Voor nu en altijd
Author: Danielle Steel
Date: 2013-10-05T07:00:00+00:00
Description: Ze had haar gedrag helemaal onder controle; alleen de uitdrukking in haar ogen vertelde rest van het verhaal. Hoewel Jessica en Ian Clarke al zeven jaar getrouwd, is de magie van hun huwelijk nog lang niet voorbij. Dolgelukkig zijn ze samen. Ian is schrijver, niet erg succesvol, maar Jessica gelooft in hem. En Jessica verdient genoeg geld voor hen beiden met haar exclusieve winkel. Maar wanneer Ian op een dag een misstap begaat, zet dat in één klap hun huwelijk, waar beiden altijd zo hartstochtelijk in geloofden, op losse schroeven. Eén misstap die uitloopt op een nachtmerrie en die hun leven

Inhoud

Ze had haar gedrag helemaal onder controle; alleen de uitdrukking in haar ogen vertelde rest van het verhaal.

Hoewel Jessica en Ian Clarke al zeven jaar getrouwd, is de magie van hun huwelijk nog lang niet voorbij. Dolgelukkig zijn ze samen. Ian is schrijver, niet erg succesvol, maar Jessica gelooft in hem. En Jessica verdient genoeg geld voor hen beiden met haar exclusieve winkel.

Maar wanneer Ian op een dag een misstap begaat, zet dat in één klap hun huwelijk, waar beiden altijd zo hartstochtelijk in geloofden, op losse schroeven.

Eén misstap die uitloopt op een nachtmerrie en die hun leven misschien wel voor altijd zal veranderen...

Voor Beatrix

Omdat ze zo'n fantastisch,
liefdevol mens is

D.S.

'Er zijn drie soorten zielen,
drie soorten gebeden.

Een: ik ben een boog in uw handen, Heer.

Span mij, opdat ik niet wegkwijn.

Twee: span mij niet te sterk, Heer.

Ik zal breken.

Drie: span mij te sterk. Wie kan het schelen
als ik breek!

Kies!'

Nicos Kazantzakis

(Uit Verantwoording aan El Greco)

1

Het was heerlijk weer. De zon scheen en witte wolkjes stonden scherp afgetekend tegen de helderblauwe lucht. Een volmaakte warme nazomerdag. En zo warm. De hitte maakte alles traag en sensueel. En het was zo helemaal niets voor San Francisco. Dat was nog het leukste. Ian zat aan een klein, roze, marmeren tafeltje, zijn gebruikelijke plekje bij Enrico's restaurant op Broadway, en koesterde zich in het zonlicht. Het verkeer raasde voorbij terwijl stelletjes die lunchpauze hadden op hun gemak een wandelingetje maakten. De warmte voelde weldadig aan.

Onder de tafel sloeg Ian zijn lange benen ontspannen over elkaar. Drie madeliefjes dreven in een glas en het brood was vers en voelde zacht aan. Zijn elegante, bijna te slanke vingers maakten voorzichtig een boterham los van de andere. Twee jonge meisjes keken naar hem en giechelden. Hij was niet zomaar leuk, hij was sexy. Zelfs zij wisten het. En mooi. Knap. Elegant. Hij had klasse. Lang, slank en blond met blauwe ogen, hoge jukbeenderen en eindeloos lange benen, handen die je aandacht trokken, een gezicht waar je het liefst naar wilde blijven kijken... een lichaam dat je als vanzelf met je ogen volgde. Ian Clark was een mooie man. En dat wist hij, op een achteloze manier. Hij wist het. Zijn vrouw wist het. En wat dan nog? Zij was ook mooi. Het was niet iets waar ze veel belang aan hechtten. Maar andere mensen wel. Andere mensen vonden het leuk om naar hen te kijken, op die gretige manier waarop je naar buitengewoon knappe mensen kijkt en wilt weten wat ze zeggen, waar ze heen gaan, wie ze kennen, wat ze eten... alsof daardoor iets van hun glans op jou zou kunnen afstralen. Dat gebeurt nooit. Je moet ermee geboren worden. Of je moet er een heleboel geld aan uitgeven om te doen alsof je het hebt. Ian hoefde niet te doen alsof. Hij had het.

De vrouw met de grote strooien hoed en de roze jurk had het ook opgemerkt. Ze staarde naar hem door het vlechtwerk van haar hoed heen. Ze keek naar zijn handen met het brood, naar zijn mond terwijl hij dronk. Ze kon zelfs de blonde haartjes op zijn armen zien toen hij zijn mouwen oprolde in de zon. Ze zat een paar tafels verderop, maar ze zag het. Net zoals ze hem daar al eerder had gezien. Maar hij zag haar nooit. Waarom zou hij ook? Ze zag alles en stopte toen met kijken. Ian wist niet eens dat ze bestond. Hij ging op in de rest van het uitzicht.

Het leven was ongelofelijk goed. Rijp en succesvol en gemakkelijk. Hij hoefde er zijn hand maar naar uit te steken om het te plukken. Hij had de hele ochtend gewerkt aan het derde hoofdstuk van zijn roman en nu kwamen de personages tot leven, net als de mensen die zich in de buurt van Broadway ophielden - slenterend, lachend, een spelletje spelend. Zijn personages waren voor hem al bestaande wezens geworden. Hij kende hen door en door. Hij was hun vader, hun schepper, hun vriend. En zij waren zijn vrienden. Het was zo'n heerlijk gevoel om met een boek te beginnen. Het bevolkte zijn hoofd. Al die nieuwe gezichten, die nieuwe hoofden. Hij voelde ze in zijn handen terwijl hij ratelde op de schrijfmachine. Zelfs de toetsen voelden lekker aan.

Hij had alles: een stad waar hij van hield, eindelijk een nieuwe roman en een vrouw met wie hij nog steeds lachte en speelde en dolgraag vrijde. Na zeven jaar voelde alles aan haar nog steeds goed: het geluid van haar lach, haar glimlach, de blik in haar ogen, zoals ze naakt in zijn werkkamer zat, met haar benen hoog opgetrokken in de oude rieten schommelstoel, limonade drinkend en lezend in zijn werk. Alles voelde goed en nog beter nu de roman tot bloei begon te komen. Het was een magische dag. En Jessie kwam thuis. Het waren drie productieve weken geweest, maar hij voelde zich opeens eenzaam en zo geil als boter... Jessie.

Ian sloot zijn ogen en probeerde het verkeerslawaai buiten te sluiten... Jessie... met haar sierlijke benen, het blonde haar als fijne satijn, de groene ogen met de gouden spikkeltjes erin... Jessie die om twee uur 's morgens een sneetje krentenbrood met pindakaas en abrikozenjam nam en vroeg wat hij vond van de voorjaarscollectie voor haar winkel... 'Nee echt, Ian, zeg eens eerlijk, vind je de voorjaarsspullen afschuwelijk, of kunnen ze ermee door? Gezien vanuit het standpunt van een man... eerlijk zeggen...' Alsof het er echt iets toe deed, vanuit het standpunt van een man. Die grote groene ogen die zijn gezicht afspeurden alsof ze hem wilden vragen of zij ermee door kon, of hij van haar hield, of... ja, dat deed hij.

Nippend van zijn gin-tonic dacht hij aan haar en opnieuw bekroop hem het gevoel dat hij bij haar in het krijt stond. Diep vanbinnen kromp zijn maag een klein beetje ineen. Maar dat hoorde er ook bij: hij was haar inderdaad veel verschuldigd. Ze had het zwaar te verduren gehad. Onderwijsbaantjes waarmee hij een hongerloontje had verdiend, werk als invalleerkracht, dat nog minder had opgeleverd, een baantje bij een boekhandel, dat ze verafschuwde omdat ze vond dat het beneden zijn waardigheid was. Dus had hij ontslag genomen. Hij was zelfs nog korte tijd de journalistiek in gegaan, nadat zijn eerste roman een flop was geworden. En toen had ze een erfenis gekregen, waardoor hun problemen voor een groot gedeelte waren opgelost. Hun problemen, maar niet zozeer de zijne.

'Weet je, Mrs. Clarke, er komt een dag dat je er schoon genoeg van hebt om getrouwd te zijn met een noodlijdende schrijver.' Dat was inmiddels drie jaar geleden. Hij had gespannen haar gezichtsuitdrukking bekeken, maar ze had haar hoofd geschud en geglimlacht terwijl ze zich koesterde in de zomerzon...

'Ik vind je er niet uitzien als iemand die nood lijdt.' Ze klopte hem op zijn buik en kuste hem toen zachtjes op zijn lippen. 'Ik hou van je, Ian.'

'Je lijkt wel gek. Maar ik hou ook van jou.' Het was voor hem een slechte zomer geweest. Hij had acht maanden lang geen cent verdiend. Maar Jessie had haar geld natuurlijk. Verdomme.

'Waarom zou ik gek zijn? Omdat ik respect heb voor je werk? Omdat ik je een goede echtgenoot vind, ook al werk je dan niet meer op Madison Avenue? Wat zou dat nou? Madison Avenue kan toch niemand een barst schelen? Of jou wel, Ian? Mis je het zo erg, of ga je het alleen maar gebruiken om er jezelf de rest van je leven mee te kwellen?' Er was een vleugje bitterheid in haar stem, vermengd met boosheid. 'Waarom kun je niet gewoon genieten van wat je bent?'

'En wat is dat dan wel?'

'Een schrijver. En een goeie.'

'Wie zegt dat?'

'Wie dat zegt? De critici, die "zeggen" dat.'

'Maar mijn royalty's niet.'

'Ach, de pot op met je royalty's!' Ze keek zo ernstig dat hij moest lachen.

'Dat is nog niet zo gemakkelijk - ze stellen zo weinig voor dat ik ze nauwelijks met het blote oog kan zien, dus hoe moet ik er dan de pot mee op gaan?'

'Och, hou toch je kop... zeikerd... soms kan ik zo kwaad worden op jou.' Er brak weer een glimlach door op haar gezicht en hij leunde voorover en kuste haar. Ze liet haar vinger langzaam over de binnenkant van zijn dijbeen glijden en keek hem met die rustige glimlach van haar aan. Hij stond in vuur en vlam...

Hij wist het nog precies. Tot in de kleinste details.

'Slechte vrouw, ik hou van je. Kom, laten we naar huis gaan.' Ze hadden hand in hand het strand verlaten, als twee kinderen, inwendig glimlachend van voorpret. Ze hadden niet eens gewacht tot ze thuis waren. Een paar kilometer verderop had Ian een eindje van de weg een smal kreekje gezien. Daar hadden ze de auto neergezet en de liefde bedreven onder de bomen dicht bij de kreek, met de zomergeluiden overal om hen heen. Hij herinnerde zich hoe ze na afloop met alleen hun shirt aan op de zachte aarde hadden gelegen en met hun tenen met de steentjes en het gras hadden gespeeld. Hij herinnerde zich dat hij had gedacht dat hij nooit echt zou begrijpen wat haar aan hem bond... en waarom? En wat bond hem aan haar? De vragen die je je in een huwelijk nooit stelt... Waarom? Nou, om je geld, schat, waarom anders? Geen weldenkend mens stelde ooit deze vragen. Maar hij voelde soms de verleiding om dat wel te doen. Hij was soms bang dat haar vertrouwen in zijn schrijven dat was wat hem aan haar bond. Hij wilde liever niet denken dat dat het was, maar het maakte er wel deel van uit.

Al die avonden en nachten dat ze met elkaar zaten te kibbelen en koffie en wijn dronken in zijn werkkamer. Zij was altijd zo verdomd zeker van haar zaak. Als hij dat nodig had. Dat was het goede eraan.

'Ik weet zeker dat je het gaat maken, Ian. Zo is het. Ik weet het gewoon.' Zo verdomd zeker van haar zaak. Daarom had ze erop aangestuurd dat hij zijn baan op Madison Avenue zou opgeven, omdat ze zo zeker was. Of was het omdat ze hem van haar afhankelijk wilde maken? Soms dacht hij dat ook weleens.

'Maar hoe weet je dat nou, verdomme? Hoe kun je nou weten dat ik het ga maken? Het is een droom, Jessie. Fantasie. De grote Amerikaanse roman. Weet je wel hoeveel volslagen onbenullen er zijn die de vreselijkste rotzooi schrijven en denken: dit is het?'

'Dat maakt toch geen moer uit? Dat ben jij niet.'

'Misschien toch wel.' Toen hij dat zei, had ze een glas wijn naar zijn hoofd gegooid en daar moest hij om lachen. Uiteindelijk hadden ze gevreeën op de dikke schapenvacht. Er was wijn van zijn kin op haar borsten gedropen en ze hadden samen gelachen.

Dat alles maakte dat hij nu iets goeds moest schrijven. Dat moest. Voor haar. Voor hemzelf. Dit keer moest het.

Zes jaar schrijven had een rampzalige roman en een prachtig boek met fabels opgeleverd dat door de critici als een klassieker was verwelkomd. Er waren nog niet eens zevenhonderd exemplaren van verkocht. De roman had het nog minder 'goed' gedaan. Maar deze zou anders zijn. Hij wist het. Het ging tussen zijn geesteskind en het hare, Lady J.

Lady J. was Jessies boetiek. En Jessie had er een overweldigend succes van gemaakt. De juiste details, de juiste flair, de juiste collectie op het juiste moment. Zij was zo iemand die een haast magische invloed heeft op alles wat ze aanraakt. Een kaars, een sjaal, een sieraad, een vleugje kleur, een vage glimlach, een warme gloed, een beetje lef, een druppeltje stijl. Een vat vol stijl. Jessie was ermee geboren. Ze straalde het aan alle kanten uit. Spiernaakt en met haar ogen dicht had ze nog stijl.

Zoals ze met lunchtijd zijn werkkamer kwam binnen vliegen, haar blonde haar zwierend om haar hoofd, een glimlach in haar ogen, een kus in zijn nek, en dan plotseling één prachtige zalmkleurige roos die hem over zijn paperassen heen werd toegeworpen. Eén volmaakte roos, of een stralend gele tulp in een kristallen vaasje naast zijn koffiekopje, een paar sneetjes prosciutto, wat meloen, een dun plakje brie... The New York Times... of Le Figaro. Ze had het gewoon. De gave om alles wat ze aanraakte te veranderen in iets meer, iets beters.

De gedachte aan haar deed Ian glimlachen. Hij keek naar de mensen aan de andere tafeltjes. Als Jessie er was geweest, had ze iets extravagants aangetrokken - een zonnejurk die haar rug bloot liet maar haar armen helemaal bedekte, of een kledingstuk dat haar volledig omhulde, maar met een split waardoor voorbijgangers in een flits iets van een been konden zien, of een onweerstaanbaar mooie hoed waarmee men slechts een glimp opving van één opvallend groen oog en een ander dat verleidelijk lonkte en dan weer schuilging. Terwijl hij zo aan haar zat te denken, werd zijn aandacht getrokken door de vrouw met de strooien hoed, een paar tafeltjes verderop. Hij had haar nog niet eerder gezien. En ze leek hem beslist de moeite waard om gezien te worden. Op een warme, zonnige middag, met twee gin-tonics op. Hij kon haar gezicht nauwelijks zien. Alleen het puntje van haar kin.

Ze had tengere armen en mooie handen zonder ringen. Hij zag dat ze iets schuimigs opzoog door een rietje. Hij voelde een bekende opwinding terwijl hij dacht aan zijn vrouw en keek naar het meisje met de hoed. Het was verrekte jammer dat Jessie niet thuis was. Het was een dag om naar het strand te gaan, te zwemmen en te zweten, bedekt te raken met zand en elkaar van top tot teen in te smeren met zonnebrandolie. De manier waarop de vrouw met de strooien hoed haar mond om het rietje bewoog, maakte hem onrustig. Hij wilde Jessie. Nu.

Zijn cannelloni werd gebracht, maar het was een slechte keus geweest. Te romig, te warm en te veel. Hij had beter een salade kunnen nemen. En hij had geen zin om na de paar hapjes die hij had gegeten koffie te bestellen. Het was een veel te gemakkelijke dag om het jezelf moeilijk te maken. Het was zoveel eenvoudiger om jezelf helemaal te laten gaan, je gedachten in ieder geval. Dat kon geen kwaad. Hij had het goed naar zijn zin. Dat had hij altijd bij Enrico. Hij kon er zich ontspannen, naar vreemde mensen kijken, schrijvers ontmoeten die hij kende en de vrouwen bewonderen.

Zonder speciale reden liet hij de ober een derde drankje brengen. Hij dronk zelden iets anders dan witte wijn, maar de gin was koel en smaakte lekker. En hij zou van een derde drankje niet doodgaan. Het had iets, zo'n warme dag in een doorgaans koel klimaat... je werd er een beetje gek van.

Het was een komen en gaan van mensen bij Enrico. De tafeltjes buiten waren druk bezet, de rode zitjes binnen werden gemeden. Zakenmensen bevrijdden zich van hun stropdassen, mensen maakten zich mooi om te poseren, kunstenaars maakten een snelle schets, straatmuzikanten speelden, dichters zaten moppen te tappen. Zelfs de verkeersgeluiden werden gedempt door de muziek en de stemmen. Het deed hem denken aan een laatste schooldag. De topless bars aan weerskanten van het restaurant waren uitgestorven, hun neonlichten bleven uit tot het vallen van de avond. Dit was veel beter dan neonlicht. Dit was echt. Dit was jong, het bruiste van leven en het had de smaak van een spel.

Het meisje met de hoed had, toen Ian wegging, haar gezicht nog geen enkele keer laten zien, maar ze keek wel naar hem. Toen haalde ze rustig haar schouders op en wenkte dat ze de rekening wilde hebben. Ze kon altijd terugkomen, of misschien... ach wat...

Ian dacht aan haar op weg naar de auto. Hij was een beetje aangeschoten, maar niet zo erg dat je het kon merken. Hij liep rijmregels te bedenken op 'Ode aan een anonieme schone' en lachte om zichzelf terwijl hij achter het stuur van Jessies auto gleed. Hij wenste dat hij in Jessie kon glijden. Hij was ondraaglijk geil.

Hij reed in Jessies kleine rode Morgan. En hij genoot ervan met volle teugen. Het was een verdomd mooi cadeautje geweest, peinsde hij terwijl hij de choke uittrok. Een verdomd mooi cadeautje. Voor een verdomd mooie vrouw. Hij had hem voor haar gekocht van het voorschot voor de fabels. De hele cheque voor de auto. Waanzin. Maar zij was er weg van geweest. En hij was weg van haar.

Hij draaide Broadway op, stopte voor een stoplicht en kwam op zijn route naar huis weer langs Enrico. Op dat moment ving hij vanuit zijn rechter ooghoek een glimpje roze op. De hoed bungelde aan haar vinger, haar gezicht was naar de hemel gewend en haar kontje bewoog vrij heen en weer terwijl ze op haar hooggehakte witte sandalen voortstapte. De roze jurk trok wat om haar heupen, maar niet op een storende manier, en haar rode krullen vielen losjes om haar gezicht. Het roze stond haar goed, en ze zag er zo verdomd sexy uit. Zo rond, zo rijp en zo jong... tweeëntwintig?... drieëntwintig? Hij voelde weer dezelfde hunkering in zijn lendenen terwijl hij naar haar keek. Haar koperkleurige haar glansde in de zon. Hij wilde het aanraken. De hoed uit haar hand trekken en wegrennen om te zien of ze hem achterna zou komen. Hij wilde spelen, maar hij had niemand om dat mee te doen.

Hij reed haar langzaam voorbij en ze keek op. Toen bloosde ze en keek weg, alsof ze niet verwacht had hem weer te zien en alles nu veranderde. Ze draaide haar hoofd om en keek weer naar hem. Haar verrassing had plaatsgemaakt voor een aarzelende glimlach en een nauwelijks zichtbaar schouderophalen. Het lot. Vandaag was dus toch de dag. Ze had zich erop gekleed. En nu was ze blij. Ze scheen geen zin te hebben om door te lopen onder zijn hete blikken. Hij was niet doorgereden. Hij zat daar gewoon en zij bleef op de hoek staan en keek naar hem. Ze was niet zo jong als hij had gedacht. Zesentwintig... zevenentwintig? Maar nog steeds fris. Fris genoeg na drie gin-tonics en niet te veel eten.

Haar ogen bekeken onderzoekend zijn gezicht, probeerden behoedzaam zijn blik te vangen. Toen, terwijl hij naar haar zat te kijken, kwam ze naar hem toe lopen en zag hij haar volle borsten, die een sterk contrast vormden met de meisjesachtige vorm van haar armen.

'Ken ik jou?' Ze stond daar met haar hoed in haar hand en met haar ene enkel over de ander gekruist. Haar heupbenen staken hierdoor naar voren en Ians broek zat hem acuut te strak.

'Nee. Volgens mij niet.'

'Je zat te staren.'

'Ja... Sorry. Ik... Ik vond je hoed leuk. Hij was me opgevallen tijdens de lunch.' Haar gezicht ontspande zich en hij glimlachte terug, hoewel hij teleurgesteld was. Ze was ouder dan Jessie, misschien zelfs een paar jaar ouder dan hij. Op een meter of tien afstand zag ze er prima uit, maar als je dichterbij kwam, was de illusie vervlogen. En haar rode haar vertoonde bij de wortels zwarte uitgroei. Maar hij had inderdaad zitten staren, ze had gelijk.

'Het spijt me vreselijk. Wil je misschien een lift?' Waarom niet? Ze moest waarschijnlijk ergens in de buurt zijn; misschien in een kantoorgebouw een paar straten verderop.

'Ja, graag. Bedankt. Het is veel te warm om te lopen.' Ze glimlachte weer en worstelde met het portier. Ian maakte het van binnenuit open en ze liet zich in de stoel vallen, waarbij hij ruim inkijk had in haar decolleté. Dat was in ieder geval echt.

'Waar kan ik je naartoe brengen?'

Ze zweeg even en glimlachte toen. 'Market and Tenth. Moet je daarvoor erg omrijden?'

'Nee, dat geeft niet. Ik heb geen haast.' Maar hij verbaasde zich over het adres. Het was een vreemde plek om te werken en een beroerde plek om te wonen.

'Heb je een vrije dag?' Ze keek hem vragend aan.

'Zoiets. Ik werk thuis.' Hij was meestal niet zo mededeelzaam, maar hij voelde zich onbehaaglijk in haar gezelschap. Hij had het gevoel dat hij moest praten. Ze had een zwaar parfum op en haar rok was hoog opgekropen langs haar dijbenen. Ian hunkerde. Maar naar Jessie. En die was nog tien uur van hem verwijderd.

'Wat doe je voor werk?' Een ogenblik wilde hij zeggen dat hij een gigolo was, die zich door zijn vrouw liet onderhouden. Hij fronste terwijl het idee door zijn hoofd speelde.

'Ik ben schrijver.' Het antwoord klonk kortaf.

'Vind je het niet leuk?'

'Ik vind het heerlijk. Waarom vraag je dat?' Dit keer was hij verbaasd.

'Omdat je zo fronste. Je ziet er leuk uit als je lacht.'

'Dank je wel.'

'De nada. Je hebt ook een leuke auto.' Ze had alles goed in zich opgenomen. Het fraai gelijnde Saint Tropez-overhemd, de Gucci-schoenen zonder sokken. Ze wist niet dat het Gucci's waren, maar ze wist wel dat ze duur waren.

'Wat is dit? Een mg?'

'Nee. Een Morgan.' En hij is van mijn vrouw... de woorden bleven in zijn keel steken. 'En wat doe jij voor werk?'

Nu was het haar beurt.

'Op het ogenblik ben ik serveerster bij de Condor, maar ik wilde eens zien hoe de buurt er bij daglicht uitziet. Daarom ben ik hier gaan lunchen. Het is een heel ander publiek. En om deze tijd zijn ze een stuk nuchterder dan wanneer wij ze krijgen.'

De Condor stond niet bekend om zijn beschaafde klantenkring. Het was de plek waar de 'allereerste topless dames' hadden opgetreden en Ian vermoedde dat de vrouw halfnaakt serveerde. Ze haalde haar schouders op en schonk hem toen een warme glimlach. Ze zag er nu weer bijna knap uit, maar er was iets verdrietigs in haar ogen, een soort spijt, die op de achtergrond steeds aanwezig was. Ze keek hem een paar keer met een vreemde blik aan. En opnieuw merkte Ian dat ze hem een onbehaaglijk gevoel gaf.

'Woon je op Market and Tenth?' Dat was nogal wat.

'Ja. In een hotel. En jij?' Dat was een moeilijke vraag. Wat moest hij zeggen? Maar zij vulde de stilte voor hem op. 'Laat me eens raden. Pacific Heights?' De vrolijkheid was nu uit haar blik verdwenen en de vraag klonk koel en beschuldigend.

'Waarom denk je dat?' Hij probeerde een geamuseerde toon aan te slaan en een schijnbaar gekwetste houding aan te nemen, maar het werkte niet. Hij keek naar haar terwijl ze stilstonden in het drukke verkeer op Montgomery Street. Ze had iemands secretaresse kunnen zijn, of een meisje dat een klein rolletje speelde in een film. Ze zag er niet goedkoop uit. Eerder moe. En verdrietig.

'Schat, je ruikt naar Pacific Heights. Je straalt het uit al je poriën.'

'Laat je niet misleiden door geurtjes. Denk maar zo: het is niet alles goud wat er blinkt...' Ze lachten luchtig samen en hij speelde met de choke terwijl de verkeersopstopping oploste. Hij draaide de auto de Market op.

'Getrouwd?'

Hij knikte.

'Jammer. De goeien zijn altijd getrouwd.'

'Schrikt dat je af?' Het was een krankzinnige vraag, maar hij was niet zozeer serieus als wel nieuwsgierig en de gin-tonics hadden hun tol geëist.

'Soms val ik op getrouwde mannen, soms ook niet. Hangt van de man af. In jouw geval... wie weet? Ik vind je aardig.'

'Ik ben zeer gevleid. Je ziet er leuk uit, om met jouw woorden te spreken. Hoe heet je?'

'Margaret. Maggie.'

'Dat is een mooie naam.' Ze glimlachte weer naar hem. 'Is het hier, Maggie?' Het was het enige hotel in het huizenblok en het was niet veel soeps.

'Ja, hier is het. Lekker thuis. Mooi, vind je niet?' Ze probeerde haar gêne te verbergen met spot en hij had met haar te doen. Het hotel zag er somber en deprimerend uit. 'Heb je zin om iets te komen drinken?'

Hij zag aan de blik in haar ogen dat ze gekwetst zou zijn als hij zou weigeren. En ach, in zijn toestand kon hij toch moeilijk naar huis gaan om te werken. Bovendien had hij nog negeneneenhalf uur te gaan voor hij naar het vliegveld moest. Maar hij wist ook wat er kon gebeuren als hij Maggies uitnodiging accepteerde. En het was wel een rotstreek tegenover Jessie om zoiets te laten gebeuren op de dag dat ze thuiskwam. Hij had het drie weken uitgehouden. Waarom dan niet nog een middagje erbij?

Maar dit meisje zag er zo eenzaam uit, alsof niemand van haar hield, en de gin en de zon deden zijn hersenen tollen. Hij wist dat hij geen zin had om naar huis terug te gaan. Niets dat in het huis stond was van hem, niet echt van hem, behalve vijf dossierladen voor zijn schrijfwerk en de nieuwe Olivetti-schrijfmachine die Jessie hem had gegeven. De gigolokoning. Jessies gezelschapsheer.

'Welja. Ik heb wel tijd om iets te drinken. Zolang het maar koffie is. Waar zal ik de auto zetten?'

'Ik denk dat je hem wel voor de deur kunt parkeren. Het is een witte zone, daar slepen ze je niet weg.'

Hij parkeerde zijn auto voor het hotel en Maggie bekeek zorgvuldig de achterkant van de auto terwijl hij hem langs de stoeprand stuurde. Het was een gemakkelijke nummerplaat om te onthouden. De letters vormden een naam, zijn naam vermoedde ze. jessie.

2

Jessica hoorde het knarsende geluid van het landingsgestel dat uit de romp van het vliegtuig te voorschijn kwam, en glimlachte. Ze had haar gordel om, haar leeslampje was uit en ze voelde haar hart sneller kloppen toen het vliegtuig voor de laatste keer over de landingsbaan cirkelde. Ze had een prachtig uitzicht op de lichtjes onder haar.

Ze keek op haar horloge. Ze kende hem zo goed. Op dit moment was hij vast verwoed op zoek naar een parkeerplaats in de garage bij het vliegveld, doodsbang dat hij te laat zou zijn en haar zou mislopen bij de uitgang. Als hij een plekje had gevonden, zou hij als een gek naar de aankomsthal rennen en hijgend en lachend, op van de zenuwen, bij haar aankomen. Maar hij zou op tijd zijn. Dat was hij altijd. Dat maakte van het thuiskomen iets bijzonders.

Ze had het gevoel dat ze een jaar was weg geweest, maar ze had zulke goede spullen gekocht. De voorjaarscollectie zou fantastisch zijn. Zachte pasteltinten, in de schuinte geknipte zachte wollen stoffen, roomzachte plaids, zijden overhemdblouses met wijde mouwen en een paar prachtige suède kledingstukken. Suède kon ze nooit weerstaan. Het zou een heerlijk voorjaar worden in de boetiek. De mooie spulletjes die ze had besteld zouden pas over een maand of drie, vier binnenkomen, maar ze raakte al opgewonden als ze eraan dacht. Ze had ze allemaal in haar geheugen opgeslagen. De voorjaarscollectie stond vast. Ze vond het prettig om op deze manier vooruit te plannen. Om te weten wat er aankwam. Om te weten dat haar leven, haar werk, keurig lag uitgestippeld. Sommige mensen vonden dat misschien saai, maar Jessie stoorde het niet.

Ian en zij waren van plan om in oktober naar Carmel te gaan. Thanksgiving zouden ze met vrienden doorbrengen. Misschien met de kerst skiën bij Lake Tahoe en dan snel nog even naar Mexico om na nieuwjaar wat zon op te doen. En daarna zou de voorjaarscollectie binnenkomen. Het was allemaal perfect gepland. Net als haar reizen, haar maaltijden, haar garderobe. Ze had alles wat ze nodig had om plannen te maken - een goedlopende zaak, een man van wie ze hield en op wie ze altijd kon rekenen en betrouwbare mensen om haar heen. Er waren erg weinig onzekere factoren, en dat vond ze prettig. Ze vroeg zich af of dat de reden was waarom ze nooit een kind had gewild: het zou een onzekere factor zijn. Iets dat ze niet helemaal kon plannen. Ze wist niet hoe het eruit zou zien of hoe het zich zou gedragen, wanneer het precies geboren zou worden en wat ze ermee zou doen als het er eenmaal was. Het idee van een baby maakte haar onzeker. En het leven was veel eenvoudiger zoals het nu was. Alleen Jessie en Ian. Verder niemand. En op die manier hoefde ze Ians aandacht met niemand te delen. Jessie hield er niet van om met anderen te wedijveren, niet om Ian. Hij was nu alles wat ze had.

De wielen raakten de landingsbaan en ze sloot haar ogen... Ian... ze had de afgelopen weken naar hem verlangd. De dagen waren druk bezet geweest en ook in de avonden had ze het druk gehad, maar als ze 's avonds in haar hotel aankwam, had ze hem meestal opgebeld. Ze had hem echter niet kunnen aanraken, hij had haar niet kunnen vasthouden. Ze had hem niet lachend in de ogen kunnen kijken, of onder zijn voeten kunnen kietelen, of naast hem onder de douche kunnen staan en met haar tong de druppels achtervolgen die langs de sproetjes op zijn rug naar beneden gleden. Ze strekte haar lange benen voor zich uit en wachtte tot het vliegtuig tot stilstand kwam.

Het was moeilijk om haar geduld te bewaren. De reis mocht van haar nu afgelopen zijn. Ze wilde naar buiten rennen en hem zien. Nu meteen. Er waren nooit andere mannen geweest. Het was moeilijk te geloven, maar het was zo. Ze had er weleens een paar keer over gedacht, maar het had nooit de moeite waard geleken. Ian was in haar ogen zoveel beter dan wie dan ook. Sexier en intelligenter en aardiger en liefdevoller. Ian begreep zo goed wat ze nodig had en vervulde zoveel van haar behoeften. In de zeven jaar dat ze nu getrouwd waren, was ze de meeste van haar goede vriendinnen in New York uit het oog verloren en ze had in San Francisco geen nieuwe vriendschappen opgebouwd. Ze had geen behoefte aan vriendinnen of aan een 'beste' vriendin die ze in vertrouwen kon nemen. Ze had Ian. Hij was haar beste vriend, haar minnaar en zelfs haar broer, nu Jake dood was. En wat gaf het dat Ian soms een korte affaire had? Het gebeurde niet vaak en hij was er discreet over. Ze vond het niet erg. Mannen deden die dingen als ze daar behoefte aan hadden, als hun vrouw weg was. Hij maakte er geen misbruik van, hij liep er niet mee te koop en hij confronteerde haar er niet mee. Ze vermoedde alleen maar dat hij het deed. Dat was alles. Zij begreep het. Zolang ze het maar niet hoefde te weten. Ze vermoedde het, dat was iets anders dan dat ze het wist.

Haar ouders hadden net zo'n huwelijk gehad en zij waren jarenlang gelukkig met elkaar geweest. Jessie had naar hen gekeken en begrepen dat er dingen zijn waar je niet over praat, waar je elkaar niet mee kwetst, die je niet tegen elkaar gebruikt. In een goed huwelijk hield je rekening met elkaar, en soms hield dat in dat je je mond hield en de ander zijn gang liet gaan. Dat was liefde... Haar ouders waren nu dood; ze waren niet jong geweest toen zij geboren werd. Haar moeder was toen achter in de dertig, haar vader net vijfenveertig. En toen Jessie vier was, was Jake geboren. Maar omdat haar ouders pas op latere leeftijd met elkaar getrouwd waren, hadden ze elkaar meer gerespecteerd dan de meeste andere echtparen. Ze hadden geen behoefte elkaar te veranderen. Jessie had daar veel van geleerd.

Maar nu waren ze er allemaal niet meer. Het was inmiddels alweer drie jaar geleden. Bijna op de dag af. Haar ouders waren enkele maanden na elkaar overleden. Jake was een jaar daarvoor gestorven, in Vietnam. Hij was in de twintig geweest, een jonge, sterke man. Dood. Jessica was de enige die overbleef. Maar zij had Ian. Godzijdank was Ian er. De rillingen liepen haar over de rug als ze daar op deze manier over nadacht... wat zou ze doen als ze Ian niet had? Sterven... net zoals haar vader was gestorven toen haar moeder er niet meer was... sterven... ze kon niet leven zonder Ian. Hij was nu alles wat ze had. Hij hield haar midden in de nacht in zijn armen als ze bang was. Hij maakte haar aan het lachen als iets haar te diep raakte en haar verdrietig maakte. Hij herinnerde zich de belangrijke momenten, hij wist waar ze van hield, hij begreep haar heel eigen taal, hij lachte om haar slechtste grappen. Hij wist alles. Zij was zijn vrouw en zijn kleine meisje. Dat was wat ze nodig had. Ian. Dus wat deed het ertoe dat hij af en toe een misstap deed waar zij niet echt iets vanaf wist? Als hij er maar was als het erop aankwam. En dat was altijd het geval.

Ze hoorde de deuren openschuiven. De mensen drongen het gangpad op. De vlucht van vijf uur zat erop. Het was tijd om naar huis te gaan. Jessie veegde met haar ene hand de kreukels uit haar jurk en pakte met de andere hand haar jas. Het was een feloranje suède jas en daaronder droeg ze een beige suède broek en een blouse van bedrukte zijde in verschillende tinten karamel. Haar groene ogen straalden in haar door de zon gebruinde gezicht en haar blonde haar hing in een dikke bos over haar schouders. Ian vond het leuk als ze oranje droeg. Ze had de jas in New York gekocht. Ze glimlachte in zichzelf terwijl ze eraan dacht hoe mooi hij hem zou vinden - bijna net zo mooi als de blazer van Pierre Cardin die ze voor hem had gekocht. Het was fijn om Ian te verwennen.

Drie zakenmannen en een stel kwebbelende vrouwen liepen voor haar uit, maar zij was zo lang dat ze over de hoofden van de vrouwen heen kon kijken. Hij stond bij de uitgang. Ze zwaaide en hij grijnsde breed en zwaaide terug. Toen kwam hij snel naar haar toe, zijn weg zoekend tussen de mensen die voor haar liepen. Bij haar aangekomen nam hij haar in zijn armen.

'Dat werd tijd, zeg, dat je thuiskwam... en zoals je eruitziet, mag je van geluk spreken als ik je niet ter plekke verkracht.' Hij keek zo blij. En toen kuste hij haar. Ze was thuis.

'Toe maar. Verkracht me maar. Ik daag je uit.' Maar ze bleven staan waar ze stonden, elkaar verslindend met hun ogen. Jessie kon niet ophouden met glimlachen en ze moest steeds zijn gezicht aanraken. 'Je voelt zo goed.' Ze was dol op de zachtheid en de kruidige citroengeur van zijn huid. 'Jessie, als je eens wist hoe ik je gemist heb...' Ze knikte. Ze wist het. Zij had hem minstens zo erg gemist.

'Hoe gaat het met je boek?'

'Goed.' Ze wisselden de gemeenplaatsen uit van mensen die elkaar door en door kennen. Ze hadden weinig woorden nodig. 'Heel goed.' Hij pakte haar grote bruinieren draagtas die ze had neergezet om hem te kussen. 'Kom op, seksbom, laten we naar huis gaan.' Ze stak haar arm door de zijne en samen liepen ze met grote, gelijkmatige stappen weg. Haar haar streek langs zijn schouder, al haar bewegingen vormden een volmaakte aanvulling op de zijne.

'Ik heb een cadeautje voor je meegebracht.'

Hij glimlachte. Dat deed ze altijd.

'Je hebt ook iets voor jezelf gekocht, zie ik. Wat een jas, zeg.'

'Vind je hem mooi? Of is hij afschuwelijk? Ik was bang dat hij een beetje te opzichtig was.' Hij had de kleur van gebrande karamel en neigde naar oranjerood.

'Jou staat hij fantastisch. Jou staat alles.'

'Jezus, wat ben je aardig tegen me! Wat heb je gedaan? De auto in de prak gereden?'

'Nou zeg, is dat nou aardig om te zeggen? Zeg op. Is dat aardig?'

'Heb je het gedaan?' Maar ze lachte en hij ook.

'Nee, ik heb hem ingeruild voor een Honda-motor. Ik dacht dat je dat leuker zou vinden.'

'Wat een goed idee! Tjonge, lieverd, ik ben dolgelukkig. Nou, kom op, vertel me de waarheid. Hoe erg is het met de auto?'

'Erg? Ik zal je vertellen dat hij niet alleen in een onberispelijke staat is, maar ook schoon, en dat was hij niet toen jij wegging. Dat arme autootje was gewoon smerig!'

'Ja, ik weet het.' Ze liet schuldbewust haar hoofd hangen en hij grijnsde.

'Je bent vreselijk, Mrs. Clarke, maar ik hou van je.' Hij kuste haar op het puntje van haar neus en ze sloeg haar armen om zijn nek.

'Raad eens?'

'Hoeveel keer mag ik raden?'

'Eén keer.'

'Je houdt van me?'

'Je hebt het geraden!' Ze giechelde en kuste hem in zijn nek.

'Wat is de prijs nu ik het geraden heb?'

'Ik!'

'Fantastisch. Dat wil ik wel hebben.'

'Tjonge, wat ben ik blij dat ik thuis ben.' Ze zuchtte even terwijl ze in zijn armen wachtte tot haar bagage op de lopende band zou verschijnen. Hij kon de opluchting in haar ogen zien. Ze had er een hekel aan om weg te gaan, om te vliegen. Ze was bang om dood te gaan, ze was bang dat hij zou omkomen bij een auto-ongeluk terwijl zij weg was. Sinds de dood van haar ouders en haar broer was het niet anders geweest... zoveel angsten. Toch was het niet zo dat ze een gewelddadige dood waren gestorven. Haar moeder was gewoon oud geweest. Oud genoeg tenminste. Achtenzestig. En haar vader was in de zeventig. Hij was binnen een jaar gestorven van verdriet. Maar Jessie had het dubbele verlies niet kunnen verwerken en het was ongelofelijk om te zien wat het met haar had gedaan. Ze was de dood van haar broer nooit helemaal te boven gekomen, maar na haar ouders... Soms vroeg Ian zich af of ze het wel zou redden. De angsten, de hysterie, de nachtmerries. Ze voelde zich zo verlaten, zo bang. Soms herkende hij haar nauwelijks. Ze was plotseling zo van hem afhankelijk, zo heel anders dan de oude Jessie. En het leek alsof ze zich ervan wilde verzekeren dat hij even afhankelijk was van haar... Toen had hij zich door haar laten ompraten om ontslag te nemen en fulltime te gaan schrijven. Zij kon het zich veroorloven. Maar in zekere zin was hij er niet van overtuigd dat hij het zich kon veroorloven. Meestal voelden ze zich er echter allebei lekker bij. En het feit dat Jessie in zijn onderhoud voorzag, gaf haar een zekerder gevoel. Hij was nu echt alles wat ze had.

Ze keek weer naar hem op en glimlachte.

'Wacht maar tot we thuis zijn, Mrs. Clarke.'

'Geile donder.'

'Ja. En jij wilt niets liever.'

'Ja. Zo is het.'

Mensen keken naar hen, maar ze merkten het niet. Ze gaven mensen iets moois om naar te kijken, iets waar ze om konden glimlachen, iets waar ze zich prettig bij voelden en waar ze naar konden verlangen. En ook iets waar ze van konden genieten. Ze waren twee beeldschone mensen die alles mee hadden. Dat wekte meestal een interessante mengeling van emoties op bij mensen die naar hen keken.

Ze liepen naar de garage om de Morgan op te halen en Jessie grijnsde trots toen ze hem zag staan.

'Jezus, wat ziet hij er goed uit. Wat heb je ermee gedaan?'

'Ik heb hem laten wassen. Moet je ook eens proberen. Je zult het resultaat vast prachtig vinden.'

'Och, hou toch je kop.' Ze deed alsof ze hem wilde slaan. Hij dook weg en ving haar arm. Ze lachte.

'Stap in, voor je me in elkaar slaat, woesteling.' Hij gaf haar een tik op haar billen en ontsloot het portier.

'Noem me geen woesteling, smeerlap! Rokkenjager!'

'Rokkenjager? Hoor ik het goed? Noem jij mij een rokkenjager?' Hij keek geschokt en liep terug naar waar zij stond. 'Zo, dametje, hoe durf je me zo uit te schelden?' En met die woorden tilde hij haar met een zwaai op en zette haar in de auto. 'Zo. En laat ik je wel vertellen dat dat niet gemakkelijk is met een dame van jouw formaat!'

'Ian, je bent een zak.' Hij wist echter dat haar lengte voor haar geen teer punt was. Ze vonden het allebei fijn dat ze lang was. 'Bovendien geloof ik dat ik begin te krimpen.'

'O? Dus je bent nu een meter tweeëntachtig?' Hij grinnikte terwijl hij haar koffer vastbond op het bagagerek achter op de auto. Hij had het dakje nog steeds naar beneden en ze keek glimlachend naar hem.

'Ach stik. Je weet heel goed dat ik maar een meter achtenzeventig ben, maar toen ik mezelf laatst mat, was ik nog maar een meter zevenenzeventig.'

'Dan zat je zeker.'

Hij gleed naast haar in de auto en draaide zich naar haar toe om haar in de ogen te kijken. 'Hallo, Mrs. Clarke. Welkom thuis.'

'Hallo, lieverd. Het is zo fijn om terug te zijn.' Ze wisselden een langdurige glimlach uit terwijl hij de auto startte. Ze werkte zich uit haar nieuwe jas en rolde de mouwen van haar blouse op. 'Is het hier vandaag warm geweest? Het voelt nu ook nog warm aan.'

'Het was gloeiend heet, verrukkelijk en zonnig. Als het morgen opnieuw zulk weer is, moet je de boetiek maar bellen en zeggen dat je zit ingesneeuwd in Chicago. Dan gaan we naar het strand.'

'Ingesneeuwd, in september? Je bent gek. En schat, ik kan echt niet.' Maar ze vond het een leuk idee, dat wist hij.

'Ach jawel, je kunt wel. Desnoods ontvoer ik je.'

'Misschien kan ik later komen.'

'Dat klinkt al beter.' Hij glimlachte triomfantelijk terwijl hij de choke uittrok.

'Was het vandaag echt zo lekker?'

'Nog lekkerder. En het zou nog veel lekkerder zijn geweest als jij thuis was geweest. Ik stortte helemaal in tijdens de lunch bij Enrico en de rest van de dag wist ik niet wat ik met mezelf aan moest.'

'Je hebt vast wel iets gevonden.' Er was echter geen spoortje venijn in haar stem en zijn gezicht vertoonde geen enkele uitdrukking.

'Nee. Niets bijzonders.'

3

'Jessie, jij bent zonder enige twijfel de mooiste vrouw die ik ken.'

'Dat is geheel wederzijds.' Ze lag op haar buik naar hem te glimlachen, de geur van hun lichamen hing zwaar in de lucht en hun haar zat in de war. Ze waren nog niet zo lang wakker. Net lang genoeg om te vrijen.

'Dat kan niet wederzijds zijn, gekkie. Ik ben geen mooie vrouw.'

'Nee, maar je bent wel een hele mooie man.'

'En jij praat in heerlijke clichés. Je woont zeker samen met een schrijver.' Ze glimlachte weer, en hij liet zijn vinger langzaam langs haar ruggengraat omhoogglijden.

'Je komt weer in de problemen, schat, als je dat doet.' Ze nam nog een trekje van de sigaret die ze met hem deelde en blies de rook over zijn hoofd heen uit. Toen ging ze zitten en kuste hem opnieuw.

'Hoe laat gaan we naar het strand, Jessie, meisje?'

'Wie zegt dat we naar het strand gaan? Jezus, lieverd, ik moet naar de winkel. Ik ben drie weken weggeweest.'

'Dan ben je nóg maar een dag weg. Je zei dat je vandaag met me naar het strand zou gaan.' Hij zag er een beetje uit als een pruilend jongetje.

'Dat heb ik niet gezegd.'

'Jazeker wel. Nou ja, bijna dan. Ik zei dat ik je zou ontvoeren en het leek erop dat je dat wel een goed idee vond.' Ze lachte en liet haar hand door zijn haar glijden. Hij was onmogelijk. Een grote jongen. Maar zo'n mooie jongen. Ze kon hem nooit weerstaan.

'Zal ik jou eens wat vertellen?'

'Nou?' Hij keek tevreden neer op haar gezicht. Ze zag er prachtig uit in de ochtend.

'Je bent een lastpost, weet je dat? Ik moet werken. Hoe kan ik nou naar het strand gaan?'

'Doodeenvoudig. Je belt de meisjes op, zegt dat je morgen pas kunt komen en we gaan. Simpel. Hoe kun je in godsnaam een dag als vandaag verloren laten gaan?'

'Door de kost te verdienen.'

Dat waren van die opmerkingen die hij niet leuk vond. Het hield in dat hij niet de kost verdiende.

'Wat vind je ervan als ik er vanmorgen naartoe ga en vanmiddag vroeg naar huis kom?'

'Ja hoor. En dan ga je zeker pas weg uit de boetiek als de mist komt opzetten? Jessica, je bent een spelbreekster. Ja, een eersteklas spelbreekster.' Zij was echter al onderweg om koffie te gaan zetten en antwoordde hem over haar schouder terwijl ze naakt de keuken in liep.

'Ik beloof je dat ik om één uur uit de winkel wegga. Wat vind je daarvan?'

'Beter dan niets in ieder geval. God, wat heb je toch een lekker kontje. En je bent afgevallen.' Ze glimlachte en wierp hem een kushand toe.

'Eén uur, dat beloof ik. En we kunnen hier lunchen.'

'Betekent dat wat ik denk dat het betekent?' Hij glimlachte weer en zij knikte. 'Dan kom ik je om halfeen halen.'

'Afgesproken.'

Lady J. was gevestigd op de begane grond van een goed onderhouden Victoriaans huis vlak bij Union Street. Het huis was geel geschilderd met witte sierlijsten en er hing een klein koperen plaatje op de deur met lady j. erin gegraveerd. Jessie had een brede etalageruit laten plaatsen en ze maakte zelf tweemaal in de maand de etalage op. Dat was een eenvoudige en effectieve regeling. Terwijl ze de Morgan de oprit indraaide, keek ze op om te zien wat ze in haar afwezigheid met de etalage hadden gedaan. Een bruine rok van tweedstof, een amberkleurige blouse met sjaalkraag, een oranjegele kralenketting, een leuke gebreide muts en een jasje van vossenbont, en dat alles gedrapeerd over een groenfluwelen stoel. Het zag er heel goed uit en het was echt iets voor de herfst... hoewel niet voor een hete nazomerdag. Maar dat deed er niet toe. Niemand kocht nu zomerkleren. Iedereen kocht nu kleren voor de herfst.

Terwijl ze haar aktetas uit de auto pakte en de treden naar de deur op rende, dacht ze even aan de spullen die ze in New York had besteld. De deur was open; de meisjes wisten dat ze vroeg zou komen.

'Kijk eens wie daar is! Zina! Jessie is weer terug!' Een klein oosters meisje met een fijn gezichtje klapte in haar handen en sprong op om Jessie te begroeten. 'Je ziet er fantastisch uit!' De twee vormden een verbluffende combinatie. Jessies lange, blonde verschijning vormde een sterk contrast met de tere gratie van het Japanse meisje. Haar zwarte, glanzende haar hing in een fraaie, schuine lijn van de achterkant van haar nek tot het puntje van haar kin.

'Kat! Je hebt je haar geknipt!' Jessie was even overdonderd. Nog maar een maand geleden had het haar van het meisje tot haar middel gehangen - wanneer ze het tenminste niet in een knot boven op haar hoofd droeg. Ze heette Katsuko, wat vrede betekent.

'Ik had er genoeg van om mijn haar steeds op te binden. Hoe vind je het?' Ze draaide snel een pirouette en liet haar haar glimlachend om haar hoofd zwieren. Zoals dikwijls het geval was, was ze in het zwart gekleed en de kleding accentueerde haar elegante figuur. Haar katachtige gratie had haar de bijnaam opgeleverd die Jessie gebruikte.

'Ik vind het prachtig. Heel chic.' Ze glimlachten naar elkaar en werden vervolgens onderbroken door een enthousiaste vreugdekreet.

'Hoera! Je bent weer thuis!' Daar was Zina. Kastanjebruin haar, bruine ogen, sensueel en zuidelijk. In tegenstelling tot de andere twee vrouwen, die elegante kleine borstjes hadden, had zij een weelderig figuur, en aan haar mond kon je zien dat ze graag lachte en dol was op mannen. Haar haar danste in een krans van krulletjes om haar hoofd en ze had prachtige, sexy benen. Mannen smolten wanneer zij bewoog, en zij vond het leuk om hen te plagen. 'Heb je gezien wat Kat met haar haar heeft gedaan?' Ze sprak het woord 'haar' uit met een lange uithaal. 'Ik zou mijn ogen uit mijn hoofd hebben gehuild.' Ze glimlachte, terwijl ze de woorden langzaam over haar tong liet glijden. In haar mond was ieder woord als een streling. 'Hoe was New York?'

'Prachtig, heerlijk, verschrikkelijk, lelijk en warm. Ik heb genoten. En wacht maar eens tot je ziet wat ik heb gekocht!'

'Wat voor kleuren?' Voor iemand die zelf bijna altijd wit of zwart droeg, had Kat een fijne neus voor kleuren die het goed gingen doen. Ze wist perfect welke kleuren je moest kopen en hoe je ze kon combineren, met elkaar kon laten contrasteren en in elkaar kon laten overlopen. Ze deed er alles mee, behalve zelf dragen.

'Het zijn allemaal pasteltinten en ze zijn zo mooi, je zult niet weten wat je ziet.' Jessica paradeerde over het dikke beige tapijt van Lady J. Het voelde goed om terug te zijn in haar domein. 'Wie heeft de etalage opgemaakt? Hij ziet er fantastisch uit.'

'Zina.' Kat zwaaide haar vriendin snel alle lof toe. 'Vind je het geen leuk accent, die groene stoel als contrast?'

'Het is schitterend. En ik zie dat er hier niets is veranderd. Jullie zijn nog net zo aan elkaar verknocht als een Siamese tweeling. Hebben we nog iets verdiend terwijl ik weg was?' Ze ging in haar favoriete beige leren stoel zitten. Het was een diepe stoel, waarin ze volop ruimte had voor haar benen. In deze stoel gingen de mannen meestal zitten als ze moesten wachten.

'We hebben een heleboel verdiend. In ieder geval de eerste twee weken. Deze week was het rustig; het was te mooi weer.' Kat deed snel verslag en haar laatste opmerking herinnerde Jessie eraan dat ze maar vier uur de tijd had om te werken voor Ian zou komen om haar te ontvoeren naar het strand.

Terwijl Zina haar een kop zwarte koffie aanreikte, keek ze rond. Wat ze zag was de herfstcollectie die ze vijf maanden geleden had gekocht. Het meeste kwam uit Europa en in het subtiele decor van de winkel, met zijn beige en bruine wollen stoffen en leer, kwamen de kledingstukken goed tot hun recht. Twee muren waren bedekt met spiegels en in alle hoeken stond een wildernis van planten. Nog meer groen hing van het plafond naar beneden en werd met subtiele verlichting geaccentueerd.

'Hoe loopt die Deense collectie?' De Denen hadden veel rood in hun collectie verwerkt - rokken, truien, blazers in drie verschillende stijlen, en een prachtige omslagmantel in een diepe kersenrode tint, die een vrouw op zijn eigen wijze net zo'n sexy en exotisch gevoel gaf als een bontjas. Het was een schitterende mantel. Jessie had er ook een voor zichzelf besteld.

'Het Deense spul loopt prima,' mengde Zina zich met haar trage zuidelijke tongval in het gesprek. 'Hoe is het met Ian? We hebben hem al weken niet gezien.' Hij was een keer langs geweest om een cheque te verzilveren, een dag na Jessies vertrek.

'Hij is bezig met zijn nieuwe boek.' Zina glimlachte warm en knikte. Ze mocht hem graag. Kat wist het niet zo goed. Zij hielp met de boekhouding, dus zij wist hoeveel van Jessica's winst hij erdoor joeg. Maar Zina werkte al veel langer in de winkel en ze had Ian beter leren kennen en waarderen. Kat was nieuwer en had nog iets van de hardheid van New York over zich. Ze had daar gewerkt als inkoopster van sportkleding, maar ze had genoeg gekregen van de werkdruk en had besloten naar San Francisco te verhuizen. Binnen een week na aankomst had ze de baan bij Lady J. gekregen en ze was net zo blij dat ze er werkte als Jessie dat Kat bij haar in de winkel stond. Ze kende het zakenleven. Van haver tot gort.

De drie vrouwen praatten een halfuurtje met elkaar onder het genot van een kop koffie. Katsuko liet Jessie wat knipsels zien van krantenartikelen waarin de boetiek ter sprake was gekomen. Ze hadden twee nieuwe klanten die de winkel praktisch hadden leeggekocht. En ze praatten ontspannen over Jessies plannen voor de herfst. Voor ze in oktober naar Carmel vertrok, wilde ze nog een modeshow geven. Kat kon hiervoor alvast wat ideeën gaan uitwerken. De winkel kwam in haar aanwezigheid tot leven en samen vormden ze een sterk team. Alle drie hadden ze iets te bieden. Dat bleek wel uit het feit dat de boetiek er geen schade van had ondervonden dat ze was weggeweest. Ze kon zich dat niet veroorloven en ze zou het niet hebben geaccepteerd als het wel zo was geweest. De meisjes wisten dat allebei en ze hielden hun baan in ere. Ze betaalde goed, ze gaf hun korting op de prachtigste kleren en ze was een redelijk persoon om voor te werken, wat niet zo vaak voorkwam. Kat had in New York achtereenvolgens voor drie krengen van vrouwen gewerkt en Zina was ontsnapt aan een lange reeks geile bazen die haar nodig hadden om te typen, te stenograferen en te neuken, niet per se in deze volgorde. Jessica verwachtte dat ze lange uren maakten en hard werkten, maar zelf deed ze dat ook en vaak nog meer. Ze had van Lady J. een succes gemaakt en ze verwachtte van hen dat ze haar hielpen dat succes in stand te houden. Dat was geen moeilijke opgave. Ze bracht ieder seizoen nieuw leven in de zaak en haar klantenkring waardeerde dat zeer. Lady J. stond als een huis. Net als Jessica zelf en alles dat haar omringde.

'Zo, meiden, dan ga ik me nu maar eens door mijn post heen worstelen. Hoe erg is het?'

'Niet zo heel erg. Zina heeft de vervelende post al weggewerkt. Zoals de brieven uit Texas van vrouwen die hier in maart zijn geweest en graag willen weten of dat schattige gele coltruitje nog in de aanbieding is. Dat soort gedoe... ze heeft ze allemaal teruggeschreven.'

'Zina, je bent geweldig.'

'Tot uw dienst.' Ze maakte een diepe révérence en het lichtgroene haltertje dat ze boven haar witte broek droeg wipte op en neer door het gewicht van haar borsten. Maar de andere twee waren allang opgehouden haar daarmee te plagen. Ze waren alle drie tevreden met zichzelf en hadden daar ook alle reden toe.

Jessie liep de drie treden op naar haar kantoortje achter in de zaak en keek vergenoegd om zich heen. Haar planten stonden er goed bij, haar post was keurig gesorteerd en op stapeltjes gelegd en haar rekeningen waren betaald. Ze zag in een oogopslag dat alles in orde was. Ze hoefde er alleen maar even vluchtig doorheen te lopen. Ze was halverwege het doorlezen van haar post toen Zina met een verwarde blik in de deuropening verscheen.

'Er is een man die je wil spreken, Jessie. Hij zegt dat het dringend is.' Ze keek bijna bezorgd. Hij was niet een van hun vaste klanten en hij was niet gekomen om iets te kopen.

'Wil hij mij spreken? Waarover?'

'Dat zei hij niet. Maar hij vroeg me je zijn kaartje te laten zien.' Zina reikte haar het rechthoekige stukje wit karton aan en Jessie keek haar aan.

'Is er iets aan de hand?' Zina haalde niet-wetend haar schouders op en Jessie las de naam: 'William Houghton. Inspecteur van politie, San Francisco.' Ze begreep het niet en keek naar Zina om haar om uitleg te vragen. 'Is er iets gebeurd terwijl ik weg was? Zijn we beroofd?' Echt iets voor hen om haar niet meteen ongerust te willen maken en eerst een paar uur te wachten!

'Nee, Jessie. Echt niet. Er is niets gebeurd. Ik heb geen idee waar dit over gaat.' Zina's trage tongval klonk kinderlijk als ze ongerust was.

'Ik ook niet. Laat hem maar binnen. Ik kan maar beter met hem praten.'

William Houghton verscheen en volgde met enige belangstelling Zina's bewegingen. De manier waarop haar witte broek om haar slanke heupen sloot, stond in sterk contrast met de volle vormen in haar haltertje. De inspecteur keek begerig.

'Inspecteur Houghton?' Jessie stond daar in haar volle lengte en Houghton was zichtbaar onder de indruk. De drie vormden een interessant groepje; Katsuko was evenmin aan zijn scherpe blik ontsnapt. 'Ik ben Jessica Clarke.'

'Ik wil u graag even alleen spreken, als dat kan.'

'Dat is prima. Kan ik u een kop koffie aanbieden?' De deur sloot zich achter Zina en hij schudde zijn hoofd. Jessie beduidde hem plaats te nemen in een stoel dicht bij haar bureau en ging toen zelf weer zitten. Ze draaide haar stoel wat bij om hem recht te kunnen aankijken. 'Wat kan ik voor u doen, inspecteur? Miss Nelson zei dat het dringend was.'

'Ja, dat is het inderdaad. Is dat uw Morgan die daar buiten staat?' Jessie knikte. Ze voelde zich onbehaaglijk onder zijn scherpe blik. Ze vroeg zich af of Ian weer had vergeten zijn bekeuringen te betalen. Ze had hem al eens eerder uit de gevangenis moeten ophalen, voor een fraaie boete van tweehonderd dollar. In San Francisco waren ze niet kinderachtig. Je betaalde je bekeuringen of ze gooiden je in de gevangenis. Ga niet langs Af, u ontvangt geen tweehonderd gulden.

'Ja, dat is mijn auto. Mijn naam staat op het nummerbord.' Ze glimlachte vriendelijk en hoopte dat haar hand niet zou beven terwijl ze nog een sigaret opstak. Het was absurd. Ze had niets verkeerd gedaan, maar er was iets aan deze man, aan het woord 'politie', dat direct schuldgevoel opriep. Paniek. Angst.

'Hebt u er gisteren in gereden?'

'Nee, ik was voor zaken in New York. Ik ben gisteravond thuisgekomen met het vliegtuig.' Alsof ze moest bewijzen dat ze de stad uit was en daar een geldige reden voor had.

Dit was waanzin. Was Ian er maar. Hij pakte die dingen zoveel beter aan dan zij.

'Wie rijdt er nog meer in uw auto?' Niet: 'Rijdt er weleens iemand anders in uw auto?' maar: 'Wie?'

'Mijn man.' Ze kreeg een zwaar gevoel in haar maag toen ze Ian noemde.

'Heeft hij er gisteren in gereden?' Inspecteur Houghton stak een sigaret van zichzelf op en nam haar van top tot teen op, alsof hij haar wilde taxeren.

'Dat weet ik niet zeker. Hij heeft zijn eigen auto, maar hij reed in de mijne toen hij me van het vliegveld kwam halen. Ik kan hem opbellen om het hem te vragen.' Houghton knikte en Jessica wachtte.

'Wie rijdt er nog meer in die auto? Een broer? Een vriendin? Een vriendje?' Zijn ogen boorden zich in de hare bij dit laatste woord en eindelijk voelde ze zich kwaad worden.

'Ik ben een getrouwde vrouw, inspecteur. En verder rijdt er niemand in mijn auto. Alleen mijn man en ik.' Ze had haar punt duidelijk gemaakt, maar iets in Houghtons gezichtsuitdrukking zei haar dat het geen overwinning was. 'Staat de auto op naam van uw bedrijf? U hebt een zakelijk nummerbord en het adres waarop hij staat geregistreerd is deze winkel.' Winkel! Boetiek, eikel, boetiek! 'Ik neem aan dat deze zaak van u is?'

