren. Maar ik wil ook een advocaat met je opzoeken, die ons advies kan geven.’ Ze had alle nummers die Kevin haar had gegeven in haar mobiel opgeslagen.

Toen keek ze diep in Blue’s ogen voor de belangrijkste vraag van allemaal. ‘Wat vind je, Blue? Ze willen jouw verhaal horen. Doe je mee? Wil je meer tijd om erover na te denken? Waarschijnlijk is het allemaal niet zo makkelijk en als we hem voor de rechter slepen, zul je voor moeten komen om te getuigen. De rechter zal het wel achter gesloten deuren doen, vanwege je leeftijd, maar hoe dan ook, wie je bent zal ooit bekend worden. Hoe zou je je daarbij voelen?’

‘Bang,’ zei hij eerlijk. ‘Maar ik denk dat ik het wel kan. Ik denk dat je gelijk hebt. Iemand moet het doen. Ik ben ouder nu en misschien zou ik hem nu een schop geven als hij me aanraakte, of misschien ook niet, omdat hij zei dat hij me naar de gevangenis zou sturen. Maar toen was ik te bang om er ook maar iets van te zeggen en dan nog: iedereen vond hem zo geweldig. Ik wist dat niemand me zou geloven... behalve jij.’ Blue glimlachte naar haar met liefde en dankbaarheid in zijn ogen.

Het zou Ginny niet verbazen als dit de reden was waarom hun paden elkaar hadden gekruist, zodat zij hem zou kunnen bevrijden van die vreselijke last die hij met zich had meegetorst. Ze wilde niet dat hij er voor de rest van zijn leven onder gebukt zou gaan, en waar het toe zou leiden: problemen met relaties, gebrek aan zelfvertrouwen, bindingsangst, gestoorde seksuele ontwikkeling, nachtmerries, paniekaanvallen... Er was een zee aan mogelijkheden, en ze wilde niet dat hem zoiets zou overkomen. Ze hoopte dat de waarheid, liefde en rechtvaardigheid hem uiteindelijk zouden helen.

‘Ik doe mee,’ zei Blue toen zachtjes en hij keek haar strak aan. Hij aarzelde niet, hoe eng hij het ook vond. Hij wist dat Ginny hem er wel doorheen zou slepen. ‘Ik wil het doen,’ zei Blue nog stelliger.

‘Ik ook. Ik zal constant achter je staan,’ zei ze en ze glimlachte. Ze keken elkaar aan terwijl ze elkaar een hand gaven. ‘Ik bel morgen de Eenheid Kindermisbruik. Maar zeg het meteen als je van gedachte verandert,’ zei ze. Ze wilde in geen geval dat hij iets deed waar hij zich ongemakkelijk bij voelde of te bang voor was. Het was geheel zijn eigen keuze.

‘Dat gebeurt niet,’ zei Blue. ‘Ik weet het zeker.’ Ze knikte, stond op om te gaan koken en hij ging YouTube op zijn laptop kijken tot het eten klaar was. Toen dekte hij de tafel zoals hij elke avond deed. Ginny probeerde altijd zo gezond mogelijk voor hun tweetjes te koken en ze aten de eenvoudige maaltijd met smaak. Ze waren stiller dan anders bij de gedachte aan wat er komen ging. ‘Wanneer ga je de politie bellen?’ vroeg Blue, haar gedachten onderbrekend. Ze dacht weer aan pastoor Teddy en kon het beeld van hoe hij het jongetje wegleidde niet uit haar hoofd krijgen.

‘Morgenochtend.’ Blue knikte. Ze gingen allebei vroeg naar bed, want het was een lange dag geweest.

De volgende ochtend gaf hij haar een knuffel voor hij vertrok. Hij had haar het geschiedenisproefwerk met de negen laten zien en ze had gezegd hoe trots ze op hem was. Het verbaasde haar nog steeds dat ze plotseling de surrogaatmoeder van een tiener was geworden, en ze had het gevoel dat ze nog heel wat te leren had. Ze gebruikte gewoon haar hart en haar boerenverstand en ze praatte met hem als een volwassene. Maar hij was nog een kind en gedroeg zich er soms ook naar, al was hij respectvol en dankbaar voor alles wat ze voor hem deed. Hij had het tripje naar L.A. heerlijk gevonden; bovendien had het hem een leuk vriendinnetje opgeleverd.

Toen hij de deur uit was, belde ze het nummer van de Eenheid Kindermisbruik dat Kevin haar had gegeven. Hij had geen bepaalde naam gegeven, alleen het afdelingsnummer, omdat zijn vriendin van de politie in L.A. niemand in New York kende. Een vrouw nam op en Ginny zei dat ze een afspraak wilde maken voor een aangifte.

‘Waarvan?’ informeerde de vrouw een beetje verveeld. Ze kregen de hele dag van die telefoontjes, waarvan een groot deel alleen tijdsverspilling was, maar ook een redelijk aantal dat belangrijk was. Ginny wist dat haar telefoontje daar een van was.

‘Herhaaldelijke aanranding van een kind,’ zei Ginny duidelijk. Haar jaren als verslaggever hadden haar geleerd direct ter zake te komen en daar niet van af te wijken.

‘Door wie?’ De stem aan de telefoon klonk onmiddellijk serieuzer en aandachtiger.

‘Een priester uit de parochie.’ Het was even stil voor de volgende vraag.

‘En wie werd aangerand?’ Ginny nam aan dat ze het opschreef, mogelijk op een of ander formulier.

‘Een jongen, die eerst negen, toen tien was in die tijd.’

‘En hoelang is dat geleden?’ De vrouw klonk weer argwanend. Ze kregen genoeg meldingen van dit soort van vijfenveertigjarige mannen, die beweerden als kind verkracht te zijn. De beweringen waren niet gelogen en de geweldsdelicten ook niet, maar het was dringender als een zaak recenter was. ‘Hoe oud is de jongen nu? Nog steeds minderjarig?’

‘Hij is dertien.’

‘Momentje alstublieft,’ zei ze en de lijn bleef een eeuwigheid stil. Toen ze weer terug was, vroeg ze: ‘Kunt u hem meebrengen op de afspraak?’

‘Ja, dat kan.’

‘Zou halfvijf vandaag mogelijk zijn? We hebben net een afzegging gehad.’

‘Dat is prima,’ zei Ginny. Ze was blij dat ze al vanmiddag konden komen. Blue hoefde dan niet te wachten en er dagen tegen op te zien. Nu hij besloten had aangifte te doen, wilde ze het ook achter de rug hebben, dus een snelle afhandeling was perfect. ‘Dank u wel,’ zei Ginny dankbaar.

‘Rechercheur Jane Sanders van de Eenheid Kindermisbruik zal je ontvangen. Vraag maar naar haar als je langskomt.’ Ze gaf haar het adres en vertelde haar hoe ze daar moest komen. Ginny bedankte haar nogmaals en ze hing op. Ze besloot nu maar meteen de andere telefoontjes te plegen. Dus vervolgens belde ze Andrew O’Connor, de ex-geestelijke en advocaat, maar ze kreeg zijn voicemail. Hij had een prettige stem en ze liet een bericht voor hem achter. Vervolgens sms’te ze Kevin om hem te laten weten dat ze contact op had genomen met de instanties die hij haar had gegeven. Daarna stortte ze zich twee uur op het lezen van de rapporten van Buitenlandse Zaken over recente probleemgebieden, die haar door het SOS-HR-kantoor waren gestuurd. Het was nuttige informatie voor alle medewerkers en ze wist dat ze spoedig in een van deze gebieden aan het werk zou gaan.

Ze nam net even pauze toen haar telefoon overging: het was Andrew O’Connor. Verrast merkte ze dat hij een jonge stem had, zeker voor een voormalig priester die een tijd in het Vaticaan had gewerkt. Ze had verwacht dat hij ouder zou zijn.

‘Sorry dat ik even weg was toen je belde,’ zei hij vriendelijk. ‘Het is vandaag om gek van te worden, zo druk. Ik zit nu tussen twee rechtbankzittingen in. Wat kan ik voor je doen?’ Het was lunchtijd; blijkbaar beantwoordde hij dan zijn telefoontjes.

‘Ik heb net een zaak van kindermisbruik bij de politie aangegeven,’ legde ze uit. ‘Ik ben mentor van een jongen van dertien. Hij is wees en woont momenteel bij me. Hij is drie jaar geleden herhaaldelijk door een priester aangerand.’ Ook nu kwam ze direct ter zake – hij was een drukbezet man en ze wilde zijn tijd niet verbeuzelen, waar hij blij mee was.

‘Aangerand of verkracht?’ vroeg hij zonder er doekjes om te winden.

‘Hij zegt aangerand, maar er bestaat altijd een kans dat er meer was dat hij me niet heeft verteld, of dat hij verdrongen heeft.’ De advocaat was zich daar ook van bewust.

‘Waarom is hij er nu pas mee op de proppen gekomen?’ Hij was gewend aan zaken waarbij mensen nog veel langer wachtten, soms wel twintig jaar, maar hij wilde alle details.

‘Hij probeerde het zijn tante, die zijn voogd is, toentertijd te vertellen, maar ze geloofde hem niet. Ik denk dat hij sindsdien bang en beschaamd was. De priester dreigde hem ook met de gevangenis als hij het ooit aan iemand zou vertellen. Hij kende niemand die het voor hem opnam, tot nu toe. Ik zorg zo’n beetje voor hem sinds zes maanden – hij was dakloos – en dit heeft hij me onlangs verteld.’ Het klonk hem redelijk normaal in de oren.

‘Weet je waar de priester nu uithangt? Soms verplaatsen ze deze mensen van hot naar her, om ze uit het zicht te houden, vooral wanneer ze klachten over hen hebben gehad.’

‘Dat zou hier het geval kunnen zijn. Ze hebben hem vorig jaar naar Chicago verplaatst. Ik heb hem gisteren gesproken,’ zei ze. Dat verraste hem en hij klonk ietwat ontsteld.

‘In New York? Op straat? Bij toeval of op afspraak?’

‘Ik ben naar Chicago gevlogen om te zien wat voor vlees ik in de kuip had. Ik deed zogenaamd of ik advies nodig had over een niet-bestaande overspelige echtgenoot.’ Daar keek hij van op. Ze zat erbovenop en liep vooruit op wat er ging gebeuren, en ze klonk ook nog eens erg intelligent. Geen uitweidingen, geen tranen, alleen de feiten, wat hem tijd scheelde.

‘Hoe zag hij eruit?’ vroeg Andrew O’Connor, die nu nieuwsgierig werd.

‘Als een filmster. Lang, knap, ongelooflijk charismatisch, ogen als een slang en hij zou de vogels van hun tak kunnen charmeren. Hij is perfect voor zijn rol. “Pastoor Teddy”, de favoriete teddybeer van iedereen. Kinderen liepen waarschijnlijk achter hem aan alsof hij de rattenvanger van Hamelen was, en de vrouwen in de parochie waren vast stiekem verliefd op hem. Hij had niet aantrekkelijker kunnen zijn. Toen ik na het gesprek nog even in de kerk bleef, zag ik hem met een jongen een kamer in gaan, hij hield een hand op zijn schouder. De deur werd gesloten. God mag weten wat er daarna gebeurde. Ik voelde me totaal hulpeloos omdat ik niks kon doen, maar de gedachte eraan maakt me nog misselijk. Wat hij mijn jongen aandeed was erg genoeg. De priester liet hem pianospelen in de kelder van de kerk omdat het zijn passie is. Daar kon hij hem ongezien aanranden. En dan die bedreiging hem in de gevangenis te gooien als hij het vertelde! En hij gaf hem ook nog eens de schuld.’

‘Laat me raden, omdat de jongen ‘‘hem verleid had’’. Ja? Dat is zo’n oude truc van die priesters. Die gast klinkt als een echte topper. Ik zou die jongen van je graag ontmoeten om met hem te praten. Schikt het maandag om drie uur?’ Blue zou eerder van school moeten komen om dat te halen, maar dat vond ze het wel waard. ‘Hoe heet hij, trouwens?’

‘Blue Williams. En ik ben Ginny Carter.’

Het bleef even stil. ‘Dit klinkt misschien belachelijk, maar was je niet ooit op tv? Mijn zus woont in L.A. en er was een verslaggeefster bij een nieuwsshow met die naam. Ik keek altijd als ik daar op bezoek was.’

‘Dat was ik,’ zei ze met een klein stemmetje.

‘Wauw, dat is geweldig. Jij en je man waren zo’n goed team,’ complimenteerde hij haar. Hij wist natuurlijk niet dat ze nu een heel ander iemand was. Het was zo lang geleden en het maakte deel uit van een ander leven.

‘Ja, we waren een goed team, dank je.’ Ze probeerde neutraal en niet weemoedig te klinken. Hij was advocaat, geen psycholoog.

‘De laatste keren dat ik mijn zus bezocht miste ik dat programma echter.’ Hij leek teleurgesteld.

‘Mark stierf drieënhalf jaar geleden,’ zei ze eenvoudig.

‘O, dat spijt me. Ik zou er niet over begonnen zijn als ik dat had geweten, maar je was opvallend goed.’

‘Dank je.’ Nu had hij nog meer vertrouwen gekregen in wat ze hem had verteld. Hij begreep dat ze gewend was om accuraat en met feiten te werken en dingen te vertellen zoals ze waren, zonder ze mooier te maken. Wat ze vertelde leek hem uiterst betrouwbaar en dat maakte zijn werk een stuk gemakkelijker.

‘Dan zie ik je maandag, met Blue,’ zei hij vriendelijk voor hij ophing.

Zodra Blue die middag uit school kwam, vertelde ze hem dat ze een afspraak met de politie had gemaakt. Heel even keek hij haar angstig aan, maar hij knikte wel. In zijn vroegere leven voorspelde een ontmoeting met de politie niet veel goeds. Dit keer was dat anders.

Ze namen de metro de stad in en waren op tijd bij het bureau. Ginny vroeg naar rechercheur Sanders en een aantrekkelijke vrouw kwam hen een paar minuten later ophalen. Ze droeg geen uniform maar een kort strak rokje en ze had lang rood haar. Blue keek opgelucht: ze zag er totaal niet uit als een agent of als iemand die je achter tralies zou zetten, al had ze dan wel handboeien aan haar riem en Ginny zag de vage omtrek van haar pistool in een schouderholster onder haar jasje als ze bewoog. Haar ster zat op haar riem geklemd.

‘Hoi, Blue,’ zei ze ontspannen en ze bood hun iets te drinken aan toen ze plaatsnamen in haar kantoor. Ze had grote groene ogen en een aardige, ongedwongen manier van doen. Blue vroeg een cola; Ginny bedankte. Rechercheur Sanders sprak direct, maar erg vriendelijk tegen Blue. ‘Ik weet zeker dat je een beetje zenuwachtig bent om hier te zijn. Maar we zijn hier om je te helpen. We zorgen dat er niets naars met je gebeurt en ik zal zo uitleggen wat we allemaal gaan doen. Mensen die kinderen pijn doen, of misbruiken op wat voor manier dan ook, moeten worden tegengehouden, in ieders belang, ook dat van hen, dus je hebt er goed aan gedaan om bij ons te komen.’ Ze keek even naar Ginny en wat ze zei was dus ook voor haar bedoeld. ‘Is dit je moeder?’ vroeg ze aan Blue.

‘Nee, ze is mijn vriendin,’ zei hij en hij glimlachte naar Ginny.

‘Hij woont bij me,’ legde Ginny uit.

‘Pleegmoeder?’ vroeg rechercheur Sanders haar en Ginny schudde haar hoofd.

‘Nee, hij logeert af en toe een paar weken bij me. Hij heeft een tante die zijn voogd is.’

‘Dat is prima,’ zei rechercheur Sanders, die er geen probleem in scheen te zien. Ze wilde alleen weten met wie ze te maken had en dat wist ze nu. Hij had ook geen toestemming nodig van een ouder of een voogd om te vertellen wat hem was overkomen. ‘Zo, kun je me nu eens vertellen wat er gebeurd is? Ten eerste, hoe oud was je?’

‘Ik was negen, geloof ik, of net tien. Ik woonde bij mijn tante. De priester van onze kerk, pastoor Teddy, zei dat ik piano mocht spelen in de kelder. Eerst luisterde hij alleen naar me, en soms kwam hij naast me zitten op de kruk. En dan deed hij het.’

‘Wat deed hij dan zoal?’ Ze stelde de vraag alsof het de gewoonste zaak van de wereld was, al had ze hem net pas ontmoet. Ze was goed in haar werk.

Ze stelde meer specifieke vragen toen hij het haar vertelde, over wat de priester aanraakte en hoe, op welke plek precies en of hij hem pijn had gedaan. Ze vroeg of hij Blue gevraagd had zich uit te kleden en of hij ook met zijn mond daar beneden was geweest, maar Blue zei dat dat niet gebeurd was. Maar de rest gebeurde steeds maar weer en de priester had hem wel gekust en was elke keer weer een beetje verdergegaan. Blue zei dat hij bang was geweest dat hij meer zou proberen, dus toen was hij maar opgehouden met pianospelen. De priester had wel moeite gedaan hem weer terug te laten komen, maar dat wilde hij niet meer, en toen had de priester hem weer gewaarschuwd niemand te vertellen wat ze hadden gedaan, want dan zou de politie hem komen halen en hem in de gevangenis zetten en niemand zou hem ooit nog geloven. Hij had Blue ervan overtuigd dat dat waar was. Ginny besefte nu dat hij veel vaker misbruikt was dan ze had gedacht, want dat had Blue haar allemaal niet zo verteld en ze vroeg zich af of er meer was dat hij had achtergehouden of zich niet meer herinnerde. Ze was zo opgelucht dat ze naar de politie waren gegaan, al durfde hij misschien nog niet alles te zeggen. Rechercheur Sanders had hetzelfde gevoel, maar dit was een goed begin.

Toen stelde de rechercheur hem een andere vraag: ‘En heeft hij je ooit gevraagd hém aan te raken?’ Ze deed net of het niets bijzonders was als dat zo was. Blue aarzelde lang met het antwoord en knikte toen. Ginny deed haar uiterste best het voorbeeld van de rechercheur te volgen en niet te reageren. Het was iets waar ze niet eens aan had gedacht en ze vond het vreselijk dat hij het beaamde.

‘Soms.’ Hij sloeg zijn ogen neer toen hij dat zei en hij keek ook Ginny niet aan.

‘Dreigde hij je pijn te doen als je hem niet aanraakte?’

‘Hij zei steeds dat het mijn schuld was dat hij zo was, omdat ik hem uitdaagde, en dat deed hem verdriet, maar ik was degene die het op moest lossen, en als ik het niet deed mocht ik nooit meer terugkomen en zou hij mijn tante vertellen dat ik geld uit de collectebus had gestolen. Daar was helemaal niks van waar.’

‘En hoe liet hij je het dan oplossen?’ Weer bleef het lang stil. Met tegenzin gaf Blue een nauwkeurige beschrijving van een pijpbeurt, terwijl Ginny haar tranen van medelijden wegslikte. ‘En heeft hij dat ook bij jou gedaan?’ Deze keer schudde Blue zijn hoofd en hij keek door zijn wimpers naar Ginny om te zien of ze boos op hem was. Ze glimlachte alleen en klopte hem op de hand. Hij was zo dapper. ‘Weet je, Blue,’ vervolgde de rechercheur, ‘wanneer we pastoor Teddy beschuldigen hoef jij daar niet bij te zijn in de rechtbank. De rechter zal misschien achter de schermen met je willen praten en jouw verklaring voorlezen. Maar je hoeft echt niet meer bang te zijn voor pastoor Teddy, jullie zullen elkaar niet meer zien. Hij is verleden tijd voor je, en op een dag zul je het allemaal achter je kunnen laten en het vergeten. Het is iets wat met je gebeurd is, maar het is niet wie je bent, en niets ervan is jouw schuld. Hij is een erg zieke man die misbruik maakte van een kleine jongen, misschien wel van een heleboel kleine jongetjes. Maar jij hoeft hem dus nooit meer te ontmoeten.’ Blue zag er ontzettend opgelucht uit toen ze dat zei. Daar had hij behoorlijk over ingezeten, en dat wist ze. Je zag hem haast een zucht slaken en ontspannen toen ze dat zei.

‘Denk je dat hij hetzelfde gedaan heeft bij een van je vrienden? Heeft iemand er ooit wat over gezegd?’

‘Jimmy Ewald zei dat hij hem ook haatte. Ik durfde hem niet te vragen waarom, maar ik dacht dat het ook zoiets was. Verder heeft niemand ooit iets gezegd. Ze waren waarschijnlijk te bang. Ik heb ook nooit iets tegen anderen gezegd, zelfs niet tegen Jimmy. Hij zat in groep zeven toen, ik was jonger.’

De rechercheur knikte en verbaasde zich nergens over, ook niet over dat orale contact. ‘Weet je nog hoe pastoor Teddy eruitzag? Denk je dat je hem zou herkennen als we hem je laten zien?’

‘Zoals in een confrontatierij? Zoals in Law and Order?’ Hij keek enthousiast bij haar vraag en beide vrouwen lachten.

‘Ja, misschien, of van een foto.’

‘Tuurlijk.’ Blue zei het zelfverzekerd en Ginny haakte erop in.

‘Ik heb hem gisteren gesproken, in Chicago, in de parochie van St. Anne’s waarnaar hij overplaatst is. Ik wilde hem wel eens zien.’ Rechercheur Sanders keek verbaasd. ‘Ik was ooit verslaggever.’

‘Wist hij waarom je daar was?’

‘Ik zei dat ik hem advies wilde vragen over mijn zogenaamd overspelige man en gebruikte mijn meisjesnaam. Maar ik zag hem weglopen met een jongen na ons gesprek. Ik zat in de kerk en hij zag mij niet.’ Blue keek haar met grote ogen aan en de rechercheur knikte. Ginny zag een spiertje in haar kaak bewegen, maar verder verraadde niets in haar houding hoezeer ze de daders in zedenzaken haatte. Ze zei vaak tegen haar medewerkers dat al die pedo’s gecastreerd moesten worden. Maar haar woede liet ze nooit blijken als ze in gesprek met de slachtoffers was.

‘Je hebt ons geweldig geholpen vandaag,’ zei ze tegen Blue. ‘Je deed het hartstikke goed. Nu zullen we heel voorzichtig en onopvallend wat onderzoek gaan doen, om te zien of iemand ooit heeft geklaagd over hem en of ze hiervan weten. Dit kan een reden zijn dat hij naar Chicago is verplaatst. Hij kan dit soort spelletjes al heel lang doen, in andere parochies waar hij werkte. Ik betwijfel of jij de enige bent bij wie dit is gebeurd, Blue. Maar al ben je dat wel, al deed hij het nooit voor of na jou, dan is het nog steeds heel verkeerd wat hij deed, en ik geloof je. Nadat we al het bewijsmateriaal hebben verzameld, stellen we hem in staat van beschuldiging en arresteren we hem. Als we ons werk goed doen, gaat hij naar de gevangenis. Het kan een tijdje duren voor we al het bewijs hebben dat we kunnen gebruiken voor een sterke zaak, dus je zult geduld moeten hebben. Maar ik blijf met jou en Ginny in contact over de stand van zaken. Ik zal nu een verklaring opstellen van alles wat je me vandaag hebt verteld. Die kijk jij na en als ik een fout maak of het verkeerd opschrijf, zeg me dat dan, dan verander ik het; daarna kun jij het ondertekenen. Dan openen we de zaak en dat is dat.’

Ze glimlachte naar hem, stond op en zei dat ze binnen een paar minuten terug was. Ginny kon haar door een raam zien zitten achter een computer, waar ze de verklaring typte die Blue moest ondertekenen. De rechercheur had geen aantekeningen gemaakt, zodat ze al haar aandacht aan Blue kon geven, dus het zou best knap zijn als ze alles nauwkeurig kon opschrijven. Vijf minuten later was ze terug in het kantoor met de geprinte verklaring die hij moest lezen of het klopte. Ginny had haar al laten weten dat ze hem in die tijd nog niet kende, dus zij had niets toe te voegen.

De rechercheur overhandigde het vel papier aan Blue, drukte hem op het hart het goed te lezen en zei dat hij zich niet moest schamen om haar te vertellen wanneer ze het niet helemaal goed had weergegeven. Ze wilde het tot in de puntjes correct hebben, aangezien zijn verklaring het beginpunt van het onderzoek zou zijn. Ze noteerde zijn e-mailadres, en dat van Ginny, en Ginny’s telefoonnummer.

Blue las de verklaring zorgvuldig door. Ze had niets vergeten en er zaten geen fouten in. Toen hij dat eenmaal had bevestigd, vroeg ze hem nog te zweren dat wat hij haar had verteld de waarheid was. Hij zwoer het en tekende de verklaring. Rechercheur Sanders bedankte hen voor hun komst en ging hun voor naar de lift. Het was een zware, emotionele ontmoeting geweest en zowel Blue als Ginny waren uitgeput, al vond ze dat het goed was verlopen.

In de lift naar beneden keek Ginny bezorgd naar Blue. Hij was zo stil.

‘Alles oké?’

‘Ja hoor. Ze was aardig,’ zei hij zacht en hij keek Ginny droevig aan. ‘Ben je niet boos op me?’ Hij bedoelde waarschijnlijk dat hij haar eerder niet alles had verteld. Maar ze bewonderde hem juist om zijn eerlijkheid, wat niet makkelijk geweest moest zijn.

‘Natuurlijk niet. Waarom zou ik nou kwaad op je zijn? Je bent de dapperste jongen die ik ken en het was fantastisch dat je het haar allemaal vertelde. De enige op wie ik kwaad ben is pastoor Teddy. Ik hoop dat hij heel, heel lang de gevangenis in gaat.’ Blue knikte en ze nam zijn hand in de hare. Toen ze de lift verlieten en het gebouw uit liepen in de richting van de metro, begon hij te praten en te lachen en werd hij langzaam weer de oude.

Toen Jane Sanders haar kantoor verliet met Blue’s verklaring in haar hand, liep ze snel naar de hoofdinspecteur met een ernstige blik. Toen hij haar aankeek, zag hij hoe moorddadig haar ogen stonden. Deze zaak was niet anders dan andere, maar ze was het zo zat om het telkens opnieuw te horen, want zij kreeg deze zaken altijd weer toegewezen. Na jaren studie in psychologie, hulpverleningscursussen en een master van Columbia, ging ze beter met deze materie om dan wie dan ook. Ze kreeg de dader altijd te pakken en ze had nooit een zaak verloren tegen een kindermisbruiker, priester of niet.

‘Wat heb je daar?’ vroeg hij geïnteresseerd. Hij had die blik al eerder gezien. ‘Een fijne seriemoordenaar om je bezig te houden?’

‘Mocht ik willen. Weer zo’n priester. Ik heb verdomme zo genoeg van die kerels en wat ze uitspoken bij die kinderen. Waarom schoppen ze hem de kerk niet uit? Ze weten precies wat er speelt, en toch blijven ze die gasten van de ene naar de andere stad schuiven. Ze bezorgen de kerk een slechte naam.’ Net als Ginny had ze het sterke vermoeden dat pastoor Teddy hetzelfde of nog erger had gedaan met andere jongens in de parochie. Dit soort seksueel misbruik stond nooit alleen. Blijkbaar was hij het nu in Chicago aan het voortzetten. Ze had een team rechercheurs dat ze kon inzetten voor zaken als deze en ze zou ze nu in actie laten komen om alles van Blue’s zaak na te gaan.

‘Wat denk je ervan?’ vroeg Bill Sullivan haar. Ze was de beste rechercheur die hij had voor de seksmisdrijven waarbij kinderen betrokken waren, ze was er briljant in.

‘Die verklaring staat als een huis,’ zei ze met grote stelligheid. ‘Een hecht doortimmerde zaak.’ Net als zoveel andere zaken die ze had gehad, en alles klonk honderd procent waar. ‘En dat kind zal een schitterende getuige zijn.’

‘Erachteraan dan, Jane,’ zei Sullivan met een grijns.

‘Maak je geen zorgen, ik zit erbovenop.’ Ze liet een kopie van de verklaring op zijn bureau achter met een zaaknummer erop en liep terug naar haar kantoor. De jacht op pastoor Teddy was geopend.

12

Hun gesprek met Andrew O’Connor verliep anders dan dat met de politie. Om Blue te ontzien en hem niet nogmaals alle details te laten vertellen, gaf Ginny Blue’s verklaring aan de advocaat. Na hem gelezen te hebben keek hij hen ernstig aan. Hij was een lange man met een aristocratisch uiterlijk en droeg gewoon een jeans met een blauw overhemd met opgerolde mouwen, maar dat shirt had een opvallend goede pasvorm en zijn schoenen waren glanzend gepoetst. De kunstwerken aan de kantoormuren waren kostbaar en de ingelijste diploma’s lieten weten dat hij aan Harvard afgestudeerd was. Zijn zelfverzekerde manier van doen deed Ginny vermoeden dat hij uit een familie met geld en invloed kwam. Kevin had er niets over gezegd, maar ze voelde het aan. Ze kon hem zich prima als bankier of advocaat voorstellen, maar niet als priester.

‘Ik ken Jane Sanders. Ze is de juiste persoon voor dit onderzoek,’ zei hij tevreden. ‘Ik heb vaker met haar gewerkt, we hebben nooit een zaak verloren. Ik denk dat ook dit geval niet al te moeilijk te bewijzen valt. Die priester klinkt behoorlijk schaamteloos en ik denk dat jij slechts een van de vele slachtoffers bent, Blue. Als we kunnen aantonen dat het aartsbisdom hem bewust naar Chicago heeft gestuurd om hem tegen klachten in te dekken, hebben we de zaak al gewonnen. Ik vermoed dat dit het geval is. Het Vaticaan heeft hen dan wel verboden om dat te doen, maar sommige monseigneurs en bisschoppen doen nog steeds alles om hun eigen mensen te beschermen. Canonieke wetten zijn zeer helder wat betreft zaken als deze; ze moeten dwalende priesters overdragen aan de autoriteiten, maar velen van hen beginnen daar gewoon niet aan. Dus een man als pastoor Teddy komt er steeds weer mee weg. In de eerste plaats moeten we hem stoppen en recht doen aan jou en alle anderen die hij misbruikt heeft. Vervolgens zal ik graag bekijken of Blue een compensatie voor de opgelopen schade kan krijgen. Sommige van deze zaken hebben bijzonder aardige schikkingen voor mijn cliënten opgeleverd.’

‘Wat bedoelt u?’ vroeg Blue hem en de advocaat legde het uit.

‘Als iemand zulke nare dingen met jou doet en je pijn doet of je op wat voor manier dan ook schade toebrengt, wil je ze allereerst naar de gevangenis sturen, als dat mogelijk is. Dat gaat de politie doen. Maar dan kun je hem ook nog civielrechtelijk vervolgen en een flinke som geld proberen los te krijgen voor alles wat jij hebt moeten doorstaan. Dat doe ik.’ Hij legde het heel duidelijk uit.

‘Bedoelt u nou dat ik geld krijg voor wat hij bij me heeft gedaan?’ Blue keek verbijsterd. ‘Maar dat is toch gek?’

‘Op een bepaalde manier heb je gelijk,’ beaamde O’Connor. ‘Het maakt het ook niet goed, en als mensen bijvoorbeeld lichamelijk letsel hebben opgelopen, zorgt het er niet voor dat het weer helemaal in orde komt. Maar ons wetssysteem is nu eenmaal zo dat als mensen sorry zeggen, ze ook iets moeten betalen voor wat ze hebben gedaan. Soms kan dat goed uitpakken, als het geld je op de een of andere manier kan helpen. In dit geval betaalt de katholieke kerk de rekening, en sommige schikkingen zijn behoorlijk hoog. Je kunt geen prijskaartje hangen aan het leed dat mensen je hebben toegebracht, of aan de traumatische ervaringen die je hebt opgelopen of aan het verdriet dat je hebt gehad. Maar een schikking, dus geld, heeft veel slachtoffers iets van troost gegeven en ze hebben daardoor het idee dat iemand zich om hen bekommert. Zo werkt ons juridisch systeem.’ Blue keek nog steeds zo ongemakkelijk bij het idee, dat de advocaat vervolgde: ‘Het zou prettig voor je zijn als jij een mooi geldbedrag op de bank zou hebben, voor je opleiding bijvoorbeeld, of om ooit een bedrijf op te richten, een huis te kopen wanneer je ouder bent of zelfs voor je kinderen. Het is een manier om jou iets terug te geven voor de onschuld die je verloren bent en je vertrouwen dat is beschaamd.’ Hij noemde de lichamelijke aspecten niet, maar ook die maakten er deel van uit.

Blue keek Ginny vragend aan. ‘Denk je dat dat oké is?’ vroeg hij onzeker.

Ze knikte. ‘Ja, beslist, Blue. Je hebt heel veel meegemaakt. Het was een traumatische ervaring. Je steelt geen geld van iemand als je een schikking krijgt. Je verdient het en het zou de manier van de kerk kunnen zijn om te zeggen dat ze veel spijt hebben van wat pastoor Teddy met jou gedaan heeft.’ Die uitleg klonk hem beter in de oren.

‘De overheid stuurt hem naar de gevangenis, en de kerk geeft jou een verontschuldiging in de vorm van een schenking. Soms zelfs een grote schenking, wat ze best kunnen lijden,’ zei de advocaat weer. Blue piekerde er nog over en gaf geen antwoord. Hij wilde geen geld dat hij niet verdiende, omdat hij pastoor Teddy nare dingen had laten doen. Hij voelde zich er af en toe nog steeds schuldig over, omdat hij, toen hij ouder werd, begreep hoe fout het was. Hij had hem niet tegengehouden, want hij was er toen te bang voor geweest. Wat als pastoor Teddy nu gelijk had gehad toen hij zei dat Blue hem uitgedaagd had? Hij had het niet zo bedoeld, maar als dat nu eens zo was?

‘Ik zou graag samenwerken met Jane Sanders aan het onderzoek en we kunnen zelf nog een extra onderzoeker inhuren, zodat alle losse eindjes met elkaar verbonden worden en we geen belangrijke dingen over het hoofd zien,’ zei de advocaat tegen hen. ‘We willen zo sterk mogelijk staan, zodat we verzekerd zijn van een veroordeling. Tegelijkertijd bereid ik de civiele zaak voor en zodra Graham veroordeeld is, gaan we voor die schikking van de kerk.’ Hij was heel direct en helder, maar Ginny vermoedde dat het allemaal niet zo eenvoudig was als hij het liet klinken. Het waren ingewikkelde zaken om berecht te worden; de kerk was niet altijd zo meegaand als hij suggereerde. De kerk beschermde zijn eigen volk. Maar die schikking klonk haar goed in de oren, al twijfelde Blue nog een beetje.