'Dat klopt. Inspecteur, waar gaat dit over?' Ze ademde diep uit en keek naar de rook, terwijl ze haar hand licht voelde beven. Er was iets mis.

'Ik wil graag uw man spreken. Kunt u mij het adres van zijn werk geven?' Hij pakte meteen een pen en hield hem gereed boven de achterkant van een van zijn kaartjes.

'Gaat dit over parkeerbonnen? Ik weet dat mijn man... nou ja, hij is vergeetachtig.' Ze glimlachte om Houghton gunstig te stemmen, maar het had geen effect.

'Nee, het gaat niet over parkeerbonnen. Waar werkt uw man?' Zijn ogen stonden ijskoud.

'Hij werkt thuis. Het is hier maar een paar straten vandaan. Op Vallejo.' Ze wilde hem aanbieden met hem mee te gaan, maar ze durfde het niet. Ze krabbelde het adres op een van haar eigen kaartjes en reikte het hem aan.

'Dank u wel. Ik neem nog contact met u op.' Maar waarover in godsnaam? Ze wilde het weten. Maar hij stond op en liep naar de deur.

'Inspecteur, ik zou het erg op prijs stellen als u me zou vertellen waar dit over gaat. Ik...' Hij keek haar weer eigenaardig aan, met die onderzoekende blik van hem die vragen stelde, maar die niet beantwoordde.

'Mrs. Clarke, ik weet het zelf ook nog niet helemaal zeker. Zodra dat wel het geval is, laat ik het u weten.'

'Dank u wel.' Dank u wel? Waarvoor? Shit.

Maar hij was al weg, en toen ze terugliep, de boetiek in, zag ze hem in een olijfgroene personenauto stappen en wegrijden. Er zat een andere man achter het stuur. Ze reden in koppels van twee. De antenne achter op de auto zwiepte wild heen en weer terwijl ze in de richting van Vallejo reden.

'Waar ging dat allemaal over?' Katsuko's gezicht stond ernstig, Zina keek ongerust.

'Ik wou maar dat ik het wist. Hij vroeg me alleen wie er in de auto rijdt en toen zei hij dat hij Ian wilde spreken. Verdomme, ik wed dat hij zijn parkeerbonnen weer niet heeft betaald.' Maar die indruk had ze niet gekregen en Houghton had gezegd dat dat het niet was - of toch wel? Jezus. Mooie thuiskomst.

Ze liep terug naar haar kantoor en belde hun nummer thuis. Het toestel was in gesprek. En toen kwam Trish Barclay de winkel binnen en Jessie was een poosje druk met onzindingen zoals het bontjasje in de etalage, dat Trish kocht. Ze was een van hun beste klanten en Jessie moest de schijn ophouden, in ieder geval voor dit moment. Het was vijfentwintig minuten later toen ze Ian weer kon bellen. Deze keer werd er niet opgenomen.

Dit was belachelijk! Hij moest er zijn. Hij was er geweest toen zij naar de boetiek was vertrokken. En toen ze belde was hij in gesprek... de politie was toen onderweg naar hem. Jezus, misschien was het iets ernstigs. Misschien had hij een ongeluk gehad met de auto en had hij het haar niet verteld. Misschien was er iemand gewond geraakt. Maar dan had hij toch wel iets gezegd? Ian zou zoiets niet laten gebeuren zonder haar iets te vertellen. Ze liet de telefoon eindeloos overgaan, maar er werd niet opgenomen. Misschien was hij op weg naar haar toe. Het was iets over elven.

Maar Nick Morris had iets 'fantastisch' nodig voor de verjaardag van zijn vrouw; hij was het vergeten en hij moest voor de middag ter waarde van zeker vierhonderd dollar aan mooie spulletjes voor haar hebben klaarliggen. Ze was een kreng van een mens en het was boter aan de galg, maar Jessie hielp hem een handje. Ze vond Nick aardig. Toen hij, beladen met hun glanzende bruine en gele dozen, de zaak uit liep, kwam Barbara Fuller binnen en toen Holly Jenkins en toen Joan Wilcox en... toen was het middag. En ze had nog niets van Ian gehoord. Ze probeerde hem opnieuw te bellen en voelde paniek in zich opkomen. Geen gehoor. Misschien was hij nu wel op weg naar haar toe. Hij had gezegd dat hij haar om halfeen zou komen ophalen.

Om een uur was hij er nog steeds niet, en ze was bijna in tranen. Het was een afschuwelijke ochtend geweest. Mensen, drukte, leveranties, problemen. Welkom thuis. En geen Ian. En die kwal van een Houghton die haar ongerust had gemaakt met zijn raadselachtige vragen over de auto. Zij nam haar toevlucht tot haar kantoor terwijl Zina ging lunchen. Ze moest even alleen zijn. Om na te denken. Om op adem te komen. Om de moed op te brengen om te gaan doen wat ze niet wilde doen. Maar ze moest het weten. Ze kon er tenslotte gemakkelijk achter komen. Het enige dat ze hoefde te doen was ernaartoe bellen en vragen of ze daar een Ian Powers Clarke hadden. En als ze dan nee zeiden, zou ze opgelucht zijn. Of anders moest ze haar chequeboekje pakken en er snel heen gaan om hem eruit te halen, want dan zat hij weer in de bak vanwege zijn parkeerbonnen. Niks bijzonders. Maar ze moest eerst nog een slok koffie nemen en een sigaret opsteken voor ze zichzelf ertoe kon zetten de telefoon op te pakken.

Inlichtingen gaf haar het nummer. Paleis van Justitie, stadsgevangenis. Dit was belachelijk. Ze voelde zich een dwaas en grijnsde toen ze bedacht wat Ian zou zeggen als zij met de gevangenis zat te bellen op het moment dat hij binnenkwam. Hij zou er haar de hele week mee blijven plagen.

Aan de andere kant van de lijn klonk een zware stem.

'Stadsgevangenis. Met Palmer.' Jezus, wat nu? Oké, je hebt zelf gebeld, dus vraag het hem, suffie.

'Ik... ik wilde graag weten of u daar een... een Mr. Ian Clarke hebt, Ian Powers Clarke, brigadier. Voor parkeerovertredingen.'

'Hoe spelt u dat?' De brigadier klonk niet erg vriendelijk. Parkeerovertredingen waren een ernstige zaak. 'Clarke. Met een "e" aan het eind. Ian. i-a-n c-l-a-r-k-e.' Terwijl ze wachtte, nam ze nog een trek van haar sigaret. Katsuko stak haar hoofd om de hoek van de deur om te vragen of ze iets wilde eten. Ze schudde wild haar hoofd en gebaarde haar de deur te sluiten. Haar zenuwen stonden al uren strak gespannen, vanaf het moment dat inspecteur Houghton was binnengekomen.

Na een eindeloze stilte klonk de stem weer door de telefoon.

'Clarke. Ja. Die hebben we hier.' Bravo. Jessica slaakte een kleine zucht van verlichting. Het was vervelend, maar niet het eind van de wereld. En nu wist ze het tenminste en kon ze hem met een halfuurtje vrij hebben. Ze vroeg zich af hoeveel bekeuringen hij nu weer niet had betaald.

Deze keer zou ze hem echter weleens flink de mantel uitvegen. Hij had haar de stuipen op het lijf gejaagd. En dat was waarschijnlijk precies Houghtons bedoeling geweest. Dat was hem gelukt ook, door niet toe te geven dat het ging om parkeerovertredingen. De schoft.

'We hebben hem een uur geleden binnen gekregen. Ze zitten nu met hem te praten.'

'Over parkeerbonnen?' Wat idioot. Je kon het ook overdrijven. Jessica had er zo langzamerhand schoon genoeg van.

'Nee, mevrouw. Niet over parkeerbonnen. Over drie aanklachten wegens verkrachting en een wegens mishandeling.' Jessie had het gevoel dat plotseling het plafond op haar schedel drukte en de muren de lucht uit haar longen persten.

'Wat?'

'Drie aanklachten wegens verkrachting. En een aanklacht wegens mishandeling.'

'Mijn god. Kan ik hem spreken?' Haar handen beefden zo erg dat ze ze allebei nodig had om de telefoon vast te houden en ze voelde haar ontbijt omhoogkomen.

'Nee. Hij mag alleen spreken met zijn advocaat en u kunt hem morgen bezoeken. Tussen elf en twee. Er is geen borgsom vastgesteld. Donderdag wordt hij voorgeleid.' De brigadier hing op. Zij zat met de hoorn in haar hand en een wezenloze uitdrukking in haar ogen. De tranen begonnen over haar wangen te stromen toen Katsuko de deur opendeed en haar een sandwich toestak. Het duurde even voor het tot haar doordrong wat ze zag.

'Mijn god. Wat is er gebeurd?' Ze bleef abrupt staan en staarde in Jessica's ogen, die totale verbijstering uitstraalden. Jessica raakte nooit haar zelfbeheersing kwijt, huilde nooit, aarzelde nooit... Die kant van haar zagen ze tenminste nooit in de winkel.

'Ik weet niet wat er is gebeurd. Maar er is een ongelofelijke, afschuwelijke, belachelijke fout gemaakt!' Ze schreeuwde het uit. Toen pakte ze de sandwich die Kat haar was komen brengen en gooide hem door de kamer. Drie aanklachten wegens verkrachting en een wegens mishandeling. Wat was er in godsnaam aan de hand?

4

'Jessie? Waar ga je naartoe?'

Op weg naar buiten schoot ze rakelings langs Zina, die net van haar lunch terugkwam.

'Doe maar net of ik nog niet terug ben uit New York. Ik ga naar huis. Maar bel me niet op.' Ze rukte het portier van haar auto open en stapte in.

'Ben je ziek?' Zina riep haar vanaf de bovenste tree na, maar Jessica schudde alleen maar haar hoofd, trok de choke uit, draaide het contactsleuteltje om en reed met brullende motor achteruit.

Zina liep verbijsterd de boetiek in, maar Katsuko kon haar niet meer vertellen dan wat ze had gezien. Jessie was van streek, maar Kat wist niet waarom. Het had iets te maken met het bezoek van die politieman vanochtend. De twee meisjes maakten zich zorgen, maar ze had gezegd dat ze haar thuis niet moesten opbellen en 's middags was het zo druk in de boetiek dat ze geen tijd hadden om er verder over na te denken. Katsuko vermoedde dat het iets met Ian te maken had, maar ze wist niet wat. Zina wist niet wat ze ervan moest denken.

Toen Jessica thuiskwam, greep ze met haar ene hand de telefoon en met de andere haar adresboek. Een halflege kop koffie stond op de keukentafel. Ian was halverwege zijn ontbijt geweest toen ze hem kwamen ophalen en Jessie wist in haar hart dat Houghton degene was geweest die hem had meegenomen. Ze vroeg zich af of de buren het hadden gezien.

Een stapel bladzijden van het nieuwe boek lag naast het koffiekopje. Verder niets. Geen briefje of boodschap voor haar. Hij moest volkomen geschokt zijn geweest. Het was natuurlijk een krankzinnige beschuldiging. Ze hadden de verkeerde man voor zich. Over een paar uur was de nachtmerrie voorbij en zou hij weer thuis zijn. Ze had haar gezond verstand weer bij elkaar. Nu hoefden ze alleen nog maar een advocaat te hebben. Ze stond zichzelf gewoon niet toe om in paniek te raken.

In het adresboek vond ze de naam die ze zocht, en ze had geluk; toen ze belde was hij beschikbaar en niet met lunchpauze, zoals ze had gevreesd. Hij was een man die Ian en zij respecteerden, een advocaat met een goede reputatie die als oudste vennoot verbonden was aan het kantoor waar hij werkte. Philip Wald.

'Maar Jessica, ik doe geen strafzaken.'

'Wat maakt dat nou uit?'

'Een heleboel, vrees ik. Wat jij nodig hebt is een goede strafpleiter.'

'Maar hij heeft het niet gedaan! We hebben alleen maar iemand nodig om de boel recht te zetten en hem uit deze ellende te halen.'

'Heb je hem al gesproken?'

'Nee, ze laten me niet met hem praten. Luister, Philip, alsjeblieft. Ga daar nou naartoe en praat met hen. Praat met Ian. Dit hele gedoe is absurd.' Het bleef even stil aan de andere kant van de lijn.

'Dat kan ik doen. Maar ik kan de zaak niet op me nemen. Dat zou niet eerlijk zijn tegenover jou en ook niet tegenover Ian.'

'Welke zaak? Ze hebben gewoon de verkeerde persoon voor zich, dat is alles.'

'Weet je waar ze de beschuldiging op baseren?'

'Het heeft iets te maken met mijn auto.'

'Hadden ze je kenteken?'

'Ja.'

'Tja, dan kan het zijn dat ze de nummers of de letters hebben verwisseld.' Ze zei niets, maar het was niet zo eenvoudig om de letters van 'Jessie' te verwisselen en dan op de verkeerde naam uit te komen. Dat was het enige dat haar dwarszat. De relatie met haar auto. 'Luister. Ik ga ernaartoe, ik ga met hem praten en ik zal erachter zien te komen wat er aan de hand is. En verder geef ik je een lijst met namen van strafpleiters. Neem contact met hen op en zeg tegen degene die je kiest dat ik hem later zal opbellen en vertellen wat ik weet. En vertel hun dat ik je gezegd heb te bellen.'

Ze zuchtte diep. 'Dank je wel, Philip. Dat helpt.'

Hij gaf haar de namen en beloofde dat hij bij haar langs zou komen zodra hij met Ian gesproken had. Ze ging bij Ians koude koffie zitten om Philips vrienden op te bellen. Allemaal strafpleiters. Het bleek geen opwekkende onderneming.

De eerste was de stad uit. De tweede zat zeker tot en met de volgende week in de rechtszaal en kon er geen nieuwe zaak bij hebben. De derde had het te druk om met haar te praten. De vierde was afwezig. Maar de vijfde nam even de tijd voor haar. Jessie vond dat hij een afschuwelijke stem had.

'Heeft hij al een strafblad?'

'Nee. Natuurlijk niet. Alleen parkeerovertredingen.'

'Drugs? Problemen met drugs?'

'Nee.'

'Drinkt hij?'

'Nee, alleen wijn bij sociale gelegenheden.' Jezus, die man dacht al dat Ian het gedaan had. Dat was wel duidelijk.

'Kende hij die vrouw al voor... eh... kende hij haar al eerder?'

'Ik weet helemaal niets van die vrouw. En ik ga ervan uit dat dit allemaal berust op een vergissing.'

'Waarom denkt u dat?'

Hufter. Jessie had nu al een hekel aan hem.

'Ik ken mijn man.'

'Heeft zij hem als dader aangewezen?'

'Dat weet ik niet. Mr. Wald kan u dat allemaal vertellen als hij Ian gesproken heeft.' In de gevangenis... O Jezus... Ian zat in de gevangenis, hij zat echt in de gevangenis, en deze vervloekte advocaat vroeg haar nota bene of Ian wel of niet de vrouw kende die hem van verkrachting beschuldigde. Wat deed dat ertoe? Ze wilde hem alleen maar thuis hebben, verdomme. Nu. Was er dan niemand die dat begreep? Ze had een beklemd gevoel op haar borst en ze ademde moeizaam terwijl ze haar stem in bedwang probeerde te houden en de paniek die in haar opborrelde probeerde te verbergen.

'Goed, mevrouwtje, ik kan u vertellen dat uw man en u behoorlijk in de problemen zitten. Maar het is een interessant geval.' O, alsjeblieft zeg. 'Ik ben bereid de zaak op me te nemen. Maar er is wel de kwestie van mijn honorarium. Dat moet vooruit worden betaald.'

'Vooruitbetaald?' Ze was geschokt.

'Ja. U zult merken dat de meeste van mijn collega's dit zo doen, zo niet allemaal. Mijn betaling moet echt rond zijn voor ik aan een zaak begin. Zodra ik voor uw man in de rechtszaal verschijn, word ik namelijk zijn officiële vertegenwoordiger. Wettelijk gezien ben ik dan aan de zaak verbonden, of u me betaalt of niet. En als uw man de gevangenis in gaat, heeft u misschien geen zin om mij te betalen. Hebt u bezittingen?'

Ian de gevangenis in? Wat denk je wel, klootzak?

'Ja, we hebben bezittingen.' Ze had haar kiezen zo hard op elkaar geklemd dat ze nauwelijks kon praten.

'Wat voor bezittingen zijn het?'

'Ik kan u verzekeren dat ik uw honorarium kan betalen.'

'Tja, ik wil daar graag zekerheid over hebben. Mijn honorarium bedraagt in dit geval vijftienduizend dollar.'

'Wat? Moet ik dat vooruitbetalen?'

'De helft wil ik hebben voor de voorgeleiding. U zei meen ik dat dat donderdag is. En de andere helft direct daarna.'

'Maar ik kan mijn bezittingen onmogelijk in twee dagen verzilveren.'

'Dan vrees ik dat ik de zaak onmogelijk kan aannemen.'

'Dank u wel.' Ze wilde zeggen dat hij naar de hel kon lopen. Maar op dat moment begon de paniek weer toe te slaan. Wie kon haar in godsnaam helpen?

De zesde naam op het lijstje dat Philip haar had gegeven bleek een mens van vlees en bloed te zijn. Hij heette Martin Schwartz.

'Zo te horen hebt u zich flink in de nesten gewerkt, uw man althans. Denkt u dat hij het heeft gedaan?' Het was een interessante vraag en ze waardeerde het dat hij ruimte liet voor twijfel. Ze aarzelde slechts een ogenblik. De man verdiende een doordacht antwoord.

'Nee, dat denk ik niet. En niet alleen omdat ik zijn vrouw ben. Ik geloof niet dat hij zoiets zou kunnen doen. Hij heeft het niet in zich en hij hoeft het ook niet te doen.'

'Oké, dat aanvaard ik. Maar mensen doen rare dingen, Mrs. Clarke. Wees in uw eigen belang bereid om dat te accepteren. Uw man heeft misschien een kant die u niet kent.'

Het was mogelijk. Alles was mogelijk. Maar ze geloofde het niet. Ze kon het niet geloven.

'Ik zou graag met Philip Wald spreken als hij bij hem is geweest,' vervolgde Schwartz.

'Dat zou ik erg op prijs stellen. De voorgeleiding is gepland voor aanstaande donderdag. We hebben dan een advocaat nodig en Philip vindt niet dat hij de juiste kwalificaties heeft om de zaak op zich te nemen.' De zaak... de zaak... de zaak... ze had nu al een hekel aan het woord.

'Philip is een goeie kerel.'

'Dat weet ik. Mr. Schwartz... ik vind het vervelend om daarover te beginnen, maar...'

'Mijn honorarium?'

'Uw honorarium.' Ze slaakte een diepe zucht en voelde haar maag ineenkrimpen.

'Daar kunnen we over praten. Ik zal proberen redelijk te zijn.'

'Ik zal het u maar eerlijk zeggen: de man die ik vóór u opbelde, wilde voor donderdag vijftienduizend dollar hebben. Dat krijg ik onmogelijk voor elkaar.'

'Hebt u bezittingen?' O god, niet weer.

'Ja, ik heb bezittingen.' Ze kreeg plotseling een onaangename klank in haar stem. 'Ik heb een zaak, een huis en een auto. En mijn man heeft ook een auto. Maar we kunnen in twee dagen tijd niet zomaar het huis of mijn zaak verkopen.'

Hij vond het interessant dat ze sprak over 'mijn zaak' en niet over 'onze zaak'. Hij vroeg zich af wat hij voor werk deed, als hij al iets deed.

'Ik verwacht niet dat u ter plekke uw eigendommen gaat verkopen, Mrs. Clarke.' Hij sprak rustig maar vastberaden. Hij had iets dat haar geruststelde. 'Maar ik denk dat u misschien een onderpand nodig hebt voor de borg - als ze de beschuldigingen tenminste kunnen hardmaken, wat nog valt te bezien. Een borgsom kan behoorlijk hoog oplopen. Maar dat bekijken we nog wel. Wat mijn honorarium betreft, ik denk dat tweeduizend dollar tot aan de rechtszitting redelijk is. En als het voor het gerecht komt, nog eens vijfduizend dollar. Maar dat is pas over een paar maanden en als u een vriendin bent van Philip, maak ik me geen zorgen.' Het kwam haar voor dat mensen die niet met Philip bevriend waren, het behoorlijk moeilijk hadden. Plotseling voelde ze zich dankbaar. 'Wat vindt u daarvan?'

Ze knikte zwijgend, verbijsterd maar opgelucht. Het was beslist beter dan het honorarium dat ze een paar minuten eerder had gehoord. Het zou haar al haar spaargeld kosten, maar die tweeduizend dollar kon ze tenminste opbrengen. Over die andere vijfduizend konden ze zich later nog zorgen maken, als het ooit zover kwam. Als het moest kon ze de Morgan verkopen, ze zou er geen moment over aarzelen. Ians lot stond op het spel en ze had hem veel harder nodig dan de Morgan. En dan had ze ook nog altijd de sieraden van haar moeder. Maar die waren heilig, zelfs voor Ian.

'Dat lukt ons wel.'

'Prima. Wanneer kan ik u spreken?'

'Wanneer u maar wilt.'

'Dan wil ik u graag morgen spreken in mijn kantoor. Ik zal vanmiddag een gesprek hebben met Wald en morgenochtend zal ik een bezoek brengen aan Mr. Clarke. Kunt u om halfelf komen?'

'Ja.'

'Goed. Ik zal de politierapporten opvragen en zien hoe het er daar voor staat. Oké?'

'Geweldig. Ik heb plotseling het gevoel dat er een gewicht van duizend kilo van mijn schouders is genomen. Ik kan u wel vertellen dat ik wanhopig was. Ik heb dit allemaal nog nooit meegemaakt. Politie, borg, aanklachten wegens dit en dat, voorgeleidingen... Ik weet niet eens wat er is gebeurd.'

'Nou, dat gaan we uitzoeken. Doe dus maar rustig aan.'

'Dank u wel, Mr. Schwartz. Heel erg bedankt.'

'Tot morgenochtend.'

Ze hingen op en opeens was Jessica weer in tranen. Hij was aardig tegen haar geweest. Eindelijk had iemand haar in deze zaak fatsoenlijk behandeld. Van politie-inspecteurs die haar niets wilden vertellen tot brigadiers die de aanklachten bekendmaakten en vervolgens de telefoon erop gooiden tot... Martin Schwartz, een mens van vlees en bloed. En volgens Philip Wald was Schwartz een goede advocaat. Het was een ongelofelijke dag geweest. En o god, waar was Ian? De tranen trokken weer een warm, vochtig spoor over haar gezicht. Ze had het gevoel dat ze de hele dag alleen maar had gehuild. En zij moest zich zien te beheersen. Wald zou gauw komen.

Philip Wald kwam om halfzes. Hij had een bezorgde uitdrukking op zijn gezicht en zijn ogen stonden moe.

'Heb je hem gesproken.'' Jessie voelde haar ogen weer branden en moest vechten tegen de tranen.

'Ja.'

'Hoe is het met hem?'

'Goed. Geschokt, maar goed. Hij maakte zich veel zorgen om jou.'

'Heb je tegen hem gezegd dat ik het goed maak?' Haar handen beefden weer hevig en de koffie die ze de hele dag had gedronken had er geen goed aan gedaan. Ze zag er helemaal niet uit als iemand die 'het goed maakte'.

'Ik heb tegen hem gezegd dat je erg van streek bent, wat onder de gegeven omstandigheden volkomen normaal is. Jessica, laten we gaan zitten.' De manier waarop hij dit zei stond haar niet aan, maar misschien was hij alleen maar moe. Het was voor iedereen een lange dag geweest. Een eindeloze dag.

'Ik heb Martin Schwartz gesproken,' zei ze. 'Ik denk dat hij de zaak aanneemt. En hij zei dat hij je vanmiddag zou bellen.'

'Goed. Ik denk dat jullie hem allebei wel zullen mogen. Hij is een uitstekende advocaat en ook een erg aardig mens.'

Jessica liep met Philip naar de woonkamer, waar hij plaatsnam op de lange witte bank tegenover het raam met het uitzicht. Jessica koos een zachte beige suède stoel naast een oud messing tafeltje dat Ian en zij tijdens hun huwelijksreis hadden gevonden in Italië. Ze haalde een keer diep adem, zuchtte en het haar voeten in het kleed zakken. Het was een warme, prettige kamer waar ze altijd troost vond. Een plek waar ze zich thuis voelde en waar ze zich kon ontspannen... behalve nu. Nu had ze een gevoel alsof niets ooit meer goed zou komen, alsof het al jaren geleden was dat ze Ians troostende armen om zich heen had gevoeld en het licht in zijn ogen had gezien.

Bijna instinctief gingen haar ogen naar een klein portret dat ze jaren geleden van hem had gemaakt. Het hing boven de open haard en keek haar glimlachend aan. Het was een kwelling. Waar was hij? Ze werd plotseling pijnlijk herinnerd aan het gevoel dat ze had gehad bij het zien van Jakes schoolfoto's nadat ze het telegram van de marine hadden gekregen en zij zijn spullen had doorgekeken. Die glimlach nadat alles voorbij is.

'Jessica?' Ze keek op met een geschrokken uitdrukking op haar gezicht en Philip keek gekweld. Ze maakte een radeloze, verwarde indruk, alsof ze er met haar hoofd niet bij was. Hij had haar zien staren naar het kleine olieverfschilderij en heel even had ze het diepbedroefde gezicht gehad van een rouwende weduwe... het gezicht van iemand die het gewoonweg niet begrijpt, met ogen die verdrinken in de pijn. Wat een afschuwelijke geschiedenis. Hij keek even naar het uitzicht en toen weer naar haar, in de hoop dat ze zichzelf weer in de hand had. Er was echter niets in de hand te houden. Ze had haar gedrag helemaal onder controle; alleen de uitdrukking in haar ogen vertelde de rest van het verhaal. Hij wist absoluut niet hoeveel ze op dit moment aankon, maar hij moest het haar vertellen. Alles.

'Jessica, jullie zitten in de problemen.' Ze glimlachte vermoeid en veegde een verdwaalde traan van haar wang.

'Dat is wel heel zwak uitgedrukt. Wat heb je nog meer voor nieuws?' Philip negeerde haar zwakke poging om een grapje te maken en ging verder. Hij wilde er niet omheen draaien.

'Ik geloof echt niet dat hij het heeft gedaan. Maar hij geeft toe dat hij gistermiddag met die vrouw naar bed is geweest. Dat wil zeggen, hij... hij heeft gemeenschap met haar gehad.' Hij concentreerde zich op zijn rechterknie en probeerde de weerzinwekkende woorden aaneen te rijgen tot een lang, onbegrijpelijk geheel.

'Ik begrijp het.' Maar ze begreep het niet echt. Wat viel er te begrijpen? Ian had met iemand de liefde bedreven. En degene met wie hij dat had gedaan, beschuldigde hem van verkrachting. Waarom voelde ze niets? Er was een ongelofelijk dof gevoel, dat haar als een enorme cocon omhulde. Ze voelde geen woede, niets, alleen die verdoving. En misschien medelijden met Ian. Maar waarom voelde ze niets? Misschien omdat ze het moest horen van Philip, een betrekkelijke vreemde. Haar sigaret brandde door het filter heen en doofde uit in haar hand, maar zij wachtte nog steeds tot hij verder zou gaan.

'Hij zegt dat hij gisteren bij de lunch te veel had gedronken en dat jij 's avonds thuis zou komen. Hij zei iets van dat je een paar weken weg was geweest en dat hij toch een man is... ik zal je dat verder besparen. Hij zag dat meisje zitten in het restaurant en na een paar glazen zag ze er niet gek uit.'

'Heeft hij haar opgepikt?' Ze had het gevoel dat iemand anders de woorden voor haar uitsprak. Ze kon ze horen, maar ze voelde haar mond niet bewegen. Niets scheen normaal te functioneren. Haar hoofd niet, haar hart niet en ook haar mond niet. Ze begon bijna hysterisch te lachen toen ze bedacht wat er zou gebeuren als ze naar de wc moest. Ze zou vast over de suède stoel heen plassen zonder zelf te weten dat ze dat deed. Ze had het gevoel alsof ze onder de drugs zat.

'Nee, hij heeft haar niet opgepikt. Hij verliet het restaurant om naar huis te gaan en aan zijn boek te gaan werken, maar onderweg kwam hij weer langs Enrico. Ze stond toevallig op de hoek toen hij voor een stoplicht moest wachten. En toen heeft hij haar voor de gein een lift aangeboden. Toen ze instapte bleek ze er niet zo geweldig uit te zien, ze was een stuk ouder dan hij had gedacht. In het politierapport beweert ze dat ze dertig is, maar hij zegt dat ze zeker zeven- of achtendertig is. Ze gaf hem het adres op van een hotel op Market Street, waar ze naar haar zeggen woonde, en Ian zegt dat hij medelijden met haar had toen ze hem binnenvroeg om samen iets te drinken. Dus hij is met haar mee naar boven gegaan en hij heeft iets gedronken - er stond een halve fles bourbon in de kamer. Hij zegt dat de drank hem naar het hoofd is gestegen en hij... ze hebben gemeenschap gehad.' Wald schraapte zijn keel, keek de andere kant op en ging verder. Jessica's gezicht vertoonde geen enkele uitdrukking. Het sigarettenfilter had ze nog steeds in haar hand. 'En hij zegt dat het daarbij is gebleven. Botweg gezegd, hij heeft zijn broek aangetrokken en is naar huis gegaan. Hij heeft gedoucht, is even gaan slapen, heeft een sandwich klaargemaakt en is jou van het vliegveld gaan halen. Dat is het hele verhaal. Ians verhaal.'

Ze kon echter aan zijn stem horen dat er meer aan de hand was.

'Het klinkt mij nogal smakeloos in de oren, Philip. Maar het klinkt niet als verkrachting. Waar baseren ze de beschuldigingen op?'

'Op haar verhaal. En je moet niet vergeten, Jessica, dat verkrachting tegenwoordig erg gevoelig ligt. Jarenlang is het zo geweest dat vrouwen die riepen dat ze verkracht waren, in de rechtszaal door mannen onderuit werden gehaald. Privédetectives onthulden het zogenaamd schrikbarende feit dat de eiseres geen maagd meer was. Op zo'n moment werd de man direct vrijgesproken, de zaak werd van tafel geveegd en de vrouw hield er een slechte naam aan over. Om vele redenen gaat dat nu niet meer zo. Ongeacht wat er werkelijk is gebeurd. De politie en de gerechtshoven zijn voorzichtiger geworden. Ze zijn meer geneigd de vrouw te geloven, het slachtoffer wordt veel eerlijker behandeld. Dat is goed, en het werd tijd dat dat gebeurde... Maar eens in de zoveel tijd krijg je te maken met een vrouw die uit is op wraak. Zij hangt een verhaal vol leugens op en een fatsoenlijke kerel wordt het slachtoffer. Net zoals er vroeger fatsoenlijke vrouwen waren die de dupe werden van hoe het er toen aan toe ging, wordt nu soms het leven van fatsoenlijke kerels naar de kl... bliksem geholpen.'

Jessica kon een glimlach niet onderdrukken. Philip was zo'n door en door keurige man. Ze wist zeker dat hij bij het vrijen zijn Brooks Brothers boxershorts aanhield.

'Eerlijk gezegd denk ik, Jessica, dat Ian in handen is gevallen van een verknipte, ongelukkige vrouw. Ze is met hem naar bed geweest en heeft het daarna verkrachting genoemd. Ian zegt dat ze zich verleidelijk gedroeg en dat ze beweerde in een topless bar te werken, wat niet het geval is. Maar het kan zijn dat ze een heel smerig psychologisch spelletje met hem heeft gespeeld. En wie weet hoe vaak ze dit nou al heeft gedaan, op een subtiele manier, met dreigementen en beschuldigingen. Ze schijnt echter nog nooit eerder naar de politie te zijn gegaan. Ik denk dat het een hele klus wordt om te bewijzen dat ze liegt. En al zeker niet zonder rechtszaak. Verkrachting is moeilijk te bewijzen, maar het is ook moeilijk te bewijzen dat het geen verkrachting was. Als ze volhoudt dat het dat was, moet de officier van justitie vervolging instellen. En kennelijk hecht de inspecteur die met de zaak belast is geloof aan het verhaal van de vrouw. We zitten dus klem. Als zij om wat voor reden dan ook hebben besloten dat ze Ian te grazen willen nemen, moet het voor de jury komen.'

Ze bleven lange tijd zitten zonder iets te zeggen. Toen zuchtte Philip en sprak verder.

'Ik heb de politierapporten gelezen en de vrouw beweert dat hij haar heeft opgepikt en dat ze hem heeft gevraagd haar naar haar werk te brengen. Ze is secretaresse bij een hotel aan Van Ness. In plaats daarvan heeft hij haar naar dat hotel op Market Street gereden, waar ze... waar ze iets hebben gedronken. Wat dat aangaat heeft hij geluk dat ze hem niet van ontvoering beschuldigen. Hoe dan ook, naar haar zeggen heeft hij haar gedwongen tot normale gemeenschap en... onnatuurlijke handelingen. Vandaar de tweede en derde aanklacht wegens verkrachting en de beschuldiging van mishandeling. Hoewel ik denk dat ze de mishandeling zullen laten vervallen - daar zijn geen medische bewijzen van.' Op de een of andere manier liet Philip de details afschuwelijk zakelijk klinken en Jessica voelde zich langzaam misselijk worden. Ze had het gevoel dat ze in stroop rondzwom, alsof alles om haar heen traag, dik en onwerkelijk was. Ze wilde de woorden met een mes van haar huid schrapen. 'Onnatuurlijke handelingen.' Wat voor onnatuurlijke handelingen? 'Philip, wat bedoel je in godsnaam met "onnatuurlijke handelingen"?

Ian is volkomen normaal in bed.' Philip bloosde. Jessie niet. Dit was niet het juiste moment om preuts te doen.

'Orale geslachtsgemeenschap en sodomie. Dat zijn misdrijven, weet je.' Jessie kneep haar lippen op elkaar en keek nijdig. Orale geslachtsgemeenschap kon je toch nauwelijks onnatuurlijk noemen?

'Er waren geen duidelijke bewijzen voor sodomie, maar ik denk niet dat ze die aanklacht laten vervallen. Nogmaals, het is haar woord tegen het zijne en ze luisteren goed. Helaas had Ian al voor ik daar aankwam tegenover de inspecteur toegegeven dat hij geslachtsgemeenschap had gehad met de vrouw. De orale geslachtsgemeenschap en de sodomie heeft hij niet bekend, maar hij had helemaal niet moeten toegeven dat hij geslachtsgemeenschap met haar had gehad. Verdomd jammer dat hij dat wel heeft gedaan.'

'Zal dat de zaak schade doen?'

'Waarschijnlijk niet. We kunnen eisen dat de bandopname niet in de rechtszaak wordt gebruikt omdat hij op het moment van de opname in de war was. Martin regelt dat wel.'

Jessica zat even met haar ogen dicht. Het belang van dit alles drong nauwelijks tot haar door.

'Waarom doet ze ons dit aan, Philip? Wat wil ze van hem?

Geld? Als het haar daarom begonnen is, geef ik het haar wel, wat ze ook vraagt. Ik kan gewoon niet geloven dat dit echt gebeurt.' Ze opende haar ogen en keek hem weer aan terwijl de inmiddels vertrouwde golf van verwarring en onwerkelijkheid over haar heen spoelde.

'Ik weet dat dit erg moeilijk voor je is, Jessica. Maar je hebt nu een uitstekende advocaat. Vertrouw op hem; hij zal prima werk voor je doen. Maar er is één ding dat je onder geen voorwaarde moet doen, en dat is die vrouw geld aanbieden. De politie laat de zaak nu niet meer rusten, zelfs als zij dat wel zou doen. Als je haar probeert om te kopen, bega je er nog een misdrijf bij, en wie weet wat je je verder nog op de hals haalt. Ik meen het serieus - de politie schijnt zich sterk te interesseren voor dit geval. Het komt niet vaak voor dat ze de hand kunnen leggen op een verkrachtingszaak in Pacific Heights en ik krijg het gevoel dat sommige mensen het tijd vinden dat de rijken eens worden aangepakt. Inspecteur Houghton, die met deze zaak belast is, maakte een aantal zeer vervelende opmerkingen over "een bepaald soort mensen die denken dat ze alles kunnen maken ten koste van anderen die over minder geld beschikken". Het is geen prettige conclusie, maar als hij er zo over denkt, moeten we hem met zijden handschoentjes aanpakken. Ik heb de indruk dat hij een hekel heeft aan hoe Ian eruitziet, of aan wat hij van jou heeft gezien. Ik vraag me bijna af of hij denkt dat jullie een stelletje perverse types zijn die alles doen waar ze zin in hebben, alleen maar voor de sensatie. Wie weet wat hij denkt - ik vertel je alleen maar wat voor indruk ik gekregen heb - maar ik wil dat je heel voorzichtig bent, Jessica. Wat je ook doet, probeer die vrouw niet om te kopen. Daar berokken je Ian en jezelf alleen maar schade mee. Als ze geld wil, als ze je opbelt... laat haar maar praten. Later kun je er getuigenis van afleggen. Maar geef haar geen cent!' Nadat hij dit laatste punt extra had benadrukt, streek hij met zijn hand door zijn haar.

'Ik vind het afschuwelijk om je dit allemaal te vertellen, Jessica. Ian was er kapot van. Je moet natuurlijk weten wat er gebeurd is. Maar het is geen fraai verhaal, en ik moet zeggen dat je het opmerkelijk goed opneemt.'

Toen kwamen de tranen echter weer te voorschijn. Ze wilde hem smeken niet aardig tegen haar te zijn en haar geen complimentjes te geven over hoe goed ze het opnam. De vuiligheid die ze te horen kreeg kon ze wel aan, maar ze wist dat als iemand zijn armen om haar heen sloeg, medeleven toonde, vriendelijk was... of als Ian op dit moment binnenkwam... ze zou huilen tot ze er dood bij neerviel.

'Dank je wel, Philip.' Hij vond dat haar stem vreemd koel klonk, alsof ze hem afweerde. 'Het is tenminste duidelijk geen verkrachting en dat moet in de rechtszaal ook tot uiting komen. Als Martin Schwartz op zijn taak berekend is.'

'Ja, maar... Jessie, het wordt afschuwelijk. Daar moet je je op instellen.' Zijn ogen zochten de hare en ze knikte. 'Dat begrijp ik.' Maar ze begreep het niet. Niet echt. Het was nog nauwelijks tot haar doorgedrongen. Hoe kon dat ook? Sinds elf uur vanmorgen was er niets tot haar doorgedrongen. Ze was in een shocktoestand. Ze wist maar twee dingen, en die begreep ze nog niet eens: dat Ian weg was, dat ze hem niet kon zien, voelen, horen en aanraken; en dat hij naar bed was geweest met een andere vrouw. Dat moest ze nu ook onder ogen zien. Publiekelijk. De rest zou later pas tot haar doordringen.

Philip kon verder niet veel meer doen, en hij kende Jessica niet goed genoeg om haar troost te kunnen bieden. Alleen Ian kende Jessica echt goed. En Jessie maakte Philip nerveus. Ze bleef zo rustig. Hij was blij dat ze niet zo heftig reageerde, maar het bezorgde hem een koud gevoel en het verwarde hem. Hij vroeg zich af wat ze werkelijk dacht. Hij dacht aan zijn eigen vrouw en hoe zij op zoiets zou reageren, of zijn zus, of andere vrouwen die hij kende. Jessie was een heel ander type. Te weinig een gevoelsmens naar zijn smaak - maar toch hadden haar ogen iets dat je volledig van de wijs bracht. Ogen als gebroken ramen. Alleen daaraan kon je zien dat er vanbinnen iets niet in orde was.

'Is er een kans dat hij me opbelt? Ik dacht dat je het recht had om vanuit de gevangenis één keer te telefoneren.' Dat had hij de vorige keer gedaan, toen ze hem hadden gearresteerd vanwege zijn parkeerbonnen.

'Ja. Maar ik heb begrepen dat hij je niet wilde bellen, Jessica.'

'Wilde hij dat niet?' Ze scheen zich nog meer in zichzelf terug te trekken.

'Nee. Hij zei dat hij niet wist hoe je je zou voelen. Hij zei iets van: dat dit misschien de druppel zou zijn.'

'Klootzak.' Philip wendde zijn blik af en vertrok enkele ogenblikken later. Het was een buitengewoon onplezierige dag geweest. Hij was blij dat hij geen strafzaken deed. Hij kon er niet tegen. Hij benijdde Martin Schwartz niets met deze zaak, hoeveel geld hij er ook mee verdiende.

Lang nadat Philip was vertrokken, zat Jessie nog steeds in de woonkamer. Ze zat te wachten op het geluid van de telefoon... of van Ians sleutel in de deur. Het kon niet waar zijn dat dit gebeurde. Niet echt. Hij zou thuiskomen. Dat deed hij altijd. Ze probeerde te doen alsof het niet zo stil was in huis. Ze zong liedjes en praatte tegen zichzelf. Hij kon haar niet in de steek laten... nee!... Soms hoorde ze midden in de nacht de stem van haar moeder... en die van Jake... en die van pappa... maar nooit die van Ian... nooit die van Ian... nooit... Hij zou bellen, dat kon niet anders. Hij kon haar niet in de steek laten, zo bang als ze nu was, dat zou hij haar niet aandoen, hij had beloofd dat hij dat nooit zou doen, en Ian verbrak nooit zijn beloftes... maar hij had het wel gedaan. Hij had nu een belofte verbroken. Ze herinnerde het zich terwijl ze tot diep in de nacht op de grond zat in de hal. Daar zou ze eerder zijn sleutel in het slot horen als hij thuiskwam. Hij zou thuiskomen, maar hij had wel een belofte verbroken. Hij was met een andere vrouw naar bed geweest en nu dwong hij haar dat onder ogen te zien. Ze kon het niet meer negeren. Ze haatte haar... haatte haar... haatte... haar, maar niet hem. O god... misschien hield Ian niet meer van haar... misschien was hij verliefd geworden op die andere vrouw... misschien... waarom belde hij verdomme niet op? Waarom was hij niet... waarom had hij... de tranen liepen als warme regendruppels over haar wangen terwijl ze op de gladde houten vloer in de hal op Ian lag te wachten. Ze bleef daar liggen tot het ochtend werd. De telefoon ging niet.

5

Het kantoor van Schwartz, Drewes en Jonas was gevestigd in het gebouw van de Bank of America aan California Street, een uitstekend adres. Jessica nam de lift naar de vierenveertigste verdieping. Ze zag er keurig verzorgd en moe uit. Ze droeg een grote zonnebril en een somber marineblauw pak dat ze doorgaans alleen droeg naar zakelijke bijeenkomsten en begrafenissen. Dit was iets ertussenin. Het was vijf voor halfelf. Ze was vijf minuten te vroeg, maar Martin Schwartz zat al te wachten.

Een secretaresse ging haar voor door een lange, met tapijt beklede gang met een weids uitzicht over de baai. Het advocatenkantoor nam een hoek aan de noordzijde van het gebouw in beslag. Het was duidelijk een grote, welvarende firma.

Het kantoor van Martin Schwartz was in het trotse bezit van twee glazen wanden, maar het interieur was streng en koel. Hij kwam overeind van achter zijn bureau, een man van middelmatige lengte met een volle bos grijs haar.

Hij droeg een bril en had een frons op zijn gezicht.

'Mrs. Clarke?' De secretaresse had haar aangekondigd, maar anders zou hij toch hebben geweten dat zij het was. Ze zag eruit zoals hij had verwacht - rijk en elegant. Maar ze was jonger dan hij had gedacht en rustiger dan hij had durven hopen.

'Ja. Hoe maakt u het?' Ze stak haar hand uit en hij nam haar lange verschijning goed in zich op. Ze was een aantrekkelijke jonge vrouw. In zijn gedachten koppelde hij haar aan de ongeschoren, vermoeide, maar toch knappe jongeman die hij die ochtend in de stadsgevangenis had gezien. Ze zouden samen beslist een mooi stel vormen. In de rechtszaal zouden ze er ook vast goed uitzien. Misschien wel te goed - te mooi, te jong. Deze zaak stond hem niets aan.

'Neemt u plaats.' Ze knikte en gleed in een stoel tegenover zijn bureau. Ze wilde geen koffie.

'Hebt u Ian gesproken?'

'Ja. En inspecteur Houghton. En de hulpofficier van justitie die aan deze zaak is toegewezen. En gisteravond heb ik meer dan een uur gesproken met Philip Wald. Nu wil ik u spreken en dan zullen we eens bekijken wat voor zaak we hier nu eigenlijk bij de hand hebben.' Hij glimlachte moeizaam en verschoof wat papieren op zijn bureau. 'Mrs. Clarke, hebt u ooit drugs gebruikt?'

'Nee. En Ian ook niet. Hooguit een enkele keer een paar jointjes. Maar volgens mij hebben we al meer dan een jaar geen wiet meer gebruikt. We hebben het geen van beiden ooit erg lekker gevonden. En we drinken ook niets bijzonders, alleen maar wijn.'

'Laten we niet te hard van stapel lopen. Ik wil nog even terugkomen op de drugs. Hebben jullie vrienden in de drugsscene?'

'Niet dat ik weet.'

'Is het mogelijk dat zoiets in een onderzoek naar u of Mr. Clarke naar boven komt?'

'Nee, ik weet zeker van niet.'

'Goed.' Hij keek enigszins opgelucht, maar niet veel.

'Waarom vraagt u dat?'

'Och, omdat ik het gevoel heb dat Houghton in die richting aan het zoeken is. Hij maakte een paar onplezierige opmerkingen over uw winkel. Een meisje daar schijnt eruit te zien als een buikdanseres, en hij had het ook over een "exotisch" oosters type. En dan het feit dat uw man schrijver is, u weet wel wat voor beeld mensen daarvan hebben. Houghton is een man met een levendige fantasie; hij heeft een denkwereld die typerend is voor iemand uit de lagere sociale middenklasse, gekoppeld aan een sterke afkeer van alles dat uit uw deel van de stad afkomstig is.'

'Zoiets vermoedde ik al. Hij kwam in de winkel om met mij te praten voor hij Ian arresteerde. En de "buikdanseres" waar hij zijn fantasieën op loslaat is een jonge vrouw die de pech heeft dat ze een kleine kledingmaat draagt, maar een bh met d-cups nodig heeft. Toevallig gaat ze wel twee keer per week naar de kerk.' Jessica zei het met een ernstig gezicht. Maar Martin Schwartz glimlachte.

'Ze klinkt als een schoonheid.' Ze glimlachte even, maar het kostte haar moeite.

'En als inspecteur Houghton aan ons uiterlijk denkt te kunnen zien dat we te veel geld hebben, dan vergist hij zich daar ook in. Wat hij ziet kan verklaard worden uit het feit dat mijn ouders en mijn broer een aantal jaren geleden zijn overleden. Ik heb hun bezittingen geërfd. Mijn broer had geen vrouw en kinderen om iets aan na te laten en ik heb verder geen broers of zussen.'

'Ik begrijp het.' Na een korte stilte keek hij haar weer aan. 'U zult zich wel eenzaam voelen zo zonder familie.' Ze knikte zwijgend en hield haar ogen gericht op het uitzicht.

'Ik heb Ian.'

'Kinderen?' Ze schudde haar hoofd en hij begon het langzaam te begrijpen. De reden waarom ze niet boos was, waarom ze zo wanhopig graag wilde dat haar man naar huis kwam, zonder een woord vuil te maken aan de beschuldigingen. De reden waarom er een bijna beangstigende aandrang had doorgeklonken in haar stem, eerst door de telefoon en nu weer in zijn kantoor. De woorden 'ik heb Ian' verklaarden het allemaal. Hij wist plotseling dat dat in Jessica Clarkes beleving het enige was wat ze had. 'Ik begrijp dat er geen kans bestaat dat ze de beschuldigingen intrekken?'

'Geen enkele kans. Politiek gezien kunnen ze dat niet doen. Het slachtoffer schopt een vreselijke herrie. Ze wil hem kapotmaken. En ik denk dat u ervan moet uitgaan dat ze flink in jullie privé-leven gaan wroeten. Denkt u dat u daartegen kunt?' Ze knikte. Hij vertelde haar niet dat Ian bang was dat ze niet tegen de druk opgewassen zou zijn. 'Is er iets dat ik moet weten? Misstappen van uw kant? Problemen met het huwelijk? Hoe zal ik het zeggen... "exotische" uitspattingen op seksueel gebied, orgieën waar jullie aan hebben deelgenomen, noem maar op?'

Ze schudde opnieuw haar hoofd, met een geïrriteerde uitdrukking op haar gezicht.

'Het spijt me dat ik dit moet vragen, maar het komt tóch uit. Het beste is om nu openhartig te zijn. En natuurlijk willen wij zelf onderzoek doen naar het meisje. Ik heb daar een heel goed mannetje voor. Mrs. Clarke, we gaan ons uiterste best doen voor Ian.'

Hij glimlachte weer naar haar en heel even dacht ze dat het allemaal een droom was. Deze man was niet echt, hij vroeg haar niet of ze ooit aan orgieën had meegedaan, of drugs had gebruikt... Ian zat niet echt in de gevangenis... deze man was een vriend van haar vader en het was allemaal maar spel. Toen voelde ze dat hij haar zat aan te staren. Ze moest weer doen alsof dit echt gebeurde. Erger nog, ze moest terugkeren naar de werkelijkheid, en die was dat Ian in de gevangenis zat.

'Kunnen we Ian voor de rechtszitting uit de gevangenis krijgen?'

'Ik hoop het wel. Maar dat zal waarschijnlijk van u afhangen. Als de aanklachten minder ernstig waren geweest, hadden we hem misschien onder persoonlijke borgtocht vrij gekregen, met andere woorden, dan had er geen borgsom betaald hoeven worden. Maar met dit soort aanklachten ben ik er bijna zeker van dat de rechter een borgsom zal eisen, ook al heeft Ian geen strafblad. Of hij vrijkomt, hangt ervan af of u de borgsom kunt opbrengen. Ze hebben het over een borgsom van vijfentwintigduizend dollar. Dat is behoorlijk wat. U kunt het hele bedrag contant bij de rechtbank in bewaring geven tot de rechtszaak achter de rug is, of u kunt vijfentwintighonderd dollar betalen aan een borgbemiddelaar en hem een onderpand geven om de borgsom te dekken. Hoe dan ook, het is erg veel. Maar we zullen het omlaag zien te krijgen tot een redelijker bedrag.'

Jessica slaakte een diepe zucht en zette in gedachten verzonken haar zonnebril af. Wat hij toen zag, schokte hem. Ze had twee donkerpaarse wallen onder haar ogen, die rood en gezwollen waren en een en al ontzetting uitstraalden. Hij zag een vrouw met de ogen van een kind. Haar kalmte was slechts uiterlijke schijn. Hij was ervan overtuigd geweest dat zij de sterkste was van de twee, maar misschien was dat toch niet zo. Misschien bracht zij alleen maar het geld binnen en was Ian degene die haar hielp het hoofd boven water te houden. Op de een of andere manier gaf het hem een beter gevoel over Ian. Hij was er beter aan toe dan zij, dat stond wel vast.

Schwartz merkte dat Jessica's ogen nog steeds op hem gevestigd waren en richtte zijn aandacht weer op de borgsom. Ze scheen zich er niet van bewust te zijn hoeveel ze hem zojuist had laten zien.

'Denkt u dat u de borgsom kunt opbrengen, Mrs. Clarke?' Ze keek hem vermoeid aan en haalde licht haar schouders op.

'Ik veronderstel dat ik mijn zaak als onderpand kan geven.' Ze wist echter dat ze de borgbemiddelaar niet zijn honorarium zou kunnen betalen als ze Schwartz de cheque van tweeduizend dollar zou geven die ze in haar tas had zitten. En ze had geen keus. Ze moesten allereerst een advocaat hebben, pas daarna konden ze zich zorgen gaan maken om een borgbemiddelaar. Ze moest een lening nemen op de auto. Of op... iets anders. Wat maakte het uit. Het deed er nu niet toe. Niets deed er nog iets toe. Als het moest zou ze zelfs het huis als onderpand geven. Maar als... ze moest het weten. 'En als we de borgsom niet meteen kunnen betalen?'

'Er zijn geen kredietmogelijkheden, Mrs. Clarke. U betaalt het volledige honorarium van een borgbemiddelaar en u zorgt voor een passend onderpand of ze laten Ian gewoon niet uit de gevangenis.'

'Tot wanneer?'

'Tot na de rechtszaak.'

'Mijn god. Dan heb ik weinig keus, nietwaar?'

'In welke zin?'

'We moeten gewoon geven wat er gevraagd wordt.'

Hij knikte. Het speet hem voor haar. Het kwam niet vaak voor dat hij iets voelde voor een cliënt, en als ze had geraasd en gejammerd en gehuild dan had ze hem geïrriteerd. In plaats daarvan voelde hij nu respect voor haar - en medelijden. Ze hadden geen van beiden deze narigheid verdiend. Hij vroeg zich opnieuw af wat het werkelijke verhaal was achter de beschuldigingen. Hij voelde instinctief dat het geen verkrachting was geweest. Maar de vraag was of dat bewezen kon worden.

Hij had nog tien minuten nodig om de procedure van de voorgeleiding uit te leggen: ze hoefden alleen maar even in de rechtszaal te verschijnen voor het vastleggen van de aanklachten, het vaststellen van de borgsom en het bepalen van de datum waarop Ian voor de rechtbank moest verschijnen voor het voorlopig verhoor. Het slachtoffer zou niet bij de voorgeleiding aanwezig zijn. Jessica was opgelucht.

'Is er een nummer waarop ik u vandaag kan bereiken als ik u nodig heb, Mrs. Clarke?' Ze knikte en schreef het nummer op van de boetiek. Het was de eerste keer dat ze eraan dacht daar naartoe te gaan.

'Ik ga daarheen zodra ik bij Ian ben geweest. Ik ga nu naar hem toe. En Mr. Schwartz, noemt u me alstublieft Jessica, of Jessie. Het ziet ernaar uit dat we nog veel met elkaar te maken zullen krijgen.'

'Ja, dat is zo. Ik wil je graag vrijdag in mijn kantoor terugzien. Jullie allebei, als het je lukt Ian op borgtocht vrij te krijgen.' Het woordje 'als' deed haar de rillingen over de rug lopen. 'Nee, we kunnen beter voor maandag afspreken. Als je hem inderdaad vrij krijgt, hebben jullie wel wat rust verdiend. En dan gaan we stevig aan de slag. We hebben weinig tijd.'

'Hoeveel tijd?' Het was alsof ze een dokter vroeg hoe lang ze nog te leven had.

'Daar kunnen we na de voorgeleiding meer over zeggen. Maar de zaak komt waarschijnlijk over een maand of twee voor.'

'Voor de kerst?' Ze deed hem weer denken aan een groot kind toen ze dit vroeg.

'Voor de kerst. Tenzij we om de een of andere reden een verdaging krijgen. Maar je man heeft me vanmorgen verteld dat hij dit graag zo snel mogelijk wil afwikkelen, zodat je het uit je hoofd kunt zetten.'

Uit mijn hoofd zetten? dacht ze. Wie zou dit ooit uit zijn hoofd kunnen zetten?

Hij stond op en stak zijn hand uit, waarbij hij zijn bril even afzette. 'Jessica, probeer je te ontspannen. Laat het zorgen maken maar even aan mij over.'

'Ik doe mijn best.' Ze stond op en schudde hem de hand. Hij was opnieuw overdonderd door haar lengte. 'Dank je wel, Martin, voor alles. Moet ik Ian nog iets doorgeven?'

Ze bleef even in de deuropening staan.

'Zeg maar tegen hem dat ik hem een bofkont vind.' Zijn ogen gaven haar een warm gevoel. Ze glimlachte om het compliment en glipte de deur uit.

Martin Schwartz ging zitten, draaide zijn stoel naar het raam, beet op de poot van zijn bril en schudde zijn hoofd. Dit werd een moeilijke zaak. Hij was ervan overtuigd dat Ian het niet had gedaan, maar ze zouden allebei een groot probleem vormen in de rechtszaal. Jong, gelukkig, mooi en rijk. De jury zou hem kwalijk nemen dat hij een vrouw als Jessica belazerde; de vrouwen in de rechtszaal zouden een hekel hebben aan Jessie; de mannen zouden een hekel hebben aan Ian omdat ze schrijven niet als een vak beschouwden. En ze zagen eruit alsof ze te veel geld hadden, hoe redelijk de verklaring van Jessies erfenis ook mocht zijn. De zaak stond hem niet aan. En het slachtoffer was een vreemd mens, misschien was er zelfs een steekje aan los. Zijn enige hoop was dat ze genoeg belastend materiaal over haar konden vinden om haar kapot te maken. Het was een afschuwelijk spel om te spelen, maar het was Ians enige kans.

6

Jessica stopte beneden in de hal om de boetiek te bellen. Zina's stem klonk bezorgd toen ze haar hoorde.

'Jessie, hoe is het met je?' Ze hadden vanmorgen om half elf ten slotte geprobeerd om haar thuis te bellen, maar toen was ze al weg.

'Goed hoor.' Maar er was iets in de klank van haar stem dat Zina niet aanstond. 'Is bij jullie alles in orde?'

'Ja hoor, wij maken het prima. Kom je hier naartoe?'

'Na de lunch. Tot straks.' Ze hing op voor Zina nog iets kon vragen en ging de Morgan uit de garage halen. Even later was ze op weg naar de stadsgevangenis om Ian te bezoeken.

Ze was tweeduizend dollar armer, maar ze voelde zich nu beter. Ze had de cheque in een blauwe envelop gestopt en achtergelaten bij de secretaresse bij de balie. Het eerste deel van Martin Schwartz' honorarium. Ze had woord gehouden. Nu stond er nog maar honderdeenentachtig dollar op hun gezamenlijke spaarrekening, maar Ian had een advocaat. Voor die ene vrijpartij moesten ze echter wel een flinke prijs betalen!

Ze probeerde zichzelf te dwingen om niet na te denken terwijl ze door de stad reed. Ze was niet zozeer kwaad als wel in de war. Wat was er gebeurd? Wie was die vrouw? Waarom deed ze hun dit aan? Wat had ze tegen Ian? Na haar gesprek met Martin was Jessica er nog meer van overtuigd geraakt dat Ian niets verkeerds had gedaan - behalve dan dat hij de verkeerde vrouw had uitgekozen om een middagje plezier mee te maken. Hij had het niet slechter kunnen treffen!

Ze vond een parkeerplek op Bryant Street en aan de overkant zag ze een lange rij met neonlampen verlichte borgbemiddelingskantoren. Ze vroeg zich af met wie van het stel ze de volgende middag zou moeten marchanderen. Ze zagen er allemaal zo armoedig uit. Ze zou er nog niet eens naar binnen willen als ze het koud had, laat staan om er zaken te doen. Ze liep snel het Paleis van Justitie binnen, waar ze langs een metaaldetector moest en een bewaker haar tas doorzocht. Voor ze verder kon, moest ze eerst een pasje ophalen voor de gevangenis, haar rijbewijs laten zien en zichzelf identificeren als Ians vrouw. Er stond een lange rij mensen te wachten, maar de rij schoof snel door.

Het was een ruig, onverzorgd volkje waar zij opvallend bij afstak. Door haar lengte onderscheidde ze zich van de andere vrouwen en van de meeste mannen, en het marineblauwe pak zag er in deze omgeving absurd uit. Er waren blanke vrouwen, gekleed in imitatieleren broeken en nylon jacks met pantermotief, hun haar hoog opgestoken en met slappe, witte sandalen aan hun voeten. Zwarte mannen gehuld in paarsbruin satijn en zwarte meisjes gekleed in wat eruitzag als goedkope satijnen nachthemden of pyjama's. Het was een interessant gezelschap, maar voor een film, niet voor het werkelijke leven. Ze vroeg zich onwillekeurig af of de vrouw met wie Ian naar bed was geweest er ook zo uitzag. Ze hoopte van niet - niet dat het er nu iets toe deed. Haar knieën knikten nu al en ze wist niet wat ze tegen hem moest zegen. Wat kon ze zeggen?

Haar hand beefde toen ze het liftknopje indrukte voor de zesde verdieping. Ze had een onrustig gevoel in haar maag terwijl ze zich afvroeg hoe de gevangenis eruit zou zien. Ze had hem kort gezien toen ze die keer zijn borg was komen betalen, maar goddank was er nooit genoeg tijd geweest om bij hem op bezoek te gaan. Ze was hier toen gewoon naartoe gekomen om hem op te halen. Deze keer was het allemaal zo anders.

Ze stapte uit op de zesde verdieping. Het enige dat ze wist was dat ze Ian wilde zien. Plotseling wist ze dat ze alle mogelijke angst en woede zou kunnen doorstaan en zich door geen duizend glimmend satijnen pooiers zou laten weerhouden om bij Ian te komen.

De bezoekers stonden in een rij te wachten voor een ijzeren deur; een bewaker liet hen in groepjes van vijf of zes binnen in de achtergelegen kamer. Ze vertrokken door een deur aan de andere kant van de kamer, maar Jessie had het idee dat ze werden verzwolgen en nooit meer terugkwamen.

Even later stond Jessica binnen. De kamer was warm en muf. Er waren geen ramen en er hing tl-verlichting. Er waren hoge glazen ramen in de muur, met aan weerskanten een plankje met een telefoon. Op dat moment drong het pas tot haar door dat ze hem door het glas heen zou zien. Wat kon je door een telefoon zeggen?

Ze vroeg zich net af waar ze heen moest, toen ze een stuk verderop zijn gezicht voor een raam zag verschijnen. Hij keek haar aan en ze voelde de tranen in haar ogen branden. Ze mocht niet huilen... het mocht niet... het mocht niet... het mocht niet! Ze liep langzaam naar de telefoon. Ze voelde een klemmende band om haar hart en haar benen werden slap, maar ze liep. Ze zette de ene voet voor de andere; hij kon niet zien hoe haar handen beefden toen ze aarzelend zwaaide. En toen zat ze plotseling tegenover hem met de telefoon in haar hand. Ze keken elkaar even zwijgend aan. Hij sprak het eerst.

'Gaat het goed met je?'

'Prima. Hoe is het met jou?'

Hij zweeg weer even en knikte toen met een scheef lachje.

'Fantastisch.' Maar het lachje verdween snel. 'O schatje, ik vind het zo vreselijk dat je dit door mij allemaal moet doormaken. Het is krankzinnig, het is... Het enige dat ik je wil vertellen, Jess, is dat ik van je hou. Ik begrijp niet hoe deze puinhoop heeft kunnen ontstaan. Ik wist niet hoe je het zou opnemen.'