‘En zodra de staat Teddy Graham beschuldigt en de zaak bekend wordt, zou ik graag een brief naar de mensen in de parochie sturen – van toen, vóór het incident, en van nu – en van andere parochies waar hij heeft gewerkt, om te zien of er meer slachtoffers mee willen werken. Sommige mensen willen er niets mee te maken hebben, of ze willen niet dat anderen weten wat hen is overkomen. Maar veel mensen willen dat wel, zeker als ze inzien dat ze niet de enigen zijn. Je zult versteld staan hoeveel mensen uit de schaduw treden en toegeven dat het ook bij hun of bij hun kinderen is gebeurd. Mannen zoals hij doen het nooit een of twee keer, of zo nu en dan. Bij een van mijn zaken waren er uiteindelijk zevenennegentig slachtoffers, waarvan er zesenzeventig wilden getuigen. Die kregen allemaal een schikking van de kerk, een vrij omvangrijke zelfs. Het was tot nu toe een van mijn meest succesvolle zaken.’

‘Wat rekent u voor uw hulp?’ vroeg Ginny zacht. Ze vermoedde dat hij een percentage van de schikking rekende als hij won en dat ze niet voor andere kosten hoefde te betalen, maar daar wilde ze zeker van zijn.

‘Ik beschouw deze zaken als een belangrijk deel van onze geschiedenis, als mensheid, als rooms-katholieken. We moeten het in orde krijgen. We kunnen het niet in de doofpot stoppen, we moeten de wonden helen, koste wat kost. En voor hen die nog in de kerk en zijn integriteit geloven, en dat doe ik, moeten we iets terugdoen. Ik doe deze zaken pro Deo. Ik reken geen kosten, hoeveel uur ik er ook in moet steken. Zelfs als ik moet procederen, wil ik geen percentage van de schikking. Met andere woorden,’ zei hij, en hij keek hen beiden aan, ‘alles wat ik voor deze zaak doe is gratis.’ Ginny stond versteld, want ze wist hoe duur juristen meestal waren, en hoeveel de meeste advocaten per uur rekenden, zeker als er schikkingen in het geding waren.

‘Hoe kan dat dan?’ vroeg ze zichtbaar onder de indruk.

‘Gewoon. Ik heb betalende cliënten bij andere rechtszaken. Ik denk dat het essentieel is om aan te tonen dat er nog steeds goede mensen, direct en indirect, bij de kerk betrokken zijn.’ Hij wist niet dat ze zijn achtergrond kende, dus legde hij uit: ‘Ik was zelf priester. Ik ben uit de kerk gestapt om diverse redenen, maar ik maak me grote zorgen over dit misbruik van kinderen binnen de kerk. Op deze manier kan ik er iets aan doen: door de verdediging op me te nemen van degenen die het nodig hebben en door het gratis te doen. Ik wil niet dat iemand me ervan verdenkt dat ik een schikking met een groot bedrag voor een slachtoffer regel om er zelf beter van te worden. Ik ben niet degene die leed is aangedaan, dat is Blue. Hij verdient het hele bedrag. Ik heb het de afgelopen jaren zo gedaan. Het aartsbisdom weet wie ik ben. Ze mogen me niet en ik vecht hard met ze.’ Toen glimlachte hij breeduit naar haar. ‘En ik win altijd. Ik heb nog geen zaak over dit onderwerp verloren en ik ben niet van plan dat te veranderen. Het zwaard der gerechtigheid is machtig.’ Hij glimlachte naar Blue. ‘We zullen het gebruiken om pastoor Teddy’s hoofd af te hakken.’ Ginny had liever een andere beeldspraak gezien, maar ze hield haar mond. Ze was nog steeds verbijsterd dat de voormalige priester Blue gratis wilde verdedigen. ‘Bent u zijn voogd?’ vroeg hij Ginny toen, want hij nam aan dat ze dat was. Hij keek verbaasd toen ze dat ontkende.

‘Dat is zijn tante. Moet zij iets tekenen of zo?’

‘Nog niet. Maar als we uiteindelijk de civiele procedure beginnen, moet zijn voogd toestemming geven.’

‘Dat doet ze vast wel,’ zei Ginny vol vertrouwen. Charlene hield ondanks alles van de jongen en wilde beslist het beste voor hem, en een schikking was een goed begin. ‘Ik weet zeker dat het geen probleem zal zijn.’ Hij knikte tevreden en ging verder met de uitleg van het plan. Hij zou met de onderzoeker spreken die hij altijd inhuurde bij misbruikzaken. Die man was geweldig in het achterhalen van roddels, geruchten en verdenkingen in de parochie en soms heel wat meer dan dat. Zo zouden ze aan bewijzen en andere slachtoffers kunnen komen. O’Connor zei dat hij in contact zou blijven met Jane Sanders om te horen of haar onderzoek vruchten afwierp. Wanneer pastoor Teddy eenmaal in staat van beschuldiging werd gesteld door de staat, of mogelijk meerdere staten, zou hij de civiele aanklacht indienen en tegelijkertijd een aanvraag tot schikking doen bij de kerk. Als hij eenmaal was veroordeeld, zou hun rechtszaak onaanvechtbaar worden. De enige vraag zou zijn hoe groot de schikking zou moeten zijn. Maar zover waren ze nog lang niet. O’Connor schatte dat het hele proces wel een jaar kon duren, misschien minder, misschien meer, in het geval van een schikking. Een echte rechtszaak zou nog langer duren, maar hij betwijfelde of het zover zou komen. Want als het aartsbisdom probeerde pastoor Teddy’s misdaden te verhullen en hem verdedigde, zou het wel eens slechter voor hen kunnen uitpakken. De rechters verwachtten dat de kerk spijt zou betuigen voor de misdaden van de priester en een schadeloosstelling zouden betalen.

Ze praatten nog wat na, waarbij O’Connor moeite moest doen niet naar Ginny te staren, maar desondanks nam hij haar goed op. Ze zag er anders uit dan destijds op tv. Ze was nog net zo knap, maar op een rustiger, stralender manier. Hij vond dat ze het gezicht van een madonna had. Ze droeg geen make-up, haar lange blonde haar was naar achteren gebonden en ze had de meest melancholieke blik die hij ooit had gezien, zelfs wanneer ze lachte. Haar ogen waren twee diepe poelen van verdriet. De enige keer dat hij haar gelukkig zag kijken was wanneer ze over Blue praatte.

Toen Ginny naar de advocaat keek terwijl hij hen uitliet, viel het haar op hoe goed hij eruitzag. Hij was een uiterst gedistingeerde verschijning en ondanks de grijzende haren aan zijn slapen had hij een jong gezicht; zij schatte hem een jaar of veertig.

Ze herinnerde zich dat jezuïeten als de intellectuele elite van de kerk werden beschouwd. En als hij op de juridische afdeling van het Vaticaan had gewerkt, moest hij een zeer goede advocaat zijn, met een uiterst scherp verstand. Kevin had laten vallen dat hij vier jaar in Rome had gewoond. Hij was beslist een capabel man en het gevoel dat ze bij Jane Sanders had gehad, had ze ook bij hem – ze was vol vertrouwen dat Blue’s zaak in goede handen was. Op de weg terug naar het appartement zei Blue dat hij hem ook wel mocht. Hij vroeg niet hoeveel geld hij zou kunnen krijgen bij zo’n schikking – het hele idee bracht hem nog steeds in verlegenheid, wat Ginny vertederde. Blue deed mee uit rechtvaardigheidsgevoel en om wat hem was aangedaan, niet om het geld.

Die avond belde ze Kevin om hem te bedanken voor de verwijzingen.

‘Die O’Connor was geweldig, Blue mocht hem ook. Ik neem aan dat het een topadvocaat is en ik viel haast van mijn stoel toen hij vertelde dat hij deze zaken pro Deo doet.’

‘Dat is inderdaad ongelooflijk,’ zei Kevin verrast.

‘Het schijnt dat hij nog steeds gelooft in de normen en waarden van de jezuïeten – hij wil alleen alle slechte priesters de wereld uit hebben,’ zei Ginny.

‘Interessante man,’ was Kevins commentaar en Ginny was het met hem eens. Hij had grote indruk op haar gemaakt. Het was een productief gesprek geweest wat Blue betrof, net zoals het gesprek bij de politie.

Ze praatten nog even na en ze had net opgehangen, toen Becky haar belde. Elke keer dat haar zus dat deed, bereidde Ginny zich voor op slecht nieuws.

‘Hoe is het met papa?’ vroeg Ginny en ze hield haar adem in.

‘Ongeveer hetzelfde als toen jij hier was. Op en neer. En sommige dagen slaapt hij alleen maar.’ Hij was net een kaars die tijdens het uitgaan af en toe opflakkerde. ‘En hoe was jouw week?’ vroeg Becky haar. Ze hadden niet meer met elkaar gesproken sinds haar weekend in L.A.

‘Druk en vermoeiend.’ Ginny voelde zich aardig afgepeigerd, maar tevreden met wat ze voor elkaar had gekregen.

‘Waar ben je mee bezig?’

‘Ingewikkelde zaken,’ gaf Ginny toe. ‘We hebben een oplossing gezocht voor een lastige situatie waarin Blue verkeert, nou ja, we hebben het opgestart.’ Dit was nog maar het begin. Ginny had het haar nog niet verteld, en ze wilde Blue niet in verlegenheid brengen, maar de zaak zou spoedig publiek worden, zelfs al bleef zijn identiteit geheim, dus ze wilde het Becky nu wel vertellen.

‘Iets op school?’

‘Nee,’ zei Ginny behoedzaam. ‘Drie jaar geleden werd hij door een priester aangerand, en nadat we het er heel ernstig over hebben gehad, hebben we besloten er iets aan te doen. Dus zijn we vorige week naar de Eenheid Kindermisbruik geweest, en vandaag naar een advocaat die gespecialiseerd is in zulke misbruikprocessen tegen de kerk. Het was heel heftig allemaal. Maar ik denk dat het goed is voor Blue. Hij krijgt erkenning en bevestiging voor wat hij heeft doorgemaakt, en het laat hem zien dat iemand die kinderen misbruikt er niet mee wegkomt, en dat fatsoenlijke mensen om hem geven.’ Het was even stil aan het andere eind van de lijn toen ze klaar was met haar uitleg.

‘O mijn god,’ zei Becky een volle minuut later – Ginny nam aan dat ze geschokt was over wat Blue was overkomen. ‘Niet te geloven dat je dat doet! Neem je het nu op tegen de kérk? En hoe weet je nou dat dat kind niet liegt?’ Becky geloofde er geen woord van. Er waren meer dan genoeg valse beschuldigingen geweest die het leven van goede priesters hadden verwoest. Dat was de andere kant van de medaille. Maar Ginny was er zeker van dat het hier niet aan de orde was. Ze geloofde Blue onvoorwaardelijk. Zijn pijn was te echt.

‘Ik ben er honderd procent zeker van dat hij de waarheid vertelt,’ zei Ginny rustig.

‘Dat kun je nooit weten. Zoveel kinderen hebben erover gelogen. En dat je je erin laat meeslepen is niet normaal. Hij is jouw kind niet, je kent hem nauwelijks en nu val je ook de katholieke kerk nog aan! Geloof je eigenlijk nog wel in God? Wat is er toch met je aan de hand?’ Ginny schrok van wat ze hoorde, en dat haar eigen zus dat tegen haar zei.

‘Natuurlijk geloof ik nog. Maar ik geloof niet in priesters die hun positie misbruiken om kleine jongens aan te randen en te verkrachten. Laten we de dingen nou niet door elkaar halen. En wie komt er voor hem op als ik het niet doe? Hij heeft niemand, Becky. Geen ouders, geen volwassene die om hem geeft, wel een tante die hem niet eens wil zien, omdat ze zelf al drie kinderen heeft in een tweekamerappartement en een vriend die haar in elkaar slaat. Je begrijpt niet wat voor leven hij heeft gehad en het kan je misschien geen donder schelen, maar mij wel.’ Ginny was laaiend over de reactie van haar zus. Ze was altijd weer in de contramine en was het oneens met alles wat Ginny deed, of het nu haar werk met mensenrechten was, Blue, of het aanspannen van een rechtszaak tegen de priester die hem had aangerand.

‘Je bent godverdorie Jeanne d’Arc niet! De kerk aanvallen waarmee we opgroeiden is heiligschennis en immoreel. Het wil er bij mij niet in dat je zoiets aandurft. Godzijdank krijgt papa hier niets meer van mee.’ Hun vader was zijn leven lang elke zondag naar de kerk geweest, net als hun moeder, toen ze nog leefde. En als kinderen waren ze altijd meegegaan. Becky en Alan gingen er nog regelmatig heen en ook zij namen hun kinderen mee. Toch waren ze nauwelijks vrome katholieken te noemen. Maar Becky had het gevoel dat ze die pastoor Teddy moest verdedigen, al had hij juist de heiligheid van de kerk geschonden, niet Ginny die Blue verdedigde. ‘Dit kun je niet menen. Je moet er echt eens heel diep over nadenken,’ ging Becky maar door. Er klonk een mengeling van diep ongeloof en serieuze verontwaardiging in door.

‘Wát? En Blue dan maar vertellen dat het oké was dat hij aangerand werd, keer op keer, dat het niet uitmaakt, en dat de priester die het deed een goeie kerel is? Hij hoort achter tralies! En ik weet vrij zeker dat hij het ook bij andere jongens heeft gedaan. Ik zag het vorige week met eigen ogen.’

‘Wat zeg je nou? Ben je hem gevólgd?’ Becky had weer een andere stok gevonden om de hond mee te slaan. En het drong tot Ginny door dat haar zus hun leven lang alleen maar kritiek op haar had gehad. Maar hoe ze ook tierde, niets zou Ginny ervan weerhouden Blue te steunen bij zijn zaak.

‘Nee, ik ben naar Chicago geweest om te zien wie hij was. Wat een portret is die vent.’

‘Kunnen we ook van jou zeggen,’ kaatste Becky kwaad terug. ‘Ik had niet gedacht dat ik de dag nog zou meemaken dat mijn bloedeigen zus de kerk zou aanvallen.’

‘Die móét wel worden aangevallen, en het gedrag van die kerels moet aan de kaak worden gesteld. Het zijn kinderverkrachters. Het zijn pedofielen en die horen in de gevangenis thuis!’

‘Blue lijdt er volgens mij helemaal niet onder. Hij is gewoon een gelukkig, gezond kind. Het is ook met anderen gebeurd, hij groeit er wel overheen. Je hoeft heus geen kruistocht tegen de kerk te beginnen en jezelf voor schut te zetten.’

‘Ik kan er niet met je over praten,’ zei Ginny tandenknarsend. ‘Ik heb nooit zoiets schandaligs gehoord. Wat zouden mensen dan moeten doen? Misdadige priesters de hand boven het hoofd houden? Ze verbergen? Het gewoon vergeten? Want dat is wat de kerk al eeuwen doet, en dat maakt de situatie alleen maar erger.’

‘Het zijn heilige mensen, Ginny,’ zei Becky ijzig. ‘God zal je straffen als je tegen ze in gaat.’

‘Hij zal me heel wat zwaarder straffen, net als mijn eigen geweten, als ik deze jongen niet help om gerechtigheid te krijgen.’

‘Waarom laat je Blue niet in zijn sop gaarkoken en pak je je eigen leven niet eens op, in plaats van elke straathond die je tegenkomt in huis te halen en de wereld rond te rennen om problemen op te lossen die niet op te lossen zijn? Blijf thuis, zoek een normale baan, laat je haar eens wat vaker doen, regel een date en word weer een gewone vrouw. En heb in hemelsnaam respect voor de katholieke kerk.’

‘Dank je wel voor je advies,’ zei Ginny en ze hing op, trillend over haar hele lichaam. Ze kon nauwelijks geloven wat haar zus allemaal had gezegd, niet alleen over haar, maar ook over de priesters die elke wet geweld hadden aangedaan door zonder enig respect voor moraal en fatsoen kleine kinderen aan te randen. Haar zus was een duidelijk voorstander van de doofpot.

Blue kwam even later naar haar toe in zijn pyjama en keek haar vragend aan. ‘Wie was dat? Ik dacht dat ik je hoorde schreeuwen toen ik onder de douche vandaan kwam.’ Ze was blij dat hij niet had gehoord wat ze zei.

‘Het was Becky. We hadden een stomme ruzie. Zussen doen dat nou eenmaal. Ze zei dat ik vaker naar de kapper moest.’

Hij keek naar haar lange blonde haar en haalde zijn schouders op over de raadsels die vrouwen waren. ‘Ziet er toch goed uit, zo.’

‘Dank je,’ zei ze en ze glimlachte naar hem. Ze had geen seconde spijt dat ze hem in deze strijd steunde. Eigenlijk ging het ook om respect voor de katholieke kerk en de verdediging ervan, meer dan om de priesters die het instituut besmeurd hadden. Het ging om het recht van kinderen om veilig te zijn en ongedeerd te blijven in wat een veilige omgeving voor hen moest zijn. Ze had het zo leuk gehad met Becky toen ze in L.A. was, bijna net als vroeger toen ze kinderen waren. En nu stond Becky weer lijnrecht tegenover haar en te verdedigen wat niet te verdedigen was in de kerk. Ginny was er nog steeds ziedend over, maar het drong tegelijkertijd tot haar door dat er nog wel meer mensen zouden zijn die zich tegen haar en Blue zouden keren, als ze erover hoorden. Zij zouden ook de zonden van een paar priesters liever vergeten en pretenderen dat de katholieke kerk onfeilbaar was. Ginny weigerde dat te doen. Ze geloofde in het najagen van de waarheid, het aan de kaak stellen van misdaden, het zoeken naar gerechtigheid voor onschuldige slachtoffers en het verdedigen van kleine jongens die het recht hadden niet aangerand of verkracht te worden door hun priesters. Het was zonneklaar voor haar dat deze principes het waard waren verdedigd te worden, wat haar zus er ook van mocht denken. En als Becky haar afkraakte, jammer dan. Ginny geloofde vast in wat ze deed en toen Blue haar omhelsde voor hij naar bed ging die avond, vol vertrouwen in zijn overrompelend blauwe ogen, wist ze dat wat zij deed het juiste was.

13

Na hun woordenwisseling van maandagavond had Ginny geen contact meer gehad met haar zus. Becky had haar een sms’je gestuurd waarin ze haar opvattingen en meningen herhaalde, maar Ginny deed geen moeite het te beantwoorden. Het was veel erger dan een woordenwisseling, wat haar betrof. Becky’s standpunten waren ronduit schandalig.

Dinsdag ging ze weer langs bij Ellen Warburg. Na wat gepuzzel en overleg met de andere internationale organisaties voor mensenrechten werd besloten dat ze Ginny en een paar anderen naar een streek in Syrië zouden uitzenden; het Rode Kruis was daar al. SOS-HR stond bekend om de totaal apolitieke houding, wat hun en de medewerkers daar tot op zekere hoogte bescherming bood. Het was ontegenzeglijk een zeer gevaarlijk gebied en er bestonden veiliger plekken om te werken, maar Ellen verzekerde haar dat zodra de omstandigheden zouden veranderen of de spanningen zouden toenemen, ze zelf kon beslissen om te vertrekken. En wanneer het bureau geruchten hoorde over vergrote risico’s waar zij zich niet bewust van was, zouden ze haar direct terughalen. Ginny vertrouwde op die regeling, want het bureau had haar nooit in de steek gelaten.

Het grote probleem voor haar was Blue. Ze had de verantwoordelijkheid voor hem op zich genomen, waardoor het accepteren van hun zwaarste opdrachten niet langer zo vanzelfsprekend leek. Ze wilde nog wel naar Syrië, maar zou daarna willen heroverwegen welk soort opdrachten ze in de toekomst zou aannemen. Haar leven was immers veranderd.

Ellen twijfelde er niet aan dat Ginny deze opdracht aan zou kunnen; de toestand in Syrië was abominabel, maar aan hun aanwezigheid daar was nu eenmaal grote behoefte. Jongens van nauwelijks ouder dan veertien werden in de gevangenis gegooid zonder geldige reden, in sommige gevallen gemarteld en zelfs verkracht. Degenen die dat overleefden kwamen er voor het leven getekend en gebroken uit, zowel lichamelijk als geestelijk – of dat ooit goed kwam was de vraag. Zelfs jongere kinderen werden in hechtenis genomen, soms in diezelfde gevangenissen. Het Rode Kruis had met een internationale staf hulpverleners twee kampen opgezet om die kinderen op te vangen. SOS-HR zou twee medewerkers voor elk kamp leveren en daarvan was Ginny er een. Het was een blijk van vertrouwen dat zij daarvoor was uitgekozen, maar het zou hartverscheurend werk zijn. Omdat het een zware post betrof met veel ontberingen was het een korte opdracht geworden; na acht weken zou ze teruggehaald worden, dat was dus begin augustus. Ze was opgelucht niet al te lang van Blue gescheiden te zijn en dat vertelde ze hem ook die avond.

‘Ik vertrek over een week,’ vertelde ze hem onder het avondeten, ‘en dat betekent dat ik er niet bij zal zijn als je afscheid neemt van de basisschool en je je certificaat krijgt. Dat vind ik ongelooflijk jammer, maar je moet het accepteren als een grote jongen. Het goede nieuws is dat ik een maand eerder terugkom.’ Ze hadden al verwacht dat ze niet bij het afscheidsfeest van school zou zijn, maar ze was blij terug te zijn voor de zomervakantie helemaal voorbij was. ‘We kopen een mobieltje voor je voor ik vertrek.’ Dat had ze nog steeds niet gedaan, wat nogal onhandig was als ze wilde weten waar hij uithing, dus dat moest snel gebeuren. ‘Je moet bereikbaar zijn als rechercheur Sanders of Andrew O’Connor je wil spreken, of als ze iets van je nodig hebben voor de zaak.’ Het onderzoek zat nu nog in de beginfase, maar het zou kunnen zijn dat ze ergens een bevestiging van wilden hebben, dus moesten ze Blue kunnen bereiken. ‘Ik zal je bellen wanneer het maar kan, maar ik denk niet dat er veel van komt in dat kamp.’ Ze legde weinig nadruk op de risico’s van de plek waar ze heen ging, ze verdoezelde het een beetje. ‘Ik wil dat je in Houston Street blijft. Ik weet dat je het er niet fijn vindt, maar het is maar voor acht weken.’ Ze was er nuchter over en hoopte dat hij dat ook was. Hij wist allang dat hij daar zou moeten slapen als zij weg zou gaan.

‘Waarom kan ik niet gewoon hier blijven?’ Hij was zo teleurgesteld dat ze weer wegging, al had hij geweten dat die dag zou komen. Het besef dat het nu echt ging gebeuren was voor hen allebei een moeilijk moment.

‘Je kunt niet in je eentje in het appartement blijven. Je bent dertien. Als je nu eens ziek wordt?’ Bovendien zou een maatschappelijk werker kunnen ontdekken dat hij als dertienjarige alleen woonde.

‘Er zorgde ook niemand voor me toen ik op straat leefde en ziek werd,’ bracht hij haar in herinnering.

‘Het voelt beter voor mij als ik weet dat je een veilig onderdak hebt, waar je geholpen wordt als dat nodig is.’

‘Ik haat het daar.’ Hij sloeg zijn armen over elkaar en zakte fronsend onderuit in zijn stoel.

‘Het is maar voor acht weken. Ik kom vroeg terug deze keer, dan ben ik bijna de hele maand augustus weer hier met je. Pas in september krijg ik weer een nieuwe opdracht,’ zei ze, al praatte ze er liever niet over omdat het haar zwaar viel hem alleen achter te laten. Maar al voor ze elkaar ontmoetten had hij het altijd gered en ze liet hem achter op een plek met zorg en aandacht. Julio Fernandez had beloofd om deze keer wat beter op hem te letten en dat hij zoveel mocht pianospelen als hij wilde. Dat was maar een kleine compensatie natuurlijk. ‘Als je er weer vandoor gaat, dan ben je nog niet jarig. Dan bind ik je vast aan je bed en verstop je favoriete Converse-gympen, of nog iets veel ergers wat ik dan wel bedenk.’ Hij glimlachte om haar loze dreiging. Ze kon niet goed boos op hem worden, maar hij baalde ervan weer naar Houston Street te moeten. Toch zat er niets anders op, al zou hij erover mokken en klagen tot ze weer terug was.

Andrew O’Connor belde Ginny de dag nadat ze haar opdracht van SOS-HR had gekregen. Hij had iets bedacht en wilde er met haar over praten, liefst wanneer Blue er niet bij was. Hij belde dus tijdens schooltijd toen Ginny bezig was om alles voor haar reis bij elkaar te zoeken.

‘Is Blue ooit bij een therapeut geweest?’ vroeg hij haar.

‘Ik geloof het niet. Dan had hij het me wel verteld.’

‘Ik denk dat het een goed idee zou zijn om hem eens te laten onderzoeken door een jeugdpsycholoog. Het zou onze zaak aanmerkelijk goed doen. We zouden sterker in onze schoenen staan als we konden bewijzen dat er psychische schade was ontstaan. En wie weet? Misschien herinnert hij zich iets wat hij ons nog niet heeft verteld of vergeten is. Het is maar een ideetje. Hij lijkt me een opvallend evenwichtig joch gezien zijn ervaringen, maar dat komt natuurlijk ook door jou,’ zei hij, want hij vond het niet niks wat ze op zich genomen had. Hij kon er alleen maar respect voor hebben. Blue en zij waren duidelijk gemaakt voor elkaar. Ze gedroeg zich open en respectvol naar hem en hield veel van de jongen.

‘Ik ben maar een recente toevoeging,’ zei ze bescheiden. ‘Hij redde zich best zonder mij voor ik hem vond. Hij heeft nu een veilige plek om te wonen, maar zijn persoonlijkheid is van hemzelf.’

‘Toch heeft hij geboft,’ vond Andrew. Ginny beaamde dat om een andere reden: wie had gedacht dat zo’n ervaren advocaat de civiele zaak voor eigen rekening zou nemen?

‘Ik vertrek over een paar dagen, maar ik zal proberen iemand te vinden voor ik wegga. Ken je toevallig een therapeut?’ Hij gaf haar de naam van een succesvolle psychologe met wie hij al eerder had gewerkt, wat veel had opgeleverd bij jongens die ongeveer hetzelfde als Blue hadden meegemaakt, en Ginny noteerde haar naam.

‘Waar ga je trouwens heen?’ vroeg hij nieuwsgierig. Al was ze niet langer een bekende tv-verslaggever, ze intrigeerde hem zeer als vrouw. Ze had een baan op het gebied van mensenrechten, maar meer wist hij eigenlijk niet van haar.

‘Syrië,’ zei ze, alsof het vanzelf sprak.

‘Syrië? Hoezo daar?’

‘Ik werk als veldwerker voor SOS-HR. Gewoonlijk ga ik op missie voor een maand of drie, vier, meestal naar vluchtelingenkampen. Ik ben net terug uit Afghanistan.’

‘Hoelang doe je dat al?’ Hij werd steeds nieuwsgieriger naar haar. Ze ging klaarblijkelijk vaak naar gevaarlijke plekken. Ze had behoorlijk wat lef, maar had dan ook een grote klap in haar persoonlijk leven gehad.

‘Ik doe dat sinds...’ Ze vermande zichzelf. ‘Al drieënhalf jaar, sinds ik ontslag nam bij de tv.’ Ze wilde niet te sneu overkomen door weer over Mark en Chris te beginnen.

‘Waar slaapt Blue dan als je weg bent?’

‘Ik ga maar voor acht weken deze keer. Ik heb iets met hem afgesproken, al is hij er niet blij mee. Hij slaapt in het opvanghuis voor jongeren in Houston Street, dat is een vrij fatsoenlijke plek. Hij is er weggelopen toen ik in Afghanistan was. Maar hij heeft beloofd dat niet weer te doen. Ik zal hem jouw mobiele nummer geven.’ Andrew glimlachte terwijl hij naar haar luisterde. Ze was een realistisch mens en een sterke vrouw, als je eraan dacht wat ze allemaal voor Blue deed.

‘Trouwens, ik denk dat je waarschijnlijk toestemming van die tante van hem nodig hebt voor die therapeute. Misschien ontvangt ze hem anders niet. Therapeuten kunnen een pietje-precies zijn met dat soort zaken.’

‘Ik ken zijn tante en laat haar wel wat tekenen,’ zei Ginny ontspannen.

‘Is het niet frustrerend dat zij zijn voogd is, terwijl jij de werkelijke zorg voor hem draagt?’

‘Niet echt. Ze is steeds heel makkelijk geweest met het tekenen van formulieren die ik tot nu toe nodig heb gehad. Ik bel haar wel.’ Ze kletsten nog even over haar reis naar Syrië voor ze ophingen. Omdat Ginny wist dat Charlene overdag thuis was en avonddiensten draaide, belde ze haar op. Charlene vond het leuk te horen hoe goed het met Blue ging en dat hij over een paar weken met goed gevolg afscheid nam van de basisschool, waar Ginny helaas niet bij kon zijn. Charlene bood niet aan om in haar plaats te gaan, dus begon Ginny maar over een formulier dat getekend moest worden.

‘Waar is het nu weer voor?’ zei zijn tante grinnikend. ‘Neem je hem soms mee naar Europa op zomervakantie?’ Ze had het al heel wat gevonden dat Ginny Blue had meegenomen naar L.A. en vond dat hij maar verwend werd.

‘Nee,’ zei Ginny ernstig. ‘Ik zou hem graag in therapie willen laten gaan.’

‘Wat voor therapie?’ vroeg Charlene. ‘Is hij gewond? Dat kind springt altijd van een of ander hoog muurtje af. Het verbaast me niets.’

‘Nee, geen fysiotherapie, hij is in orde,’ zei Ginny kalm. ‘Ik bedoel bij een soort psycholoog.’

‘Waarom in godsnaam?’ Charlene klonk geschokt en Ginny vroeg zich af of ze bang was dat haar vriend Blue iets te hard geslagen had en dat hij iets aan zijn hoofd mankeerde. Ginny was niet van plan geweest het helemaal uit te leggen aan de telefoon, maar nu had ze geen keus. Charlene vroeg ernaar en Ginny wilde niet tegen haar liegen.

‘Ik geloof dat Blue het je al eens probeerde te vertellen. Het is een paar jaar geleden gebeurd en waarschijnlijk heeft hij het niet zo overtuigend gebracht.’ Door het zo te verwoorden leek het geen aanval op Charlene, die geweigerd had naar Blue’s verhaal te luisteren. ‘Het schijnt dat Blue toen hij een jaar of negen was het slachtoffer van seksueel misbruik is geweest. Hij werd aangerand door een priester uit jullie parochiekerk. En daar gaan we nu wat aan doen. We hebben vorige week bij de politie een verklaring afgelegd waardoor de dader gearresteerd kan worden, en we spannen een civiele procedure tegen het aartsbisdom aan als de dader veroordeeld wordt voor dit misdrijf.’ Even was het doodstil aan het andere eind van de lijn.

‘Welke priester?’ fluisterde Charlene geschrokken.

‘Pastoor Teddy Graham,’ antwoordde Ginny en Blue’s tante slaakte een doordringende kreet.

‘Dat kun je niet maken! Blue liegt dat-ie barst! Die priester is een godsgeschenk. Blue zal eeuwig branden in de hel als hij zulke leugens over pastoor Teddy rondbazuint!’ Tot Ginny’s spijt was Charlene buiten zinnen als het om de verdediging van de priester ging.

‘Ik heb hem ontmoet en ik begrijp waarom je zo over hem denkt. Hij is een zeer voorkomende man. Maar het gaat erom dat hij je neefje aangerand heeft en mogelijk ook andere jongens uit de parochie. Hij gaat gewoon door met het ruïneren van jonge levens en daar moet hij mee stoppen. De politie is een onderzoek naar hem gestart. En Blue gaat niet naar de hel voor zoiets of voor wat dan ook. Hij is seksueel misbruikt.’ Ginny probeerde redelijk te blijven en haar geduld niet te verliezen.

‘Hij is een leugenachtig kind en dat is hij altijd geweest! Hij heeft geprobeerd me dat te vertellen, ja. Ik kan je wel zeggen: daar klopt niks van. Jij bent degene die een misdrijf pleegt als je die man achter tralies zet! Pastoor Teddy is een heilige!’ Ginny wilde het wel uitgillen, maar ze dwong zichzelf kalm te blijven en niet emotioneel te worden, want ze had de toestemming van Charlene nodig om met een psycholoog te praten.

‘Ik begrijp dat dit een hele schok voor je moet zijn. Het is vast ook heel moeilijk te geloven, omdat je die man zo graag mag. Maar ik denk dat hij iedereen om de tuin heeft geleid en de waarheid komt altijd bovendrijven. Andere jongens zullen hun mond durven open te doen. Maar tot het zover is heb ik die toestemming voor Blue nodig.’

‘Je krijgt geen toestemming voor wat dan ook als je pastoor Teddy daarmee lastigvalt. En ik bedoel niet beschuldigen, ik bedoel lastigvallen! Ik teken helemaal niets om jou te helpen deze goddeloze zaak door te zetten en je mag Blue vertellen dat hij geen familie meer van me is als hij niet onmiddellijk die beschuldiging intrekt.’ Ze was heel duidelijk geweest en daarmee brak Charlene het gesprek af.

Ginny belde Andrew O’Connor direct terug en vertelde hem wat er was gebeurd. Het verraste hem niet.

‘Zo gaat het zo vaak. Het is heel bedreigend voor mensen als je ze dwingt zoiets onder ogen te zien, en ze voelt zich waarschijnlijk nog schuldig ook omdat ze niet eerder naar Blue heeft geluisterd.’

‘Nou, zo klonk ze anders niet. Die man is zo overtuigend en onweerstaanbaar, ik heb het zelf gezien. In elk geval geeft ze geen toestemming, dus die psychologe is van de baan.’ Ginny klonk ontmoedigd. Het was ook zo’n verschrikkelijk gesprek geweest met Blue’s tante.

‘Maak je geen zorgen,’ stelde hij haar gerust. ‘Die toestemming hebben we niet direct nodig. Het heeft geen haast. Je kunt het nog eens proberen wanneer je terug bent.’

Ze zei dat ze dat zou doen, al zat het er niet in dat Charlene dan opeens wel toestemming zou geven. Ze dacht aan haar zus die dezelfde extreme houding had ingenomen om de kerk te beschermen, wat die priester ook op zijn kerfstok mocht hebben. Andrew wenste Ginny veel sterkte in Syrië en ze hingen op.

Ze vertelde Blue niets over haar gesprek met Charlene – het had geen zin.

De volgende dag kocht Ginny het beloofde mobieltje voor Blue omdat hij zijn school had afgemaakt; het gaf haar een fijn gevoel dat ze hem kon spreken als haar telefoon daar tenminste bereik had.

Ze belde ook haar notaris en bracht een wijziging aan in haar testament. Ze had nog steeds geld over van Marks levensverzekering en de verkoop van het huis, en ze had haar eigen spaargeld. Ze voegde een fors legaat toe voor Blue. Becky en haar gezin hadden het niet nodig en als er iets met haar zou gebeuren, wilde ze dat Blue het geld kreeg. Voor haar gevoel was dit precies wat ze moest doen.

Op zaterdag hielp Ginny Blue verhuizen naar Houston Street. Hij keek diepbedroefd toen ze hem hielp uitpakken. Ze beloofde hem de volgende dag op te halen om te lunchen, en dan zou ze maandag vertrekken.

Ze keek in haar brievenbus toen ze thuiskwam en was verrast een brief voor Blue van de LaGuardia-school tussen de post te vinden. Ginny’s hart bonsde toen ze hem meenam naar boven. Ze popelde om hem te lezen, maar ze hield zich in. Ze zou hem voor de lunch met Blue bewaren, dan kon hij hem zelf openmaken. Ze hoopte maar dat het goed nieuws was.

Toen ze hem zondagochtend ophaalde van Houston Street stond Blue al bij de deur op haar te wachten. Ze zochten een gezellig terras van een café in de Village en toen herinnerde ze zich de envelop in haar tas. Ze was net zo nerveus als hij toen hij hem openmaakte en ze maakte zich zorgen over wat er zou gebeuren als ze hem hadden afgewezen. Dat zou hem zo vreselijk teleurstellen en ze wilde hem niet twee maanden treurig achterlaten. Ze keek gespannen naar zijn gezicht terwijl hij de brief las en even was er niets uit op te maken. En toen, halverwege, sperden zijn grote felblauwe ogen zich open en hij zocht haar blik.

‘O mijn god! O mijn god, ze hebben me aangenomen!’ schreeuwde hij. Verschillende mensen op het terras draaiden verstoord hun hoofd naar hem om, maar het kon hem niet schelen. ‘Ik ben aangenomen!’ Hij sprong op en sloeg zijn armen om haar heen. ‘Ik ga naar de LaGuardia-muziekschool!’

‘Dat geloof ik graag.’ Stralend keek ze hem aan met tranen in haar ogen. Het was zo’n enorme prestatie. Ze was ontzettend trots op hem. Hopelijk zou dit zijn leven veranderen, wat precies haar bedoeling was geweest toen ze hem de inschrijvingspapieren had laten invullen. Hij kon de rest van de lunch haast niet meer uit zijn woorden komen. Ze slenterden nog een tijdje door de Village, sprongen in een taxi en gingen naar Central Park. Ze aten een ijsje, maakten een lange wandeling en gingen op het gras liggen. Hij zag er gelukkiger uit dan ze hem in tijden had gezien en hij was terecht trots op zichzelf. Vlak na de lunch had hij Lizzie op zijn nieuwe mobieltje ge-sms’t en ze was superblij voor hem. Zij was ook aangenomen op de middelbare school van haar eerste keus in Pasadena en kon niet wachten hem weer eens te zien. Blue liet Ginny niet met rust tot ze beloofde haar nichtje eens uit te nodigen in New York.

Toen ze hem deze keer op Houston Street achterliet was hij niet zo van streek. Hij was veel te opgewonden omdat hij was aangenomen en hij vertelde het meteen aan Julio Fernandez toen hij naar binnen stormde.

‘Ik denk dat we maar beter veel van je gezelschap kunnen genieten voor je te beroemd bent om hier nog met ons rond te hangen,’ zei Julio met een grijns naar Ginny. ‘Ik hoop dat je veel voor ons zult spelen. Een beetje fatsoenlijke muziek kunnen we hier wel gebruiken,’ zei hij tegen Blue, die door het dolle heen was.

Blue lachte nog steeds toen hij Ginny bij het afscheid omhelsde en ze kuste hem gedag. ‘Braaf zijn. Als je deze keer weer wegloopt, vermoord ik je,’ waarschuwde ze hem, maar ze lachte erbij en hij snapte dat het maar een grapje was. ‘Ik bel zoveel als ik kan.’

‘Pas goed op jezelf,’ zei hij met een warme blik. ‘Ik hou van je, Ginny.’

‘Ik hou ook van jou, Blue. Denk daaraan. Ik kom terug,’ zei ze, om hem eraan te herinneren dat hij niet langer alleen was, dat ze van hem hield en om hem gaf. Blue was nu op weg naar het fantastische leven dat ze hem had beloofd. Het drong tot haar door dat ze er meer dan anders naar verlangde om veilig thuis te komen van haar opdracht in Syrië. Ze moest er zijn voor Blue.

14

Ginny belde Becky niet meer voor ze uit New York vertrok. Ze had geen enkele behoefte met haar praten, na alles wat ze over Blue en hun rechtszaak tegen de priester had gezegd. Ze had haar een sms’je gestuurd dat ze vertrok, met haar contactnummers erbij voor de komende acht weken voor het geval er iets met hun vader gebeurde. Becky antwoordde niet, maar ze had alle informatie die ze nodig had.

Het was weer een van die eindeloze reizen om bij het kamp in Homs te komen, en toen ze aankwam, waren de voorzieningen nog slechter dan haar verteld was. Kinderen lagen in hartverscheurende toestand meer dood dan levend met glazige ogen op veldbedjes. Sommige jongetjes waren verkracht, andere hadden gebroken ledematen, en er was een prachtig meisje wier ogen door haar vader waren uitgestoken en dat onderweg was achtergelaten door haar familie, terwijl die mensen zich over haar hadden moeten ontfermen. Andere kinderen waren gemarteld. Blue’s ervaringen met pastoor Teddy leken hierbij vergeleken minder erg. Ze bracht tijd door met gewonde jongeren met traumatische ervaringen, zonder voldoende eten en drinken, onder niet-aflatende stress. En elke dag werden er meer kinderen binnengebracht. Het Rode Kruis en de medische vrijwilligers verrichtten heldhaftige operaties en Ginny en de anderen deden wat ze konden om te helpen.

Vanwege de onstabiele politieke situatie – de burgeroorlog duurde maar voort – waren alle medewerkers uitzonderlijk voorzichtig. Ze bleven in het kamp en gingen overal in tweetallen of met meer mensen heen, als dat mogelijk was. Ginny concentreerde zich op de gewonde kinderen en niet op de risico’s. Deze opdracht was loodzwaar voor iedereen. En de spaarzame momenten dat ze ergens was waar ze toegang tot internet had, las ze snel de berichten van Andrew O’Connor en Blue. Er was geen nieuws van haar zus, maar dat betekende op z’n minst dat haar vader nog leefde. Ginny had zich nog nooit van haar leven lichamelijk en geestelijk zo uitgeput gevoeld. Ze was blij dat de opdracht maar acht weken zou duren.

Blue klonk oké in de mailtjes die hij haar stuurde. Hij klaagde wel over Houston Street, maar minder hevig dan de vorige keer. Hij scheen zich erbij neergelegd te hebben en zei dat hij muziek aan het componeren was op de piano daar, wat haar deed glimlachen. Als hij zich op muziek stortte, wist ze dat het goed met hem ging. Het afscheid van de basisschool was leuk geweest en nu hielp hij met klusjes in het opvanghuis; hij zei dat het snikheet was in New York. Blij verrast las ze dat Andrew hem een keer had opgezocht. Blue vond hem geweldig.

Andrews mailtjes naar haar waren bijzonder interessant en hoopvol. Hij vertelde haar dat de rechercheurs van de politie een aantal andere misbruikgevallen van pastoor Teddy in St. Francis op het spoor waren gekomen. Vijf jongens hadden zich gemeld en nog twee uit de parochie van St. Anne’s in Chicago; Andrew was er zeker van dat er wel meer zouden volgen. Ze hadden een doos van Pandora geopend, waarin de daden van de onberekenbare priester jarenlang waren opgeborgen. De politie vermoedde dus dat het aartsbisdom van de gevallen af wist en dat ze hem bewust hadden overgeplaatst naar Chicago, zodat hij met een schone lei kon beginnen. Eenmaal daar was hij weer met zijn praktijken begonnen. Ze kon nauwelijks wachten om naar huis te gaan en te horen wat er precies gaande was, en om terug te zijn bij Blue. Voor het eerst tijdens haar werk bij SOS-HR kon haar opdracht niet snel genoeg afgelopen zijn. Andrew en de politie hadden hun informatie overigens niet met Blue gedeeld tijdens haar afwezigheid. Andrew vond het beter te wachten tot ze terug was, waar ze het helemaal mee eens was. Er was niets wat ze voor hem kon doen vanuit het vluchtelingenkamp.

Andrew vertelde ook dat hij Blue had opgezocht; hij dacht dat Blue misschien wat eenzaam was zonder haar, dus was hij langsgegaan als vriend. Hij vroeg haar toestemming om Blue mee te nemen naar een honkbalwedstrijd. Ze vond het aardig van Andrew om dat te vragen en ze mailde hem direct terug om te vertellen dat Blue dolblij zou zijn om een wedstrijd bij te wonen, aangezien hij een enorme fan van de Yankees was. Andrew antwoordde dat hij toevallig de eigenaar van het team kende en dat hij Blue kennis kon laten maken met een paar spelers.

De volgende keer dat ze van Blue hoorde schreef hij opgetogen hoeveel lol hij had gehad en hoe geweldig het was geweest de spelers te ontmoeten. Hij had twee gesigneerde ballen, een honkbalknuppel en een handschoen gekregen en hij had ze door Julio achter slot en grendel laten opbergen zodat ze niet zouden verdwijnen. Hij had een muziekstuk voor Andrew gecomponeerd om hem te bedanken. Andrew speelde ook piano en hij had zijn stuk erg mooi gevonden. Ze was blij dat Andrew zoveel tijd met hem doorbracht tijdens haar afwezigheid. Het zorgde ervoor dat ze, hoewel ze zich aan de andere kant van de wereld bevond, het leven daar niet uit het oog verloor; bovendien leek het haar nuttig voor Blue om wat positieve mannelijke invloed in zijn leven te hebben.

Ze bedankte Andrew dus per e-mail en in zijn antwoord vroeg hij naar haar werk in Syrië. De dagelijkse tragedies waarmee ze te maken had waren lastig te omschrijven in een mailtje – voor haar was het routine en de onrechtvaardigheid was doodgewoon, vooral die kinderen te verduren kregen. Hij antwoordde vol begrip, maar stuurde haar ook een grappige cartoon uit The New Yorker die haar aan het lachen maakte voor ze weer aan het werk ging. Het gaf haar het gevoel dat de beschaving iets minder ver weg was. Hij was een bijzonder aardige man, erg toegewijd aan zijn werk en zijn cliënten, wat ze al had vermoed toen ze elkaar de eerste keer zagen.

De situatie in het kamp bleef stressvol in de tijd dat zij er was en iedereen had het vreselijk druk. Het Rode Kruis had nog meer medewerkers gestuurd, net als andere vrijwilligersorganisaties. Het zou niet makkelijk zijn om het gewone leventje weer op te pakken na een ervaring als deze. New York leek wel een andere planeet vergeleken met wat ze hier elke dag deed en meemaakte. Het leed van zulke zwaargewonde kinderen die geen enkele hoop op een beter leven hadden was overweldigend. Ze zou ze het liefst allemaal mee naar huis nemen.

Onderdak en voedsel voor de medewerkers in het kamp waren beroerder dan ze ooit had meegemaakt. De tijd in Syrië leek langer en zwaarder te zijn dan bij haar eerdere opdrachten, en er leek geen eind te komen aan de acht weken die ze daar doorbracht. Ze was opgelucht toen degene die haar afloste het kamp bereikte, twee dagen voor ze mocht vertrekken. Een aantal van haar collega’s was behoorlijk ziek geworden en werd ook naar huis gestuurd. Ginny had zelf al wekenlang last van dysenterie en was tien pond afgevallen sinds ze hier aan het werk ging. Het was een van haar zwaarste opdrachten geweest die ze had meegemaakt. Veel van de minder ervaren vrijwilligers waren compleet ontmoedigd en zelfs de meer geharde mensen waren uitgeput. Er was nog zoveel te doen toen ze vertrok, maar ze was blij om naar huis te gaan en Blue weer te zien. Tijdens het eerste deel van de reis terug, van Homs naar Damascus, viel ze prompt in slaap.

Het kwam surrealistisch over toen ze in Damascus weer in de beschaving werd gedompeld. Versuft liep ze over het vliegveld, niet wetend wat ze moest doen, overdonderd door al die mensen en luchthavenwinkels, na de trieste wereld waarin ze acht weken had geleefd. Gedurende de rest van de reis, vanaf Amman in Jordanië, keerde ze heel langzaam weer terug naar het land van de levenden, terwijl ze een lichte maaltijd at en probeerde naar een film te kijken. Ze vroeg zich af of haar maag ooit weer normaal zou werken. En boven alles wilde ze vergeten wat ze in het kamp had gezien.

Het was een deprimerende reis geweest en ze had nooit voor zoveel mensen gezorgd, vooral jongeren en kinderen, voor wie ze zo weinig had kunnen doen. Ze wist dat de herinnering eraan haar altijd zou bijblijven. Alles was tienmaal, soms honderdmaal erger dan ze haar hadden voorgespiegeld. Maar toch was ze blij dat ze was gegaan, al had ze zo weinig uit kunnen richten. Ze had het gevoel dat ze er een jaar was geweest, niet slechts acht weken. Toen het vliegtuig eindelijk in New York landde wilde ze de grond wel kussen toen ze uitstapte. Lopend door de luchthaven leek ze zelf wel een vluchteling uit een zwaar getroffen gebied. Ze kon niet wachten thuis uren in bad te kunnen zitten en het vuil eraf te weken, maar ze had beloofd Blue op te pikken vanaf haar rit van het vliegveld. Ze had toen twintig uur reizen achter de rug, met auto’s en vliegtuigen. Ze gaf de taxichauffeur het adres van Houston Street en vroeg hem daar te wachten omdat ze nog een passagier op moest halen.

Blue wist hoe laat haar vlucht aankwam en ze sms’te hem toen ze in de taxi zat. Hij stond al klaar met zijn bagage toen ze bij het opvanghuis aankwam. Ze was bekaf toen ze de deur doorging, maar straalde toen ze hem in de hal zag staan. Blue schrok toen hij haar zag, al was hij dolblij dat ze er weer was. Ze was doodsbleek, graatmager en had donkere kringen rond haar ogen. Haar twee maanden in het kamp hadden hun tol geëist, meer dan ze had beseft.

‘Jemig! Wat zie jij eruit! Heb je niet gegeten toen je daar was?’ Hij was zichtbaar blij haar te zien, maar het leek wel of ze haar hadden uitgehongerd.

‘Niet zoveel.’ Ze glimlachte door het vuil van haar reis heen, met haar haar los op haar rug, en ze omhelsde hem zo stevig als ze kon. Ze was zo opgelucht dat hij gelukkig en gezond was en nooit het leed zou kennen dat ze kortgeleden had meegemaakt. Wat er ook met hem zou gebeuren, zo erg als daar zou het niet kunnen worden. De kinderen die ze had geprobeerd te helpen zouden er misschien nooit aan kunnen ontsnappen, terwijl hij een heel leven voor zich had, met grootse mogelijkheden, vooral omdat hij binnenkort naar een middelbare school ging waar zijn talent ontwikkeld zou worden en waar hij elke dag nieuwe dingen zou leren.

Blue droeg zijn tassen het trapje af nadat hij Julio Fernandez bedankt had, die naar hem knipoogde. Hij droeg de knuppel vol handtekeningen en de handschoen die hij van Andrew gekregen had bij de Yankees-wedstrijd. Hij had ze Ginny meteen laten zien en zei dat hij ze op de plank in zijn kamer zou uitstallen.

‘Iets vertelt me dat we je niet meer zullen zien, held.’ Julio keek naar Ginny terwijl hij dat zei. Zij had Blue van de straat gehouden en hoewel ze niet zijn officiële voogd was, was hij niet dakloos meer. Hij had haar en ze leken net een gezinnetje toen ze de opvang verlieten. ‘Vergeet ons niet, kom nog eens langs. Ik zal je missen,’ zei Julio oprecht tegen Blue. Blue omhelsde hem snel voor hij de trap af rende naar de taxi, waar Ginny plaats voor hem maakte. Ze was teruggekomen, zoals ze had beloofd. Dat was goed tot hem doorgedrongen en hij wist dat hij haar kon vertrouwen, zolang haar niets overkwam. Ze had hem vanuit Syrië ook zo vaak als ze kon gemaild om hem gerust te stellen.

Ginny gaf de chauffeur haar adres en ze gingen op weg naar huis. Het was begin augustus en snikheet; in de taxi trok ze laag voor laag de kleren uit die ze onderweg had gedragen. Ze wilde het liefst alles het raampje uit gooien, want ze voelde zich nog vuiler dan ze eruitzag, maar ze lachten naar elkaar en Blue kletste honderduit.

‘Zo, vertel me nu eens wat je me niet hebt geschreven in je mailtjes,’ zei ze terwijl ze het centrum in reden.

‘Andrew heeft ons allebei uitgenodigd voor een wedstrijd van de Yankees op mijn verjaardag.’ Blue keek haar opgetogen aan: hij zou binnenkort veertien worden en ze was zo gelukkig dat ze op tijd was teruggekomen. ‘Mag dat?’ Ze had geen andere plannen dan veel tijd met hem doorbrengen. Ze hoopte nog een weekje met Blue weg te kunnen gaan voor de school begon en zij weer moest vertrekken. Ellen had haar al laten weten dat haar volgende reis haar waarschijnlijk naar India zou voeren. Maar ze hoefde voorlopig alleen maar aan Blue te denken, en ze wilde veel met hem optrekken tot hij na Labor Day, de eerste maandag in september, met de muziekschool zou starten.

‘Natuurlijk gaan we mee.’ Ze grijnsde naar hem.

‘Andrew is zo’n coole vent, hij kent alle bekende Yankeesspelers. Niet te geloven dat hij ooit priester is geweest!’ Zo enthousiast sprak hij haast nooit over iemand, maar hij ratelde maar door over de andere wedstrijden die hij met de advocaat had gezien. Andrew had hem namelijk ook nog meegenomen naar een Mets-wedstrijd. En Jane Sanders, die belast was met het politieonderzoek, was ook een keer langs geweest in het opvanghuis. Hij had piano voor haar gespeeld, maar ze hadden niet over het onderzoek gepraat en Ginny vroeg er verder ook niet naar. Ze zou rechercheur Sanders zelf wel bellen om te horen hoe de voortgang was.

Haar appartement leek wel een paradijs toen ze binnenliepen. Ze stuurde Blue naar de buurtsuper terwijl zij de badkamer in ging. Ze kon niet wachten in bad te gaan. En toen ze weer verscheen in haar badstof kamerjas, roze en schoongeschrobd, at ze een boterham met hem, zei dat ze van hem hield en wankelde doodmoe naar bed. Haar ogen vielen direct dicht. Blue speelde op de bank wat videospelletjes en keek naar een film, zielsgelukkig weer met haar thuis te zijn en in zijn eigen kamer in zijn eigen bed te kunnen slapen.

Ginny sliep een gat in de dag en werd vol energie wakker, klaar om alles over het onderzoek naar pastoor Teddy te horen. Ze belde Jane Sanders voor het laatste nieuws over de zaak en daarna Andrew, om hem te laten weten dat ze graag zijn uitnodiging aannam voor de honkbalwedstijd op Blue’s verjaardag.

‘Uit je mails maak ik op dat het een ruig leven was daar,’ merkte Andrew op.

‘Het gebied en de bevolking zijn er vreselijk aan toe,’ beaamde ze. ‘Het is fijn om weer thuis te zijn. Met Blue gaat het fantastisch, bedankt dat je hem hebt opgezocht en mee uit hebt genomen.’ Wat een verschil was het voor haar en voor Blue om een thuis te hebben om naar terug te komen.

‘Het is een leuke knul,’ zei Andrew ontspannen, ‘en hij heeft ongelooflijk veel talent. Hij heeft vaak voor me gespeeld als ik hem opzocht.’

‘Hij zegt dat jij er ook niet slecht in bent,’ zei Ginny luchtig, blij weer een normaal gesprek te kunnen voeren.

‘Ik ben maar een amateurtje vergeleken bij hem. Hij heeft zelfs een muziekstuk voor me gecomponeerd.’

‘Hij gaat LaGuardia fantastisch vinden, dat weet ik zeker,’ zei Ginny.

‘Hij vindt jou fantastisch. Hij kon niet wachten tot je weer thuis was,’ zei Andrew ernstig.

‘Ik ook, hoor. Het was een loodzware opdracht, korter dan gewoonlijk, maar veel en veel heftiger.’

Al vertelde ze er maar weinig concreets over, het moest een hel zijn geweest, wat hij wel had vermoed.

‘En waar gaat de volgende reis heen? Weet je dat al?’ vroeg hij haar geïnteresseerd.

‘Niet echt. Misschien India, in september. Maar ik vind het wel jammer Blue alweer zo snel achter te moeten laten.’

Andrew wilde haar niet vertellen hoe vreselijk Blue haar had gemist. Hij praatte constant over haar en maakte zich grote zorgen. Ze was de spil van zijn bestaan en de enige volwassene die hij had gekend op wie hij echt kon rekenen; ze had hem nooit teleurgesteld.

‘Misschien laten ze je wat langer thuisblijven tussen de reizen door,’ zei Andrew hoopvol. Daar had ze zelf al over nagedacht, al wist ze niet hoe Ellen daarop zou reageren. De basis van haar werk was minimaal negen maanden per jaar op pad te zijn, dat had ze drie jaar terug afgesproken met SOS. Ze had ze destijds verteld dat ze kind noch kraai had en kon vertrekken wanneer het maar nodig was.

‘We zien wel,’ zei Ginny vaag.

Andrew zei dat hij over een paar dagen weer zou bellen met meer informatie.

Zij en Blue maakten een stevige lunch klaar. Hij leek wel vijf centimeter gegroeid in twee maanden. Zoveel kon het eigenlijk niet zijn, maar hij was wel langer geworden. Ze hadden hem goed te eten gegeven in Houston Street en de porties waren royaal, want de meeste inwoners waren pubers.

Ze was blij weer thuis te zijn. Ze had zich zorgen gemaakt over hem, maar deze keer had hij het uitgehouden in het opvanghuis. Ze was daar trots op en dat zei ze ook, toen ze klaar waren met eten en de vaat deden. Die middag zouden ze naar een openluchtconcert in het park gaan.

‘Je zei dat je me zou vermoorden als ik weer wegliep, dus ik ben maar gebleven,’ zei hij schalks. En toen liet hij haar zijn basisschoolcertificaat zien. Hij had het bij de post gevonden toen zij nog sliep. Ze beloofde het in te laten lijsten en op te hangen in zijn kamer, bij zijn souvenirs van de Yankees.

De avond tevoren had ze Becky nog een sms gestuurd, maar ze had niets van haar gehoord, dus belde ze haar na de lunch. Het was ruim twee maanden geleden dat ze contact hadden gehad. Na hun laatste gesprek, als je het zo kon noemen, waren ze allebei met een katterig gevoel blijven zitten. Geen van beiden had er behoefte aan gehad het goed te maken. Becky vond dat Ginny weer een belachelijke actie had ondernomen, zoals ze de laatste tijd steeds deed, de ene absurde onderneming na de andere. Ginny vond daarentegen dat Becky een hart van steen had en overal van wegkeek, en zelfs een priester die kinderen misbruikte beschermde uit respect voor de kerk. De kinderen die daarbij beschadigd werden, zoals Blue, lieten haar blijkbaar koud. Maar Ginny wilde horen hoe het met haar vader was gegaan sinds juni. Ze nam aan dat er niets veranderd was.

Becky klonk verrast om haar te horen toen ze opnam.

‘Ben je al terug?’

‘Ja. Ik leef nog steeds. Hoe is het met papa?’

Blue luisterde zwijgend maar geïnteresseerd toe vanachter de computer. Lizzie had hem in haar sms’jes al laten weten dat de toestand van haar opa onveranderd was.

‘Gaat langzaam achteruit. Hij wordt een paar keer per dag wakker en valt dan snel weer in slaap,’ antwoordde Becky. ‘Hij herkent ons niet meer.’ Ginny had medelijden met haar – ze voelde wel aan dat het niet gemakkelijk was hier dag na dag mee om te gaan. Haar woede op haar zus vanwege haar standpunt omtrent de priester ebde weg.

‘En hoe gaat het met jou?’ vroeg Ginny haar wat vriendelijker.

‘Prima. Maar hoe zit het met jou? Ben je er klaar voor om nu eindelijk een punt achter die heksenjacht te zetten?’ Becky hoopte dat haar missie in Syrië haar had laten inzien dat het een belachelijk plan was om een rechtszaak tegen het aartsbisdom beginnen en een priester te beschuldigen. Elke keer dat Becky daaraan dacht raakte ze weer over haar toeren en Ginny zonk de moed in de schoenen toen ze dat hoorde. Becky was geen haar veranderd, ze had nog dezelfde vooroordelen en bekrompen ideeën. Het was een grote teleurstelling.

‘Het is geen heksenjacht,’ antwoordde Ginny koeltjes. ‘Het is echt. Echte kinderen zijn aangerand door echte priesters, die echte misdrijven hebben gepleegd. Denk je eens in dat het met Charlie was gebeurd.’ Becky negeerde wat haar zus zei.

‘In hemelsnaam, Ginny, laat het toch zitten,’ zei ze getergd. Alan vond het ook een hopeloos plan. Ze hadden het er vele avonden over gehad en wilden koste wat kost dat Ginny van die onderneming zou afzien. Alan was zelfs meer verbolgen dan Becky, want hij vond het een zondig plan dat schande over de hele familie zou brengen. Hij was als de dood dat zijn kennissen en collega’s erachter zou komen. Ze hadden hun kinderen ook duidelijk te verstaan gegeven dat tante Ginny fout bezig was. Lizzie had Blue laten weten wat haar ouders ervan vonden, maar dat zij het er absoluut niet mee eens was en dat ze hem verdomd dapper vond. Hij was er blij om en opgelucht dat ze er verder geen details over vroeg. Ze mocht hem heel graag en ze wilde niet dat hij zich ongemakkelijk bij haar voelde nu ze vrienden waren geworden.

Het gesprek met Becky was zenuwslopend en aan beide kanten werd geen water bij de wijn gedaan. Ginny beëindigde het gesprek zo snel ze kon. Ze had nieuws over haar vader willen horen en Becky had haar daarover wat verteld, maar meer viel er niet te zeggen. Ginny probeerde het uit haar hoofd te zetten en een halfuur later verlieten zij en Blue het appartement op weg naar het concert in Central Park.

Het voelde eerst maar vreemd aan, zo te luisteren naar Mozart in de vredige omgeving, omringd door gelukkige, gezonde mensen, nadat ze twee maanden de beproevingen van Syrië had doorstaan. Terug te zijn was nog steeds wat onwerkelijk, hoewel zij en Blue van het concert genoten.

Toen ze thuiskwamen belde Andrew. Iemand van het aartsbisdom had hem gebeld. ‘Ze willen ons spreken,’ zei hij voldaan. De timing was perfect omdat ze net nu in New York was. ‘Volgende week maandag hebben we een ontmoeting met de bisschop die gaat over deze zaken, in het hoofdgebouw van het aartsbisdom nog wel. Hij is een koppige oude heer, een jezuïet. Ik heb twee jaar met hem samengewerkt in Rome. Hij speelt het hard en geslepen is hij ook. Maar uiteindelijk zal hij zwichten – ze hebben immers geen poot om op te staan,’ legde Andrew uit. ‘Ik heb vandaag ook met Jane gesproken. Er druppelen steeds meer namen van slachtoffers binnen, sommige zijn al volwassen nu. De oudste die ik op de lijst zag was zevenendertig. Hij was veertien jaar toen pastoor Teddy hem aanrandde, vers van het seminarie, in Washington, D.C. Dus dit ziet er allemaal niet goed voor de priester uit. Hij heeft overduidelijk al jaren problemen veroorzaakt en dat weten ze. Onze zaak wordt alleen maar sterker.’

‘Heb je nog iets van Blue’s vriend Jimmy Ewald gehoord?’ vroeg ze, blij met deze voortgang.

‘De rechercheur heeft met hem gepraat. Hij ontkende alles. Hij zegt dat pastoor Teddy de meest fantastische man is die hij ooit heeft ontmoet. Ik geloof hem niet, ik denk dat hij bang is om de waarheid te vertellen. Pastoor Teddy heeft hem klaarblijkelijk ook bedreigd.’ Al was het onderzoek nog niet afgesloten, de bewijzen bleken zich op te stapelen. Andrew vertelde dat er nog vijftien jongens naar buiten waren gekomen met verhalen die bijna gelijk waren aan die van Blue, over de charismatische priester die seksuele spelletjes met hen speelde.

De bisschop wilde haar en Andrew ontmoeten, maar Blue hoefde niet mee te komen. Het zou een interessante bespreking worden en Andrew verzekerde haar dat het goed zou verlopen. Ze was bang dat het aartsbisdom al zijn energie in de verdediging van pastoor Teddy zou steken, in plaats van zich te verontschuldigen tegenover Blue voor wat hem was aangedaan. Andrew ging daar ook van uit; hij voorspelde dat ze zouden doen wat ze konden om Blue als leugenaar aan de kaak te stellen en zijn verhaal onderuit te halen, waarschijnlijk al tijdens die eerste bespreking.

‘Geen zorgen, we krijgen ze wel,’ zei Andrew. ‘Zelfs al spelen ze het keihard in het begin. Mij maken ze niet bang. Vergeet niet, ik was ooit een van hen. Dat is een groot voordeel en ik ken dan ook veel van de spelers, vooral degenen met enige macht. Die monseigneur die ons wil spreken ken ik heel goed. Zoals ik al zei, een onbuigzaam heerschap, maar oprecht en redelijk.’ Terwijl ze naar Andrew luisterde, werd Ginny weer nieuwsgierig naar zijn verleden, en waarom hij de kerk de rug had toegekeerd, maar ze vroeg er niet naar. Hij vroeg immers ook nooit naar haar vreselijke fout waarvoor ze boete deed met haar werk in vluchtelingenkampen in verre landen. Ze spraken een halfuur voor de bespreking af in een cafeetje in de buurt van het hoofdgebouw van het aartsbisdom. Ze vertelde Blue er alles over toen ze had opgehangen.

‘Is dat goed of slecht?’ vroeg hij en keek benauwd toen hij over de bespreking hoorde.

‘Gewoon, routine,’ zei ze luchtig. ‘De bisschop wil ons erover spreken. Jij hoeft niet mee, alleen Andrew en ik gaan even praten.’ Hij keek opgelucht toen ze dat zei en die avond gingen ze naar een film, en de dag erna naar Coney Island. Blue ging natuurlijk weer in de Cyclone, die hij nu stukken minder spannend vond dan de achtbaan van Magic Mountain. Toen ze daarna naar het strand gingen, sms’te hij dat direct aan Lizzie. Ze hadden een fijn vakantiegevoel en Ginny genoot ervan weer thuis te zijn.

Ze waren net onderweg naar huis toen Ginny’s mobieltje rinkelde. Het was Becky. Het verdriet was niet te missen in de stem van haar zus en voor Becky er ook maar iets over had gezegd, wist Ginny wat er gebeurd was.

‘Papa?’ vroeg Ginny.

‘Ja. Een uurtje geleden. Ik ging na de lunch naar hem kijken en hij lag rustig te slapen. En toen ik een halfuur later terugging was hij gestorven. Ik heb niet eens afscheid kunnen nemen...’ Toen begon ze te huilen en ook Ginny kreeg tranen in de ogen.

‘Je hebt al twee jaar lang elke dag afscheid van hem genomen, door alles wat je hebt gedaan, door voor hem te zorgen en hem op te nemen in je huis. Hij was klaar om heen te gaan. Het was geen goed leven meer voor hem. Dit is echt het beste,’ zei Ginny zachtjes.

‘Ik weet het. Het is alleen zo triest. Ik zal hem zo missen. Het was fijn om dingen terug te kunnen doen voor hem. Hij was altijd zo lief voor ons,’ zei Becky snikkend. Hij was inderdaad een geweldige vader voor hen geweest. Ze hadden geluk gehad met zo’n fijne vader en zo’n liefhebbende moeder. Ze hadden goede ouders gehad, in tegenstelling tot Blue, die niemand meer had toen zijn moeder stierf. Dit soort verhalen wekte in Ginny altijd het verlangen op om mensen die minder fortuinlijk waren geweest veel te geven.

‘Hij is nu bij mama,’ zei Ginny kalmerend door haar tranen heen. ‘Hij is vast liever bij haar.’ Ze wisten allebei dat het klopte – ze waren hun hele leven verliefd op elkaar gebleven.

‘Wanneer kom je hierheen?’ vroeg Becky haar.

‘Ik weet het niet. Als ik thuis ben zal ik het even uitzoeken. Morgen misschien. Weet je al wanneer je de begrafenis wilt houden?’ vroeg Ginny. Door hun gedeelde verdriet konden ze de wrijving van de laatste tijd direct opzijschuiven. Dit was veel belangrijker en ze moesten elkaar nu steunen. Hoewel hun gevecht nog niet over was, stemden ze beiden in met een wapenstilstand.