'Wat had je gedacht? Dat ik zou weglopen? Heb ik dat ooit gedaan?' Ze keek zo gekwetst dat hij zich wilde afwenden. Het was moeilijk om haar aan te kijken. Heel moeilijk.

'Nee, maar dit is niet zomaar een doorsnee probleempje, het is niet dat je dertig dollar in het rood staat bij de bank. Ik bedoel, dit is... Jezus, wat moet ik zeggen, Jessie?' Ze gaf hem een klein glimlachje ten antwoord.

'Je hebt het al gezegd. En ik hou ook van jou. Dat is het enige dat telt. We lossen dit wel op.'

'Ja... maar... Jess, het lijkt er niet op dat het gemakkelijk wordt. Die vrouw blijft bij haar beschuldigingen en die agent, die Houghton, doet alsof hij een regelrechte serieverkrachter in handen heeft.'

'Sympathieke man, vind je niet?'

'Heeft hij je gesproken?' Ian keek verbaasd.

'Vlak voor hij naar ons huis ging om jou op te zoeken.'

Ian zag bleek.

'Heeft hij je verteld waar het om ging?' Ze schudde haar hoofd en wendde haar blik af. 'O Jess... wat een ongelofelijke nachtmerrie moet je doormaken. Ik kan het gewoon niet geloven.'

'Ik ook niet. Maar we overleven het wel.' Ze gaf hem haar dapperste glimlach. 'Wat vind je van Martin?'

'Schwartz? Ik vind hem aardig. Maar het gaat je zeker wel een lieve duit kosten?' Jessie probeerde neutraal te kijken en begon iets te zeggen, maar hij viel haar in de rede. 'Hoeveel?' Er was even een verbitterde blik in zijn ogen.

'Dat is niet belangrijk.'

'Voor jou misschien niet, Jessie, maar voor mij wel. Hoeveel?'

'Tweeduizend nu en nog eens vijfduizend als er een proces komt.' Ze kon niet aan zijn blik ontsnappen. Ze moest het hem vertellen.

'Dat meen je toch niet?'

Jessie knikte ten antwoord.

'De man die ik vóór hem sprak, wilde voor het eind van de week vijftienduizend dollar contant hebben.'

'Jezus, Jessica... dat is waanzin. Maar ik betaal je terug voor Schwartz.'

'Ach schei toch uit, lieverd.'

'Ik hou van je, Jess.' Ze wisselden een lange, tedere blik en Jessica voelde de hete kolen weer achter haar ogen branden.

'Waarom heb je me gisteravond niet gebeld?' Ze zei niet tegen hem dat ze de hele nacht op de grond had liggen wachten, bang, bijna hysterisch, maar te moe om overeind te komen. Ze had het gevoel gehad dat haar lichaam verlamd was, terwijl de gedachten door haar hoofd raasden.

'Hoe had ik je kunnen opbellen, Jess? Wat had ik kunnen zeggen?' Dat je van me houdt... 'Ik denk dat ik in een shocktoestand was. Ik zat daar maar, totaal verbijsterd. Ik kon het niet begrijpen.'

Waarom heb je dan met haar geneukt, verdomme? Maar de woede die even in haar ogen had opgelicht, verdween onmiddellijk toen ze hem weer aankeek. Hij was net zo ongelukkig als zij. Nog ongelukkiger.

'Waarom denk je dat ze je beschuldigt van... van...'

'Verkrachting?' Hij zei het alsof het een doodvonnis was. 'Ik weet het niet. Misschien is ze ziek of getikt of kwaad op iemand, of misschien wilde ze geld. Hoe moet ik dat weten? Ik ben hoe dan ook gek geweest dat ik het heb gedaan. Jessie, ik...' Hij wendde zijn blik af en keek haar toen weer aan, terwijl de tranen in zijn ogen opwelden. 'Hoe moeten we hiermee leven? Hoe moet jij hiermee leven, Jessie? Zonder me te haten? En... Ik begrijp gewoon niet...'

'Hou op!' Ze siste de woorden in de telefoon. 'Hou hier onmiddellijk mee op! We laten dit over ons heen komen en als alles is opgelost, hoeven we er nooit meer over na te denken.'

'Maar zul je dat niet tóch doen? Ik bedoel eerlijk, Jessie, zul je er niet meer over nadenken? Zul je me niet iedere keer als je me ziet een klein beetje haten om haar, om het geld dat dit je zal gaan kosten en... shit.' Hij streek met zijn hand door zijn haar en greep in zijn zak naar een sigaret. Jessie keek naar hem en opeens viel haar oog op zijn broek. Hij droeg een witte, katoenen broek van een ziekenhuispyjama.

'Mijn god, wat is er met je broek gebeurd? Hebben ze je geen tijd gegeven om je aan te kleden?' Haar ogen werden groot terwijl ze zich voorstelde dat inspecteur Houghton hem in zijn blote kont en met handboeien om het huis had uitgesleept.

'Aardig zijn ze hier, hè? Ze hebben mijn broek naar het laboratorium gebracht om hem te laten onderzoeken op sperma.' Het was allemaal zo afschuwelijk smakeloos, zo akelig, zo... 'Ik heb trouwens een broek nodig om morgen in de rechtszaal te verschijnen.' Toen keek hij even somber voor zich uit en nam een lange haal van zijn sigaret. 'Ik begrijp het gewoon niet. Als ze geld had gewild, had ze me alleen maar hoeven opbellen en chanteren. Ik heb haar verteld dat ik getrouwd was.' Leuk zeg... Ze keek naar Ian, naar zijn gekreukte witte pyjamabroek, naar zijn jongensachtige gezicht met het verwarde blonde haar, naar het gekkenhuis van mensen om haar heen... en plotseling begon ze, zonder dat ze er een reden voor kon bedenken, te lachen.

'Gaat het wel goed met je?' Hij keek plotseling bezorgd. Stel je voor dat ze hysterisch werd. Maar ze zag er niet hysterisch uit, ze zag eruit alsof ze echt pret had.

'Zal ik je eens wat geks vertellen? Met mij gaat het prima. En ik hou van je, en dit is belachelijk, verdomme, dus kom als de donder naar huis. En zal ik je nog eens wat vertellen? Je ziet er schattig uit in een pyjama.' Het was dezelfde lach die hij talloze keren had gehoord als ze hem plaagde wanneer hij om twee uur 's nachts poedelnaakt door het huis liep met potloden achter allebei zijn oren, druk bezig zijn werk te lezen. Het was de lach die hoorde bij elkaar natspatten onder de douche, en bij kietelen als hij in bed stapte. Het was echt Jessie, en plotseling moest hij glimlachen zoals hij nog niet had gedaan sinds deze nachtmerrie was begonnen.

'Je bent volkomen geschift, dame, maar ik ben stapelgek op je. Wil je me alsjeblieft gauw uit dit rothol weghalen, zodat ik naar huis kan komen en je kan...' Hij stokte en verbleekte plotseling.

'Verkrachten? Waarom niet?' En toen grijnsden ze weer naar elkaar, maar rustig dit keer. Met haar was het nu goed. Ian zat hier pal voor haar neus, ze wist dat hij van haar hield, dat ze veilig en beschermd was. Toen Ian zo plotseling weg was en die ongelofelijke stilte volgde, leek het alsof hij dood was. Maar hij was niet dood. Hij leefde. Hij zou altijd blijven leven en hij was helemaal van haar. Plotseling wilde ze dansen. Terwijl ze daar midden tussen de pooiers en de dieven in de gevangenis stond, wilde ze dansen. Ze had Ian terug.

'Mr. Clarke, hoe komt het toch dat ik zoveel van je hou?'

'Omdat je niet goed bij je hoofd bent, maar dat vind ik juist zo leuk aan je. Hé, dametje, kun je even serieus zijn?' Aan zijn gezicht was te zien dat hij het meende, maar Jessies vermoeide, rode ogen lachten nog steeds.

'Wat is er dan?'

'Ik meende wat ik zei over dat terugbetalen. Ik ga dat echt doen.'

'Zit daar maar niet over in.'

'Maar ik doe het wel. Het lijkt me toch beter dat ik weer een baan neem. Het werkt niet op deze manier, Jess, dat weet jij ook wel.'

'Jawel, het werkt wel. Wat bedoel je met "het werkt niet"?' Ze keek weer angstig.

'Ik bedoel dat ik het niet prettig vind om door jou onderhouden te worden, ook al komt dat dan zogenaamd ten goede aan mijn schrijfcarrière. Het is slecht voor mijn ego en nog slechter voor ons huwelijk.'

'Gelul.'

'Helemaal geen gelul. Ik meen het. Maar dit is niet de juiste plaats en het juiste moment om dat te bespreken. Ik wil alleen dat je weet dat je al het geld dat je hierin steekt, terugkrijgt. Is dat duidelijk?' Ze ontweek zijn blik en Ians stem klonk harder in haar oor. 'Ik meen het, Jessie. Hou me niet voor de gek. Ik wil niet dat je dit betaalt.'

'Oké.' Ze keek hem scherp aan en op dat moment klopte een bewaker haar op de schouder. Het bezoek was afgelopen. En ze hadden nog zoveel te zeggen.

'Maak je niet te druk, schat. Ik zie je morgen in de rechtszaal.' Hij had de verslagen uitdrukking op haar gezicht gezien.

'Kun je me vanavond bellen?'

Hij schudde zijn hoofd. 'Nee, daar geven ze me nu geen toestemming voor.'

'O.' Maar ik moet je horen... Ik heb je nodig, Ian... Ik...

'Zorg dat je goed slaapt voor je morgen naar de rechtszaal komt. Afgesproken?' Ze knikte. Ze zag eruit als een kind en hij glimlachte naar haar. 'Ik hou zoveel van je, Jess. Pas alsjeblieft goed op jezelf. Wil je dat voor me doen?'

Ze knikte weer. 'En jij ook? Ian... Ik... Ik zou doodgaan zonder jou.'

'Zo moet je niet denken. Ga nu maar, ik zie je morgen weer. En Jess... dank je wel. Voor alles.'

'Ik hou van je.'

'Ik ook van jou.'

Bij de laatste woorden werd de telefoonverbinding plotseling verbroken. Ze zwaaide naar hem terwijl ze de horde bezoekers volgde naar de lift. Ze was nu weer alleen met hen. Ian was weg. Maar deze keer was het anders. Ze was helemaal vol van hoe hij er had uitgezien en hoe hij had geklonken, van de kleur van zijn haar en zelfs de geur van zijn huid. Hij leefde weer. Hij was nog steeds bij haar.

7

Zina en Katsuko waren allebei met klanten bezig toen Jessica binnenkwam. Ze had even de tijd om tot rust te komen voor ze zich bij hen voegde. Het was krankzinnig. Raad eens waar ik geweest ben? In de gevangenis, om Ian te bezoeken. Hup, van de stadsgevangenis naar Lady J. Waanzin.

De meisjes hielpen een paar vrouwen die een jurk zochten voor Palm Springs. Ze waren te dik, te opzichtig gekleed, arrogant en niet al te vriendelijk. En Jessica merkte dat ze het nauwelijks kon opbrengen om te werken. Ze moest steeds denken aan Ian, aan de gevangenis, aan Martin Schwartz, aan inspecteur Houghton. De ogen van de inspecteur schenen haar overal te achtervolgen.

'En wat doet uw man voor werk?' vroeg een van de vrouwen aan haar, terwijl ze een van de rekken met nieuwe fluwelen rokken bekeek. De rokken waren warm bordeauxrood met een zwartsatijnen bies. Imitaties van St. Laurent.

'Mijn man? Die verkracht... Ik bedoel, die schrijft!' De vrouwen vonden het dolkomisch en zelfs Zina en Kat moesten lachen. Jessica lachte door haar tranen heen.

'Mijn man was ook zo... voor hij aan golf deed.' De tweede vrouw genoot van het incident en kocht twee rokken en een blouse, terwijl de eerste vrouw haar aandacht richtte op de broeken.

Het was een lange dag, maar ze hoefde tenminste niet met Zina en Kat te praten. Het was al bijna vijf uur toen ze eindelijk tijd hadden voor een kop warme koffie.

'Jess, is alles nu in orde?'

'Veel beter. We hadden een paar probleempjes, maar morgen is alles weer oké.' Dan zou hij tenminste weer thuis zijn en konden ze het samen oplossen. Goed dat hij thuiskwam!

'We maakten ons vreselijke zorgen om je. Ik ben blij dat alles in orde is.' Zina scheen tevredengesteld, maar Katsuko keek Jessie onderzoekend aan. Er zat iets niet goed. 'Je ziet er beroerd uit, Jessica Clarke.'

'Dank je wel voor het compliment. Dat komt gewoon door dit strakke pak.' Ze keek om zich heen of ze iets uit de herfstcollectie kon aantrekken om een beetje op te fleuren. Maar het was laat en ze was moe en ze had niet de energie om iets aan of uit te trekken. Het duurde nog maar een minuut of tien voor Zina de winkel ging afsluiten.

Jessica stond op, rekte zich uit en voelde een stekende pijn in haar rug en haar nek die ze had opgelopen tijdens haar krankzinnige nacht op de grond. Om maar niet te spreken van de spanningen die ze de hele dag had doorstaan. Ze kromde net voorzichtig haar rug om de pijnlijke plekken te verdrijven toen een vrouw de boetiek binnenkwam. Jessie, Kat en Zina keken elkaar snel aan om te bepalen wie er zou opstaan om te gaan helpen, maar het was Jessie die de vrouw met een glimlach begroette. De vrouw zag er aardig uit en het deed Jessie goed om klanten te helpen. Het gaf haar afleiding.

'Kan ik u helpen?'

'Vindt u het goed als ik even rondkijk? Een vriendin van mij vertelde me over deze boetiek en u hebt een paar prachtige dingen in de etalage staan.'

'Dank u wel. Zegt u het maar als u hulp nodig hebt.'

Jessica en de vrouw glimlachten elkaar ontspannen toe en de klant begon de sportkleding te bekijken. Het was een elegante vrouw van tussen de vijfendertig en de veertig. Haar leeftijd was moeilijk te schatten. Ze droeg een goed passend, eenvoudig zwart broekpak, een crèmekleurige linnen blouse, een felgekleurd sjaaltje om haar hals en een royale hoeveelheid kostbare gouden sieraden - een fraaie armband, een leuke ketting, een aantal massief uitziende ringen - en een paar opvallende met onyx en diamanten versierde oorringen, die Jessie al had opgemerkt toen ze de winkel binnenkwam. De vrouw was onmiskenbaar rijk. Maar haar gezicht straalde warmte uit en nog iets -alsof ze genoot van de mooie dingen die ze droeg, maar begreep dat er andere dingen in haar leven waren die belangrijker waren.

Jessie keek naar haar terwijl ze van het ene rek naar het andere liep. Ze zag er gelukkig en tevreden uit. En ze had een soort gratie waardoor je gemakkelijk naar haar bleef kijken. Haar gezicht oogde jong, haar haar was asblond met hier en daar een plukje grijs ertussen. Op een vreemde manier deed ze Jessie denken aan een Siamese kat, vooral de porseleinblauwe ogen. Iets aan haar maakte dat je meer van haar wilde weten.

'Had u iets speciaals in gedachten? We hebben achter nog wat nieuwe dingen liggen.' De vrouw keek Jessie glimlachend aan en haalde haar schouders op.

'Ik zou dit natuurlijk absoluut niet moeten doen, maar ik zag die suède jas daar hangen. Hebt u die nog in maat zesendertig?' Ze keek schuldig, als een klein kind dat stiekem kauwgom koopt. Tegelijkertijd zag ze er echter uit alsof ze het enorm naar haar zin had. En alsof ze zich een heleboel kauwgom (en nog heel veel andere dingen) kon veroorloven.

'Ik zal even kijken.' Jessica verdween in de voorraadkamer, zich afvragend of ze de jas nog in een kleinere maat hadden.

Hij was er niet meer. Maar ze hadden wel een soortgelijke jas die veertig dollar duurder was. Jessica haalde het prijskaartje eraf en nam de jas mee naar de vrouw. Hij had een warme kaneelkleur en sloot soepel om het lichaam. Hij was eigenlijk mooier dan de eerste en de vrouw merkte dat onmiddellijk op.

'Verdorie. Ik had gehoopt dat ik hem lelijk zou vinden.'

'Zo'n jas kun je haast niet lelijk vinden. En hij staat u goed.'

Ze keken toe hoe de vrouw de bruine suède mantel sierlijk om zich heen het zwieren. Hij stond haar prachtig en zij wist dat zelf ook. Het was een genot om kleren aan te zien bij iemand als zij. Maar ja, zij zou er in een dierenvel nog mooi hebben uitgezien.

'Hoeveel kost hij?'

'Driehonderdtien dollar.' Zina en Kat keken elkaar geamuseerd aan, maar ze waren wel zo wijs niet hardop te vragen of die prijs wel klopte. Jessie deed soms gekke dingen, maar ze volgde daarbij altijd haar eigen methode en meestal bleek ze gelijk te hebben. Misschien was dit een bijzonder iemand die Jessie de winkel in hoopte te lokken. Ze zag er beslist uit als iemand die je graag als klant zou willen hebben. En de vrouw viel zo te zien niet achterover van de prijs van de jas.

'Hebt u er een bijpassende broek bij?'

'Die hebben we wel gehad, maar die is uitverkocht.

'Dat is jammer.' Ze zocht echter terloops drie truien, een blouse en een suède rok bij elkaar, die allemaal mooi bij de jas pasten. Toen besloot ze dat ze voor één dag genoeg schade had aangericht. De winkel had goede zaken gedaan, zonder dat dit overigens veel moeite had gekost. Ze haalde haar chequeboek te voorschijn, dat in een smaragdgroen suède etui zat opgeborgen, en keek Jessie met een glimlach aan. 'Als u me hier binnen een week terugziet, moet u me de deur uit gooien.'

'Moet dat?' Jessie keek gemaakt spijtig.

'Dat is een bevel, geen verzoek!'

'Wat jammer.' Ze lachten allebei en de vrouw vulde de cheque in. Het bedrag kwam ruim boven de vijfhonderd dollar. Maar ze leek zich daar nauwelijks om te bekommeren. Ze heette Astrid Bonner en ze woonde op Vallejo, een paar straten van Jessies huis.

'We zijn bijna buren, Mrs. Bonner.' Jessie zei waar ze woonde, en Astrid Bonner keek glimlachend op.

'Ik ken dat huis! Het is zeker dat kleine blauw met witte huisje met al die prachtige bloemen in de voortuin!'

'Je kunt al van een kilometer afstand zien waar wij wonen!

'U hoeft u echt niet te verontschuldigen. U doet wonderen voor de buurt. En hebt u dan zo'n kleine rode sportwagen?' Jessie wees naar buiten.

'Die is van mij.' Ze lachten samen en Zina sloot rustig de deuren af. Het was kwart voor zes. 'Wilt u misschien iets drinken?' Ze hadden altijd een fles Johnnie Walker achter staan. Sommige klanten bleven lang napraten. Ook dat gaf weer zo'n leuk persoonlijk tintje.

'Ik zou het heel leuk vinden, maar ik doe het niet. Jullie willen waarschijnlijk naar huis.' Jessie glimlachte en Katsuko deed Mrs. Bonners aankopen in twee grote glanzende bruine dozen vol geel en oranje vloeipapier en bond ze dicht met Schots geruite linten.

'Is de winkel van u?

Jessie knikte.

'U hebt prachtige spulletjes. Ik had die jas absoluut niet nodig, maar ja... geen wilskracht. Dat is mijn grootste probleem.'

'Soms is het goed voor de ziel om eens lekker uit de band te springen.'

Astrid Bonner knikte rustig bij deze opmerking en de beide vrouwen keken elkaar even aandachtig aan. Jessie voelde zich bijzonder bij haar op haar gemak. Ze vond het jammer dat Astrid Bonner niet bleef om iets te drinken. Jessie had geen haast om thuis te komen en ze had graag een praatje met haar gemaakt. Ze vroeg zich af welk huis in het volgende blok van haar was. Toen kreeg ze een idee.

'Kan ik u misschien een lift naar huis geven? Ik ga nu weg.' Dat bespaarde haar meteen de vragen die Zina en Kat misschien hadden opgespaard om na werktijd op haar af te vuren. Ze was er nog niet aan toe om die te beantwoorden. Astrid Bonner zou haar een veilige aftocht garanderen. Ze had hun nog steeds niet verteld dat ze de volgende ochtend niet in de winkel zou zijn. Ze moest dan naar de voorgeleiding.

'Een lift zou fantastisch zijn. Dank u wel. Meestal ga ik lopen als ik zo dicht bij huis ben, maar met deze twee dozen... heerlijk.' Als ze glimlachte, zag ze er nog jonger uit. Jessie vroeg zich af hoe oud ze precies zou zijn.

Jessie pakte haar jas, greep haar tas en zwaaide naar de andere twee. 'Prettige avond, meisjes. Ik zie jullie morgen wel weer. 's Morgens ben ik er niet.' De vier vrouwen glimlachten naar elkaar, Jessie deed de deur voor Astrid van het slot, Zina sloot hem achter hen en ze waren vertrokken. Geen vragen, geen antwoorden, geen leugens. Jessie was enorm opgelucht. Ze had niet beseft hoe ze de hele middag tegen dit moment had opgezien.

Ze deed de auto open, Astrid ging zitten met de dozen op haar schoot en ze reden naar huis.

'U hebt het vast druk met de winkel.'

'Dat is zo, maar ik vind het heerlijk. Ik ben trouwens Jessica Clarke. Ik bedenk opeens dat ik me nog niet heb voorgesteld. Sorry.' Ze glimlachten weer naar elkaar en de avondbries streek door Astrid Bonners pas gekapte haar.

'Wilt u dat ik de kap omhoogdoe?'

'Natuurlijk niet.' Ze lachte plotseling en keek Jessie aan. 'Alsjeblieft zeg, ik ben nog niet zó oud en duf, hoor. Ik moet trouwens zeggen dat ik je met die winkel benijd. Ik heb vroeger gewerkt bij een tijdschrift in New York. Dat was tien jaar geleden, en ik mis nog steeds de mode, in welke vorm dan ook.'

'Wij zijn ook vanuit New York hier naartoe gekomen. Zes jaar geleden. Hoe ben jij hier gekomen?'

'Door mijn man. Of eigenlijk was het voor zaken. Toen heb ik mijn man ontmoet en ik ben nooit meer teruggegaan.' Ze keek vergenoegd bij de herinnering.

'Nooit meer? Verwachten ze je nog steeds terug?' De twee vrouwen lachten in de zachte schemering.

'Nee, ik ben drie weken terug geweest. Ik heb mijn baan opgezegd, en dat was dat. Ik was een echte carrièrevrouw die nooit zou gaan trouwen enzovoort... en toen ontmoette ik Tom. En bingo, dat was het einde van mijn carrière.'

'Heb je er ooit spijt van gehad?' Het was een verschrikkelijk persoonlijke vraag, maar ze was iemand bij wie mensen zich snel op hun gemak voelden. En Jessie voelde zich op haar gemak.

'Nee. Nooit. Tom veranderde alles.' Jessica had bijna gezegd 'wat afschuwelijk', maar toen vroeg ze zich af waarom. Tenslotte had Ian voor haar ook dingen veranderd, maar niet op deze manier; hij had haar niet haar carrière gekost, en hij had haar niet gedwongen om uit New York weg te gaan. Ze wilde indertijd wel naar San Francisco verhuizen, maar ze kon zich niet voorstellen dat ze Lady J. zou opgeven.

'Nee, ik heb er nooit een moment spijt van gehad. Tom was een opmerkelijke man. Hij is vorig jaar overleden.'

'O, dat spijt me. Heb je kinderen?'

Astrid lachte en schudde haar hoofd. 'Nee, Tom was achtenvijftig toen ik met hem trouwde. We hebben tien fantastische jaren gehad... met z'n tweeën. Het was net één lange huwelijksreis.' Jessie moest denken aan haar leven met Ian en glimlachte.

'Wij denken er ongeveer net zo over. Kinderen kunnen zoveel dingen in de weg staan.'

'Niet als dat is wat je wilt. Maar wij vonden onszelf te oud. Ik was tweeëndertig toen ik met hem trouwde en ik was gewoon niet zo'n moederlijk type. We hebben er nooit spijt van gehad. Behalve dat het leven nu wel vreselijk stil is.'

Dus Astrid was tweeënveertig. Jessie was verbaasd.

'Waarom ga je niet werken?' vroeg ze.

'Wat zou ik voor werk kunnen doen? Ik heb gewerkt voor Vogue, maar zoiets heb je hier niet. En zelfs Vogue zou me niet meer willen hebben, na tien jaar. Je gaat een beetje vastroesten, en ik ben verschrikkelijk vastgeroest. Bovendien ben ik niet van plan ooit nog naar New York terug te gaan.'

'Zoek dan iets op het gebied van mode.'

'Wat bijvoorbeeld?'

'Een boetiek.'

'En dan zijn we weer terug bij ons beginpunt, schat. Ik ben groen van jaloezie op jou met je boetiek.'

'Benijd me maar niet te veel. De boetiek brengt ook problemen met zich mee.'

'En zijn leuke dingen, wed ik. Ga je vaak naar New York?'

'Ik ben net twee dagen terug.' En gisteren is mijn man gearresteerd vanwege verkrachting. Het lag op het puntje van haar tong om het te zeggen, maar Astrid zou ontzet zijn. Iedereen zou dat zijn. Ze zuchtte diep, een ogenblik vergetend dat ze niet alleen was.

'Was de reis zo erg?' vroeg Astrid met een glimlach.

'Welke reis?'

'De reis naar New York. Je zei dat je net twee dagen terug was uit New York en daarna zuchtte je alsof je beste vriend was overleden.'

'Sorry. Het is een lange dag geweest.' Ze probeerde te lachen, maar plotseling voelde alles weer loodzwaar; de nachtmerrie had haar weer in zijn greep. Het was even stil en toen keek Astrid haar over de bruine dozen op haar schoot heen aan.

'Is er iets mis?' Het was een diepe, onderzoekende blik, die ze moeilijk met een leugen kon beantwoorden.

'Ach, het regelt zich wel.'

'Kan ik ergens mee helpen?' Wat een aardige vrouw, ze waren volslagen vreemden van elkaar, maar toch vroeg ze Jessie naar haar problemen. Jessie glimlachte en remde af bij de hoek.

'Nee, het gaat wel. En je hebt al geholpen. Jij hebt mijn dag op een zonnige manier afgesloten. Welk huis is het?' Astrid glimlachte en wees. 'Dat daar. En je bent een schat dat je me hebt thuisgebracht.'

Het was een donker bakstenen herenhuis met zwarte luiken en witte sierlijsten en keurig geknipte heggen eromheen. Jessica had bijna gefloten. Ian en zij hadden het huis vaak zien staan en zich afgevraagd wie er woonde. Ze hadden vermoed dat de eigenaars veel reisden, omdat het huis er dikwijls afgesloten uitzag.

'Mrs. Bonner, ik wil u het compliment over ons huis graag teruggeven. We hebben u jarenlang om dit huis benijd.'

'Ik voel me gevleid. En noem me Astrid. Maar jouw huis ziet er zoveel vrolijker uit, Jessica. Dit huis is zo verschrikkelijk... nou ja...' Ze giechelde. 'Volwassen is denk ik het beste woord. Tom had het al toen we trouwden en hij had een aantal prachtige dingen. Je moet eens koffie bij me komen drinken. Of een borrel.'

'Dat zou ik heel leuk vinden.'

'Wat zou je ervan vinden om het meteen te doen?'

'Ik... Ik zou het graag willen, maar om je de waarheid te zeggen ben ik doodmoe. Het zijn een paar vreselijk hectische dagen geweest sinds ik terug ben, en in New York heb ik me ook al drie weken de benen uit het lijf gerend. Is een ander keertje ook goed?'

'Met alle plezier. Nogmaals bedankt voor de lift.' Ze stapte uit de auto en zwaaide terwijl ze de traptreden naar haar huis op liep. Jessie zwaaide terug. Wat een huis, zeg! En ze was blij dat ze Astrid Bonner nu kende. Een heerlijke vrouw.

Jessica reed haar eigen oprit op, denkend aan Astrid en wat ze had gezegd. Zo te horen had ze veel voor haar man opgegeven. En ze maakte de indruk dat ze zich daar prettig bij voelde.

Jessie liep het donkere huis binnen, schopte haar schoenen uit en ging op de bank zitten zonder de lichten aan te doen. Ze blikte terug op de dag. Het was ongelofelijk geweest. De bijeenkomst met Martin Schwartz, haar spaargeld dat ze bij hem had ingeleverd, haar bezoek aan Ian in de gevangenis, de beschaafde gedachtewisselingen met Astrid Bonner... wanneer zou het leven weer reëel worden?

Ze dacht erover om zichzelf iets te drinken in te schenken, maar ze kon de energie niet opbrengen om in beweging te komen. Haar gedachten raasden door haar hoofd, maar haar lichaam was versteend. De machine wilde niet meer werken. Maar haar hersenen... haar hersenen... ze moest steeds denken aan het bezoek aan Ian. Zij was nu weer thuis. Alleen, waar hij 's avonds altijd op haar had gewacht. Het huis was zo ondraaglijk stil... net zo stil als Jakes appartement was geweest... toen ze er na zijn dood naartoe was gegaan... waarom moest ze nu steeds aan Jake denken? Waarom vergeleek ze hem steeds met Ian? Ian was niet dood. En hij zou morgen thuis zijn... of niet? Jawel. Maar als... ze kon gewoon niet ophouden. De deurbel ging, maar ze hoorde het niet, tot het aanhoudende gezoem haar eindelijk uit de mallemolen van gedachten wegrukte. Het kostte haar haar laatste restje energie om op te staan en naar de deur te gaan.

Ze stond op kousenvoeten in de donkere hal en praatte door de deur. Ze was zelfs te moe om te raden wie het was.

'Wie is daar?' Haar stem drong nauwelijks door tot de andere kant van de deur. Maar hij hoorde haar. Hij keek over zijn schouder naar zijn metgezel en knikte. De tweede man liep langzaam terug naar de groene auto.

'Politie.'

Jessies hart begon bij het horen van dat woord als een razende te kloppen en ze leunde bevend tegen de muur. Wat nu weer?

'Ja?'

'Ik ben inspecteur Houghton. Ik wil Mrs. Clarke spreken.' Maar hij wist al dat zij het was. Aan de andere kant van de deur stond Jessica in de verleiding om hem te zeggen dat Mrs. Clarke niet thuis was. Maar haar auto stond duidelijk zichtbaar voor de deur en hij had gewoon op haar zitten wachten. Ze kon hun niet meer ontlopen. Ze hadden haar leven en dat van Ian in hun greep.

Jessica deed langzaam de deur van het slot en stond zwijgend in de donkere hal. Zelfs zonder schoenen aan stak ze nog een paar centimeter boven de inspecteur uit. Hun ogen hielden elkaar enkele seconden vast. Alle haat die ze niet kon voelen voor Ians verraad, voelde ze voor inspecteur Houghton. Het was niet moeilijk om hem te haten.

'Goedenavond. Mag ik binnenkomen?' Jessie stapte opzij, deed het licht aan en liep toen voor hem uit naar de woonkamer. Ze bleef midden in de kamer tegenover hem staan en nodigde hem niet uit om te gaan zitten.

'Wel, inspecteur? Wat is er nu weer?' Haar toon verborg niets.

'Ik wilde even een praatje met u maken.'

'O? Is dat gebruikelijk?' Ze was bang, maar ze was nog banger om dat te laten merken. Stel dat hij haar wilde verkrachten? Een echte verkrachting dit keer. Stel dat... o god... waar was Ian?

'Dat is heel gebruikelijk, Mrs. Clarke.'

Ze schenen met hun ogen als geboren vijanden rondjes om elkaar heen te draaien. Een slang en zijn prooi. Haar rol stond haar niet aan. Ze was bang voor hem, maar ze wilde het niet laten blijken. Hij vond haar mooi, maar dat liet hij ook niet blijken. Hij haatte Ian om een aantal redenen. Dat was wel merkbaar.

'Vindt u het erg als ik ga zitten?' Ja. Heel erg.

'Nee hoor.' Ze maakte een vaag gebaar naar de bank en ging zelf in haar gebruikelijke stoel zitten.

'Mooi huis hebt u, Mrs. Clarke. Woont u hier al lang?' Hij keek om zich heen en scheen alle details in zich op te nemen. Intussen bedacht zij hoe het zou zijn om hem te zeggen dat hij naar de bliksem kon lopen en hem zijn ogen uit te krabben. Ze wist echter dat dat onmogelijk was. Je kon een hekel hebben aan politieagenten, maar je liet dat niet blijken. Zij was onschuldig, Ian was onschuldig, maar ze was doodsbang.

'Inspecteur, is dit een officieel verhoor of komt u voor de gezelligheid? Onze advocaat heeft me vandaag verteld dat ik met niemand hoef te praten waar hij niet bij is.' Ze keek naar de dikke bruine broek met de kastanjebruine sokken en ze vroeg zich af of hij zou proberen haar te verkrachten. Hij had een glimmende mosterdkleurige das om. Ze kreeg een misselijk gevoel en vroeg zich plotseling in paniek af of ze die ochtend de pil wel had ingenomen. Toen keek ze hem aan en ze wist dat ze hem zou vermoorden als hij het zou proberen. Ze zou wel moeten. 'Nee, u hoeft met niemand te praten zonder dat uw advocaat erbij is, Mrs. Clarke, maar ik heb een paar vragen en ik dacht dat het voor u prettiger zou zijn om ze hier te beantwoorden.' Wat een gunst.

'Ik denk dat ik ze liever in de rechtszaal beantwoord.' Ze wisten echter allebei dat ze in de rechtszaal helemaal geen vragen hoefde te beantwoorden. Ze was de vrouw van de beklaagde. Wettelijk hoefde ze niet te getuigen.

'Zoals u wilt.' Hij stond op om te vertrekken en bleef toen staan bij de bar. 'Drinkt u ook?' De vraag maakte haar woest.

'Nee, en mijn man ook niet.'

'Ja, dat dacht ik al. Hij beweert dat hij dronken was toen hij het slachtoffer meenam naar het hotel. Ik dacht al dat hij loog. Hij ziet er niet uit als een drinker.' Jessies hart zonk haar in de schoenen en haar ogen vulden zich met haat. Die hufter wilde haar erin luizen.

'Inspecteur, ik wil dat u weggaat. Nu.'

Houghton draaide zich naar haar toe en keek haar gemaakt vriendelijk in de ogen. In zijn eigen ogen stond echter net zoveel woede te lezen als in die van Jessie. Zijn stem was nauwelijks hoorbaar, terwijl hij vlak voor haar stond.

'Wat moet je met zo'n zwakkeling als hij?'

'Mijn huis uit!' Haar stem was net zo zacht als de zijne en haar hele lichaam beefde.

'Wat ga je doen als hij de gevangenis in moet? Een nieuwe gigolo zoeken, net als hij? Maak je geen zorgen, meid, daar gaan er honderd van in een dozijn.'

'Eruit!' De woorden kwamen aan als een vuistslag. Hij draaide zich abrupt om en liep naar de deur. Toen bleef hij even staan en keek naar haar om.

'Tot ziens.'

De deur ging achter hem dicht en voor het eerst in haar leven wilde Jessica iemand vermoorden.

Om tien uur 's avonds kwam hij terug met twee agenten in burger en een huiszoekingsbevel om wapens en drugs te zoeken.

Deze keer had Houghton zijn gezicht helemaal in de plooi. Hij stelde zich zakelijk op en keek haar gedurende het uur dat ze daar waren geen enkele keer in de ogen. Ze doorzochten kasten en laden, keken tussen haar ondergoed, smeten haar handtassen op het bed, lieten de badkorrels uit de houder lopen en verspreidden Ians kleren en papieren door de hele huiskamer.

Ze vonden niets, en Jessie zei er niets over tegen Ian. Ook later niet. Het duurde vier uur om alles weer op zijn plaats te zetten en nog eens twee uur voor ze kon ophouden met huilen. Haar angst was gegrond geweest. Ze hadden haar verkracht. Niet op de manier die ze had gevreesd, maar anders. Foto's van haar moeder lagen her en der verspreid over haar bureau, haar anticonceptiepillen waren gedeeltelijk in de keuken achtergelaten, de rest was meegenomen om in het laboratorium te onderzoeken. Haar hele huis, haar hele leven was overhoopgehaald. Het was nu ook haar oorlog geworden. En ze was klaar om te vechten. Die avond had alles veranderd. Nu waren ze ook haar vijand, niet alleen die van Ian. En voor het eerst in zeven jaar was Ian er niet om haar te verdedigen. En dat niet alleen, hij was degene die had gezorgd dat ze met deze vijand te maken kreeg. Hij had haar net zo in de nesten gewerkt als zichzelf. En zij was hulpeloos. Het was Ians schuld. Nu was hij ook de vijand.

8

Jessica zat met Martin Schwartz op een van de achterste rijen in de rechtszaal te wachten. Het was al over tienen.

De rol was overvol en het liep uit. De procedures die Jessie te zien kreeg, maakten een erg saaie indruk. De meeste aanklachten werden aan de hand van nummers opgedreund, borgsommen werden willekeurig vastgesteld, waarna er weer nieuwe gezichten werden binnengeleid. Eindelijk kwam Ian binnen, via een deur die in verbinding stond met de gevangenis. Aan weerskanten van hem liep een bewaker.

Martin liep naar voren, waarna de aanklachten werden voorgelezen, gelukkig met nummers, zonder beschrijving. Ian werd gevraagd of hij begreep waarvan hij werd beschuldigd en hij bevestigde dit met sombere stem.

De borgsom werd vastgesteld op vijfentwintigduizend dollar. Martin vroeg om verlaging en de rechter nam dit verzoek in overweging. Op dat moment sprong een vrouwelijke hulpofficier van justitie overeind en tekende protest aan. Zij vond dat de kwestie voor de rechtbank een hogere borgsom rechtvaardigde. De rechter was het echter niet met haar eens. Hij verlaagde het bedrag tot vijftienduizend dollar, hamerde de zaak af en liet een volgende man binnenbrengen. Het voorlopig verhoor zou over twee weken plaatsvinden.

'Wat doen we nu?' vroeg Jessica fluisterend aan Martin toen hij weer naast haar kwam zitten. Ian had de rechtszaal al verlaten en was terug in de gevangenis.

'Nu scharrel jij vijftienhonderd dollar bij elkaar om een borgbemiddelaar te betalen en je geeft hem iets ter waarde van vijftienduizend dollar in onderpand.'

'Hoe moet ik dat doen?'

'Kom maar mee. Ik breng je er wel even naartoe.'

Maar jezus... vijftienduizend dollar? Plotseling drong het tot haar door. Vijftienduizend dollar. Het was enorm. Kon iets zoveel geld waard zijn? Ja. Ian.

Ze gingen naar de hal beneden en staken de straat over naar een van de borgbemiddelingskantoren die zich met hun neonlampen aan de gevel in een lange rij naast elkaar bevonden. Ze zagen er weinig aantrekkelijk uit en het kantoor dat ze binnengingen was niet beter dan de rest. Het rook er naar sigaren, de asbakken waren overvol en twee mannen lagen op een bank te slapen. Kennelijk lagen ze ergens op te wachten. Een vrouw met getoupeerd helblond haar vroeg hun wat ze kwamen doen en Martin legde het uit. Ze belde naar de gevangenis en noteerde de aanklachten terwijl ze Jessie langdurig aankeek. Jessie probeerde zo strak mogelijk terug te kijken.

'U zult een onderpand nodig hebben. Hebt u een eigen huis?'

Jessie knikte en legde uit hoe de hypotheek was geregeld. 'En ik heb ook een eigen zaak.' Ze gaf de vrouw de naam en het adres van de boetiek, het adres van het huis en de naam van de bank waar ze hun hypotheek hadden.

'Wat denkt u dat uw zaak waard is? Wat is het trouwens? Een kledingzaak?' Jessie knikte. Op de een of andere manier voelde ze zich vernederd, al wist ze niet precies waarom. Misschien was het omdat de vrouw nu wist wat de aanklachten waren.

'Ja, het is een kledingzaak. En we hebben een vrij grote inventaris.' Waarom wilde ze indruk maken op dit idiote mens? Maar toen wist ze dat het was omdat zij de sleutel naar Ians borgtocht in handen had. Martin Schwartz stond aan de kant te kijken wat er gebeurde.

'We moeten uw bank bellen. Komt u om vier uur maar terug.'

'En kunt u dan zorgen dat hij vrijkomt?' O god, alstublieft, kunt u zorgen dat hij vrijkomt? Ze voelde de paniek weer naar haar keel stijgen, dik en zoet en bitter als gal.

'Of we daarvoor kunnen zorgen hangt af van wat uw bank zegt over het huis en de zaak,' zei ze kortaf. 'Hebt u voor allebei dezelfde bank?' Jessie knikte. Ze zag grauw.

'Goed. Dat bespaart ons tijd. Neemt u de vijftienhonderd dollar mee als u terugkomt. Contant.'

'Contant?'

'Contant of een bankcheque. Geen persoonlijke cheques.'

'Dank u wel.'

Ze gingen naar buiten en Jessie nam een flinke teug frisse lucht. Het leek jaren geleden dat ze die had binnengekregen. Ze ademde nog eens in en keek Martin aan.

'Wat gebeurt er met mensen die het geld niet hebben?'

'Die worden niet op borgtocht vrijgelaten.'

'En wat dan?'

'Dan blijven ze in hechtenis tot na de jury-uitspraak.'

'Zelfs als ze onschuldig zijn? Blijven ze al die tijd in de gevangenis?'

'Je weet pas of ze onschuldig zijn als de rechtszaak is geweest.'

'Maar je bent toch onschuldig tot je schuld bewezen is? Wat is er in godsnaam met die regel gebeurd?'

Hij haalde zijn schouders op en wendde zwijgend zijn blik af. Hij was er in het borgbemiddelingskantoor niet vrolijker op geworden. Hij ging zelden met cliënten mee naar borgbemiddelaars. Maar Ian had het hem gevraagd en hij had het beloofd. Het leek vreemd om zo'n lange, onafhankelijk uitziende vrouw te behandelen als een breekbaar, hulpeloos wezentje. Maar hij vermoedde dat Ian gelijk had: onder haar geharde pantser verborg ze een beangstigende kwetsbaarheid. Hij vroeg zich af of dat pantser het zou begeven vóór dit alles voorbij was. Dat konden ze er nog net bij hebben.

'Hoe komen arme mensen aan een advocaat?' Jezus. Hij had al genoeg aan zijn hoofd, hij had geen zin om ook nog de maatschappelijk werker uit te hangen.

'Die krijgen een pro-Deo advocaat, Jessica. Maar wij hebben meer dan genoeg om zelf over na te denken, zonder ons zorgen te maken over arme mensen, vind je ook niet? Het lijkt me het beste dat je nu naar de bank gaat en dit afhandelt.'

'Oké. Sorry.'

'Het geeft niet. Het is een beroerd systeem, ik weet het. Maar het is niet opgezet om de arme mensen te gerieven. Wees blij dat je zelf niet arm bent, en denk er verder maar niet over na.'

'Dat is niet gemakkelijk, Martin.'

Hij schudde zijn hoofd en schonk haar een klein lachje. 'Ga je naar de bank?'

'Ja meneer.'

'Goed. Wil je dat ik met je meega?'

'Natuurlijk niet. Hoort kinderopvang ook bij je werk, of heeft Ian je dat opgedrongen?'

'Ik... nee... O, in godsnaam, zeg. Ga nou maar naar de bank. En laat me weten als je hem eruit hebt gekregen. Of eerder, als er iets is dat ik voor je kan doen.'

Wat dacht je ervan om ons vijftienduizend dollar voor te schieten, schat? Ze glimlachte, nam afscheid en liep langzaam naar haar auto. Ze had nog steeds geen idee hoe ze het geld bij elkaar moest krijgen. En wat moest ze in godsnaam tegen de bank zeggen? De waarheid. Als het moest zou ze hen smeken. Vijftienduizend... Ze had het gevoel dat ze de Mount Everest moest beklimmen.

Na zes sigaretten en een pijnlijk gesprek van een halfuur met de bankdirecteur nam Jessica een persoonlijke lening van vijftienhonderd dollar op, met de auto als onderpand. Ze verzekerden haar dat alles in orde zou zijn als het borgbemiddelingskantoor belde. Gedurende het hele gesprek was er een verbaasde blik op het gezicht van de bankdirecteur en hij deed wanhopig zijn best dit verborgen te houden. Zonder succes. En Jessica had hem nog niet eens verteld waarvan Ian werd beschuldigd, alleen dat hij in de gevangenis zat. Ze bad dat het borgbemiddelingskantoor het ook niet zou vertellen, en dat hij zijn mond zou houden als dit wel zou gebeuren. Hij had haar al bezworen dat hij ervoor zou zorgen dat alles vertrouwelijk zou worden behandeld. En ze had nu tenminste de vijftienhonderd dollar... ze had het... ze had het! Haar huis en de zaak waren tien keer meer waard dan het onderpand dat ze nodig had. Maar op de een of andere manier had ze het gevoel dat het niet genoeg was. Stel je voor dat ze Ian toch niet vrij wilden laten? En toen dacht ze eraan. De kluis.

'Mrs. Clarke?'

Ze antwoordde niet. Ze zat daar alleen maar.

'Mrs. Clarke? Was er verder nog iets?'

'Sorry. O... ik... zat net ergens aan te denken. Ja, ik... ik zou vandaag graag even bij mijn kluis willen.'

'Hebt u de sleutel bij u?'

Ze knikte. Ze bewaarde hem aan haar sleutelring. Ze greep in haar tas en gaf hem de sleutel.

'Ik zal miss Lopez vragen de kluis voor u te openen.'

In gedachten verzonken volgde Jessie hem en even later liep ze achter miss Lopez aan, die ze niet kende. En toen stond ze in de kluis. Miss Lopez keek haar aan met de metalen kist in haar handen. Het was een groot ding.

'Wilt u ermee in een aparte ruimte gaan zitten?'

'Ik... Ik... ja. Dank u wel.' Ze had het niet moeten doen. Ze had het niet nodig. Het was een vergissing... nee... maar stel dat het huis en Lady J. niet genoeg waren? Ze wist dat ze nu niet redelijk nadacht. Ze was in paniek. Maar ze kon beter het zekere voor het onzekere nemen... voor Ian. Maar het was allemaal zo pijnlijk. En ze stond er helemaal alleen voor.

Miss Lopez liet haar achter in een kleine, steriele kamer met een bruin formica bureau en een zwarte, met vinyl beklede stoel. Aan de muur hing een afschuwelijk schilderij van Venetië, dat eruitzag alsof het uit een snoepverpakking was geknipt. En zij was alleen met de kist. Jessie maakte hem voorzichtig open en haalde er drie grote bruinieren dozen en twee verschoten rood suède sieradendoosjes uit. Er lag nog een ander, kleiner, blauw verschoten doosje op de bodem. In het blauwe doosje zaten de weinige kostbaarheden van Jake. De manchetknopen die vader hem had gegeven op zijn eenentwintigste verjaardag, zijn schoolring, zijn ring van de marine. Het meeste was rommel, maar het hoorde bij Jake.

In de bruinieren dozen zaten de echte kostbaarheden. Brieven die haar ouders elkaar in de loop der jaren hadden geschreven. Brieven die ze hadden geschreven toen haar vader tijdens de oorlog in het leger zat. Gedichten die haar moeder aan haar vader had geschreven. Foto's. Stukjes haar van haarzelf en van Jake. Kostbaarheden. Al die dingen die belangrijk waren geweest. En die nu het meeste pijn deden.

Ze opende eerst het kleine blauwe doosje en glimlachte door haar tranen heen toen ze Jakes snuisterijen kriskras door elkaar op het beige leer zag liggen. In de verte rook het nog steeds een beetje naar Jake. Ze herinnerde zich hoe ze hem had geplaagd met de schoolring. Ze had hem gezegd dat hij foeilelijk was, en hij was er zo apetrots op geweest. En nu lag hij daar. Ze deed hem om haar vinger. Hij was haar veel te groot. Hij zou Ian ook te groot zijn geweest. Jake was bijna een meter negentig geweest. Vervolgens richtte ze haar aandacht op de bruine dozen. Ze wist zo goed hoe ze voelden. De initialen van haar ouders waren erin gegraveerd, kleine gouden lettertjes in de rechterhoek. Beide dozen waren identiek. Ze maakten deel uit van een familietraditie. In de eerste doos vond ze een foto van hen vieren, genomen met Pasen. Zij was toen elf of twaalf, Jake zeven. Ze kon het niet aan om ernaar te kijken. Ze deed de doos zachtjes dicht en richtte haar aandacht op datgene waarvoor ze was gekomen.

De roodsuède sieradendoosjes. Het was echt ongelofelijk. Ze ging de sieraden van haar moeder meenemen. Ze waren haar zo dierbaar, zo heilig en ze behoorden nog zozeer toe aan haar moeder, dat Jessie ze al deze jaren niet had gedragen. En nu was ze bereid ze over te dragen aan vreemden. Voor Ian.

Ze legde de doosjes voorzichtig open en keek naar de lange rij met ringen. Een robijn in een oude zetting die van haar grootmoeder was geweest. Twee mooie ringen met jade die haar vader uit het Verre Oosten had meegenomen. De ring met de smaragd die haar moeder zo graag had willen hebben en die ze had gekregen voor haar vijftigste verjaardag. De diamanten verlovingsring... en haar trouwring, de 'echte' met de versleten, dunne gouden band die ze altijd had gedragen, en waaraan ze altijd de voorkeur had gegeven boven de ring met smaragd en diamant die Jessies vader had gekocht bij de ring met de smaragd. Er waren twee eenvoudige gouden schakelarmbanden. Een gouden horloge met kleine diamantjes rondom de wijzerplaat. En een grote, fraaie saffieren broche, afgezet met diamanten, die nog van Jessies grootmoeder was geweest.

In het tweede doosje zaten drie perfect bij elkaar passende parelkettingen, oorbellen met parels en een paar kleine diamanten oorbellen die Jake en zij samen voor haar hadden gekocht in het jaar voor ze stierf. Het was er allemaal. Jessies maag kromp ineen terwijl ze ernaar keek. Ze wist dat ze niet echt in staat zou zijn om het bij de borgbemiddelaar achter te laten, maar als ze het nodig had, had ze het tenminste. Twee dagen geleden had ze er nog niet over gepiekerd om zoiets te doen, maar nu...

Ze stopte de rest van de dozen terug in de metalen kist en verliet de kamer bijna twee uur nadat ze er was binnengegaan. De bank stond bijna op het punt te gaan sluiten.

Toen ze terugkwam in Bryant Street, zat de vrouw een druipende cheeseburger te eten boven het middagblad.

'Hebt u het geld?' Ze keek op en sprak Jessie met volle mond aan.

Jessica knikte. 'Hebt u de bank gesproken over het onderpand?' Ze was doodmoe en de confrontatie met de pijnlijke persoonlijke inhoud van de kluis had het uiterste van haar gevergd. Ze wilde dat de nachtmerrie afgelopen was. Nu meteen.

'Welke bank?' De vrouw keek haar onbegrijpend aan en Jessie kneep haar handen tot vuisten om te voorkomen dat ze zou gaan gillen.

'De California Union Trust Bank. Ik wilde mijn man vanavond op borgtocht vrij krijgen.'

'Waarvan wordt hij beschuldigd?' Wat probeerde deze vrouw haar in godsnaam aan te doen? Ze wist nog dat Jessica zou terugkomen met geld - hoe kon ze de rest dan zijn vergeten? Of speelde ze een spelletje? Nou, als dat zo was, kon ze de pest krijgen.

'Hij wordt beschuldigd van verkrachting en mishandeling.' Ze schreeuwde de woorden bijna uit.

'Hebt u eigen bezittingen?' O, shit.

'Kom nou, zeg, daar hebben we het vanmiddag allemaal al over gehad en u zou mijn bank bellen over mijn zaak en onze hypotheek. Ik ben hier geweest met onze advocaat, ik heb papieren ingevuld en...'

'Oké. Wat is uw naam?'

'Clarke. Met een "e".'

'O ja. Hier heb ik het.' Ze haalde met twee vette vingers het formulier te voorschijn. 'Maar ik kan hem nu niet vrij krijgen.'

'Waarom niet?' Jessies maag kneep weer samen.

'Te laat om de bank te bellen.'

'Shit. En wat nu?'

'Kom morgenochtend maar terug.' Welja, terwijl Ian nog een nacht in de gevangenis zat. Fantastisch. Tranen van frustratie verstikten haar keel, maar ze kon niets anders doen dan naar huis gaan en in de ochtend terugkomen.

'Wilt u de baas spreken?'

Jessies gezicht klaarde op.

'Nu?'

'Ja. Hij is achter.'

'Geweldig. Zegt u maar dat ik hier ben.' O god, alstublieft... laat hem alstublieft menselijk zijn... alstublieft...

De man kwam uit de achterkamer te voorschijn. Hij peuterde tussen zijn tanden met een smerige vinger, waaraan hij een kleine gouden ring droeg met een grote roze diamant. In zijn andere hand had hij een blikje bier. Hij droeg een spijkerbroek met een t-shirt en hij had een heleboel zwart haar op zijn armen en bij de kraag van zijn shirt. Zijn haar droeg hij in een soort afrokapsel. Hij was niet veel ouder dan Jessie. Hij grijnsde toen hij haar zag en gaf nog een laatste por tussen zijn tanden. Toen haalde hij zijn hand uit zijn mond en stak hem naar haar uit zodat ze hem de hand kon schudden. Ze deed het, zij het met moeite.

'Hoe maakt u het. Ik ben Jessica Clarke.'

'Barry York. Wat kan ik voor u doen?'

'Ik probeer mijn man op borgtocht vrij te krijgen.'

'Waarvoor? Waar wordt hij van beschuldigd? Hé, wacht eens even. We gaan even in mijn kantoor. Zin in een biertje?' Eigenlijk had ze daar inderdaad wel zin in. Maar niet met hem. Ze had het warm, ze was moe, ze had dorst, ze had er schoon genoeg van en ze was bang, maar ze wilde niets drinken met Barry York, nog geen glas water.

'Nee, dank u wel.'

'Koffie?'

'Nee, echt niet. Ik hoef niets, dank u wel.' Hij probeerde beleefd te zijn. Dat moest je hem nageven. Hij nam haar mee in een klein, armoedig kantoor met foto's van naakte vrouwen aan de muur. Hij ging in een draaistoel zitten, zette een groene zonneklep op zijn hoofd, draaide een stereo-installatie aan en grijnsde naar haar.

'We zien hier niet zoveel mensen zoals u, Mrs. Clarke.'

'Ik... nee... dank u wel.'

'Wat is er met uw vent aan de hand? Waar wordt hij van beschuldigd? Dronken achter het stuur?'

'Nee, verkrachting.' Barry floot tussen zijn tanden terwijl Jessie naar zijn buik staarde. Hij liet tenminste eerlijk horen hoe hij erover dacht. 'Dat is niet best. Wat is de borgsom?'

'Vijftienduizend dollar.'

'Slecht nieuws.'

'Tja, daarom ben ik hier.' Goed nieuws voor jou, beste Barry; misschien kun je hierna wel een gouden tandenstoker voor jezelf kopen, met een diamanten puntje erop. 'Ik heb eerder op de dag gesproken met die jonge vrouw van daarnet en zij zou mijn bank bellen en...'

'En?' Zijn gezicht kreeg een hardere uitdrukking.

'Ze is het vergeten.'

Barry schudde zijn hoofd. 'Ze is het niet vergeten. Wij regelen niet zulke hoge borgsommen.'

'Doen jullie dat niet?'

Hij schudde nogmaals zijn hoofd. 'Meestal niet.' Jessica dacht dat ze in tranen zou uitbarsten. 'Ik denk dat ze dat niet tegen u wilde zeggen.'

'Dus ik ben een dag kwijt, mijn man zit nog steeds in de gevangenis en mijn bank verwacht iets van u te horen en... wat nu, Mr. York? Wat moet ik nu in godsnaam?'

'Wat dacht u van een hapje eten?' Hij zette de stereo zachter en klopte haar op de hand. Zijn adem rook naar salami en knoflook. Hij stonk.

Jessica keek hem alleen maar aan en stond op. 'Weet u, ik denk dat mijn advocaat zich enorm heeft vergist in dit kantoor, Mr. York. En ik ben van plan hem dat te vertellen ook.'

'Wie is uw advocaat?'

'Martin Schwartz. Hij is hier vanmorgen samen met mij geweest.'

'Kijk, Mrs.... Hoe heet u ook weer?'

'Clarke.'

'Mrs. Clarke. Gaat u nog even zitten, dan kunnen we zaken doen.'

'Nu of na het eten? Of als we nog een paar muziekjes hebben afgeluisterd?'

Hij glimlachte. 'Vond u het leuke muziek? Ik vond het ook wel aardig.'

Hij zette de stereo harder en Jessie wist niet of ze moest lachen, huilen of gillen. Het was duidelijk dat ze Ian nooit uit de gevangenis zou krijgen. Niet in dit tempo. 'Hebt u zin om iets te eten?'

'Ja, Mr. York. Met mijn man. Wat is de kans dat u mijn man uit de gevangenis krijgt, zodat ik samen met hem kan eten?'

'Vanavond? Onmogelijk. Ik moet eerst uw bank spreken.'

'Zover waren we vanmiddag om halfeen ook al.'

'Tja, het spijt me. Ik zal het morgen zelf regelen, maar als de banken dicht zijn kan ik niets meer doen, niet als het om zo'n hoog bedrag gaat als waar u het over hebt. Wat is het onderpand?'

'Mijn zaak en/of mijn huis. Dat is aan u. Ik ben bereid een van beide of allebei als onderpand te geven. Althans, zo was het eerst. Maar ik heb een ander idee.' Het was krankzinnig, het was stom, het was immoreel, het was verkeerd, maar ze had er zo schoon genoeg van, ze moest wel. Ze stak haar hand in haar tas en haalde de twee doosjes met haar moeders sieraden te voorschijn. 'Wat vindt u hiervan?'

Barry York ging heel langzaam zitten en zei bijna tien minuten geen stom woord.

'Mooi.'

'Meer dan dat. De smaragd en de diamanten in de ringen zijn van uitstekende kwaliteit. En de broche met de saffier is een heleboel geld waard. De parels ook.'

'Ja. Waarschijnlijk wel. Maar het probleem is dat ik pas iets weet als ik ermee naar een juwelier ga. Ik kan je vent er vanavond nog steeds niet uit krijgen.' Je vent... eikel. 'Maar het zijn mooie sieraden. Hoe kom je eraan?'

Gestolen. 'Ze zijn van mijn moeder.'

'Weet ze dat je vent in de bak zit?'

'Dat lijkt me niet, Mr. York. Ze is overleden.'

'O. Sorry. Luister eens, ik ga hier morgenochtend vroeg meteen mee naar de taxateur. Ik bel je bank. Tegen de middag hebben we je vent vrij. Dat zweer ik, als dit spul in orde is tenminste. Voor die tijd kan ik niets doen. Maar tegen de middag, als alles in orde is. Heb je mijn geld bij je?'

'Ja, schat, in centen. 'Ja.'

'Oké, dan is alles geregeld.'

'Mr. York, waarom kunt u vanavond niet gewoon alle sieraden bij u houden en zorgen dat hij thuiskomt? Hij gaat nergens naartoe, en morgen is die hele financiële flauwekul zo geregeld. Als uw assistente de bank had gebeld, zoals ze had gezegd...'

Hij schudde zijn hoofd terwijl hij met zijn ene hand weer tussen zijn tanden peuterde en de andere in de lucht stak. 'Ik zou het graag doen. Maar het kan niet. Zo is het nou eenmaal. Het kan niet. Ik moet aan mijn zaak denken. Morgenochtend ga ik er meteen mee aan de slag. Dat zweer ik. Zorg dat je hier om halfelf bent en dan regelen we het.'

'Prima.' Ze ging staan met het gevoel dat het gewicht van de hele wereld op haar schouders rustte. Ze deed de twee suède doosjes dicht en stopte ze terug in haar tas.

'Laat u deze niet hier?'

'Nee. Dat was alleen voor als ik hem vanavond vrij kon krijgen. Ik dacht dat u wel zou zien hoeveel ze waard zijn. In dit geval geef ik veel liever mijn huis en de zaak als onderpand.'

'Oké. Ja.' Hij keek echter niet vrolijk. 'Het is een erg hoge borgsom, weet u.' Ze knikte vermoeid.

'Maak u geen zorgen. Het is een mooi huis en een goede zaak en hij is een fatsoenlijk mens. Hij neemt niet de benen. U verliest er geen cent op.'

'Je zou ervan versteld staan wie er allemaal de benen nemen.'

'Ik zie u om half elf, Mr. York.' Ze stak haar hand uit en hij schudde hem. Hij glimlachte alweer.

'Weet je het zeker van dat eten? Je ziet er moe uit. Misschien doet wat eten je goed. Een beetje wijn, een beetje dansen... geniet ervan voor je vent thuiskomt. En je moet maar zo denken, als hij is gepakt voor verkrachting, weet je wel dat hij niet uit is geweest met zijn vrienden.'

'Goedenavond, Mr. York.'

Ze liep rustig de deur uit naar haar auto en reed naar huis.

Een halfuur later lag ze te slapen op de bank en pas om negen uur de volgende ochtend werd ze wakker. Toen ze haar ogen opendeed, had ze het gevoel dat ze de vorige avond was doodgegaan. En ze beefde verschrikkelijk.

Het begon allemaal zijn tol te eisen. De steeds dieper wordende kringen onder haar ogen zagen er inmiddels uit of ze nooit meer weg zouden gaan, haar ogen leken steeds kleiner te worden en ze merkte dat ze begon af te vallen. Ze rookte zes sigaretten, dronk twee koppen koffie, speelde met een stuk toast en belde de boetiek op om te zeggen dat ze vandaag weer niet op haar moesten rekenen. Ze arriveerde om klokslag half elf bij Yorktowne Bonding. Er stonden twee nieuwe mensen achter de balie - een meisje met dof, zwart geverfd haar dat kauwgombellen stond te blazen en een jongeman met een baard en een Mexicaans accent. Deze keer vroeg Jessie meteen naar Mr. York.

'Hij verwacht mij.' De beide bedienden keken op alsof ze die woorden nog nooit hadden gehoord.

Twee minuten later verscheen hij in een vieze witte korte broek en een marineblauw t-shirt. Hij had een nummer van de Playboy en een tennisracket bij zich.

'Speel je tennis?' O jezus.

'Soms wel. Hebt u de bank gesproken?'

Hij glimlachte tevreden. 'Kom maar mee naar mijn kantoor. Koffie?'

'Nee, dank u.' Ze begon het gevoel te krijgen dat er nooit een eind aan de nachtmerrie zou komen. Ze zou de rest van haar leven alleen maar heen en weer worden geslingerd tussen de inspecteur Houghtons, de Barry Yorks, de rechtszalen en de gevangenissen, de banken en... er kwam geen eind aan. Steeds als het eind in zicht leek, zou ze weer voor een blinde muur staan. Er was geen ontsnappen mogelijk. Daar was ze nu wel bijna van overtuigd. En Ian was toch maar een mythe. Iemand die ze had verzonnen en die ze nooit echt had gekend. De bewaarder van de Heilige Graal.

'Je ziet er moe uit, weet je dat? Eet je wel goed?'

'Ik eet geweldig. Maar mijn man zit in de gevangenis, Mr. York, en ik wil hem er erg graag uit krijgen. Hoe groot is de kans dat dat in de nabije toekomst gaat gebeuren?'

'Heel groot.' Hij straalde. 'Ik heb de bank gesproken en alles is in orde. Jij geeft het huis in onderpand en je stemt in met een retentierecht op de opbrengst van de boetiek als hij verstek laat gaan. En wij houden de ring met de smaragd en de saffieren broche voor je in bewaring.'

'Wat?' Hij had het gezegd alsof hij een lunch voor haar bestelde, maar toen hij de sieraden van haar moeder noemde, was haar aandacht direct gewekt. 'Ik denk dat u het niet goed hebt begrepen, Mr. York. Ik geef alleen het huis en de zaak in onderpand. Ik heb u gisteravond verteld dat ik de sieraden van mijn moeder alleen aanbood als ik hem op dat moment vrij kon krijgen, zonder dat u daarvoor de bank hoefde te bellen. Een soort garantie.'

'Ja. Wel, ik zou me prettiger voelen als ik die garantie nu ook kreeg.'

'Nou, ik niet.'

'Hoe zou je man het vinden om in de gevangenis te blijven.''

'Mr. York, is er niet een wet die borgbemiddelaars verbiedt om te veel onderpand te eisen?' Martin had haar daar iets over verteld.

'Wil je me ervan beschuldigen dat ik niet eerlijk ben?' O god, ze ging het verprutsen... o nee...

'Nee. Luister eens, alstublieft...'

'Kijk eens even, ik ga geen zaken doen met een wijf dat me oneerlijk noemt. Ik bewijs jou een dienst en ik steek mijn nek uit om die vent van je vrij te krijgen op een borgsom van vijftienduizend dollar, en dan noem je mij een dief. Ik bedoel, dat soort gelul hoef ik van niemand te pikken.'

'Het spijt me.' De tranen brandden weer in haar ogen. Ze begon zich af te vragen of ze dit zou overleven. Toen keek hij haar aan en haalde zijn schouders op.

'Oké. Ik doe je een voorstel. Wij houden alleen de ring. Jij neemt de broche weer mee. Klinkt dat beter?'

'Prima.' Het klonk nergens naar, maar het kon haar niet meer schelen. Het deed er niet toe. Het deed er zelfs niet toe als Ian de benen nam en zij het huis en de zaak en de ring met de smaragd inpikten. Niets deed ertoe.

York slaagde erin twee keer zo lang over de formulieren te doen als nodig was en met zijn hand langs haar borst te strijken toen hij een andere pen moest pakken. Ze keek hem in zijn gezicht, waarop hij glimlachte en zei dat ze heel mooi zou zijn als ze goed zou eten, en dat hij op de middelbare school een lange vriendin had gehad. Het meisje heette Mona. Jessica knikte alleen maar en zette haar handtekening. Ten slotte zat al het papierwerk erop. Hij beet het uiteinde van een lange, dunne sigaar en pakte de telefoon om de gevangenis op de hoogte te stellen.

'Ik zal Bernice vragen om met je naar de overkant te lopen, Jessica.' Hij had besloten haar bij haar voornaam te noemen. 'En luister, als je ooit hulp nodig hebt, gewoon bellen. Ik hou contact.' Ze bad dat hij dat niet zou doen en gaf hem een hand voor ze het kantoor verliet. Ze had het gevoel dat ze zou struikelen op weg naar buiten. Ze had haar grens bereikt. Dagen geleden al.

Toen Barry York de kauwgom kauwende bediende opdracht gaf om met Jessica naar de overkant te lopen om Ian op borgtocht vrij te krijgen, liep het al tegen twaalven. Jessica had het gevoel dat het midden in de nacht was. Ze was in de war en uitgeput en alles om haar heen begon wazig te worden. Ze leefde in een onwezenlijke wereld vol kwaadaardige, loerende mensen.

De vrouw die hij Bernice had genoemd pakte de papieren, rommelde er even in en liep toen samen met Jessie naar de overkant, het Paleis van Justitie binnen. Ze schoof de stapel papieren die Jessie en Barry York hadden getekend in een gleuf in een loket op de tweede verdieping en keek toen Jessica even aan.

'Blijf je bij die vent van je?'

'Pardon?'

'Blijf je bij je man?'

'Ja... natuurlijk... waarom?' Ze raakte weer in de war. Waarom vroeg deze vrouw dat aan haar?

'Het is me nogal wat waar ze hem van beschuldigen. Wat moet een knappe griet als jij met zo'n zak als hij? Die grap kost je een vermogen.' Ze schudde haar hoofd en liet twee keer haar kauwgom klappen.

'Hij is het waard.'

Het meisje haaide haar schouders op en maakte een vaag gebaar naar de liften. 'Je kunt nu naar boven gaan, naar de gevangenis. Wij zijn er doorheen.' Nee, dame, ik zit er doorheen. Dat is iets anders. De bediende liet nog een laatste keer haar kauwgom klappen en liep naar de trap. Jessica kwam enkele minuten later bij de gevangenis aan en moest op een zoemer drukken voor er een bewaker naar de deur kwam.

'Ja? Het is nog geen bezoektijd.'

'Ik ben hier om mijn man op te halen. Ik heb de borg voor hem geregeld.'

'Hoe is zijn naam?'

'Ian Clarke.' U weet wel, de bekende verkrachter. 'Yorktowne Bonding heeft er net over gebeld.'

'Ik zal het even controleren.' Controleren? Wat controleren? Moet je het met het huis, de zaak en mamma’s ring met de smaragd als onderpand nog controleren, eikel. Je kunt de pest krijgen. En Yorktowne Bonding ook... en inspecteur Houghton... en... Ian ook? Ze wist het niet meer zo zeker. Ze wist niet meer wat ze voelde. Ze was kwaad op hem, maar niet om wat hij had gedaan. Alleen omdat hij er niet was nu ze hem zo hard nodig had.

Ze stond bijna een halfuur bij de deur te wachten. Verbijsterd, verdwaasd leunde ze tegen de muur, nauwelijks wetend waarom. Stel dat ze hem nooit meer terugzag? Maar plotseling ging de deur open en stond hij tegenover haar. Hij zag er ongeschoren, sjofel, vies en moe uit. Maar hij was vrij. Alles wat ze bezat had ze op hem ingezet. En hij was vrij. Ze liep langzaam naar hem toe terwijl haar een vreemd, klagend geluidje ontsnapte en hij voerde haar zachtjes naar de lift.

'Het is goed, schatje... het is goed. Alles komt goed, Jess... ssst...' Het was Ian. Het was hem werkelijk, echt, eerlijk waar. Hij hield haar teder vast en droeg haar bijna naar de auto. Ze kon niet meer en hij wist het. Hij wist niet precies wat er was gebeurd, maar toen hij de borgpapieren zag en de ring van haar moeder vermeld zag staan, begreep hij veel meer dan ze hem kon vertellen.

'Het is goed, schatje... alles komt goed.'

Terwijl ze naast de auto stonden, klampte ze zich niets ziend aan hem vast. De tranen stroomden haar over de wangen, haar gezicht was vertrokken in een grimas van schrik en wanhoop en tussen het snikken door ontsnapten haar nog steeds dezelfde piepende geluidjes.

'Jessie... schatje... ik hou van je.' Hij hield haar stijf tegen zich aan en reed haar toen rustig naar huis.

9

'Wat ga jij vandaag doen, lieverd?'

Jessie schonk Ian bij zijn ontbijt een tweede kop koffie in en keek op de klok. Het was bijna negen uur en ze was twee dagen niet in de boetiek geweest. Ze had het gevoel dat ze een maand was weg geweest en een soort schemerbestaan had geleid waar niemand anders deel aan had. Een nachtmerrie waar geen eind aan kwam, maar nu was het voorbij. Ian was thuis. De vorige dag had ze grotendeels slapend in zijn armen doorgebracht. En hij zag er weer uit als Ian. Schoon, geschoren, een beetje meer uitgerust. Hij had een grijze broek aan en een wijnrode coltrui. Iedere keer als ze naar hem keek, wilde ze hem aanraken om zeker te weten dat hij echt was.

'Ga je vandaag schrijven?'

'Ik weet het nog niet. Misschien ga ik me alleen maar een dagje lekker voelen.' Maar hij vroeg haar niet om vandaag met hem mee te spijbelen. Hij wist dat ze moest werken. Ze had de afgelopen dagen al genoeg voor hem gedaan. Hij kon niet meer van haar vragen.

'Ik wou dat ik vandaag thuis kon blijven, bij jou.' Ze keek hem over de rand van haar koffiekopje verdrietig aan en hij klopte haar op de hand.

'Ik kom je halen voor de lunch.'

'Ik heb een idee. Waarom kom je niet een dagje mee naar de boetiek?'

Hij keek haar in de ogen en wist wat ze dacht. Nadat Jake was overleden, was ze maanden zo geweest. De vreselijke angst dat hij zou verdwijnen als ze hem uit het oog verloor.

'Je zou niet aan je werk toekomen, lieveling. Maar ik ben in de buurt. Het grootste deel van de dag ben ik hier.' Maar de rest van de dag dan? Ze boog voorover en pakte zijn hand. Ze zeiden niets. Er viel niets te zeggen. 'Ik dacht erover om met een paar mensen te gaan praten over werk.'

'Nee!' Ze trok haar hand terug en haar ogen schoten vuur. 'Nee, Ian! Alsjeblieft!'

'Jessica, wees redelijk. Heb je erover nagedacht wat deze ramp ons kost? Jóu kost, om precies te zijn? Dit is een goed moment om een baan te zoeken. Niets bijzonders, alleen iets om een beetje geld binnen te brengen.'

'En wat gebeurt er als je in de rechtszaal moet verschijnen? En tijdens het proces? Wat kun je dan voor iemand betekenen?' Ze had zijn hand weer vastgegrepen en hij zag de pijn in haar ogen. Er zouden maanden voorbijgaan voor de wanhoop zou zijn verdwenen.

'Nou, wat verwacht jij dan dat ik ga doen, Jess?'

'Het boek afmaken.'

'En jou de rekening laten betalen voor deze puinhoop?' Ze knikte. 'We kunnen het later in orde maken, als je dat wilt. Maar het kan me niks schelen, Ian. Wat maakt het uit wie de rekening betaalt?'

'Mij maakt het uit.' Het heeft altijd uitgemaakt en dat zal het altijd blijven doen. Maar hij wist ook dat hij niet in staat zou zijn zich ergens op te concentreren zolang dit hem boven het hoofd hing. Het proces... het proces... hij kon aan niets anders denken. Terwijl zij de vorige middag uren had liggen slapen, had het voortdurend door zijn hoofd gespookt... het proces. Hij was niet in de juiste gemoedsgesteldheid om een baan te zoeken. 'We zien wel.'

'Ik hou van je.' Er waren weer tranen in haar ogen en hij kneep haar in het puntje van haar neus.

'Als je me nog een keer met van die vochtige ogen aankijkt, Mrs. Clarke, dan sleur ik je het bed weer in en geef ik je reden om te huilen.' Ze lachte ten antwoord en schonk nog een kop koffie in.

'Ik kan gewoon niet geloven dat je weer thuis bent. Het was zo onvoorstelbaar afschuwelijk toen je weg was... het was... het was alsof...' De woorden bleven in haar keel steken.

'Waarschijnlijk was het gewoon een poosje lekker rustig en jij was zo dom om daar niet van te genieten. Je dacht toch zeker niet dat ik daar voorgoed zou blijven, wel? Ik bedoel, zelfs voor een schrijver wordt dat soort ervaringsonderzoek op den duur vervelend.'

'Rotzak.' Maar ze glimlachte, ze had niets te vrezen.

'Zal ik je naar je werk brengen?'

'Dat zou ik heerlijk vinden.' Ze straalde terwijl ze de kopjes in de gootsteen zette en haar oranje suède jas van haar rugleuning pakte. Ze had er een fraai gesneden jeans en een kasjmier trui onder. Ze zag er weer uit als Jessie -overal, behalve rond haar ogen. Ze zette haar zonnebril op en keek hem glimlachend aan. 'Ik denk dat ik deze maar beter een paar dagen op kan houden. Ik zie er nog steeds uit alsof ik twee weken aan de zuip ben geweest.'

'Je ziet er prachtig uit en ik hou van je.' Hij kneep haar in haar achterste terwijl ze naar de voordeur liepen en ze leunde achterover om hem op goed geluk een zoentje te geven over haar schouder. 'Je ruikt zelfs lekker.'

'Het beste van het beste. Eau de Mille Pieds.' Ze zei het met een brede grijns en hij kreunde.

'O, nee hè.' Het was een van hun oudste grappen. Zweet van duizend voeten.

Op weg naar de boetiek wees ze hem Astrids huis aan en vertelde hem over haar bezoek aan de winkel.

'Ze lijkt me een aardige vrouw. Erg rustig en vriendelijk.'

'Ja, hallo zeg, als ik zoveel geld had zou ik ook rustig en vriendelijk zijn.'

'Ian!' Maar ze grijnsde naar hem en streek hem door zijn haar. Het was zo'n heerlijk gevoel om weer naast hem te zitten, om van opzij naar hem te kijken terwijl hij achter het stuur zat, om de huid in zijn nek te voelen terwijl ze hem kuste. Ze was 's nachts wel tien keer wakker geworden om te controleren of hij er nog was.

'Ik kom je om een uur of twaalf halen. Oké?'

Ze keek hem even aan en knikte. 'Ben je er dan? Weet je het zeker?'

'O lieverdje... Ik ben er. Ik beloof het.' Hij nam haar in zijn armen en ze hield hem zo stevig vast dat het pijn deed. Hij wist dat ze dacht aan de dag dat hij was gearresteerd en haar niet was komen halen voor de lunch. 'Grote meid zijn.' Ze grijnsde en wipte de auto uit. Ze wierp hem nog een laatste kushand toe voor ze de traptreden naar de winkel op rende.

Ian stak een sigaret op terwijl hij wegreed en keek naar de schepen in de baai. Het was een prachtige dag. De warme nazomer liep op zijn eind en het was niet meer zo warm als een paar dagen geleden, maar de lucht was helderblauw en er waaide een licht briesje. Het deed hem denken aan die dag, inmiddels vijf dagen geleden. Het leek wel vijf jaar geleden. Hij kon het nog steeds niet begrijpen.

Hij stond stil bij een stoplicht en moest plotseling denken aan de ring met de smaragd die Jessie als onderpand had gegeven. Het verbaasde hem nog steeds. Hij wist wat de spullen van haar moeder voor haar betekenden. Ze wilde ze zelfs niet dragen. Ze waren haar heilig, als de laatste relikwieën van een reeds lang verloren gegaan heiligdom. En die ring betekende meer voor haar dan de andere stukken. Hij had eens gezien hoe ze hem aan haar vinger schoof, terwijl haar hand ongecontroleerd beefde. Ze had de ring teruggestopt in de doos en was sindsdien nooit meer naar de kluis gegaan. En nu had ze hem overgedragen aan een borgbemiddelaar, voor hem. Het maakte hem iets duidelijk dat iets anders nooit had gedaan. Het was krankzinnig, maar hij had het gevoel dat hij meer van haar hield dan voor dit alles begon, en misschien had Jessie ook iets geleerd. Misschien wisten ze nu wat ze hadden. Misschien zouden ze er in het vervolg beter voor zorgen. Eén ding wist hij heel zeker: de tijd van discrete scharrelpartijtjes was voorbij. Voorgoed. Opeens had hij een vrouw. Ze was meer vrouw voor hem dan hij ooit had geweten. Wat kon hij zich nog meer wensen? Een kind misschien, maar hij had zich erbij neergelegd dat ze geen kinderen hadden. Hij was met Jessie alleen al dik tevreden.

'Goeiemorgen, dames.' Jessie kuierde de winkel binnen met een rustige glimlach op haar gezicht. Katsuko keek op van het bureau.

'Kijk eens wie we daar hebben. En nog wel op zaterdag. We begonnen al te denken dat je een betere baan had gevonden.'

'Jammer genoeg niet.'

'Is alles in orde?'

'Ja. Alles is in orde.' Jessica knikte langzaam en Katsuko wist dat het waar was. Jessie was zichzelf weer.

'Daar ben ik blij om.' Katsuko gaf haar een kop koffie en Jessie streek neer op de hoek van het chroom met glazen bureau.

'Waar is Zina?'

'Achter, de voorraad aan het controleren. Mrs. Bonner kwam gisteren terug, ze vroeg naar je. Ze heeft een van die nieuwe roodfluwelen rokken gekocht.'

'Die zal haar vast prachtig hebben gestaan. Heeft ze er het crème satijnen shirt bij gepast?'

'Ja. Ze heeft ze allebei gekocht, en ook nog het nieuwe groenfluwelen broekpak. Volgens mij heeft ze een gat in haar hand.' Ja, en een grote leegte in haar hart, van eenzaamheid. Jessie had er nu ook ervaring mee opgedaan. Ze wist hoe het was.

'Ze komt terug,' voegde Katsuko eraan toe.

'Ik hoop het. Ook al koopt ze niets. Ik vind haar aardig. Schiet het al op met de modeshow?'

'Ik had gisteren een paar ideeën, Jessie. Ik heb ze opgeschreven en op je bureau gelegd.'

'Ik zal ernaar kijken.' Ze rekte zich lui uit en liep op haar gemak met de koffie in haar hand naar haar kantoor. Het was een rustige ochtend en ze had het gevoel dat ze terugkwam na een zeer lange afwezigheid, een langdurige ziekte misschien. Ze voelde zich traag en voorzichtig en kwetsbaar. En alles zag er plotseling anders uit. De winkel zag er zo lief uit... de twee meisjes zo mooi... Ian zo knap... de lucht zo blauw... alles leek beter en meer.

Ze las haar post door, betaalde een aantal rekeningen, veranderde de etalage en besprak de modeshow met Katsuko terwijl Zina de klanten hielp. De ochtend vloog om en Ian was er om vijf voor twaalf. Met zijn armen vol rozen. Tere, zalmroze rozen, die Jessie altijd het mooiste vond. 'Ian! Ze zijn prachtig!' Het waren er een stuk of veertig en ze zag ook nog een vierkant pakje afgetekend in de zak van zijn jack. Hij verwende haar en ze genoot ervan. Hij glimlachte naar haar en liep naar haar kantoor.

'Kan ik u even spreken, Mrs. Clarke?'

'Jazeker. Voor veertig rozen kunt u me wekenlang spreken!' De meisjes lachten en Jessie liep achter Ian aan haar kantoor binnen. Hij deed de deur zachtjes dicht en grijnsde haar toe.

'Heb je een leuke ochtend gehad?'

'Heb je me naar deze stille plek afgevoerd om me te vragen of ik een leuke ochtend heb gehad?' Hij stond maar te grijnzen en zij begon te giechelen. 'Kom op, zeg op. Is het groter dan een broodtrommel?'

'Wat?'

'De verrassing die je voor me hebt gekocht natuurlijk.'

'Wat voor verrassing? Ik koop rozen voor je en dan wil je nog meer! Jij hebberig, verwend krengetje...' Maar hij zag er veel te zelfvoldaan uit om Jessie te overtuigen. 'O... hier dan.' Hij haalde het doosje uit zijn zak en lachte van oor tot oor. Het was een massief gouden armband, en aan de binnenkant stond gegraveerd liefs, ian. Hij had letterlijk de hele ochtend bij de juwelier voor de deur gestaan terwijl zij met het graveerwerk bezig waren. Het was geen handig moment om veel geld uit te geven, maar hij wist dat ze iets als dit nodig had en hij was plotseling op het idee gekomen toen hij aan het werk zou gaan. Het was een prachtige armband en hij stond precies in de juiste verhouding tot haar hand. Hij had er zijn laatste spaargeld aan uitgegeven.

'O lieverd... hij is prachtig.' Ze schoof hem om haar pols en hij bleef meteen goed zitten. 'Wauw. Hij is gewoon volmaakt! O, Ian... je bent gek!'

'Toevallig ben ik stapelgek op jou.'

'Het lijkt wel of je de loterij hebt gewonnen. Je hebt vanmorgen een vermogen uitgegeven.' Er klonk echter geen ergernis in haar stem, alleen plezier, en Ian haalde zijn schouders op. 'Wacht maar tot ik hem aan de meisjes laat zien!' Ze gaf hem een zoen op zijn mondhoek, deed de deur open en botste tegen Zina op, die net op weg was naar de voorraadkamer. 'Kijk eens naar mijn armband!'

'Nee maar! Betekent dat dat je verloofd bent met die knappe man met de rozen?' Ze giechelde en knipoogde naar Ian. 'Och, hou toch op. Vind je hem niet schitterend?'

'Hij is prachtig. Ik wil alleen graag van je weten waar je nog zo'n man kunt vinden als hij.'

'Probeer het eens bij een castingbureau.' Ian keek grijnzend over Jessies schouder.

'Misschien doe ik dat wel.' Zina verdween in de voorraadkamer en met een triomfantelijk gezicht het Jessie haar nieuwe armband aan Katsuko zien. Een paar minuten later liepen Ian en zij de deur uit om te gaan lunchen.

'Tjonge, ik ben zo blij met mijn armband!' Ze was net een kind met een nieuw speeltje en hield haar arm in de lucht om hem in het zonlicht te bekijken. 'O schatje, hij is zo mooi! En hoe heb je het voor elkaar gekregen dat ze hem zo snel ingraveerden?'

'Onder bedreiging met een vuurwapen natuurlijk. Hoe anders?'

'Och, schei toch uit... weet je, jij hebt echt stijl.'

'En dat voor een verkrachter.' Maar hij glimlachte terwijl hij het zei.

'Ian!'

'Ja, lieveling?' Hij kuste haar en ze lachte terwijl ze in de auto stapte. Hij had meer stijl dan welke andere man dan ook die ze kende.

Ze gingen die avond naar de bioscoop en sliepen zondagmorgen lang uit. Het was weer een warme, zonnige dag met wolken die als dikke klodders slagroom hoog in de lucht voorbijdreven. Het zag eruit als een landschap uit een schilderij.

'Zin om naar het strand te gaan, Mrs. Clarke?' Hij rekte zich lui uit op zijn helft van het bed en strekte toen zijn armen naar haar uit en kuste haar. Ze genoot van het gevoel van zijn baardstoppels die langs haar gezicht schuurden. Het voelde ruw aan, maar het deed geen pijn.

'Graag. Hoe laat is het?'

'Bijna twaalf uur.'

'Dat lieg je. Het is vast een uur of negen.'

'Niet waar. Doe je ogen maar open en kijk zelf.'

'Dat kan ik niet. Ik slaap nog.'

Maar hij knabbelde in haar nek en maakte haar aan het lachen en haar ogen vlogen open.

'Hou op!'

'Dat doe ik niet. Sta op en maak ontbijt voor me klaar.'

'Slavendrijver. Heb je weleens van vrouwenemancipatie gehoord?' Ze lag slaperig op haar rug en geeuwde.

'Wat is dat dan?'

'Vrouwenemancipatie. Dat houdt in dat mannen op zondag het ontbijt klaarmaken... maar... aan de andere kant.' Ze keek met een brede glimlach naar haar armband. 'Het houdt niet in dat je je vrouw zulke prachtige sieraden moet geven. Dus misschien maak ik toch wel een ontbijtje voor je klaar.'

'Ach, wat ben je toch een goeie ziel. Vermoei je niet te veel, hoor.'

'Dat zal ik niet doen. Zin in een gebakken ei?' Ze stak een sigaret op en ging overeind zitten.

'Ik heb een beter idee.'

'Brunchen bij het Fairmont?' Ze grijnsde naar hem en liet de armband weer in het licht schitteren.

'Nee. Ik ga je helpen. Jij hebt het veel te druk met je armband om een fatsoenlijk ontbijt klaar te maken. Wat zou je zeggen van een omelet met gerookte oesters en kaas?' Zo te zien was hij verrukt van de combinatie en Jessie trok een vies gezicht.

'Jakkes! Kun je de gerookte oesters niet laten zitten?'

'Waarom laten we de kaas niet zitten?'

'Waarom laten we de omelet niet zitten?'

'Toch maar ontbijten bij het Fairmont dan?'

'Ian, je bent gek... maar ik hou van je.' Ze knabbelde aan zijn dij en hij liet zijn hand langs haar ruggengraat glijden.

Het was een uur later voor ze uit bed kwamen. Zelfs het vrijen was nu anders. Er was een vreemde combinatie van wanhoop en dankbaarheid, van 'O god, ik hou van je' vermengd met 'Laten we doen alsof alles beter is dan normaal.' Het was niet zo, maar het hielp om te doen alsof het wel zo was. Een beetje. Hun motoren stonden nog steeds in een iets te hoge versnelling.

'Gaan we vandaag nou naar het strand of niet?' Hij zat rechtop in bed, zijn haar in de war als bij een kleine jongen.

'Het lijkt mij heerlijk, maar ik heb nog steeds niets te eten gehad.'

'Och, arme schat. Je had geen zin in mijn omelet met gerookte oesters.'

Ze trok hem aan zijn haar. 'Wat ik nu heb gekregen vond ik lekkerder.'

'Schaam je.'

Ze stak haar tong naar hem uit, stapte uit bed en liep naar de keuken.

'Waar ga jij naartoe in je blote kont?'

'Naar de keuken, om ontbijt klaar te maken. Heb je daar iets op tegen?'

'Nee. Heb je een voyeur nodig?'

Even later hoorde ze de tuindeur dichtslaan en zag ze hem in de keuken verschijnen met een deken om zijn middel en een gemengd boeket van haar petunia's in zijn hand. 'Voor de vrouw des huizes.'

'Sorry, die is er niet. Mag ik ze dan hebben?' Ze kuste hem zacht en nam de bloemen uit zijn hand. Ze legde ze op het aanrecht terwijl hij haar in zijn armen nam en de deken op de grond liet vallen.

'Lieveling, ik hou waanzinnig veel van je, maar als je niet ophoudt, verbrandt de bacon en komen we nooit op het strand.'

'Vind je dat erg?' Ze glimlachten allebei. De bacon spetterde in de pan en de eieren begonnen luchtbelletjes te vormen. 'Nee. Maar nu het ontbijt klaar is, kunnen we het net zo goed opeten. Verdorie.' Hij gaf haar een klapje op haar achterwerk en zij draaide het gas uit en zette roerei, bacon, toast, sinaasappelsap en koffie op tafel. Nog steeds naakt gingen ze zitten om te ontbijten.

Ze arriveerden pas tegen drieën op het strand, maar het was nog steeds een mooie dag en de zon bleef tot zes uur warm. Onderweg naar huis namen ze een vismaaltijd bij Sausalito en hij kocht een grappig klein hondje voor haar, gemaakt van schelpen.

'Ik vind hem enig. Nu voel ik me net een toerist.'

'Ik vond dat je iets heel duurs moest hebben als herinnering aan deze avond.' Ze waren vrolijk gestemd toen ze over de brug reden om naar huis te gaan, maar zijn woorden raakten haar op een vreemde manier. Plotseling kochten ze souvenirs voor elkaar en klampten ze zich vast aan herinneringen.

'Hé, lieverd, hoe gaat het met je boek?'

'Beter dan ik durfde te hopen. Vraag er nog maar niet naar.'

'Echt waar?'

'Echt waar.'

Ze keek hem verheugd aan. Hij leek haast trots op zichzelf, en tegelijkertijd bang om dat te tonen.

'Heb je al iets opgestuurd naar je agent?'

'Nee, dat wil ik pas doen als ik nog een paar hoofdstukken af heb. Maar ik denk dat het goed is. Misschien zelfs wel erg goed.' Hij zei het op een plechtige manier, die haar ontroerde. Hij had in jaren niet zo over zijn werk gesproken. Al niet meer sinds de fabels, en die waren erg goed geweest. Niet erg winstgevend, maar wel goed. De critici waren het daar allemaal over eens geweest, ook al had het publiek er anders over gedacht.

Onderweg naar huis stopten ze bij de jachthaven, iets voorbij de brug, en zetten de lampen en de motor uit. Het was leuk om te zien hoe het water over het smalle strookje strand kabbelde terwijl in de verte het zachte geloei van de misthorens klonk. Ze waren allebei vreemd moe, alsof iedere dag een eindeloze reis was. De traumatische dagen die achter hen lagen, hadden een zware tol geëist. Ze merkte het aan het feit dat hij nu erg diep sliep en zelf was ze steeds moe, hoe gelukkig ze nu ook weer was. Er was ook nieuwe hartstocht. Een nieuwe behoefte, een nieuwe honger naar elkaar, alsof ze een voorraad moesten opbouwen voor een lange, lege winter. Er kwamen moeilijke tijden aan. Dit was nog maar het begin.

'Heb je zin om een ijsje te halen?' Hij had een rusteloze blik in zijn ogen.

'Moet ik het eerlijk zeggen? Nee. Ik ben bekaf.'

'Ja. Ik ook. En ik wil vanavond wat lezen. Het hoofdstuk dat ik net klaar heb.'

'Kan ik ook wat lezen?'

'Jawel.' Hij keek tevreden, startte de motor en reed naar huis. Het was grappig dat ze geen van beiden zin hadden om naar huis te gaan. De onderbreking bij de jachthaven, het aanbod om een ijsje te gaan halen - wat waren de loerende duivels die ze thuis vreesden aan te treffen? Jessica vroeg het zich af; ze wist echter wel wie haar privé-duivel was. Inspecteur Houghton. Ze verwachtte ieder moment dat hij te voorschijn zou springen en Ian weer in hechtenis zou nemen. Ze had er op het strand steeds aan moeten denken dat hij achter een duin te voorschijn zou komen en Ian stiekem zou weghalen. Ze had er niets over tegen Ian gezegd. Ze spraken nu geen van beiden ooit nog over zijn arrestatie. Ze konden aan niets anders denken, maar het was ook het enige waar ze niet over wilden praten.

Hij lag languit voor de open haard zijn manuscript te lezen toen ze besloot dat ze erover moest beginnen. Ze vond het vervelend om het ter sprake te brengen, maar iemand moest het doen.

'Denk wel aan morgen, lieverd.' Ze zei het zachtjes, met een spijtige klank in haar stem.

'Hè?' Hij was helemaal verdiept geweest in zijn werk.

'Ik zei: denk wel aan morgen.'

'Wat is er morgen?' Hij keek haar niet-begrijpend aan.

'We hebben om tien uur een afspraak met Martin Schwartz.' Ze probeerde het te zeggen alsof het ging om een afspraak bij de kapper, maar het lukte niet. Ian keek haar aan en zei niets. Zijn ogen spraken boekdelen.

10

Het gesprek met Martin Schwartz was een ontnuchterende ervaring. Nu ze daar zaten en de aanklachten met hem moesten bespreken, konden ze zich er niet meer voor afsluiten. Jessica voelde zich misselijk worden terwijl ze zat te luisteren. Het was nu menens. Ze voelde zich zelfs beroerd worden bij de gedachte aan de zekerheid die ze in de waagschaal had gesteld. Het drong nu tot haar door. Ze had alles op het spel gezet. Het huis. De opbrengst van de winkel. Zelfs de ring met de smaragd. Alles... Jezus... stel je voor dat Ian in paniek raakte en de benen nam? Stel je voor... o god... dan zou ze alles kwijt zijn. Ze keek naar hem terwijl ze langzaam een brok in haar keel voelde opkomen en probeerde zich te concentreren op wat er werd gezegd. Ze kon er bijna niet naar luisteren. Ze bleef maar denken aan het feit dat ze die ene man zo wanhopig nodig had dat ze alles voor hem had gegeven. En wat zou er nu gebeuren?

Martin legde uit wat het voorlopig verhoor inhield en zij stemden ermee in een detective in te huren om wat meer over het 'slachtoffer' te weten te komen. Ze hoopten veel onfrisse informatie binnen te krijgen. Ze zouden miss Margaret Burton niet vriendelijk aanpakken. Ians enige uitweg was haar te vernietigen.

'Maar er moet toch een reden voor zijn, Ian. Denk er eens heel goed over na. Heb je haar op de een of andere manier gewelddadig behandeld? Seksueel? Verbaal? Heb je haar vernederd? Pijn gedaan?' Martin keek Ian doordringend aan en Jessie wendde haar blik af. Ze verafschuwde de pijnlijke blik op Ians gezicht. 'Ian?' Toen keek Martin naar haar. 'Jessie, vind je het goed als we dit even onder vier ogen bespreken?'

'Natuurlijk.' Het was een opluchting om de kamer te verlaten. Ian keek niet op toen ze wegging. Ze waren nu toegekomen aan de harde feiten. Wie had wat gedaan met wie, waar, hoe, hoelang en hoe vaak? Hij moest er niet aan denken wat Jessie te horen zou krijgen in de rechtszaal.

Ze dwaalde door de gangen met het tapijt en bekeek de platen aan de muur. Ze rookte, alleen met haar gedachten, en vond uiteindelijk een bankje bij een raam van waaruit ze hetzelfde prachtige uitzicht had als vanuit Martins kantoor. Ze had veel om over na te denken.

Een halfuur later kwam een secretaresse haar halen en bracht haar terug naar Martins kantoor. Ian zag er uitgeput uit en Martin keek nors. Jessie probeerde de boel wat op te vrolijken.

'Heb ik het spannendste gemist?' Maar haar lach was geforceerd en ze deden geen moeite om terug te lachen.

'Volgens Ian was er niets "spannends" aan. Waarschijnlijk is er sprake van een persoonlijke wraakactie.'

'Tegen Ian? Waarom? Kende je haar?' Ze keek haar man verbaasd aan. Ze had begrepen dat de vrouw een onbekende voor hem was.

'Nee. Ik ken haar niet. Maar Martin bedoelt dat ze eropuit was om iemand te kwetsen, het maakt niet uit wie, misschien zomaar een man, en dat ik op het verkeerde moment in de buurt was.'

'Dat kun je wel zeggen.'

'Ik hoop alleen maar dat we het kunnen bewijzen, Ian. Als het goed is moet Green iets over haar te weten kunnen komen.'

'Dat is hem wel geraden voor twintig dollar per uur.' Ian fronste weer zijn wenkbrauwen en keek naar Jessie, maar zij schudde bijna onmerkbaar haar hoofd. Dit was niet het juiste moment om te beknibbelen op geld. Ze zouden het geld ergens vandaan halen, maar hierop konden ze niet bezuinigen.

Martin legde hun nogmaals de gang van zaken rond het voorlopig verhoor uit, om te zorgen dat die hun duidelijk was. Het was een soort miniproces waarbij de aanklager/het slachtoffer en de beklaagde ieder hun kant van het verhaal zouden vertellen en de rechter zou beslissen of de zaak moest worden geseponeerd of voor een definitieve beslissing door een hogere rechtbank moest worden behandeld. In dit geval ging het er dus om of er een rechtszaak van zou komen of niet. Martin had geen enkele hoop dat de zaak zou worden geseponeerd. Beide partijen hielden fel vast aan hun eigen verhaal en de omstandigheden waren onduidelijk. Geen enkele rechter zou het risico nemen om in een dergelijke zaak al in de fase van het vooronderzoek een beslissing te nemen. Het hielp niet mee dat de vrouw al jarenlang dezelfde baan had en op haar werk werd gerespecteerd. Bovendien waren er bepaalde psychologische aspecten aan de zaak die Martin Schwartz een onbehaaglijk gevoel gaven. Zo was er het feit dat Ian praktisch door zijn vrouw werd onderhouden en al een aantal jaren geen succesvol boek meer had geschreven, hoewel hij al zes jaar bezig was. Het zou kunnen zijn dat dit bij hem een bepaalde wrok tegen vrouwen had teweeggebracht, althans een goede openbare aanklager zou daarop aansturen. De detective zou die middag of de volgende ochtend met Ian komen praten.

Jessie en Ian gingen zwijgend met de lift naar beneden. Toen ze op straat stonden, begon Jessie eindelijk te praten.

'Nou, lieverd, wat denk je ervan?'

'Niet veel goeds. Als het ons niet lukt om haar op de een of andere manier zwart te maken, heeft ze me zo te horen helemaal in de tang. En volgens Schwartz zijn ze in de rechtszaal tegenwoordig niet erg gecharmeerd van dat soort karaktermoord. Maar in dit geval is het onze enige hoop. Het is haar verhaal tegen het mijne, en dan is er natuurlijk nog de medische getuigenverklaring, maar die is vrij zwak. Ze kunnen vaststellen dat er geslachtsgemeenschap heeft plaatsgevonden, maar niemand kan zeggen of het verkrachting is geweest. De aanklacht van mishandeling hebben ze al laten vallen. Het gaat nu om de harde feiten en mijn "seksuele afwijkingen".' Jessica knikte en zei niets.

Het was een stille rit naar de boetiek. Zij dacht met vrees aan de hoorzitting. Ze wilde die vrouw niet zien, maar ze kon er niet aan ontkomen. Ze moest haar zien en naar haar luisteren, en ze moest zich niet laten kennen, al was het maar om Ian, hoe afschuwelijk het allemaal ook zou worden.

'Zal ik de auto hier laten staan, schat? Ik kan wel naar huis lopen.' Ian stond op het punt om uit te stappen nadat hij haar naar de winkel had gereden.

'Nee, lieverd, ik... of eigenlijk, nu ik erover nadenk, ik heb hem vandaag nodig. Vind je het niet vervelend?' Ze vroeg het vriendelijk, maar er was haar net iets te binnen geschoten. Ze had vandaag de auto nodig, dat stond als een paal boven water, of hij het vervelend vond of niet.

'Nee hoor, geen probleem. Desnoods heb ik altijd nog de Zweedse seksbom.' Hij doelde op zijn Volvo en zij grijnsde. 'Heb je zin om binnen te komen voor een kop koffie?' Ze waren echter geen van beiden in een spraakzame stemming. Het gesprek van die ochtend had hen allebei somber gestemd en ze stonden wat afstandelijk tegenover elkaar.

'Nee, ik zal je niet van je werk houden. Ik wil een poosje alleen zijn.' Het had geen zin om hem te vragen of hij verdrietig was. Dat waren ze allebei.

'Oké, schat. Tot straks dan.' Bij de deur van de boetiek namen ze met een snelle kus afscheid van elkaar.

Ze zocht snel haar toevlucht tot haar kantoor en maakte een afspraak voor halftwee. Het was het enige dat ze kon bedenken. Ian zou het verschrikkelijk vinden, maar wat had ze voor keus? En hij was niet in een positie om bezwaar te maken.

'En, wat vindt u ervan?' Ze verafschuwde het uiterlijk van de man en had nu al een hekel aan hem. Hij was dik en vettig en geslepen.

'Niet slecht. Lekker soepel karretje. Hoe ziet hij er onder de motorkap uit?

'Onberispelijk.' Hij inspecteerde de kleine rode Morgan als een stuk vlees in de supermarkt of een hoer in een bordeel. Jessie huiverde. Dit gaf haar het gevoel alsof ze hun kind verkocht voor de blanke slavernij. Aan deze dikke, misselijkmakende man.

'Hebt u haast met de verkoop?'

'Nee. Ik ben alleen nieuwsgierig wat ik ervoor zou kunnen krijgen.'

'Waarom wilt u hem verkopen? Geld nodig?' Hij bekeek Jessie van top tot teen.

'Nee. Ik heb een grotere auto nodig.' Maar het was allemaal erg pijnlijk. Ze herinnerde zich nog haar verbazing en blijdschap toen Ian de Morgan had voorgereden en haar met een brede glimlach op zijn gezicht de sleutels had overhandigd. Triomf. Het was alsof ze nu haar hart ging verkopen. Of het zijne.

'Luister, ik doe u een bod.'

'Hoeveel?'

'Vierduizend... of nee... misschien, om u een plezier te doen, vijfenveertighonderd.' De dealer bekeek haar taxerend en wachtte af.

'Dat is belachelijk. Mijn man heeft er zevenduizend voor betaald en hij is nu in een betere conditie dan toen hij hem kocht.'

'Meer kan ik er niet van maken. En ik denk dat het het beste is dat u op korte termijn kunt krijgen. Er moet wat aan gedaan worden.' Dat was niet waar, dat wisten ze allebei, maar wat die korte termijn betrof had hij gelijk. Een Morgan was een mooie auto, maar er waren maar weinig mensen die er een wilden hebben of zich er een konden veroorloven.

'Ik laat het u nog wel weten. Bedankt voor uw tijd.' Zonder verder nog iets te zeggen stapte ze in de auto en reed weg. Verdorie. Wat afschuwelijk om dit zelfs maar in overweging te nemen. Maar ze moest de rest van Schwartz' honorarium nog betalen, en nu ook nog de detective. De zaak en het huis waren al onderpand voor Yorktowne Bonding en ze had een lening uitstaan met de auto als onderpand. Ze zou mazzel hebben als de bank het goedvond dat ze hem verkocht. Maar ze kenden haar goed genoeg. Wie weet stonden ze het wel toe. En ondanks Ians mooie woorden over het zoeken van een baan had hij nog niets gedaan. Hij ging helemaal op in zijn boek en ging nergens naartoe, behalve naar zijn werkkamer met een potlood achter zijn oor. Erg artistiek, maar weinig winstgevend, en daar ging het nu om. En zelfs als hij een baan vond, hoeveel geld kon hij dan verdienen in die paar maanden voor de rechtszaak? Hij zou ober moeten worden of in een bar moeten werken en 's nachts schrijven. Misschien ging het boek goed verkopen. Die hoop was er altijd. Maar Jessie wist uit ervaring dat dat tijd kostte en ze hadden zichzelf al te vaak geplaagd met dat kleine beetje hoop. Ze wist nu beter. Het moest de Morgan worden. Vroeg of laat moest het daarvan komen. Ze bemoeide zich de rest van de dag met niemand, en het was een prettige verrassing toen iets voor vijven Astrid Bonner de winkel binnenliep. Misschien kon zij de spanningen van de dag wat verlichten.

'Nou, Jessica, ik kon je wel moeilijk te pakken krijgen!' Maar ze was in een opgewekte stemming. Ze had net een ring met een topaas gekocht, een fraaie tweeëndertig karaats steen in een gouden zetting die een klein vermogen waard was. Ze 'had de verleiding niet kunnen weerstaan'. Bij ieder ander zou het ordinair hebben gestaan, bij Astrid had het stijl. Maar het deed Jessies hart weer samenkrimpen, vanwege de Morgan. De topaas met de omlijsting van diamantjes had Astrid waarschijnlijk twee keer het bedrag gekost dat zij zo hard nodig had.

'Het leven is een gekkenhuis geweest sinds ik terug ben uit New York. Wat een ring is dat, Astrid!'

'Als ik er genoeg van heb, kan ik hem altijd nog als deurknop gebruiken. Ik weet nog niet of ik hem grandioos of gruwelijk vind, en ik weet dat niemand me ooit de waarheid zal vertellen.'

'Hij is grandioos.'

'Echt?' Ze keek Jessie plagend aan.

'Ik vind hem zelfs zo mooi dat ik groen van afgunst zie sinds jij hier binnen bent.'

'Fijn! Het was een schokkend staaltje van zichzelf verwennen. Verbazend wat een beetje verveling met een meisje kan doen.' Ze lachte koket en Jessie glimlachte. Zulke simpele probleempjes. Verveling.

'Wil je een lift naar huis, of kwam je iets kopen?'

'Nee, ik kwam niets kopen en ik heb de auto bij me, dank je. Ik kwam hier op weg naar huis even langs om jou en je man uit te nodigen om te komen eten.' De meisjes hadden haar verteld dat Jessie getrouwd was.

'Wat een lief idee. Dat doen we graag. Wanneer wil je ons hebben?'

'Wat dacht je van morgen?'

'Afgesproken.' Ze keken elkaar glimlachend van plezier aan en Astrid liep even rustig rond in Jessies vrolijke kantoortje.

'Weet je, Jessica, ik begin verliefd te worden op dit plekje. Ik moet je hier op de een of andere slinkse manier zien weg te krijgen.' Ze lachte ondeugend en keek Jessica aan.

'Verspil maar niet te veel energie aan die slinkse manier. Misschien krijg je het wel van me. Misschien doe ik er nog wel een cadeaupapiertje omheen ook!'

'Ik likkebaard al bij het idee.'

'Doe maar niet. Kan ik je overhalen om samen iets te drinken? Ik weet niet hoe het met jou is, maar ik kan wel een stevige borrel gebruiken.'

'Nog steeds die problemen waar je het laatst over had?'

'Min of meer.'

'Met andere woorden, bemoei je met je eigen zaken. Gelijk heb je.' Ze glimlachte ontspannen; ze wist niet dat Jessica de hele dag haar best had gedaan om te vergeten dat Barry York haar zaak in onderpand had. Jessica werd misselijk bij de gedachte, en Ian had intussen ieder contact met de rest van de wereld verloren en werkte dag en nacht aan dat ellendige boek van hem. Verdorie. Ze had iemand nodig om mee te praten. Waarom moest hij zich juist nu afsluiten? Zo werd hij altijd als hij verdiept was in een boek. Maar nu?

'Ik heb een idee, Jessica.'

Jessie keek verschrikt op. Ze was Astrid even helemaal vergeten.

'Wat vind je ervan om die borrel bij mij thuis te nemen?'

'Dat zou ik enig vinden. Weet je zeker dat het niet lastig is?'

'Het is helemaal niet lastig; het is leuk. Kom op, dan gaan we.'

Jessie wenste snel de meisjes goedenavond en was tot haar eigen verbazing opgelucht toen ze de boetiek uit liep. Zo was het vroeger nooit geweest. Ze had zich altijd prettig gevoeld als ze 's morgens binnenkwam en was altijd tevreden geweest met zichzelf en haar leven als ze 's avonds wegging. Nu vond ze het vervelend om aan de winkel te denken. Het was schokkend hoe dingen in zo korte tijd konden veranderen.

Jessie reed achter Astrid aan naar haar huis. De oudere vrouw reed in een Jaguar van twee jaar oud. De auto was net zo chic en elegant als zij en paste perfect bij haar. Deze vrouw was omgeven door mooie dingen, inclusief haar huis.

Het was een adembenemende mengeling van verfijnde Franse en Engelse antieke voorwerpen, Louis xv, Louis xvi, Heppelwhite, Sheraton. Maar nergens werd het te veel. Het huis had iets luchtigs. Veel geel en wit, tere mousselinen gordijnen, dunne zijden stoffen en boven prenten met felgekleurde bloemmotieven en een prachtige schilderijenverzameling. Twee Chagalls, een Picasso, een Renoir, en een Monet die de eetkamer de sfeer van een zomeravond verleende.

'Astrid, dit is geweldig!'

'Ik moet toegeven dat ik er ook dol op ben. Tom had zulke prachtige dingen. En het zijn dingen waar je je prettig bij voelt. We hebben een paar stukken samen gekocht, maar het meeste had hij al. Ik heb wel de Monet uitgezocht.'

'Het is een prachtstuk.' Astrid keek trots, en met recht. Zelfs de glazen waar ze de whisky in schonk waren mooi - flinterdun kristal waar alle kleuren van de regenboog in verschenen als je het tegen het late middaglicht hield. En vanuit de bibliotheek boven, waar ze met hun drankje gingen zitten, had je een overweldigend uitzicht op de Golden Gate Bridge en de baai.

'Mijn hemel, wat een prachtig huis. Ik weet niet wat ik moet zeggen.' Het was schitterend. De bibliotheek had houten panelen en stond vol oude boeken. Er hing een portret van een serieus kijkende man aan een muur en een Cézanne boven de kleine bruinmarmeren open haard. De man van het portret was Tom. Jessie kon zich hen gemakkelijk samen voorstellen, ondanks het grote leeftijdsverschil. Er straalde een warm licht in zijn ogen; je voelde dat hij ieder moment kon gaan lachen. Terwijl ze naar het portret keek, besefte Jessie opeens hoe eenzaam Astrid nu moest zijn.

'Hij was een knappe man.'

'Ja, en we pasten zo goed bij elkaar. Het was een vreselijke klap toen ik hem kwijtraakte. Maar we hebben geluk gehad. Tien jaar is veel, als het jaren zijn zoals wij hebben gehad.' Jessie voelde echter aan dat Astrid nog niet had besloten hoe ze met haar leven verder zou gaan. Ze zwalkte maar wat rond in kledingzaken, juwelierswinkels, bontwinkels, ze maakte reizen. Er was niets dat haar vasthield. Ze had het huis, het geld, de schilderijen, de kleren... maar niet meer de man. En hij was de sleutelfiguur. Zonder Tom had geen van deze dingen echt iets te betekenen. Jessie kon zich voorstellen hoe dit zou zijn. De gedachte bezorgde haar koude rillingen.

'Hoe is jouw man, Jessica?'

Jessie glimlachte. 'Fantastisch. Hij is schrijver. En hij... nou, hij is mijn beste vriend. Ik vind hem maf en geweldig en briljant en hij ziet er knap uit. Hij is de enige persoon met wie ik echt kan praten. Hij is een heel bijzonder iemand.'

'Dat zegt alles, nietwaar?' Er straalde een zacht licht in Astrids ogen toen ze sprak en Jessie voelde zich plotseling schuldig. Hoe kon ze zo schaamteloos opscheppen over Ian terwijl deze vrouw haar man had verloren, die voor haar evenveel had betekend als Ian voor Jessie?

'Nee, kijk maar niet zo, Jessica. Ik weet wat je denkt en je ziet het verkeerd. Het is goed dat je er zo over denkt. En dat hoor je te zeggen met precies die triomfantelijke uitdrukking op je gezicht. Datzelfde gevoel had ik voor Tom. Koester dat gevoel, pronk ermee, geniet ervan en verontschuldig je er nooit voor, zeer zeker niet tegenover mij.'

Jessica knikte nadenkend met haar glas in haar hand en keek toen op naar Astrid.

'We zitten op het ogenblik lelijk in de problemen.'

'Problemen met elkaar?' Astrid was verbaasd. Het was niet aan Jessica's gezicht te zien. Er was wel iets aan te zien, maar niet problemen met haar echtgenoot - daarvoor had ze er te gelukkig uitgezien toen ze hem beschreef. Misschien geldproblemen. Jonge mensen hadden die wel. Maar er was wel iets. Op onverwachte momenten kwam het aan de oppervlakte. Iets van angst, bijna paniek. Ziekte misschien? Moest ze een borst missen? Astrid vroeg het zich af, maar ze wilde niet bemoeizuchtig lijken.

'Je zou het een crisis kunnen noemen. Misschien zelfs een grote crisis. Maar het is niet een probleem dat we met elkaar hebben, niet in die zin.' Ze keek uit over de baai en zweeg.

'Ik weet zeker dat jullie een oplossing zullen vinden.' Astrid wist dat Jessie er niet over wilde praten.

'Ik hoop het.'

Het gesprek nam vervolgens een onverwachte zakelijke wending. Ze bespraken hoe de winkel werd gerund en wat voor soort klanten Jessie had. Astrid maakte haar aan het lachen met een paar verhalen uit de tijd dat ze in New York bij de Vogue werkte. Het was al bijna zeven uur toen Jessie opstond om naar huis te gaan. Ze had helemaal geen zin om te gaan.

'Tot morgen. Halfacht?'

'Wij komen, in vol ornaat. Ik verheug me er nu al op om Ian het huis te laten zien.' Toen kreeg ze een idee. 'Astrid, hou je van ballet?'

'Ik ben er dol op.'

'Heb je zin om volgende week met ons naar het Joffrey-ballet te gaan?'

'Nee... ik...' Er verscheen even een verdrietige blik in haar ogen.

'Kom nou, doe niet zo vervelend. Ian vindt het vast enig om ons allebei mee te nemen. Bedenk je eens wat dat zal doen voor zijn ego!' Ze lachte en Astrid scheen te aarzelen. Toen knikte ze met een meisjesachtig lachje.

'Ik kan de verleiding niet weerstaan. Ik vind het afschuwelijk om het vijfde wiel aan de wagen te zijn - dat heb ik meegemaakt nadat Tom was overleden en het is de eenzaamste ervaring die je je kunt voorstellen. Het is veel gemakkelijker om alleen te zijn. Maar ik vind het leuk om met jullie mee te gaan, als Ian het niet vervelend vindt.' Ze gingen uit elkaar als twee nieuwe schoolvriendinnen die tot hun blijdschap tot de ontdekking zijn gekomen dat ze pal tegenover elkaar wonen. Jessie haastte zich naar huis om Ian over het huis te vertellen.

Hij zou het schitterend vinden, en Astrid zou hij ook vast graag mogen. Ze deed Jessie denken aan zichzelf, zoals ze graag had willen zijn. Zo vol zelfvertrouwen en zo aardig, open en opgewekt. Ze was misschien onzeker over het verdere verloop van haar leven, maar ze was met zichzelf in het reine gekomen en dat was te merken. Ze straalde een en al liefde en rust uit en ze was niet zoals Jessie voortdurend bezig het leven in haar greep te krijgen. Maar Jessie benijdde haar niet echt. Zij had Ian nog, en Astrid had Tom niet meer. Jessica reed snel de oprit naar het huis op, vol verlangen om Ian te zien, en niet alleen zijn portret.

Terwijl ze naar hun voordeur liep, zag ze een man van het huis naar een onbekende auto op de oprit lopen. Hij wierp haar een lange, onderzoekende blik toe en knikte toen. Jessie voelde hoe ze overspoeld werd door angst. Politie... de politie was terug... wat kwamen ze nu weer doen? De angst kwam in haar ogen terwijl ze daar aan de grond genageld stond. De nachtmerrie was terug. Het was tenminste niet inspecteur Houghton. En waar was Ian? Ze wilde schreeuwen, maar dat kon ze niet doen. De buren zouden het kunnen horen.

'Ik ben Harvey Green. Mrs. Clarke?' Ze knikte en bleef staan, hem nog steeds ontzet aankijkend. 'Ik ben de detective die Martin Schwartz aan uw zaak heeft toegewezen.'

'O. Ik begrijp het. Hebt u mijn man gesproken?' Ze voelde plotseling de koele wind in haar gezicht, maar het zou een poosje duren voor haar hart tot bedaren zou komen.

'Ja, ik heb hem gesproken.'

'Is er nog iets waar ik u mee van dienst kan zijn?' Behalve met geld...

'Nee. We hebben alles onder controle. U hoort van mij.' Hij maakte een saluerend gebaar naar zijn kleurloze haar en liep door naar zijn auto. Hij was beige of lichtblauw, Jessie kon het in het half schemer niet goed zien. Misschien was hij wel wit. Of lichtgroen. Hij was nietszeggend, net als de man zelf. Deze had onplezierige ogen en een gezicht dat je direct weer vergat. Hij zou gemakkelijk opgaan in een menigte. Hij was van onbepaalde leeftijd en zijn kleding zou in ieder tijdperk uit de mode zijn geweest. Hij was perfect voor zijn rol.

'Lieverd, ik ben thuis!' Haar stem had echter een nerveuze klank, net als de zijne. 'Lieverd?... We zijn morgen uitgenodigd voor een dineetje.' Niet dat het een van hen ook maar iets kon schelen. Plotseling leek Harvey Green veel meer bij het heden te behoren dan Astrid.

'Uitgenodigd? Door wie?' Ian stond zichzelf in de keuken iets in te schenken. En niet de gebruikelijke witte wijn. Het was bourbon of Scotch whisky, wat hij zelden dronk, behalve als hij gasten over had uit het oosten van het land.

'Die nieuwe klant die ik in de winkel heb ontmoet. Astrid Bonner. Het is een heel leuk mens. Ik denk dat je haar wel aardig zult vinden.'

'Wie is het?'

'Je weet wel. Ik heb je over haar verteld. De weduwe die in dat bakstenen paleisje op de hoek woont.'

'Oké.' Hij probeerde een glimlach te voorschijn te toveren, maar het ging hem niet gemakkelijk af. 'Heb je Green gezien toen je thuiskwam?'

Ze knikte. 'Ik dacht dat het een agent was. Ik sprong een meter de lucht in van schrik.'

'Ik ook. Leuk, hè, om zo te leven?'

Ze probeerde de opmerking te negeren en ging in haar gebruikelijke stoel zitten.

'Wil je er voor mij ook een klaarmaken?'

'Scotch met water?'

'Waarom niet?' Het werd haar derde.

'Oké. Dat zal wel een mooi huis zijn waar die weduwe woont.' Hij klonk echter niet alsof het hem echt interesseerde. Hij deed ijsblokjes in een tweede glas.

'Je zult het morgen wel zien. En Ian... ik heb haar uitgenodigd om met ons mee te gaan naar het ballet. Vind je het erg?' Hij nam eerst een paar slokjes voor hij haar aankeek en antwoord gaf. Wat ze zag, vond ze niet leuk.

'Schat, op dit moment kan het me geen moer schelen.'

Ze probeerden die avond na het eten met elkaar te vrijen, en voor de eerste keer sinds ze elkaar hadden ontmoet, lukte het Ian niet. Ook dat kon hem geen moer schelen. Het voelde als het begin van het einde.

11

'Ben je al aangekleed?' Jessica hoorde Ians typemachine ratelen in zijn werkkamer en zij had net haar haar geborsteld. Ze droeg een witzijden broek en een turkooise gehaakte trui, maar ze wist nog steeds niet of ze er zo goed genoeg uitzag. Astrid zou vast iets prachtigs aantrekken en zo te horen was Ian nog helemaal verdiept in zijn werk. 'Ian! Ben je klaar?' Het geratel hield op en ze hoorde voetstappen.

'Min of meer.' Hij glimlachte haar toe vanuit de slaapkamerdeur en zij keek hem in de ogen terwijl ze naar hem toe liep.

'Mr. Clarke, je ziet er fantastisch uit.'

'Jij ook.' Hij droeg de nieuwe donkerblauwe Cardin-blazer die ze uit New York voor hem had meegenomen, een crèmekleurig overhemd, een wijnrode das en een beige gabardine broek die ze in Frankrijk had gekocht. De broek viel prachtig om zijn lange, elegante benen.

'Je ziet er vreselijk netjes en vreselijk knap uit en ik denk dat ik vreselijk verliefd op je ben, lieveling.'

Hij maakte een keurige buiging voor haar en legde zijn armen om haar heen.

'Wat zou je er in dat geval van vinden om thuis te blijven?' Er glom een ondeugend lichtje in zijn ogen.

'Ian, raak me niet aan! Astrid zou zo teleurgesteld zijn als we niet kwamen. En je zult haar vast aardig vinden.'

'Ja ja, allemaal beloftes.' Maar hij bood haar zijn arm aan en zij pakte het witzijden jasje dat ze op de stoel in de hal had gelegd. Hij ging naar het etentje om haar een plezier te doen. Hij had andere dingen aan zijn hoofd.

Ze liepen de straat uit naar het bakstenen huis op de hoek. Het was de eerste avond dat er kou in de lucht zat. De herfst kwam eraan, op zijn eigen rustige manier. De herfst was in San Francisco heel anders dan in New York. Dat was een van de redenen waarom ze verliefd waren geworden op San Francisco. Ze waren dol op het aangename, gematigde klimaat.

Jessica drukte op de bel en ze wachtten. Het duurde even voor ze iets hoorden.

'Misschien heeft ze besloten dat ze ons niet wil hebben.'

'Ach, schei toch uit. Jij wilt alleen maar naar huis om aan je boek te werken.' Maar ze glimlachte naar hem, en even later hoorden ze voetstappen.

De deur ging open en daar was Astrid. Ze zag er schitterend uit in een lange, zwarte, gebreide jurk met een lang parelsnoer. Ze had haar haar losjes opgestoken en haar ogen straalden toen ze hen naar binnen leidde. Jessica vond dat ze er nog mooier uitzag dan eerst. En Ian was duidelijk onder de indruk. Hij had een weduwe verwacht van middelbare leeftijd en had voornamelijk met deze avond ingestemd om Jessie een plezier te doen. Hij had iets heel anders verwacht dan deze verschijning in het zwart met de slanke taille en de lange, elegant gebogen nek - en dat gezicht. Hij vond haar gezicht leuk. En de blik in haar ogen. Dit was geen duffe douairière. Dit was een vrouw. De twee vrouwen gaven elkaar een kus. Ian hield zich even op de achtergrond en keek naar hen, geïntrigeerd door de oudere vrouw die hij nog niet kende en door het indrukwekkende huis, waar hij achter haar rug een glimp van opving. Het was onmogelijk om niet te staren, of hij nu naar haar keek of naar het huis.

'En dit is Ian.' Hij kwam gehoorzaam naar voren, met het gevoel van een klein jongetje dat door zijn moeder aan iemand wordt voorgesteld - 'Zeg eens goedenavond tegen die aardige mevrouw, liefje' - en stak zijn hand uit.

'Hoe maakt u het.' Hij was plotseling blij dat hij het nieuwe Cardin-jasje had aangedaan, met de das. Dit werd niet zomaar een gezellig etentje. En zij was waarschijnlijk een afschuwelijke snob. Dat moest wel, als je in zo'n huis woonde. En dan ook nog weduwe. Echt zo'n parvenu natuurlijk. Toch had hij een stil vermoeden dat dat niet het geval was. Ze had niet de dode-vissenogen van een snob, en ook niet de overdadig geëpileerde wenkbrauwen. Ze had aardige ogen in een aardig gezicht. Ze zag eruit als een mens van vlees en bloed.

Astrid lachte vrolijk terwijl ze met hen de trap op liep naar de bibliotheek. Ian en Jessica keken elkaar af en toe aan terwijl ze langs de trap de mooiste tekeningen en etsen zagen hangen... Picasso... Renoir... nog een Renoir... Manet... Klimt... Goya... Cassatt... Hij wilde fluiten en Jessie grijnsde naar hem als een samenzweerder die hem heeft meegeholpen om het spookhuis van de buurt binnen te komen. Hij trok zijn wenkbrauwen op en zij stak haar tong uit. Astrid was voor hen uit gelopen en stond al op de overloop. Hij wilde fluisteren en Jessie wilde giechelen, maar dat kon niet. Niet voor ze thuis waren. Maar ze genoot met volle teugen van de uitdrukking op zijn gezicht; ze kreeg er plotseling een ondeugend gevoel van. Ze kneep hem zachtjes in zijn achterwerk terwijl ze voor hem langs de bibliotheek in liep.