‘Over een paar dagen, denk ik. Ik heb nog niets met de uitvaartonderneming overlegd. Ze hebben hem gewoon meegenomen.’ Het was zo’n naar gezicht geweest: op een brancard werd hun vader, tot zijn kruin in een deken gewikkeld, het huis uit gereden. Becky was opgelucht geweest dat de kinderen op school waren. Ze had het ze ook nog niet verteld, want ze wilde het eerst bij Ginny kwijt, al had ze Alan onmiddellijk op zijn kantoor gebeld en hij was nu onderweg naar haar.

Ze hadden deze dag al maanden zien aankomen, maar dat maakte het niet minder verdrietig. Ginny voelde zich direct volwassener bij de gedachte dat haar beide ouders nu gestorven waren. Ze had nu alleen haar zus en haar gezin nog, en Blue natuurlijk. Na haar eigen gezin waren nu ook haar ouders heengegaan.

‘Ik sms je de vlucht die we nemen als ik hem geboekt heb,’ zei Ginny zacht. Toen ze terug waren opende ze haar laptop om twee plaatsen op de eerste vlucht voor de volgende dag te boeken.

Ze belde Andrew om te zeggen dat ze de afspraak met het aartsbisdom niet na kon komen, omdat haar vader in L.A. gestorven was. Ze zou niet op tijd terug zijn.

‘Gecondoleerd. Ik verzet het wel even. Wanneer ben je ongeveer terug?’ Hij klonk praktisch, want hij hoorde wel hoe verdrietig ze was.

‘Misschien over een dag of vier, vijf. Hooguit een week,’ antwoordde ze. Na de voorbereidingen en de begrafenis zouden zij en Becky zich ook om papa’s dingen moeten bekommeren, al had hij niet veel meer over. Ze hadden zijn huis al verkocht toen hij bij Becky introk.

‘Was het plotseling?’ Andrew klonk vriendelijk en meelevend en ze kon zich hem opeens als priester voorstellen. Hij was zo echt begaan met mensen – hij kon goed luisteren.

‘Nee, hij was al heel lang ziek. Hij zweefde langzaam weg. Ik ben nog naar hem toe geweest voor ik naar Syrië vertrok – ik had het gevoel dat het wel eens de laatste keer kon zijn. Dit is beter voor hem, maar vreemd voor ons. Hij had alzheimer en zijn leven werd steeds leger.’

‘Maak je niet druk om die afspraak. We hebben tijd genoeg. Ik denk dat ze ons alleen willen zien en horen hoe serieus we zijn.’

‘Heel erg,’ zei ze vastberaden en hij lachte. Hoe verdrietig ze ook was om haar vader, ze kon zich nog steeds richten op de zaak omtrent Blue.

‘Ik ook,’ verzekerde hij haar. ‘Het is een inbreuk van vertrouwen, in de grofste vorm. Ik hoop dat Blue er weer helemaal bovenop komt, maar zeker is het niet. Het kan hem zijn leven lang beïnvloeden. Hij verdient daar een forse compensatie voor.’ Andrew was vast van plan die te pakken te krijgen.

‘Ik denk dat hij er wel overheen komt,’ zei Ginny bedachtzaam; zij was van plan hem te steunen door hem het goede van het leven te tonen en hem alles te geven. ‘Dat is mijn grootste wens. Die hufter mag zijn leven niet stelen of zijn toekomst verpesten. Blue heeft er recht op dit allemaal achter zich te kunnen laten. Ik wil alles doen wat ik kan om hem daarbij te helpen.’

De kracht in haar stem verraste Andrew. Ze was duidelijk een vrouw met een ijzeren wil.

‘We hebben allemaal onze demonen,’ zei hij zacht. ‘Sommige zijn hardnekkiger dan andere.’ Daaruit maakte ze op dat hij ze ook had. Hij had zijn priesterkleed immers afgeworpen.

‘Hij is te jong om die last de rest van zijn leven te dragen. Het is niet rechtvaardig.’

Andrew was het helemaal met haar eens. ‘Misschien begrijpt Blue door alles wat je voor hem doet hoeveel hij voor je betekent. Het is mooi te zien dat je zo rotsvast in hem gelooft. Dat is een enorm geschenk voor iedereen.’ Blue’s tante had duidelijk niet in hem geloofd, maar Blue wist dat het bij Ginny heel anders lag.

‘Ik wil dat hij hier ongeschonden uitkomt.’

Andrew vond dat lief van haar, maar niet erg realistisch. Hij had te veel volwassen cliënten gezien die niet in staat waren ooit nog een normaal leven op te bouwen na hun misbruik op jonge leeftijd. Soms was liefde niet genoeg om die wonden te helen, en het geld dat ze kregen na een schikking gaf wel troost, maar hun onschuld, vertrouwen en evenwicht kregen ze er niet mee terug. Een aantal van die volwassenen die als kind waren aangerand, was niet meer in staat geweest tot normale relaties. Hij kon alleen maar hopen dat het bij Blue niet het geval zou zijn, hoe toegewijd Ginny ook was.

‘We doen ons best,’ beloofde Andrew haar, getroffen door haar kracht en liefde voor de jongen. ‘Ik laat je weten wat er gebeurt met de afspraak. Ik stuur wel een mailtje als je in L.A. bent.’

‘Dank je.’ Ze hing op en dacht even na over de advocaat. Er was iets heel warms in zijn woorden, maar hij was soms ook wat afstandelijk, alsof hij zijn eigen wonden wilde verbergen. Het was een vreemde combinatie en ze vroeg zich af of dat kwam omdat hij priester was geweest. Het intrigeerde haar waarom hij de kerk verlaten had en ze fantaseerde dat hij verliefd was geworden op een knappe non. Mensen die de kerk verlieten had ze altijd al raadselachtig gevonden.

Ginny stuurde Becky een sms’je met hun aankomsttijd en ze hielp Blue vast met inpakken.

‘We moeten in L.A. maar een pak voor je kopen. Daar hebben we nu geen tijd meer voor.’ Hij had geen nette kleding om op haar vaders begrafenis te dragen. Winkels aflopen voor een pak voor hem gaf ze ook iets te doen en bood een ontsnapping aan het stilzitten in huis.

Ze aten wat en toen Blue naar bed was, bleef Ginny nog lang aan haar vader denken terwijl de nacht viel. Het was een turbulente thuiskomst geweest, zeker nu, met de dood van haar vader. Het gaf haar een vreemd, schrijnend gevoel dat hij er niet meer was. Meer dan ooit was ze dankbaar dat ze Blue had, die de lege plekken in haar leven had opgevuld. En nu was er nog een lege plek bij gekomen.

15

De vlucht naar L.A. leek deze keer wel eeuwen te duren. De reis duurde altijd al langer in westelijke richting, maar er was nu niets feestelijks aan. Zelfs Blue zat somber in zijn stoel. Hij had zijn eigen verlies te lijden gehad, zijn beide ouders waren immers gestorven, dus hij hield net zomin van begrafenissen als Ginny.

‘Gaat het een beetje?’ vroeg hij haar zacht toen de landing was ingezet. Hij had de tranen in haar ogen gezien en ze glimlachte wrang naar hem.

‘Het is zo’n raar idee dat hij er niet meer is.’ Blue knikte dat hij het begreep en pakte haar hand.

Ze huurde weer een auto, net als de vorige keer, en toen ze bij Becky’s huis aankwamen, troffen ze de hele familie somber zwijgend aan het ontbijt rond de keukentafel aan. Lizzie sprong op zodra ze binnenkwamen, sloeg haar armen rond Blue’s nek en knuffelde hem en hij leek net zo blij haar weer te zien. Dat doorbrak de zwaarmoedige sfeer direct en iedereen begon tegelijk te praten terwijl Ginny en Blue gingen zitten.

Na het ontbijt gingen Becky en Ginny op weg naar het rouwcentrum. Ze regelden alles wat nodig was: de kist, de kaarten, het programma, het in leer gebonden condoleanceregister voor bij de avondwake. Vervolgens gingen ze naar de kerk om de priester te ontmoeten. Met hem bespraken ze de rest van hun wensen: over de muziek, de gebeden en wie er zou spreken. Hun vader had zijn vrienden de laatste jaren niet meer gesproken. Velen van hen waren echter nog in goede gezondheid; hij was zelf niet echt oud toen hij overleed. Toen zijn geest enige jaren geleden aangetast raakte, wilde hij niemand meer zien. Hij begreep dat hij niet zou merken wanneer de alzheimer echt de controle overnam.

Becky was stil toen ze de kerk verlieten en ze keek naar Ginny die hen terugreed naar huis.

‘Het verbaast me dat je je niet geneerde zo met de priester te praten, als je bedenkt waar je mee bezig bent in New York,’ zei ze een beetje scherp.

‘Zover ik weet verkracht pastoor Donovan geen kleine jongens,’ antwoordde Ginny.

‘Hoe weet je dan zo zeker dat die priester in New York dat wel heeft gedaan? Je weet best dat veel kinderen die een priester daarvan beschuldigen glashard liegen. Weet je absoluut zeker dat Blue de waarheid spreekt?’ Ze klonk erg sceptisch.

‘Ja, ik weet het zeker. En er zijn inmiddels vijftien andere kinderen met hun verhaal naar voren gekomen tijdens het onderzoek, Becky, dat is geen kattenpis. Al die kinderlevens kunnen voorgoed verpest zijn.’ Ginny probeerde haar te overtuigen van het belang van de zaak, maar Becky stond nog steeds lijnrecht tegenover haar en was overtuigd van haar gelijk.

‘En die priester dan? Als hij de rest van zijn leven in de gevangenis moet zitten voor een misdrijf dat hij niet heeft gepleegd? Dat gebeurt ook aan de lopende band.’ Ze kende de man niet eens, maar ze geloofde zonder meer in Teddy Grahams onschuld, alleen maar omdat hij priester was.

‘En als al die kinderen nu eens niet liegen? Doet het je dan niets dat zo iemand gewoon door kan blijven gaan met kinderen aanranden, juist omdat hij priester is?’ Becky was stil en dacht erover na, maar ze vond het eigenlijk weer een van Ginny’s overdreven missies. Er was steeds weer wat met haar de laatste tijd: mensenrechten, een dakloze jongen, en nu weer die wraakactie tegen de kerk. Ze leek zich aan allerlei hopeloze zaken vast te klampen. Sinds het overlijden van Mark en Chris had ze haar leven gevuld met gevechten die andere mensen moesten leveren, en hielp ze wildvreemde slachtoffers in verre landen. Ze was compleet veranderd en Becky kon er niet goed mee overweg. Haar zus was een soort vrijheidsstrijder geworden, vechtend in andermans oorlogen, omdat ze zelf geen leven meer had.

‘Ik vind dat je het helemaal verkeerd ziet. Je gaat niet tegen de kerk in, dat dóé je gewoon niet,’ zei Becky met een boze blik. ‘Het druist in tegen alles wat we geleerd hebben.’

‘Dat doe je juist wél wanneer iemand binnen die kerk iets doet wat verkeerd is,’ antwoordde Ginny rustig. Ze twijfelde geen seconde aan Blue’s eerlijkheid en de ernst van de zaak.

De rest van de rit werd er niet meer gesproken. De kloof tussen hen was terug. Toen ze thuiskwamen, nam Ginny Blue meteen mee naar de binnenstad om een pak voor hem te kopen. Ze vonden een eenvoudig donkerblauw pak waarvan Ginny dacht dat hij hem ook bij andere gelegenheden kon dragen, misschien voor een recital op zijn school. Hij was er erg trots op, ook op het witte overhemd en de donkere das die erbij hoorden. Die avond had hij het aan bij het bidden tijdens de avondwake en hij zag eruit als een jongeman.

Hij en Lizzie zaten op een bank ergens achterin zachtjes met elkaar te praten, terwijl Margie en Charlie naast hun ouders stonden. Beide zussen begroetten de genodigden. Ginny besefte toen pas hoelang ze weg was geweest. Ze herkende de meesten nauwelijks, aangezien het voornamelijk vrienden van Becky en Alan waren. Alles hier deed haar denken aan de begrafenis van Mark. Zodra het avondgebed voorbij was kon ze niet wachten om terug te keren naar het huis om een groot glas wijn in te schenken. Haar laptop stond op tafel en opeens verscheen er een e-mail van Andrew. Nippend van de wijn opende ze het bericht. Hij had de afspraak met het aartsbisdom naar een week later verschoven. Het was fijn even wat nieuws uit de buitenwereld te ontvangen. De stemming was al bedrukt genoeg.

De kinderen gingen allemaal naar de gamekamer en even later hoorden de volwassenen Blue al op de piano spelen. Ze besloten ook naar beneden te gaan. Hij gaf hun een geïmproviseerd concert en kreeg iedereen zover om mee te zingen. Het veranderde hun rouw in vreugde, zoals het in de Bijbel stond. Tot slot zong hij een gospel met een heldere, krachtige stem die hen allemaal raakte en tranen deed opwellen in Ginny’s ogen.

‘Mijn mama zong dit altijd,’ zei hij zacht tegen Ginny. Daarna bleven ze napraten over van alles en nog wat. Blue’s pianospel had hen allemaal opgevrolijkt.

De dag daarop was de begrafenis en Blue kwam weer in zijn pak naar beneden. Lizzie volgde hem in een kort zwart jurkje dat haar moeder voor haar had uitgekozen – ze leken net een volwassen stel. Een uur later werden ze opgehaald door twee zwarte limousines van het rouwcentrum, die de hele familie naar de uitvaartmis brachten.

De kerk was veel voller dan Ginny had verwacht, er was een respectabele opkomst voor haar vader. Blue zat naast haar, trots hierbij te zijn; Becky en haar gezin vulden de rest van de kerkbank.

Na de dienst bedankten ze buiten de mensen die waren gekomen, waarna ze naar de begraafplaats gingen om hun vader naar zijn laatste rustplaats te brengen. Tijdens die korte wandeling viel Ginny’s oog plotseling op de graven van Mark en Chris en het gevoel van verlies was zo overweldigend dat ze haast geen lucht meer kreeg. Blue zag de uitdrukking op haar gezicht en kwam dichter bij Lizzie lopen.

‘Zijn ze dat?’ fluisterde hij en hij knikte naar de twee grafstenen. Ze knikte terug. Er was een plek ernaast vrijgelaten voor Ginny – ze had alle drie de plaatsen op dezelfde dag gekocht. De grafsteen van Chris was iets kleiner dan de andere. Na de korte plechtigheid bij het graf van hun vader liep Ginny terug, terwijl de anderen de begraafplaats verlieten. Ze bukte zich en raakte de steen van haar zoontje aan, terwijl de tranen over haar wangen rolden. Toen ze zich omdraaide zag ze Blue een stukje achter haar staan, met twee witte rozen op lange stelen in zijn hand. Hij legde er een op elk graf, terwijl Ginny overeind kwam om hem te omhelzen. Zo bleven ze even staan. Toen leidde hij haar langzaam terug naar de anderen. Hij stapte met haar de limousine in en hield de hele rit haar hand vast.

Thuis stond iedereen hen al op te wachten, er was een buffet met hapjes en drankjes. De gasten bleven tot in de namiddag en toen waren ze eindelijk weer alleen. Charlie trok zijn jeans aan, zijn vriendin had zich ook omgekleed en de anderen besloten het zwembad in te duiken. Ginny lachte naar hen vanachter het keukenraam en wendde zich tot haar zus. Het was een prachtige, traditionele dienst geweest die volgens hen erg paste bij hun vader. Gelukkig waren ze het eens geweest over alle details.

‘Dat zou papa gewild hebben, dat ze zo lekker speelden in het water.’ Hij was altijd een gelukkig mens geweest en hield ervan zijn kleinkinderen te zien. Ginny had het gevoel dat hij ook Blue had willen leren kennen, als de situatie anders was geweest.

‘Zo, en wat ben je nu van plan met hem?’ vroeg Becky toen ze haar zus naar Blue zag kijken in het zwembad.

‘Hoe bedoel je?’

‘Je kunt hem niet eeuwig bij je houden. Hij is bijna volwassen en jij bent toch het grootste deel van het jaar weg. Je gaat hem toch niet adopteren, hè?’

‘Ik weet het niet. Ik heb er nog niet over nagedacht. Je doet net alsof hij een vis is die ik terug zou moeten gooien.’ Maar het was nu eenmaal een feit dat hij nergens anders heen kon en dat ze van elkaar hielden. Hij was een belangrijk onderdeel van Ginny’s leven geworden en Becky weigerde dat in te zien.

‘Het heeft zo weinig zin hem te adopteren. Over vier jaar is hij al achttien.’

Zijn tante wilde hem echter niet meer bij zich hebben, en Ginny wilde hem niet naar een pleeggezin of tehuis sturen. ‘Misschien moet hij maar gewoon bij me blijven tot hij op eigen benen kan staan. Hij begint volgende maand pas met de middelbare school.’

‘Hij is niet van jou, Ginny. Hij maakt geen deel uit van onze familie. Hij past niet bij je. Jouw leven is trouwens niet meer ingericht op kinderen, met je werk in al die verre landen.’

‘Maar als ík niet voor hem zorg, wie dan wel?’ Ginny keek haar zus aan, die in haar leven geen plaats scheen te hebben voor iets wat ongewoon of anders dan anders was, alleen maar voor wat hóórde. En Ginny’s leven was juist ongewoon en anders dan anders. Ze hadden echt niets meer gemeen, op hun vader na, en hij was dood. Of ze het nu zo bedoelde of niet, Becky schopte haar altijd weer tegen de schenen.

‘Hij is jouw probleem toch niet. Je bent niet je ‘‘broeders hoeder’’. Noch die van de zoon van iemand anders,’ zei Becky koppig.

‘Als dat waar zou zijn, zou geen enkel geadopteerd kind ter wereld een thuis hebben,’ zei Ginny zacht. ‘Ik weet niet waarom Blue en ik elkaar zijn tegengekomen, maar het is gebeurd. Misschien is dat voorlopig genoeg.’ Ze liepen naar het zwembad en zagen dat de kinderen tikkertje speelden met Alan en ze hadden allemaal dolle pret. Het was het perfecte eind van een bitterzoete dag. Er was ook iets vredigs aan. Het leek totaal niet op het peilloze, pikzwarte verdriet na de begrafenissen van Mark en Chris, waarbij alles een grote warboel was geworden en niets meer klopte. Dit was gegaan zoals het bedoeld was: ouders die rustig insliepen en volgende generaties die hun plaats innamen.

De kinderen bleven in het zwembad tot het donker werd. Ze aten de restanten van het uitgebreide buffet dat de cateraar had verzorgd en daarna ging iedereen naar bed. Alleen in haar kamer dacht Ginny na over wat haar zus had gezegd. Ze had zo verbijsterend weinig begrip voor mensen die een leven leefden dat niet in haar straatje paste. Haar wereld bestond uit Pasadena en er kwamen alleen maar ‘normale’ mensen in voor, met een leven dat als twee druppels water op dat van haar en Alan leek. Er was geen plaats voor een jongen als Blue, of voor iets wat niet de normale gang van zaken was. Becky’s vraag van die middag schoot Ginny opeens weer te binnen: was ze soms van plan Blue te adopteren? Ze had er nooit bij stilgestaan, maar vroeg zich opeens af of dat niet een logische oplossing was. Hij had een gezin en een thuis nodig. Daar moest ze nog maar eens goed over nadenken.

Ze brachten nog een dag in Pasadena door en toen gingen Blue en zij weer terug naar New York. Ze moesten hun levens weer oppakken en hadden een gevecht te leveren met het aartsbisdom. Ze belde Andrew zodra ze thuis was. Hun afspraak met de monseigneur stond twee dagen later op het programma.

‘Ik wilde je even laten weten dat ik terug ben,’ zei ze vermoeid.

‘Hoe was het?’ informeerde hij.

‘Ongeveer zoals je kunt verwachten, droevig, maar alles zoals het moet zijn bij zo’n gelegenheid. Het was weer een beetje ongemakkelijk met mijn zus. Ze is razend over onze rechtszaak met de kerk. Ze vindt het heiligschennis en denkt dat priesters een en al goedheid zijn. Zij en haar man zijn zulke traditionele mensen. Ik probeer mijn mond te houden over het onderwerp, maar ze rakelt het steeds weer op om mij op mijn ‘‘fouten’’ te wijzen. Ze begrijpt er helemaal niets van.’

‘Dan is ze niet de enige. Mensen willen niet geloven dat dit soort dingen bestaan, of hoeveel ellende het kinderen kan bezorgen. Je hebt lef nodig om tegen de stroom in te gaan, maar iemand moet het doen. Ik heb zelfs doodsbedreigingen gekregen toen ik met deze zaken begon. Interessant, niet, dat mensen jouw leven bedreigen in naam van het geloof, als ze het maar niks vinden wat je doet. Een fascinerende tegenstrijdigheid.’

Ze had nooit nagedacht over de risico’s die het beschuldigen van de kerk hem kon opleveren. ‘Moedig dat je er dan mee doorgaat,’ zei ze met enige bewondering.

‘Welnee, ik ben er alleen maar van overtuigd dat je moet doen wat juist is. Dat heeft me wel vaker in de problemen gebracht; zo ben ik nu eenmaal.’ Hij klonk zelfverzekerd.

‘Mijn leven was heel anders toen mijn man en zoon nog leefden, toen draaide alles om hen. Nu hou ik me bezig met vechten tegen onrecht in de wereld en probeer ik het tij te keren voor mensen die er ook niets aan kunnen doen. Je ergens over uitspreken en risico’s nemen komt kennelijk heel bedreigend over op sommige mensen. Ze houden niet van impopulaire standpunten die ze dwingen na te denken over hun geloof en de waarde ervan in twijfel te trekken.’

‘Klopt,’ beaamde hij. ‘Mijn familie dacht ook dat ik een sprong in het duister waagde toen ik me aansloot bij de kerk. Ze waren er fel op tegen en vonden het een onbegrijpelijke zet. Maar hun afschuw was nog groter toen ik afscheid nam van de kerk. Ik denk dat ik ze altijd weer onaangenaam verras door dingen te doen die ze afkeuren.’ Hij leek er niet over in te zitten en Ginny moest erom lachen.

‘Zo denkt mijn zus dus ook over mij.’

‘Ach, het houdt ze scherp,’ zei hij en ze lachten allebei. Hij vervolgde wat serieuzer: ‘Ik was niet om de goede reden priester geworden. Dat zag ik veel te laat in. Ik dacht dat ik een roeping had, maar dat was niet zo.’ Het was meer dan hij ooit aan een cliënt had verteld, maar ze was een ruimdenkende, gevoelige vrouw met een groot hart en hij vond het erg fijn om met haar te praten.

‘Dat is nogal wat om te ontdekken,’ zei ze oprecht, ‘en het was vast een hele ommezwaai om de kerk te verlaten. Het zal geen gemakkelijke beslissing zijn geweest.’

‘Zeker niet. Maar nadat ik naar Rome was gegaan, besefte ik steeds meer hoe politiek de kerk is, zeker in de hoogste regionen. Daar barst het van de intriges en machtsspelletjes. De kerk had voor mij nooit iets met politiek te maken, al was het beslist interessant om in Rome te wonen met al die kardinalen om je heen, en het was magisch om te werken in het Vaticaan. Bedwelmend gewoon. Maar dat was niet waarom ik was ingetreden. Ik heb meer nut voor mensen door wat ik nu doe, dan toen ik priester was. Ik was gewoon een advocaat met een priesterboord, en ik had geen ambitie om binnen een parochie te werken, zeker niet na Rome. En toen dat eenmaal tot me doordrong, werd het tijd om uit te treden. Ik hielp eigenlijk niemand. Ik voelde me meer advocaat dan priester.’ Hij scheen vrede te hebben met de keuze die hij had gemaakt en het leek ook het beste voor hem.

‘Ik ben toch een beetje teleurgesteld door dit verhaal,’ zei ze grinnikend.

‘Hoezo?’ vroeg hij, want dat begreep hij niet.

‘Ik hoopte eigenlijk dat je verliefd was geworden op een knappe non, samen met haar gevlucht was en nog lang en gelukkig verder leefde in New York. Ik ben dol op die verhalen. Ergens ben ik dus wel romantisch. Een onmogelijke liefde die uiteindelijk gunstig uitpakt, heerlijk.’

‘Ik hou ook van die verhalen,’ erkende hij. ‘Ze komen niet zo vaak voor. En laten we wel wezen, de meeste nonnen van tegenwoordig zien er niet uit als Audrey Hepburn in The Nun’s Story. Ze zijn vaak nogal stevig, hebben een raar kapsel dat ze zo te zien nooit kammen, hebben sweatshirts en jeans aan en dragen hun habijt alleen als ze naar Rome gaan, en dan lijkt het net of ze die kappen niet goed op hebben.’ Ze hoorde wel dat hij er ervaring mee had en ze lachte om wat hij vertelde, al zou haar zus geschrokken zijn van zoveel oneerbiedigheid. Maar hij zei het op een aardige, humoristische manier en het was natuurlijk waar. ‘Het enige waarop ik verliefd ben geworden was de studie van de canonieke wetten toen ik in het Vaticaan werkte. Dat was fascinerend. Maar ik heb er nooit een non ontmoet die mijn hart sneller deed kloppen.’ Ze vroeg zich af of iemand anders dat sindsdien voor elkaar had gekregen. Hij was een interessante, intelligente man, maar soms wat gesloten.

Alsof hij haar gedachten gelezen had, beantwoordde hij haar vraag voor ze hem had kunnen stellen. ‘Ik ben nooit meer helemaal gewend aan het gewone leven. Misschien verliet ik de kerk toen ik al te oud was en heb ik te lang gewacht. Vijf jaar geleden ben ik ontheven van mijn geloften, toen ik drieënveertig was, met een soort van eervol ontslag.’

Ginny verbaasde zich – hij was ouder dan hij eruitzag. Ze had gegokt dat hij iets van negenendertig, veertig was, geen achtenveertig.

‘Vaak voel ik me nog wel priester met het klassieke katholieke schuldgevoel,’ vervolgde hij. ‘Misschien blijf je je leven lang jezuïet. Het laat je niet los, lijkt het. Ik was ook erg jong toen ik intrede deed, te jong, denk ik. Tegenwoordig denken mensen er langer over na. Ze weten wat ze doen als ze de beslissing nemen. Ik zat vol torenhoge idealen die niet realistisch waren. Het heeft me veel tijd gekost ze los te laten. Ik ben vijfentwintig jaar jezuïet geweest, het kost me waarschijnlijk twee keer zo lang om het allemaal kwijt te raken, als het al lukt. Maar voorlopig ben ik blij met mijn leven als onruststoker die het gemunt heeft op slechte priesters zoals pastoor Teddy.’ Hij zei het met diepe minachting. ‘Dat wilde ik ook doen in het begin. Ik was een echte kruisvaarder toen. Ik wilde een goede priester zijn in plaats van een slechte. Nu ligt het me meer om die slechte kerels achter tralies te krijgen, en aan de geldboom te schudden om schikkingen voor de slachtoffers los te krijgen. Geen erg nobel doel, omdat er geld mee gemoeid is, maar het werkt, zolang dat geld niet voor mij is.’ Hij was een echte purist en ze vroeg zich weer af of hij uit een welgestelde familie kwam, zodat hij rechtszaken als die van Blue voor niets kon doen. Er ging iets heel aristocratisch van hem uit, maar op een bescheiden manier en zonder pretenties.

‘Eigenlijk zijn we allebei kruisvaarders voor de rechten van de mens,’ zei ze bedachtzaam. ‘Mijn zus beschuldigde me daar onlangs nog van. Dat ik een Jeanne d’Arc-complex heb. Ze vindt het belachelijk dat ik me inspan voor mensen die ik niet eens ken. Maar voor mij klopt het. Ik heb geen man en kinderen. Ik heb tijd om te helpen de ellende van de wereld te verlichten.’

‘Vroeg of laat vinden we allemaal het pad dat werkt voor ons, de een vroeger dan de ander. Ik heb zo het idee dat jij er het beste van gemaakt hebt en er goede dingen mee hebt bereikt. Dat is een soort kunst,’ zei hij en hij voelde zijn respect voor haar weer groeien – een geluksvogel die Blue heette, had daar de vruchten van geplukt.

‘Mijn zus vroeg me trouwens of ik van plan was Blue te adopteren. Ik heb daar nooit serieus over nagedacht tot ze dat opperde. Misschien moeten we het daar eens een keer over hebben.’

‘Het zou geweldig voor hem zijn, als je dat echt zou willen. Maar ik zou er eerst eens rustig over nadenken, zodat je een weloverwogen beslissing kunt nemen. Het is niet niks.’

‘Doe ik. Goed advies.’

‘Nou, dan zie ik je maandag bij het aartsbisdomgebouw. Laten we afspreken in het cafeetje op de hoek waar ik het eerder over had. Dan kunnen we wat details doornemen en vertel ik even wat over de personen die je zult ontmoeten. Het kan nooit kwaad te weten wat je te wachten staat.’

‘Dat klinkt prima. Nogmaals bedankt,’ zei ze op warme toon.

‘En jij nogmaals gecondoleerd,’ zei hij en ze hingen op.

Ze ging kijken wat Blue aan het doen was en tot haar verbazing zei hij dat hij zich niet lekker voelde.

‘Hoe bedoel je, niet lekker?’ vroeg ze en legde de rug van haar hand op zijn voorhoofd om te voelen of hij koorts had, maar dat viel mee. ‘Je bent waarschijnlijk alleen moe van de reis.’ Ze hadden een paar hectische dagen achter de rug met de avondwake en de begrafenis en de vluchten heen en terug naar Californië. Maar ze moest toegeven dat hij wat pips zag en vlak voor hij naar bed ging die avond moest hij overgeven. Ze dacht dat het wel een buikgriepje zou zijn. Ze bleef een poosje bij hem zitten en toen hij uiteindelijk in slaap viel, ging ze zelf naar bed.

Het leek maar een paar minuten later dat iemand wild aan haar schudde en ze schrok wakker. Ze keek op, wist even niet waar ze was tot ze Blue huilend naast haar bed zag staan. Ze had hem nooit zien huilen.

‘Wat is er?’ vroeg ze en ze sprong uit bed.

‘Mijn buik doet zo’n pijn. Echt heel erg pijn.’ Ze zei dat hij op haar bed moest gaan liggen en terwijl ze twijfelde of ze een dokter moest bellen, gaf hij weer over en klapte dubbel van de pijn. Ze vroeg hem aan te wijzen waar het precies pijn deed en hij wees een plek laag in de rechterkant van zijn buik aan. Ze had voldoende eerstehulplessen gehad om te begrijpen wat dat betekende. Ze kleedde zich pijlsnel aan en zei zachtjes dat ze naar de Spoedeisende Hulp gingen. Hij was duidelijk te ziek om zich aan te kleden, dus hielp ze hem een kamerjas over zijn pyjama aan te doen en deed de Converse-schoenen aan zijn voeten. Vijf minuten later stonden ze op straat om een taxi aan te houden. Ze vroeg de chauffeur om ze snel naar het Mount Sinai Hospital te brengen, de dichtstbijzijnde medische post.

Vijf minuten later zaten ze al op de Spoedeisende Hulp, waar Blue zijn symptomen aan de verpleegster vertelde, terwijl Ginny de papieren bij het opnamebureau invulde. Ze vulde alles in wat ze maar kon, en besefte toen dat ze geen verzekeringskaart van hem had. Ze rende terug naar het hokje van de verpleegster waar hij in een rolstoel zat, met een groen gezicht en een schaal onder zijn kin voor het geval hij weer moest spugen.

‘Blue, ben je verzekerd?’ vroeg ze hem zacht, maar hij schudde zijn hoofd. Ze rende weer terug naar de opnamebureau en zei dat hij geen kaart had. De secretaresse daar trok een somber gezicht.

‘U kunt de rekening direct naar mij sturen,’ zei Ginny snel en ze voegde haar adres aan het formulier toe. Ze twijfelde over de regel waarop ze moest aangeven wie zijn naaste familie was, en wilde even haar eigen naam invullen, maar koos toch voor de naam van zijn tante. Ze had haar eigen naam opgegeven als degene die hem hier gebracht had.

‘Dat mogen we niet doen. We mogen u de rekening niet sturen,’ zei de dame toen ze het formulier doorlas. ‘Hij moet echt een verzekeringskaart hebben.’ Ze schreef ‘Niet verzekerd’ op het formulier.

‘Bent u zijn moeder?’ vroeg ze achterdochtig.

‘Nee,’ zei Ginny en vroeg zich af of ze beter had kunnen liegen.

‘Dan mag u het opnameformulier niet eens invullen. Hij is minderjarig. Het moet worden ondertekend door een ouder of een familielid of een voogd.’

‘Het is halfvijf in de ochtend! We kunnen nu echt geen tijd verspillen door haar te zoeken,’ zei Ginny gestrest.

‘We kunnen hem hier wel behandelen, maar dan moeten we het haar melden,’ zei de vrouw streng en Ginny hoopte maar dat Charlene dienst had vannacht. Het zou alles veel eenvoudiger maken.

Toen Ginny terugging naar Blue werd hij net door een dokter onderzocht. Blue stond doodsangsten uit en ze klopte hem op zijn hand. De dokter liep de onderzoeksruimte uit om haar uitleg te geven in de gang.

‘Hij heeft een blindedarmontsteking,’ legde hij uit. ‘We moeten hem vannacht opereren. Ik wil geen seconde verliezen.’ Ze knikte; ze had dit al vermoed.

‘Dat is prima, maar er is een probleem. Ik ben zijn voogd niet, zijn ouders zijn dood, hij heeft een tante die zijn voogd is, maar die ziet hij niet meer, en hij woont bij mij. Mag ik het formulier voor toestemming dan tekenen?’ De dokter schudde het hoofd.

‘Nee, maar dat hoeft ook niet. Probeert u die voogd te vinden terwijl wij hem opereren. We kunnen hem nu meenemen naar de ok, maar die voogd moet gewaarschuwd worden.’ Ginny stemde ermee in en besloot te wachten met het bellen van Charlene tot Blue weggereden werd. Ze ging weer het hokje in. Hij was aan het overgeven terwijl de verpleegster de bak voor hem vasthield. Hij zag er beroerd uit en zijn blauwe ogen waren groter dan ooit in zijn plotseling doodsbleke gezichtje. Ze wilden hem zo snel mogelijk naar de ok hebben en hij kreeg een infuus in zijn arm. Een broeder kwam even later naar hen toe en legde aan Blue uit wat er ging gebeuren. Hij huilde en Ginny kuste zijn voorhoofd terwijl ze zijn bed de gang in reden en even later verdween hij de lift in. Ginny stond opeens eenzaam in de hal en begon te huilen.