Astrid had een schaal met hors-d'oeuvres en een lekkere paté voor hen klaargezet. In de open haard knapperde een vuur. Ian accepteerde een plakje paté op een dun toastje en keek Astrid lachend aan.

'Mrs. Bonner, ik weet niet hoe ik dit moet zeggen en ik voel me net een jongen van veertien, maar ik ben zeer onder de indruk van uw huis.' En van mijn gastvrouw. Hij schonk haar de argeloze glimlach waar Jessie dol op was en Astrid lachte met hem mee.

'Ik ben blij met het mooie compliment, maar niet met het feit dat je me "Mrs. Bonner" noemt. Jij voelt je misschien veertien, maar je geeft mij het gevoel dat ik vierhonderd ben. Zeg maar Astrid' - ze wierp beide handen kwajongensachtig in de lucht - 'of anders zal ik je het huis uit moeten gooien. En ook geen "tante Astrid" alsjeblieft.'

Ze lachten alle drie, waarna ze haar schoenen uitdeed en met haar voeten onder haar billen in een gemakkelijke stoel ging zitten. 'Maar ik vind het erg leuk dat je het huis mooi vindt. Het is soms gênant nu Tom hier niet meer is. Ik ben er dol op, maar soms heb ik het gevoel dat ik er nooit helemaal in ben gegroeid. Ik bedoel, het is zo... zo... nou ja, alsof het het huis van mijn moeder is en ik er alleen maar op mag passen. Ik bedoel, ben ik dit echt? In dit alles? Belachelijk!' Maar het was helemaal niet belachelijk. Het paste perfect bij haar. Ian vroeg zich af of ze wist hoe perfect het bij haar paste, of dat ze meende wat ze zei. Hij had de indruk dat Tom het huis helemaal op haar had afgestemd, tot de schilderijen en het uitzicht aan toe.

'Het past heel goed bij je, weet je.' Ian keek haar aan en Jessie volgde het gesprek met haar ogen.

'Ja, dat is zo, in sommige opzichten tenminste, in andere niet. Soms schrikt het mensen af. De levensstijl, de rijkdom. De... ik denk dat je het een uitstraling kunt noemen. Een heel groot deel is Tom en een deel is gewoon... nou ja... dingen.' Ze maakte een vaag handgebaar door de kamer, waarmee ze een fortuin aan kunstvoorwerpen bestreek. Dingen. 'En een deel ben ik.' Ian vond het leuk dat ze dat toegaf. 'Mensen verwachten veel van je als je zo leeft. Soms verwachten ze dat ik iets ben dat ik niet ben, of ze blijven niet lang genoeg om te zien wat ik ben. Ik heb je gezegd, Jessie, ik zou zo willen ruilen met dat juweel van een huis van jullie. Maar...' Ze grijnsde als een kat die zich lui uitrekt in de zon. 'Dit is ook geen vervelende plek om te wonen.'

'Mij lijkt het een verdomd fijne plek om te wonen, Mrs.... Astrid.' Ze lachten even om de vergissing. 'Maar ik vraag me af of je nog steeds met ons "juweeltje" zou willen ruilen als je zou merken dat de wasmachine afslaat zodra je de stekker van de föhn in het stopcontact steekt, of als de riolering in de kelder blijkt uit te komen. Ons huis heeft nogal wat gebreken.'

'Dat klinkt grappig.' Het was duidelijk dat zoiets hier nooit gebeurde en Jessie grijnsde breed bij de gedachte aan de laatste keer dat alle stoppen waren doorgeslagen en Ian had geweigerd er iets aan te doen. Ze hadden de rest van de avond bij kaarslicht doorgebracht - tot hij wilde gaan werken en de elektrische schrijfmachine nodig had. Hij keek schaapachtig op, wetend waar ze aan dacht.

'Nou, kinderen? Hebben jullie zin in een rondleiding door het huis?' Astrid onderbrak hun gedachten. Jessie had nog niet alles gezien en Ian knikte snel.

Ze liep op blote voeten door de met tapijt belegde gang, waarbij ze de lichtknoppen onder de koperen muurlampen aanklikte, deuren opende en nog meer lichten aandeed. Er waren boven drie slaapkamers. De hare was uitgevoerd in vrolijke, gele bloemmotieven. Er stond een groot hemelbed en ook deze kamer bood een prachtig uitzicht over de baai. Ze had een klein boudoir met spiegels en een witmarmeren bad, en aan de andere kant van de gang bevond zich eveneens een badkamer, in lichtgroen marmer uitgevoerd, die hoorde bij een elegante slaapkamer vol kleine antieke voorwerpen uit de Franse Provence.

'Mijn moeder slaapt hier als ze naar de stad komt en de kamer past goed bij haar. Je zult wel begrijpen wat ik bedoel als je haar ontmoet. Ze is erg levendig en klein en grappig en ze houdt ervan om veel bloemen om zich heen te hebben.'

'Woont ze in het oosten?' Ian was nieuwsgierig en herinnerde zich alleen dat Jessie hem had verteld dat Astrid oorspronkelijk uit New York kwam.

'Nee, moeder woont hier, op een ranch nota bene. Ze heeft hem een paar jaar geleden gekocht, en ze heeft het er enorm naar haar zin. Tot onze grote verbazing past het bij haar. We hadden gedacht dat het haar binnen een halfjaar zou gaan vervelen, maar dat was niet zo. Ze is erg onafhankelijk, ze doet veel aan paardrijden en ze speelt graag cowboytje. En dat met haar tweeënzeventig jaar. Ze doet een beetje denken aan Colette.'

Jessie moest lachen bij de gedachte aan een klein witharig vrouwtje met cowboykleren, veilig weggeborgen in de smaakvol gemeubileerde kamer. Als ze maar een klein beetje op Astrid leek, zou ze zich wel weten te redden. Met op maat gemaakte cowboylaarzen van Gucci en een hoed van Adolfo.

De slaapkamer naast die van Astrid was somberder en was kennelijk van haar man geweest. Jessie en Ian wisselden snel een blik met elkaar... hadden ze aparte slaapkamers gehad? Maar Jessie herinnerde zich het leeftijdsverschil. Er was een kleine, elegante studeerkamer naast zijn slaapkamer, met fraaie roodleren meubelen en een mooi oud bureau, bedekt met foto's van Astrid.

Astrid liep snel de kamer door en stapte, gevolgd door Jessie en Ian, de gang in, waarna ze de deur van de groene logeerkamer dichtdeed.

'Het is een schitterend huis.' Jessie zuchtte. Het was een huis waar je bij een volgende uitnodiging het liefst je hele hebben en houden mee naartoe zou nemen. Je zou er altijd willen blijven. Nu begrepen ze allebei waarom ze het huis niet afsloot en iets kleiners zocht. Het vertelde een verhaal van mensen die ergens om gaven - om schoonheid, om elkaar en om een goed leven.

'Beneden heb je het gezien. Het is niet veel bijzonders, maar het is leuk.' Jessie vroeg zich af waarom er nergens bedienden te bekennen waren. Je zou op zijn minst een dienstmeisje verwachten met een wit schort voor, of een butler, maar ze scheen helemaal alleen te wonen.

'Houden jullie van krab? Ik had moeten bellen om het te vragen, maar ik was het vergeten.' Ze keek een beetje beschaamd.

'We zijn dol op krab!' antwoordde Jessie namens hen allebei.

'O, goed! Iedere keer als ik het voor vrienden in huis haal zonder eerst te vragen, blijkt dat er iemand allergisch voor is of zoiets. Ik vind het heerlijk.'

Het was een ongewoon feestmaal. Astrid legde een berg krabben waar de poten al vanaf waren op een enorm bord en zette dat midden op de eettafel. Daarna haalde ze een karaf witte en rode wijn, zette er een salade en warme broodjes bij en verzocht haar gasten om toe te tasten. Ze rolde de mouwen van haar zwarte jurk op, nodigde Ian uit om zijn jasje uit te trekken en zat daar als een kind, wedijverend om de scharen met iedereen die ze eerder zag dan zij.

'Ian, je bent een smeerlap. Ik zag die het eerst, dat weet je best!' Terwijl ze de poot wegpakte, gaf ze hem er een tikje mee op zijn vingers, giechelend en nippend van haar wijn. Ze had gelijk - ze zag er echt uit als een jong meisje wier moeder een avond uit is en haar toestemming heeft gegeven om haar vrienden te eten te vragen, 'zolang jullie je maar netjes gedragen'. Ze was een heerlijke vrouw en Jessie en Ian verloren allebei hun hart aan haar.

Het was een zorgeloze avond; ze zagen er alle drie uit als mensen zonder problemen - alleen met een dure smaak en plezier in het leven. Het was al over twaalven toen Ian opstond en zijn hand naar Jessie uitstak.

'Astrid, ik zou hier graag tot vier uur blijven, maar ik moet morgenochtend weer aan mijn boek werken en Jessie wordt een monster als ze niet genoeg slaap krijgt.' Het was echter duidelijk dat ze het alle drie jammer vonden dat de avond voorbij was. 'Ga je volgende week met ons mee naar het ballet?'

'Graag. En nog iets: Jessie had voorspeld dat ik je graag zou mogen en ze heeft honderd procent gelijk. Ik kan me geen ander stel mensen bedenken bij wie ik liever het vijfde wiel aan de wagen zou zijn.'

'Mooi zo. Want dat ben je ook niet. Het vijfde wiel, kom nou.' Ze lachten alle drie en Astrid omhelsde hen beiden toen ze weggingen, alsof ze hen al jaren kenden. Ze hadden het gevoel dat dat inderdaad zo was. Astrid zwaaide hen op blote voeten vanuit de deuropening uit, om vervolgens de glanzend zwarte deur met de koperen klopper in de vorm van een leeuwenkop achter zich te sluiten.

'Goh, Jess, wat een leuke avond. En wat een schitterende vrouw. Ze is verbazingwekkend.'

'Vind je ook niet? Maar ze moet wel verschrikkelijk eenzaam zijn. Als je ziet hoe ze mensen in haar leven uitnodigt, is het alsof ze een heleboel liefde over heeft en meestal niemand heeft om die liefde aan te geven.' Jessie gaapte terwijl ze de laatste woorden uitsprak en Ian knikte. Napraten over de avond was altijd het leukste. Ze kon zich de tijd niet herinneren dat Ian er niet was geweest om haar geheimen, meningen en vragen mee te delen. Hij was al sinds mensenheugenis bij haar.

'Hoe denk jij dat haar man is geweest, Jess? Ik vermoed dat er met hem niet zoveel lol te beleven was als met haar.'

'Waarom denk je dat?' Zijn opmerking verbaasde haar; niets wees erop dat Tom Bonner minder leuk was geweest dan zijn vrouw. Jessica moest lachen toen ze begreep waar Ian op doelde. 'De aparte slaapkamers?' Hij grijnsde schaapachtig en ze gaf hem een kneepje. 'Je bent een schurk.'

'Niet waar. En ik zal je één ding vertellen, dame, al wordt ik negentig, je krijgt me nooit weg uit onze slaapkamer... of uit ons bed!' Hij zag er vastbesloten en erg zelfingenomen uit terwijl hij haar tijdens de korte wandeling naar huis dichter tegen zich aantrok.

'Beloof je dat, Mr. Clarke?'

'Desnoods zet ik het voor je op papier, Mrs. Clarke.'

'Daar hou ik je aan.' Ze bleven even staan en kusten elkaar, voor ze het laatste stukje naar hun huis liepen. 'Ik vind het fijn dat je Astrid aardig vindt, schat. Ik geniet echt van haar. Ik zou haar graag beter willen leren kennen. Ze is een fijn mens om mee te praten. Weet je, ik... nou ja, ik had haar bijna willen vertellen wat er bij ons aan de hand is. We zaten laatst met elkaar te praten en...' Jessie haalde haar schouders op. Het was moeilijk onder woorden te brengen en Ian fronste zijn wenkbrauwen. 'Ik zou haar graag de waarheid vertellen.' Ian bleef staan en keek haar aan.

'Heb je dat gedaan?'

'Nee.'

'Mooi zo. Want ik denk dat je jezelf voor de gek houdt, Jess. Ze is een aardige vrouw, maar niemand begrijpt wat er op dit moment met ons gebeurt. Niemand. Hoe wil je iemand vertellen dat je een proces boven het hoofd hangt vanwege verkrachting? Doe ons allebei een groot plezier, schat, en praat er niet over. We moeten maar hopen dat deze ellende overwaait en dat we het kunnen vergeten. Als we het aan mensen gaan vertellen, blijft het ons misschien nog jaren achtervolgen.'

'Dat had ik ook besloten. En hé, kom op, vertrouw me een beetje, ja? Ik ben niet stom. Ik weet dat de meeste mensen moeilijk met zoiets kunnen omgaan.'

'Vraag het dan ook niet van hen.'

Jessica antwoordde niet en Ian liep voor haar uit om de huisdeur open te doen. Voor het eerst dat Jessie zich kon herinneren gaf hun zelfverkozen afgesloten bestaan van de rest van de wereld, bijna als een geheim genootschap, haar een eenzaam gevoel. Ze kon met niemand anders praten dan met Ian. Hij had het verboden. In het verleden was het altijd een kwestie van vrije keuze geweest.

Jessie volgde hem naar binnen en liet haar jasje in de hal bij de voordeur liggen.

'Heb je zin in een kop thee voor we naar bed gaan, schat?' Ze zette water op en hoorde hem naar zijn werkkamer lopen.

'Nee, dank je wel.'

Ze ging even in de deuropening van zijn werkkamer staan en glimlachte naar hem terwijl hij aan zijn bureau zat. Hij had een glas cognac naast zich staan en er lag een stapel papieren voor hem op tafel. Hij trok zijn das los, leunde achterover en keek naar zijn vrouw.

'Hallo, schoonheid.'

'Hoi.' Ze wisselden een nauwelijks merkbaar glimlachje uit en Jessie hield haar hoofd schuin. 'Ben je van plan te gaan werken?'

'Heel eventjes.'

Ze knikte en liep weg om het water van het vuur te halen. De ketel stond als een gek te fluiten. Ze zette een kop thee, deed de rest van de lichten uit en liep langzaam de slaapkamer binnen. Ze wist dat Ian de eerste uren nog niet naar bed zou komen. Dat kon hij niet. Hij kon vanavond niet proberen om met haar te vrijen. Niet na gisteravond. De wrange nasmaak van de mislukking was blijven hangen. Net als al het andere dat er met hen gebeurde was het een nieuwe, pijnlijke ervaring.

De balletavond met Astrid was net zo'n groot succes als het etentje bij haar thuis. Ze haalden haar precies op tijd op om het doek te zien opgaan, en Jessie had een soupertje voorbereid dat op hen stond te wachten toen ze thuiskwamen. Biefstuktartaar, koude asperges, verschillende kaasjes met stokbrood en een zelfgebakken cake. Opzij stond een grote schaal met verse aardbeien en slagroom en een enorme kristallen schaal vol Weense Schlag, voor op de aardbeien of de cake. Het was een feestmaal dat de goedkeuring van haar publiek kon wegdragen.

'Lieve meid, is er iets dat je níet kunt?'

'Genoeg.' Maar Jessie was blij met het compliment.

'Geloof haar maar niet. Ze kan alles.' Ian onderstreepte het compliment met een kus terwijl hij voor iedereen een glas bordeaux inschonk. Château Margaux '55. Het voelde als een speciale gelegenheid, en hij had een van zijn favoriete wijnen te voorschijn gehaald.

Ze waren inmiddels helemaal op elkaar ingespeeld. Ze vertelden elkaar grappen en verhalen en voelden zich op hun gemak. Ze waren al ruimschoots begonnen aan hun tweede fles wijn toen Astrid opstond en op de klok keek.

'O jee, kinderen, het is twee uur. Niet dat ik morgen iets te doen heb, maar jullie wel. Ik voel me diep schuldig dat ik jullie zo lang heb opgehouden.' Ian en Jessica wisselden een scherpe blik met elkaar. Ze moesten de volgende ochtend inderdaad vroeg op. Maar Astrid zag het niet. Zij was op zoek naar haar tas.

'Doe niet zo gek. Dit soort avonden zijn voor ons net een cadeautje.' Jessie keek haar vriendin glimlachend aan.

'Dat geldt voor mij vast nog meer dan voor jullie. Je hebt geen idee hoe ik hiervan heb genoten. En wat ga jij morgen doen, Jessica? Kan ik je verleiden met een lunch bij de Villa Taverna?'

'Ik... het spijt me, Astrid, maar dat red ik niet.' Ze wierp opnieuw een snelle blik in Ians richting. 'We moeten morgenochtend naar een vergadering en ik weet niet hoe laat we daarmee klaar zijn.'

'Zullen we dan met z'n drieën gaan lunchen?' Ze had haar handtas gevonden en stond klaar om te vertrekken. 'Je kunt me opbellen als de vergadering is afgelopen.'

'Astrid, ik vind het heel jammer, maar we kunnen beter een andere keer afspreken.' Ians stem klonk spijtig, maar beslist.

'Ik vind jullie heel gemeen.' Maar nu voelde ze dat er iets tussen hen was, een spanning die er eerder niet was geweest. Er wrong iets. Ze kon niet zeggen wat het was en ze herinnerde zich het probleem waar Jessica op had gezinspeeld toen ze elkaar de eerste keer ontmoetten. Er was daarna nooit meer over gesproken en Astrid was gebleven bij haar veronderstelling dat Jessie had gedoeld op een geldprobleem. Het was moeilijk te geloven, maar het kon haast niets anders zijn. Geen gezondheidsproblemen, zeker geen problemen met het huwelijk - daarvoor knuffelden en kusten ze elkaar te veel. Ze raakten elkaar voortdurend aan en als ze naast elkaar stonden, gaven ze elkaar steeds kleine kneepjes en klopjes op de rug. Niemand zou geloven dat hun huwelijk in moeilijkheden was.

'Misschien kunnen we dit weekend met z'n allen naar de bioscoop gaan.' Ian keek naar de twee vrouwen en probeerde de stilte op een luchtige manier te doorbreken. 'Het is niet zo chic als ballet, maar er draait een nieuwe Franse thriller in de Union. Is er iemand geïnteresseerd?'

'O, ja, laten we dat doen!' Jessie klapte in haar handen en keek naar Astrid, die grijnsde en een zuinig gezicht trok.

'Alleen als je me absoluut belooft dat je een superzak popcorn voor me koopt.'

'Dat beloof ik.' Ian stak plechtig zijn hand op, alsof hij een eed aflegde.

'Met de hand op je hart?'

'Met de hand op mijn hart.' Dat deed hij en ze begonnen alle drie te lachen. 'Jij bent wel een harde onderhandelaar.'

'Ik moet wel. Ik ben verslaafd aan popcorn. Met boter!'

Ze keek hem streng aan en hij gaf haar een broederlijke omhelzing. Astrid beantwoordde die en boog voorover om Jessie een kus op haar wang te geven. 'En nu wens ik jullie goedenacht, dan kunnen jullie nog wat slapen. Het spijt me echt dat het zo laat is geworden.'

'Dat hoeft niet. Wij vinden het helemaal niet erg.'

Jessica liep met haar naar de deur en Astrid vertrok met een vreemd gevoel. Het was bijna eng. Het was niet iets dat ze kon zien of aanraken of waar ze absoluut zeker van kon zijn, maar er scheen iets in de lucht te hangen, vlak boven hun hoofd - als een blok beton.

Het voorlopige verhoor zou de volgende ochtend plaatsvinden.

12

Jessica liep de miniatuurrechtszaal binnen met Ians hand stevig in de hare geklemd. Ze droeg weer het marineblauwe pak en de zonnebril en Ian zag er moe en bleek uit. Hij had weinig geslapen en hij had hoofdpijn van de wijn van de vorige avond. Ze hadden met z'n drieën twee flessen Margaux leeggedronken.

Martin Schwartz zat in de rechtszaal op hen te wachten. Hij stond bij een klein bureau aan de zijkant van de zaal een dossier door te bladeren en hij gebaarde hun om met hem mee naar buiten te gaan.

'Ik ga vragen om een besloten zitting. Ik vind dat jullie dat moeten weten, zodat jullie straks niet verbaasd zijn.' Hij zag er vreselijk professioneel uit en zij voelden zich verward. Ian sprak het eerst, met een bezorgde frons op zijn gezicht.

'Wat is een besloten zitting?'

'Ik denk dat het slachtoffer zich vrijer zal uitspreken als er geen toeschouwers in de zaal zijn. Alleen jij, zij, de hulpofficier van justitie, de rechter en ik. Dat is een verstandige voorzorgsmaatregel. Als ze vrienden bij zich heeft, zal ze hun de indruk willen geven dat ze zo rein is als de spreekwoordelijke pasgevallen sneeuw. En het kan zijn dat ze verkeerd reageert op Jessica's aanwezigheid.' Zonder zelf te begrijpen waarom kromp Jessica onwillekeurig ineen bij het horen van haar eigen naam.

'Luister eens, als ik het aankan, kan zij het ook.' Jessie was ondraaglijk nerveus en ze was doodsbenauwd om de vrouw te zien. Ze wilde overal liever zijn dan hier. Met iedere vezel van haar wezen wilde ze het uitschreeuwen bij het vooruitzicht van wat er ging komen. De vijand. Eén persoon die haar met zoveel confronteerde. Met Ians ontrouw, haar eigen onvolkomenheid, de bedreiging van hun toekomst, de herinnering aan de bijna onmogelijke opgave om hem op borgtocht vrij te krijgen. En dat alles bijeengebracht in deze ene vrouw.

Martin zag hoe gespannen ze allebei waren. Hij had met hen te doen en hij vermoedde terecht wat de oorzaak was van Jessies zenuwachtigheid: Margaret Burton.

'Vertrouw me nou maar, Jessie. Ik denk dat een besloten zitting voor alle betrokkenen het beste is. We moeten over een paar minuten weg. Waarom lopen jullie niet even samen door de gang? Zorg dat je een beetje in de buurt blijft, dan geef ik jullie een seintje als de rechter klaar is om te beginnen.' Ian knikte kort en Martin beende naar binnen. Ians arm voelde alsof er een loden gewicht aan hing. Jessie.

Ze hadden niets te zeggen. Ze ijsbeerden de gang door, draaiden aan het eind om en liepen weer terug. Jessica's gedachten dwaalden af naar andere marmeren ruimten uit het verleden... het gemeentehuis, waar Ian en zij hun trouwakte hadden gehaald... de gang op de middelbare school, waar ze moesten wachten als ze bij de directeur moesten komen... de rouwkamer in Boston toen Jake was overleden... en daarna, een voor een, haar ouders.

'Jessie?'

'Hè?' Ze keek hem vreemd fronsend aan, alsof ze moeite had om in het heden terug te keren.

'Is alles goed met je?' Hij keek bezorgd; ze had hem veel te stijf vastgehouden en was steeds sneller gaan lopen terwijl ze door de gang heen en weer liepen. Hij moest haar arm schudden om haar aandacht te trekken.

'Ja hoor. Niks aan de hand. Ik liep alleen maar te denken.'

'Nou, ophouden met denken. Alles komt goed. Ontspan je.' Ze begon iets te zeggen en hij kon aan de blik in haar ogen zien dat het niet iets prettigs was. Ze was veel te nerveus om voorzichtig of vriendelijk te zijn.

'Ik... het spijt me... dit is zo'n rare dag. Vind jij het niet raar? Of ligt het aan mij?' Ze begon zich af te vragen of ze gek werd.

'Nee, het is niet raar. Het is ellendig, dat wel, maar niet raar.' Hij probeerde te glimlachen, maar ze keek hem niet aan. Ze staarde in de verte, met dromerige ogen. Hij werd bang van haar. 'Luister eens even, als je je nu niet snel beheerst, stuur ik je naar huis.'

'Waarom? Zodat ik haar niet zie?'

'Maak je je daar zorgen om, verdorie? Dat je haar te zien krijgt? Is dat alles? Jezus. Mijn hele bestaan staat op het spel, en jij maakt je zorgen dat je haar te zien krijgt. Wat kan ze je schelen? Stel dat ze mijn borg intrekken?'

'Dat doen ze niet.'

'Hoe weet jij dat nou?'

'Ik... ik... o, Ian, ik weet het niet. Dat kunnen ze gewoon niet doen, dat is alles. Waarom zouden ze?' Ze had daar nog niet eens aan gedacht. Nu had ze er nog iets bij om zich zorgen over te maken.

'Waarom zouden ze niet?'

'Nou, misschien zouden ze het niet doen als ik inspecteur Houghton had verleid, of Barry York, onze geliefde borgbemiddelaar. Maar aangezien ik dat niet heb gedaan, doen ze het misschien wel.' Haar toon was verbitterd en angstig.

'Ga naar huis, Jessica.'

'Loop naar de bliksem.'

Toen zweeg Ian en keek langs haar heen. De tijd leek stil te staan toen Jessica zich omdraaide om te kijken. Het was Margaret Burton.

Ze had dezelfde hoed op. Maar met een keurig beige pakje eronder. Ze had zelfs witte handschoenen aan. De kleren waren goedkoop, maar schoon en uitermate netjes. Ze zag er erg saai uit. De stereotiepe schooljuffrouw of bibliothecaresse, een verschrikkelijk serieus en aseksueel wezen. Haar haar was samengebonden in een strakke knot achter in haar nek en was onder de hoed nauwelijks zichtbaar. De zwarte haarwortels waren nergens te zien. Ze had geen make-up op en ze droeg onelegante schoenen met platte hakken. Het was duidelijk dat zo'n vrouw alleen onder bedreiging met een vuurwapen de liefde zou bedrijven. Ian zei niets, maar bleef even kijken en wendde zijn blik toen af. Jessica staarde naar haar met een blik vol haat, die Ian nog nooit had gezien. Ze stond als aan de grond genageld.

'Jess... kom, lieverd. Alsjeblieft.' Hij pakte haar elleboog en probeerde haar de gang in de voeren, maar ze bleef staan waar ze stond. Margaret Burton verdween in de rechtszaal zonder het geringste teken dat ze hen had gezien. En Jessica stond nog steeds roerloos. Inspecteur Houghton volgde miss Burton op de hielen en Martin Schwartz kwam naar buiten en wenkte naar Ian. Jessie stond daar maar en staarde.

'Luister, Jessie, ga even een paar minuten op die bank zitten. Ik kom terug zodra ik kan.' Ze was er verschrikkelijk aan toe en hij had al genoeg zorgen aan zijn hoofd.

'Ian?' Ze draaide zich naar hem toe en keek hem aan met een verslagen blik in haar ogen. Hij voelde zich inwendig verschrompelen. 'Ik begrijp er gewoon helemaal niets meer van.' Er waren niet eens tranen in haar ogen. Alleen maar pijn.

'Ik ook niet. Maar ik moet nu naar binnen. Red jij het hier, of wil je naar huis?' Hij wist niet of hij haar hier alleen kon achterlaten. De blik in haar ogen kwam hem maar al te bekend voor.

'Ik blijf hier.'

Dat had hij haar niet gevraagd, maar hij had geen tijd om er verder op in te gaan. Hij verdween in de rechtszaal en Jessie zat alleen op de koude marmeren bank. Ze zag mensen komen en gaan. Mensen die er heel gewoon uitzagen. Mannen met aktetassen. Vrouwen met een papieren zakdoekje in hun hand geklemd. Kleine, sjofel uitziende kinderen met versleten schoenen en broeken die te kort waren voor hun dunne beentjes. Gerechtsdienaren, advocaten, rechters, slachtoffers, beklaagden, getuigen... mensen. Ze kwamen en gingen terwijl Jessie daar zat en dacht aan Margaret Burton. Wie was zij? Waarom had ze het gedaan? Waarom Ian? Ze had er zo afschuwelijk trots en zelfvoldaan uitgezien toen ze de rechtszaal in liep. De rechtszaal...

Plotseling werden haar ogen naar de deur getrokken. Het was een deur van donker, diep glanzend hout met koperen knoppen en twee piepkleine glazen raampjes die als ogen naar buiten keken... naar buiten keken... naar binnen keken... binnen... ze moest daar zijn... binnen... om haar te zien... om te luisteren... om erachter te komen waarom... ze moest.

Een klein bordje hing scheef aan een van de deurknoppen - gesloten - en iets opzij van de deur stond een gerechtsdienaar in een grijs uniform ongeïnteresseerd naar de voorbijgangers te kijken. Jessica richtte zich in haar volle lengte op, trok haar rok recht en voelde zich plotseling heel rustig worden. Ze trok haar gezicht in een glimlach. Haar rechter ooghoek trok een beetje, als de lichte trillingen van een vlinder, maar wie zou dat opmerken.' Ze zag eruit alsof ze de situatie volledig onder controle had. Ze glimlachte kort naar de gerechtsdienaar terwijl ze naar de deur liep en haar hand op de knop legde.

'Pardon, mevrouw. De rechtszaal is gesloten.'

'Ja. Dat weet ik.' Ze keek bijna vergenoegd bij het horen van dit nieuws, alsof zij hiervoor verantwoordelijk was en blij was te horen dat haar orders waren uitgevoerd. 'Ik moet bij deze zaak aanwezig zijn.'

'Advocaat?' Hij maakte aanstalten om opzij te gaan. De trilling bij haar oog voelde inmiddels alsof haar ooglid eraf werd getrokken.

Ze knikte rustig. 'Ja.' O god. Nee. Stel je voor dat hij om een legitimatiebewijs ging vragen. Of naar binnen ging om het met de rechter te bespreken. In plaats daarvan hield hij met een glimlach de deur voor haar open en Jessie liep bedaard de rechtszaal binnen. Het hele voorval was typisch Jessica. Niemand stelde haar ooit vragen. Maar wat nu? Stel dat de rechter de zaak stillegde. Dat hij haar eruit gooide. Dat...

De rechter was een kleine, onopvallende man met een bril en grijsblond haar. Hij keek even op, niet onder de indruk van haar late binnenkomst, en keek met opgetrokken wenkbrauwen naar Martin Schwartz. Na een scherpe blik op Jessica knikte Schwartz aarzelend. Vervolgens wierp hij een snelle blik op de hulpofficier van justitie, die haar schouders ophaalde. Ze was binnen.

Inspecteur Houghton zat dicht bij de stoel van de rechter en legde een soort verklaring af. De zaal had rondom houten panelen. De stoelen op de voorste rij waren met leer bekleed, daarachter stonden stoelen met een rechte rug. De rechtszaal was nauwelijks groter dan het kantoor van Martin Schwartz, maar er hing een geweldige spanning in de lucht. Ian en Martin zaten samen aan een tafel, iets links van het midden. En daar vlakbij zat miss Burton met de hulpofficier van justitie, die tot Jessies grote ergernis een vrouw bleek te zijn. Het was een jonge vrouw met een hard gezicht, haar haar stijf in de lak en haar vlezige wangen bedekt met een dikke laag poeder. Ze droeg een degelijke, groene jurk en een keurige parelketting en om haar mondhoeken hadden zich boze groeven gevormd. Ze straalde gerechtvaardigde verontwaardiging uit namens haar cliënt.

De jonge advocate draaide zich om om naar Jessica te kijken. Jessie schatte haar op ongeveer haar eigen leeftijd, ergens begin dertig. De beide vrouwen wisselden een ijzige blik uit. Maar Jessica zag ook minachting in de ogen van de andere vrouw en toen begreep ze wat dit ging worden. Een klassenoorlog. Die grote, slechte, gestudeerde Ian van Pacific Heights had een arme secretaresse verkracht, een meisje van veel lagere komaf dan hij, dat altijd was mishandeld en verkeerd was begrepen en nu zou worden verdedigd door een harde, zuivere, toegewijde, jonge advocate uit de sociale middenklasse. Jezus. Dat hadden ze net nodig. Jessica vroeg zich plotseling af of ze wel de juiste kleren had aangedaan. Maar zelfs in een simpele broek en blouse had Jessica de stijl waar dat soort vrouwen een hekel aan had. Belachelijk om zelfs maar te moeten nadenken over de kleren die je aantrok.

Miss Burton had Jessica niet zien binnenkomen, of had daar in ieder geval niets van laten blijken. Ian evenmin. Ze ging rustig in een rechte stoel achter hem zitten. Toen keek hij plotseling op alsof hij geslagen was en draaide zich om in zijn stoel. De schrik was van zijn gezicht af te lezen toen hij haar achter zich zag zitten. Hij begon zijn hoofd te schudden en boog zich naar haar toe alsof hij iets wilde zeggen. Jessica keek hem echter met een stalen gezicht aan. Ze kneep hem even in zijn schouder en hij wendde zijn blik af. Het had geen zin om met haar in discussie te gaan. Maar terwijl hij zich omdraaide, schenen zijn brede schouders in te zakken.

Inspecteur Houghton stond op uit de stoel van waaruit hij de rechter had toegesproken, bedankte de rechtbank en nam plaats in een stoel aan de andere kant van Margaret Burton. Wat nu? Jessica's hart bonsde. Plotseling wist ze niet zeker meer of ze daar wel wilde zijn. Wat zou ze te horen krijgen? Zou ze het aankunnen? Stel je voor dat ze instortte. Gek werd... ging gillen...

'Miss Burton, neemt u plaats in de getuigenbank alstublieft.'

Terwijl Margaret Burton langzaam opstond uit haar stoel, had Jessica het gevoel dat haar hart uit haar lichaam zou springen. Ze voelde het bloed gonzen in de aderen van haar slapen en terwijl ze neerkeek op haar bevende handen, vroeg ze zich af of ze zou gaan flauwvallen. Miss Burton legde de eed af en toen Jessica opkeek, beefde ze over haar hele lichaam. Waarom zij? Ze was zo lelijk, zo afstotend, zo... goedkoop. Maar nee, ze was niet echt lelijk. Er was iets gracieus in de manier waarop ze de handen over haar knieën had gevouwen, haar gezicht had nog iets knaps, hoewel het nu te hard was geworden om nog aantrekkelijk te zijn. Ze had iets... misschien. Jessie vroeg zich af hoe Ian zich voelde. Hij zat vlak voor haar, maar hij leek duizenden kilometers van haar verwijderd. Margaret Burton leek veel dichterbij. Jessica had het gevoel dat ze iedere porie, ieder haartje, iedere trilling in haar neusvleugels, iedere vezel in het saaie beige pak kon zien. Ze voelde de wilde drang in zich opkomen om naar haar toe te rennen en haar aan te raken, haar misschien in haar gezicht te slaan, haar door elkaar te schudden tot ze de waarheid vertelde. Vertel hun wat er gebeurd is, verdomme! De waarheid! Jessica's adem stokte en ze kuchte, in een poging haar hoofd weer helder te krijgen.

'Miss Burton, wilt u ons uitleggen wat er op de dag in kwestie is gebeurd vanaf het moment dat u Mr. Clarke zag. Vertel het gewoon in uw eigen woorden. Dit is geen terechtzitting. Dit is slechts een voorlopig verhoor, om te bepalen of deze zaak verder door de rechtbank moet worden behandeld.'

De rechter sprak alsof hij het etiket van een fles frisdrank voorlas - het waren woorden die hij al honderden keren eerder had uitgesproken en die hij zelf niet eens meer hoorde. Maar het was de uitnodiging waar Margaret Burton op had gewacht. Ze schraapte met een gewichtig gezicht en een zweem van een glimlach haar keel. Inspecteur Houghton fronste zijn wenkbrauwen terwijl hij naar haar keek en de openbare aanklager hield de rechter in de gaten.

'Miss Burton?' De rechter richtte zijn blik op een punt in de ruimte terwijl hij sprak en iedereen wachtte.

'Ja, meneer. Edelachtbare.' Jessica vond dat het 'slachtoffer' er niet erg ontdaan uitzag. Triomfantelijk misschien, maar niet ontdaan. Niet als iemand die was verkracht. Vergenoegd? Dat was krankzinnig. Waarom zou ze vergenoegd zijn? Maar Jessie kon die indruk niet van zich afzetten terwijl ze staarde naar de vrouw die beweerde door haar man te zijn verkracht. En toen begon het relaas.

'Ik had geluncht bij Enrico en daarna liep ik langs Broadway.' Ze had een vlakke, onaangename stem. Een beetje te hoog. Een beetje te hard. Ze kon vast goed vitten. En ze praatte te hard voor iemand die gekwetst is. Vanbinnen gekwetst. Jessica vroeg zich af of de rechter op meer dingen lette dan alleen op de woorden. Hij wekte niet de indruk.

'Ik liep langs Broadway,' vervolgde ze, 'en toen bood hij me een lift aan.'

'Bedreigde hij u, of bood hij u alleen een lift aan?'

Ze schudde bijna spijtig haar hoofd. 'Nee, hij bedreigde me niet. Niet echt.'

'Wat bedoelt u met "niet echt"?'

'Nou, ik denk dat hij misschien wel kwaad was geworden als ik die lift had geweigerd, maar het was een warme dag en ik zag nergens een bus en ik was al laat voor kantoor en...' Ze keek op naar de rechter en hij keek met een onbewogen gezicht terug. 'Hoe dan ook, ik vertelde hem waar ik werkte.' Ze zweeg even, keek neer op haar handen en zuchtte. Jessie wilde haar het liefst de nek omdraaien. Dat meelijwekkende zuchtje. Ze kneep zonder na te denken hard in Ians schouder. Hij schoot overeind en keek met een bezorgd gezicht om. Ze dwong zichzelf tot een glimlach en hij klopte haar op de hand, waarna hij zijn blik weer op Margaret Burton richtte.

'Gaat u verder.' De rechter spoorde haar aan om op te schieten. Ze scheen de draad van haar verhaal kwijt te zijn.

'Het spijt me, edelachtbare. Hij... hij bracht me niet naar mijn werk, en... nou ja, ik weet dat ik gek ben geweest om die lift te accepteren. Het was gewoon zo'n mooie dag en hij leek me een aardige man. Ik dacht... ik had nooit verwacht...' Onverwacht gleden er een paar tranen uit haar ogen; Jessies greep op Ians schouder werd bijna ondraaglijk. Hij pakte haar hand en hield hem zachtjes vast tot ze hem nerveus terugtrok.

'Gaat u verder, miss... miss Burton.' Hij controleerde de naam in de papieren op zijn tafel, nam een slok water en keek op. Jessie dacht eraan dat deze hoorzitting voor hem slechts dagelijkse routine was; het drama dat de rest van de aanwezigen volledig in beslag nam, scheen hem onberoerd te laten.

'Ik... hij nam me... mee naar een hotel.'

'Bent u met hem meegegaan?' Er klonk geen oordeel door in de stem; het was slechts een vraag.

'Ik dacht dat hij me terugbracht naar mijn werk.' Haar stem klonk schril en plotseling boos. De tranen waren verdwenen.

'En toen u zag dat hij u niet naar uw werk had teruggebracht, waarom ging u toen niet weg?'

'Ik... ik weet het niet. Ik dacht dat het... hij zei dat hij alleen iets wilde drinken, en hij deed niet vervelend, alleen een beetje gek. Ik dacht dat hij geen kwaad in de zin had en het leek me gemakkelijker om er maar mee in te stemmen - om samen iets te drinken, bedoel ik - en toen...'

'Was er een bar in het hotel waar u naar binnen ging?' Ze schudde haar hoofd. 'Een hotelbediende bij de balie? Heeft iemand u naar binnen zien gaan? Had u om hulp kunnen roepen? Ik geloof niet dat Mr. Clarke u bedreigde met een wapen of iets dergelijks, wel?'

Ze bloosde en schudde met tegenzin haar hoofd.

'Nou, heeft iemand u gezien?'

'Nee.' Het woord was nauwelijks hoorbaar. 'Er was niemand. Het zag eruit... als een soort serviceflat.'

'Herinnert u zich nog waar het was?'

Ze schudde weer haar hoofd. Jessica zag Ian voor zich rusteloos bewegen en toen ze keek zag ze woede op zijn gezicht. Eindelijk. Hij kwam weer tot leven, hij ging niet langer gebukt onder verdriet en ongeloof.

'Kunt u ons de lokatie van het hotel vertellen, miss Burton?'

Opnieuw schudde ze haar hoofd. 'Nee. Ik... ik was zo van streek dat ik... ik heb gewoon niet gekeken. Maar hij... hij...' Plotseling veranderde haar gezicht weer volledig. De ogen lichtten op en gloeiden bijna van haat en woede, zo sterk zelfs dat Jessie haar een ogenblik lang bijna geloofde. Ze zag dat Ian plotseling erg stil werd. 'Hij heeft me mijn leven afgepakt en weggegooid! Hij heeft het verwoest! Hij...' Ze snikte even en haalde diep adem, terwijl de gloed uit haar ogen verdween. 'Toen we naar binnen gingen, greep hij me vast, sleepte me een lift in en een kamer binnen en...' Haar zwijgen zei de rest en ze liet haar hoofd verslagen hangen.

'Herinnert u zich welke kamer het was?'

'Nee.' Ze keek niet op.

'Zou u de kamer herkennen?'

'Nee. Dat denk ik niet.' Nee? Waarom niet? Jessie kon zich niet voorstellen dat je je een kamer waarin je verkracht bent niet zou kunnen herinneren. Hij zou voorgoed in je geheugen gegrift staan.

'Zou u het hotel herkennen?'

'Dat weet ik niet zeker. Maar ik denk het niet.' Ze keek nog steeds niet op en Jessie twijfelde steeds meer aan haar verhaal. Maar toen besefte ze wat er was gebeurd: als ze aan het verhaal twijfelde, moest ze op een bepaald moment hebben geloofd dat het waar was. Met die ene huilbui en woede-uitbarsting had de vrouw hen allemaal overtuigd. Of in ieder geval bijna. Zelfs Jessica. Bijna. Ze draaide zich naar Ian en zag hoe hij haar aankeek met tranen in de ogen. Hij wist ook wat er gebeurde. Jessica pakte weer zijn hand, dit keer rustig en krachtig. Ze wilde hem kussen, tegen zich aan houden, hem zeggen dat het allemaal goed zou komen, maar ze was er niet meer zo van overtuigd. Ze was maar van één ding overtuigd: van haar diepe haat voor Margaret Burton.

Ook Martin Schwartz zag er niet al te blij uit. Als dat mens van Burton beweerde zich niet te herinneren waar het hotel was, konden ze hun laatste sprankje hoop laten varen dat ze een getuige zouden vinden die hen daar had gezien. Ian kon het hotel ook niet plaatsen. Hij was net te dronken geweest om het goed te onthouden en het adres dat hij zich meende te herinneren, bleek niet te kloppen. Het was een opslagplaats. Er waren daar talloze kleine, armoedige hotelletjes in de buurt en Martin had Ian voor het voorlopig verhoor tientallen lobby's in gestuurd. Geen enkele had er bekend uitgezien. Het bleef dus zijn woord tegen het hare, met niemand om een van beide lezingen te ondersteunen. Schwartz begon de zaak steeds donkerder in te zien. Ze was een verdomd onplezierige getuige. Labiel, emotioneel, het ene moment hard als een bikkel, het volgende hartverscheurend huilend. De rechter liet de zaak zonder enige twijfel voorkomen, al was het maar om er zelf van af te zijn.

'Goed, miss Burton,' zei de rechter, terwijl hij een potlood tussen zijn vingers ronddraaide en naar de muur tegenover hem staarde, 'wat is er gebeurd in die kamer die u zich niet kunt herinneren?' Zijn toon was droog en ongeïnteresseerd.

'Wat er is gebeurd?'

'Wat heeft Mr. Clarke gedaan nadat hij u die kamer in had gesleurd? U zei toch dat hij u meesleurde?'

Ze knikte.

'En hij gebruikte geen wapen?' Ze schudde haar hoofd en keek eindelijk op naar haar publiek.

'Nee. Alleen... alleen zijn hand. Hij sloeg me een aantal keren in mijn gezicht en zei dat hij me zou vermoorden als ik niet deed wat hij wilde.'

'En wat wilde hij?'

'Ik... hij... hij dwong me om... om hem... om hem oraal te bevredigen... om... nou, om... om het met hem te doen.' Tjongejonge, wat klonk het pijnlijk als je het zo zei... Jessica wilde haar weer in haar gezicht slaan.

'En dat hebt u gedaan?'

'Ja.'

'En toen? Had hij... had Mr. Clarke een orgasme?'

Ze knikte.

'Beantwoordt u de vraag alstublieft.'

'Ja.'

'En toen?'

'Toen heeft hij sodomie met me bedreven.' Ze zei het op onbewogen, vlakke toon en Jessie voelde Ian ineenkrimpen. Ze voelde zich steeds onbehaaglijker worden. Ze had een drama verwacht, niet dit trage, uitgerekte relaas. God, wat was het allemaal vernederend. Droog en smerig en afschuwelijk. De woorden, de daden, de gedachten, allemaal zo afgezaagd en treurig.

'Kwam hij weer klaar?'

'Ik... ik weet het niet.' Ze had het fatsoen om te blozen. 'En u?' Haar ogen vlogen open en Houghton en de jonge officier van justitie keken gespannen toe.

'Ik? Hoe zou ik dat kunnen? Hij... ik... hij verkrachtte me.'

'Sommige vrouwen beleven daar genot aan, miss Burton, of ze willen of niet. Was dat bij u het geval?'

'Natuurlijk niet!'

'U bent dus niet klaargekomen?' Jessica begon te genieten van de gêne van de andere vrouw.

'Nee, natuurlijk niet! Nee!' Ze schreeuwde het bijna uit en zag er verhit, kwaad en nerveus uit.

'Goed. En wat gebeurde er toen?' De rechter keek verschrikkelijk verveeld en leek niet onder de indruk van miss Burtons verontwaardiging.

'Toen verkrachtte hij me weer.'

'Hoe?'

'Hij... hij verkrachtte me gewoon. U weet wel... op de gewone manier deze keer.' Jessica moest bijna lachen. Een 'gewone verkrachting'!

'Heeft hij u pijn gedaan?'

'Ja, natuurlijk heeft hij me pijn gedaan!'

'Erg?'

Maar ze keek weer naar beneden, terughoudend en nadenkend en triest. Op dat soort momenten moest je medelijden met haar krijgen. En een fractie van een seconde vroeg Jessica zich af wat haar eigen reactie zou zijn. Op ieder ander moment zou het verhaal dat ze hoorde haar hebben aangegrepen. Misschien zelfs heel erg. Maar nu... hoe kon het haar aangrijpen? Ze geloofde de vrouw niet. Maar hoe dacht de rechter erover? Hij had geen antwoord gekregen op zijn laatste vraag.

'Miss Burton, ik vroeg of Mr. Clarke u erg pijn had gedaan.'

'Ja. Heel erg. Ik... hij... hij gaf niets om me. Hij deed gewoon... gewoon...' De tranen gleden langzaam over haar wangen en het was alsof ze sprak over iemand anders, niet over Ian, niet over een totale onbekende die haar had verkracht. Waarom zou hij om haar geven als hij haar verkrachtte? 'Het kon hem niet schelen of ik zwanger zou raken, of... of wat dan ook. Hij... vertrok gewoon.' En nu veranderde haar verdriet weer in woede. 'Ik ken dat type, ze spelen met arme meisjes zoals ik! Meisjes zonder geld, zonder chique familie, en dan... dan doen ze wat hij heeft gedaan... ze vertrekken...' Haar stem daalde tot een fluistering terwijl ze niets ziend naar beneden keek. 'Hij vertrok, en ging terug naar haar.'

'Wie?' De rechter keek verward en Mrs. Burton keek weer op met een wat verdwaasde uitdrukking op haar gezicht.

'Naar wie ging hij terug?'

'Naar zijn vrouw.' Ze zei het ronduit, maar zonder naar Jessica te kijken.

'Miss Burton, kende u Mr. Clarke ergens van, vóór dit gebeurde? Hebt u ooit eerder een relatie met hem gehad?' De rechter had dat dus ook opgevangen - de vage suggestie dat Ian toch geen onbekende van haar was.

'Nee. Nooit.'

'Hoe wist u dan van zijn vrouw?'

'Hij zag eruit alsof hij getrouwd was. En trouwens, hij heeft het me verteld.'

'Juist. En na afloop heeft hij u gewoon in het hotel achtergelaten?' Ze knikte weer. 'En wat hebt u toen gedaan?

De politie gebeld? Naar een dokter gegaan? Een taxi gebeld?'

'Nee. Ik heb een poosje gelopen. Ik was in de war. En toen ben ik naar huis gegaan en heb ik me gewassen. Ik voelde me afschuwelijk.' Nu was ze weer geloofwaardig. 'Bent u bij een dokter geweest?'

'Nadat ik de politie had gebeld.'

'En wanneer hebt u dat gedaan? Niet meteen, is het niet?'

'Nee.'

'Waarom niet?'

'Ik was bang. Ik moest erover nadenken.'

'En bent u nu zeker van uw verhaal, miss Burton? Is dit de hele waarheid? Het verhaal dat u oorspronkelijk aan de politie vertelde was een beetje anders dan dit, nietwaar?'

'Ik weet niet meer wat ik hun toen heb verteld. Ik was in de war. Maar dit is de waarheid.'

'U staat nu onder ede, miss Burton, dus ik hoop dat dit de waarheid is.'

'Dat is het ook.' Ze knikte uitdrukkingsloos, met lege ogen.

'U wilt niets aan uw verhaal veranderen?'

'Nee.'

'En u weet zeker dat dit geen misverstand is, een middagje plezier dat verkeerd is afgelopen?' Toen vlamde plotseling de haat weer op in haar ogen en ze kneep ze stijf dicht.

'Hij heeft mijn leven verwoest.' Ze siste de woorden de stille rechtszaal in.

'Goed, miss Burton. Dank u wel. Mr. Schwartz, hebt u nog vragen?'

'Een paar maar, edelachtbare. Ik zal het kort houden. Miss Burton, is u ooit eerder iets dergelijks overkomen?'

'Wat bedoelt u?'

'Ik bedoel of u ooit eerder bent verkracht, al is het maar voor de grap, als een soort spelletje, door een minnaar, een vriendje, een echtgenoot?'

'Natuurlijk niet.' Ze keek verbolgen.

'Bent u ooit getrouwd geweest?'

'Nee.'

'Verloofd?'

'Nee.' Weer was er geen enkele aarzeling.

'Geen verbroken verlovingen?'

'Nee.'

'Serieuze liefdesrelaties die zijn verbroken?'

'Nee.'

'Hebt u op het ogenblik een vriend?'

'Nee.'

'Dank u wel, miss Burton. En hoe zit het met kortstondige liefdesaffaires? Hebt u ooit eerder een onbekende opgepikt?'

'Nee.'

'Dus u bent het met me eens dat u Mr. Clarke hebt opgepikt?'

'Nee! Ik... hij bood me een lift aan en...'

'En u hebt die geaccepteerd, hoewel u hem niet kende. Vindt u dat verstandig, in een stad als San Francisco?' Zijn toon was beleefd bezorgd en Margaret Burton keek boos en verward.

'Nee, ik... het... nee, ik heb nog nooit eerder iemand opgepikt. En ik dacht gewoon dat... hij zag eruit alsof hij wel oké was.'

'Wat bedoelt u met oké, miss Burton? Hij was toch dronken, nietwaar?'

'Een beetje aangeschoten misschien, maar niet stomdronken. En hij zag eruit, nou ja... als een aardige vent.'

'U bedoelt rijk? Of chic? Wat was het? Als iemand die op Harvard heeft gestudeerd?'

'Ik weet het niet. Hij zag er gewoon netjes uit.'

'En knap? Vindt u hem knap?'

'Ik weet het niet.' Ze keek naar beneden.

'Dacht u misschien dat hij een relatie met u zou beginnen? Verliefd zou worden? Dat is een redelijke veronderstelling. U ziet er leuk uit, waarom niet? Een warme zomerdag, een knappe vent, een eenzame vrouw... hoe oud bent u, miss Burton?'

'Eenendertig.' Maar ze had even geaarzeld.

'Tegen de politie zei u dertig. Is het niet eerder achtendertig? Is het niet mogelijk dat...'

'Protest!' De officier van justitie sprong met een woedend gezicht op en de rechter knikte.

'Toegewezen. Mr. Schwartz, dit is geen terechtzitting en u kunt uw pressietactieken beter voor later bewaren. Miss Burton, u hoeft hierop geen antwoord te geven. Bent u bijna klaar, Mr. Schwartz?'

'Bijna, edelachtbare. Miss Burton, wat had u aan op de dag van uw ontmoeting met Mr. Clarke?'

'Wat ik aan had?' Ze keek nerveus en verward. Hij had haar voortdurend bestookt met moeilijke vragen. 'Ik... ik weet het niet... Ik...'

'Was het net zoiets als u nu aanhebt? Een pakje? Of iets luchtigers, iets bloters? Een beetje sexy misschien?' De hulpofficier keek weer dreigend en Jessica begon van de situatie te genieten. Martins stijl beviel haar. Zelfs Ian keek geboeid, bijna vergenoegd toe.

'Ik... ik weet het niet. Ik zal wel een zomerjurk hebben gedragen.'

'Wat voor iets? Iets met een laag uitgesneden hals?'

'Nee. Dat soort dingen draag ik niet.'

'Weet u dat zeker, miss Burton? Mr. Clarke zegt dat u een erg korte, laag uitgesneden roze jurk droeg, met een hoed - had u diezelfde hoed op? Het is een erg leuke hoed.'

Plotseling stond ze in tweestrijd of ze moest reageren op het compliment of op de onuitgesproken suggestie.

'Ik draag geen roze.'

'Maar die hoed is roze, nietwaar?'

'Het is meer een neutrale kleur, iets van beige.' Er zat echter ook een vleugje roze in, dat zag iedereen.

'Juist. En de jurk? Zat daar ook een vleugje beige in?'

'Dat weet ik niet.'

'Oké. Gaat u vaak naar Enrico?'

'Nee, ik ben er maar een paar keer geweest. Maar ik ben er wel eens langs gekomen.'

'Had u Mr. Clarke daar al eens eerder gezien?'

'Nee. Ik kan me niet herinneren dat ik hem gezien heb.' Ze kreeg haar zelfbeheersing terug. Dit waren gemakkelijke vragen.

'Waarom hebt u hem verteld dat u topless bediende op Broadway?'

'Dat heb ik hem nooit verteld.' Nu was ze weer kwaad en Martin knikte, bijna verstrooid.

'Goed, dank u wel, miss Burton. Dank u wel, edelachtbare.'

De rechter keek vragend naar de hulpofficier van justitie, die haar hoofd schudde. Zij had niets toe te voegen. Hij gaf een teken dat miss Burton terug kon gaan naar haar plaats en sprak toen de woorden die Jessica had gevreesd.

'Mr. Clarke, neemt u plaats in de getuigenbank alstublieft.'

Ian en Margaret Burton passeerden elkaar op enkele centimeters. Hun gezichten vertoonden geen uitdrukking. Nog maar enkele ogenblikken geleden had ze gezegd dat hij haar leven had verwoest, maar nu keek ze dwars door hem heen. Jessica wist niet wat ze van de vrouw moest denken.

Ian legde de eed af en de rechter keek hem over zijn bril heen aan.

'Mr. Clarke, wilt u ons uw relaas geven van wat er is gebeurd?' De rechter keek uitermate verveeld terwijl Ian begon aan zijn beschrijving van de gebeurtenissen van die dag. De lunch, de drankjes, hoe hij haar had opgepikt, de verleidelijke manier waarop ze was gekleed, haar verhaal dat ze topless serveerde, de rit naar Market Street, naar een adres dat zij hem had opgegeven maar dat hij zich niet meer kon herinneren. En tot slot haar uitnodiging om mee te gaan naar haar kamer, waar ze iets hadden gedronken en met elkaar naar bed waren gegaan.

'Van wie was die kamer?'

'Dat weet ik niet. Ik nam aan dat hij van haar was. Maar er stond niet veel in. Ik weet het niet. Ik had veel gedronken bij de lunch en ik dacht niet zo helder na.'

'Maar helder genoeg om met miss Burton naar boven te gaan?'

Ian bloosde. Hij voelde zich net een ondeugend jongetje dat bij het schoolhoofd wordt geroepen... Ian, heb jij bij Maggie onder haar rokje gekeken? Tjongejonge toch!

Maar het was heel anders. Er stond veel te veel op het spel. 'Mijn vrouw was al drie weken weg.'

Jessies hart begon weer te bonzen. Was het dan haar schuld? Wilde hij dat suggereren? Was dat hoe hij erover dacht en wat hij haar wilde laten voelen? Was zij verantwoordelijk voor zijn gevoel tekort te schieten?

'En wat gebeurde er toen het allemaal voorbij was?'

'Toen ging ik weg.'

'Zomaar? Was u van plan om miss Burton nog eens te zien?' Ian schudde zijn hoofd.

'Nee. Ik was niet van plan haar nog eens te zien. Ik voelde me al schuldig genoeg over wat er was gebeurd.' Martin fronste zijn wenkbrauwen bij dit antwoord en Jessica kromp ineen. Het was de rechter ook niet ontgaan.

'Schuldig?'

'Ik bedoel vanwege mijn vrouw. Ik doe dat soort dingen gewoonlijk niet.'

'Wat voor soort dingen, Mr. Clarke? Iemand verkrachten?'

'Nee, in godsnaam zeg, ik heb haar niet verkracht!' Hij had zijn ontkenning uitgeschreeuwd en zweetdruppeltjes glinsterden op zijn voorhoofd. 'Ik bedoel dat ik me schuldig voelde omdat ik mijn vrouw had bedrogen.'

'Maar u hebt miss Burton in het hotel wel gedwongen om met u mee naar boven te gaan?'

'Nee. Zij nam mij mee naar boven. Het was haar kamer, niet de mijne. Ze nodigde me uit om mee naar boven te gaan.'

'Om wat te doen?'

'Om iets te drinken. En waarschijnlijk om precies datgene te doen wat we hebben gedaan.'

'Waarom denkt u dan dat ze beweert dat u haar hebt verkracht?'

'Dat weet ik niet.' Ian keek uitdrukkingsloos en uitgeput voor zich uit. De rechter schudde zijn hoofd en keek de zaal rond.

'Dames en heren, ik weet het ook niet. Het doel van deze hoorzitting is te bepalen of er sprake is van een misverstand, een probleem dat gemakkelijk hier en nu kan worden opgelost. In wezen willen we vaststellen of er inderdaad een verkrachting heeft plaatsgevonden en of de zaak verder voor het gerecht moet komen. Het is mijn taak te bepalen of er van verdere actie moet worden afgezien of dat de zaak door een hoger gerechtshof in behandeling moet worden genomen. Voor een besluit van verdere actie af te zien, moet ik er volkomen zeker van zijn dat er geen sprake is geweest van verkrachting.

In het geval ik dat niet kan bepalen omdat de kwestie niet duidelijk is, heb ik geen andere keus dan de zaak voor een beslissing naar een hogere rechtbank en waarschijnlijk een jury te verwijzen. Het is duidelijk dat dit geen eenvoudige zaak is. De verhalen van beide partijen lopen sterk uiteen. Miss Burton zegt dat er sprake is van verkrachting, Mr. Clarke zegt van niet. Voor geen van beide lezingen zijn bewijzen. Ik ben dus bang dat deze kwestie moet worden behandeld door een hogere rechtbank en waarschijnlijk door een jury moet worden beoordeeld. We kunnen de zaak niet eenvoudigweg seponeren. Er zijn ernstige beschuldigingen geuit. Ik stel voor dat de zaak wordt verwezen naar een hogere rechtbank en dat Mr. Clarke vandaag over twee weken wordt voorgeleid voor de rechtbank van rechter Simon Warberg. De zitting is gesloten.' Zonder verdere plichtplegingen stond hij op en liep de zaal uit. Jessica en Ian gingen staan en keken elkaar verward aan terwijl Martin even wat met zijn papieren stond te rommelen. Margaret Burton werd snel meegenomen door inspecteur Houghton.

'En nu?' fluisterde Jessica tegen Ian.

'Je hebt gehoord wat hij zei, Jess - er komt een proces.'

'Ja.' Ze keek nog een laatste keer naar de verdwijnende rug van miss Burton en haar ziel vulde zich met nieuwe haat voor deze vrouw die om onverklaarbare redenen hun leven verwoestte. Ze wist nu niets meer dan drie uur geleden. Waarom?

'Nou, Martin?' Jessica wendde zich naar Martin. Hij zag er zeer ernstig uit. 'Wat denk je ervan?'

'We zullen het in mijn kantoor bespreken, maar ik vind hier een vervelend luchtje aan zitten. Ik weet het niet zeker, maar jaren geleden heb ik ook eens zo'n zaak gehad. Een krankzinnige zaak met een krankzinnige eiseres. Het had met wraak te maken. Niet tegen de man van wie ze beweerde dat hij haar had verkracht, maar tegen iemand die haar echt had verkracht toen ze nog een tiener was. Ze had tweeëntwintig jaar gewacht om zich te wreken op een onschuldige man. Ik kan je niet vertellen waarom, het is maar een gevoel, maar dit doet me aan dat geval denken.' Hij had op nauwelijks hoorbare fluistertoon gesproken. Jessica boog zich naar hem toe om hem te kunnen verstaan en was geïntrigeerd door dit idee. Zij had ook een vreemd gevoel gehad bij die vrouw. Ian zag er nog te geschokt uit om ergens op te reageren. Hij keek Jessica met een geïrriteerde blik aan.

'Ik had je gezegd dat je buiten moest wachten.'

'Dat kon ik niet.'

'Ja. Ik had al zo'n idee dat je hier uiteindelijk zou belanden. Amusant, vond je niet?' Hij klonk bitter en moe. Ze waren als enigen in de rechtszaal achtergebleven en hij keek om zich heen alsof hij zojuist was ontwaakt uit een nare droom. Het was een slopende bijeenkomst geweest en zelfs Jessica had het gevoel dat ze in één ochtend vijf jaar ouder was geworden.

'Wanneer begint het proces?' vroeg ze aan Martin. Ze wist niet wat ze tegen Ian moest zeggen; er was zoveel te zeggen, te veel.

'Over zes weken. Je hebt gehoord wat de rechter zei: de voorgeleiding voor de hogere rechtbank zal over twee weken plaatsvinden. Het proces begint vier weken daarna. We zullen heel hard moeten werken.' Martin keek bijzonder ernstig. Jessica wilde hem dolgraag vragen hoe het was afgelopen met die andere cliënt, de man die van verkrachting was beschuldigd door een vrouw die op wraak uit was. Ze was echter bang voor het antwoord. Ian had er ook niet naar gevraagd en Martin had de informatie niet uit zichzelf gegeven. 'Ik wil dat Green zich dag en nacht met de zaak bezighoudt en ik wil dat jullie je allebei beschikbaar houden voor het geval ik jullie moet spreken.' Zijn stem klonk streng.

'Wij zijn beschikbaar.' Jessie sprak als eerste, waarbij ze de tranen uit haar stem probeerde weg te dringen. 'We gaan het winnen, toch, Martin?' Ze fluisterde nog steeds, maar ze wist niet waarom. Het was niet langer nodig.

'Ik denk dat het een dubbeltje op zijn kant gaat worden. Het is haar woord tegen het jouwe, Ian. Maar inderdaad, we zouden moeten winnen.' Het klonk Jessie niet overtuigd genoeg in de oren en ze werd opnieuw doordrongen van de ernst van de situatie. Hoe was het allemaal gebeurd? Waar was het begonnen? Kwam het echt alleen maar omdat ze te lang in New York was geweest? Was hij alleen maar geil geweest? Was het stomme pech? Was dat mens van Burton een halve gare die het op een willekeurig slachtoffer gemunt had, of had ze juist Ian uitgezocht? Wiens schuld was het? En wanneer zou het allemaal ophouden?

'Denk je dat ze Ians borgtocht zullen intrekken?' Dat was haar voortdurende angst. En die van Ian.

'Het kan, maar ze zullen het niet doen. Er is geen reden toe, zolang hij maar in de rechtszaal verschijnt. Bovendien heeft de rechter er niet over gesproken. Ondernemen jullie alleen voorlopig geen reisjes. Geen zakenreizen, geen verdwijntrucs, geen familiebezoekjes aan de andere kant van het land. Blijf in de buurt; ik heb jullie nodig. Afgesproken?'

Ze knikten ernstig en terwijl hij langzaam met hen de zaal uit liep, dacht Jessie na over wat hij had gezegd. Familie? Welke familie? Ians ouders waren zo oud en zwak, daar zouden ze wel het allerlaatst naartoe gaan. Dat waren Ian en zij al met elkaar overeengekomen. Zijn ouders waren zulke keurige, zachtaardige mensen, en bovendien veel te oud om hier iets van te begrijpen. Hij was hun enigst kind, het zou hun dood zijn. Bovendien, waarom zouden ze het hun vertellen? Het zou allemaal goed komen. Het moest, Ian en Jessie schudden Martin de hand en hij liet hen achter voor de deur van de rechtszaal. Het was een eindeloze ochtend geweest.

'Hebben we even tijd om naar de wc te gaan?' Jessica keek Ian nerveus aan. Ze voelde zich vreemd, niet op haar gemak bij hem, alsof iemand hun net had verteld dat hij kanker had. Ze wist niet of ze zou gaan huilen, hem moest troosten, of alleen maar hard zou wegrennen en zich verstoppen. Ze wist zelfs nog niet zeker wat ze voelde.

'Ja hoor. Volgens mij is het aan het eind van de gang. Ik moet ook.' Het gesprek tussen hen verliep moeizaam. Het zou moeilijk worden om de weg terug te vinden. Maar toen ze door de gang liepen, hield hij haar plotseling tegen en draaide haar naar zich toe terwijl hij haar bij haar arm vasthield. 'Jessie, ik weet niet wat ik moet zeggen. Ik heb het niet gedaan, maar ik begin me bijna af te vragen of dat er wel echt iets toe doet. Ik kan het niet verdragen om te zien wat dit met jou doet. Ik ben een paar uur een afschuwelijke klootzak geweest, en jij moet daar de prijs voor betalen.'

Ze glimlachte vermoeid ten antwoord. 'En jij dan? Vind jij dit soms leuk? Schat, we zijn hierin verzeild geraakt en we moeten doorgaan tot we er doorheen zijn. Dat is alles. En geef het in godsnaam niet op.' Ze keek hem aan met een tederheid die hij de hele dag nog niet had gezien. Ze legde haar armen om hem heen terwijl ze in de lange marmeren gang stonden en zonder een woord te zeggen trok hij haar tegen zich aan. Hij had haar wanhopig hard nodig, en zij wist dat.

'Kom op, lekker stuk, ik moet plassen.' Haar stem klonk schor en sexy en hij glimlachte naar haar terwijl ze hand in hand de gang door liepen. Er was iets heel bijzonders tussen hen. Dat was altijd zo geweest en dat zou altijd zo blijven - als ze datgene wat er nu met hen gebeurde maar te boven kwamen.

'Ik ben zo terug.' Ze gaf hem een zacht kusje in zijn nek, kneep hem in zijn hand en verdween in de dames-wc.

Binnen ging ze een van de hokjes binnen en deed de deur op slot. De hokjes naast haar waren allebei bezet. Links zag ze een paar rode schoenen met plateauzolen en een marineblauwe broek en rechts zag ze een paar slanke enkels met eenvoudige zwarte pumps. Jessica trok haar kousen recht, streek haar rok glad en deed de deur van het slot. Precies op dat moment kwamen de zwarte pumps rechts van haar in beweging. Ze keek terloops opzij terwijl ze naar de wasbak liep en stond als aan de grond genageld toen ze in Margaret Burtons gezicht keek - of eigenlijk op haar neerkeek, gezien hun lengteverschil. De lichtroze hoed belemmerde slechts in geringe mate het zicht op het gezicht van haar vijand.

Margaret Burton bleef haar stokstijf staan aanstaren en Jessica voelde zich vanbinnen helemaal koud worden. Daar stond ze, vlak voor haar... binnen handbereik... ze kon haar vastgrijpen... slaan... vermoorden... maar ze kon niet bewegen. Even klonk er het geluid van iemand die scherp inademt. Toen kwam de vrouw bij zinnen. Ze rende naar de deur, waarbij de hoed van haar hoofd gleed en voor Jessica's voeten op de grond viel. Het had slechts een paar seconden geduurd, maar het leken uren, dagen, jaren... en ze was weg. Jessie bleef hulpeloos staan, terwijl de tranen langs haar wangen begonnen te stromen. Ze hurkte heel langzaam neer, raapte de hoed op en liep langzaam naar de deur. Ze hoorde iemand als een razende op de deur bonzen. Het was Ian. Hij had Margaret Burton de deur uit zien rennen toen hij aan de andere kant van de gang uit de heren-wc kwam. En plotseling was hij doodsbenauwd. Wat was er gebeurd? Wat had Jessica gedaan?

Ze kwam stilletjes te voorschijn met de hoed in haar hand en tranen op haar wangen.

'Wat is er gebeurd?'

Jessica schudde alleen maar haar hoofd, de hoed in haar handen geklemd.

'Heeft ze iets gedaan?'

Ze schudde weer haar hoofd.

'Heb jij iets gedaan?'

Weer een zwijgende ontkenning.

'O, schatje.' Hij trok haar in zijn armen, pakte de hoed uit haar hand en gooide hem op een bank. 'Laten we hier als de donder weggaan en naar huis gaan.' Sterker nog, hij zou met haar de stad uit gaan. Maling aan wat Martin had gezegd, ze moesten ertussenuit. Carmel misschien. Het maakte niet uit waar naartoe. Hij vroeg zich af hoe lang Jessica de druk aan zou kunnen. Hoe lang hij het aan zou kunnen. De hoed scheen hem vanaf de bank beschuldigend aan te staren terwijl hij zijn vrouw in zijn armen hield, en hij huiverde. Het was dezelfde hoed die ze die dag bij Enrico had gedragen. Die dag... de dag waarvoor hij jaren zou moeten boeten, op welke wijze dan ook. Met zijn arm om Jessica's schouder geslagen liep hij langzaam naar de lift. Hij wilde zijn ziel overschenken in de hare, maar hij wist niet zeker of hij nog wel genoeg had voor zichzelf, laat staan voor iemand anders. Hij wilde dat deze gruwelijke ervaring voorbij was, maar die was nog maar net begonnen.

Toen de lift kwam, stapte ze zwijgend in. Ze hield haar ogen star op de deuren gericht en hij wilde haar door elkaar schudden. Hij zag hoe ze wegglipte; hij had dit masker eerder gezien.

Vanuit de lift belandden ze abrupt in de chaos van de ontvangsthal. Het stond er vol politieagenten en inspecteurs, advocaten en hulpofficieren van justitie en met mensen die in de rij stonden voor een toegangspas naar de gevangenis. Ian en Jessica gingen op in de krioelende massa. Hier en daar dook een gewoon, onbezorgd gezicht op van iemand die een parkeerbon kwam betalen of een autoregistratieformulier kwam invullen. Het waren er echter maar zo weinig dat ze versmolten met de rest. Dit verklaarde waarom noch Ian noch Jessica Astrid zag, die een nieuwe sticker kwam halen omdat de vorige in de autowasstraat van haar nummerplaat was gevallen. Ze stond maar een paar meter bij hen vandaan, maar ze zagen haar niet. Maar zij zag hen wel en schrok van de uitdrukking op hun gezicht. Ze liepen langs en ze liet hen gaan. Ze hadden dezelfde blik die zij had gehad toen de artsen haar hadden verteld hoe ziek Tom eigenlijk was.

13

De volgende ochtend nam Ian een beslissing. Jessica moest ertussenuit. Hij ook. En terwijl zij het ontbijt stond klaar te maken, nam hij zelfs de moeite om het via de telefoon met Martin te bespreken. Martin stemde ermee in en Ian stelde Jessica voor een voldongen feit.

'Wat gaan we doen?' Ze stond op haar blote voeten en met haar ochtendjas aan in de keuken en keek hem ongelovig aan.

'Over een halfuur vertrekken we naar Carmel.' Deze keer glimlachte hij terwijl hij het zei. 'Pak je spullen maar in, lieveling.'

'Je bent gek. Martin zei...'

'... dat we hem maar een ansichtkaart moeten sturen.' Ian lachte triomfantelijk en Jessica grinnikte.

'En wanneer heeft hij dat dan wel gezegd?'

'Net.'

'Heb je hem opgebeld?' Ze keek nog steeds twijfelachtig, maar geamuseerd.

'Ik heb net opgehangen. Dus, mijn lieveling...' - hij liep langzaam, met een zweem van een glimlach op zijn gezicht naar haar toe - 'schiet maar gauw op met dat mooie lijf van je, anders is de dag voorbij.'

'Je bent een idioot.' Hij kuste haar en ze wendde glimlachend haar gezicht naar hem toe, met haar ogen dicht. 'Maar wel een heel lieve idioot.'

Ze kwamen binnen twee uur in Carmel aan met Ian achter het stuur van de Morgan. De lucht was koeler dan hij wekenlang was geweest en de hele weg ernaartoe was het prachtig stralend weer. Ze deden het dak van de Morgan naar beneden en kwamen verwaaid en vrolijk aan. Het was bijna alsof de wind die op de snelweg voortdurend om hun hoofd had gewaaid de zorgen uit hun geest had verdreven. Het uitstapje was achteraf toch niet zo'n slecht idee en na de eerste zeventig kilometer had Jessica de gedachte uit haar hoofd gezet dat inspecteur Houghton hen achternazat. Ze werd voortdurend achtervolgd door gedachten aan hem, maar daar zou nu misschien een eind aan komen. Hij leek alleen zo almachtig. Hij ging weg en kwam terug met een huiszoekingsbevel, een wapen, een vriend, een bepaalde blik in zijn ogen... een trek om zijn mond... hij joeg haar de stuipen op het lijf en ze durfde Ian niet te vertellen hoe erg het was. Ze sprak nooit over hem. Ze had zich ook zorgen gemaakt over wat het uitstapje zou kosten, maar Ian had volgehouden dat hij nog genoeg op zijn rekening had staan om het te kunnen betalen. Hij had haar bevolen zich met haar eigen zaken te bemoeien en haar op het hart gedrukt dat ze het zuinig aan zouden doen. Dit keer geen luxe accommodatie. Ze voelde zich schuldig dat ze ondanks zijn geruststellende woorden toch nog twijfelde, maar ze was geobsedeerd door hun financiële situatie en de huizenhoge proceskosten die hun nog te wachten stonden. En Ian was zo vreemd met geld, misschien omdat hij het nooit had gehad. Hij had er een handje van om fantastische cadeaus voor haar te kopen en iets prachtigs op touw te zetten als hun geld helemaal op was. Hij was iemand die het laatste geld dat hij had stijlvol over de balk zou gooien. In het verleden had die eigenschap haar geamuseerd. Nu niet.

Maar ze was dankbaar voor het uitstapje naar Carmel. Ze wist hoe hard ze het nodig had. Haar zenuwen waren tot het uiterste gespannen. En ze wist dat het met Ian net zo was, ook al deed hij nog zo zijn best dat te verbergen. Astrid had hun verteld over een hotelletje waar ze het afgelopen voorjaar had gelogeerd en dat naar haar zeggen spotgoedkoop was. Dus lieten ze de luxe genoegens van het vertrouwde Del Monte-hotel voor wat ze waren en kozen ze in plaats daarvan voor de gemoedelijke atmosfeer van L'Auberge. Het werd gerund door een Frans echtpaar van middelbare leeftijd en naast andere geneugten bood het 's ochtends een heerlijke 'Café Complèt' op bed. De 'Café Complèt' bestond uit zelfgebakken croissants en brioches met een hete kop café au lait.

Ze liepen naar het strand en stroopten de winkels af en zaterdag namen ze picknickspullen mee naar een rots die uitzicht bood over de zee.

'Nog wat wijn, lieverd?'

Ian knikte en streek een lange lok blond haar uit haar ogen. Ze lagen naast elkaar. Zij keek omhoog naar de lucht en hij steunde op zijn ellebogen en keek op haar neer. Hij streek met zijn hand langs haar gezicht en kuste haar zachtjes op haar lippen, haar ogen en het puntje van haar neus.

'Als je dat doet, kom ik nooit overeind om je wijn in te schenken, schat.' Hij glimlachte weer en ze wierp hem een kushand toe.

'Zal ik je eens wat vertellen, Ian?'

'Nou?'

'Jij maakt mij heel erg gelukkig.' Zij gezicht betrok terwijl ze dat zei. Ze pakte zijn kin en dwong hem haar aan te kijken. 'Ik meen het. Het is zo.'

'Hoe kun je dat nu zeggen?'

'Omdat het nu niet anders is dan wanneer dan ook, Ian. Je doet prachtige dingen voor me. Je geeft me wat ik nodig heb, en ik heb veel nodig. Soms moet je daar een prijs voor betalen. En oké, het is nu moeilijk, maar het is gauw voorbij. Het zal niet eeuwig doorgaan. Al met al vind ik dat we verrekte veel geluk hebben.' Ze ging overeind zitten en keek hem aan. Uiteindelijk wendde hij zijn blik af. 'Geluk, hè? Ja, zo kun je het ook bekijken.' Hij klonk bitter en ze pakte zijn hand.

'Voel je je niet gelukkig meer?'

'Jawel. Maar voel jij je gelukkig, Jessie? Echt? Wees eens eerlijk.' Hij keek haar aan met een ongewone blik in zijn ogen, een soort openheid die haar beangstigde. Alsof hij alles in twijfel trok. Haar. Zichzelf. Hen samen. Het leven. Alles.

'Ja, ik voel me gelukkig.' Haar stem was een fluistering in de frisse wind van de zonnige oktoberdag.

'Jessica, lieverd, ik ben je ontrouw geweest. Ik heb gevrijd met een andere vrouw. Een neurotische slet, maar toch een andere vrouw. Je hebt me bijna zes jaar onderhouden. Ik ben geen succesvol schrijver. En ik sta op het punt om voor de rechter te worden gesleept vanwege verkrachting. Ik moet misschien naar de gevangenis, en zelfs als dat niet zo is, wordt dit een van de afschuwelijkste dingen die we ooit hebben meegemaakt. En dan vind jij dat we geluk hebben? Hoe krijg je dat voor elkaar?'

Ze keek lange tijd neer op haar handen en richtte haar blik toen omhoog naar zijn gezicht. 'Ian, het kan me niet schelen dat je hebt gevrijd met een andere vrouw. Ik vind het niet leuk, maar het geeft niet. Het verandert niets. Niet voor mij. En jij moet ook niet toelaten dat het iets verandert. Ik verwacht niet dat het de eerste keer was, maar ik wil het niet weten. Daar gaat het niet om. Waar het om gaat is dat het er niet toe doet. Je hebt gevrijd met iemand anders, en wat dan nog? Je hebt je laten bevredigen, en wat dan nog? Het kan me niet schelen. Begrijp je dat? Ik geef er niet om. Ik geef om jou, om ons, om ons huwelijk, om je werk. En ik "onderhoud" jou niet. Lady J. onderhoudt ons allebei. We hebben geluk dat we dat hebben, en een dezer dagen verkoop jij een boek en een film en nog een boek en een hele berg briljant werk en dan verdien je een fortuin. Dus wat is nou het probleem?'

'Jessica, je bent gek.' Hij glimlachte naar haar, maar zijn ogen stonden nog steeds ernstig.

'Nee, dat ben ik niet. En ik meen het. Jij maakt me gelukkig. Jij maakt dat ik gloei vanbinnen, dat ik om dingen geef, dat ik weet dat er iemand van me houdt, jij bent er altijd voor mij. Jij weet wie ik ben en wat ik ben en waarom ik er ben en dat weet je zelfs nog beter dan ik. Ian, dat is zoiets zeldzaams. Als ik naar andere mensen kijk, heb ik nooit de indruk dat zij hebben wat wij hebben.' Haar jadegroene ogen gloeiden terwijl ze hem aankeek.

'Ik weet niet wat ik moet zeggen, Jessie... Ik hou van je. En ik heb jou ook nodig. Niet alleen om me te onderhouden terwijl ik schrijf. Ik heb het nodig... o god...' -hij glimlachte, meer in zichzelf dan naar haar - 'ik heb het nodig dat je om twee uur 's nachts in je blote kont bij me komt zitten en me met een bloedserieus gezicht vertelt waarom mijn vierde hoofdstuk niet deugt. Ik heb het nodig zoals je 's avonds dolenthousiast de deur binnen komt stormen... zoals je dingen weet, zoals je... me respecteert, zelfs wanneer ik mezelf niet respecteer.'

'O, Ian.' Ze gleed weer in zijn armen en sloot haar ogen terwijl hij haar vasthield.

'Ik heb je heel hard nodig, schatje. Maar... er zal iets moeten veranderen.'

Haar ogen gingen langzaam open. Hij had iets belangrijks gezegd. Ze wist het, meer door de verandering in hoe hij haar vasthield dan door de woorden.

'Wat bedoel je?'

'Ik weet het nog niet. Maar er moet iets veranderen, als we de ellende die ons de komende maanden te wachten staat hebben overleefd.'

'Maar wat dan, verdorie? Wat moet er veranderen?' Haar stem klonk onverwacht schril en ze schoof een stukje bij hem vandaan, zodat ze hem in de ogen kon kijken.

'Rustig maar, Jessie. Ik vind alleen dat het tijd wordt dat we alles eens opnieuw bekijken. Ik weet het niet, misschien moet ik mijn mooie ideeën over een schrijfcarrière maar in de ijskast zetten. Er moet iets gebeuren. We kunnen in ieder geval niet precies zo verdergaan als nu. In sommige opzichten werkt het niet.'

'Waarom niet?'

'Omdat ik het gevoel heb dat ik door jou word onderhouden. Jij betaalt de rekeningen, de meeste in ieder geval, en daar kan ik niet meer mee leven. Weet je hoe het is om geen inkomen te hebben? Om je iedere keer schuldig te voelen als je geld uit de kas haalt, onze zogenaamde "gezamenlijke rekening", om een paar t-shirts te kopen? Heb je enig idee hoe het is om jou de rekening te laten betalen voor deze ramp? Om jou te laten dokken voor het feit dat ik iemand zou hebben verkracht? Jezus, Jessie, ik krijg het er benauwd van. Ik ga eraan kapot. Waarom denk je dat ik de laatste tijd impotent ben? Omdat ik zo gelukkig ben met de manier waarop ik mijn leven leid?'

'Daar moet je niet zo mee zitten. Je staat op het ogenblik onder een enorme druk.' Ze wilde het wegwuiven, maar hij gaf haar daar de kans niet voor.

'Dat klopt. Ik sta onder zware druk. Maar een deel van die druk komt voort uit het feit dat we onze zaakjes niet hebben georganiseerd zoals dat zou moeten. Heb je je ooit afgevraagd wat er zou gebeuren als je Lady J. niet zou hebben, of als je ouders je geen geld hadden nagelaten?'

'Dan zou ik voor iemand anders werken en jij zou bij een reclamebureau werken en vreselijk balen. Is dat dan zo geweldig?'

'Nee. Maar als jij nou eens helemaal niet zou werken en ik zou iets anders doen?'

'Wat dan?' Haar gezicht verstarde terwijl ze het zei.

'Dat weet ik niet. Daar ben ik nog niet uit.'

'Ian, je bent hartstikke gek. Ik heb je nog nooit zo hard aan een boek zien werken als aan dit, ik heb je nog nooit zo vol overtuiging horen praten over iets wat je had geschreven. En dan wil je er nu mee stoppen?'

'Dat zei ik niet. Nog niet. Maar misschien wel. Wat ik wil zeggen is: wat zou er met jou, met ons, met ons huwelijk gebeuren als jij ons niet zou onderhouden, Jessie? Als ik dat zou doen? Als we jouw geld zouden bewaren als een appeltje voor de dorst, als een investering?'

'En wat zou ik dan de hele dag doen? Borduren? Bridgen?'

'Nee. Ik dacht aan iets anders. Misschien voor later.' Hij had een zachte, afwezige uitdrukking in zijn ogen terwijl hij dit zei.

'Wat bedoel je met iets anders?'

'Nou... kijk... ik bedoel, stel je voor dat we uiteindelijk kinderen zouden krijgen - als deze ellende achter de rug is, bedoel ik. We hebben het daar een hele tijd niet over gehad. Niet meer sinds...' Ze wist wat hij bedoelde. Niet meer sinds de dingen waren veranderd. Sinds haar ouders waren overleden. Sinds ze hun geld had geërfd... Sindsdien was alles anders. Dat wisten ze allebei. 'Jessie... lieverd, ik wil voor je zorgen. Bovendien heb je het verdiend.'

'Waarom?'

'Hoe bedoel je, "waarom"?' Hij leek even in verwarring gebracht.

'Ik bedoel, waarom zouden we nu alles overhoophalen? Waarom zou jij plotseling de hele last moeten dragen? Ik hou van werken; voor mij is het geen belasting. Ik vind het leuk.'

'Kunnen kinderen ook niet leuk zijn?'

'Dat heb ik niet gezegd.' Haar gezicht stond zo gespannen als een veer.

'Maar?'

'O, in godsnaam, Ian, waarom moeten we het daar nu over hebben?' Dat onderwerp was al in geen jaren meer ter sprake geweest.

'Ik zei niet nu. We hebben het alleen over wat er zou gebeuren áls.'

'Dat is belachelijk. Dat is alsof je een spelletje speelt.' Ze wendde haar blik af, maar plotseling voelde ze Ians hand op haar arm. Hard.

'Dit is geen spelletje. Ik meen het serieus, Jessie. Ik ben de laatste zes jaar een gigolo geworden, verdomme. Als schrijver stel ik niks voor, ik heb pas nog een waardeloze slet geneukt en ik word nu vals beschuldigd van verkrachting. Ik probeer erachter te komen wat er in mijn leven van betekenis is en wat niet en wat er moet veranderen. En misschien moet er ook iets aan ons veranderen. Nee, niet misschien. Ik weet het zeker. Ga je nu naar me luisteren en met me praten of niet?'

Ze zat hem zwijgend aan te kijken. Maar ze wist dat ze geen keus had. Hij liet haar arm los en schonk nog twee glazen wijn in. 'Het spijt me. Maar dit is belangrijk voor me, Jess.'

'Oké. Ik zal het proberen.' Ze pakte het glas wijn en zuchtte diep terwijl ze omhoog keek naar de lucht. 'En komt dit nou allemaal omdat ik zei dat je me gelukkig maakt? Ik had beter mijn mond kunnen houden!' Ze glimlachte terug naar hem en hij kuste haar weer.

'Ik weet het, ik ben een schoft. Maar Jessie... ik wil dat het goed gaat tussen ons. Ik wil zorgen dat het beter wordt. Ik wil niet met andere vrouwen neuken en mezelf haten of... het is belangrijk. Het is echt belangrijk. En ik ben blij dat ik je gelukkig maak, en jij maakt mij ook gelukkig. Heel erg gelukkig. Maar het kan beter tussen ons, dat weet ik gewoon. Ik moet het gevoel hebben dat ik je man ben, een echte man, die de lasten draagt, grotendeels in ieder geval, ook al betekent dat dat we het huis moeten verkopen en ergens moeten gaan wonen waarvan ik de huur kan betalen. Maar ik heb het echt nodig om dat soort dingen voor jou te doen. Ik heb er genoeg van dat jij voor mij "zorgt". Ik wil niet ondankbaar klinken, Jess, maar... ik heb het gewoon nodig, verdomme.'

'Oké. Maar waarom? Waarom nu? Vanwege die idiote vrouw? Margaret Burton? Moet je om haar je schrijfcarrière opgeven en verhuizen naar een krot in een achterbuurt waarvan je de huur kan betalen?' Ze werd hatelijk en hij vond dat niet leuk. De opmerking had doel getroffen.

'Nee, lieverd. Margaret Burton is alleen maar een symptoom, net als de honderd of tweehonderd andere wijven die ik vóór haar heb gehad. Wil je het zo spelen, Jessie? Lullig, of eerlijk? Kies maar. Met mij kun je alle kanten op.'

Ze dronk in één teug haar glas leeg en haalde haar schouders op. 'Ik snap het gewoon niet.'

'Misschien gaat het daar juist om. Net als wanneer ik praat over kinderen krijgen. Dat snap je ook niet, of wel? Betekent dat dan helemaal niets voor je, Jessie?'

Ze schudde ernstig haar hoofd, haar blik naar beneden gericht om zijn ogen te ontwijken.

'Dat begrijp ik gewoon niet. Waarom? Kijk me aan, verdomme. Dit is belangrijk voor me. Voor ons allebei.' Maar toen ze opkeek, verraste ze hem.

'Ik ben er bang voor.'

'Voor een baby?' Ze had dat nog nooit eerder toegegeven. Meestal had ze hatelijk gereageerd en had ze het onderwerp snel afgesloten. Het ontroerde hem haar dit te horen zeggen. Bang?

'Ben je er lichamelijk bang voor?' Hij pakte zachtjes haar hand en hield hem vast.

'Nee. Het... ik zou je moeten delen, Ian en ik... dat kan ik niet.' Er kwamen tranen in haar ogen en haar kin trilde terwijl ze hem aankeek. 'Ik kan je echt niet delen, Ian. Ik kan het niet, nooit. Jij bent alles wat ik heb. Je bent...'

'Och, lieverdje.' Hij nam haar in zijn armen en wiegde haar zachtjes heen en weer terwijl de tranen in zijn ogen prikten. 'Wat een krankzinnig idee. Zo is het niet met een baby. Zo zou het nooit zijn. Wij zijn iets bijzonders. Met een baby zou het meer worden, niet minder.'

'Ja, maar het kind zou van jou zijn. Echte familie.' En toen begreep hij het. Hij had zijn ouders, natuurlijk, maar die waren ver weg en oud. Hij zag hen bijna nooit. Maar een baby zou in levenden lijve aanwezig zijn.

'Jij bent mijn echte familie, gekkie. Jij zult altijd mijn echte familie zijn.' Hoe vaak had hij dat al tegen haar gezegd sinds haar ouders waren gestorven? Duizend keer? Tienduizend keer? Het was vreemd om aan die tijd terug te denken. Ze was zo volkomen onafhankelijk en zelfverzekerd geweest toen hij met haar trouwde. Maar ze was dol op haar ouders en ze aanbad haar broer. Als ze over hen sprak, was het alsof je luisterde naar oude vrienden die herinneringen ophalen aan de fantastische tijd die ze samen hebben gehad. En het was een heel speciale ervaring om met hen om te gaan - vier buitengewoon knappe mensen, snel van geest, goedlachs en met ongelofelijk veel stijl. Ze waren heel bijzonder. En toen ze er niet meer waren, was een deel van haar ook verdwenen. Niet een duidelijk zichtbaar deel. Ze had nog evenveel karakter, ze was nog net zo levendig en ze had nog net zoveel stijl, maar in haar ziel was ze plotseling een wees geworden. Ze had daarvoor ook van Ian gehouden, maar ze had hem niet op deze manier nodig gehad. Ze was net een bang kind geworden dat verdwaald is geraakt in een oorlogsgebied, aangeslagen, angstig, ronddwalend tussen de verbrande resten van haar herinneringen. Verloren en alleen. De zelfmoordpoging was gekomen na Jake. En sindsdien was ze anders. Afhankelijk. Ian was degene geweest die haar naar veilig gebied had geloodst. Vanaf die tijd was ze hem haar 'echte familie' gaan noemen. Voorheen waren ze op een luchtige, sprankelende manier met elkaar verbonden geweest, maar nu was er plotseling niets luchtigs meer aan en in de loop der jaren was de band steeds klemmender geworden. En nu was er zelfs geen ruimte in haar hart voor een kind. Hij wist dat allang, maar hij had gedacht dat de paniek op den duur wel zou wegebben. Dat was niet gebeurd, daarvan was hij nu overtuigd. Haar eigen behoeften waren nog te intens en zouden dat waarschijnlijk altijd blijven. Het was voor hem een bittere pil om te slikken.

'O, god, Ian, ik hou zoveel van je en ik ben zo bang... ik ben zo afschuwelijk bang.' Hij voelde haar in zijn armen, zijn geest werd weer naar haar toe getrokken, bij zijn eigen gedachten vandaan. Ze haalde diep adem en hield hem stijf vast terwijl hij haar zachtjes over haar haar streelde, denkend aan wat hij nu begreep en moest accepteren. Hij moest het accepteren. Niets zou ooit veranderen. O, sommige dingen wel, en hij zou zorgen dat die veranderingen er kwamen, maar zij zou nooit meer op haar eigen benen staan, niet helemaal, niet genoeg om een kind in hun armen te kunnen sluiten.

'Ik ben ook bang, Jess. Maar het komt allemaal goed.'

'Hoe kan het goed komen als jij alles gaat veranderen zodra dit achter de rug is? Je wilt dat ik de winkel verkoop en een kind krijg, jij gaat stoppen met schrijven en een baan zoeken, je wilt dat we gaan verhuizen en... o, Ian! Het klinkt afschuwelijk!' Ze snikte weer in zijn armen en hij lachte zachtjes terwijl hij haar tegen zich aan hield. Misschien had hij alleen haar maar nodig. Misschien was het voor een man niet eens normaal om zo graag en kind te willen als hij. Misschien was hij gewoon aan het egotrippen. Hij verdreef de gedachten uit zijn hoofd.

'Jezus, zei ik dat ik dat allemaal zou gaan veranderen? Dat lijkt me wel een beetje veel. Misschien moeten we er gewoon een paar dingetjes uit kiezen, bijvoorbeeld dat ik een baby krijg en dat jij een baan zoekt en... sorry, schat, ik wilde je niet overvallen met honderd dingen tegelijk. Ik weet alleen maar dat er iets moet veranderen.'

'Maar dat allemaal?'

'Nee, waarschijnlijk niet dat allemaal. En alleen als jij het met me eens bent. Anders werkt het niet. We moeten het allebei willen.'

'Maar zoals jij het vertelt zal ons leven nooit meer hetzelfde zijn.'

'Misschien is dat ook zo, Jessie. Misschien is dat beter. Heb je daar weleens aan gedacht?'

'Nee.'

'En dat ben je niet van plan ook, hè? Kijk jezelf daar nou zitten, in elkaar gedoken als een koppig kind. Je probeert niets te horen van wat ik tegen je zeg, terwijl er intussen een mier langs je arm omhoogklimt...' Hij wachtte even. Het duurde een halve seconde. Toen sprong ze met een gil overeind.

'Een wat?'

'Och jeetje, hoe kon ik dat nou vergeten? Dat is waar ook, je bent bang voor mieren.' Hij streek even langs haar mouw terwijl hij naast haar ging staan en zij gaf hem een stomp tegen zijn borst.

'Wel verdorie, Ian Clarke! We zitten serieus te praten.

Hoe kun je me dat aandoen?! Er zat geen mier op mijn arm, of wel? Of wel?!'

'Zou ik tegen jou liegen?'

'Ik haat je!' Ze stond nog te beven van de vele emoties, de angst en woede vanwege de mier en de veel reëlere emoties van de ogenblikken daarvoor. Hij had de mier verzonnen om de stemming wat op te vrolijken.

Het gaf afleiding. Ian was daar goed in.

'Hoe bedoel je dat, dat je me haat? Je zei dat ik je gelukkig maak.' Hij keek haar doodonschuldig aan en legde zijn armen om haar heen.

'Raak me niet aan!' Ze stond bewegingloos in zijn armen en probeerde uit alle macht haar lachen in te houden. 'Weet je' - haar stem was nu weer zacht - 'soms vraag ik me af of je echt van me houdt.'

'Soms vraagt iedereen zich dat soort dingen af, Jess. De keiharde garanties die jij wilt, kun je niet krijgen, lieveling. Ik hou net zoveel van je als je vader en moeder, net zoveel als Jake, net zoveel als... wie dan ook. Maar ik ben hen niet. Ik ben mezelf, je man, een man, net zoals jij mijn vrouw bent, niet mijn moeder. Misschien heb je op een dag genoeg van me en ga je er met een ander vandoor. Moeders worden niet geacht dat te doen met hun kinderen, maar echtgenotes doen dat soms. Ik moet dat accepteren.'

'Probeer je me iets te vertellen?' Ze stond plotseling als verstijfd in zijn armen.

'Nee, gekkie, alleen dat ik van je hou. En dat ik alleen maar kan zijn en doen wat in mijn vermogen ligt. Ik denk dat ik je probeer te vertellen dat je niet zo onzeker moet zijn en je niet zoveel zorgen moet maken. Soms denk ik weleens dat je daarom zoveel rottigheid van me accepteert en de rekeningen en alles betaalt, omdat je dan weet dat je me hebt. Maar ik zal je een geheimpje vertellen: op die manier heb je me niet. Je hebt me wel, maar om heel andere redenen.'

'Zoals?' Ze lachte weer.

'O... omdat je zo mooi kunt naaien.'

'Naaien? Ik kan niet naaien.' Ze keek hem vreemd aan en begon toen te lachen.

'Kun je dat niet?'

'Nee.'

'Dan zal ik het je leren.'

'Je bent aanbiddelijk.'

'Nu je dat zo zegt, dametje, dat ben jij ook. Dat doet me ergens aan denken. Voel eens in mijn zak.' Haar wenkbrauwen gingen belangstellend omhoog en ze grijnsde ondeugend naar hem.

'Een verrassing voor mij?'

'Nee, de rekening van de wasserette.'

'Stinkerd.' Maar ze liet intussen haar hand voorzichtig in de zak van zijn jasje glijden, haar ogen glinsterend van opwinding. Ze kon het kleine vierkante doosje gemakkelijk vinden. Ze haalde het met een grijns te voorschijn en hield het in haar hand geklemd.

'Maak je het niet open?'

'Dit vind ik altijd het leukste.' Ze giechelde weer en hij grijnsde naar haar.

'Ik beloof je dat het niet de Hope-diamant is.'

'O nee?'

'Nou, schiet op...' En toen liet ze plotseling het doosje openspringen. Hij keek toe.

'O... dat is... o, Ian! Gek die je bent!' Ze schoot in de lach en keek hem weer aan. 'Hoe kom je daar in godsnaam aan?'

'Ik zag hem en toen wist ik dat ik hem moest hebben.'

Ze lachte weer en begon het om te doen. Het was een dun gouden kettinkje met een gouden hanger in de vorm van een limaboon. De groente waar ze als kind een afschuwelijke hekel aan had gehad.

'Mijn god, ik had nooit gedacht dat ik nog eens zo'n kreng om mijn nek zou dragen. En nog wel in het goud.' Ze lachte weer, gaf hem een kus en probeerde haar hoofd zo te buigen dat ze het goudklompje aan de ketting kon zien. 'Eigenlijk ziet het er heel elegant uit. Als je niet wist wat het was, zou je het nooit raden. Ik kon kiezen tussen een bruine boon, een limaboon en een ander soort boon. Ze zijn trouwens allemaal gemaakt door dezelfde beroemde ontwerper.'

'En jij zag hem gewoon in de etalage liggen?'

'Ja. En ik dacht zo: als je met het vertrouwen van een mosterdzaadje bergen kunt verzetten, kun je met het vertrouwen van een limaboon waarschijnlijk de halve wereld aan.'

'Welke helft?'

'Iedere helft, sexy dame. Kom, dan gaan we terug naar het hotel.'

'Limabonen... lieverd, je bent gek. Mag ik je vragen hoe een groot deel van je kapitaal deze sensationele limaboon je heeft gekost?' Ze had gezien dat het achttien karaats goud was en dat het doosje uit een bijzonder chique zaak kwam.

'Dat mag je niet. Hoe kun je nou zoiets vragen?'

'Uit nieuwsgierigheid.'

'Nou, wees dan maar niet zo nieuwsgierig. En doe me een plezier. Eet hem niet op.' Ze lachte weer en beet hem in zijn nek terwijl ze haar hand uitstak naar de rest van de wijn.

'Schatje, er is één ding waar je absoluut zeker van kunt zijn. Ik eet nooit limabonen. Zelfs geen gouden.' En toen schoten ze allebei in de lach, want dat was precies wat ze tegen hem had gezegd toen hij acht jaar geleden bij hem thuis voor het eerst eten voor haar had gekookt.

Hij had gebraden varkensvlees, aardappelpuree en limabonen klaargemaakt. Ze had het vlees en de aardappelen met smaak opgegeten, maar toen hij uit de keuken kwam om haar het glas water te brengen waarom ze had gevraagd, had hij nog net gezien hoe ze snel de limabonen in haar handtas schoof. Ze had hem aangekeken, haar handen in de lucht geworpen, was in lachen uitgebarsten en had gezegd: 'Ian, ik zal nooit van mijn leven limabonen eten. Al zijn ze van zuiver goud.' En deze was inderdaad van zuiver goud. Heel even voelde ze zich misselijk worden bij de gedachte aan wat hij had gekost. Maar zo was Ian. Ze gingen stijlvol ten onder. Met picknicks en passie en goud.

De rest van het weekend waren ze helemaal in vakantiestemming. Jessica liet bij iedere gelegenheid die zich voordeed haar gouden limaboon schitteren en ze plaagden, knuffelden en kusten elkaar. In L'Auberge herstelde hun liefdesleven zich tot wat het altijd was geweest. Ze dineerden bij kaarslicht in hun kamer - een feestmaal van gebraden kip uit een afhaalrestaurant in de buurt, met een flesje champagne dat ze hadden gekocht op de terugweg naar het hotel. Ze giechelden als kinderen en speelden als een pasgetrouwd stel. De dreigingen van de volgende dag waren vergeten. Alles was vergeten, behalve Ian en Jessie. Zij waren de enige mensen die ertoe deden.

Het enige dat Ian heimelijk verdrietig stemde was het feit dat hij zijn hoop op een kind moest laten varen. Hij had er waanzinnig, wanhopig naar verlangd een kind te verwekken, nu, voor het proces, voor... stel je voor... wie weet wat er ging gebeuren? Over een jaar kon hij wel dood zijn of in de gevangenis zitten. Het was geen opwekkende gedachte, maar de realiteit stemde hem angstig. En als hij zichzelf toestond over de mogelijkheden na te denken, joeg dit hem nog meer angst aan. Een baby zou zijn als een jonge grasspriet die tussen de verkoolde resten omhoogschiet. Maar nu hij begreep hoe diep de paniek er bij Jessie nog in zat, was het onderwerp afgesloten. Zijn boeken waren zijn kinderen. Hij zou gewoon nog wat harder aan zijn nieuwe boek werken.

Zondag kocht Jessie een Sherlock Holmes-hoed en een van maïskolf gemaakte pijp voor Ian. Voor de lunch deelden ze een sorbet, waarna ze een tandem huurden en in de buurt van het hotel rondreden, lachend om hun eigen geslinger. Toen er een heuvel voor hen opdoemde, kon Jessica niet meer.

'Hoe bedoel je, "nee"? Kom op, Jessie, fietsen!'

'Mooi niet. Ga jij maar fietsen. Ik ga lopen.'

'Rotmeid.'

'Kijk eens naar die heuvel. Wie denk je dat ik ben? Tarzan?'

'Kijk eens naar die benen van je, verdorie. Ze zijn lang genoeg om met mij op je rug die heuvel op te rennen, laat staan te fietsen.'

'Je kunt me nog veel meer vertellen, mannetje.'

'Hé, er zit een spin op je been.'

'Ik... wat?... Aaaaah... Ian! Waar?' Maar hij lachte haar uit en toen ze opkeek, wist ze het. 'Ian Clarke, als je me dat nog één keer flikt, dan...' Ze stond te stotteren en hij lachte harder dan ooit. 'Dan...' Ze gaf hem een enorme dreun op zijn schouder, zodat hij van de fiets viel en in het hoge gras naast het pad belandde. Maar hij greep haar vast terwijl ze hem stond uit te lachen en trok haar naast zich op de grond. 'Ian, niet hier! Er zitten hier waarschijnlijk slangen! Ian! Verdorie! Hou op!'

'Geen slangen. Dat zweer ik.' Hij stak zijn hand in haar blouse met een wellustige blik die haar deed giechelen.

'Ian... ik meen het! Nee! Ian...' Ze vergat de slangen vrijwel onmiddellijk.

14

'Nou, hoe vonden jullie mijn favoriete geheime plekje in Carmel?' Glimlachend stak Astrid haar hoofd om de hoek van Jessica's kantoor.

'We vonden het heerlijk. Kom binnen. Heb je zin in koffie?'

Jessies glimlach was veelzeggend. De twee dagen in Carmel waren voor hen geweest als een vreedzaam eiland in een woeste zee.

'Ik geen koffie, dank je. Ik ben onderweg naar de stad voor een gesprek met Toms advocaten. Misschien kom ik op de terugweg nog even langs.' Jessica liet haar de gouden limaboon zien, gaf haar een kort, gecensureerd verslag van het weekend en wierp Astrid een kushand toe toen ze wegging. De rest van de dag was Lady J. een gekkenhuis.

Er waren leveringen, nieuwe klanten, oude klanten die iets nieuws wilden én het 'meteen' wilden laten vermaken, facturen die zoek waren geraakt en twee zendingen waar Jessie op zat te wachten, maar die niet kwamen opdagen. Katsuko kon niet helpen, want die zat tot over haar oren in het voorbereidende werk voor de modeshow. Zina probeerde dus zo goed en zo kwaad als het ging in haar eentje de klanten te helpen terwijl Jessie haar best deed om de problemen op te lossen. En de rekeningen te betalen. De twee weken daarna verliepen ongeveer net zo. Harvey Green verscheen twee keer in de boetiek om kleine dingetjes met Jessie te bespreken over gewoonten die Ian en zij hadden, maar ze had hem weinig te vertellen. Ian evenmin. Ze leidden een eenvoudig leven en hadden niets te verbergen. De beide meisjes in de winkel wisten nog steeds niet wat er aan de hand was en de weken sinds Jessies plotselinge, uitzinnige vertrek uit de winkel waren zo druk geweest dat ze er niet naar hadden kunnen vragen. Ze veronderstelden dat het probleem, wat dat dan ook was geweest, was overgewaaid. En Astrid zorgde er wel voor geen nieuwsgierige vragen te stellen.

Ian was helemaal verdiept in zijn nieuwe boek en de beide keren dat ze voor de rechtbank moesten verschijnen, verliepen soepel. Zoals Martin al had voorspeld, werd de borgtocht niet ingetrokken. Er werd zelfs niet over gesproken. Jessica vergezelde Ian beide keren naar de rechtszaal, maar er was niets te zien. Hij liep samen met Martin naar voren, waar ze even iets mompelden met de rechter en dan konden ze allemaal weer vertrekken. Het leek inmiddels een gewoon onderdeel van hun dagelijks leven te zijn geworden; ze hadden andere dingen aan hun hoofd. Jessie maakte zich zorgen over een deel van de herfstcollectie die niet was verschenen, een andere levering die nooit was aangekomen en het geld dat van haar bankrekening wegstroomde. Ian piekerde over hoofdstuk negen, en andere zaken riepen bij hem slechts een verwarde reactie op. Daar draaide hun leven op het ogenblik om, niet om routinematige bezoekjes aan een verveelde rechter.

Een maand later kwam Harvey Green met het eerste gedeelte van zijn rekening. Achttienhonderd dollar. Zoals Jessica had gevraagd, werd hij afgeleverd bij de boetiek en Jessica hapte naar adem toen ze de envelop openmaakte. Ze voelde zich bijna misselijk worden. Achttienhonderd dollar. Voor niets. Hij had niets aan het licht gebracht, behalve de naam van een man met wie Margaret Burton twee keer uit eten was geweest en met wie ze nog nooit naar bed was gegaan. Er bleek op Peggy Burton niets te zijn aan te merken. Haar collega's vonden haar een nette vrouw, niet bijzonder plezierig in de omgang, maar betrouwbaar en prettig om mee te werken. Verschillende collega's hadden verteld dat ze soms afstandelijk en humeurig kon zijn. Ze had in het verleden geen hartstochtelijke liefdesrelaties gehad, geen drugsproblemen, geen drinkgewoonten die het vermelden waard waren. Gedurende de hele periode dat Green haar schaduwde was ze geen enkele keer naar een hotel in Market Street gegaan en sinds het begin van de surveillance had ze ook geen enkele man in haar appartement ontvangen. Na haar werk ging ze iedere avond alleen naar huis; ze was in een maand tijd drie keer naar een film gegaan, opnieuw alleen; en een poging om in de bus met haar aan te pappen was volledig mislukt. Een assistent van Green had een poosje naar haar zitten lonken, had naar zijn zeggen een bemoedigende reactie gekregen, maar was vervolgens beslist afgewimpeld toen hij haar had uitgenodigd om samen iets te gaan drinken. Ze had hem zelfs nijdig aangekeken. In het ergste geval was ze in de war. In het beste geval... was ze niets minder dan een heilige en zou Ian er in de rechtszaal zwak voor staan. Ze moesten iets vinden. Maar dat gebeurde niet. En nu wilde Harvey Green achttienhonderd dollar. En ze konden hem niet eens zijn congé geven. Martin had gezegd dat Margaret Burton tot en misschien ook zelfs gedurende het proces voortdurend in de gaten moest worden gehouden, hoewel Green en hij allebei moesten toegeven dat de politie haar waarschijnlijk had geadviseerd zich keurig te gedragen. De openbare aanklager had geen zin deze zaak te verliezen doordat miss Margaret Burton zich in de weken voor het proces met de een of andere vent te buiten ging. Green was er zelfs niet in geslaagd vuiligheid uit haar verleden aan het licht te brengen. Ze was één keer getrouwd geweest, toen ze achttien was, en het huwelijk was een paar maanden later nietig verklaard. Hij wist echter niet waarom, of met wie ze getrouwd was geweest. Niets. Er waren geen officiële documenten van, wat waarschijnlijk verklaarde waarom ze er bij het voorlopig verhoor niets over had gezegd. (Wat hij wist, had hij gehoord van een vrouw met wie Margaret Burton werkte.) Jessie betaalde dus voor een bewijs van goed gedrag van de vrouw.

Jessie zat aan haar bureau naar Greens rekening te staren en maakte vervolgens de rest van haar post open. Een rekening van Martin voor de vijfduizend dollar die ze nog schuldig waren en negen rekeningen uit New York voor haar aankopen voor de voorjaarscollectie. Een rekening voor een medische keuring die Ian twee maanden geleden had ondergaan en die nog steeds betaald moest worden, tweehonderdtweeënveertig dollar, haar eigen borstonderzoek, veertig dollar, en een rekening van vierenzeventig dollar van een platenzaak waar ze zich te buiten was gegaan voor ze naar New York ging. Terwijl ze daar zat vroeg ze zich af waarom ze ooit had kunnen denken dat vierenzeventig dollar voor een paar platen niet veel te veel was. Ze kon zich nog herinneren dat ze dat destijds tegen Ian zei. Ja... het was niet te veel als je niet tegelijkertijd tienduizend dollar aan gerechtskosten te betalen had... en de bloemist... en de schoonmaker... en de drogist... ze voelde haar maag ineenkrimpen terwijl ze haar best deed om de bedragen niet bij elkaar op te tellen. Ze pakte de telefoon, keek op het kaartje in haar adresboek en belde op.

Voor ze naar haar afspraak ging, belde ze naar de bank, en ze had min of meer geluk. Gezien het eerdere verloop op haar rekening stemde de bank ermee in dat het onderpand van haar lening kwam te vervallen. Ze kon hem verkopen. Ze had heimelijk gehoopt dat ze het haar zouden verbieden. Maar nu had ze geen keus.

Ze verkocht de Morgan om twee uur 's middags. Voor tweeënvijftighonderd dollar. De man had haar 'gematst'. Ze stortte het geld nog voor sluitingstijd op haar rekening en stuurde meteen een cheque van vijfduizend dollar naar Martin Schwartz. Hij was betaald. Het was in orde. Ze kon weer ademhalen. Wekenlang had ze nachtmerries gehad dat haar iets zou overkomen en dat niemand Ian zou kunnen helpen met de rekeningen... vreselijke fantasieën waarin Ian Katsuko om geld kwam smeken en werd afgewezen omdat zij het geld wilde gebruiken om kimono's te kopen voor de winkel, en Barry York intussen dreigde Ian terug te slepen naar de gevangenis. Nu waren ze gered. De gerechtskosten waren betaald. Als haar iets overkwam, had Ian een advocaat.

Vervolgens leende ze achttienhonderd dollar van Lady J.'s zakenrekening om Greens honorarium te betalen. Om halfvier zat ze weer achter haar bureau, met een barstende hoofdpijn. Om half vijf kwam Astrid binnen.

'Jij ziet er niet erg blij uit, Lady J. Is er iets mis?' Astrid was de enige die haar zo noemde en ondanks haar vermoeidheid moest ze er even om glimlachen.

'Zou je me geloven als ik zei dat alles mis is?'

'Nee. Maar is er iets bijzonders dat je me wilt vertellen?' Astrid nam kleine slokjes van de koffie die Zina voor haar had ingeschonken. Jessie zuchtte en schudde haar hoofd.

'Er is niet veel te vertellen. Tenzij je zeshonderd uur over hebt om te luisteren en dan heb ik nog niet genoeg tijd om het je te vertellen. Hoe is jouw dag geweest?'

'Beter dan de jouwe. Maar ik heb geen risico's genomen. Ik ben om elf uur opgestaan en heb de hele middag bij de kapper gezeten.' Jezus. Hoe kon ze het haar vertellen? Hoe kon Astrid het ooit begrijpen?

'Misschien heb ik dat verkeerd gedaan. Ik heb gisteravond zelf mijn haar gewassen.' Ze trok een scheve grijns naar haar vriendin, maar Astrid lachte niet. Ze maakte zich zorgen. Jessie zag er al wekenlang moe en zorgelijk uit en ze kon niets zeggen.

'Waarom zet je er voor vandaag geen punt achter? Ga lekker naar huis, naar dat heerlijke mannetje van je. Goh, Jessica, als ik hem in de buurt had, zouden ze me met geen stokken hier kunnen houden.'

'Zal ik je eens wat zeggen? Ik vind dat je gelijk hebt.' Het was de eerste echte glimlach die Jessica vandaag produceerde. 'Ga jij naar huis? Ik zou graag met je meerijden.'

'Waar is dat lieve autootje van je?'

'De Morgan?' Ze probeerde een uitvlucht te bedenken. Ze wilde niet liegen, maar... Astrid knikte en Jessie voelde een pijnscheut door haar hart gaan.

'Hij... hij staat bij de garage.'

'Geen probleem. Ik geef je een lift.'

Ian zag vanuit het raam in zijn werkkamer hoe Astrid haar afzette en hij wist niet wat hij ervan moest denken. Het was tóch tijd voor een pauze - hij had sinds zeven uur vanmorgen aan één stuk door gewerkt. Hij deed de deur voor Jessie open voor ze haar sleutel had gepakt.

'Wat is er met de auto? Heb je hem bij de boetiek laten staan?'

'Ja... Ik...' Ze keek op en ze voelde de kleur uit haar gezicht wegtrekken. Ze moest het hem vertellen. 'Ian, ik... ik heb hem verkocht.' Ze kromp ineen toen ze de blik op zijn gezicht zag. Alles stond stil.

'Wat heb je gedaan?' Het was nog erger dan ze had gevreesd.

'Ik heb hem verkocht. Lieverd, ik moest wel. Alles wat we verder hebben staat vast. We hadden de komende twee weken bijna zevenduizend dollar nodig voor Martin en voor de eerste helft van Greens rekening, en Green komt over twee weken met de andere helft. Ik kon niet anders.' Ze stak haar hand uit om hem aan te raken, maar hij duwde hem weg.

'Je had het me op zijn minst kunnen vragen! Je had het kunnen vragen, iets kunnen zeggen - Jezus, Jessica, overleg je dan helemaal niets meer met mij ? Ik heb je die auto cadeau gegeven. Hij betekende iets voor me!' Hij beende door de kamer en greep de fles met whisky. Hij schonk wat in een glas terwijl zij toekeek.

'Denk je niet dat hij ook iets voor míj betekende?' Haar stem beefde, maar hij hoorde het niet en zij keek toe terwijl hij in één teug het whiskyglas half leegdronk. 'Lieverd, ik ben zo... ik zag gewoon geen andere...' Ze zweeg, met tranen in haar ogen. Ze kon zich nog zo goed de dag herinneren dat hij hem voor haar had meegebracht. Nu...

Hij dronk de rest van zijn glas leeg en trok zijn jasje aan. 'Waar ga je naartoe?'

'Weg.' Zijn gezicht zag eruit als grijs marmer.

'Ian, alsjeblieft, doe geen gekke dingen.' De blik in zijn ogen joeg haar angst aan, maar hij stond daar alleen maar en schudde zijn hoofd.

'Ik hoef geen gekke dingen te doen. Dat heb ik al gedaan.' Even later sloeg de deur achter hem dicht.

Midden in de nacht kwam hij thuis, stil en gelaten, en Jessica vroeg hem niet waar hij was geweest. Ze was bang om dat te doen; misschien kwam inspecteur Houghton hen nogmaals opzoeken. Maar ze haatte zichzelf om deze gedachte terwijl ze toekeek hoe Ian zijn schoenen uittrok. Hij schudde er twee hoopjes zand uit en ze keek naar zijn gezicht. Hij zag er beter uit. Ze hadden dat altijd samen gedaan - 's avonds naar het strand gaan om dingen uit te praten, of om na te denken, of om gewoon rustig samen te wandelen. Hij had haar mee daar naartoe genomen toen Jake was gestorven. Naar hun strand. Altijd samen. Nu was ze zelfs bang om hem aan te raken, maar ze wilde het toch doen, ze had het nodig. Hij keek haar zwijgend aan. Toen liep hij naar de badkamer en deed de deur achter zich dicht. Jessie deed het licht uit en veegde twee tranen van haar wangen. Ze voelde de grappige gouden limaboon om haar nek en probeerde zichzelf aan het lachen te maken, maar ze kon het niet. Ze waren nu zover gekomen dat ze niet meer konden lachen om limabonen. Ze konden nergens meer om lachen. En wie weet kwam er nog een dag dat ze ook de limaboon zou verkopen. Ze lag in het donker en haatte zichzelf.

Ze hoorde de badkamerdeur opengaan, ze hoorde Ians zachte voetstappen en toen voelde ze hoe hij op de rand van het bed ging zitten. Hij bleef daar voor haar gevoel een eeuwigheid zitten en rookte een sigaret. Hij leunde tegen het hoofdeind en strekte zijn benen uit. Ze kende al zijn bewegingen zonder te kijken. Ze bleef doodstil liggen, in de hoop dat hij zou denken dat ze sliep. Ze wist niet wat ze tegen hem moest zeggen.

'Ik heb iets voor je, Jess.' Zijn stem klonk nors en laag in de stille kamer.

'Een klap voor mijn kop soms?'

Hij lachte en legde zijn hand op haar heup terwijl zij met haar rug naar hem toe op haar zij bleef liggen.

'Nee, dommerdje. Draai je eens om.' Ze schudde haar hoofd als een kind en keek toen heel voorzichtig over haar schouder.

'Ben je niet meer boos op me, Ian?'

'Nee, ik ben boos op mezelf. Je kon niet anders. Dat weet ik. Ik heb alleen maar een hekel aan mezelf dat ik ons in deze positie heb gebracht, en ik had een heleboel andere dingen liever verkocht dan de Morgan.'

Ze knikte, nog steeds niet wetend wat ze moest zeggen.

'Het spijt me zo.'

'Mij ook.' Hij boog zich naar haar toe en kuste haar zachtjes op de mond. Toen stopte hij iets lichts en zanderigs in haar hand. 'Hier. Gevonden in het donker.' Het was een prachtige gladde, ronde schelp.

'O, lieverd, wat mooi.' Ze keek glimlachend naar hem op, terwijl ze de schelp op haar vlakke hand hield.

'Ik hou van je.' En toen trok hij haar met een langzame, zachte glimlach in zijn armen, waarna zijn lippen teder hun weg zochten naar haar dijen.

De volgende twee weken raasden aan hen voorbij. Uren in de winkel, lange lunches thuis, heftige ruzies over wie de planten geen water had gegeven, hartstochtelijke verzoeningen en vrijpartijen en slapeloze nachten, te laat wakker worden, vergeten te eten en dan weer te veel eten, constante spijsverteringsproblemen en zorgen om de rekeningen, gevolgd door enorme uitgaven aan een Gucci-portemonnee voor Ian of een suède rok uit een andere winkel voor Jessie, terwijl ze die tegen kostprijs uit haar eigen winkel had kunnen krijgen, en alles natuurlijk op krediet, alsof de dag van de afrekening nooit zou komen. Absolute waanzin. Niets was logisch. Jessie had wekenlang het gevoel dat ze voortdurend heen en weer werd geslingerd en nooit meer rust zou kunnen vinden. Ian had het gevoel dat hij langzaam verdronk.

De dag voor het proces kwam alles eindelijk tot stilstand. Jessie had in de winkel regelingen getroffen zodat ze een week en desnoods twee weken vrij kon nemen. Ze vertrok vroeg uit de boetiek en maakte een lange wandeling voor ze naar huis ging, naar Ian. Ze trof hem in gedachten verzonken aan in een stoel, starend naar het uitzicht. Het was voor het eerst dat ze hem niet verwoed bezig zag met zijn nieuwe roman. Dat was het enige wat hij dezer dagen scheen te doen, als hij tenminste geen geld uitgaf of zwijgend en gehaast haar lichaam nam. Ze praatten minder met elkaar dan ze ooit hadden gedaan. Zelfs de maaltijden verliepen in een rampzalig stilzwijgen, of gehaast en chaotisch - nooit normaal.

Maar die nacht staken ze samen de open haard aan en praatten ze met elkaar tot het donker werd. Ze had het gevoel dat ze hem maanden niet had gezien. Eindelijk praatte ze weer met Ian, de man van wie ze hield, haar man, haar minnaar, haar vriend. In deze eindeloze, eenzame weken had ze vooral zijn vriendschap gemist. Het was de eerste keer dat ze elkaar niet hadden kunnen bereiken, niet hadden kunnen helpen. Nu aten ze rustig samen, op de grond voor de open haard. Hun vreedzame samenzijn maakte dat het proces minder beangstigend leek. En het leek ook minder reëel te zijn geworden in de weken sinds Ian uit de gevangenis was vrijgelaten. De gevangenis was reëel geweest. Haar strijd om hem op borgtocht vrij te krijgen was reëel geweest. Het achterlaten van haar moeders ring met de smaragd was reëel geweest. Maar wat was het proces? Slechts een formaliteit. Een verbale uitwisseling tussen twee mensen die ervoor betaald werden hun kunstje te doen, één voor hen en één voor de Staat, met een scheidsrechter in een zwarte toga die toekeek. En ergens op de achtergrond een vrouw die niemand kende, Margaret Button genaamd. Een week, misschien twee, en dan zou het voorbij zijn. Dat was de enige werkelijkheid.

Ze rolde zich op haar rug op het kleed voor de open haard en keek slaperig glimlachend naar hem op terwijl hij zich vooroverboog om haar te kussen. Het was een lange, kwellende zoen die de tederheid terugbracht die ze waren kwijtgeraakt en die maakte dat haar lichaam smeekte om een reactie, en na enkele minuten bedreven ze hongerig de liefde met elkaar. Het was een van die zeldzame nachten dat ziel en lichaam met elkaar versmelten en ontvlammen en urenlang blijven branden. Ze zeiden weinig, maar vrijden keer op keer. Het werd al bijna licht toen Ian Jessica slaperig in hun bed legde.

'Ik hou van je, Jessie. Ga nu nog maar even slapen. Morgen wordt een lange dag.' Hij fluisterde de woorden en zij glimlachte bij het horen van zijn stem en langzaam werd ze door slaap overmand. Een lange dag? O... dat is waar ook... de modeshow... gingen ze naar het strand?... Ze kon het zich niet herinneren... een picknick? Was dat het?

'Ik hou ook van jou...' Haar stem stierf weg terwijl ze naast hem in slaap viel, haar armen als een klein kind om hem heen geslagen. Hij streelde zachtjes haar arm terwijl hij naast haar lag en een sigaret rookte. Toen keek hij neer op haar gezicht, maar hij glimlachte niet. Hij had geen slaap. Hij hield meer dan ooit van Jessica, maar er waren te veel andere dingen die zijn geest in beslag namen.

De rest van de nacht hield hij eenzaam de wacht. Hij keek naar zijn vrouw, in gedachten verzonken, luisterend naar haar ademhaling en haar gemompel, zich afvragend wat er ging komen.

De volgende dag kwam hij voor op beschuldiging van verkrachting.

15

De rechtszaal van City Hall leek in niets op de kleine ruimte waar het voorlopige verhoor was gehouden. Deze zaal zag eruit als een rechtszaal in de film. Verguldsel, houten panelen, lange rijen stoelen, de stoel van de rechter op een verhoging en de Amerikaanse vlag op een voor iedereen zichtbare plaats. De zaal was vol mensen en een vrouw riep een voor een een aantal namen af. Ze stopte toen ze er twaalf had. Ze waren bezig met het selecteren van de jury.