Ze belde Charlene en hoopte dat ze ergens in het ziekenhuis aan het werk was, maar een slaperige stem nam op. Charlene schrok omdat ze Ginny hoorde snikken. Maar toen Ginny vertelde wat er aan de hand was, hoorde ze een mannenstem naast Charlene, vloekend op degene die hem om vijf uur in de ochtend wakker durfde te bellen. Dat moest Harold, Charlenes vriend, zijn.

‘Dat komt wel goed,’ zei Charlene tegen Ginny. ‘Ik teken die opnameformulieren morgen wel zodra ik op mijn werk kom.’ Ze klonk totaal niet ongerust, wat Ginny onbegrijpelijk vond. Ze hing op en ging in de wachtkamer zitten tot Blue weer uit de ok zou komen. Hij moest natuurlijk eerst nog naar de verkoeverkamer. Dit gaf haar alle tijd om hun situatie eens goed te overdenken. Wettelijk gezien waren zij en Blue helemaal niets van elkaar en doordat hij ziek was geworden begon ze te beseffen dat zíj eigenlijk beter zijn voogd kon zijn. Aan zijn tante had hij niet veel gehad sinds hij bij haar was weggelopen.

Om acht uur in de ochtend kwam Blue terug van de verkoeverkamer. Ze legden hem in een tweepersoonskamer met een leeg bed. Hij was maar half bij kennis en viel weer in slaap, en Ginny greep die kans aan om even naar huis te gaan, te douchen en schone kleren aan te trekken. Toen ze terugkwam ging ze in een stoel naast zijn bed zitten en dommelde in terwijl hij doorsliep tot ver in de middag. Om vijf uur ging ze naar de cafetaria om Charlene op te wachten. Ginny had de formulieren bij zich, Charlene tekende ze en gaf ze terug. Maar toen zei ze iets wat Ginny niet had verwacht.

‘Ik wil Blue’s voogd niet meer zijn. Ik zie hem nooit. Hij is mijn zoon niet. En hij woont nu bij jou.’

Het klopte allemaal als een bus en Ginny wilde met alle plezier zijn voogd worden, maar Blue had ook nog een stem in het geheel en ze wilde het hem eerst vragen.

Ze bracht de nacht in het ziekenhuis door en twee dagen na de operatie mocht hij naar huis, waar zij hem in de watten legde. Ze zaten op de bank tv te kijken toen ze hem vroeg wat hij ervan dacht als ze zijn voogd zou worden. Hij lachte breeduit.

‘Wil je dat voor me doen?’ vroeg hij en er kwamen tranen in zijn ogen.

‘Als jij het ziet zitten. Ik kan morgen aan Andrew vragen hoe het in zijn werk gaat.’

Het bleek een simpele procedure te zijn, zeker nu Blue bijna veertien was. Als Blue het wilde, Ginny het wilde en Charlene een ontheffing van het voogdijschap zou vragen, zou de hoorzitting alleen een formaliteit zijn. Ginny was een verantwoordelijk persoon en Andrew zei dat geen enkele rechter bezwaar tegen haar zou maken. Als ze op reis was, zorgde ze immers altijd voor een goed tijdelijk opvangadres.

‘Ik kan het voor je regelen, als je wilt,’ bood Andrew aan en Ginny vroeg hem om alles direct in gang te zetten. Hij zou een vervroegde zitting aanvragen en in Blue’s omstandigheden, met een ander onderzoek dat nog aan de gang was, nam Andrew aan dat de verandering van de voogdij snel afgehandeld zou worden.

Alleen al het praten erover maakte Ginny en Blue gelukkig. Ze wist dat het de juiste beslissing was en Blue bloeide op in de wetenschap dat zij hem voor langere tijd in haar leven wilde en de verantwoordelijkheid daarvoor wilde dragen. Dat was alles waar het om draaide. Toen hij hersteld was van de operatie vierden ze hun voornemen. Ze praatten erover wat ze zouden doen zodra hij weer naar buiten mocht. Ze maakte zijn lievelingskostjes en ze keken naar zijn favoriete films. Het vooruitzicht dat zij zijn voogd werd maakte de band tussen hen tweetjes nog hechter. Zijn acute blindedarmontsteking was zomaar een zegen voor hen allebei geworden. Ze konden niet wachten tot de rechter alles zou bekrachtigen.

16

Andrew kwam op ziekenbezoek, met wat sportbladen en een videospelletje. Blue voelde zich toen al veel beter en was blij hem te zien – het videospel vond hij machtig. Andrew vertelde dat hij alles in orde had gebracht voor de verandering van de voogdij en dat hij een zitting had aangevraagd. De afspraak met het aartsbisdom had hij al van maandag naar vrijdag verzet, zodat Ginny Blue voorlopig kon blijven verzorgen.

‘Hij is zo tof,’ zei Blue, die lekker op de bank lag toen Andrew weer vertrokken was.

‘Ja, hij is best aardig,’ zei Ginny, met haar gedachten bij de afspraak met het aartsbisdom.

‘Jij zou iemand zoals hij moeten hebben,’ merkte Blue op. Ze vond het maar een rare gedachte.

‘Waarom zou ik? Ik wil helemaal niemand hebben,’ zei ze. Ze had nog altijd het gevoel dat ze met Mark was getrouwd en dat dat altijd zo zou blijven. Ze had haar trouwring ook nooit afgedaan. ‘Trouwens, ik heb jou toch.’

‘Dat is niet genoeg,’ zei hij wijs.

‘O ja, hoor,’ zei ze en ze glimlachte naar hem. En nu ze zelfs zijn wettelijk voogd werd, was het meer dan genoeg.

De ochtend van de afspraak met het aartsbisdom liet ze hem achter op de bank met zijn laptop en een stapel videospelletjes en nam een taxi naar het cafeetje, waar ze Andrew zou ontmoeten. Ze was tien minuten te laat en putte zich uit in verontschuldigingen.

‘Ik moest alles voor Blue nog regelen voor ik wegging. Sorry,’ zei ze en ze bestelde koffie. Hij had een kaki broek aan, een marineblauwe linnen blazer en een lichtblauw overhemd met open kraag. Hij waarschuwde haar ervoor dat de bisschop waarschijnlijk heel bars zou doen om haar af te schrikken, en Blue vast van leugens zou beschuldigen. Wat de monseigneur er zelf van dacht deed niet ter zake, ze zouden pastoor Teddy altijd de hand boven het hoofd houden en alles ontkennen wat Blue had gezegd. Andrew kende hun spelletjes.

‘Monseigneur Cavaretti’s theorie gaat ervan uit dat de aanval de beste verdediging is. Laat je niet door hem overdonderen. Reageer er niet op. Hij is niet dom, hij weet dat we hem in de tang hebben, en daarom zal hij proberen je bang te maken. Hij is niet happig op slechte publiciteit en als ze bij het aartsbisdom weten wat pastoor Teddy uitspookte, waar ik wel van uitga, zullen ze ervan beschuldigd worden dat ze het in de doofpot hebben gestopt en hem naar elders hebben gestuurd. Het ziet er gewoon niet best voor hen uit.’ Bovendien dacht hij dat Blue een uitstekende getuige zou zijn; hij was niet op zijn mondje gevallen. ‘Ik heb het onder controle,’ zei Andrew geruststellend, terwijl hij voor hun koffie betaalde, waarna ze op weg gingen naar hun afspraak.

Alleen al de entree van het gebouw waar het aartsbisdom zetelde was imponerend. Ginny en Andrew werden al snel naar een wachtkamer gebracht met een hoog plafond, prachtig antiek meubilair, panelen met kunstig houtsnijwerk en een crucifix aan de muur. Het gebouw had echter wel airconditioning vanwege de zomerhitte in New York. Ginny voelde zich onmiddellijk overweldigd.

‘Alles oké?’ fluisterde Andrew en ze knikte, al was ze een beetje geïntimideerd. Even later kwam een jonge priester binnen die hen de trap op leidde naar het kantoor van monseigneur Cavaretti, waar drie geestelijken op hen wachtten in de fraai gedecoreerde kamer. Behalve een groot portret van de Heilige Vader boven het bureau hingen er overal foto’s van bisschoppen en kardinalen. Zodra ze binnenkwamen kwam een kleine, dikke man in een soutane glimlachend op Andrew af. Monseigneur Cavaretti was bijna vijftig jaar priester geweest, maar had de levendige ogen van een veel jonger persoon.

‘Goed je te zien, Andrew,’ zei hij en hij klopte hem met een vergenoegde blik vriendelijk op de schouder. ‘En wanneer kom je nu weer bij ons terug?’ vroeg hij plagend. ‘Je zou met óns mee moeten werken aan deze zaak,’ zei hij ernstiger. Ze hadden in Rome samen aan veel projecten gewerkt, gedurende twee van de vier jaar dat Andrew er had gewoond en de oude monseigneur had veel waardering voor Andrews vakkundigheid. Hij had altijd gezegd dat hij een van de beste juristen van het Vaticaan was en dat hij het ooit tot kardinaal zou kunnen schoppen. Het was dan ook een grote teleurstelling voor hem geweest toen hij vernam dat Andrew had verzocht van zijn geloften ontheven te worden, al verbaasde het hem niet helemaal. Andrew was altijd al zeer onafhankelijk en ruimdenkend geweest en soms meer toegewijd aan de idealen van de wet dan aan de kerk; bovendien dacht hij altijd diep na over de dingen en had hij af en toe een cynische blik. Hij nam nooit zaken voetstoots aan, noch deed hij altijd wat hem was opgedragen. Hij moest zeker weten dat iets juist was en dat het niet tegen zijn principes indruiste voor hij iets uitvoerde. Dat maakte hem af en toe tot een geduchte tegenstander, ook tijdens het gesprek van vandaag. Hij onderschatte Andrew niet, en dat was wederzijds.

In Rome had de bisschop hem als een zoon gezien en hij had hem ingewijd in de diepste geheimen van het Vaticaanse reilen en zeilen, en ze hadden vele avonden onder het genot van een glas wijn in de kanselarij doorgebracht. Dat was in de tijd dat Andrew twijfels had gekregen over zijn roeping en het pad dat hij volgde. Zijn redenen om te vertrekken maakten hem nog gevaarlijker dan destijds, daarvan was de monseigneur zich wel bewust. Andrew was een idealist en deze zaken waren een heilige kruistocht voor hem, terwijl ze voor de monseigneur slechts een onderdeel van het werk waren dat hij deed voor de kerk. Andrew had verwacht dat elke priester perfect was, ook hijzelf. Maar monseigneur Cavaretti wist dat priesters, net als alle mensen, hun zwaktes hadden. ‘Een dezer dagen klop je hier toch weer aan de deur,’ zei hij met zo’n stelligheid dat Ginny zich afvroeg waar hij dat vandaan haalde.

‘Maar voorlopig nog niet,’ zei Andrew opgewekt tegen hem. ‘We hebben nog het een en ander af te handelen.’ Hij stelde Ginny voor en de oude priester drukte haar de hand.

Monseigneur Cavaretti stelde de andere twee geestelijken aan hen voor en Andrew legde uit dat Ginny binnenkort Blue’s wettelijke voogd zou worden, maar dat hij nu nog alleen bij haar woonde. De monseigneur gebaarde naar een bank met een lage koffietafel en wat comfortabele stoelen. Hij wilde hun eerste gesprek op informele toon beginnen om te zien of hij Ginny en Andrew ervan af kon brengen de zaak verder door te zetten. De politie had tot nog toe geen officiële aanklacht tegen pastoor Teddy ingediend, dus dit was de tijd om te proberen hen op andere gedachten te brengen, voor de pers er lucht van kreeg. Tot dusver was er niets ernstigs gebeurd, maar over een paar weken zou dat anders kunnen zijn, als de zaak voor de onderzoeksjury werd gebracht, waar bepaald zou worden of deze zaak voor de rechter zou komen of geseponeerd werd.

Monseigneur Cavaretti wierp een schattende blik op Ginny. Ze was gekleed in een zwartlinnen broekpak en droeg geen sieraden, op haar trouwring na. Hij was verbaasd te zien dat ze blijkbaar toch getrouwd was – in de informatie die hem was toegestuurd stond dat de voorheen dakloze jongen bij haar alleen woonde. Hij vroeg zich af waarom ze hem in huis had genomen. Hij wist ook dat ze ooit televisieverslaggever was geweest, wat de bisschop een gevaarlijke combinatie met Andrew vond: zij met haar vaardigheid in onderzoek, en hij met zijn hevige passie voor de zaak. Het zou best eens een onverslaanbaar team kunnen zijn. Cavaretti hield dat in gedachten toen hij behoedzaam met het gesprek begon.

‘Zo, daar zitten we dan,’ zei monseigneur Cavaretti, en hij glimlachte naar hen allebei, nadat de jonge priester, die een assistent bleek, hen koffie, thee of een koude drank had aangeboden, waarvoor ze hadden bedankt. ‘Hoe pakken we deze onverkwikkelijke zaak nu eens aan?’ vroeg hij gemoedelijk. Zodra ze binnen waren gekomen had hij de controle over de vergadering genomen, met zijn joviale herinneringen aan Rome, zijn plaagstootjes en zijn schouderklopjes. ‘We zetten de toekomst van een jonge priester op het spel, niet alleen in de kerk, maar voor het oog van de wereld. Het staat vast dat het hem, zijn carrière en zijn geloof in zichzelf zal vernietigen als deze zaak voor de rechter komt, of erger nog: als hij tot gevangenisstraf veroordeeld wordt.’

Ginny kon haast niet geloven wat ze hoorde, maar zij noch Andrew zei er iets van.

‘Wij van onze kant moeten bovendien in aanmerking nemen wat zulke beschuldigingen met de kerk doen, hoe ze ons ondermijnen. Toch moeten wij de wet respecteren. Deze zaak gaat niet alleen de kerk aan, maar ook de mensen in onze parochie.’ De oude geestelijke keek hen kalm en welwillend aan. ‘Pastoor Teddy Graham is zeer geliefd, zowel in zijn vorige betrekking bij ons als in zijn huidige parochie.’

‘Is dat de reden dat u hem naar Chicago heeft overgeplaatst, in plaats van de zaak hier aan te pakken?’ vroeg Andrew rustig. Hij had de eerste pijl die ze op hun boog hadden afgeschoten en hij zag in de ogen van de oude priester dat die doel getroffen had. Maar Cavaretti was veel te geslepen om zijn verrassing over Andrews commentaar te laten blijken; bovendien kende hij hem te goed. Hij was erop voorbereid.

‘Het was tijd voor hem om een andere parochie te leiden. Dat weet je best, Andrew. We willen niet dat iemand zich te zeer hecht aan één plaats, waardoor hij zijn objectiviteit en juiste kijk op zaken kan verliezen. Er was een vacature in Chicago op het juiste moment en er was daar grote behoefte aan hem. Hij is uitzonderlijk geliefd geweest en een voorbeeldige pastor op elke plek waar hij heeft gewerkt.’

‘Was het ‘‘het juiste moment’’ omdat er een klacht was ingediend door de ouders van een misbruikt misdienaartje die hun zoon geloofden?’ Ze wisten beiden dat het een uitzonderlijk geval was. Ouders stelden in het algemeen meer vertrouwen in hun priester dan in hun eigen zoon, uit gewoonte en respect voor de kerk, hoe ongefundeerd ook. Andrew wist wel beter en geloofde altijd eerst het kind. Hij had tot nu toe nooit een zaak gehad waarbij was gebleken dat het kind loog, maar er was altijd een zondigende priester geweest, wat Cavaretti natuurlijk wel wist. ‘Of merkte misschien een van de andere priesters iets op wat u zorgen baarde? Klaarblijkelijk waren alle parochianen in New York uitermate op hem gesteld; hij was inderdaad een zeer geliefd priester. Dus waarom zou u hem dan opeens naar Chicago verplaatsen?’

‘De priester van St. Anne’s was een maand daarvoor zeer plotseling overleden en we hadden op dat moment geen andere gegadigde.’ De sluwe oude bisschop keek Andrew aan zonder een spoor van angst in de ogen. De kerk had gezorgd voor goede redenen waarom en waarnaar pastoor Teddy was overgeplaatst. ‘Het was een verantwoorde overplaatsing.’

‘Ik wou dat ik dat kon geloven,’ zei Andrew cynisch en het klonk uitdagend. ‘Er is altijd iemand anders te vinden, vooral als u een priester heeft die het hier zo goed doet en die zo gerespecteerd wordt. U verplaatst haast nooit iemand in een dergelijk geval. En het is interessant dat we momenteel al vijftien zaken hebben, naast die van Blue, in zowel St. Francis als in St. Anne’s. Monseigneur, ik denk dat u een behoorlijk probleem heeft en dat weet u.’ Andrew was zeer beleefd, maar onverzettelijk.

Er viel niets van Cavaretti’s gezicht te lezen. De andere twee geestelijken hadden nog geen woord gezegd nadat ze zich hadden voorgesteld; Andrew was er zeker van dat hun dat was opgedragen. Hij had al verwacht dat Cavaretti het voortouw zou nemen. Hij was de oudste in deze kamer en kende Andrew goed, wat een voordeel voor hem was.

Ginny luisterde geboeid naar het gesprek en merkte op hoe de tactiek van de twee mannen verschilde, terwijl ze op elegante wijze de degens kruisten. Het was haast een soort dans en op dit punt stond nog niet vast wie er zou winnen. Ze zette haar geld in op Andrew, maar monseigneur Cavaretti was op zijn eigen manier verbaal zeer vaardig.

‘Ik denk dat we allereerst moeten denken aan de schade die hieruit voort zal vloeien, als het tot een rechtszaak komt,’ vervolgde monseigneur Cavaretti ernstig. ‘Ik bedoel de levens die te gronde worden gericht, niet alleen van pastoor Graham, maar ook van de jongen in kwestie. Zou hij er echt baat bij hebben om dit naar buiten te brengen, zelfs al is zijn verhaal waar, waar ik mijn twijfels over heb? Ik denk namelijk dat het een bang jongetje is, dat misschien heeft geprobeerd een priester in verleiding te brengen, maar het uiteindelijk niet doorzette en de zaak in zijn voordeel naar buiten heeft gebracht. Voor zulke leugens betalen we uiteraard geen cent.’ Cavaretti’s ogen boorden zich even in die van Andrew en richtten zich toen op Ginny, die ontdaan was door die uitspraken.

‘Dit gaat niet om geld,’ zei Andrew duidelijk – Ginny sprong van verbazing haast uit haar stoel, maar beheerste zich – ‘en ook niet over de zogenaamde verleiding van een man van in de veertig door een negenjarig jongetje. Een slimme theorie, monseigneur, maar die vlieger gaat hier niet op. Mijn cliënt is namelijk het onschuldige slachtoffer, niet pastoor Graham. En de kerk zal betalen wat de rechtbank oplegt vanwege de levenslange invloed van het gebeurde op het slachtoffer. U kent net als ik de tol die deze incidenten eisen. We hebben het hier over een misdrijf, monseigneur. Een serieus misdrijf, met een kind als slachtoffer. Ted Graham hoort thuis in de gevangenis, niet in een andere parochie, om te voorkomen dat hij doorgaat met deze praktijken.

Als dit voor de rechter komt, en dat zal gebeuren, zal de hele wereld u aankijken en vragen waarom u hem heeft overgeplaatst en hem niet heeft tegengehouden ook andere kinderen te misbruiken. Dit is een zwaar misdrijf, gepleegd tegen mijn cliënt. U draagt er de gehele verantwoordelijkheid voor, omdat u de dader niet gestopt heeft en hem naar een andere stad heeft gestuurd. U kent me goed genoeg om te weten dat ik alles zal doen om het recht te laten zegevieren, zowel moreel als materieel, zodat u uw spijt en goede wil aan iedereen kunt tonen.’

Hierna wisselden de advocaat en de bisschop een lange, zwijgende blik uit, voor Andrew opstond en naar Ginny gebaarde hetzelfde te doen. Ze keek Cavaretti verbijsterd aan en ze zag hoe hij zijn lippen op elkaar kneep. Hij ergerde zich wild aan Andrews standpunt en zijn onwil de zaak te laten vallen. Andrew liet zich niet door de oude priester intimideren. Die had gehoopt dat het gesprek met Andrew beter zou verlopen. Maar tot nu toe had Andrew geen duimbreed toegegeven.

Tot slot richtte de monseigneur zijn ogen op Ginny. ‘Ik verzoek u dringend met de jongen te praten, en te denken aan de levens die hij hiermee zal verwoesten, vooral van hemzelf. Dit zal een kwalijke zaak worden die iedere betrokkene zal beschadigen, ook Blue zelf. We zullen geen middel onbeproefd laten.’ Het was een directe bedreiging, maar Andrew onderbrak hem voor zij kon reageren. Ze wist niet wat ze moest zeggen, behalve dat ze Blue geloofde, die hier het slachtoffer was, dat hun priester een perverse leugenaar was en dat de politie getuigenissen bijeenzocht om het te bewijzen. Dit was allemaal geen sinecure voor pastoor Teddy of de kerk, zeker niet als de media er lucht van kregen.

‘Heren, bedankt voor uw tijd,’ zei Andrew beleefd en hij richtte zich nog eenmaal tot Cavaretti. ‘Leuk u gesproken te hebben, monseigneur. Een prettige dag nog.’ En tegelijkertijd nam hij Ginny aan haar elleboog mee de kamer uit, waarschuwde haar met zijn blik niet te spreken en ze gingen snel de trap af en de straat weer op. Zijn ogen leken wel van ijs en met een strak gezicht zei hij tegen haar terwijl ze wegwandelden: ‘Wat een sluwe ouwe duivel is het toch. Ik wist dat hij zou proberen je bang te maken door Blue te bedreigen. En het staat vast dat het geen gemakkelijke zaak wordt – dat zijn ze nooit als je het op moet nemen tegen zo’n monsterlijk instituut als de rooms-katholieke kerk. Maar recht en waarheid staan aan onze kant, niet aan die van hen, en dat zien ze ook wel in. En wanneer we beginnen de tieners te laten getuigen met verhalen als die van Blue, zullen ze smeken om genade. Dit zal geen fraaie zaak worden, voor hen althans. En geldverslindend wordt het zeker. Dus als ze je zo bang kunnen maken dat je ervan afziet, doen ze dat ook. Kun je het nog aan?’ Andrew keek haar bezorgd aan, maar ze was sterker dan hij dacht en woedend over wat ze had gehoord.

‘Wat een smerige vertoning was dat!’ zei ze diep verontwaardigd. ‘Ze zouden rond moeten kruipen op hun knieën voor wat er gebeurd is!’

‘Dit is de machohouding die ze in het begin aannemen. Ze kunnen zich niet meteen overgeven, ze moeten het spelletje spelen. Maar ze zullen wel betalen als het is afgelopen. Ze betalen hoge schadevergoedingen en schikkingen in deze zaken. Het verandert niets aan wat er is gebeurd, maar het kan Blue een beter leven geven dan hij anders zou hebben gehad, en een vaste basis voor zijn toekomst. Dat zou heel belangrijk voor hem zijn.’ Het enige wat Andrew voor hem kon doen was de kerk ervan te overtuigen dat ze het beste akkoord konden gaan met een ruime schikking. En hij zou niet rusten eer dat bereikt was.

‘Waar ging dat hele gesprek nou over? Ik dacht dat we een serieus gesprek zouden voeren over wat er zou moet gebeuren. Het enige wat zij wilden was ons bedreigen.’ Ginny was boos, maar Andrew wist dat de strijd nog maar net begonnen was.

‘Mij maken ze niet bang,’ zei Andrew rustig. ‘En ik hoop jou ook niet. Ze wilden zien of we de zaak zouden laten vallen voor die door de rechtbank goedgekeurd wordt en ze dat meer kopzorgen gaat bezorgen. Blue blijft anoniem omdat hij minderjarig is. Dit was gewoon wat wapengekletter. Vanaf nu wordt het pas echt serieus en ze zullen nog onverzettelijker worden voor ze uiteindelijk zullen bezwijken.’

‘Denk je echt dat dat gebeurt?’ vroeg ze weifelend. Ze was blij dat ze niet hadden gevraagd Blue mee te nemen. Als hij erbij geweest was, had Cavaretti vast geprobeerd om hem onder druk te zetten om alles te herroepen, en hem op z’n minst in de war hebben gemaakt over wat er nu eigenlijk was gebeurd.

‘Ze hebben gewoon geen keus, als Blue bij zijn verhaal blijft.’

‘Het is geen verhaal, het is de waarheid,’ zei Ginny fel.

‘Daarom ben ik hier,’ zei Andrew rustig. ‘Om te beletten dat ze je niet nu al driftig maken. We hebben nog een lange weg te gaan. Trouwens, dat doet me ergens aan denken: zodra jij die voorlopige voogdij hebt, wil ik dat je hem meeneemt naar die psychologe wier naam ik je heb gegeven. Ik wil een soort beoordeling van zijn stabiliteit en in hoeverre hij geestelijk is aangetast door deze kwestie, naar de mening van een arts.’ Behalve een vervroegde zitting had hij verzocht om tijdelijke voogdij en hij verwachtte dat ze dat bewijs binnenkort in de bus kreeg, zodat ze geen toestemming aan Blue’s tante meer hoefde te vragen.

‘Gaat ze hypnose toepassen, of alleen met hem praten?’ vroeg Ginny.

‘Hangt ervan af wat zij denkt. Ze zou hypnose kunnen gebruiken als ze vermoedt dat hij wel verkracht is en dat verdrongen heeft, maar getuigenis op basis van hypnose kan te vaag en onbetrouwbaar zijn en sommige rechters accepteren het ook niet. Ik vertrouw liever op haar beoordeling en wat ze zelf te zeggen heeft.’

Ginny knikte instemmend. Ze wilde Blue alleen een beeld geven wat er zou gebeuren bij de therapeute. Ze had hem al verteld dat het om een soort evaluatie ging en daar had hij geen bezwaar tegen gehad. Hij was een open boek.

‘Ik zou zeggen, doe maar wat leuks met Blue de rest van de dag,’ stelde Andrew voor, toen hij afscheid van haar nam op de hoek voor het cafeetje. Het verloop van het gesprek had hem totaal niet verrast, maar Ginny was nog een beetje van de kook.

Andrew had een drukke middag voor de boeg. Hij zou een nieuwe cliënt ontvangen met eenzelfde zaak, al was het jonge slachtoffer deze keer wel verkracht en licht psychotisch sinds het was gebeurd – de jongen was net ontslagen uit een psychiatrische inrichting na een poging tot zelfmoord. Hij zag heel wat ernstiger zaken dan die van Blue, al was die net zo belangrijk: hij behandelde alle zaken even toegewijd. Er waren kwetsbare jonge levens mee gemoeid, die er voor de rest van hun leven beïnvloed door konden blijven, in duidelijke of minder duidelijke vorm. Hij wilde bereiken dat ze vergelding kregen door alle daders achter tralies te krijgen.

Hij glimlachte naar Ginny en wenste dat hij het makkelijker voor haar en Blue kon maken. ‘Als je het niet erg vindt, teken dan snel het formulier voor de therapeute zodat ik de zaak met haar kan doornemen, dan neem ik weer contact op met jou. Ik ben benieuwd wanneer Jane Sanders dit voorlegt aan de rechtbank. Uit wat ze me gisteren vertelde, leid ik af dat ze waarschijnlijk zullen beslissen dat er voldoende gronden zijn om tot rechtsvervolging over te gaan. Dan krijgen we het pas echt druk,’ zei Andrew en Ginny knikte. Hij was zo efficiënt en had alle details onder controle, maar hij was ook zeer goed in staat te vechten met de oude priester. Hij was de klassieke ijzeren hand in de fluwelen handschoen en veel harder dan ze had gedacht. En ergens had het geholpen dat hij priester was geweest. Hij was net een geheim agent die als mol binnen de tegenpartij had gewerkt en hij kende alle ins en outs van de kerk. Ze was ook nieuwsgierig waarom de oude bisschop er zo zeker van was dat Andrew terug zou komen, vooral omdat zij hem nu beter kende. ‘Ik bel je,’ beloofde hij. ‘Doe Blue de groeten.’ Hij zwaaide en stapte in een taxi, terwijl zij de metro naar huis nam.

Blue vroeg naar het gesprek zodra ze binnenkwam, maar ze wilde hem niet zenuwachtig maken.

‘Wat zeiden ze?’ Hij keek benauwd en lag nog op de bank tv te kijken. Hij zag nog steeds bleek na de operatie.

‘Niet zoveel,’ zei ze eerlijk. Het was uiteindelijk allemaal op bluf en verholen dreigementen neergekomen als je het goed bekeek, en een paar elegante uitdrukkingen en steken onder water van Andrews kant. Ze mocht zijn manier van discussiëren wel. ‘Ze wilden vooral weten of we het serieus meenden met die zaak. Andrew zei dat we dat waren, kort gezegd. Die priester dreigde een beetje en toen vertrokken we weer.’ Het was een bondige samenvatting, het gedraai en gekonkel van de bisschop liet ze achterwege. ‘Andrew kende die geestelijke en dat kan geen kwaad. Ik denk dat het aartsbisdom nu zwaarder geschut inzet. Ze hoopten dat we zouden afzien van een rechtszaak, maar daar is geen kans op.’ Ze kleedde zich om en trok haar jeans en een T-shirt aan, en stapte in sandalen. Toen belde ze de therapeute naar wie Andrew verwezen had. Ze maakte een afspraak voor de week daarop en vertelde het Blue.

Andrew belde die avond om te horen hoe het met Blue was. Ginny vond dat hij mat klonk en hij gaf toe een vermoeide dag gehad te hebben.

‘Hoe is het met de patiënt?’ vroeg hij.

‘Beetje rusteloos, vind ik. Hij wil morgen naar het strand, maar ik denk dat we nog een paar daagjes moeten wachten.’

‘Als ik morgenavond nu eens langskom met wat lekkers te eten?’ stelde Andrew voor. Ginny vond het een aantrekkelijk plan.

‘Hij snakt naar een Big Mac,’ zei ze lachend.

‘Ik denk dat we wel wat beters verdienen. Mijn appartement ligt naast Cabar’s. Ik neem morgen wel een picknick mee na mijn werk,’ bood hij royaal aan. ‘Dan kunnen we ook wat afspreken over die wedstrijd van de Yankees op Blue’s verjaardag.’ Ginny vroeg zich af of hij voor al zijn cliënten zo attent was; hij scheen echt een zwak voor Blue te hebben. ‘Tot morgenavond dan,’ zei Andrew nadat ze nog een paar minuten gebabbeld hadden. Ze vertelde Blue dat Andrew morgenavond langskwam.

‘Hij vindt je leuk,’ zei Blue met een malle grijns.

‘Hij vindt jóú leuk,’ corrigeerde ze hem.

De volgende avond kwam Andrew langs met een bos bloemen voor haar en een glorieus maal. Er waren diverse soorten pasta, gegrilde kip, salades, enkele Franse kaasjes, een fles goede Franse wijn voor hem en Ginny, en een hele berg toetjes. Ze stalden alles uit op de eettafel en deelden een verrukkelijke maaltijd. Hij kletste met Blue over honkbal en muziek en nadat Blue naar bed was gegaan, vertelde Ginny over haar reizen en hij weidde uit over zijn tijd in Rome.

‘Het is de meest romantische stad ter wereld,’ zei hij nostalgisch. Het scheen een vreemde omschrijving voor een ex-priester en hij lachte toen hij zich daarvan bewust werd. ‘Maar daar kwam ik pas achter toen ik de kerk verliet. Ik zou dolgraag nog eens teruggaan. Het was heel opwindend in het Vaticaan, al werkte ik daar vijftien uur per dag. ’s Avonds maakte ik meestal lange wandelingen als ik klaar was. Het is een fantastische stad. Je zou er een keer met Blue heen moeten gaan.’ Hij behandelde haar meer als een vriendin dan als de moeder van een cliënt en het was prettig haar zorgen en haar hoop over Blue met hem te kunnen delen.

‘Er zijn zoveel plaatsen die ik hem wil laten zien, maar niet in de landen waar ik werk. Misschien kan ik volgend jaar vakantie opnemen en een reis door Europa met hem maken.’

‘Volgens mij heb je dat wel verdiend.’

‘Ik wilde nu eigenlijk ook even ergens heen voor hij met school begint.’

‘Dan moet je naar Maine gaan. Daar bracht ik al mijn zomers als kind door.’ En toen klaarde zijn gezicht op alsof hem iets te binnen schoot. ‘Hou je van zeilen?’

‘Ik heb het in geen jaren gedaan. Maar ik vond het altijd heerlijk.’

‘Ik heb een absurd klein zeilbootje liggen bij Chelsea Piers. Mijn ziel en zaligheid. Ik ga er vaak in het weekend op uit als ik niet omkom in het werk. We moeten Blue een keertje meenemen.’ Net als Ginny wilde hij hem de leuke dingen in het leven laten zien en het klonk haar ook goed in de oren.

Ze praatten nog wat over zijn zomers in Maine en die van haar in Californië, terwijl ze de wijn opmaakten. Het was een fijne, ontspannen avond thuis geweest en ze bedankte hem voor het heerlijke eten. Voor hij naar huis ging, beloofde hij haar te bellen over dat boottochtje.

De volgende dag hoorde Ginny van Ellen op het kantoor van SOS-HR dat ze een opdracht in India voor haar in gedachten hadden. Het was in een opvangkamp voor meisjes die als seksslavinnen waren gebruikt en de mensenrechtenmedewerkers bevrijdden ze of kochten ze een voor een terug. Er zaten nu meer dan honderd meisjes in het opvangkamp en als ze thuis niet zo ontzettend veel aan haar hoofd had gehad, had het Ginny heel interessant geleken.

‘Wanneer zou ik dan moeten vertrekken?’ vroeg ze een tikkeltje benauwd.

‘Degene die daar de zaak runt moet op 10 september in Amerika zijn, dus we zouden jou uiterlijk 5 september willen laten gaan, zodat zij je wegwijs kan maken voor ze vertrekt. Het is deze keer geen plek met grote ontberingen en je wordt er voor de verandering nou eens niet beschoten.’