Ian zat met Martin voor in de zaal, aan de tafel die bestemd was voor de verdediging. Iets verderop zat een andere hulpofficier van justitie met inspecteur Houghton naast zich. Margaret Burton was nergens te bekennen.

De twaalf juryleden namen plaats en de rechter legde de aard van de zaak uit. Een paar vrouwen keken verbaasd Ians kant uit en een man schudde zijn hoofd. Martin maakte snel aantekeningen en bestudeerde de beoogde juryleden nauwkeurig. Hij had het recht om tien juryleden weg te sturen en de hulpofficier van justitie kon datzelfde doen. De gezichten zagen er onschuldig uit, als die van mensen die je in een bus ziet.

Martin had Ian en Jessie eerder op de ochtend verteld wat voor soort juryleden hij wilde. Geen 'oude vrijsters' die geschokt zouden zijn bij de beschuldiging van verkrachting of zich mogelijk met het slachtoffer zouden identificeren. Ze wilden er misschien wel een paar degelijke huisvrouwen uit de sociale middenklasse in houden, die Burton mogelijk zouden veroordelen omdat ze op Ians toenaderingen was ingegaan. Jonge mensen zouden misschien sympathie voelen voor Ian, maar anderzijds zouden ze misschien een hekel hebben aan hoe Ian en Jessie eruitzagen - te gezapig voor hun leeftijd. Het was een riskante keus.

Jessie bekeek de twaalf mannen en vrouwen vanaf haar zitplaats op de voorste rij. Ze bestudeerde hun gezichten en het gezicht van de rechter. Maar net toen Martin opstond om het eerste beoogde jurylid te ondervragen, onderbrak de rechter de zitting voor een lunchpauze.

Het proces verliep traag; pas aan het eind van de tweede dag was de jury uitgekozen. Ze waren door de beide advocaten ondervraagd over hun gevoelens aangaande verkrachting, ze kregen vragen over hun werk en hun vrienden, hun gewoonten en hoeveel kinderen ze hadden. Martin had uitgelegd dat mannen met dochters van miss Burtons leeftijd ook geen goed idee waren; die zouden het slachtoffer te veel in bescherming willen nemen. Je moest met zoveel dingen rekening houden, het was onvermijdelijk dat er toch nog iets buiten beschouwing was gebleven. Er waren zelfs nu nog een paar mensen in de jury die Martins goedkeuring niet helemaal konden wegdragen, maar hij had zijn mogelijkheden voor afwijzing opgebruikt en ze moesten er nu het beste van hopen. Martin benaderde de juryleden op een luchtige, schertsende manier en nu en dan werd er gelachen om een gek antwoord of een grapje.

Ten slotte was de jury vastgesteld. Vijf mannen, van wie drie gepensioneerd en twee jong, en zeven vrouwen, van wie vijf van middelbare leeftijd en getrouwd en twee jong en alleenstaand. Dat was een gelukje. Ze hoopten dat zij een tegenwicht zouden vormen tegen twee van de gepensioneerde mannen waar Martin niet blij mee was. Over het geheel genomen was hij redelijk tevreden en Ian en Jessie gingen ervan uit dat hij gelijk had.

Toen ze aan het eind van de tweede dag de rechtszaal uit liepen, had Jessie het gevoel dat als ze haar 's nachts wakker zouden maken, ze zó het levensverhaal van de juryleden zou kunnen vertellen en zou kunnen zeggen wat zij en hun levenspartners voor werk deden. Ze zou hun gezichten uit duizenden herkennen en als ze hen na vandaag nooit meer zou zien, zou ze hen haar leven lang niet vergeten.

De eerste schok kwam op de derde dag. De rustige mannelijke hulpofficier van justitie die zijn irritante collega van het voorlopige verhoor had vervangen, verscheen niet in de rechtszaal. Er werd verteld dat hij 's nachts een acute blindedarmontsteking had gekregen en vroeg in de ochtend was geopereerd. Hij lag rustig bij te komen in het Mt. Zion Ziekenhuis, wat in Jessica's ogen slechts een schrale troost was. Het nieuws werd aan de jury doorgegeven door een van de collega's van de zieke, die in de naastgelegen rechtszaal met een zaak bezig was. Maar de edelachtbare werd ervan verzekerd dat er een vervanger was uitgekozen die ieder moment kon arriveren. Het hart zonk Jessie en Ian in de schoenen. De vrouw van het voorlopige verhoor zou weer op de zaak worden gezet. Ze hadden zich enorm gelukkig geprezen toen ze aan het begin van het proces niet was verschenen, en nu...

Martin boog voorover om Ian iets in het oor te fluisteren en op dat moment kondigde de rechter een korte pauze aan tot de komst van de nieuwe hulpofficier van justitie. Iedereen stond op, de rechter verliet de rechtszaal en iedereen begon naar de gangen te schuifelen. Het was nog vroeg en zelfs een kop koffie uit een van de koffieapparaten uit de gang zou goed smaken. Het gaf hun iets te doen. Jessica voelde sombere gevoelens op zich neerdalen terwijl ze haar plastic bekertje met dampende, onheilspellend ogende koffie in haar hand hield. Het enige waar ze aan kon denken was die vervloekte hulpofficier en hoe ernstig haar aanwezigheid hun zaak zou kunnen schaden. Ze keek even naar Ian, maar hij zei niets. En Martin was in rook opgegaan.

Hij had hun gezegd in pauzes of tijdens de lunch de zaak nooit te bespreken in de gang en plotseling was het moeilijk alledaagse onderwerpen te vinden om de stilte te doorbreken. Ze hielden dus hun mond en bleven dicht bij elkaar staan met de blik van vluchtelingen die wachten op de komst van een trein, maar niet echt begrijpen wat hun overkomt.

'Nog koffie?'

'Hm?' Ze was met haar gedachten heel ver weg geweest. 'Koffie. Heb je nog zin in koffie?' probeerde Ian nog eens. Maar zij schudde slechts haar hoofd met een vage poging tot een glimlach. 'Zit er niet zo over in, Jess. Het komt wel goed.'

'Dat weet ik wel.' Woorden. Allemaal woorden zonder betekenis. Niets had meer enige betekenis. Alles was verwarrend, onmogelijk te begrijpen. Wat deden ze daar? Waarom stonden ze daar als onbeholpen rouwenden bij een begrafenis? Jessica drukte een sigaret uit op de marmeren vloer en keek op naar het plafond. Het was mooi en bloemrijk versierd, maar zij vond het afschuwelijk. Het was te chique. Te gedetailleerd uitgewerkt. Het deed haar denken aan waar ze was. City Hall. Het proces. Ze stak nog een sigaret op.

'Je hebt er net een uitgemaakt, Jess.' Zijn stem was zacht en triest. Hij wist ook wat er gebeurde.

'Hè?' Met half dichtgeknepen ogen keek ze hem door het vlammetje van haar aansteker aan.

'Niks. Zullen we teruggaan?'

'Tuurlijk. Waarom niet?' Ze probeerde te glimlachen terwijl ze het lege plastic bekertje in een grote metalen asbak vol zand gooide.

Ze liepen de rechtszaal binnen, naast elkaar maar zonder elkaar aan te raken. Ian liep langzaam naar de tafel die Martin en hem afzonderde van alle anderen. Jessica volgde hem met haar ogen. Ze keek naar hem en naar Martin, die snel aantekeningen maakte op een groot geel papier. De perfecte advocaat, het beeld gevangen in een plas zonlicht die zich dapper uitstrekte over de ingelegde marmeren vloer. Ze staarde even naar het licht, nergens aan denkend, alleen maar wensend dat ze ergens anders was, en toen keek ze verstrooid naar de tafel die was bestemd voor de hulpofficier van justitie.

Daar zat ze. Matilda Howard-Spencer, lang, mager; alles aan haar leek scherp. Ze had een smal hoofd met saai geknipt kort blond haar en lange, magere, lenige handen die al klaar leken om een beschuldigende vinger uit te steken. Ze droeg een ingetogen grijs pak met een lichtgrijze zijden blouse, en haar ogen hadden bijna dezelfde kleur als haar pak. Grijs als leisteen en net zo hard. Lange, magere benen en het enige sieraad dat ze droeg was een smalle gouden ring om haar vinger. Ze was getrouwd met rechter Spencer, wiens naam ze aan haar eigen naam had vastgeplakt. Ze was de schrik van alle hulpofficieren. Ze was op haar best in verkrachtingszaken. Ian en Jessie wisten dat allemaal niet, maar Martin wel, en toen hij haar de rechtszaal binnen zag lopen, kon hij wel huilen. Ze had de fijngevoeligheid en de charme van een scheermes. Hij had in een andere zaak al eens tegenover haar gestaan en hij had niet gewonnen. Niemand had ooit van haar gewonnen. Zijn cliënt had zelfmoord gepleegd toen het proces negen dagen bezig was. Hij had dat waarschijnlijk toch wel gedaan, maar... Matilda, die schat van een Matilda. En het enige dat Ian en Jessie wisten, was wat ze zagen en wat ze voelden.

Ian zag een vrouw die hem nerveus maakte met de manier waarop ze rondbeende, alsof er een onzichtbare kooi om haar tafel stond. Jessie zag een vrouw die leek uitgehouwen uit een blok ijs, en voelde iets dat haar vervulde met angst. Het was geen spelletje meer. Het was een totale oorlog. Alleen al de manier waarop de vrouw naar Ian keek, maakte haar dat duidelijk. Ze keek één keer dreigend zijn kant op en daarna keek ze een aantal keren dwars door hem heen, alsof hij het bekijken niet waard was en aanzienlijk minder voorstelde dan een man. Ze voerde een snel gesprek met Houghton, die een aantal keren knikte en vervolgens opstond en wegliep. Het was overduidelijk wie er de leiding had. Jessica vervloekte de man met de blindedarmontsteking. Deze vrouw konden ze beslist niet gebruiken.

'Gaat u allen staan...' De rechter zat weer in zijn stoel en spanning vulde de lucht. Hij was duidelijk vergenoegd over het nieuwe element dat aan het schouwspel was toegevoegd en gaf haar een respectvolle begroeting ten teken dat hij haar aanwezigheid had opgemerkt. Fantastisch.

Matilda Howard-Spencer maakte een paar snelle, vriendelijke opmerkingen tegen de juryleden, waar deze goed op leken te reageren. Ze had er evenzeer slag van mensen hun vertrouwen te winnen als hun angst aan te jagen. Haar stem en houding straalden autoriteit uit en wekten de indruk dat ze ouder was dan ze werkelijk was; ze was waarschijnlijk niet ouder dan Jessica. Ze was iemand op wie je kon rekenen, iemand die je zaakjes goed zou behartigen, die goed voor je zorgde en erop toezag dat de dingen goed verliepen. Dit was een vrouw die een oorlog kon voeren, een leger kon leiden en er toch nog op toezag dat de kinderen Latijn en wiskunde in hun pakket namen. Maar ze had geen kinderen. Ze was nog geen twee jaar getrouwd. De wet was haar minnaar. Haar echtgenoot was slechts haar vriend, en hij was een man van in de zestig.

Begonnen werd met een van de minst interessante getuigen. Degene die het medisch onderzoek had gedaan verscheen in de getuigenbank en zei niets waarmee hij Ian schade kon berokkenen of Margaret Burton kon helpen. Hij verklaarde alleen dat hij haar had onderzocht, dat er geslachtsgemeenschap had plaatsgevonden, maar dat er verder niets viel aan te tonen. Ondanks Matilda Howard-Spencers aansporingen hield hij vast aan zijn verklaring dat er geen bewijs was gevonden dat er geweld was gebruikt. Martins protesten tegen haar onsympathieke manier van ondervragen werden snel afgewezen, maar de verklaring was te kleurloos om veel verschil uit te maken. Jessica vond het allemaal erg slaapverwekkend en na een uur richtte ze haar aandacht op de middelste rode streep in de vlag. Het gaf haar iets om naar te kijken terwijl ze probeerde weg te drijven van waar ze was... die woorden die maar eindeloos doordreunden... 'schandelijke misdaad tegen de natuur'... sodomie... verkrachting... geslachtsgemeenschap... rectum... vagina... sperma...' woorden die bij een kind de fantasie op hol brachten. Al die verschrikkelijke woorden zocht je als veertienjarige op in het woordenboek en dan werd je erdoor geprikkeld. Nu had ze de kans om ze een voor een tot zich te laten doordringen. Vagina. De openbare aanklager scheen dol op dat woord. En verkrachting. Ze sprak het als het ware uit in hoofdletters.

Er kwam ten slotte een eind aan de dag en ze gingen net zo stil naar huis als ze de hele week hadden gedaan. Het was doodvermoeiend om er alleen maar te zijn, de schijn op te houden voor de juryleden, voor het geval een van hen daar aandacht voor zou hebben. Als je je wenkbrauwen fronste, zou de jury kunnen denken dat je boos was - boos op Ian - of verdrietig. Verdrietig? Ach welnee, schat! Als je glimlachte, betekende dat dat je de zaak te licht opnam. Als je de verkeerde kleren droeg, zag je eruit alsof je rijk was. Je mocht er ook niet te opgewekt uitzien, want dat was misplaatst. Er sexy uitzien in de rechtszaal.' Bij een proces vanwege verkrachting? Uitgesloten. Vagina? Waar? Nee, natuurlijk heb ik die niet. Het was niet eens meer beangstigend, alleen maar vermoeiend. En die vervloekte vrouw wrong meedogenloos het laatste woord, de laatste gedachte uit de getuigen. En Martin bleef zo verrekte keurig. Maar wat deed het er nog toe? Als ze er maar in slaagden wakker te blijven en steeds weer in de rechtszaal te verschijnen, zou het gauw voorbij zijn. Gauw... maar het scheen nog maar net te zijn begonnen. Er lag nog een eindeloze periode voor hen. Ze spraken die avond bijna geen woord tijdens het eten, en toen Ian onder de douche vandaan kwam, lag Jessica met haar badjas aan al te slapen. Dat kwam goed uit; hij was te moe om iets te zeggen. En wat viel er te zeggen?

De volgende morgen rekte ze zich in de auto slaperig uit en glimlachte vermoeid bij het zien van het vroege ochtendlicht op de gebouwen.

'Waar lach je om, Jess?'

'Ik had een krankzinnige gedachte. Ik dacht eraan dat dit lijkt op toen we vroeger in New York naar ons werk gingen.' Ze keek nadenkend, maar hij glimlachte niet.

'Niet precies.'

'Nee. Hebben we tijd om onderweg even snel een kop koffie te drinken?' Ze hadden geen tijd gehad om te ontbijten en het was al laat.

'We kunnen het maar beter houden op de automatenkoffie daar, Jess. Ik wil niet te laat komen. Ze kunnen me anders minachting voor de rechtbank aanwrijven en mijn borgtocht intrekken.' Jezus. En dat allemaal voor een kop koffie.

'Oké, schat.' Ze raakte zachtjes zijn schouder aan en stak een nieuwe sigaret op. De enige plek waar ze tegenwoordig niet rookte was in de rechtszaal.

Ze stak haar hand door zijn arm terwijl ze de trappen van de City Hall op liepen en het leek alsof alles glansde en nieuw was. Het was gewoon zo'n ochtend, ondanks de verschrikkingen die er in hun leven plaatsvonden. Het was bijna alsof God het niet wist. Hij liet het zonlicht en de mooie dagen gewoon doorgaan.

Toen ze in de gang bij de rechtszaal aankwamen hadden ze nog drie minuten over en Jessica haastte zich naar de koffieautomaat.

'Wil jij koffie?' Hij wilde al nee zeggen, maar knikte toen ja. Hoeveel erger kon zijn maagpijn worden en wat deed het ertoe? Hij pakte het bekertje van haar aan; haar hand beefde zo dat ze de koffie bijna op de grond morste.

'Lieverd, als dit allemaal achter de rug is, hebben we een jaar nodig om weer op verhaal te komen.'

'Heb je het over die heerlijke beefhandjes van me?' Hij keek haar glimlachend aan.

'Heb je de mijne al gezien?' Hij stak zijn hand uit en ze moesten allebei lachen.

'Beroepsrisico denk ik.'

'Voor een verkrachter?' Ze had geprobeerd het luchtig te zeggen, maar hij niet.

'Kom op, Ian, schei uit.' Hiermee werd hun korte gesprekje afgesloten en Jessica merkte dat er plotseling activiteit was bij een van de deuren. Er liepen mensen in en uit. Vier mannen, een vrouw, het geluid van stemmen, alsof er een belangrijk persoon aankwam.

De activiteit trok Jessies aandacht, maar Ian keek vreemd en luisterde gespannen met zijn hoofd wat opzij. Ze wilde hem vragen wat er aan de hand was, maar ze wist niet zeker of ze dat wel moest doen. Hij scheen volledig in beslag genomen door de geluiden en de stemmen. Toen werd er een deur dichtgeslagen en een vrouw in een eenvoudige witte wollen jurk kwam de hoek om. Jessica hapte naar adem. Het was Margaret Burton.

Ians mond ging open en meteen weer dicht, maar geen van hen bewoog. Jessica stond als aan de grond genageld, koud en beverig, haar ogen gefixeerd op Margaret Burton. Deze hield abrupt in, deed een stap achteruit en bleef met een verblufte uitdrukking op haar gezicht staan. Daar stonden ze met z'n drieën. Het leek alsof het hele gebouw stil was geworden en zij de enige drie mensen waren die in de wereld waren overgebleven. Niets bewoog... behalve Margaret Burtons gezicht. Langzaam, heel langzaam, als een masker van was dat smelt in de zon, vormde haar gezicht zich tot een ongelofelijke glimlach. Het was een triomfantelijke grijns die alleen voor Ian bestemd was. Jessica keek haar vervuld met afschuw aan en toen, alsof haar lichaam uit zichzelf in beweging kwam, schoot ze naar voren en sloeg naar de vrouw met de handtas die ze in haar hand geklemd had.

'Waarom? Waarom, verdomme, waarom?' Het was een snerpende kreet van pijn die rechtstreeks uit Jessica’s hart kwam. De vrouw deed een stap achteruit, met een verschrikte blik, alsof ze uit een droom ontwaakte. Precies op dat moment sprong Ian naar voren om Jessie vast te grijpen. Er had iets verschrikkelijks kunnen gebeuren. Ze had moord in haar ogen. En haar kreet, 'Waarom?', weergalmde door de gangen terwijl Margaret Burton wegvluchtte. Haar hakken tikten fel door de marmeren gang terwijl Jessie het in Ians armen uitsnikte.

Mensen kwamen toesnellen en maakten rechtsomkeert toen ze alleen Ian en Jessie zagen staan. Er was geen opstootje dat uiteengedreven moest worden, alleen maar een echtelijke ruzie en een vrouw die flink stond te huilen. Maar Martin had de geluiden ook gehoord toen hij op het punt stond de rechtszaal binnen te gaan en om de een of andere reden had iets hem doen besluiten op het geluid af te gaan. Toen hij Margaret Burton een deur vlak bij de rechtszaal binnen zag rennen, wist hij dat er iets was gebeurd. Hij trof Jessie bevend aan op een bank, samen met Ian, die haar probeerde te kalmeren.

'Is alles goed met haar?'

Ian keek grimmig en gaf geen antwoord.

'Wat is er gebeurd?'

'Niets. Ze... we hebben... net een onverwachte ontmoeting gehad met de illustere miss Burton.'

'Heeft ze Jessie iets aangedaan?' Martin bad dat dat het geval was. Dat zou het mooiste zijn dat hun kon overkomen.

'Ze glimlachte.' Jessie kon haar snikken net lang genoeg inhouden om uitleg te geven.

'Ze glimlachte?' Martin wist niet wat hij ervan moest denken.

'Ja. Als iemand die net iemand heeft gedood en blij is.'

'Nou, Jess...' Ian probeerde haar tot bedaren te brengen, maar hij wist dat ze gelijk had. Dat was precies hoe Margaret Burton had gekeken, maar zij waren de enigen die dat hadden gezien.

'Je weet verdomd goed dat ze er zo uitzag.' Ze probeerde het Martin uit te leggen, maar hij reageerde niet.

'Gaat het nu weer?' Ze knikte langzaam en haalde diep adem.

'Met mij gaat het goed.'

'Mooi zo. Want we moeten naar binnen. We willen niet te laat komen.'

Jessica kwam onvast overeind terwijl de beide mannen bezorgd toekeken. Ze haalde nog eens diep adem en sloot haar ogen. Wat een afgrijselijke ochtend.

'Jessie...'

'Nee. Laat me maar even met rust, dan gaat het wel weer.' Ze wist wat Ian wilde zeggen. Hij wilde dat ze naar huis ging.

Terwijl ze de rechtszaal in liepen, voelde ze dat er een aantal hoofden haar kant op draaiden. Ze vroeg zich af wie haar hadden horen gillen op het moment dat Burton de gang uit vluchtte. Het antwoord op deze vraag werd al snel duidelijk. Ze waren nog maar een paar meter de rechtszaal in gelopen toen inspecteur Houghton strijdlustig voor hen kwam staan en Jessie met een kwade blik aankeek.

'Als je dat nog één keer doet, laat ik je arresteren en laat ik zijn borgtocht zo snel intrekken dat jullie niet weten wat je overkomt.' Ian keek wanhopig en Jessica's mond viel open, maar op dat moment kwam Martin voor hen staan.

'Als ze wat nog één keer doet, inspecteur?'

'Miss Burton bedreigen.'

'Jessica, heb jij miss Burton bedreigd?' Martin keek haar aan als een vader die zijn dochter van vijf vraagt of ze de parfum van mamma door de wc heeft gespoeld.

'Nee. Ik... Ik schreeuwde...'

'Wat schreeuwde je?'

'Dat weet ik niet.'

'Ze zei "Waarom?" Dat is het enige wat ze heeft gezegd,' antwoordde Ian voor haar.

'Dat komt mij niet voor als een dreigement, inspecteur. U wel? Om u de waarheid te zeggen, hoorde ik Mrs. Clarke dat woord door de hele gang heen schreeuwen. Dat was de reden waarom ik ernaartoe ging.'

'Ik vind dat een dreigement.' Ik vind jou een klootzak. Jessie verlangde er vurig naar om dat tegen hem te zeggen.

'Voor zover ik weet, inspecteur, is "waarom" een vraag, niet een dreigement. Tenzij u het als een bedreiging ervaart dat wij dat soort vragen stellen.' Toen draaide Houghton zich zonder een woord te zeggen om en keerde terug naar zijn plaats naast Matilda Howard-Spencer. Maar hij zag er niet erg tevreden uit en hetzelfde gold voor Ian. Jessie voelde hem naast haar beven.

'Ik vermoord die hufter nog voor dit achter de rug is.' Maar de blik op Martins gezicht bracht hen tot zwijgen. Het was een beangstigende blik.

'Nee, verdomme, jullie gaan hier zitten en jullie gedragen je perfect, wat er ook gebeurt. Nu meteen. Is dat duidelijk? Voor jullie allebei? Jessica, dat geldt ook voor jou. Glimlachen, schoonheid, glimlachen. Nee, dat is niks. Dat kan veel beter. En pak haar arm, Ian. Jezus, de jury moet vooral niet denken dat er moeilijkheden zijn. Die zijn er niet. Nog niet. Denk daaraan.' Met die woorden liep hij met een ernstige, maar niet bezorgde blik naar de tafel voor in de zaal. Hij glimlachte in de richting van de openbare aanklager en keek welwillend de zaal in. Jessie en Ian ging dit minder goed af, al probeerden ze het wel. En ze hadden de getuigenverklaring van Burton nog voor de boeg. Maar opmerkelijk genoeg was het na die duivelse glimlach minder erg om haar te horen praten dan ze hadden gevreesd.

Ze deed haar inmiddels bekende verhaal, terwijl ze stijfjes in de getuigenbank zat. De witte jurk zag er vreselijk keurig en damesachtig uit. Ze zat er zo zedig bij dat het leek alsof haar benen vlak voordat ze de rechtszaal binnen was gegaan, aan elkaar waren gesoldeerd en Jessica merkte op dat haar haar nu meer bruin dan rood getint was. Als ze al make-up op had, was dat niet te zien en als ze een boezem had, had ze opmerkelijke dingen gedaan om die te doen verdwijnen. Ze leek helemaal geen figuur te hebben. 'Miss Burton, zou u ons willen vertellen wat er is gebeurd?' De hulpofficier droeg een buitengewoon sombere zwarte jurk, die een volmaakt contrast vormde met de witte jurk van de getuige. Het was net iets uit een B-film. Het relaas dat volgde klonk zeer bekend. Aan het eind van het verhaal van haar cliënt vroeg de openbare aanklager: 'Is u ooit eerder iets dergelijks overkomen?'

De getuige liet haar hoofd hangen en fluisterde nauwelijks hoorbaar: 'Nee.' Het was een zacht geluid, als een blad dat op de aarde neerdwarrelt, en Jessie voelde hoe haar nagels zich in haar handpalm boorden. Het was voor het eerst van haar leven dat ze iemand zo haatte. Terwijl ze naar de vrouw zat te kijken en naar haar moest luisteren, wilde ze haar het liefste vermoorden.

'Hoe voelde u zich toen hij u in dat armoedige hotel had achtergelaten?' O god.

'Ik wilde een eind aan mijn leven maken. Ik heb daar een poosje over nagedacht. Daarom heeft het zo lang geduurd voor ik de politie belde.' Wat een show! Je zou haar bijna een staande ovatie geven en toejuichen. Maar het was verre van vermakelijk. Jessie wist dat Margaret Burton de jury met haar preutse maniertjes helemaal inpalmde.

Wat kon Martin nu doen? Als hij haar in de pan hakte, zou de jury hem haten. Haar aan een kruisverhoor onderwerpen zou veel weg hebben van rolschaatsen door een mijnenveld.

Na een getuigenverklaring van meer dan een uur was Matilda Howard-Spencer met haar ondervraging klaar en was het de beurt aan Martin. Jessica voelde de inhoud van haar maag naar boven komen en snel weer zakken. Ze wilde Ian vasthouden. Ze kon het niet meer verdragen. Maar ze moest wel. En ze vroeg zich af wat hij voelde terwijl hij daar afgezonderd zat van de rest van de wereld. De verdachte. De verkrachter. Jessica beefde hevig.

'Miss Burton, waarom glimlachte u naar Mr. Clarke toen u hem vanmorgen buiten de rechtszaal tegenkwam?' Martins eerste vraag shockeerde iedereen in de rechtszaal, zelfs Jessie. De jury keek stomverbaasd. Houghton kreeg een vuurrood hoofd en fluisterde iets tegen de openbare aanklager.

'Waarom ik glimlachte?... Ik... nou... ik... ik glimlachte niet naar hem!' Ze bloosde en keek woedend, heel anders dan het onschuldige meisje van enkele ogenblikken daarvoor.

'Wat deed u dan wel?'

'Ik... niets, verdomme... Ik... Ik bedoel... ach, ik weet niet wat ik deed...' Nu was ze weer het onschuldige, hulpeloze meisje. 'Ik was alleen maar geschokt dat ik hem daar zag, en zijn vrouw schold me uit. Ze...'

'Schold ze u uit? Waar schold ze u voor uit?' Martin keek uitermate geamuseerd en Jessie vroeg zich af of hij het echt zo grappig vond. Je kon dat bij hem moeilijk zeggen, daar kwamen ze de laatste dagen steeds meer achter. 'Gaat u verder, miss Burton, wees maar niet verlegen. Vertel ons maar waar ze u voor uitschold. Maar bedenk wel dat u onder ede staat.' Hij glimlachte naar haar en nam een wachtende houding aan.

'Ik kan me niet herinneren waar ze me voor uitschold.'

'Is dat zo? Maar als het zo'n traumatische ontmoeting is geweest, zult u zich toch wel herinneren waar ze u voor uitschold?'

'Protest, edelachtbare!' Matilda Howard-Spencer was opgestaan en keek geërgerd. En niet zo'n beetje.

'Toegewezen.'

'Goed. Eén klein puntje nog... is het niet zo dat u naar Mr. Clarke grijnsde, bijna alsof...'

'Protést!' De stem van de openbare aanklager had beton kunnen doen barsten en Martin glimlachte engelachtig. Hij had zijn punt gemaakt.

'Toegewezen.'

'Neem me niet kwalijk, edelachtbare.' Maar het was een goed begin. De rest van het verhaal kwam er als een eentonige dreun achteraan. Hoe ze was onteerd, misbruikt, gebruikt, vernederd, verkracht. De woorden begonnen bijna lachwekkend te worden. 'Wat verwachtte u precies van Mr. Clarke?'

'Hoe bedoelt u?' De getuige keek hooghartig, maar verward.

'Nou, dacht u dat hij u in die hotelkamer ten huwelijk zou vragen, of een verlovingsring uit zijn zak te voorschijn zou toveren, of... nou, wat verwachtte u?'

'Ik weet het niet. Ik... hij... Ik dacht dat hij alleen maar iets wilde drinken. Hij was al een beetje dronken.'

'Vond u hem aantrekkelijk?'

'Natuurlijk niet.'

'Waarom wilde u dan iets met hem drinken?'

'Omdat... o, ik weet het niet. Omdat ik dacht dat hij een heer was.' Ze was kennelijk verrukt van haar antwoord, alsof daarmee alles gezegd was.

'Aha. Dat was het dus, hè? Een heer. Zou een heer u meenemen naar een hotel aan de Market Street?'

'Nee.'

'Nam Mr. Clarke u mee naar een hotel aan de Market Street... of hebt u hém daar mee naartoe genomen?' Ze bloosde van woede en verborg toen haar gezicht in haar handen. Ze mompelde iets dat niemand kon horen, tot de rechter haar aanmaande duidelijker te praten.

'Ik heb hem nergens mee naartoe genomen.'

'Maar u bent met hem meegegaan. Hoewel u hem niet aantrekkelijk vond. Wilde u beslist iets met hem drinken?'

'Nee.'

'Wat wilde u dan wel doen?' Au. De vraag deed Jessie bijna glimlachen. Prachtig.

'Ik wilde... ik wilde... vrienden zijn.'

'Vrienden?' Martin keek nog meer geamuseerd. Ze maakte zichzelf belachelijk.

'Nee, geen vrienden. Ach, ik weet het niet. Ik wilde terug naar mijn werk.'

'Waarom stemde u er dan mee in iets met hem te gaan drinken?'

'Dat weet ik niet.'

'Was u geil?'

'Protest!'

'Herformuleer uw vraag, Mr. Schwartz.'

'Hoelang was het geleden dat u geslachtsgemeenschap had gehad, miss Burton?'

'Moet ik daar antwoord op geven, edelachtbare?' Ze keek de rechter smekend aan, maar hij knikte bevestigend.

'Ja, dat moet u.'

'Ik weet het niet.'

'Geeft u ons een indruk.' Martin hield aan.

'Ik weet het niet.' Haar stem werd steeds zachter.

'Zo ongeveer. Lange tijd? Niet zo lang? Een maand... twee maanden... een week? Een paar dagen?'

'Nee.'

'Nee? Wat bedoelt u met nee?' Martin begon geërgerd te kijken.

'Ik bedoel nee, niet een paar dagen.'

'Hoe lang dan wel? Beantwoordt u de vraag.'

'Een poosje.' De rechter keek haar dreigend aan en Martin dreef haar steeds verder in het nauw. 'Nou, goed dan, een lange tijd,' zei ze ten slotte. 'Misschien een jaar.'

'Misschien langer?'

'Misschien wel.'

'Was het de laatste keer met een bijzonder iemand?'

'Ik... dat kan ik me niet herinneren... Ik... ja!' Ze schreeuwde het laatste woord bijna uit.

'Iemand die u op de een of andere manier gekwetst heeft, miss Burton? Iemand die niet zoveel van u hield als had gemoeten, iemand die...' Zijn stem was zo zacht dat een baby erbij in slaap had kunnen vallen. Toen sprong de hulpofficier op en verbrak de betovering.

'Protest!'

Het duurde nog twee uur voor Martins ondervraging was afgelopen en toen het zover was, had Jessica het gevoel dat ze was opgelost in een klein, onzichtbaar wolkje. Ze kon zich niet voorstellen hoe Margaret Burton zich voelde toen ze huilend uit de getuigenbank werd weggevoerd. Ze werd bijgestaan door inspecteur Houghton, terwijl Matilda Howard-Spencer haar papieren rangschikte. Jessica had de indruk dat de strenge openbare aanklager vooral was geïnteresseerd in de zaak, niet in het slachtoffer.

De rechter verdaagde de zitting tot maandag. Even stonden ze als verdoofd in de rechtszaal. Het was pas lunchtijd, maar Jessie wilde het liefst in haar bed kruipen en een jaar lang slapen. Ze was nog nooit van haar leven zo moe geweest. Uitgeput. En Ian zag er vijf jaar ouder uit dan vanmorgen.

Toen ze met Martin achter zich aan de rechtszaal uit liepen, was Margaret Burton nergens te bekennen. Ze was via de kamer van de rechter weggeleid en Martin vermoedde dat ze via een discrete uitgang het gebouw zou verlaten, om een tweede ontmoeting zoals die van vanmorgen te voorkomen. Hij had het gevoel dat inspecteur Houghton de vrouw ook niet helemaal vertrouwde en zich verdere moeilijkheden wilde besparen.

Terwijl ze naar buiten liepen, had Jessie het gevoel dat ze al jaren geen zon meer had gezien. Vrijdag. Het was vrijdag. Het eind van een eindeloos lange week, en nu hadden ze twee hele dagen voor zichzelf. Tweeëneenhalve dag. En het enige dat ze wilde was naar huis gaan en dit monsterlijke rococogebouw, waar hun leven leek te eindigen in de handen van een krankzinnige, uit haar hoofd zetten. Het was net een Griekse tragedie... de jury kon het koor spelen.

'Waar denk je aan?' Ian was nog steeds bezorgd om haar, na de uitbarsting van vanochtend. Nu meer dan ooit. De getuigenverklaring was niet mals geweest.

'Ik weet het niet. Ik weet niet of ik nog wel kan denken. Ik zweefde maar zo'n beetje.'

'Nou, laten we naar huis zweven. Oké?' Hij leidde haar zachtjes naar de auto en deed het portier voor haar open. Toen ze in de Volvo ging zitten, voelde ze zich tweehonderd jaar oud. Maar het was vertrouwd, het was thuis. Dat had ze op dit moment meer nodig dan wat dan ook. Ze wilde deze hele ochtend uit haar ziel weg schrobben.

'Wat vind jij ervan, lieverd?' Ze keek naar hem door een waas van sigarettenrook terwijl hij langzaam naar huis reed.

'Hoe bedoel je?' Hij probeerde haar vraag te ontwijken.

'Ik bedoel, hoe vind jij dat het gaat? Heeft Martin nog iets gezegd?'

'Niet veel. Hij speelt het aardig op scherp.'

Ze knikte weer. Hij had niet veel gezegd toen ze vertrokken, alleen dat hij hen zaterdag in zijn kantoor wilde spreken. 'Maar ik denk dat het wel goed gaat.' Natuurlijk ging het goed. Dat moest.

'Ik heb ook wel het idee dat het goed gaat.' Goed? Jezus, het was afschuwelijk allemaal. Maar dat kon ook niet anders. Of wel?

'Martins stijl bevalt me wel.'

'Mij ook.'

Ze dachten nog steeds allebei dat ze zouden winnen, maar het begon nu tot hen door te dringen welke prijs ze zouden moeten betalen. Niet in geld of in auto's, maar in bloed, zweet en tranen.

16

Zaterdagochtend reed Ian naar Martins kantoor om de verklaring te bespreken die hij volgende week zou gaan afleggen. Jessica bleef thuis met migraine. Bij wijze van gunst kwam Martin 's avonds naar hun huis om daar haar getuigenverklaring door te nemen.

Zondagmiddag, toen ze als een paar zombies in hun stoel zaten en oude films bekeken op de tv, belde Astrid.

'Hallo, kinderen. Wat vinden jullie ervan om vanavond bij mij thuis spaghetti te komen eten?'

'Het spijt me, Astrid, we kunnen niet.'

'Ach, jullie ook altijd. Druk, druk, druk. Ik heb je de hele week geprobeerd te bereiken, maar je was niet in de winkel.' Shit.

'Ik weet het. Ik had thuis wat werk te doen, en ik help Ian... met het redigeren van zijn boek.'

'Dat klinkt leuk.'

'Ja. Zeker.' Maar haar stem zei iets anders. 'Ik bel je volgende week wel een keer. Maar in ieder geval bedankt voor de uitnodiging.' Ze gaf haar een kusje door de telefoon en hing op. Jessica verbaasde zich opnieuw over het feit dat niemand wist wat er aan de hand was. Het leek vreemd dat de kranten er nog geen lucht van hadden gekregen, maar het begon eindelijk tot haar door te dringen dat datgene wat hun overkwam, niets bijzonders was. Er kwamen iedere dag wel tien van dit soort zaken voor. Voor hen was het allemaal nieuw, maar voor de kranten niet. Er waren veel sappiger verhalen denkbaar, behalve dan dat er in dit geval iemand van Pacific Heights bij de zaak betrokken was, en dat Jessie een exclusieve boetiek had. Als het uitkwam, zou haar zaak eraan kapot gaan. Maar daar scheen geen gevaar voor te bestaan. Tot dusver waren er geen mensen van de pers verschenen en niemand had enige belangstelling getoond. Dat was iets om dankbaar voor te zijn. En dat was ze ook. En Martin had beloofd dat als een verslaggever er toevallig lucht van zou krijgen, hij de krant zou bellen en om een discrete behandeling zou vragen. Hij wist zeker dat ze hun medewerking zouden verlenen. Dat hadden ze al eerder gedaan. Jessie vond het vervelend dat ze Astrid had afgewezen. Ze hadden haar al een poosje niet gezien en met hun andere vrienden hadden ze al twee maanden geen contact meer gehad. Het was moeilijk om iemand onder ogen te komen. Het werd zelfs steeds moeilijker om Astrid onder ogen te komen. En het was onmogelijk om zich bij de meisjes in de winkel te vertonen. Jessie was niet van plan daar in de buurt te komen. Ze was bang dat ze het van haar gezicht zouden aflezen. Om dezelfde reden had ook Ian sinds zijn arrestatie iedereen die hij kende zoveel mogelijk ontlopen. En hij ging maar al te graag helemaal op in zijn boek. De personages die hij had bedacht, hielden hem gezelschap.

Intussen bleven de rekeningen zich ophopen. Zina bracht tijdens het proces iedere dag de post langs en het merendeel bestond uit rekeningen. Zo was er onder andere de tweede rekening van Harvey Green, voor nog eens negenhonderd dollar. En weer voor niets. Het was geld dat ze hadden uitgegeven 'voor het geval dat' - voor het geval dat Margaret Burton iets had gedaan dat ze niet had moeten doen, voor het geval er iets aan het licht was gekomen, voor het geval dat... maar er was niets uitgekomen. Hij had niets weten te vinden. Tot zondagavond, direct nadat Jessie Astrid had gesproken.

De telefoon ging, en het was Martin. Green en hij wilden meteen langskomen. Ze maakte Ian wakker en ze zaten al vol spanning te wachten toen de beide mannen arriveerden. Ze popelden om te horen wat Green te weten was gekomen.

Hij had een foto. Van Margaret Burtons echtgenoot uit het huwelijk dat twintig jaar geleden zo snel was ontbonden. Het had een foto van Ian kunnen zijn. De man op de foto was lang en blond, hij had blauwe ogen en een lach op zijn gezicht. Hij stond naast een mg; het was een veel ouder model dan de Morgan, maar er was toch een grote overeenkomst tussen zowel de auto's als de beide mannen. Als je je ogen een klein beetje dichtkneep, zou je kunnen denken dat het Ian was met de Morgan. Het haar van de man was korter dan dat van Ian, zijn gezicht was iets langer, de auto was zwart in plaats van rood... de details weken af, maar niet veel. Het was schokkend om de foto te zien. Daarmee werd het hele verhaal duidelijk. Nu wisten ze waarom. En Martins eerste vermoeden was juist geweest. Het moest een wraakneming zijn. Ze zaten in doodse stilte met z'n vieren in de woonkamer. Green had de foto gekregen van een nicht van miss Burton. Het was een aanwijzing die hij op het laatste moment had binnengekregen en die hij intuïtief was gevolgd. Zijn intuïtie had hem niet bedrogen.

Schwartz slaakte een zucht, kennelijk van opluchting, en leunde achterover in zijn stoel. 'Goed, dan weten we het nu. Zal de nicht een getuigenis afleggen?' Maar Green schudde zijn hoofd.

'Ze zegt dat ze zich zal beroepen op haar zwijgrecht, of dat ze zal liegen. Ze wil er niet bij betrokken raken. Ze zei dat Burton haar anders zou vermoorden. Die vrouw, die nicht bedoel ik, klinkt bijna alsof ze bang is voor dat Burton-mens. Ze zei dat ze de meest wraakzuchtige vrouw is die ze kent. Ga je haar dagvaarden?'

'Niet als ze zich gaat beroepen op haar zwijgrecht. Heeft ze je verteld waarom Burton het huwelijk heeft laten ontbinden?' Martin kauwde in gedachten op zijn potlood terwijl hij de vragen stelde en Ian en Jessica luisterden zwijgend. Ian hield nog steeds de foto in zijn hand, en hij werd er buitengewoon zenuwachtig van. De gelijkenis was ontstellend.

'Peggy Burton heeft het huwelijk niet laten ontbinden. Dat heeft haar man gedaan.'

Martin trok snel zijn wenkbrauwen op. 'O?'

'De nicht denkt dat Margaret zwanger was - alleen maar een vermoeden,' vervolgde Green. 'Ze had pas haar middelbare schooldiploma gehaald en werkte in het kantoor van de vader van die vent, een advocatenkantoor. Niemand minder dan Hillman en Knowles.' Ian keek op en Martin floot. 'Ze trouwde met de zoon van Knowles. Die jongen heette Jed Knowles. Hij studeerde in die tijd nog rechten en werkte in de zomer bij zijn vader op kantoor. Hij is die knul van de foto.' Green gebaarde vaag naar de foto in Ians hand.

'Hoe dan ook, ze zijn aan het eind van de zomer halsoverkop, maar in alle stilte, getrouwd. En de vader maakte er een groot punt van dat het niet in de openbaarheid mocht komen, geen huwelijksaankondiging, niets. De ouders van het meisje woonden in de Midwest, dus zij had hier behalve die nicht geen enkele familie. Die nicht weet niet eens zeker of ze ooit in één huis hebben gewoond. Ze zijn alleen maar getrouwd, en het enige dat ze zich van de tijd erna kan herinneren is dat Margaret een paar weken in het ziekenhuis heeft gelegen. Ze denkt dat ze een abortus of een miskraam heeft gehad en dat daarbij complicaties zijn opgetreden. Knowles heeft het huwelijk daarna meteen laten ontbinden en Margaret was haar man, haar baan, en misschien ook haar baby kwijt. Van wat ik ervan gehoord heb heeft ze vervolgens een soort zenuwinzinking gehad en heeft ze drie maanden in een klooster gezeten. Ik ben naar dat klooster gaan informeren, maar het is twaalf jaar geleden afgebroken en de zusters van die orde zijn nu gevestigd in Kansas, Montreal, Boston en Dublin. De kans dat er iets over op papier staat is erg klein, en als dat al het geval is, is die informatie toch vertrouwelijk.'

'En die jongen van Knowles? Heb je daar navraag naar gedaan?'

'Ja.' Green keek somber. 'Hij is met Thanksgiving van datzelfde jaar met veel bombarie getrouwd met de een of andere debutante. Enorme feesten, huwelijksaankondigingen in alle kranten. Volgens artikelen in de Chronicle waren ze meer dan een jaar verloofd geweest. Dat verklaart wel waarom papa Knowles geen publiciteit wilde toen zoonlief met het meisje Burton ging trouwen.'

'Heb je Knowles gesproken?'

Green schudde somber zijn hoofd. 'Die is zeventien maanden later met zijn bruid neergestort met een tweemotorig vliegtuigje. De vader is deze zomer gestorven aan een hartaanval en de moeder reist door Europa, niemand schijnt te weten waar.'

'Geweldig.' Martin fronste zijn wenkbrauwen en begon weer op zijn potlood te bijten. 'Broers en zussen? Vrienden die misschien weten wat er is gebeurd? Iemand anders?'

'Het is een doodlopend spoor, Martin. Geen broers en zussen. En wie van zijn vrienden zou het zich nu nog herinneren? Jed Knowles is al achttien jaar dood. Dat is een hele tijd.'

'Ja. Een hele tijd om een wrok te koesteren. Shit. We weten precies hoe het zit, maar we hebben niets in handen. Helemaal niets.'

'Wat bedoel je, niets?' Het was de eerste keer dat Ian zijn mond opendeed sinds hij de foto had gezien. Hij had nauwlettend geluisterd naar het gesprek tussen de andere mannen. 'Zo te horen hebben we alles.'

'Ja.' Martin wreef langzaam met één hand in zijn ogen en deed ze toen weer open. 'Maar we hebben niets dat we in de rechtszaal kunnen gebruiken. Het is allemaal giswerk. Meer is het niet. Wat we hier hebben is zonder enige twijfel de waarheid, en de volledige psychologische verklaring voor het feit dat Margaret Burton jou van verkrachting heeft beschuldigd. Je lijkt sprekend op de zoon van een rijke kerel die haar zwanger heeft gemaakt, met haar is getrouwd, haar waarschijnlijk heeft gedwongen abortus te plegen en haar vervolgens aan de kant heeft gezet en een paar weken later is getrouwd met zijn rijke vriendinnetje. Miss Burton ontmoette haar droomprins en die liet haar stikken. Toen moest ze weer terug naar haar leven als Assepoester. En ze heeft twintig jaar gewacht om hem terug te pakken. Dat is waarschijnlijk de reden waarom ze niet heeft geprobeerd om jullie geld af te troggelen. Ze wil geen geld. Ze wil wraak. Waarschijnlijk heeft ze er de eerste keer een beetje geld aan overgehouden. Geld is voor sommige mensen te gemakkelijk.' Jessica sloeg bij deze opmerking haar ogen ten hemel en Ian gebaarde haar haar mond te houden.

'Het punt is dat ze je liever de gevangenis in ziet gaan dan dat ze je pakt met geld. In haar ogen ben je een tweede Jed Knowles en jij moet voor hem de klappen opvangen. Je lijkt zo sterk op hem dat je er bijna bang van wordt, je auto lijkt op die van hem, waarschijnlijk praat je zelfs net als hij, weet jij veel? Waarschijnlijk heeft ze je maanden geleden voor het eerst bij Enrico gezien. Je komt daar regelmatig. Het is mogelijk dat ze je vanaf het allereerste begin in de val heeft willen laten lopen. Maar het probleem is dat we dat in de rechtszaal niet kunnen bewijzen.' Hij keerde zich weer om naar Green. 'Weet je zeker dat de nicht niet bereid is te getuigen?'

'Absoluut zeker.' Green zei het kort maar krachtig. Martin schudde zijn hoofd.

'Fantastisch. En dat is de reden, Ian, waarom we in de rechtszaal helemaal niets kunnen bewijzen. Want een onwillige getuige die zich beroept op zijn zwijgrecht doet je zaak meer kwaad dan iemand die helemaal niet getuigt. En los daarvan, als ze wel bereid zou zijn te getuigen, konden we nog steeds niets bewijzen. Het enige dat we zouden kunnen bewijzen is dat Burton met Knowles getrouwd is geweest en dat Knowles kort daarna het huwelijk heeft laten ontbinden. De rest is niets dan vermoedens, geruchten, giswerk. Dat houdt in de rechtszaal geen stand, Ian, niet zonder gedegen bewijs. De openbare aanklager zou de hele theorie in tien minuten van tafel vegen. Jij en ik weten wat er waarschijnlijk is gebeurd, maar we kunnen dat de jury nooit bewijzen, niet zolang er niemand is die kan verklaren dat ze zwanger was toen Knowles met haar trouwde, dat ze inderdaad een abortus heeft ondergaan, dat ze inderdaad een zenuwinzinking heeft gehad en dat iemand haar wraak heeft horen zweren. En hoe zou je dat allemaal moeten bewijzen, zelfs als de nicht zou willen getuigen? Ik vrees dat we de waarheid in handen hebben, maar dat we het op geen enkele manier kunnen bewijzen.'

Jessica voelde de tranen in haar ogen branden terwijl ze luisterde en Ian was bleker dan ze hem ooit had gezien. Hij zag bijna grauw.

'Wat gaan we nu dan doen?'

'We gaan een poging wagen en bidden dat het lukt. Ik roep nogmaals Burton op als getuige en dan zien we wel hoeveel ze wil toegeven. En hoever ze ons laten gaan. Maar het zal niet ver zijn, Ian. Reken maar nergens op.'

Green vertrok enkele minuten later. Hij schudde Martin zwijgend de hand en schudde zijn hoofd. 'Het spijt me.'

Martin knikte en vertrok even later ook.

Het proces ging maandag verder en Martin riep Margaret Burton opnieuw in de getuigenbank. Was ze getrouwd geweest met Jed Knowles? Ja. Hoe lang? Tweeëneenhalve maand. Tien weken? Ja. Tien weken. Was het waar dat ze met hem moest trouwen omdat ze zwanger was? Absoluut niet. Had ze een zenuwinzinking gehad... protest!... afgewezen!... had ze een zenuwinzinking gehad nadat het huwelijk was ontbonden? Nee. Nooit. Vertoonde de gedaagde geen sprekende gelijkenis met Mr. Knowles? Nee. Niet dat ze had opgemerkt. Was Mr. Knowles vrijwel direct daarna hertrouwd... protest! Toegewezen, met een vermaning aan de jury om deze vraagstelling te negeren. De rechter waarschuwde Martin geen irrelevante vragen te stellen en de getuige niet lastig te vallen. Jessica merkte op dat Margaret Burton stil en bleek was, maar zichzelf helemaal in de hand had. Bijna te veel. Ze bad inwendig dat de vrouw haar zelfbeheersing zou verliezen, in de getuigenbank zou instorten en zichzelf te gronde zou richten door te gaan gillen en schreeuwen en toe te geven dat ze Ian inderdaad kapot had willen maken omdat hij leek op Jed Knowles. Maar Margaret Burton deed niets van dit alles. Ze mocht de getuigenbank verlaten. En Jessica zag haar nooit meer terug.

Laat in de middag vroeg Martin Ian twee vrienden op te trommelen die een getuigenis konden afleggen over zijn karakter en zijn morele normen. Net als Jessica's getuigenis zou het niet als een onpartijdig oordeel worden beschouwd, maar een karaktergetuige kon nooit kwaad. Ian stemde ermee in een paar mensen te vragen, maar hij had zo'n wanhopige blik in zijn ogen dat Jessica het bijna niet kon aanzien. Alsof Margaret Burton al had gewonnen. Ze was gewoon weggeglipt. Ze had haar bom laten vallen en was vertrokken, hen achterlatend met een foto als enige verklaring.

Ian vond het verschrikkelijk om aan andere mensen te moeten uitleggen wat er aan de hand was, en de afgelopen jaren was de band met zijn vrienden minder hecht geworden dan vroeger. Zijn schrijfwerk scheen steeds meer van zijn tijd, energie en toewijding in beslag te nemen. Hij wilde een nieuw boek schrijven en verkopen. Hij wilde 'het maken', voor hij met oude vrienden ging rondhangen in de bar. Hij had behoefte om eerst iets te doen, iets te worden, iets op te bouwen. Hij had er genoeg van om tekst en uitleg te geven over afwijzingen en agenten en boeken die omgewerkt moesten worden. Hij stopte dus met uitleggen. Hij zocht hen niet meer op. En de rest van de tijd bracht hij door met Jessie. Zij had er slag van om hem helemaal voor zichzelf op te eisen. Ze vond het niet prettig om de tijd die hij buiten zijn werkkamer doorbracht met anderen te delen.

Die avond belde hij een schrijver op die hij kende en een oude klasgenoot, een effectenmakelaar die ook naar het westen van het land was verhuisd. Ze waren verbijsterd over de tenlastelegging, leefden met hem mee en wilden hem graag helpen. Ze waren geen van beiden bijzonder gesteld op Jessie, maar ze hadden met hen allebei te doen. De schrijver vond dat Jessie te veel van Ian verlangde, dat ze zich te veel aan hem vastklampte en hem niet voldoende ruimte gaf om te schrijven. De schoolvriend had Jessie altijd te eigenzinnig gevonden. Ze was niet het type vrouw waar zij op vielen.

Maar de beide mannen maakten een plezierige, verzorgde indruk in de getuigenbank. De schrijver, in een tweed pak gestoken, verklaarde dat hij onlangs een prijs had gewonnen en drie verhalen in The New Yorker en een roman had gepubliceerd. Voor een schrijver maakte hij een respectabele indruk. En hij deed zijn woordje goed. De schoolvriend maakte op zijn eigen manier een even prettige indruk. Hij was een degelijke, respectabele huisvader uit de gegoede middenklasse, hij 'kende Ian al jaren', enzovoort, enzovoort. Ze deden allebei wat ze konden, al was dat niet veel.

Dinsdagmiddag liet de rechter hen al vroeg vertrekken en Ian en Jessie gingen naar huis om zich wat te ontspannen. 'Hou je het nog een beetje vol, schat? Ik kan niet zeggen dat we er de laatste tijd bijzonder goed uitzien.' Hij glimlachte een beetje triest en opende de koelkast. 'Zin in een biertje?'

'Doe maar een heel krat.' Ze schopte haar schoenen uit en rekte zich uit. 'Jezus, ik ben doodziek van dat hele gedoe. Het gaat maar door en door en door en... en ik heb het gevoel dat ik al een jaar niet meer rustig met je heb gesproken.' Ze nam het biertje van hem aan en ging op de bank liggen. 'Ik begin trouwens door mijn keurige kleren heen te raken.' Ze had een afschuwelijk bruin tweed mantelpak aan dat ze al had sinds haar studententijd.

'Laten ze de pest krijgen. Trek morgen een bikini aan. De jury heeft het onderhand verdiend om iets te kijken te hebben.'

'Weet je, ik had gedacht dat het proces veel dramatischer zou verlopen. Grappig dat dat niet zo is.'

'De zaak is niet zo vreselijk dramatisch. Haar woord tegenover het mijne als het erom gaat wie wie heeft geneukt en waarom, waar en waarvoor dat gebeurd is. Ik vind het zo langzamerhand zelfs niet erg meer dat jij bij de getuigenverklaringen aanwezig bent.' Niet sinds Margaret Burton niet meer in de rechtszaal aanwezig was.

'Ik vind het ook niet zo erg. Ik moet alleen steeds lachen als iemand het weer eens heeft over een "schandelijke misdaad tegen de natuur". Het klinkt zo overdreven.' Voor het eerst sinds lange tijd lachten ze ontspannen. In de vertrouwde omgeving van hun huiskamer leek het proces een misplaatste grap. Een misplaatste grap die voor iemand anders bestemd was.

'Heb je zin om naar de film te gaan, Jessie?'

'Zal ik je eens wat zeggen? Daar heb ik enorm veel zin in.' De spanning begon weg te vloeien. Ze hadden voor zichzelf vastgesteld dat ze het voor elkaar hadden, ook al hadden ze geen goed onderbouwd bewijs voor het feit dat Margaret Burton een fanaat was die zich wilde wreken op een man die al bijna twintig jaar dood was. Wat dan nog? Ian was onschuldig. Daar kwam het uiteindelijk op neer. 'Vind je het leuk als Astrid meegaat, lieverd?'

'Ja hoor. Waarom niet?' Hij glimlachte en leunde voorover om haar te kussen. 'Maar wacht nog even een halfuurtje voor je haar gaat bellen.' Jessie glimlachte terug en liet haar vinger langzaam langs zijn arm omhoog glijden.

Astrid was dolblij met de uitnodiging en ze gingen naar een film waar ze zo vreselijk om moesten lachen dat de tranen hun over de wangen liepen. Het was precies wat Jessie en Ian nodig hadden.

'Ik begon al te denken dat ik jullie nooit meer terug zou zien. Het is al weken geleden! Wat hebben jullie uitgespookt? Nog steeds druk met het boek?' Ze knikten eendrachtig, veranderden van onderwerp en liepen naar buiten om ergens koffie te gaan drinken.

Het was een fijne avond die hen allemaal goed deed. En Astrid voelde zich beter nu ze hen had gezien. Ian zag er afgetobd uit en Jessica maakte een vermoeide indruk, maar ze waren zo te zien weer gelukkig. Misschien was het probleem dat hun had dwarsgezeten opgelost.

Astrid vertelde dat ze bijna iedere dag in de boetiek had doorgebracht en dat de modeshow een groot succes was geweest. Katsuko had goed werk verricht. Astrid had zelfs vier of vijf dingen gekocht van de show. Jessie verklaarde haar voor gek.

'Dat is belachelijk. Koop niets meer als ik er niet ben. Als ik in de zaak ben, geef ik je korting. Op zijn minst groothandel prijzen. En sommige dingen kan ik je voor de kostprijs geven.'

'Dat is gekkenwerk, Jessica. Waarom zou je mij spullen goedkoper verkopen? Je kunt net zo goed een graantje van mijn rijkdom meepikken!' Haar sieraden schitterden terwijl ze haar armen uitspreidde en ze lachten alledrie.

Ze reden naar huis in de Volvo en toen ze naar de Morgan vroeg, gaf Jessica ten antwoord dat de motor te bewerkelijk was. Ze waren het erover eens dat het jammer was.

'Wat een heerlijke avond!' Jessica kroop met een glimlach in bed. Ian gaapte en knikte tevreden. 'Ik ben blij dat we zijn gegaan.'

'Ik ook.'

Ze wreef hem over zijn rug en ze praatten wat over niets in het bijzonder. Het was het soort gesprek dat ze 's avonds laat altijd met elkaar voerden. Vluchtige opmerkingen over de film, ideeën over Astrid. Jessie merkte een kleine blauwe plek op op zijn been en vroeg hoe hij daaraan kwam, hij drukte haar op het hart nooit haar haar af te knippen. Zomaar wat praten in de nacht. Alsof hun niets ergs was overkomen. Ze vielen zelfs nog in slaap, wat opmerkelijk was, want de volgende dag zou Ian zijn getuigenverklaring moeten afleggen.

17

Ians getuigenverhoor duurde twee uur. De jury keek iets geïnteresseerder dan ze de voorgaande dagen had gedaan, maar niet veel. En pas in het laatste halfuur schenen ze echt wakker te worden. Het was Matilda Howard-Spencers beurt om hem te ondervragen. Ze ijsbeerde voor Ian heen en weer alsof ze met haar gedachten ergens anders was. Inmiddels waren alle ogen in de rechtszaal, met name die van Ian, op haar gevestigd. Eindelijk bleef ze vlak voor hem staan, haar armen over elkaar en haar hoofd iets opzij.

'Komt u uit het oosten van het land?' De vraag verraste hem, evenals de vriendelijke blik op haar gezicht.

'Ja. Uit New York.'

'Aan welke universiteit hebt u gestudeerd?'

'Yale.'

'Goeie school.' Ze glimlachte naar hem en hij glimlachte terug. 'Ik heb geprobeerd om toegelaten te worden tot hun rechtenstudie, maar dat is me helaas niet gelukt.' In plaats daarvan was ze naar Stanford gegaan, maar dat kon Ian niet weten. Hij wist plotseling niet of hij medeleven moest tonen, moest zwijgen of naar haar moest glimlachen. 'Hebt u een afstudeerproject gedaan?' Ze noemde hem noch Ian, noch Mr. Clarke. Ze sprak tegen hem alsof ze hem kende, of hem oprecht wilde leren kennen. Een belangstellende tafelgenoot bij een aangename soirée.

'Ja. Ik heb mijn bul gehaald.'

'Waar bent u afgestudeerd?' Ze hield haar hoofd weer schuin met een belangstellende blik. Dit was absoluut niet het soort vragen waar Martin hem op had voorbereid. Dit was veel gemakkelijker.

'Ik ben naar Columbia gegaan. De school voor journalistiek.'

'En toen?'

'Toen ben ik in de reclame gegaan.'

'Bij wie?' Hij noemde een groot bedrijf in New York.

'Nou, die kennen we allemaal wel.' Ze glimlachte weer naar hem en keek nadenkend uit het raam.

'Had u in uw studententijd bepaalde mensen met wie u uitging?' Aha, daar kwam het dan, maar haar stem was nog steeds vriendelijk belangstellend.

'Een paar.'

'Wie bijvoorbeeld?'

'Gewoon, meisjes.'

'Van scholen in de buurt? Wie? Kunt u ons namen noemen?' Dit was belachelijk. Ian zag niet in waarom ze dit wilde weten.

'Viveca Harreford. Maddie Whelan. Fifi Estabrook.' Ze kende hen toch niet. Waarom vroeg ze er dan naar?

'Estabrook? Van Estabrook en Lloyd? Dat zijn de grootste effectenmakelaars van Wall Street, is het niet?' Ze keek alsof ze het fijn voor hem vond, alsof hij iets geweldigs had gepresteerd.

'Ik zou het niet weten.' Haar opmerking had hem een onbehaaglijk gevoel gegeven. Natuurlijk waren het de Estabrooks van Estabrook en Lloyd, maar dat was toch zeker niet de reden waarom hij met Fifi was uitgegaan!

'En de naam Maddie Whelan komt me ook ergens bekend voor. Iets zegt me dat zij ook een belangrijk iemand was. Eens even nadenken, Whelan... o, ik weet het al, het grote warenhuis in Phoenix, is het niet?' Ian bloosde, maar Matilda Howard-Spencer glimlachte nog steeds engelachtig en scheen te genieten van het aangename gesprek. 'Dat kan ik me niet herinneren.'

'Natuurlijk wel. Nog iemand?'

'Niet dat ik me kan herinneren.' Dit waren belachelijke vragen. Hij begreep niet waar ze heen wilde, hooguit was ze eropuit om hem belachelijk te maken. Was het echt zo eenvoudig?

'Goed. Wanneer hebt u uw vrouw leren kennen?'

'Ongeveer acht jaar geleden. In New York.'

'En zij heeft veel geld, nietwaar?' De openbare aanklager sprak op bijna verlegen toon, alsof ze een indiscrete vraag had gesteld.

'Protest!' Martin was des duivels; hij wist precies waar ze heen wilde, of Ian dat in de gaten had of niet. Maar Ian begon het door te krijgen; hij was regelrecht in haar val gelokt.

'Protest toegewezen. Herformuleert u de vraag.'