Maar de datum die ze had genoemd was de eerste schooldag voor Blue op LaGuardia Arts, en dan hadden ze nog maar drie weken hier. Ze wilde niet dat hij direct na die opwindende eerste dag naar het opvanghuis zou moeten. Ze wilde er voor hem zijn om hem te steunen, maar wist niet of haar leidinggevende bij SOS dat zou begrijpen. Ellen had geen kinderen en was nooit getrouwd geweest, en ze was voornamelijk uit politiek oogpunt begaan met kinderen. Dat was heel wat anders dan het lot van één Amerikaanse tiener op zijn eerste schooldag. Ginny dacht razendsnel na voor ze antwoordde.

‘Ik heb dit nooit eerder gezegd, maar op die datum kan ik echt niet weg. Er zijn wat verwikkelingen in mijn leven waarvoor ik liever even in de buurt blijf,’ zei ze en ze dacht aan de hoorzitting van de onderzoeksjury, waarop bepaald zou worden of pastoor Teddy voor het gerecht werd gesleept; aan Blue die begon op zijn nieuwe school, en aan de niet-aflatende zoektocht naar meerdere slachtoffers. Ze zag niet hoe ze dan begin september in India kon zijn, want dan zou ze Blue en de komende rechtszaak op zijn beloop moeten laten.

‘Wanneer dan wel?’ vroeg Ellen een beetje gespannen. Ze moest snel een geschikte medewerker voor deze plek zien te vinden, maar ze was zich er wel van bewust dat Ginny drie jaar lang elke opdracht, hoe vreselijk ook, had aangenomen, zonder een enkele klacht. Ze had het recht er nu eens een te laten schieten.

‘Het liefst zou ik de hele maand september hier blijven, als je dat kunt inpassen. Dan ga ik rond 1 oktober naar elke plek die je in gedachten hebt.’ Op die manier zou ze nog anderhalve maand thuis zijn; dan zou alles wel geregeld zijn en zou Blue zijn draai op school gevonden hebben. Dan kon ze met een gerust hart vertrekken om haar werk te doen.

‘Ik denk dat daar wel een mouw aan te passen is. We sturen wel een ander naar India, ik heb al iemand op het oog. Ze is niet zo ervaren als jij, maar ze heeft er vast zin in, en ik denk dat ze het wel aankan. Dan sturen we jou begin oktober op pad, Ginny. Ik kan je nog niet zeggen waarheen, maar als je 1 oktober vertrekt, halen we je rond Kerstmis weer terug, of wat later, dan heb je er drie maanden veldwerk op zitten.’ Ze regelde het allemaal in haar hoofd en sprak haar gedachten meteen uit, maar Ginny raakte van slag toen ze het hoorde. Ze zou dan inmiddels Blue’s voogd zijn en als ze ‘wat later’ terugkwam dan met Kerstmis zou dat een flinke klap voor hem zijn. Ze wilde niet dat hij Kerstmis vierde in de opvang voor dakloze jongeren, en zij in een vluchtelingenkamp aan de andere kant van de wereld, zonder zelfs maar met hem te kunnen bellen. Haar leven werd met de dag ingewikkelder, vooral met die zaak tegen de kerk die nu pas goed zou beginnen. ‘Geregeld,’ zei Ellen opgewekt. ‘Geniet van je tijd thuis.’ Ze stelde zich voor dat Ginny opgelucht ademhaalde en lekker naar de film, naar musea en familie zou gaan. Ze wist niet dat ze acht maanden geleden een dakloze tiener onder haar vleugels had genomen.

Ginny piekerde er nog steeds over toen Andrew haar belde om te vertellen dat er een datum was geprikt waarop de onderzoeksjury de zaak zou beoordelen en dat ze dus volgende week opgeroepen kon worden om de zaak toe te lichten. In Chicago had zich intussen nog een slachtoffer gemeld, een tweede misdienaar. Andrew kon zich Cavaretti’s reactie daarop wel voorstellen. Dat was de zoveelste tegenvaller voor hun kant van de zaak. Hij merkte dat Ginny wat afwezig reageerde; ze had nauwelijks iets gezegd over het nieuwe slachtoffer van pastoor Teddy in St. Anne’s. ‘Is er iets?’ vroeg hij haar, want ze klonk altijd veel enthousiaster als hij haar een update van de zaak gaf. Maar Ginny had nu te veel aan haar hoofd.

‘Ik was net in onderhandeling met het kantoor voor mensenrechten. Ze wilden me over een paar weken naar India sturen, een slechte tijd om Blue alleen te laten. Ze stemden ermee in dat ik september ook nog thuis mag blijven, maar dan moet ik wel 1 oktober vertrekken. Dat betekent dat ik hoogstwaarschijnlijk niet met kerst terug kan zijn. Het is een compromis, maar ik heb het er niet minder moeilijk mee.’

Hij sprak het niet uit, maar hij had al een tijdje zijn twijfels over hoe ze haar baan met de zorg voor Blue kon combineren, zeker als ze steeds maanden achtereen weg was en driekwart van het jaar van huis zou zijn.

Dat wist ze zelf natuurlijk ook niet precies en het bracht veel gepieker met zich mee. Het werk wat ze deed was belangrijk voor haar, maar Blue was dat ook en hij had haar nodig. ‘Het was allemaal zo makkelijk toen ik nog niemand in mijn leven had.’

‘Daarom blijf ik voorlopig maar single,’ zei hij lachend en hij probeerde de spanning wat te breken. ‘Dan kan ik wanneer ik maar wil naar India of Afghanistan vertrekken.’ Hij had geen idee hoe ze dat allemaal wilde bolwerken, met of zonder Blue. Het was zeker bewonderenswaardig en ook wat roekeloos natuurlijk, maar de gevaren en ontberingen leken haar niets te doen, tot nu toe tenminste.

‘Zet Syrië ook maar op je lijstje. Maar goed, ik zie wel waar het op uitloopt en waar ze me dan naartoe willen sturen. Ik ben voorlopig tenminste voor langere tijd thuis.’

‘En dat komt mooi uit, dan ben je tot na de aanklacht nog hier en kunnen we de basis voor de civiele zaak leggen.’ Hij had alles nog niet in schema gezet, maar er was werk aan de winkel. ‘En je weet niet waar de pers toevallig achter komt of hoe hard de kerk terug gaat vechten. Ze zouden nog wel eens een paar streken kunnen uithalen.’

De kerk had Blue anonimiteit beloofd, die sowieso gegarandeerd was omdat hij minderjarig was, maar ze zouden dingen over Ginny kunnen lekken of waarom zij erbij betrokken was. Dus als het vuur ze na aan de schenen werd gelegd, zou het aartsbisdom wel eens heel wat minder voorkomend kunnen zijn, volgens Andrew. Hij vond het beter als ze dan thuis was om Blue te steunen, al wist hij best hoeveel druk het op haar zou leggen, met een baan waarbij ze het grootste deel van de tijd ver weg was, zonder de mogelijkheid efficiënt te communiceren. Haar leven was nu eenmaal niet ingericht op de verzorging van een jongen van veertien, of op een relatie met wie dan ook, wat haar al jaren goed was uitgekomen.

‘Wat dacht je eraan te doen op de lange termijn?’ vroeg hij.

Dat had ze zichzelf ook al eens afgevraagd. Als Blue bij haar bleef wonen, moest ze waarschijnlijk een paar moeilijke keuzes maken.

‘Dat staat allemaal nog vrij ver van me af,’ zei ze behoedzaam. ‘Ik probeer eerst september maar eens door te komen, en dan mijn volgende opdracht af te handelen, dan zien we wel verder. De afgelopen jaren hoefde ik alleen maar zonder flauw te vallen een kom met bebloede lappen vast te houden in een warm hok dat als operatiekamer dienstdeed, af en toe een berg te beklimmen, en uit de buurt van een scherpschutter te blijven. Niemand rekende immers thuis op me, of maakte zich zorgen waar ik nu weer uithing, alleen mijn zus zo nu en dan, maar die had ook haar eigen leven en gezin om zich druk over te maken. Nu rekent er wel iemand thuis op me en dat had ik nooit verwacht.’ Ze had nooit aan de mogelijkheid van een nieuw gezinsleven gedacht toen ze Blue voor een paar dagen rond Kerstmis op haar bank had laten slapen, wat nu alweer acht maanden geleden was.

‘Ik denk dat het zo gaat in het leven. Net als je denkt dat je het allemaal goed op de rit hebt, kijkt God even de andere kant uit en je hele plan stort in elkaar,’ zei Andrew.

Dat was bijna vier jaar geleden wel gebleken, toen zij en Mark en Chris het feestje op die kerstavond hadden verlaten. Nu ze eindelijk een leven had opgebouwd dat voor haar werkte, liep het alweer mis, met onduidelijke valkuilen en nieuwe uitdagingen. Wat haar betrof was Blue natuurlijk een leuke uitdaging. Ze moest de mogelijkheden alleen duidelijk op een rijtje zetten. Ze wilde nu in elk geval nog niets opgeven, noch haar werk, waarvan ze hield, noch Blue. En als zijn voogd was ze nu zelfs nog meer verantwoordelijk voor Blue. Dat bracht allemaal weer veel meer papierwerk met zich mee.

‘Laat het me weten als ik iets voor je kan doen. Ik kan een oogje op hem houden als je weg bent, als je wilt, en langsgaan in het opvanghuis.’ Maar ze wisten allebei dat Blue wel wat meer nodig had. Hij had het gezinsleven nodig dat hij nooit had gehad en ze begreep inmiddels dat ouderschap geen parttime baantje was.

‘Ik denk dat ik maar moet zien hoe het gaat terwijl ik doorga met wat ik doe.’ Hij vond dat het verminderen van de risico’s een goed begin zou zijn, maar ze leek erg gehecht aan haar gevaarlijke werk. Toch zou elke minuut die ze aan Blue besteedde de jongen goed doen, dat was wel gebleken.

‘Overigens heb ik dit weekend zondag weer eens vrij,’ zei hij, alsof het hem ineens te binnen schoot. ‘Ik zou jullie graag mee uit zeilen nemen.’ Het klonk fantastisch. Ze vroeg zich direct af of Blue zeeziek zou worden, en ze besefte dat hij nooit de kans had gehad om dat te weten te komen.

Die avond onder het eten vertelde ze over Andrews uitnodiging en Blue was dolenthousiast. Zaterdag was hij jarig en dan zouden ze naar de wedstrijd van de Yankees gaan, en dan ook nog zeilen op zondag! Ze praatten daar even over en toen vertelde ze hem ook dat de hoorzitting voor de onderzoeksjury er aan kwam, maar ook dat ze met SOS had gepraat en dat ze nog zes weken thuis zou blijven. Daarover was hij nog het meest enthousiast en de opluchting in zijn ogen raakte haar diep.

‘Ik was zo bang dat je weg zou zijn als ik met school begon,’ zei hij zacht.

‘Dat zat mij ook dwars. Ik kan echt niet weg voor je daar een beetje gewend bent,’ zei ze warm en voelde hoe zwaar de verantwoordelijkheid woog die ze op zich had genomen.

‘Ik wou dat ze je niet altijd zo lang wegstuurden,’ zei Blue spijtig. ‘Ik mis je zo als je weg bent,’ biechtte hij op en ze knikte.

‘Ik heb jou ook gemist. Misschien hebben ze wel wat kortere opdrachten voor me.’ Maar ze wist dat het nu eenmaal de aard van haar werk was en een van de voordelen die ze SOS-HR had gegeven was dat ze ongebonden was. Tot nu toe dan. En opeens voelde ze zich schuldig dat ze hem weer maanden in het opvanghuis moest laten wonen. Het landschap van haar leven veranderde snel.

De avond waarop de jarige Blue met Ginny en Andrew bij de Yankees op de tribune zat, was een van de hoogtepunten van zijn leven. Andrew haalde hen op in de Range Rover die hij tijdens het weekend gebruikte en Blue kletste honderduit tijdens de rit naar het stadion, met zijn Yankees-pet op. Andrew had een paar verrassingen voor hem in petto. Voor de wedstrijd begon nam hij Blue mee het veld op en stelde hem voor aan nog een paar topspelers in de dug-out, die Blue een fijne verjaardag wensten en nog twee ballen voor hem signeerden. Hij stopte ze in Ginny’s tas en bezwoer haar dat ze die met haar leven moest bewaken, toen hij en Andrew weer naast haar plaatsnamen. Andrew had voor hen alle drie hotdogs gekocht en vlak voor de wedstrijd begon, lichtte het scorebord op met HAPPY BIRTHDAY BLUE. Ginny kreeg tranen in haar ogen toen ze het zag, en Blue joelde uitgelaten. Hij kon niet ophouden met lachen terwijl zij en Andrew een blik uitwisselden boven zijn hoofd. Ze bedankte hem, net als Blue, toen de wedstrijd begon.

De wedstrijd zelf was ontzettend spannend. Het stond gelijk tot de Yankees de twaalfde slagbeurt wonnen, met een speler op ieder honk, en Blue sprong op en neer toen ze de winnende run scoorden. Zijn naam stond weer op het scorebord toen ze vertrokken. Het was de droomverjaardag van iedere jongen en Ginny was zo blij voor hem. Andrew bracht hen thuis en kwam mee naar boven voor een stuk van de verjaardagstaart die Ginny verstopt had voor dit moment.

‘Ik heb nog nooit zo’n gave verjaardag gehad,’ zei Blue plechtig nadat hij de kaarsjes had uitgeblazen en hen allebei aankeek. ‘Jullie zijn mijn beste vrienden.’ Toen herinnerde hij zich de twee ballen met handtekening in Ginny’s tas, pakte ze eruit en legde ze trots op de plank in zijn kamer met de andere spullen die hij dankzij Andrew had verzameld.

‘Je hebt hem een ongelooflijke verjaardag bezorgd,’ zei Ginny tegen Andrew, terwijl ze hem een taartpunt gaf en ze aan het keukentafeltje gingen zitten, dat maar net groot genoeg was voor hen drieën.

‘Het is zo leuk hem gelukkig te maken,’ zei Andrew met een glimlachje. ‘En het is zo simpel.’ Blue kwam de keuken weer in en begon ook aan zijn taart.

‘Ik heb nog nooit een verjaardagstaart gehad,’ zei Blue bedachtzaam terwijl hij aan een tweede punt begon. Ze realiseerden zich weer wat voor leven hij had gehad. Hij was niet opgegroeid in hechte gezinnen in wijken waar het leven goed was.

Andrew begon over zijn twee oudere broers die hem het leven zuur hadden gemaakt. Een was jurist bij een groot advocatenkantoor in Boston en de andere was professor op de universiteit in Vermont. Ze hadden hem voor gek verklaard dat hij priester was geworden.

‘Ik heb ook een neef van jouw leeftijd,’ zei hij lachend naar Blue. ‘Hij denkt alleen maar aan American football op school, en zijn moeder wordt er knettergek van.’ Hij lachte naar Ginny en ze besefte weer dat ze allebei alleen neefjes en nichtjes hadden, maar geen eigen kinderen. Toen de taart op was verhuisden ze naar de woonkamer en Andrew bekeek de foto van Mark en Chris.

‘Hij was een prachtig jochie,’ zei hij zacht tegen Ginny en ze knikte en kon even niets zeggen. Soms kwam het nog steeds hard aan. Andrew zag het, dus praatte hij verder met Blue over de wedstrijd. Ze waren het erover eens dat de Yankees meesterlijk hadden gespeeld en Andrew beloofde dat hij hem mee zou nemen naar de World Series. Plotseling drong het tot Ginny door dat zij daar niet bij zou zijn. Ze vond het een vreselijk idee dat ze vaker momenten zou moeten missen die belangrijk waren voor Blue. Maar ze had nu eenmaal werk dat ze ook niet wilde missen.

Toen Andrew naar huis ging feliciteerde hij Blue nog een keer en ze spraken af dat ze elkaar de volgende morgen bij Chelsea Piers zouden zien.

Ook dit werd weer een onvergetelijke dag voor Blue, want Andrew leerde hem zeilen op zijn kleine, maar schitterende zeilboot. Het was een oude houten boot die hij helemaal zelf had opgeknapt. Ginny hielp hem met de lijnen toen ze de haven verlieten op een prachtige zonnige augustusdag met een perfect briesje. Ze hielp hem met de zeilen terwijl Andrew Blue liet zien wat hij moest doen. Hij kreeg het al snel in de vingers en een tijdje zeilden ze stevig voort tot Andrew hen een klein haventje in stuurde, waar de boot voor anker ging. Na de lunch gingen ze het dek op om wat te zonnebaden. Het was een ideale boot voor hun drieën.

‘Meestal ga ik in mijn eentje het water op,’ zei Andrew tegen Ginny, terwijl ze naar Blue op de boeg keken. Ginny had het idee dat hij een eenling was, zoals zeelieden vaak waren. ‘Maar het is leuk om gezelschap aan boord te hebben,’ zei hij met een glimlach. ‘Ik ben zelf naar Maine gevaren vorige zomer. We hebben daar nog een familiehuis. Ik probeer daar ieder jaar een paar weken door te brengen met de kinderen van mijn broer. Ik ben die maffe oom die ooit priester is geweest.’ Hij glimlachte bij de gedachte. Het deed hem zo te zien niets dat hij anders was, of alleen, net als Ginny eigenlijk, of zoals ze was tot ze Blue kreeg.

‘Ik vind het eigenlijk steeds leuker om een beetje maf te zijn,’ zei ze grinnikend. ‘Mijn zus vindt me gestoord. Ik weet niet meer precies wat het is om normaal te zijn.’ Ooit was het normaal om getrouwd te zijn en een kind te hebben, maar nu was het normaal voor haar om over de wereld te zwerven als beschermer van mensenrechten. Voor hem was het normaal om jongens te helpen die door priesters waren aangerand. Normaal was het leven geworden dat ze nu leidden en dat ver afstond van het leven dat ze hadden verwacht en hadden gepland. Het ging erom van de goede tijden te genieten als ze kwamen, zoals deze dag op de boot – ze hadden een zeeman van Blue gemaakt toen de avond viel. Andrew manoeuvreerde de boot al zeilend bijna tot Chelsea Piers en zette de motor pas aan toen ze het dok in moesten, waarna Blue hielp de boot vast te leggen en te wassen. Ze waren het er allemaal over eens dat het een heerlijke dag was geweest. Ze hadden zich kunnen ontspannen en veel gelachen en toen Andrew hen naar huis reed, bedankten ze hem hartelijk voor de fijne dag. Ginny nodigde hem uit om een hapje mee te eten, maar Andrew zei dat hij nog werk had liggen en ze wist niet waarom, maar ze had het gevoel dat hij zijn werk gebruikte om wat afstand te houden tussen hem en de rest van de wereld. Het was een plek waarin hij zich kon afzonderen, net als hij had gedaan toen hij priester was geweest.

‘Ik wou dat wij ook een boot hadden,’ zei Blue met schitterende ogen toen ze de lift in stapten, en Ginny lachte.

‘Niet te veel luchtkastelen bouwen, Blue Williams,’ zei ze plagend en hij lachte ook.

‘Op een dag word ik een beroemde componist en ga ik heel veel geld verdienen en dan koop ik een jacht voor je,’ zei hij, terwijl hij achter haar aan het appartement in liep. Ze dacht dat het best eens zou kunnen uitkomen. De mogelijkheden waren grenzeloos. Niets was meer onmogelijk voor hem.

17

Blue had niet zoveel zin om naar de therapeute te gaan, maar hij had ermee ingestemd omdat hij wist dat het belangrijk was voor de zaak. Hij en Ginny gingen er de maandag na het zeiltochtje heen en ze waren allebei aangenaam verrast toen ze de psychologe ontmoetten. Haar naam was Sasha Halovich en ze leek oud genoeg om Ginny’s grootmoeder te zijn, maar ze was heel wijs en sprak twee uur met Blue alleen in haar praktijk. Daarna wilde ze, met Blue’s toestemming, even met Ginny praten. Ze zei dat ze vol vertrouwen was dat er niets ergers was gebeurd dan wat hij had verteld, wat op zich al erg genoeg was en heel traumatiserend, maar ze dacht dat hij er goed mee omging, grotendeels dankzij Ginny’s vertrouwen in hem. Dr. Halovich vond hem een stabiele, gezonde jongen die een moeilijk leven achter de rug had, maar dat goed had doorstaan. Ze zag geen enkele reden hem te hypnotiseren en ze zei dat ze een rapport zou opmaken; als ze moest getuigen zou ze daar zeker toe bereid zijn. Het leek haar een goed idee om de komende maanden af en toe met hem te praten, zodat ze hem door de spannende tijd heen kon helpen. Ginny vond dat een prima idee.

De dag daarop belde Andrew Ginny om erover van gedachten te wisselen, want ze had de kleine oude dame toestemming gegeven met hem over het consult te spreken en dat had ze gedaan. ‘Het klinkt alsof hij prima in zijn vel zit, dankzij jou.’ Hij liet haar met de eer strijken, en ze protesteerde bescheiden.

‘Hij heeft het aan zichzelf te danken, met een beetje hulp van zijn vrienden,’ corrigeerde ze. ‘Hij is een geweldige jongen. Ik heb alle vertrouwen in hem en ik geloof voor duizend procent in hem.’

‘Dat is ook nodig. Ik wou dat er meer ouders dachten zoals jij, dan zou de wereld zoveel mooier zijn.’

‘Ik wil alleen maar dat Blue een fantastisch leven krijgt,’ zei ze vastberaden. ‘En ik geloof erin dat het gaat gebeuren.’ Andrew wist hoe ze zich had ingezet om Blue op de LaGuardia-school te krijgen. Ze was zo iemand die mensenlevens kon veranderen, niet alleen in Syrië en Afghanistan, als voorvechter van mensenrechten, maar ook in haar eigen dagelijkse leven thuis. De rechtszaak waar hij zich nu op richtte was het bewijs daarvan en die had ook indruk op de psychologe gemaakt. Ze had Andrew verteld dat Blue zich goed aanpaste aan zijn nieuwe leven, ondanks de spanningen van de naderende rechtszaak. Ginny was precies wat de jongen nodig had en het was werkelijk een wonder geweest dat die twee elkaar gevonden hadden. Andrew was het helemaal met haar eens.

De volgende stap in de zaak was het moment dat de politie al het bewijs dat ze hadden verzameld presenteerde aan de onderzoeksjury, en het was niet mis: interviews met meer dan tien slachtoffers en hun ouders, maar ook getuigen die zich gemeld hadden omdat ze vreemde dingen hadden gezien toen hun herinneringen werden opgerakeld. Er waren verklaringen van ziedende ouders en getraumatiseerde kinderen. Pastoor Teddy had alleen oudere kinderen, zoals misdienaars, verkracht en had orale seks gehad met de kleinere jongens, zoals Blue. Andere kinderen had hij alleen betast, maar tegen iedereen zei hij dat ze hem hadden verleid of uitgedaagd, en hij had ze vervolgens gedreigd met gevangenisstraf of de hel als ze het iemand zouden vertellen, dus ze hadden buiten hun schuldgevoel ook nog de last van geheimhouding moeten dragen. Het was een verschrikkelijk rapport geworden. Bij de onderzoeksjury waren elf slachtoffers in New York en zes in Chicago bekend. De politie van New York had alles gedeeld met hun collega’s in die stad, waarna zij ook een onderzoek naar de priester in St. Anne’s waren gestart. Andrew en Jane Sanders waren ervan overtuigd dat er nog meer bij zouden komen.

In scherp contrast met de trauma’s van de slachtoffers stonden de woedende uitingen van de parochianen die standvastig bleven geloven in hun favoriete priester en volhielden dat al die jongens het uit hun duim hadden gezogen. Andrew kon maar niet begrijpen hoe mensen loyaal konden blijven aan iemand tegen wie het bewijs van het tegendeel zich opstapelde. Maar hun liefde voor pastoor Teddy was onvoorwaardelijk en hun geloof in de zuiverheid van de kerk te sterk. Ze vergaten dat de kerk, zoals elke organisatie, uit individuele personen bestond, en dat er binnen elke groep slechte, perverse mensen konden voorkomen. Ted Graham was een van hen. En ook het aartsbisdom, dat deze kwestie in de doofpot had gestopt, ging niet vrijuit. Er was nu geen twijfel meer over mogelijk, al moest het nog wel bewezen worden. Wat hielp was de getuigenis van twee jonge priesters van St. Francis, die naar de politie in New York waren gestapt om te vertellen dat ze dingen hadden gezien die niet door de beugel konden. Ze hadden de naam Ted Graham doorgegeven aan een bisschop in het aartsbisdom, maar er was niets gedaan om hem te schorsen. En toen ze er een tweede keer over begonnen, hadden ze een reprimande gekregen.

Zes weken later werd Graham naar Chicago verplaatst, om verder te gaan met zijn praktijken. Een van die twee jonge priesters was daarom al uit de kerk gestapt en de andere dacht daar ook over, maar had nog geen besluit genomen. Hij had Jane Sanders laten weten dat hij totaal gedesillusioneerd over de kerk was en dat hij vrijwel zeker zou vertrekken. Hij had heel zijn leven priester willen worden, maar daar was hij nu wel overheen. Hij zei dat zijn grootmoeder er kapot van zou zijn. Zij was van de oude stempel en twee van haar eigen zoons waren ook priester geworden.

Uit rechercheur Sanders’ rapport aan de onderzoeksjury kwam naar voren hoeveel jonge levens beïnvloed waren door de perfide praktijken van Ted Graham. Hij had kinderen groot onrecht aangedaan, soms onherstelbaar, en ze fysiek beschadigd door ze te verkrachten op heel jonge leeftijd. Hij had ouders geheel van streek gemaakt, families verscheurd, zijn broeders gedesillusioneerd en hen aan het twijfelen gebracht, en zijn superieuren in gevaar gebracht toen ze hem beschermden. Een jonge monseigneur had met hem gesproken voor hij naar Chicago was overgeplaatst en had hem gevraagd of die aantijgingen en geruchten waar waren, maar pastoor Teddy had ze ontkend en een uitgebreide en zeer geloofwaardige uitleg gegeven waarom mensen dit vertelden: dat kwam omdat ze zo jaloers op hem waren – hij had zichzelf als slachtoffer afgeschilderd, terwijl het omgekeerde het geval was. De monseigneur tegen wie hij had gelogen zat nu met de handen in het haar over die overplaatsing. Hij was naïef geweest.

Zijn superieuren hadden daarentegen precies geweten wat ze deden toen ze het probleem wegwuifden en probeerden het naar een andere stad te verplaatsen, waardoor alleen maar nog meer kinderen zijn slachtoffer konden worden. Het was een tragedie voor alle betrokkenen, zelfs voor Ted Graham, al ontkende hij alles en noemde hij zich een martelaar voor de kerk.

De onderzoeksjury besprak de zaak en stemde voor het aanklagen van pastoor Teddy. Niemand twijfelde eraan dat hij schuldig was, net als de kerk die van zijn misdrijven wist, maar die onder het tapijt had geveegd.

Enkele dagen nadat er besloten was Ted Graham aan te klagen werd hij uitgeleverd aan New York om voor de rechtbank te verschijnen. Het Hof van Chicago zou hem later ter verantwoording roepen. Onder begeleiding van twee politiemannen werd hij per vliegtuig overgebracht uit Chicago, waarna hij met zijn advocaat en twee priesters het hooggerechtshof van New York werd binnengeleid. Hij pleitte onschuldig voor de aanklacht van elf gevallen van misbruik van minderjarigen, waaronder anale verkrachting, orale seks en misbruik van vertrouwen. Hij kwam glimlachend de rechtszaal binnen en begroette de rechter respectvol. Hij werd in verzekerde bewaring gesteld, de borgsom werd vastgesteld op één miljoen dollar en vervolgens werd hij geboeid weggeleid door twee politiemensen, met wie hij gezellig praatte. Hij leek totaal onbezorgd en noch schuldig, noch bang. Ginny was niet naar de rechtbank gegaan, maar Andrew wel en hij vertelde haar er later uitgebreid over. Ze kon haast niet aanhoren hoe Ted Graham zich in de rechtbank gedragen had. Hij speelde tot het laatste moment de rol van geliefd persoon en christelijke martelaar.

‘En hoe gaat het nu verder?’ vroeg ze Andrew toen hij haar belde. ‘Blijft hij achter de tralies tot het proces?’

‘Dat ziet er niet naar uit,’ antwoordde Andrew cynisch. ‘De kerk zal binnen enkele dagen de borgsom wel storten, als het een beetje is overgewaaid. Zijn advocaat heeft verzocht hem op persoonlijke borgtocht vrij te laten uit voorarrest, en is van mening dat er geen risico is dat hij onder zal duiken, maar de rechter heeft dat afgewezen. Ze moeten honderdduizend dollar borg betalen om hem uit de gevangenis te houden en staan garant voor de rest. De kerk is er goed voor, dus die krijgen hem er wel uit. En uiteindelijk zullen ze dat ook in Chicago doen als hij daar wordt beschuldigd en moet voorkomen.’

Het was een buitengewone reeks gebeurtenissen: Blue was zo dapper geweest zich uit te spreken, zij had hem geloofd, ze waren naar de juiste autoriteiten gestapt, en Andrew had hun zaak op zich genomen. En het was nog lang niet voorbij. In de komende maanden zou er meer onderzoek worden verricht; de zaak zou nauwkeurig worden voorbereid en het proces zou binnen een jaar plaatsvinden, tenzij Graham schuld bekende en de staat de kosten van een strafproces zou besparen. Maar het stond vast dat hij naar de gevangenis zou gaan, waar hij volgens Blue, Ginny en Andrew ook thuishoorde.

Omdat er zoveel te doen was in verband met de rechtszaak, lukte het Ginny maar niet om een korte vakantie voor haarzelf en Blue te regelen, maar ze gingen af en toe een dagje naar het strand op Long Island of naar een concert in het park. En Andrew nam Blue mee naar zijn allereerste Broadway-musical. Ze zagen Phantom of the Opera en Blue vond het geweldig. In het weekend voor Labor Day besloten ze weer te gaan zeilen.

Terwijl de zaken in wat rustiger vaarwater kwamen, begon voor Blue de school. Ginny bracht hem de eerste dag weg zoals ze had beloofd. Ze liep mee tot de ingang van LaGuardia Arts aan Amsterdam Avenue, maar ze ging niet mee naar binnen. Hij moest het nu zelf zien te redden en zou hopelijk een carrière in de muziek beginnen. Het deed haar denken aan Chris’ eerste schooldag op de kleuterschool toen ze de hele weg naar huis had gehuild. Ze dacht erover Andrew te bellen, maar wilde niet melodramatisch doen en hij zou het trouwens wel druk hebben. Door Blue was er deze zomer echter wel een sterke band tussen hen gegroeid.

Het was een vreemd gevoel terug te gaan naar haar lege appartement nadat ze Blue had afgezet. Becky belde haar die ochtend voor het eerst sinds weken en Ginny vertelde haar dat Blue op zijn nieuwe school was begonnen.

‘Dat je dat allemaal voor hem doet,’ zei Becky en er klonk deze keer een tikkeltje bewondering in haar stem door, in elk geval was ze minder kritisch dan gewoonlijk. Haar eigen kinderen waren vorige week al naar school gegaan, en ze zei dat het fijn was weer eens wat tijd voor zichzelf te hebben. Het was een lange zomer geweest met de kinderen drie maanden thuis en het overlijden van hun vader. Ginny bracht ook de rechtszaak ter sprake en het feit dat er met Blue meegerekend al zeventien slachtoffers van de zondigende priester waren gevonden. Daar schrok Becky wel van. ‘Het is toch eigenlijk niet te geloven dat een priester zoiets doet. Denk je dat hij schuld bekent?’ Ze klonk opeens wat geïnteresseerder in de zaak, al had ze haar zus eerst absoluut niet serieus genomen. Maar omdat nu ook andere gezinnen hem beschuldigden, was ze aan het twijfelen gebracht. Zelfs zij dacht niet dat zeventien jongens, waaronder enkele volwassenen die zijn eerste slachtoffers waren geweest, hierover logen. Ze praatten nog even over andere dingen en gingen toen weer verder met hun bezigheden.

Ook Kevin belde Ginny die week. Hij had gelezen over de beschuldiging van een priester die seksuele misdrijven in New York gepleegd zou hebben en vermoedde dat het Ginny’s zaak was, waarover ze hem maanden geleden om advies had gevraagd.

‘Is dat die vent van Blue?’ Hij was er nieuwsgierig naar en had ook al een tijd niet met haar gesproken.

‘Ja, dat is hem. Er zijn nog zestien slachtoffers gevonden en dat aantal zal nog wel toenemen voor het allemaal voorbij is.’

‘Hoe gaat het met die jongen van je?’ Hij vond het moedig van haar dat ze Blue’s zaak op zich had genomen.

‘Verbazend goed,’ zei ze trots. Blue was een bron van vreugde voor haar. Ze vertelde Kevin over zijn start op de middelbare school voor muziek en kunst. In december zou hij zijn eerste recital geven. Ze was blij dat hij een jaar rust zou hebben voor de zaak van pastoor Teddy voorkwam. Hij kon wel wat tijd gebruiken om te herstellen.

‘En jij? Wanneer ga jij weer op reis?’ vroeg Kevin haar.

‘In oktober,’ antwoordde ze met enig schuldgevoel. ‘Ik wacht op mijn volgende opdracht.’ Haar werk bleef hem verbazen en het speet hem dat ze niet meer tijd had voor oude vrienden, relaties of romantiek, maar hij zag ook wel in dat ze dat niet kon inpassen naast alles wat ze al deed, met een kind en de rechtszaak erbij. Ze had al genoeg omhanden. Ze beloofde hem weer te bellen voor ze vertrok.

De rest van september ging zonder al te veel problemen voorbij, terwijl Blue zich steeds meer thuis begon te voelen op school. Ginny zorgde voor het huishouden, nam de nieuwste rapporten van Buitenlandse Zaken door en wachtte tot haar volgende opdracht bekend was, waarover ze vandaag of morgen toch wel gebeld zou worden. Ze organiseerde opnieuw een etentje met Andrew, waarbij Blue hem alles vertelde over school en zijn projecten liet zien, waarvoor Andrew hem prees. Blue componeerde muziek en had het heerlijk op zijn nieuwe school. Het deed hem onmiskenbaar erg goed.

Andrew en Ginny praatten nog wat met elkaar na het diner, terwijl Blue op zijn kamer tv ging kijken. Ze hadden de laatste weken maar weinig tijd gehad voor een goed gesprek. Andrew zei dat hij overspoeld werd met nieuwe zaken. Ook vertelde hij dat er in oktober weer een belangrijke vergadering was gepland met het aartsbisdom, om een mogelijke schikking voor Blue te bespreken, zodat een civiele rechtszaak niet nodig zou zijn. En als er een schikking werd voorgesteld, betekende dat ook dat Ted Graham schuldig zou worden bevonden voor alle aanklachten. De bisschoppen en aartsbisschop begonnen in te zien dat er geen uitweg mogelijk was in deze zaak en ze wilden wel eens horen welk bedrag Andrew in zijn hoofd had. Ze hadden nog geen toezeggingen gedaan, maar het was een eerste teken van toenadering van de kerk en ze wilden het blijkbaar achter de rug hebben. Maar over de genoegdoening voor de andere slachtoffers zou nog moeten worden onderhandeld.

‘Ik vind eigenlijk dat je daarbij moet zijn,’ zei Andrew rustig en Ginny keek hem verschrikt aan.

‘Dat kan niet... dan ben ik al weg. Ik weet niet waarnaartoe, maar ik heb afgesproken op 1 oktober te vertrekken. Hoe kan ik dan op die vergadering zijn?’

‘Dat weet ik niet. Als het niet kan, dan kan het niet.’ Hij keek teleurgesteld, maar vol begrip. ‘Het zou alleen veel meer effect hebben als jij in zijn naam zou spreken. En jouw getuigenis krijgt meer gewicht dan die van een ouder, omdat jij eigenlijk pas recent in zijn leven bent gekomen en er misschien wat objectiever tegenaan kijkt. Als je hier niet bij kunt zijn, handel ik het wel af, maar als er ook maar een kleine kans is dat je iets kunt verschuiven, denk ik dat je die moet pakken.’ Hij had haar nooit eerder onder druk gezet, en wat hij zei was ook heel belangrijk voor haar, maar het was uitgesloten dat ze opnieuw haar vertrekdatum zou uitstellen. Ze had ook haar verplichtingen bij SOS-HR.

Die nacht lag ze verkrampt in bed en dacht aan de vergadering in oktober waar ze volgens Andrew echt bij moest zijn. Ze wist alleen niet hoe ze dat voor elkaar moest krijgen.

Twee dagen later belde Ellen Warburg haar om te zeggen dat SOS-HR haar opdracht rond had. Ze stuurden haar naar een ander deel van India dan het gebied waarvoor ze haar eerder hadden willen hebben. Het zou allemaal wat ruiger zijn. Ze zou aan het werk gaan in een groot vluchtelingenkamp in Tamil Nadu, in Zuidoost-India. En het was de bedoeling dat ze over tien dagen vertrok, begin oktober, zoals afgesproken.

Drie dagen lang piekerde ze zich suf over wat ze moest doen, maar ze kwam er niet uit. Uiteindelijk ging ze naar het kantoor om er onder vier ogen met Ellen over te praten. Er was steeds weer wat aan de hand, en dat hing allemaal samen met Blue, maar ze vond het zo geweldig hem in haar leven te hebben. Ze wist niet hoe ze het moest oplossen, maar in haar hart wist ze wel dat ze niet kon vertrekken voor de vergadering met het aartsbisdom in oktober achter de rug zou zijn. Ze wilde niets doen dat Blue’s zaak tegen pastoor Teddy zou benadelen en Andrew dacht dat daar kans op was als zij er niet bij kon zijn. Ze had hem gebeld om het nogmaals te bespreken en hij was eerlijk tegen haar geweest. Hij had haar daar nodig, als het maar enigszins kon.

Met een zucht nam ze plaats tegenover Ellen.

‘Je ziet er gekweld uit,’ zei Ellen ze en reikte haar de map met informatie aan die ze door moest nemen voor haar volgende opdracht.

‘Het is niet te geloven hoe stressvol het thuis kan zijn. Een leven met dysenterie en scherpschutters is makkelijker.’

Ellen moest lachen; ze kende dat gevoel. Ze had net als Ginny jarenlang als veldwerker geleefd en miste het nog steeds. Maar er waren wat gezondheidsproblemen opgetreden door de ziektes die ze elk jaar weer opliep in combinatie met de slechte medische zorg, en ze had uiteindelijk besloten dat het tijd werd om het kantoor te runnen. Ze rekende er echter op dat Ginny nog jaren meekon in het veld.

‘Blij dat je weer weg kan?’ vroeg ze met een warme glimlach, maar Ginny barstte haast in tranen uit. Ze was niet blij, ze werd geplaagd door besluiteloosheid. Maar in het diepst van haar hart wist ze dat ze geen keus had. Ze moest bij Blue blijven. Hij zou het haar nooit hebben gevraagd, maar ze wist hoeveel het voor hem betekende en misschien was het een offer dat ze moest brengen.

‘Ik weet niet hoe ik je dit moet zeggen, Ellen, maar ik denk dat ik thuis moet blijven tot het eind van het jaar. Ik wil mijn baan niet kwijt, en ik hou van het werk dat ik doe, maar ik ben voogd geworden van een jongen van veertien. We zijn verwikkeld in een rechtszaak en er zijn onderzoeken gaande naar een misdrijf waarvan hij het slachtoffer is. Hij is net op een nieuwe school begonnen. Ik denk dat ik echt in de buurt moet blijven.’ Ze keek diep ongelukkig terwijl ze het zei.

Ellen was verbijsterd. Ze zag hoe verscheurd Ginny werd, maar ze was een van hun beste medewerkers – ze wilden haar in geen geval missen in het veld. Het zou een enorm verlies voor SOS zijn. ‘Wat spijt me dat, Ginny. Is er iets wat ik kan doen?’ Ze leefde altijd mee met haar medewerkers en hulp bieden zat haar in het bloed.

‘Ja, op hem passen als ik weg ben.’ Ze was in drieënhalf jaar nog nooit zo lang thuis geweest en soms voelde het ook ongemakkelijk aan. Maar Blue drie maanden in de steek laten en pas na Kerstmis terugkomen zou oneindig veel erger zijn.

‘Denk je dat je helemaal moet stoppen met veldwerk?’ vroeg Ellen haar bezorgd.

‘Ik hoop van niet. Ik weet het werkelijk niet. Ik moet maar zien hoe het gaat, alles is nog zo nieuw voor me. Ik moet mezelf nog aanpassen aan het leven met een tiener thuis.’

‘Ben je van plan hem te adopteren?’ Het was een logische vraag in de gegeven situatie.

‘Dat weet ik ook nog niet,’ zei Ginny nadenkend. ‘Ik ben net zijn wettelijk voogd geworden en ik weet niet of er meer nodig is. Maar wat hij in elk geval niet kan gebruiken, en ik wil het hem ook niet aandoen, is dat ik weer drie maanden verdwijn met zoveel beroering in ons leven.’ Nog afgezien van de kans dat ze dood zou gaan op de plaats waar ze zou werken, wat een ramp voor hem zou betekenen. Daar had ze wel aan gedacht, al zei ze dat niet tegen Ellen. Ze was nog niet klaar met SOS-HR, ze wilde alleen tijd om alles goed uit te zoeken, en ze dacht dat ze er aan het eind van het jaar wel uit zou zijn hoe ze het kon regelen. ‘Kun je me verlof geven tot het eind van het jaar?’ vroeg Ginny gespannen.

‘Dat kan,’ zei Ellen eerlijk, ‘als je werkelijk denkt dat je dat nodig hebt.’ Ellen keek haar teleurgesteld aan, bang dat ze nooit meer terug zou komen. Ginny was daar ook bang voor. Ze bedankte haar voor haar begrip, tekende een formulier voor onbetaald verlof en liet de informatiemap op Ellens bureau achter. Toen ging ze naar huis om te wachten tot Blue uit school kwam. Ze zat in haar woonkamer die aanvoelde alsof er iemand dood was gegaan. Ze voelde zich niet bevrijd of opgelucht dat ze vanaf nu thuis zou blijven. Ze wist alleen dat ze het juiste besluit had genomen voor Blue. Maar of het nu zo goed was voor haar? Ze was er zeker van dat ze het werk dat ze tot nu toe met ziel en zaligheid had gedaan snel zou gaan missen.

De telefoon ging over terwijl ze daarover zat na te denken. Het was Andrew en hij merkte direct wat aan haar stem. ‘Je klinkt niet erg blij,’ zei Andrew. ‘Is er iets?’

‘Ik weet het niet,’ zei ze eerlijk. Ze voelde zich er niet gelukkig mee, al was het goed wat ze had gedaan. ‘Ik heb net mijn verlof tot het eind van het jaar verlengd. Het voelde niet goed om Blue in de steek te laten. Maar ik ben ook nog niet zover om het werk voor mensenrechten op te geven. Ik mis het nu al. De laatste tijd ga ik alleen maar naar de supermarkt en zit ik een beetje te kaarten met Blue. Ik heb meer nodig in mijn leven,’ zei ze mistroostig. ‘Maar ik wilde ook niet afwezig zijn bij je vergadering met het aartsbisdom volgende maand.’ Ze wilde op twee plaatsen tegelijk zijn en ze wist dat het niet kon.

‘Waarom gun je jezelf niet een beetje rust? Misschien doet het je goed om eens een paar maanden thuis te blijven. Alle wereldproblemen en mensen in nood zullen er in januari ook nog wel zijn en dan kun je weer terug. Misschien kun je wel om korte opdrachten vragen, of als probleemoplosser werken, in plaats van steeds drie maanden weg te gaan.’ Het was geen slecht idee en dat idee van probleemoplosser was nooit in haar opgekomen. Het vrolijkte haar op terwijl hij verderging. ‘Ik weet dat Blue het fijn zal vinden, en ik ook,’ zei hij opgewekt. ‘Wat dacht je van een etentje met mij om te vieren dat je hier blijft?’ Het was aardig van hem maar ze bleef het een beetje eigenaardig vinden. Ze mocht hem en bewonderde hem, maar hij was Blue’s advocaat, niet haar vriend. En ze dacht dat hij het ook zo zag.

‘Om over de zaak te praten?’ vroeg ze hem.

‘Nee,’ zei hij rustig en duidelijk, met een glimlach die ze niet kon zien. ‘Omdat ik je graag mag. Ik vind je een fantastisch mens en het drong opeens tot me door dat ik geen priester meer ben. Vind je dat oké?’

Ze dacht er lang over na, maar met een glimlach zei ze toen: ‘Ja, ik denk het wel.’

‘Dan heb ik ook goed nieuws voor je. Ze hebben volgende week een gaatje in het rooster van familierecht. De hoorzitting van je voogdijschap is op de lijst gezet. Daar moeten jij en Blue bij aanwezig zijn, en Charlene ook, als ze kan.’ Ginny vond het geweldig nieuws.

‘Zullen we dat etentje dan daarna doen, omdat we dan twee dingen te vieren hebben?’

‘Met Blue?’

‘Nee, alleen wij,’ zei hij vastberaden.

Toen ze die avond vertelde dat ze tot januari zou blijven en met kerst thuis zou zijn, juichte hij zo hard dat je het in Central Park had kunnen horen. Haar besluit bij hem te blijven en niet voor drie maanden naar India te gaan werd warm onthaald en daar was ze blij om. Plotseling leek haar beslissing thuis te blijven niet meer zo onzinnig. Ze wist dat dit had moeten gebeuren.

De hoorzitting over de voogdij verliep net zo soepel als Andrew had voorspeld. De rechter stond sympathiek tegenover Blue en wist dat er een strafrechtzaak zat aan te komen. Hij had veel respect voor Ginny’s mensenrechtenwerk en alles wat ze voor Blue had gedaan. Charlene was ook gekomen. Het was de eerste keer in een jaar dat zij en Blue elkaar weer zagen en het was een bitterzoete ontmoeting. Maar ze was er de laatste jaren niet echt voor hem geweest. Ginny had zijn leven echter een zet in de goede richting gegeven en de rechter had er geen probleem mee haar de voogdij toe te kennen. Andrew en Ginny namen Blue daarna mee uit lunchen, maar Charlene zei dat ze nog veel te doen had en haastte zich de rechtszaal uit.

En zo werd Ginny officieel Blue’s wettelijke voogd. Het was een grote stap voor hen allebei, want het betekende dat ze nu ook hun verplichtingen tegenover elkaar hadden. Als zij naar India was gegaan, had ze niet bij deze hoorzitting kunnen zijn; haar instinct dat ze had moeten blijven was dus juist geweest. Alles wat er was gebeurd had ook iets magisch: de mensen die haar leven waren binnengekomen, de school waar hij nu met plezier naartoe ging en Ted Graham die berecht zou worden. De hand van het lot raakte hen allemaal, en dat kwam allemaal door Blue.

18

De vergadering met het aartsbisdom in oktober was frustrerend en verwarrend. Ginny ging er met Andrew heen en hij werd enkele malen goed driftig. Hij en monseigneur Cavaretti botsten herhaaldelijk, verhulde dreigementen gingen als tennisballen over en weer en sommige waren helemaal niet zo verhuld. Deze keer zaten er zes andere hulpbisschoppen in de kamer en ook nog even de aartsbisschop. Andrew kwam de ene keer diplomatiek uit de hoek en de andere keer gedroeg hij zich net zo onheilspellend als zij. De bisschoppen veranderden steeds van koers: de ene keer zinspeelden ze op een schikking, terwijl ze vlak erna zeiden dat er geen sprake van kon zijn – dat was voornamelijk om Andrews reactie te peilen, vermoedde Ginny. Er was geen land met ze te bezeilen, maar het was duidelijk dat ze hem aan het uittesten waren, om te weten te komen wat hij wilde voor zijn cliënt. En hoewel zeventien jongens en mannen bij de politie in duidelijke taal verklaringen hadden afgelegd over pastoor Teddy’s sekspraktijken toen ze nog klein waren, suggereerden de geestelijken nog steeds dat het onschuldige spelletjes waren geweest en dat de jongens leugens vertelden.

‘Zeventien jongens en fatsoenlijke mannen die liegen tegen de politie?’ vroeg Andrew hen met woedende blik. ‘Hoe zien jullie dat voor je? Die man van jullie is een sociopaat! Hij is een pedofiel die spot met alles waar het priesterschap voor staat. Ik ben geen priester meer, maar ik voel me persoonlijk beledigd als hij beweert dat hij altijd een goede priester is geweest. Hoe kunnen jullie die man nog verdedigen? Bovendien weten we maar al te goed wat jullie hebben gedaan. Hoe konden jullie zijn daden verdoezelen en hem naar een andere stad sturen waar hij zijn praktijken gewoon voort kon zetten? De verwoesting van de levens van deze kinderen is bloed aan jullie handen. Jullie zijn net zo verantwoordelijk als hij en ik kan er echt niet bij waarom jullie hem niet dwingen schuld te bekennen. Maar hij zal veroordeeld worden bij het proces en de gevangenis in gaan. Er is te veel bewijs. Jullie verspillen alleen maar tijd,’ verweet Andrew hen. De vergadering raakte in drie uur behoorlijk verhit, tot monseigneur Cavaretti erkende dat ze er zo niet uit zouden komen en de vergadering sloot. Hij zei dat ze de discussie een andere keer zouden voortzetten.

Ginny had er alle begrip voor dat Andrew furieus was toen ze vertrokken.

‘Wat heeft het voor nut iemand te verdedigen die zo overduidelijk schuldig is? Ze wilden vandaag alleen maar uitzoeken of we op ons standpunt bleven staan. Maar Cavaretti kent me toch. Ik zal tot mijn dood vechten om te zorgen dat pastoor Teddy gestopt en veroordeeld wordt en dat Blue de beste schikking kan krijgen die eruit te halen is.’ Andrew vond net als Ginny dat ze dat Blue verschuldigd waren en ze waren niet van plan het op te geven. Cavaretti en de andere monseigneurs moesten daar nu wel van doordrongen zijn. En hierna zouden ook alle andere slachtoffers hun gelijk nog komen halen. Het zou een kostbare kwestie worden voor de kerk, maar dat was hun eigen schuld: zij hadden Ted Grahams uitspattingen verborgen en hem zijn gang laten gaan, ze hadden hun ogen ervoor gesloten en hem naar een andere stad gestuurd. Het was een van de lastigste onderdelen van de zaak. Ze hadden de macht gehad om al deze kinderen te beschermen en dat hadden ze nagelaten. Nu waren er levens door verwoest als de kinderen hun trauma niet te boven kwamen. Sommigen van de volwassenen hadden er nog altijd last van.

Na deze onzinnige vergadering bleef het een tijd stil; de weken daarop hield Andrew zich bezig met andere zaken en hoorde Ginny nauwelijks iets van hem. Wel hadden ze een keer heel gezellig gegeten in een Italiaans restaurant, heel ontspannen en zonder een woord over de zaak. Dat hadden ze afgesproken en daar hielden ze zich aan. Het waren twee volwassen mensen die elkaar graag mochten en die samen uit eten gingen. Het was een leuke avond geweest, maar daarna had ze niets meer van hem vernomen.

Elke avond hielp ze Blue met zijn huiswerk. Hij was een kei in alles wat met muziek te maken had en schreef zonder enige hulp hele concerten uit, maar met de gewone vakken had hij wat hulp nodig. Ze hielp hem met Engels en geschiedenis, maar scheikunde was niet haar sterkste kant, dus moest ze zich diep concentreren en in haar geheugen graven om de formules aan hem uit te leggen.

Op een middag liep ze terug van de sportschool, waar ze aan fitness was begonnen, toen ze bij een kiosk stopte om wat tijdschriften te kopen. Tot haar schrik zag ze een foto van haar in de New York Post en een andere op de voorpagina van de National Enquirer staan. Het waren allebei foto’s van een jaar of vijf geleden, uit haar televisietijd. Ze had die dag nog geen kranten ingekeken, dus ze kocht ze onmiddellijk en begon ze te lezen zodra ze thuis was. Het verhaal in de New York Post kwam bij de waarheid in de buurt, maar er waren ook vreemde gevolgtrekkingen die haar niet bevielen. Er stond in dat ze betrokken was bij een zaak van seksueel misbruik, het ging om een priester die ervan werd beschuldigd zeventien jongens in New York en Chicago te hebben aangerand. Hij was op vrije voeten gekomen dankzij een borg van een miljoen dollar. Tot zover klopte dat en dat kon ook iedereen nagaan. Het artikel vervolgde met haar betrokkenheid vanwege een dakloze jongen die ze in huis had genomen en die een van de slachtoffers gebleken was. Zijn naam stond er niet bij, want namen van slachtoffers werden beschermd.

Het artikel kreeg een andere toon toen beschreven werd hoe Virginia Carter geheel uit het publieke leven en van het televisiescherm verdwenen was, nadat zij en haar man te veel gedronken hadden op een feestje, vier jaar geleden. Het gevolg was dat haar man en haar driejarige zoontje beiden verongelukten door rijden onder invloed, en zij zich had teruggetrokken uit het publieke leven. Het werd niet met zoveel woorden gezegd, maar er werd wel geïmpliceerd dat ze psychische problemen had gekregen vanwege de dood van haar man en kind, en dat zij ook gedronken had op de avond dat het ongeluk gebeurde, maar dat niemand haar daarna ooit nog had gezien. Het klonk net alsof ze aan de drank was geraakt en de afgelopen vier jaar stomdronken door het leven was gegaan.

Toen werd de vraag opgeworpen waarom mevrouw Carter eigenlijk een dakloos kind in huis had gehaald en hoe ze zo verzeild was geraakt bij het laatste schandaal in de katholieke kerk. Het artikel eindigde ermee dat de verdachte in de zaak volgend jaar berecht zou worden. De kerk was niet voor commentaar beschikbaar geweest, noch de advocaat van mevrouw Carters pupil, Andrew O’Connor, een voormalige jezuïtische priester. Mevrouw Carter was nog altijd onbereikbaar. Het artikel sloot af met de woorden ‘Wordt vervolgd. Blijf bij ons voor de laatste ontwikkelingen!’ Dat was altijd de slotzin geweest van haar eigen nieuwsshow.

Ze staarde naar het stuk. De feiten waren goed weergegeven, maar er werd gesuggereerd dat zij en haar man zuipschuiten waren geweest, dat hij hun zoon had vermoord door dronken achter het stuur te kruipen en dat zij onmiddellijk erna was verdwenen, wat weer heel subtiel de suggestie wekte dat ze geestelijk kapot was gegaan. Sinds de dood van Mark was er nooit enig nieuws over haar verschenen. De schrijver van het artikel had iemand geciteerd, maar ze had geen idee wie dat kon zijn. De journalist had de beschuldigingen uit de publicaties van de rechtbank kunnen halen, maar overige details moesten afkomstig zijn van een informant. Ze vond het vreselijk weer in de spotlights te staan en dat Blue er anoniem bij werd gehaald, alleen omdat ze vroeger een bekende televisiepresentator was geweest. De opgefokte toon van het artikel vond ze uiterst vervelend.

Het voorpagina-artikel van het sensatiekrantje de Enquirer vloog haar direct naar de keel. Naast een oude foto van haar was een artikel afgedrukt met een reusachtig vraagteken achter de kop: ‘Uit het graf herrezen met een dakloze vriend van veertien?’ Het artikel insinueerde dat zij op een smerige manier bij de rechtszaak betrokken was. Dit was zo afschuwelijk dat ze direct Andrew belde zodra ze het gelezen had.

‘Heb je de Post en de Enquirer vandaag al gezien?’ vroeg ze gestrest zodra hij de telefoon oppakte, en hij lachte.

‘Nee, die staan meestal niet boven aan mijn lijstje. Ik lees de New York Times, The Wall Street Journal, en de Londense Financial Times als ik tijd heb. Waarom, wat staat er dan in?’

‘Ik sta op de voorpagina en de Enquirer wint de hoofdprijs. Ze vragen zich af of ik uit het graf herrezen ben en of ik het met een dakloze jongen van veertien doe. En de Post schijnt vrijwel alles rond de zaak te weten, maar rakelt ook het hele verhaal over de dood van mijn man en zoontje op. Ik zou aan de drank zijn geraakt en een geestelijk wrak zijn geworden, en zij vragen zich af wat ik uitspook met een straatkind, dat bij een seksschandaal in de kerk betrokken is. Wie zou er gekletst hebben?’

‘Interessante vraag,’ zei Andrew bedachtzaam. ‘Jij weet meer van dat soort geroddel dan ik. Ik denk niet dat Cavaretti zoiets rond zou strooien. Hij maakt het ons erg moeilijk, maar hij is een verantwoordelijk man. Misschien heeft Blue’s tante iets over jou tegen iemand laten vallen, en toen ze eenmaal je naam hadden, hebben ze de rest gewoon uitgezocht. Het staat waarschijnlijk wel ergens op internet, in de periode dat je man is overleden.’ Toen liet hij zijn stem dalen en praatte zacht verder. ‘Het spijt me, Ginny. Ik begrijp dat het allemaal heel pijnlijk voor je is. Maar het is gewoon roddel uit een sensatiekrantje – wie leest dat nou?’

‘Hele volksstammen lezen dat. Jij misschien niet, maar anderen wel. Hoe komen ze erbij dat Blue mijn veertienjarige vriend is? Wat mankeert er in godsnaam aan die mensen? Ik schaam me ervoor dat ik ooit journalist ben geweest.’

‘Zoals ik me ervoor schaam ooit priester te zijn geweest,’ zei hij zacht.

‘En als Blue dit nou ziet, of als ze ons gaan volgen of opwachten? Ze kunnen ons leven tot een hel maken. Ik wil niet dat ze Blue als onderdeel van de Ted Graham-zaak zien. Hij heeft recht op privacy, hij is nog maar een kind.’

‘Je kunt het hem beter wel vertellen,’ zei Andrew ernstig. ‘Anders doet iemand anders het. Je moet het onschadelijk maken.’

‘Ik vind het vreselijk hem deze riooljournalistiek te laten lezen,’ zei ze op ongelukkige toon. Toch deed ze wat Andrew had gezegd en ze vertelde Blue er alles over toen hij thuiskwam. Ze legde uit dat het vuilspuiterij was en ze praatte wat uitvoeriger over de nacht dat Mark en Chris gestorven waren. Ze had niets bijzonders aan Mark gemerkt, anders had ze hem niet laten rijden. Maar na het ongeluk was gebleken dat hij iets meer had gedronken dan toegestaan was.

‘Daar voelde je je vast heel rot over,’ zei Blue meelevend en omdat ze eerlijk tegen hem wilde zijn, biechtte ze op dat ze zich sindsdien altijd schuldig had gevoeld omdat ze hem die nacht had laten rijden. Met tranen in haar ogen zei ze dat als zij hem had tegengehouden, ze misschien nog zouden leven. Blue had zo’n medelijden met haar. Hij had haar nog nooit zo over haar toeren gezien. Hij wist niet wat hij moest zeggen, dus probeerde hij de stemming wat te verbeteren. ‘Denken ze nou echt dat ik je vriend ben?’ Zijn stem sloeg over toen hij het vroeg en ze lachten allebei.

‘Ik heb zo’n bloedhekel aan die krantjes,’ zei Ginny terwijl ze naast elkaar op de bank zaten en naar de twee kranten op de hutkoffer staarden. ‘Ik weet niet wie er uit de school geklapt heeft, maar ik vind het maar niks. Nooit van gehouden ook. Ze hebben maanden geprobeerd me op te sporen nadat Mark en Chris gestorven waren, voor interviews of om te zien wat ik deed. Het enige wat ik deed was huilen. Denk je dat jouw tante er iets mee te maken heeft?’ Ginny fronste haar voorhoofd, want het leek zo onwaarschijnlijk.

‘Zou kunnen. Maar ze zou niet naar de krant zijn gestapt. Misschien praatte ze haar mond voorbij over ons en vertelde iemand anders het verder. Ze praat graag en roddelt veel. Misschien wilde ze je een hak zetten omdat jij pastoor Teddy beschuldigd hebt. Maar ik ken niemand anders die het zou doen. Was je trouwens echt zo beroemd, Ginny?’ vroeg hij.

‘Vroeger wel. Mark ook. Het kan nu niemand meer schelen wat ik doe.’ En zo wilde ze het ook houden. Ze wist uit ervaring dat je er eigenlijk nooit achter kwam wie er praatjes over je had verspreid. De sensatieblaadjes pikten wat flarden op en verzonnen daar een mooi verhaal omheen, of het nu waar was of niet, maar deze keer hadden ze toevallig aardig wat feiten te pakken gekregen.

‘Het spijt me. Als je me niet had geholpen, zouden ze niet van die nare dingen over je schrijven. Het is allemaal mijn schuld,’ zei hij verdrietig.

‘Doe niet zo mal, Blue. Het is Marks schuld dat hij met een glas te veel op is gaan rijden en daarbij zichzelf en Chris om het leven bracht. En mijn schuld dat ik me vier jaar heb schuilgehouden. En jouw schuld dat je zo moedig was om te vertellen wat pastoor Teddy had gedaan, wat natuurlijk precies is wat je moest doen. Het is allemaal onze schuld dat we leven en ademhalen. Alles is altijd iemands schuld, nou en? De onzin in de krant slaat nergens op. Het is pastoor Teddy’s schuld dat hij een heel stel onschuldige kinderen heeft aangerand en de schuld van de kerk dat ze hem de hand boven het hoofd hielden. Elke dag gebeuren er goede en nare dingen met ons. Het gaat erom hoe je ermee omgaat. Zorg dat tegenslag je niet kapotmaakt. Je moet blijven vechten. En schuldgevoel en spijt hebben nooit iemand verder gebracht.’ Ze glimlachte naar hem, stond op en dumpte de twee kranten in de vuilnisbak. Hij was nog steeds bedroefd dat ze zo in verlegenheid was gebracht vanwege hem. ‘Die rommel ligt morgen bij iemand in de hamsterkooi.’ Hij knikte, maar leek er niet van overtuigd.

Het hoogtepunt van de dag was het onvermijdelijke telefoongesprek met Becky na het eten.

‘In godsnaam, Ginny, moest je ons nou echt weer hoofdpijn bezorgen door in de sensatiebladen te verschijnen? Het was al erg genoeg na het ongeluk, toen ze jullie als een stel zatlappen beschreven. Iedereen vroeg me overal maar of jij en Mark alcoholisten waren.’ Haar woorden deden meer pijn dan wat er in de kranten werd beweerd en Ginny huiverde terwijl ze luisterde. ‘Je hebt er geen flauw benul van, hè, hoe zwaar het voor mij en de kinderen en Alan is om jouw foto op de voorpagina van de Enquirer te zien prijken, met een verhaal over je nieuwe vriend van veertien ernaast.’

‘Ik héb geen vriend van veertien,’ verbeterde Ginny haar, maar Becky gaf haar toch altijd overal de schuld van en werd woedend om alles wat ze ondernam. ‘Of denk je soms dat ik die lui een interview heb gegeven?’ vervolgde ze bits.

‘Dat hoeft niet eens. Je leven is sowieso een soapserie. Je stond altijd in de krant toen jij en Mark nog bij het nieuws werkten. Toen werd hij dronken en ging Chrisje dood en jij was erbij. Nu heb je een dakloos kind bij je in huis, en stort je je op een priester om een zaak die je helemaal niet aangaat, en plotseling sta je weer op de voorpagina van de Enquirer met een “vriend van veertien”. Je begrijpt zeker niet hoe gênant dat voor ons allemaal is. Weet jij wel aan hoeveel mensen ik dit allemaal moet gaan uitleggen? En het is een drama voor die arme Alan op zijn werk. We leiden een rustig, fatsoenlijk leven en op de een of andere manier lukt het jou altijd om een uitglijer te maken, zodat je weer pontificaal in het nieuws bent. Ik wou verdomme eens dat je daarmee ophield.’

‘Hou jij liever eens op,’ zei Ginny, opeens ziedend op haar zus, die in het beste geval hardvochtig en zelfzuchtig was. Blue hoorde de ruzie aan met een pijnlijke trek op zijn gezicht, maar Ginny merkte het niet. ‘Weet je, ik zou willen dat je ooit eens verder zou kijken dan je neus lang is om te zien dat er een wereld om je heen ligt die groter is dan dat luciferdoosje waarin je leeft. Terwijl ik me kapotwerk om kinderen in Afghanistan een iets veiliger leven te geven, rijd jij naar de supermarkt en de stomerij in Pasadena, en je denkt dat je het toch maar zwaar hebt met je huis en je zwembad, je kinderen en je man. Misschien zet ik me soms voor schut, maar ik leef tenminste. Ik had ook een man en een kind, maar ik had minder geluk dan jij, dus nu probeer ik het verschil te maken in het leven van anderen, in plaats van thuis te zitten en erover te jammeren. En het enige wat jij doet is op me te vitten over wat ik doe en roepen dat het niet ‘‘normaal’’ is.

Trouwens, het zal me een zorg zijn wat jij denkt over mijn strijd met de katholieke kerk vanwege Blue. Je kijkt toch altijd op me neer. Maar ik kan je wel vertellen, die jongen heeft meer lef in zijn pink dan wij allemaal bij elkaar. Weet je wel wat het hem gekost heeft om dit te vertellen? En het op te nemen tegen een priester, verdomme? Terwijl jij me vertelt hoe immoreel het is om achter een priester aan te gaan die zeventien jongetjes heeft aangerand! Het enige wat jij kunt is me op mijn nummer zetten en afbranden wat ik doe. Nou, ik ben er helemaal klaar mee. Wie denk je eigenlijk wel dat je bent?’

Blue staarde haar aan toen ze eindelijk klaar was en Becky naar lucht hapte aan de telefoon. Maar Ginny’s tirade had er allang aan zitten komen en kwam nu eigenlijk te laat. Ze was zo doodziek van haar zus met haar kritiek op alles wat ze deed. ‘Dat was het,’ zei Ginny en ze voelde zich opgelucht.

‘Kletskoek, dat was het,’ zei Becky met sidderende stem. ‘Ik ben het zo zat dat je me in verlegenheid brengt en ik allerlei mensen uit moet leggen wat je doet, of excuses moet maken omdat ze jou maar vreemd en excentriek vinden. En laat me in hemelsnaam buiten die puinhoop die je aan het maken bent. Misschien vind jij het niet erg om met je kop in de sensatiebladen te staan, maar ik wel. Laat me in godsnaam met rust!’ riep ze en ze smeet de hoorn op de haak.

‘Is ze echt zo kwaad op je?’ vroeg Blue met wroeging in zijn ogen, en het gevoel dat het allemaal zijn schuld was groeide, wat Ginny er ook van zei.

‘Ze is altijd kwaad op me om wat ik doe,’ zei Ginny en ze lachte naar hem. ‘Het waait wel weer over.’

‘Het komt allemaal door mij,’ zei hij verdrietig en toen hij naar bed ging, verzekerde Ginny hem nogmaals dat het onzin was en gaf hem een zoen. ‘Als ik er niet was, had jij niet in de kranten gestaan en hadden ze niet zo gekletst over Mark en Chris,’ zei Blue en hij keek naar haar op.

‘Het maakt niet uit, joh. Wat ze ook zeggen, ze zijn nog steeds dood. Je hebt helemaal niets fout gedaan. Je hebt juist alles heel goed gedaan sinds je in mijn leven kwam. Pieker er nou maar niet meer over en ga lekker slapen.’ Glimlachend gaf ze hem nog een zoen op zijn voorhoofd.

Zelf probeerde ze er die avond ook niet meer over te tobben, ook niet over de ruzie met haar zus. Het werd tijd dat het eens uitgesproken werd. En uiteindelijk, nadat ze het allemaal nog eens de revue had laten passeren in haar hoofd, viel ze in slaap.

De volgende ochtend maakte ze zoals gewoonlijk eerst een kop koffie voor ze The New York Times online begon te lezen. Er stond niets in over haar, al was er wel een goed ingezonden stuk over priesters die kinderen misbruikten en dat ze allemaal berecht zouden moeten worden in plaats van beschermd te worden door de kerk. Ze zou het graag hebben doorgestuurd aan haar zus, maar ze zag ertegen op dat het hele gevecht dan weer van voren af aan zou beginnen. Ze hadden het er al vaak genoeg over gehad en het was toch hopeloos.

Ze wachtte tot Blue was opgestaan zodat ze zijn ontbijt kon klaarmaken, maar merkte toen pas op dat hij al veel te laat was. Ze had zijn wekker ook niet horen afgaan, dus ging ze zijn kamer binnen en trok de luxaflex omhoog. Ze draaide zich glimlachend naar hem om en zag dat hij diep onder de dekens gekropen was. Ze porde hem zacht met een vinger in zijn schouder en zei dat het hoog tijd was om op te staan. Maar waar ze in porde was niet zijn schouder. Het was een kussen. Ze trok voorzichtig het dekbed weg en zag een bergje kleren en kussens. Boven op het kussen lag een briefje voor haar. Haar hart brak toen ze het las.

Lieve Ginny,

Ik bezorg je alleen maar last. Het spijt me wat er in de kranten stond, het kwam allemaal door mij en pastoor Teddy. En ik vind het zo erg dat je zo’n ruzie hebt met Becky, en dat ze kwaad is op jou vanwege mij. Je hoeft mijn voogd niet te worden als je niet wilt. Dank je voor alles wat je voor me hebt gedaan. Ik zal het nooit vergeten. Ik hou van je,

Blue

Ze kreeg tranen in haar ogen toen ze het las en ze doorzocht zijn kamer en de kast. Hij had zijn weekendtas meegenomen, met een paar T-shirts, overhemden, sokken, ondergoed en zijn Converse- en sportschoenen. Zijn tandenborstel en tandpasta waren weg, net als zijn kam en borstel. Alle schoolboeken lagen opgestapeld op zijn bureautje, maar zijn laptop en mobieltje waren weg, dus kon ze in elk geval met hem communiceren. Ze belde hem onmiddellijk, maar hij nam niet op. Ze sprak wat in en stuurde hem ook een sms’je. ‘Waar ben je? Niets van dat alles is jouw schuld. Kom terug. Ik hou van je, Ginny.’ Maar ook daar kwam geen reactie op. Ze stuurde hem een mailtje met dezelfde tekst en toen belde ze bevend Andrew op. Ze wist niet wat ze anders moest doen.

‘Hij is weggelopen,’ zei ze paniekerig.

‘Wie?’ Hij zat met zijn gedachten bij een andere zaak.

‘Blue.’

‘Wanneer?’

‘Vannacht, ik weet niet hoe laat. Zijn bed was volgestopt met kussens en hij heeft een briefje neergelegd.’

‘Wat schrijft hij?’

‘Hij zegt sorry. Hij voelt zich vreselijk ellendig over die stukken in de krant van gisteren. En Becky en ik hebben elkaar de huid vol gescholden gisteravond en dat heeft hij gehoord. Blue geeft zichzelf overal de schuld van.’ Ze stond op het punt in tranen uit te barsten.

‘Heb je geprobeerd contact met hem op te nemen?’ Ook Andrew klonk nu bezorgd. Blue en Ginny hadden de laatste maanden behoorlijk wat stress gehad met de rechtszaak en alles eromheen.

‘Ik heb gebeld, ge-sms’t, gemaild. Geen antwoord.’

Andrew dacht er even over na. Blue was veertien en hij kende het leven op straat beter dan zij. En New York was een grote stad.

‘Waarom wacht je niet even af vandaag? Misschien zakt het wel en komt-ie gewoon vanmiddag weer terug.’

‘Dat doet-ie niet. Hij denkt dat hij mijn leven heeft verpest. Dat is niet zo. Hij is het beste wat me de laatste jaren is overkomen.’

‘Kalmeer maar een beetje,’ zei Andrew zacht. ‘Al blijft hij een dag of twee weg, hij komt terug. Hij houdt van je, Ginny.’

‘Dat schreef hij ook in dat briefje,’ zei ze met tranen in haar ogen en een brok in haar keel.

‘Ontspan je nou maar, hij komt wel thuis. Jongens doen dit soort dingen nu eenmaal. En hij heeft de laatste tijd veel aan zijn hoofd gehad.’ Al had Andrew geen echte antwoorden voor haar, zijn stem verzachtte de pijn.

‘Ik weet niet waar ik moet beginnen te zoeken.’

‘Dat hoef je voorlopig ook niet te doen. Overdag redt hij zich zeker. Ik kom na mijn werk naar je toe en dan kunnen we samen gaan zoeken,’ zei hij. ‘Bel me als hij eerder opduikt.’

De hele dag wachtte ze op een bericht van Blue, ze belde hem regelmatig op en stuurde nog wat sms’jes en een e-mail. Maar hij reageerde nergens op. Ze was inmiddels gek van machteloosheid toen Andrew om zes uur aanbelde. Ze had nog niets gegeten, alleen zes koppen koffie gedronken en ze stond stijf van de zenuwen.

‘Als hij nu nooit meer terugkomt? Hij is alles wat ik heb,’ zei ze en de tranen rolden over haar wangen. Instinctief sloeg Andrew zijn armen om haar heen en drukte haar tegen zich aan. Hij voelde haar hart bonzen tegen zijn borst.

‘Laten we eerst even wat eten en dan gaan we de straat op om hem te zoeken,’ zei hij kalmerend. Hij stuurde Blue ook een sms’je vanaf zijn mobiel, maar ook dat beantwoordde Blue niet. En toen hij belde, sprong Blue’s mobiel meteen over op voicemail.

Andrew maakte voor hen allebei een dubbele boterham met wat hij in de koelkast vond. Hij had thuis zijn pak al verwisseld voor jeans, een donkerblauwe trui, een jack met capuchon en hardloopschoenen. Hij had het idee dat ze vanavond een eind zouden lopen, naar alle plaatsen waar Ginny dacht dat hij kon zijn.

Ze begonnen bij de McDonald’s waar ze gegeten hadden de avond dat ze elkaar hadden ontmoet. Zijn favoriete pizzeria. Een paar andere fastfoodtenten. De bowlingbaan in het centrum. Ze stonden een tijdje voor een megabioscoop, zagen hem er niet uit komen en om een uur of elf gingen ze naar Penn Station. Ze staken de rails over naar de tunnel waar hij een tijd had gewoond toen hij uit Houston Street was weggelopen. Er zaten een stuk of zes kinderen en slechts één ervan zei dat hij Blue kende, maar dat hij hem in geen tijden had gezien. Ze belden aan bij Houston Street, maar daar was hij ook niet. Ze zeiden dat ze hun straatteam zouden vragen naar hem uit te kijken. Maar hij was dus nergens te bekennen. Ze deed geen moeite zijn tante te bellen, omdat hij voor geen goud naar haar terug zou gaan. Om middernacht zaten ze op een bankje in Penn Station en Ginny sloeg haar handen voor haar gezicht. Andrew legde een arm om haar schouders.

‘Wat moet ik nou toch?’ zei ze en ze keek hem treurig aan.

‘Het enige wat je kunt doen is wachten. Hij komt terug.’

En toen dacht ze aan Lizzie, haar nichtje in Californië. Het was daar nog vroeg genoeg om haar te bellen. Lizzie nam op en zei dat ze hem de hele dag nog niet had gesproken. Ze dacht dat hij een lange schooldag had. ‘Is er iets?’ vroeg ze haar tante, maar Ginny had geen zin het haar uit te leggen.

‘Als je iets van hem hoort, zeg dan alleen dat ik hem zoek en dat hij thuis moet komen.’

‘Oké.’ Lizzie klonk onbezorgd en hing op, terwijl Ginny Andrew aankeek.

‘Dank je dat je me geholpen hebt.’

‘Nou, geen dank. Zoveel heb ik nou ook niet gedaan.’

‘Het is prettiger met z’n tweeën te zoeken,’ zei ze uitgeput. Het enige dat ze wilde was Blue vinden en hem in haar armen sluiten. ‘Laten we maar naar huis gaan,’ zei ze en ze liepen langzaam Penn Station uit, de trap op waarna Andrew direct een taxi aanhield. Ze nestelde zich tegen hem aan op weg naar huis; het was een hele troost hem naast zich te voelen. Bij haar appartementengebouw aangekomen draaide ze zich om en stelde voor nog wat langs de rivier te wandelen, om te zien of hij daar soms op een bankje sliep. Het was oktober en de nachten waren al kil, hoewel het overdag nog aangenaam was. Al wandelend, met een blik op de rivier, dacht ze terug aan die keer dat ze Blue had ontmoet. Ze gingen op een bankje zitten en Andrew trok haar tegen zich aan. Hij zag het verdriet en de verslagenheid in haar ogen.

‘Dat arme kind denkt dat het allemaal zijn schuld is,’ zei Ginny droevig. ‘Al die kletspraat in de sensatiebladen gisteren, en mijn zus die razend op me was en me een excentriekeling noemde en zei dat ze zich voor me geneerde.’ Ze glimlachte toen ze naar Andrew opkeek. ‘Ik neem aan dat ik ook een beetje excentriek was de laatste jaren, van hot naar her vliegend over de aardbol, terwijl ik me er totaal niet druk over maakte of ik neergeschoten zou worden. Ik voelde me zo schuldig dat ik Mark had laten rijden die nacht en dat ik niet doorhad hoeveel hij werkelijk had gedronken. Het leven van mijn zus speelt zich af op het oppervlak van een bierviltje en ze snapt er geen barst van. Er is haar nooit zoiets overkomen.’

‘Jij en Blue hebben veel gemeen,’ zei hij zacht. ‘Jij voelt je schuldig aan de dood van je man en zoon. Blue heeft nog steeds die stem van pastoor Teddy in zijn hoofd die hem zegt dat hij hem ‘‘verleid” heeft en dat het zijn schuld was. Hij weet nu wel beter, maar het zal nog wel even duren voor die stem in zijn hoofd echt verdwijnt. Het beste wat jij voor hem hebt gedaan is te bewijzen, niet alleen met woorden maar ook met daden, dat hij het waard is dat je je om hem bekommert, dat je achter hem staat en dat hij nergens aan schuldig is. Je vertelde me toen ik je ontmoette dat je wilde dat hij een fantastisch leven zou krijgen, niet gewoon een goed leven. Nou, dat heeft hij nu, dankzij jou. En ooit, op een dag, zal dat beschuldigende stemmetje in zijn hoofd verdwijnen, dankzij jou, omdat jouw stem die hem vertelt wat een geweldig kind hij is, ondanks alles, luider zal zijn dan die stem van pastoor Teddy.’

Die woorden van Andrew ontroerden haar diep en ze keek hem met een vragende blik aan. ‘Hoe weet je dat allemaal?’

Hij aarzelde enige tijd voor hij haar antwoordde, en met een afwezige blik vertelde hij haar wat hij zich herinnerde. ‘Toen ik jong was heb ik hetzelfde meegemaakt. Ik was elf jaar. Pastoor John was een dikke, vrolijke, grappige man. Hij had een fantastische verzameling stripboeken die ik allemaal mocht lezen, en heel veel honkbalplaatjes die ik mocht bekijken. Dus ging ik naar zijn huis en hij deed ongeveer hetzelfde als pastoor Teddy met al die kinderen heeft gedaan. En ook hij zei dat het mijn schuld was omdat ik hem had verleid en dat de duivel me ter plekke zou doden als ik het iemand vertelde. Het duurde maanden voor ik het mijn ouders durfde te vertellen.

Ze geloofden me niet. Iedereen in de parochie was dol op pastoor John en ik was niet bepaald een lieverdje in die tijd. We hebben het er nooit meer over gehad. Ik wist dat het een slecht mens was en ik voelde me schuldig over wat hij met me had uitgevoerd, dus ik besloot later zelf priester te worden, maar dan wel een heel erg goede priester, zodat ik het goed kon maken met God omdat ik die priester ‘‘verleid’’ had, zoals ik dacht. Meteen na de middelbare school ging ik naar het seminarie. En ik werd een heel erg goede priester, zoals ik aan God had beloofd.

Maar ik voelde me ellendig. Ik had geen echte roeping, al had ik gedacht van wel. Ik wilde met meisjes uitgaan en ooit een gezin stichten.’ Hij glimlachte naar Ginny terwijl hij het vertelde. ‘Toen voelde ik me weer schuldig omdat ik erover dacht het priesterschap vaarwel te zeggen. En in die tijd begonnen deze gebeurtenissen boven te komen in de kerk. Er deden geruchten de ronde over priesters zoals pastoor John en pastoor Teddy. Met pastoor John gebeurde niets, hij moet door de jaren heen wel honderd kinderen hebben aangerand en hij leefde vredig voort tot zijn dood. Maar toen mensen er openlijk over begonnen te praten, wilde ik niets liever dan mijn geloften verbreken en verder werken als advocaat om kinderen te verdedigen die niemand geloofde, net als mij was overkomen. Ik wist dat, als ik het probeerde aan te pakken vanuit de kerk, ze me onder druk zouden zetten om de daders te verdedigen of ze zelfs bescherming te bieden.

Dus uiteindelijk vertrok ik en hield op me schuldig te voelen. Soms mis ik het wel om priester te zijn – er zaten natuurlijk echt wel prettige kanten aan. Maar ik ben veel gelukkiger als ik kinderen als Blue kan helpen om slechte priesters achter tralies te krijgen. En ik hoef er geen priester voor te zijn om dat voor elkaar te krijgen. Het rare is,’ ging hij verder, ‘dat ik waarschijnlijk nog steeds een restje schuldgevoel uit mijn jeugd meedroeg, maar toen ik zag hoe jij onvoorwaardelijk geloofde in Blue, hoe je achter hem stond en hem verdedigde, voelde het aan alsof er ook iets in mij geheeld werd. Je hebt een helende kracht, Ginny, en de gave van liefde. Misschien is dat genoeg om de schade die mensen zoals Blue en mij is aangedaan te herstellen, of ten minste het proces in gang te zetten. Het is een beetje laat voor mij, maar ik hoop het wel.

En jij hoeft je ook nergens schuldig over te voelen. Je echtgenoot besloot te doen wat hij deed die nacht. Je had hem niet kunnen stoppen, want je wist het niet. En Blue had pastoor Teddy niet kunnen stoppen, net zomin als ik pastoor John had kunnen stoppen. Wat ze deden was hún verantwoordelijkheid, niet die van ons. Wat we moeten doen is wat jij Blue hebt verteld. We zijn het aan onszelf verschuldigd om het helingsproces te starten en verder te gaan met ons leven. En zelfs míjn leven zal nu beter worden dankzij jou. Alle mensen hebben wel iets waar ze zichzelf de schuld van geven. Het is alleen de energie niet waard om dat te blijven doen.’ Ze zaten zwijgend een tijd naast elkaar; hij trok haar weer tegen zich aan en ze keek hem met een glimlach aan.

‘Wat erg dat je dat allemaal overkomen is,’ zei ze.

‘Het is lang geleden, en het gaat nu goed met me. En met Blue komt het ook goed. Wij behoren tot de gelukkigen. Je hebt me dat geleerd. Ik heb veel geleerd van hoe jij en Blue met elkaar omgaan.’ Ze knikte en dacht aan Blue en hoopte maar dat hij spoedig weer terug zou komen. En toen keek ze Andrew diep in de ogen. Hij boog zich langzaam naar haar toe, sloeg zijn armen om haar heen en kuste haar. Dat had hij al sinds de dag dat ze elkaar ontmoetten willen doen. Hij herinnerde zich hoe knap ze was geweest op televisie, maar ze was nog knapper in het echt. Hij had nooit durven dromen dat hij haar eens zou tegenkomen en verliefd op haar zou worden. Ze kuste hem terug en ze bleven erna op het bankje naar de East River staren. Na een tijd stonden ze op en liepen langzaam terug naar haar appartement. Toen schoot haar iets te binnen en ze keek hem aan.

‘Wacht even,’ zei ze zacht en ze liep snel terug naar het schuurtje waar ze Blue voor het eerst had gezien. Ze stond er even naar te kijken en zag dat het hangslot eraf was. Ze hoorde binnenin iets bewegen en toen Andrew naast haar kwam staan, deed ze langzaam de deur open en zag Blue daar zitten, met zijn tas naast zich. Hij was geconcentreerd bezig op zijn laptop en keek verrast naar haar op. Hij zei het eerste dat hem op dat moment te binnen schoot.

‘Kun je niet even kloppen?’

‘Je woont hier niet meer,’ zei ze met een glimlach. ‘Kom mee, dan gaan we naar huis.’ Hij aarzelde eventjes en keek hen alle twee aan. Toen stond hij op, pakte zijn tas en kwam het schuurtje uit. Hij vroeg niet wat Andrew hier deed, hij zag duidelijk genoeg hoe blij ze waren hem te zien. Ginny sloeg een arm om Blue’s middel terwijl ze op weg gingen naar haar appartement. Toen ze langs de reling boven de rivier liepen, stopte ze en trok Blue ernaartoe.

‘Ik wil je iets laten zien,’ zei ze zacht. ‘Hier stond ik de eerste keer dat ik je zag. Weet je wat ik wilde doen? Ik stond op het punt in het water te springen, omdat mijn leven zo ontzettend beroerd was dat ik geen minuut langer wilde leven. Ik wilde alleen maar kopje-onder gaan in die rivier, de nacht voor de sterfdag van Mark en Chris, zodat ik dat niet nog een keer hoefde mee te maken. En toen zag ik jou uit mijn ooghoek dat schuurtje in duiken en later gingen we naar McDonald’s en de rest weet je.

Je hoeft je nergens schuldig over te voelen, Blue. Jij hebt niets verkeerd gedaan. Je hebt mijn leven gered, die nacht. Ik heb de afgelopen vier jaar boete gedaan in elk vluchtelingenkamp waar ze me heen stuurden. Maar jij hebt mijn leven gered. Als jij daar niet was geweest die nacht, zou ik nu dood zijn geweest.’ En toen keek ze Andrew aan. ‘En kijk jij eens naar alle levens die je veranderd en verbeterd hebt, en naar alle jongens die je hebt gered met wat je doet. Ik denk dat we alle drie geluksvogels zijn, die nu al fantastische levens leiden.’ En ze lachte breeduit naar Blue. ‘En als je nu ooit nog eens wegloopt, krijg je een onvergetelijk pak slaag, begrepen?’

Hij grijnsde naar haar, want hij wist dat ze het toch nooit zou doen. ‘Wilde je echt zelfmoord plegen, die nacht?’ Blue keek haar weer ernstig aan en zij knikte. Andrew wilde haar dicht tegen zich aan houden, maar met Blue erbij deed hij het liever niet. Nog niet tenminste.

Ze liepen met zijn drieën langzaam naar haar huis en ze richtte zich tot Blue.

‘Wat zou je ervan zeggen als we het officieel zouden maken?’

‘Wat officieel maken?’ vroeg Blue niet-begrijpend.

‘Zou je het fijn vinden als ik je adopteerde?’

Blue stond direct stil en staarde haar aan. ‘Meen je dat?’

‘Natuurlijk meen ik dat. Zou ik het vragen als het niet zo was?’

‘Nou, dat zou ik keigaaf vinden,’ zei hij en hij straalde toen hij eerst Ginny, en toen Andrew aankeek. ‘Kan ze dat wel doen?’

‘Er gaat wat tijd overheen, maar ja, dat kan ze best, als jullie dat allebei willen.’

‘Ik wil het,’ zei Ginny zonder aarzeling.

‘Ik ook,’ voegde Blue eraan toe en Andrew bracht hen naar het appartement. Hij bleef nog even bij de deur staan om haar goedenacht te wensen, terwijl Blue zijn spullen weer naar zijn slaapkamer bracht.

‘Heel erg bedankt dat je vanavond bij me was... en voor alles wat je me verteld hebt,’ zei Ginny dankbaar.

‘Ik meende elk woord. Je bent een heel bijzondere vrouw. Ik hoop dat we nog wat samen kunnen doen voor je weer vertrekt.’ Zijn gezicht betrok even toen hij dat zei. ‘Ik denk er niet graag aan, hoe jij leeft in die plaatsen, met al die gevaren.’ Ze knikte en begon zich haast ook zorgen te maken, maar daar moesten ze het een andere keer maar over hebben. Ze hadden vanavond al zoveel besproken. Hij boog zich naar voren om een kus op haar voorhoofd te drukken en vertrok. Blue was intussen naar de keuken gegaan om iets te eten en Ginny kwam glimlachend naar hem toe.

‘Welkom thuis, Blue,’ zei ze zacht en hij keek haar lachend aan. Hij was minstens zo gelukkig als zij.

19

Twee weken na de wegloopactie van Blue nodigde monseigneur Cavaretti Ginny en Andrew opnieuw uit voor een bespreking. Hij vertelde niet waarom en er waren de afgelopen weken ook geen nieuwe ontwikkelingen in de zaak geweest, er hadden zich ook geen nieuwe slachtoffers gemeld. Pastoor Teddy was op borgtocht vrij en verbleef in een klooster in de buurt van Rhinebeck aan de Hudson. Tot Ginny’s opluchting waren er ook geen artikelen meer over haar in de sensatiebladen verschenen.

Andrew had buiten het gebouw van het aartsbisdom met Ginny afgesproken en ze liepen samen naar binnen. Ze waren de avond ervoor uit eten geweest en het ging steeds beter tussen hen. Hij nam haar liefdevol op terwijl ze naar binnen gingen. Even later werden ze binnengelaten in monseigneur Cavaretti’s privékantoor. De oude priester keek hen ernstig aan toen ze plaatsnamen.

‘Ik wilde jullie vandaag weer eens spreken,’ zei hij somber. ‘Zoals jullie je kunnen voorstellen legt de hele situatie een nogal zware druk op ons. Dit zijn nooit gelukkige ontwikkelingen en iedereen loopt er schade bij op, ook de kerk.’ Hij richtte zich tot Andrew. ‘Ik wilde je laten weten dat Ted Graham morgen schuld zal bekennen. Het heeft geen zin dit langer te rekken. Ik denk dat het ons allemaal duidelijk is wat er is gebeurd en we betreuren dan ook ten zeerste wat de kinderen is overkomen.’ Het medeleven van de oude priester was oprecht. Andrew stond paf; hij had hem nooit zo nederig gezien. ‘Ik wil een schikking aan jullie voorstellen. We hebben er met de kardinaal, zelfs met Rome over gesproken. We willen Blue Williams een schikking van 1,7 miljoen dollar aanbieden. We storten dat in een fonds voor hem dat vrijkomt als hij eenentwintig jaar is.’ Hij keek Ginny strak aan. ‘Kunt u daarmee akkoord gaan?’ Hij had groot respect voor wat ze voor Blue had gedaan, dat stond in zijn ogen te lezen.

Ze keek Andrew even aan en toen direct weer naar monseigneur Cavaretti en knikte verbouwereerd. Het was veel meer dan waarop ze had durven hopen en zo’n bedrag zou zijn leven voorgoed veranderen. Het recht had hier echt gezegevierd. Ze knikte nogmaals bevestigend, niet in staat een woord uit te brengen. ‘Gaat u ook akkoord, amice?’ vroeg hij Andrew, die naar hem glimlachte en de twee oude vrienden keken elkaar vol waardering en genegenheid aan. Het eindresultaat had voor iedereen gunstig uitgepakt. De kerk had, op aandrang van Cavaretti, juist gehandeld voor de jongen.

‘Ook voor mij is dit een goede uitkomst en ik ben er trots op dat ik deel heb mogen uitmaken van dit gemeenschappelijk besluit. We hebben er goed aan gedaan.’ Monseigneur Cavaretti stond op. ‘Dat is alles wat ik kwijt wilde. We zullen de papieren in orde laten maken en uiteraard zal er ook een geheimhoudingsplicht getekend moeten worden. Ik denk dat niemand van ons ervan gediend is dat de pers hiervan op de hoogte raakt.’

Zowel Ginny als Andrew knikte instemmend. Ze namen afscheid en even later stonden ze weer op straat. Snel liepen ze weg voor ze iets konden uitbrengen. Toen draaide hij zich breed lachend naar haar om.

‘Godnogantoe! Het is ons gelukt! Het is jóú gelukt! Jij wilde Blue een fantastisch leven geven! Je had ook naar zijn verhaal kunnen luisteren en het er verder bij kunnen laten. Maar in plaats daarvan had je het lef de strijd aan te gaan en hem de moed te geven mee te doen. En dit zal de toon zetten voor alle kinderen die door pastoor Teddy zijn misbruikt.’ Het was een van de mooiste overwinningen van zijn carrière; bovendien had hij er Ginny door leren kennen. De mogelijkheden waren nu grenzeloos, voor hen allemaal. De kerk kon zich het bedrag dat ze Blue betaalden best veroorloven. En hij zou nooit Cavaretti’s welwillendheid vergeten.

Ze gingen feestelijk lunchen om het te vieren. En die avond kwam Andrew bij hen eten zodat ze samen aan Blue konden vertellen wat er die dag gebeurd was. Blue wist niet hoe hij het had toen Ginny het bedrag noemde dat de kerk als schikking aanbood. Hij had nooit durven dromen dat hij ooit zoveel geld zou bezitten.

‘O mijn god, ik ben rijk!’ riep hij en hij keek Ginny met grote ogen aan. ‘Kan ik dan een Ferrari kopen als ik achttien ben?’ vroeg hij opgewonden. Ze lachten alle drie om het idee.

‘Nee, maar je kunt wel een studie betalen, daar heb je veel meer aan,’ zei ze streng, hoewel ze echt heel blij voor hem was. Hij had een hoge prijs betaald voor het geld, dat hem hopelijk voor de rest van zijn leven goed van pas zou komen als het verstandig geïnvesteerd werd, wat ongetwijfeld zou lukken. Hij had veel om naar uit te kijken.

De volgende dag belde ze Kevin en ze vertelde zonder het bedrag te noemen dat er tot een schikking was besloten, en ze bedankte hem uitbundig voor de verwijzing naar Andrew, die precies de juiste persoon was geweest om dit resultaat te bereiken. Natuurlijk vertelde ze ook dat Ted Graham schuld zou bekennen.

‘Wat geweldig!’ Hij was blij dat het allemaal gelukt was en hij herinnerde haar eraan hem te bellen als ze weer eens in L.A. was. Hij kon niet meer ontkennen dat hij altijd een zwak voor haar zou houden. Er zou nooit iets uit voortkomen, maar het was fijn om ervan te dromen.

In november werd Ginny gebeld door Ellen Warburg van het SOS-HR-kantoor, met de vraag of ze binnenkort even langs kon komen. Ginny had veel over haar baan nagedacht de laatste weken. Ze miste het veldwerk en het reizen, maar het bleek echt niet te combineren met haar verantwoordelijkheden voor Blue. Bovendien had haar omgang met Andrew steeds serieuzer vormen aangenomen en er was een prille relatie opgebloeid, wat voor haar toch wel als een verrassing was gekomen.

Ginny nam aan dat Ellen haar wilde spreken over haar volgende opdracht en ze wist nu al dat ze die zou moeten afslaan.

‘Ik wilde je vertellen,’ begon Ellen ernstig, terwijl ze tegenover elkaar zaten aan haar bureau, ‘dat ik besloten heb met pensioen te gaan. Ik wil zelf weer eens een project doen en ook weer wat meer reizen. Net als jij heb ik jaren veldwerk gedaan, maar ik zit nu alweer vijf jaar achter een bureau, en ik vind het welletjes geweest. Ik wilde het jou als eerste vertellen, omdat ik jou graag als mijn opvolger zou willen voordragen. Volgens mij ben jij hier helemaal op je plaats, en ik heb begrepen dat negen maanden per jaar in het veld staan aan de andere kant van de aardbol niet meer bij je huidige leven past. Dus misschien is mijn baan overnemen een betere oplossing voor je,’ zei ze aarzelend, omdat ze niet wist hoe Ginny dit zou opvatten. Ginny wilde echter wel een gat in de lucht springen en Ellen een stevige knuffel geven. Het was de perfecte oplossing voor het probleem dat haar maanden had dwarsgezeten. Ze wilde zich blijven inzetten voor mensenrechten, maar dat veldwerk paste er helaas niet meer bij. Het werk van Ellen was echter net zo belangrijk. Het was haar op het lijf geschreven: ze wist wat voor mensen er nodig waren voor diverse locaties en kende het werk van SOS-HR op haar duimpje.

‘Het lijkt me fantastisch,’ zei Ginny stralend en ze zag eruit alsof ze zojuist de loterij had gewonnen. Ellen kwam om haar bureau heen lopen en omhelsde haar. Als ze wilde kon ze in januari al beginnen. Ook dat kwam Ginny uitstekend uit.

Toen ze het die avond aan Andrew en Blue vertelde, waren die door het dolle heen. Haar dagen als nomade waren voorbij. Twee weken later bevestigden ze haar nieuwe baan als directeur van het hoofdkantoor van SOS-HR in New York. Het was een functie met prestige en een salaris wat daarbij hoorde. Zij en Ellen spraken er uitgebreid over tijdens een lunch, waarbij Ellen haar nog een hele rits nuttige adviezen gaf.

Na de lunch ging Ginny op zoek naar het kerstgeschenk dat ze voor Blue in haar hoofd had. Ze kocht een piano voor hem en wist dat het voor hem het opwindendste cadeau ooit zou zijn, nog beter dan een Ferrari. Een eigen piano was al zijn hele leven zijn grootste wens geweest. Hij kon nu ook thuis oefenen voor zijn eerste recital in december.

Terwijl Ginny naar huis wandelde begon het te sneeuwen en het deed haar denken aan dezelfde tijd een jaar geleden, toen ze vanuit Afrika in New York aankwam, één avond voor de sterfdag van haar man en kind waar ze zo tegen op had gezien. En dat een jongen die Blue heette haar leven die dag voorgoed veranderd had, en zij zijn leven, met hulp van Andrew. Achteraf was het voor hen allemaal een groot wonder geweest.

20

Blue’s vijftiende verjaardag was de allerbelangrijkste van zijn leven – het zou een dubbel feest worden. Becky, Alan en hun kinderen waren vroeg in de ochtend naar New York gevlogen en de hele familie ging met Ginny, Andrew en Blue mee naar de rechtbank, waar een familierechter aan Blue vroeg of hij geadopteerd wilde worden door Virginia Anne Carter, waarop Blue plechtig ‘ja’ antwoordde. Toen vroeg de rechter Ginny of zij Blue Williams wilde adopteren en ook zij antwoordde bevestigend. Andrew O’Connor was degene die het officieel mocht vastleggen. Het had iets weg van een huwelijk, een gedachte waar Andrew en Ginny sinds kort mee speelden. Maar vandaag was het de dag van Blue.

Ginny gaf hem een kus toen de rechter hen tot moeder en zoon verklaarde. Blue had erover gedacht haar naam aan te nemen, maar vond zijn eigen naam uiteindelijk toch mooier, en het maakte Ginny niet uit. Na de korte ceremonie gingen ze met zijn allen naar Club 21 voor de lunch. ’s Avonds gingen ze naar een Japans restaurant, een favoriet van Blue. Na het diner gingen ze allemaal terug naar het appartement, waar Blue achter de piano kroop en bekende nummers speelde, waarbij iedereen meezong. Lizzie en hij plaagden elkaar ermee dat ze nu neef en nicht waren en hij speelde al haar lievelingsmuziek. Andrew volgde Ginny de keuken in toen ze wijn ging halen en gaf haar een lange kus. Ze keken om de hoek naar Blue. Hij had er nooit gelukkiger uitgezien. Zijn eerste jaar op LaGuardia had hij met mooie cijfers afgesloten en in september stond er een tweede recital van hem op het programma. Ginny zou er van nu af aan altijd bij kunnen zijn; anderen zouden voortaan haar werk in Afghanistan of Afrika uitvoeren. Voor haar was die tijd nu echt voorbij.

Oude verhalen waren afgesloten, nieuwe verhalen begonnen. De pijn van oude herinneringen loste langzaam op. Nieuwe banden waren gegroeid. En nieuwe levens waren verrezen uit de as van de oude. De uitdrukking ‘een kroon in plaats van as’ scheen passend voor hen allemaal. En ‘niets is onmogelijk’ was iets wat Ginny haast elke dag tegen Blue zei. Blue en Andrew geloofden haar onvoorwaardelijk, want de afgelopen anderhalf jaar waren de meest ongelooflijke dingen werkelijkheid geworden.

Van Danielle Steel zijn verschenen:

Hartslag * Geen groter liefde * Door liefde gedreven * Juwelen * Palomino * Kinderzegen * Spoorloos verdwenen * Ongeluk * Het geschenk * De ring van de hartstocht * Gravin Zoya * Prijs der liefde * Kaleidoscoop * Souvenir van een liefde * Vaders en kinderen * Ster * Bliksem * Het einde van een zomer * Vijf dagen in Parijs * Vleugels * Stille eer * Boze opzet * De ranch * Verslag uit Vietnam * De volmaakte vreemdeling * De geest * De lange weg naar huis * Een zonnestraal * De kloon en ik * Liefde * Het geluk tegemoet * Spiegelbeeld * Bitterzoet * Mijn Russische oma (Oma Danina) * De bruiloft * Onweerstaanbare krachten * De reis * Hoop * De vliegenier * Sprong in het diepe * Thuiskomst * De belofte * De kus * Voor nu en altijd * De overwinning * De villa * Zonsondergang in St.Tropez * Eens in je leven * Vervulde wensen * Het grote huis * Verleiding * Veranderingen * Beschermengel * Als de cirkel rond is * Omzwervingen * Veilige haven * Losprijs * Tweede kans * Echo * (On)mogelijk * Het wonder * Vrijgezellen * Het huis * Het debuut * De kroonprinses * Zussen * Hollywood hotel * Roeping * Trouw aan jezelf * De casanova * Een goede vrouw * Een tijd van hartstocht * Een speciaal geval * Geheimen * Familiealbum * Elke dag is er een * Door dik en dun * De weg van het hart * Het warme Zuiden * Familieband * Erfenis * Hoop is een geschenk * Charles Street 44 * De verjaardag * Hotel Vendôme * Bedrog * Vrienden voor het leven * De fouten van de moeder * Tot in lengte van dagen * Op het eerste gezicht * Puur geluk * Winnaars * Het spel van de macht * Een perfect leven * Pegasus * Verloren zoon * Pluk de dag * Dubbelleven * Van onschatbare waarde * Magie

Table of Contents

- Hoofdstuk 1
- Hoofdstuk 2
- Hoofdstuk 3
- Hoofdstuk 4
- Hoofdstuk 5
- Hoofdstuk 6
- Hoofdstuk 7
- Hoofdstuk 8
- Hoofdstuk 9
- Hoofdstuk 10
- Hoofdstuk 11
- Hoofdstuk 12
- Hoofdstuk 13
- Hoofdstuk 14
- Hoofdstuk 15
- Hoofdstuk 16
- Hoofdstuk 17
- Hoofdstuk 18
- Hoofdstuk 19
- Hoofdstuk 20