'Neem me niet kwalijk, edelachtbare. Goed dan, ik begrijp dat uw vrouw hier in San Francisco een geweldig succesvolle boetiek heeft. Had ze er in New York ook een?'

'Nee. Toen ik haar leerde kennen was ze modecoördinator en styliste bij het reclamebureau waar ik werkte.'

'Deed ze dat voor de lol?' Haar toon was nu wat scherp. 'Nee. Voor geld.' Ian begon geïrriteerd te raken.

'Maar ze hoefde niet te werken, of wel?'

'Dat heb ik haar nooit gevraagd.'

'En ze hoeft nu ook niet te werken, wel?'

'Dat weet ik...' Hij keek om hulp vragend naar Martin, maar die deed niets.

'Beantwoordt u de vraag. Moet ze nu werken, of heeft ze voldoende vermogen om zichzelf, en u, een zeer luxueuze levensstijl te kunnen veroorloven?'

'Niet luxueus. Nee.' Jezus. Jessie en Martin krompen tegelijkertijd ineen. Wat een antwoord. Maar de vragen werden op hem afgevuurd als tennisballen uit een machine en hij kon ze niet ontwijken.

'Maar haar inkomen is voldoende om u beiden te onderhouden?'

'Ja.' Hij zag nu erg bleek. En erg kwaad.

'Werkt u?'

'Ja.' Maar hij zei het te zachtjes en ze glimlachte.

'Neem me niet kwalijk, ik heb uw antwoord niet verstaan. Werkt u?'

'Ja!'

'Hebt u een baan buitenshuis?'

'Nee. Thuis. Maar het is werk. Ik ben schrijver.' Arme, arme Ian. Jessie wilde het liefst naar hem toe rennen en hem in haar armen nemen. Waarom moest hij dit allemaal doormaken? Het loeder.

'Verkoopt u veel van wat u schrijft?'

'Genoeg.'

'Genoeg waarvoor? Genoeg om in uw eigen onderhoud te voorzien?'

'Op het ogenblik niet.' Hij kon zich nergens voor haar verbergen.

'Bent u daar boos om?' De vraag was bijna een liefkozing. Die vrouw was een serpent.

'Nee, ik ben daar niet boos om. Het is gewoon niet anders op het ogenblik. Jessica begrijpt dat.'

'Maar u bedriegt haar wel. Begrijpt ze dat ook?'

'Protest!'

'Afgewezen!'

'Begrijpt ze dat?'

'Ik bedrieg haar niet.'

'Kom, kom. U beweert zelf dat u vrijwillig met miss Burton naar bed bent gegaan. Is dat in uw leven een normale gebeurtenis?'

'Nee.'

'Was dit de eerste keer?'

Zijn ogen waren strak op zijn knieën gericht. 'Dat kan ik me niet herinneren.'

'U staat onder ede; beantwoordt u de vraag.' Haar stem kronkelde om hem heen als een cobra die op het punt staat toe te slaan.

'Nee.'

'Wat?'

'Nee. Dit was niet de eerste keer.'

'Bedriegt u uw vrouw vaak?'

'Nee.'

'Hoe vaak?'

'Dat weet ik niet.'

'En wat voor soort vrouwen gebruikt u daarvoor - uw eigen soort, of een ander, "minder" soort vrouwen? Vrouwen uit een lagere sociale klasse, hoeren, arme meisjes, wat dan ook?'

'Protest!'

'Afgewezen!'

'Ik "gebruik" niemand.'

'O ja, ik begrijp het. Zou u uw vrouw bedriegen met Fifï Estabrook, of is dat een beschaafd meisje?'

'Ik heb haar al jaren niet gezien. Tien, elf jaar. Ik was nog niet getrouwd toen ik met haar uitging.'

'Ik bedoel, zou u uw vrouw bedriegen met iemand zoals zij, of gaat u alleen naar bed met "goedkope" vrouwen, vrouwen die u in uw eigen kringen niet zo snel tegenkomt? Dat zou gênant kunnen zijn, tenslotte. Het is misschien een stuk eenvoudiger om uw spelletjes zo ver mogelijk van huis te spelen.'

'Dat doe ik ook.' O god. Nee, Ian... nee... Martin staarde naar de muur en probeerde te zorgen dat er niets van zijn gezicht viel af te lezen. Jessie voelde dat er een ramp in de lucht hing.

'Ik begrijp het. U gaat inderdaad naar bed met "goedkope" vrouwen, zo ver mogelijk van huis? Beschouwt u miss Burton als een "goedkope" vrouw?'

'Nee.' Maar het was wel zo, en zijn ontkenning kwam er zwakjes uit.

'Maar ze was niet iemand uit uw eigen kringen, wel?'

'Dat weet ik niet.'

'Ja of nee?' De woorden dreven hem in het nauw.

'Nee.'

'Had u gedacht dat ze de politie zou bellen?'

'Nee.' En toen, alsof het nu pas tot hem doordrong, keek hij door paniek overmand op en voegde eraan toe: 'Daar had ze geen reden toe.' Maar het was al te laat. De schade was gedaan.

Ze het Ian opstaan uit de getuigenbank, met het voorbehoud dat ze hem later misschien weer wilde oproepen. Ze had hem echter al nagenoeg afgemaakt.

Ian stond rustig op uit de getuigenbank en liet zich zwaar naast Martin op zijn stoel zakken. Vijf minuten later schorste de rechter de zitting tot na de lunch.

Ze verlieten langzaam de rechtszaal en liepen met z'n drieën naar buiten. Ian schudde zijn hoofd en keek somber.

'Ik heb het helemaal verknald.' Nog nooit had hij er in Jessies ogen zo slecht uitgezien.

'Je kon er niets aan doen. Zo werkt ze nou eenmaal. Die vrouw is dodelijk.' Martin slaakte een zucht en schonk hen een troosteloos glimlachje. 'Maar de jury ziet dat ook. En de jury is ook niet heilig.' Het had geen zin om Ian nog meer de put in te praten, maar Martin maakte zich zorgen. Hij zat lang niet zo erg in zijn maag met het bedrog als met het klassenconflict. 'Vanmiddag ga ik Jessica als getuige oproepen. Dan hebben we het maar gehad.'

'Ja, dan kan ze ons op één dag allebei afslachten.' Ian zag er moe en verslagen uit en Jessica keek gespannen.

'Doe niet zo lullig.'

'Denk jij dat je haar aankunt?' Ian keek sarcastisch en verbitterd.

'Waarom niet?'

'Dat zal ik je vertellen. Omdat Ian verliest als je de strijd met haar aangaat,' kwam Martin snel tussenbeide. 'Jij moet de vriendelijkste, liefste, rustigste vrouw zijn die er op aarde rondloopt. Als je haar je tanden laat zien, laat ze niets van je heel. Van het weekend hebben we alles besproken. Je weet wat je te doen staat.' Jessica knikte somber en Ian zuchtte. Martin had met hem ook alles besproken, maar die vervloekte vrouw had de verkeerde vragen gesteld. En wie weet wat ze Jessie ging vragen.

'Goed?'

'Goed.' Jessica glimlachte zacht en ze zetten Martin af in de buurt van City Hall. Hij moest naar zijn kantoor en zij hadden besloten naar huis te gaan om tot rust te komen. Jessica wilde tijd hebben om wat zorg te besteden aan Ian. Dat had hij na vanmorgen wel nodig, en het leidde haar gedachten af van wat ze 's middags moest gaan zeggen.

Toen ze thuiskwamen, dwong ze hem op de bank te gaan liggen, trok zijn schoenen uit, maakte zijn das los en liet haar hand zachtjes door zijn haar glijden. Hij lag daar een paar minuten alleen maar naar haar te kijken.

'Jess...' Hij wist niet hoe hij het moest zeggen, maar zij wist het al.

'Laat nou maar. Blijf lekker liggen en ontspan je. Ik ga onze lunch maken.' Deze keer maakte hij geen bezwaren. Hij was te moe om iets anders te doen dan liggen.

Toen ze terugkwam met een dampende pan soep en een bord beladen met sandwiches lag hij te slapen. Hij vertoonde de uitputting van iemand die door een tragedie getroffen is. Het bleke, gekreukelde uiterlijk dat een mens krijgt als iemand is gestorven, als een kind ernstig ziek is, als een bedrijf failliet is gegaan. De tijden waarin alle plannen die men heeft worden verstoord en men plotseling thuis zit, in kleren die men zelden draagt, en er vreselijk moe en bang uitziet. Ze bleef even op hem neerkijken en voelde een golf van medelijden in zich opwellen. Waarom wilde ze hem zo graag in bescherming nemen? Waarom had ze het gevoel dat hij het allemaal niet aankon en zij wel? Waarom was ze niet kwaad? Waarom zag zij er nu niet uit zoals hij? Dat was zo geweest toen hij in de gevangenis zat, maar nu was hij hier. Ze kon hem aanraken en in haar armen nemen en verzorgen. De rest was niet echt. Het was afschuwelijk, maar het zou voorbijgaan. Het zou pijn doen en hij zou worden gekwetst en vernederd, er zouden allerlei akelige dingen met hem gebeuren, maar hij zou er niet aan doodgaan. Hij zou niet bij haar weggaan. Terwijl ze daar rustig naast hem zat en zijn hoofd op haar schoot legde, wist ze dat niets hem ooit bij haar zou weghalen. Geen Margaret Burton, geen officier van justitie, geen rechtbank, zelfs geen gevangenis. De herinnering aan Margaret Burton zou vervagen, Matilda Howard-Spencer zou met een andere zaak verder gaan, evenals Martin en de rechter, en dan zou het allemaal voorbij zijn. Het was alleen maar een kwestie van het hoofd boven water houden terwijl de storm overtrok. En ze had Ian zo wanhopig nodig dat ze niet kon toestaan dat iets, zelfs haar eigen gevoelens niet, datgene wat ze samen hadden in gevaar zou brengen. Ze stond zichzelf niet toe kwaad te worden. Dat kon ze zich niet veroorloven.

Even voelde ze een scheut van verbittering door zich heengaan toen ze uitkeek over de baai en dacht aan haar vader. Hij zou zoiets niet hebben gedaan. Hij zou het niet zover hebben laten komen dat haar moeder dit moest doormaken. Hij zou zijn vrouw beter hebben beschermd dan Ian had gedaan. Maar dat was haar vader. En dit was Ian. Vergelijken had geen zin. Zij had Ian. Zo simpel was het. Ze eiste veel van hem, dus ze moest zelf ook veel geven. Daar was ze toe bereid. En nu was het haar beurt om te geven.

Terwijl hij daar lag met zijn hoofd op haar grijze rok, zag hij eruit als een erg moe, klein jongetje. Ze streek de haren van zijn voorhoofd en haalde diep adem, denkend aan wat er die middag ging gebeuren. Het was nu haar beurt. En ze was niet van plan te verliezen. Dat had ze na de rampzalige ochtend besloten. De zaak zou gewonnen worden. En dat was dat. Het was krankzinnig dat het zover was gekomen. Maar nu was het afgelopen. Jessie had er genoeg van.

Ian werd iets voor tweeën wakker en keek verbaasd op. 'Ben ik in slaap gevallen?'

'Nee. Ik heb je een klap op je kop gegeven met mijn schoen en toen viel je flauw.'

Hij glimlachte naar haar en gaapte met zijn gezicht tegen haar rok. 'Je ruikt heerlijk. Weet je dat ieder kledingstuk dat jij draagt ruikt naar je parfum?'

'Heb je zin in soep?' Ze glimlachte om het compliment. Hij had zichzelf vreselijk in de nesten gewerkt, maar één ding stond vast, en dat was dat ze heel veel van hem hield. Hoe kon ze kwaad zijn? Hoe kon ze hem zijn linkerarm vragen als het lot hem zijn rechterarm al had afgenomen? Ze hadden genoeg geleden. Nu was het tijd om er een punt achter te zetten.

'Allemensen, wat zie jij er vastberaden uit. Wat heb je uitgespookt?'

'Ik heb helemaal niets uitgespookt. Wil je soep?' Ze keek hem verleidelijk aan terwijl ze in haar ene hand een Limoges soepkom en in haar andere hand haar moeders beste soeplepel omhooghield.

'Tjonge, chique hoor.' Hij kwam overeind, kuste haar en keek naar het dienblad. 'Weet je, Jessica, je bent de meest opmerkelijke vrouw die ik ken. En de beste.' Ze wilde hem plagen en vragen of zij beter was dan Fifi Estabrook, maar dat durfde ze niet. Ze vermoedde dat de wonden van die ochtend nog te vers waren.

'Voor u, mijn heer, is alleen het beste goed genoeg.' Ze schonk voorzichtig de aspergesoep in de kom en legde er twee kleine sandwiches met rosbief naast op het bord. Er was ook een verse salade.

'Jij bent de enige vrouw die ik ken die van een broodmaaltijd een feestelijk dineetje weet te maken.'

'Ik hou gewoon van je.' Ze legde haar armen om zijn nek en knabbelde even aan zijn oor. Toen rekte ze zich uit en stond op.

'Ga jij niet eten?'

'Dat heb ik al gedaan.' Dat was niet waar, maar ze kon geen hap door haar keel krijgen bij de gedachte dat ze over minder dan een uur in de getuigenbank zou zitten. Ze keek op haar horloge en liep naar de slaapkamer. 'Ik ga even mijn gezicht opfrissen. We moeten over tien minuten weg.' Hij wuifde haar vrolijk na en at verder van zijn lunch terwijl zij in de slaapkamer verdween.

'Klaar?' Hij stapte vijf minuten later de slaapkamer binnen. Hij deed zijn das goed en keek in de spiegel naar zijn verfomfaaide haar. 'Tjonge jonge, ik zie eruit alsof ik de hele dag geslapen heb.'

'Dat is ook zo, schat.' Ze was er blij mee. Het uurtje slaap had hem goed gedaan. De tijd die ze thuis hadden doorgebracht, had hun allebei goed gedaan. Jessie voelde zich sterker dan ze zich in weken had gevoeld. Margaret Burton kon hen niet raken. Hoe zou ze dat kunnen doen? Jessie had besloten haar te negeren, haar van haar macht te beroven. En het was alsof Ian de verandering in zijn vrouw aanvoelde.

'Zal ik je eens wat vertellen? Ik voel me beter. Ik was na vanmorgen echt uitgeteld.' Hij rilde bij de gedachte aan wat Jessie die middag zou moeten doormaken, maar ze leek er klaar voor. 'Heb je je verkleed?'

'Dit leek me geschikter.' Het was een prachtige, vrouwelijke jurk, het soort jurk dat je zou dragen naar een theevisite. Hij was gemaakt van zachte, grijze zijde en had wijde, vrouwelijke mouwen en een ceintuur van dezelfde stof. De jurk viel soepel om haar heen en zonder er echt chique uit te zien, ademde hij als het ware klasse. 'Als ze dan het idee hebben dat wij zulke rijkelui zijn, kunnen we er ook maar beter fatsoenlijk uitzien. Ik heb zo schoon genoeg van die afschuwelijke tweed rokken. Als dit achter de rug is, ga ik ze voor het huis verbranden.'

'Je ziet er schitterend uit.'

'Te opgedirkt?'

'Volmaakt.'

'Goed zo.' Ze trok een paar eenvoudige lage pumps aan, deed een paar oorclips met parels in, pakte haar tas en liep naar de kast om haar zwarte jas te halen. Ian vond echt dat ze er schitterend uitzag. Hij was zo vreselijk trots op haar. Niet om hoe ze eruitzag, maar om hoe ze hiermee omging.

Martin was echter niet zo in zijn schik toen ze de rechtszaal in liepen. Hij zag Jessica's zwarte jas en een strookje grijze zijde. Dit was precies wat hij niet wilde. Alles aan haar zag er duur uit. Het was alsof ze wilde bewijzen wat Matilde Howard-Spencer had gesuggereerd. Jezus. Waar zat hun verstand? Dat stel maffe kinderen besefte niet wat er gebeurde. Ze kwamen verbluffend zelfverzekerd over terwijl ze gingen zitten, alsof ze alles hadden geregeld en zich nergens meer zorgen over hoefden te maken. Ze hadden een heel verkeerd moment uitgekozen om hun kracht te tonen, hoe subtiel ook. Anderzijds was het misschien wel goed dat ze zich wat zelfverzekerder voelden. Ze hadden er aan het eind van de ochtend zo verslagen uitgezien. Hun nieuwe, zelfverzekerde uiterlijk onderstreepte hun onderlinge band. Daar was iedereen zich altijd van bewust - het was niet alleen Ian of Jessie, maar altijd hen beiden. Het was beangstigend te bedenken wat er met hen zou gebeuren als iemand die band zou proberen te verbreken. Als ze verloren.

Jessica zag er opmerkelijk rustig uit toen ze naar de getuigenbank liep. De grijze jurk bewoog sierlijk met haar mee en de wijde mouwen verzachtten haar indrukwekkende gestalte. Ze legde de eed af en keek heel even naar Ian voor ze haar aandacht richtte op Martin.

Zijn vragen bouwden een beeld op van een toegewijd echtpaar, en van een vrouw die haar man te zeer respecteert om aan de waarheid van zijn woorden te twijfelen. Hij was blij met Jessica's rustige, waardige houding en toen hij zijn getuige overdroeg aan de openbare aanklager, moest hij een glimlach onderdrukken. Hij had deze twee vrouwen graag hun mouwen zien opstropen en elkaar zien besluipen door de zaal. Ze waren aan elkaar gewaagd. Dat hoopte hij tenminste.

Matilde Howard-Spencer was niet van plan aan Jessica veel tijd te verspillen. 'Vertelt u eens, Mrs. Clarke, was u zich ervan bewust dat uw man u voor dit gebeurde ook al had bedrogen?'

'Indirect wel.'

'Wat bedoelt u daarmee?' De advocate keek niet-begrijpend.

'Ik bedoel dat ik veronderstelde dat dat een mogelijkheid was, maar dat het niets serieus was.'

'Juist. Alleen maar een onschuldig pleziertje?' Ze was terug op het oude spoor, maar Jessie had dat al zien aankomen.

'Nee. Zo niet. Ian is niet zo'n gladde jongen. Hij is een gevoelig mens. Maar ik reis nogal veel. En wat gebeurt, gebeurt.'

'Gebeurt het uzelf ook wel?' Nu glinsterden de ogen van de advocate weer. Hebbes!

'Nee.'

'U staat onder ede, Mrs. Clarke.'

'Daar ben ik me van bewust. Het antwoord is nee.'

Ze keek verbaasd. 'Maar u vindt het niet erg als uw man vreemdgaat?'

'Niet per se. Dat hangt van de omstandigheden af.' Jessica zag eruit als een volmaakte dame en Ian was ongelofelijk trots op haar.

'En wat vindt u van deze omstandigheden, Mrs. Clarke?'

'Ik heb er het volste vertrouwen in.'

'Vertrouwen?' Jessica's ondervraagster keek ontsteld en Martin kreeg de kriebels. 'Hoe kunt u vertrouwen hebben, en waarin?'

'Ik heb er vertrouwen in dat de waarheid over deze kwestie zal uitkomen en dat mijn man zal worden vrijgesproken.' Martin keek naar de jury. Ze vonden haar aardig. Maar ze moesten Ian ook aardig vinden. Sterker nog, ze moesten hem geloven.

'Ik bewonder uw optimisme. Draait u op voor de kosten voor dit alles?'

'Nee, niet echt.' Ian kromp bijna ineen. Ze loog terwijl ze onder ede stond. 'Mijn man heeft een zeer verstandige belegging gedaan nadat hij zijn laatste boek had verkocht. Hij heeft zijn geld in mijn auto gestoken en we hebben besloten die te verkopen om de kosten van het proces te betalen. Dus ik kan niet zeggen dat ik voor de kosten opdraai.' Bravo! De Morgan! En ze sprak de waarheid! Hij was het liefst opgesprongen om haar te omarmen.

'Zou u zeggen dat u een goed huwelijk hebt?'

'Ja.'

'Erg goed?'

'Buitengewoon goed.' Jessica glimlachte.

'Maar uw man slaapt met andere vrouwen?'

'Waarschijnlijk wel.'

'Heeft hij u verteld over Margaret Burton?'

'Nee.'

'Heeft hij u verteld over een van zijn andere vrouwen?'

'Nee. En ik denk niet dat het er erg veel waren.'

'Hebt u hem aangemoedigd om vreemd te gaan?'

'Nee.'

'Maar zolang het onbeduidende vrouwtjes waren, kon het u niet schelen. Zit het zo?'

'Protest!'

'Toegestaan. U legt de getuige woorden in de mond.'

'Neemt u me niet kwalijk, edelachtbare.' Ze draaide zich weer om naar Jessica. 'Heeft uw man bij u ooit geweld gebruikt? '

'Nee.'

'Nooit?'

'Nee.'

'Drinkt hij veel?'

'Nee.'

'Heeft hij problemen met zijn man-zijn, omdat u de rekeningen betaalt?' Wat een vraag!

'Nee.'

'Houdt u erg veel van hem?'

'Ja.'

'Beschermt u hem?'

'Hoe bedoelt u?'

'Ik bedoel, probeert u hem te behoeden voor vervelende dingen?'

'Natuurlijk. Ik zou alles doen wat nodig is om hem voor vervelende dingen te behoeden. Ik ben zijn vrouw.'

Matilda Howard-Spencers gezicht plooide zich tot een tevreden glimlach. 'Zou u ook liegen in de rechtszaal om hem te beschermen?'

'Nee!'

'De getuige kan gaan.'

De hulpofficier van justitie draaide zich abrupt om en liep terug naar haar stoel, terwijl Jessica verbluft in de getuigenbank achterbleef. Die vervloekte vrouw had het weer voor elkaar.

18

De volgende ochtend zat iedereen op zijn plaats om de slotpleidooien van de beide advocaten voor de jury te horen. Ian en Jessica waren tevreden over Martins opmerkingen en de manier waarop hij de jury toesprak. Ze voelden dat hij veel sympathie losmaakte voor de kant van de verdediging. Toen stond Matilda Howard-Spencer op en hield een bezield pleidooi. Ze schilderde een portret van een onrechtvaardig behandelde, radeloze, diepbedroefde, op grove wijze misbruikte vrouw - de hardwerkende, onberispelijke Peggy Burton. Ze benadrukte ook dat mannen zoals Ian Clarke niet de kans behoren te krijgen om er maar op los te vrijen, te gebruiken en te verkrachten wie ze maar willen, om vervolgens de vrouwen als oud vuil aan de kant te gooien en terug te gaan naar hun echtgenote, die hen steunt en, zoals Jessie zelf had gezegd, 'alles zou doen om hen te beschermen'. Martin protesteerde en zijn bezwaar werd toegewezen. Hij legde later uit dat het zelden voorkwam dat er geprotesteerd moest worden tijdens een slotpleidooi, maar dat deze vrouw alleen al bij het noemen van Ians naam vuur spuwde. Jessie kookte nog steeds toen de zitting werd geschorst voor de lunch.

'Hoorde je wat dat loeder zei?' Haar stem was hard en schel en Martin en Ian brachten haar met een blik snel tot zwijgen.'

'Praat niet zo hard, Jess,' smeekte Ian. Het was niet de bedoeling nu iemand tegen hen in het harnas te jagen, zeker de juryleden niet, die langzaam langs hen heen liepen, op weg naar hun lunch. Hij had twee van hen naar Jessie zien kijken toen ze begon te praten.

'Het kan me niks schelen. Die vrouw...'

'Hou je kop.' En toen legde hij zijn arm om haar heen en gaf haar een zacht kneepje. 'Schreeuwlelijk. Maar ik hou toch van je.' Ze zuchtte hartgrondig en glimlachte toen.

'Hè verdorie, wat had ik de pest in.'

'Oké, ik ook. Maar laten we deze ellende nu even vergeten en gaan lunchen. Afgesproken? Niet meer praten over de zaak?'

'Oké.' Maar ze zei het met tegenzin terwijl ze de gang door liepen.

'Niks "oké", ik wil dat je het plechtig belooft. Ik heb geen zin om mijn lunch hierdoor te laten bederven. Doe maar gewoon alsof we in de jury zitten en de zaak niet mogen bespreken.'

'Denk je echt dat ze zich daaraan houden?' Hij haalde onverschillig zijn schouders op en trok aan een lok van haar haar.

'Het kan me niet schelen wat zij doen. Zeg nou maar of ik die belofte van je krijg. Geen gepraat over de zaak. Goed?'

'Goed. Ik beloof het. Wat ben je toch een zeurpiet.'

'Zo ben ik. Een zeurpiet van een man, meer niet.' Hij leek erg nerveus toen ze zich de trap af haastten naar buiten, maar toch was hij in een verbazend opgewekte stemming. Ze gingen naar huis om te lunchen. Jessie wierp een vluchtige blik op de post terwijl Ian de Publishers Weekly doornam en vervolgens onder het eten van de sandwiches die ze had gemaakt de krant las.

'Je bent wel fantastisch gezelschap vandaag.' Zij zat een kalkoensandwich te kauwen en gaf met een grijns een tikje tegen zijn krant.

'Huh?'

'Je gulp staat open.'

'Wat?' Hij keek naar beneden en trok toen een gezicht.

'O, hou op, zeg.'

'Nou, praat dan tegen me, verdorie, ik ben eenzaam.'

'Ik lees vijf minuten de krant en jij bent meteen eenzaam?'

'Ja. Wil je wat wijn bij je lunch?'

'Nee, dank je. Hebben we cola in huis?'

'Ik zal even kijken.' Ze ging weg om te kijken en toen ze terugkwam met een koel blikje cola, zat hij weer verdiept in de krant. 'Ja, luister eens even...'

'Ssst...' Hij maakte een ongeduldig gebaar en ging door met lezen. Er was iets in zijn gezicht, in de blik in zijn ogen terwijl hij las. Hij keek geschokt.

'Wat is het?' Hij negeerde haar, las het artikel uit en keek haar ten slotte met een verslagen uitdrukking op zijn gezicht aan.

'Lees maar.' Hij wees naar de eerste vier kolommen op de tweede pagina en Jessies hart keerde zich om toen ze de kop las: verkrachting - tijd voor een harde aanpak. Het artikel berichtte over een vergadering van een strafrechtcomité dat de vorige dag had plaatsgevonden en waarin de huidige straffen voor verkrachters aan de orde waren geweest. Er werd in het artikel gesproken over zwaardere straffen, geen proeftijden en voorstellen om het gemakkelijker en minder vernederend te maken om verkrachting aan te geven. Het klonk alsof iedereen die van verkrachting werd beschuldigd, zonder verdere plichtplegingen opgehangen moest worden. Jessie legde de krant neer en staarde Ian aan. Het was pech dat dit net in de krant stond op de dag dat de jury moest gaan beraadslagen.

'Denk je dat het van invloed is, Ian? De rechter heeft hun gezegd dat ze zich niet mogen laten beïnvloeden door...'

'Ach, gelul, Jessica. Als ik iets tegen je zeg en iemand anders zegt dat je net moet doen of je het niet gehoord hebt, heb je het dan gehoord of niet? Onthoud je het of niet? Het zijn ook maar mensen. Natuurlijk worden ze beïnvloed door wat ze horen. Jij ook. Ik ook, en de rechter ook.' Hij streek met zijn hand door zijn haar en schoof zijn lunch opzij. Jessica vouwde de krant op en gooide hem op het aanrechtblad.

'Goed, misschien lezen ze vandaag die krant, misschien ook niet. Maar we kunnen er helemaal niets aan doen. Dus waarom laten we het niet voor wat het is, schat? We zetten het gewoon uit ons hoofd. Zullen we dat proberen? Jij was degene aan wie ik moest beloven niet over de zaak te praten, weet je nog?' Ze glimlachte hem toe. Zijn ogen zagen eruit als saffieren, donker en somber glanzend.

'Ja, maar Jessie... alsjeblieft... goed. Je hebt gelijk. Het spijt me.' Maar de maaltijd verliep verder in een gespannen sfeer en ze aten geen van beiden hun sandwiches helemaal op.

Ze zwegen tijdens de rit naar City Hall en Jessica hoorde de echo van haar hakken op de marmeren vloer toen ze naar binnen liepen. Haar hart bonsde mee in het ritme van de echo, als een doodsklok.

De rechter sprak de jury iets minder dan een halfuur toe, waarna de juryleden zwijgend achter elkaar de zaal uit liepen naar een kamer aan de overkant van de gang, waar een gerechtsdienaar voor de deur de wacht hield.

'En nu, heren?' Martin en Ian waren bij Jessie komen staan.

'Nu wachten we af. Als ze om vijf uur nog niet tot een beslissing zijn gekomen, verdaagt de rechter de zitting en komen ze morgenochtend terug.'

'En dat is het dan?' Jessie keek verbaasd.

'Ja, dat is het dan.' Wat gek. Het was allemaal voorbij. Bijna. Al dat eindeloze gepraat en die verveling, vermengd met spanning en plotseling drama. Opeens was het voorbij. De beide partijen hebben hun pleidooi gehouden, de rechter houdt een kleine toespraak tot de jury, ze sluiten zich op in een kamer, praten met elkaar, komen tot een oordeel, iedereen gaat naar huis en het proces is achter de rug. Op de een of andere manier was het heel vreemd. Net een spel. Of een dans. Vreselijk goed georganiseerd, volgens een vast ritueel. Als een ceremonie bij een primitieve stam. Ze moest bijna lachen om deze gedachte, maar Ian en Martin keken zo ernstig. Ze keek glimlachend op naar haar man, en hun advocaat bekeek haar met een bezorgde blik. Ze begreep het echt niet. En hij wist niet zeker of Ian het wel begreep. Misschien maar goed ook.

'Wat denk jij ervan, Martin?' Ian stelde hem de vraag, maar Martin had het idee dat hij het meer voor Jessie vroeg dan voor zichzelf.

'Ik weet het niet. Heb je de krant van vanmorgen gezien?' Ians gezicht werd nog somberder.

'Ja. Tijdens de lunch. Dat helpt niet mee, hè?'

De advocaat schudde zijn hoofd.

'Nou ja, we hebben in ieder geval een goed verhaal neergezet.'

'Het was een beter verhaal geweest als Green harde feiten boven water had gekregen over Burton en Jed Knowles. Ik weet zeker dat daar de kern zat.' Martin schudde boos zijn hoofd en Ian klopte hem op zijn schouder.

'Komt ze terug om het vonnis te horen?' Jessie was hier nieuwsgierig naar.

'Nee. Ze komt niet terug in de rechtszaal.'

'Kreng.' Het woord kwam uit de grond van haar hart.

'Jessie!' Ian probeerde haar meteen tot zwijgen te brengen, maar ze liet zich niet de mond snoeren.

'Wat nou? Ze verpest ons leven, stort ons nagenoeg in een faillissement, om nog maar niet te spreken over wat ze onze zenuwen heeft aangedaan, en vervolgens verdwijnt ze gewoon. Wat verwacht je van me? Dat ik haar dankbaar ben?'

'Nee, maar het heeft geen zin...'

'Waarom niet?' Jessie begon weer harder te praten en Ian wist hoe zenuwachtig ze was. 'Martin, kunnen we haar niet vervolgen als we de zaak winnen?'

'Ja, dat denk ik wel, maar wat win je daarmee? Ze heeft niks.'

'Dan klagen we de staat aan.' Ze had daar nog niet eerder aan gedacht.

'Luister, waarom gaan jullie niet even een wandelingetje maken op de gang?' Hij keek Ian strak aan en die knikte. 'Waarschijnlijk duurt het nog wel een poosje voor de jury terugkomt. Blijf wel in de buurt; verlaat niet het gebouw.' Jessie knikte, stond op en pakte Ians hand. Martin liep terug naar zijn tafel. Het was beangstigend om te zien hoe Jessie zich afsloot voor de mogelijkheid dat ze zouden verliezen.

'Ik wou dat we ergens iets konden gaan drinken.' Ze liep langzaam de gang in en leunde tegen de muur terwijl Ian voor hen beiden een sigaret aanstak. Haar benen trilden, en ze vroeg zich af hoe lang ze nog in staat was haar ogenschijnlijke kalmte te bewaren. Het liefst wilde ze op de grond neerzakken en zich in wanhoop aan Ians knieën vastklemmen. Het moest goed gaan. Het moest... het moest... ze wilde op de deur van de jurykamer bonzen... ze wilde...

'Het is allemaal gauw voorbij, Jess. Nog even volhouden.'

'Ja.' Ze gaf hem een flauw lachje en haakte haar arm door de zijne terwijl ze door de gang liepen.

Ze zwegen lange tijd en Jessie liet haar gedachten de vrije loop terwijl ze rookte, liep en zich aan Ian vasthield. Het duurde bijna een uur, maar haar hersenen kwamen ten slotte tot rust, waarschijnlijk door uitputting. Ze voelde zich eenzaam, moe en verdrietig, maar ze had niet meer het gevoel dat ze in de verkeerde versnelling stond. Dat was tenminste iets.

Ze besloot de boetiek te bellen om te horen hoe het daar ging. Het was een vreemd moment om te bellen, maar ze had opeens behoefte aan iets vertrouwds, aan de wetenschap dat de wereld niet was ineengeschrompeld tot een eindeloze gang waarin Ian en zij gedoemd waren hun verdere leven in een doodsbenauwd stilzwijgen heen en weer te lopen. Ze miste de bedrijvigheid van de boetiek. De onbeduidende zaken. De gezichten.

De meisjes vertelden haar hoe het ging en ze voelde zich beter. Het was net zoiets als met Astrid naar de film gaan. Het normale leven. Het bracht datgene wat hun overkwam terug tot proporties die het voor haar iets langer dragelijk maakten.

Om vier uur was ook Ian tot rust gekomen en zaten ze woordspelletjes te doen. Om halfvijf begonnen ze elkaar ouwe moppen te vertellen.

'Het is geel en het staat op één pootje.'

'Een manke kanarie?' Ze begon al te giechelen.

'Nee, dommerdje, een glaasje advocaat.' Ian grijnsde, hij vond het een leuke mop. Ze waren net een stel schoolkinderen die de gang op waren gestuurd.

'Oké, slimmerik. Hoe kun je zien dat een man vreemd is gegaan?' Ze pakte hem snel terug en hij begon al te lachen, maar toen zagen ze Martin die hen vanaf het andere eind van de gang wenkte om snel terug te komen. De grapjes waren plotseling vergeten. Ian stond als eerste op en keek in Jessies gezicht. Ze voelde zich bleek worden, terwijl de angst haar overspoelde. Bleek en hol, alsof ze zo doormidden zou kunnen breken. Nu ging het gebeuren. Geen spelletjes meer om te doen alsof er niets aan de hand was... het was zover. O god... nee!

'Jessie, geen paniek!' Hij zag de blik op haar gezicht. Hij nam haar snel in zijn armen en hield haar zo stijf mogelijk tegen zich aan. 'Ik hou van je. Meer kan ik niet zeggen. Ik hou van je. Als je dat maar weet, en dat niets daar ooit iets aan kan veranderen, en dat je niets kan gebeuren, jou kan nooit iets gebeuren. Zul je dat onthouden?'

Ze knikte, maar haar kin beefde terwijl hij haar aankeek.

'Jou kan niets gebeuren. En ik hou van je.'

'Jou kan niets gebeuren, en je houdt van je... ik bedoel van mij...' Ze gaf hem een waterig lachje en hij hield haar weer tegen zich aan.

'Jou kan niets gebeuren, gekkie. Niet mij.'

'Kan jou wel iets gebeuren?' Ze voelde zich nu beter. Dat was altijd zo als hij haar vasthield.

'O, Jessie... Ik zal je één ding vertellen. Ik wou dat ik nooit was vreemd gegaan.' Ze lachten allebei, en toen maakte hij zich weer van haar los. 'Het komt allemaal goed. Laten we nu maar gaan.'

'Ik hou van je, schat. Ik wou dat je wist hoeveel.' Tranen verblindden haar ogen terwijl ze snel naast hem meeliep en hem in veel te korte tijd veel te veel probeerde te vertellen.

'Je bent hier. Dat zegt mij alles. Doe nou niet zo dramatisch en haal de mascara van je wangen.' Ze giechelde weer zenuwachtig en wreef met haar handen over haar gezicht. Er zaten zwarte vegen op haar handpalmen toen ze ermee ophield.

'Ik zal er wel geweldig uitzien.'

'Prachtig.'

En toen waren ze bij de deur van de rechtszaal.

'Oké?' Ze stonden tegenover elkaar en hij keek haar lang en indringend aan. De gerechtsdienaar keek naar hen en wendde zijn blik toen af.

'Oké.' Ze knikte rustig en ze keken elkaar glimlachend in de ogen.

Ze liepen de rechtszaal binnen. De jury had al plaatsgenomen. De rechter was terug op zijn podium. De beklaagde werd gevraagd op te staan en Jessie was bijna met hem opgestaan; ze kon zich er nog net op tijd van weerhouden. Ze bleef het zachtjes voor zichzelf herhalen: 'Oké... oké... oké...' Haar vingers klemden zich vast aan de zitting van haar stoel en ze sloot haar ogen terwijl ze wachtte. Het zou allemaal goed komen, maar dat wachten was zo afschuwelijk. Ze dacht eraan dat het net zoiets was als een kogel die uit je arm gehaald wordt. Je gaat er niet dood aan, maar het is zo'n afschuwelijk gevoel.

De voorzitter van de jury werd gevraagd het vonnis voor te lezen. Ze hield haar adem in, wensend dat ze naast Ian kon staan. Nu ging het gebeuren.

'Hoe oordeelt de jury over de beschuldiging van sodomie, een schandelijke misdaad tegen de natuur? Is de verdachte schuldig of onschuldig?' Ze begonnen met de minst ernstige beschuldiging en daarna kwam de rest... ze wachtte.

'Schuldig, edelachtbare.' Haar ogen vlogen open en ze zag Ian ineenkrimpen, alsof hij een zweepslag in zijn gezicht had gekregen. Maar hij draaide zich niet om om haar aan te kijken.

'En de beschuldiging van gedwongen orale gemeenschap?'

'Schuldig, edelachtbare.'

'En de beschuldiging van gedwongen verkrachting?'

'Schuldig, edelachtbare.'

Jessica was verbijsterd. Ian had zich nog niet bewogen.

Martin keek in haar richting. Ze voelde de tranen langs haar wangen stromen terwijl de jury toestemming kreeg om te vertrekken en de zaal uit liep. Ian ging nu zitten en zij liep naar hem toe. Zijn ogen waren uitdrukkingsloos toen ze hem aankeek. Ze wist niets te zeggen en twee eenzame tranen gleden langzaam over zijn wangen naar zijn kin.

19

'Ik heb het niet gedaan, Jessie. Wat de rest denkt kan me niet schelen, maar jij moet dat weten. Ik heb haar niet verkracht.'

'Dat weet ik.' Het was nauwelijks hoorbaar en ze klemde zich vast aan zijn hand. Op dat moment verzocht de hulpofficier van justitie op bitse toon de verdachte, hangende de rechterlijke uitspraak, in hechtenis te nemen.

Het was in vijf minuten bekeken. Ze voerden hem weg en Jessica stond alleen in de rechtszaal, zich vastklampend aan Martin. Ze was helemaal alleen in de wereld en klampte zich vast aan een man die ze nauwelijks kende.

Ian was nu weg. Zij was weg. Alles was weg. Het was alsof iemand een hamer had gepakt en haar leven had verbrijzeld. En ze kon spiegel en glas niet van elkaar onderscheiden, ze wist niet wat Ian was en wat Jessie.

Ze kon niet bewegen, ze kon niet praten, ze kon nauwelijks ademhalen; Martin leidde haar langzaam en voorzichtig de rechtszaal uit. Deze fantastische, lange, gezond uitziende, jonge vrouw was plotseling in een zombie veranderd. Het was alsof ze vanbinnen helemaal leeg was en haar hele wezen inzakte. Haar ogen bleven strak gericht op de deur waardoor Ian was verdwenen toen ze hem hadden meegenomen, alsof ze hem kon laten terugkomen door hard genoeg naar die deur te staren. Martin had geen idee hoe hij haar moest aanpakken. Hij was nog nooit achtergebleven met een cliënt die in een dergelijke toestand verkeerde. Hij vroeg zich af of hij zijn secretaresse moest bellen, of zijn vrouw. De rechtszaal was nu verlaten, op de gerechtsdienaar na, die stond te wachten tot hij de deur kon afsluiten. De rechter had meewarig naar haar gekeken toen hij wegging, maar Jessie had het niet gemerkt. Ze had zelfs Houghton niet zien vertrekken, kort na Ian. Dat was maar goed ook. Het enige dat ze hoorde was de echo van het woord dat keer op keer door haar hoofd bleef weerklinken. Schuldig... schuldig... schuldig...

'Jessie, ik breng je naar huis.' Hij nam haar zachtjes bij de arm en was dankbaar dat ze hem volgde. Hij was er niet helemaal van overtuigd dat ze wist wie hij was en waar ze heen gingen, maar hij was blij dat ze zich niet tegen hem verzette. Toen stopte ze en keek hem met een vage blik aan.

'Nee, ik... ik wacht hier op Ian. Ik... ik wil... ik moet... ik moet Ian hebben.' Ze stond naast de wat oudere advocaat en huilde als een kind, haar gezicht weggestopt in haar handen, haar schouders schokkend van de snikken. Martin zette haar neer op een stoel in de gang, gaf haar een zakdoek en klopte haar op de schouder. Ze hield Ians portemonnee, horloge en autosleutels in haar hand alsof het schatten waren die hij haar had nagelaten. Ian was vertrokken met lege zakken en droge ogen. Met handboeien om.

'Wat... wat... gaan ze nu... met hem doen?' Ze stamelde en keek hem door haar tranen heen aan. 'Mag... mag... hij naar huis?' Martin wist dat hij haar in deze toestand onmogelijk de waarheid kon vertellen. Ze was bijna hysterisch. Hij klopte haar alleen maar op de schouder en hielp haar overeind.

'Ik zal je eerst naar huis brengen. En dan ga ik terug om Ian te spreken.' Hij dacht dat dat haar zou troosten, maar het vergrootte alleen maar haar opwinding.

'Ik ook. Ik wil Ian ook spreken.'

'Vanavond niet, Jessica. We gaan nu naar huis.' Dit was de juiste toon. Ze stond op, pakte zijn arm en volgde hem het gebouw uit. Het was alsof er een lappenpop naast hem liep.

'Martin?'

'Ja?' Ze stonden nu in de buitenlucht en ze haalde diep adem terwijl hij haar aankeek.

'Kunnen we in h... hoger beroep gaan?' Ze was nu rustiger. Ze scheen in een zweeftoestand te verkeren waarin ze het ene moment wel en het volgende moment niet redelijk kon nadenken, maar ze wist wat er gebeurde.

'Daar hebben we het nog wel over.'

'Nu. Ik wil het er nu over hebben.' Daar stond ze om zes uur 's avonds op de trap van City Hall, opgewonden en hysterisch. Het was nauwelijks te geloven dat deze gebroken vrouw de zelfverzekerde, mondaine Jessica Clarke was.

'Nee, Jessica, niet nu. Ik wil eerst met Ian praten. En ik wil jou naar huis brengen. Ian zal erg boos zijn als ik je niet naar huis breng.' O god. En ze zou het hem de hele weg moeilijk maken. Het duurde alleen al eindeloos om haar bij de auto te krijgen.

'Ik wil Ian zien.' Ze stond als een pruilend kind boven aan de trap, onredelijk nu weer. 'Ik... ik heb Ian nodig...'

De tranen begonnen weer te stromen, wat het makkelijker maakte om haar de auto in te krijgen. Tot ze zich herinnerde dat ze de Volvo naar huis moest brengen. Het was Ians auto.

'Ik zal zorgen dat iemand hem morgen naar je huis brengt, Jessica. Geef mij maar het bewijsje van de parkeergarage.' Ze gaf het aan hem en hij draaide de contactsleutel van zijn nieuwe, chocoladebruine Mercedes om. Hij hield haar onderweg goed in de gaten. Ze zag er beangstigend verward en onverzorgd uit en hij vroeg zich af of hij haar dokter voor haar moest bellen als ze thuis waren. Hij vroeg het aan haar en ze protesteerde hevig. 'Een vriendin dan? Is er iemand die ik voor je kan bellen?' Hij vond het afschuwelijk om haar alleen achter te laten, maar ze schudde alleen maar haar hoofd, zonder iets te zeggen, met een vreemde blik in haar ogen. Ze dacht aan de jury... aan Margaret Burton... aan inspecteur Houghton... ze wilde ze allemaal vermoorden... ze hadden Ian van haar afgepakt...

'Jessica? Jessica??' Ze keek hem uitdrukkingsloos aan. Ze stonden voor het huis in Vallejo.

'O.' Ze knikte weer zwijgend en deed voorzichtig het portier aan haar kant van de auto open. 'Ik... ga je nu naar Ian?'

'Ja. Moet ik iets tegen hem zeggen?' Ze knikte snel en probeerde normaal te praten.

'Alleen dat... dat...' Maar de tranen maakten haar het praten onmogelijk.

'Ik zal hem de groeten van je doen.' Ze knikte dankbaar en keek hem aan op een manier alsof ze weer bijna zichzelf was. De hysterische onbestemdheid leek te vervagen. Wat hij nu zag was hevige emotie en verdriet. 'Jessica, ik... het spijt me vreselijk.'

'Dat weet ik.' Ze draaide zich om, sloot het portier en liep langzaam naar haar huis. Ze bewoog als een heel oude vrouw en de lange, bruine Mercedes trok langzaam op. Hij had het gevoel dat hij eigenlijk niet naar haar mocht kijken. Het leek gepaster haar haar verdriet alleen te laten verwerken. Maar hij zou nooit vergeten hoe ze eruitzag toen ze langzaam het stenen pad naar de voordeur op liep, haar hoofd gebogen, haar haar in de war, met Ians spullen zorgzaam in haar handen geklemd. Hij kon het bijna niet aanzien.

Ze hoorde de auto wegrijden en keek uitdrukkingsloos naar de bloembedden terwijl ze naar het huis liep. Was dit het huis waar ze die middag samen met Ian had geluncht? Was dit het huis waar ze woonden? Ze keek langs de gevel omhoog alsof ze het nog nooit eerder had gezien en stopte alsof ze niet in staat was verder te lopen. Ze tilde langzaam haar voet op en besteeg het trapje. Maar de andere voet was te zwaar om op te tillen. Ze kon het niet. Ze wilde het niet. Ze kon dat huis niet binnen gaan. Niet zonder Ian. Niet alleen... niet... op deze manier...

'O god, nee!' Ze zakte langzaam op haar knieën en snikte het uit met haar hoofd gebogen en haar handen vol spullen die in Ians zakken hadden gezeten. Een stem riep haar naam, maar ze draaide zich niet om. Het was Ian niet. Waarom zou ze de moeite doen om te reageren... het was Ian niet... hij was nu weg. Iedereen was weg. Ze had het gevoel dat hij in de rechtszaal was gestorven - of zij misschien. Ze wist het niet precies. De stem riep weer haar naam en ze had het gevoel dat ze door de stoep heen zakte. De inhoud van haar handtas lag her en der verspreid op de stoep, het weefsel van haar rok was opgehaald aan de ruwe stenen en haar haar bedekte haar gezicht als een lichte rouwsluier.

'Jessie! Jessica?'

Ze hoorde snelle voetstappen achter zich, maar ze kon zich niet omdraaien. Ze had er de kracht niet voor. Het was allemaal voorbij.

'Jessie... lieverdje, wat is er aan de hand?'

Het was Astrid. Jessica draaide zich om om haar aan te kijken. De tranen stroomden haar nog steeds over de wangen.

'Wat is er gebeurd? Zeg het me! Het komt allemaal goed. Wees nou maar rustig.' Ze streek Jessies haar glad alsof ze een kind was en veegde de tranen weg, die maar bleven komen. 'Is er iets met Ian? Zeg het nou, lieverd, is het Ian?'

Jessie knikte met een radeloze uitdrukking van verdriet op haar gezicht en Astrid had het gevoel dat haar hart bleef stilstaan... o nee, niet Ian... Niet net als Tom. Nee! 'Hij is veroordeeld voor verkrachting.' De woorden kwamen eruit alsof iemand anders het zei en Astrid keek alsof ze een klap in haar gezicht had gekregen. 'Hij zit in de gevangenis.'

'Mijn god, Jessica, nee!' Maar het was waar. Ze wist het toen Jessica knikte en zich door haar vriendin naar binnen liet brengen en in bed liet stoppen. De pillen die Astrid haar gaf, zorgden ervoor dat ze vrijwel direct in slaap viel. Astrid had ze nog steeds bij zich - sinds Tom was dat altijd zo gebleven.

Het was halfvier 's morgens toen Jessie wakker werd. Het huis was stil. Ze kon de klok horen tikken. Het was donker in de slaapkamer, maar er brandde licht in de woonkamer. Ze luisterde of ze Ian hoorde - de schrijfmachine, zijn stoel in zijn werkkamer, die piepte als hij hem verschoof. Ze ging rechtop in bed zitten, luisterend, zonder iets te horen, en haar hoofd duizelde. Toen herinnerde ze zich de pillen. En Astrid. En hoe het allemaal was begonnen. Ze tastte met bevende hand naar haar sigaretten. Ze had haar trui, haar slipje en haar kousen nog aan. Haar jasje en haar rok hingen keurig over een stoel. Ze kon zich niet herinneren dat ze in bed was gestapt. Ze herinnerde zich alleen Astrids stem die haar troostende woordjes toefluisterde en dingen zei die ze in haar slaperige toestand niet echt begreep. Maar er was iemand geweest... iemand... nu was er niemand. Ze was alleen.

Ze lag in de donkere slaapkamer te roken, met droge ogen en een vaag misselijk gevoel, nog steeds duf van de pillen, en plotseling pakte ze de telefoon. Ze vroeg bij inlichtingen het nummer en belde.

'Stadsgevangenis. U spreekt met Langdorf.'

'Ik wil Ian Clarke graag even spreken.'

'Werkt die hier?' De man klonk verbaasd.

'Nee. Hij is gisteren in hechtenis genomen. Na een proces.' Ze zei maar niet waar hij voor was veroordeeld. En ze stond versteld van de rust in haar stem. Ze voelde zich niet rustig, maar ze wist dat als ze kalm wist over te komen, ze haar misschien zouden geven wat ze wilde. Ze hoefde alleen maar vreselijk beheerst te praten en een beetje gezag in haar stem te leggen en...

'Dan zit hij in de districtsgevangenis, mevrouw, niet hier. En u kunt sowieso niet met hem praten.'

'Juist. Hebt u het nummer voor me?' Ze dacht erover om Ce zeggen dat het een noodgeval was, maar ze besloot dat niet te doen. Ze was bang om tegen hen te liegen. De medewerker van de stadsgevangenis gaf haar het nummer van de districtsgevangenis in het Paleis van Justitie en ze draaide snel het nummer. Maar het ging niet door. Ze vertelden haar dat ze haar man overmorgen kon bezoeken, en dat hij geen telefoongesprekken mocht voeren. Vervolgens hingen ze op.

Ze haalde haar schouders op en deed een lamp aan. Het was koud in de kamer. Jessie trok een badjas over haar trui aan en liep op kousenvoeten naar de woonkamer. Midden in de kamer bleef ze staan en keek om zich heen. De kamer was een beetje rommelig, maar niet erg, precies genoeg om haar eraan te herinneren... indrukken in de zachte bank, een kussen waar een hoofd op had gelegen, het boek dat hij het afgelopen weekend had gelezen... zijn instappers onder de stoel... zijn... ze voelde een snik opkomen, die in haar keel bleef steken. Ze draaide zich om en liep de keuken in om iets te drinken... thee... koffie... cola... iets... haar mond was droog en haar hoofd voelde doezelig, maar verder was alles glashelder. Ze vond de borden van de lunch in de gootsteen, en de krant op het aanrechtblad waar zij hem had neergegooid, opengevouwen bij het artikel over verkrachting. Het was alsof hij net nog in de kamer was geweest, alsof hij een eindje was gaan lopen, alsof... ze ging aan de keukentafel zitten, liet haar hoofd zakken en huilde.

De werkkamer was erg. Heel erg. Donker, leeg en eenzaam. Hij zag eruit alsof er was gerekend op zijn komst, maar dat hij verstek had laten gaan. De kamer had hem nodig om tot leven te komen. Ian was de ziel van de kamer. En van haar. Jessies ziel. Zij had hem meer nodig dan zijn werkkamer. Ze wipte als een gestoord kind van het ene been op het andere, ging in de deuropening staan, liet haar hand over zijn boeken glijden, over zijn overhemden, ze hield zijn instappers tegen zich aan geklemd en sprong schrikkerig opzij bij het zien van een vreemde schaduw. Ze was alleen. In het huis, in de nacht, in de wereld. Niemand was er om haar te helpen, om voor haar te zorgen, om ook maar iets om haar te geven, om... ze opende haar mond om te gillen, maar er kwam geen geluid. Ze zakte langzaam op de grond, met de instappers in haar armen, en wachtte. Maar er kwam niemand. Ze was alleen.

20

Het was half tien in de ochtend. Ze zat in bad en probeerde net een vlaag van hysterie te onderdrukken, toen de deurbel ging. Er was niets aan de hand. Het was goed. Alles kwam goed. Ze zou een poosje in bad blijven en dan zou ze een kopje thee nemen en een ontbijt, en dan zou ze zich aankleden en naar de boetiek gaan. Of misschien bleef ze wel de hele dag in bed. Of... maar er was niets aan de hand. Eerst het warme bad, en dan... maar ze kon Ian niet opbellen. Ze kon niet met hem praten. Ze moest met hem praten. Ze haalde nog eens diep adem en luisterde. Het klonk als de deurbel, of werd ze misschien gefopt door het geluid van het stromende water? Nee, dat was het niet. De bel bleef gaan. Maar ze hoefde niet open te doen. Ze moest alleen maar doorgaan met ademhalen en rustig blijven, en ontspanning zoeken in het warme water. Ian had haar geleerd hoe ze op die manier rustig kon blijven en niet hysterisch werd, toen... toen haar moeder... en Jake... maar de deurbel. Ze sprong uit het bad, greep een handdoek en rende naar de deur. Stel je voor dat het Ian was. Zij had zijn sleutels. Stel je voor... ze rende naar de voordeur, een spoor van waterdruppels achterlatend, een halve glimlach om haar mond, haar ogen plotseling groot en stralend, de handdoek slordig om zich heen geslagen. Ze rukte de deur open zonder te vragen wie het was en sprong toen geschrokken achteruit. Te verbaasd om de deur weer te sluiten. Ze stond daar alleen maar, met een bonzend hart van angst.

'Goedemorgen. Als ik u was zou ik er geen gewoonte van maken om zo naar de deur te komen.' Ze keek snel naar beneden en trok de handdoek strakker om zich heen. Het was inspecteur Houghton.

'Ik... hoe maakt u het? Wat kan ik voor u doen?' Ze richtte zich in haar volle lengte op en stond koninklijk in de deuropening, ondanks de handdoek.

'Niets. Ik wilde alleen maar even kijken hoe het met u gaat.' Hij had een ironische, triomfantelijke blik in zijn ogen, die ze er de vorige dag niet in had gezien. Ze had veel zin om hem de ogen uit zijn hoofd te krabben.

'Met mij gaat het prima.' Smerige schoft. 'Was er verder nog iets?'

'Hebt u misschien een kopje koffie, Mrs Clarke?' Uit zijn mond klonken de beleefdheidsfrasen bijna als een belediging.

'Eerlijk gezegd niet, inspecteur Houghton, ik heb geen koffie. En ik moet direct naar mijn werk. Als u iets zakelijks met mij te bespreken hebt, stel ik voor dat u een kop koffie gaat halen in Union Street en over een uur naar mijn zaak komt.'

'Een beetje lichtgeraakt, hè? Het zal gisteren anders wel een flinke schok voor u zijn geweest.'

Ze deed haar ogen dicht, vechtend tegen de golf van misselijkheid die ze in haar keel voelde opwellen. Die man was een sadist. Maar ze mocht nu niet flauwvallen. Dat mocht niet. Ze hoorde Ians stem zeggen: 'Oké?', zoals hij dat kon zeggen. Ze knikte onmerkbaar en dacht: oké.

'Ja, dat was een schok. Vindt u dat leuk, inspecteur? Om te zien dat andere mensen ongelukkig zijn, bedoel ik.'

'Zo zie ik dat niet.' Hij haalde een pakje sigaretten voor de dag en bood haar er een aan. Ze schudde haar hoofd. Hij genoot hier onmiskenbaar van.

'Dat zal wel niet. Miss Burton zal wel in haar schik zijn geweest.'

'Heel erg.' Hij keek haar door de sigarettenrook glimlachend aan; ze moest zichzelf er met geweld van weerhouden hem een klap in zijn gezicht te geven of hem aan te vliegen. Dat vereiste nog meer zelfbeheersing dan het bedwingen van haar misselijkheid.

'En wat gaat er nu met u gebeuren?' Dus daar was het hem om begonnen.

'Hoe bedoelt u?'

'Hebt u plannen?'

'Ja, werken. En morgen ga ik bij mijn man op bezoek. En volgende week ga ik bij vrienden dineren en...'

Hij glimlachte weer, maar hij zag er niet vrolijk uit.

'Als hij de gevangenis in moet, kan dat uw huwelijk wel eens de vernieling in helpen, Mrs. Clarke.' Zijn stem klonk bijna vriendelijk.

'Dat zou kunnen. Bijna alles kan een huwelijk de vernieling in helpen, als je dat toestaat. Het hangt ervan af hoe goed je huwelijk is en hoe hard je je best wilt doen om dat zo te houden.'

'En hoe goed is uw huwelijk?'

'Uitstekend. Ik dank u heel hartelijk voor uw bezorgdheid, inspecteur Houghton. Ik zal het beslist doorgeven aan mijn man en aan onze advocaat. Ik weet zeker dat Mr. Clarke diep ontroerd zal zijn. Weet u, inspecteur, u bent eigenlijk een erg gevoelig mens - of vindt u het gewoon prettig om u bezig te houden met huwelijksproblemen?'

Hij keek haar fel aan, maar het was al te laat; hij was erin gestonken. Hij was naar haar huis gegaan, had aangebeld, en had een paar flinke fouten gemaakt.

'Weet u, misschien bel ik zelfs uw baas wel even op om hem te vertellen wat een geweldig zorgzame man u bent. Stel je voor, om u zorgen te maken over mijn huwelijk.'

Hij stak de sigaret terug in zijn zak; zijn glimlach was helemaal verdwenen.

'Oké, ik heb de boodschap begrepen.'

'Werkelijk? Tjonge, wat bent u snel, inspecteur.'

'Kreng.' Hij zei het met opeengeklemde kaken.

'Pardon?'

'Ik zei "kreng", en dat mag je ook tegen mijn baas zeggen. Maar als ik jou was, zou ik maar niet bellen, schatje. Je hebt al genoeg problemen en je vent komt voorlopig niet thuis. Je kunt er maar beter aan wennen, zus. Jij en dat miezerige schrijvertje van je hebben het gehad. Dus als je het beu bent om in je eentje in het donker te zitten, zou ik maar eens om me heen gaan kijken. Er zijn er wel beter te vinden dan waar jij aan bent blijven hangen.'

'O, werkelijk? En ik veronderstel dat u daar een uitgelezen voorbeeld van bent?' Ze beefde nu van woede en net als hij begon ze harder te praten.

'Je kunt kiezen wie je wilt, maar ik wed dat je over twee maanden een ander hebt, net als de rest.'

'Verdwijn, inspecteur. En als u ooit nog een stap in de buurt van dit huis zet, met of zonder huiszoekingsbevel, dan bel ik de rechter, de burgemeester en de brandweer. Of misschien bel ik wel helemaal niemand en neem ik u onder schot vanuit mijn raam.'

'O, dus je hebt een wapen, hè?' Hij trok belangstellend een wenkbrauw op.

'Nog niet, maar dat komt nog wel. Ik heb er kennelijk een nodig.'

Hij deed zijn mond open om iets te zeggen, maar zij stapte bevallig achteruit en sloeg de deur voor zijn gezicht dicht. Tactisch gezien was het een zwakke zet, maar het gaf haar een goed gevoel. Even. Toen ze terugkwam in huis, moest ze in de keuken overgeven. Het duurde twee uur voor ze ophield met beven.

Astrid kwam om elf uur. Ze had bloemen bij zich en een gebraden kip om te zorgen dat Jessie wat eten binnen kreeg, en een grote zak fruit. En een klein potje met gele pilletjes. Maar nadat ze twintig minuten hardnekkig had aangebeld, werd er nog steeds niet opengedaan. Astrid wist dat Jessie thuis was, want ze had de boetiek gebeld om zich daarvan te overtuigen. Ten slotte begon ze zich ernstige zorgen te maken en tikte ze met haar ringen op het keukenraam. Jessie gluurde voorzichtig tussen de gordijnen door en sprong een halve meter de lucht in toen ze Astrid zag. Ze had gedacht dat het Houghton weer was. 'Mijn hemel, kind, ik dacht dat er iets was gebeurd. Waarom deed je niet open? Maak je je zorgen om de pers?'

'Nee, daar heb ik geen last van. Het is... och... ik weet het niet.' En toen kwamen de tranen weer in haar ogen. Ze zag eruit als een groot kind terwijl ze Astrid vertelde over het bezoek van Houghton. 'Ik kan het gewoon niet hebben. Hij is zo... zo gemeen, en zo in zijn schik met wat er is gebeurd. En hij zei dat ons... ons huwelijk...'

Ze moest zo huilen dat ze niet verder kon praten en Astrid zette haar op een stoel.

'Waarom kom je niet een poosje bij mij wonen, Jessica? Je kunt in de logeerkamer, dan ben je hier een paar dagen weg.'

'Nee!' Jessie sprong overeind en begon door de kamer te ijsberen. In het voorbijgaan raakte ze stoelen aan, pakte ze dingen op en zette ze weer neer. Het waren vreemde, snelle gebaartjes, maar Astrid herkende dat wel. Zij had net zo gereageerd toen Tom was overleden.

'Nee. Dank je wel, Astrid, maar ik wil hier zijn. Bij... bij...' Ze haperde, niet precies wetend wat ze wilde zeggen.

'Bij Ians spullen. Ik weet het. Maar misschien is dat niet zo'n goed idee. En is het het waard om lastig gevallen te worden door lui zoals die politieman? Stel je voor dat er nog meer komen zoals hij? Wil je dat meemaken?'

'Ik doe gewoon niet open.'

'Zo kun je niet leven, Jessica. Dat wil Ian niet.'

'Ja, dat wil hij wel. Eerlijk. Echt... ik... o god, Astrid, ik ben gek, ik kan niet... ik weet niet wat ik zonder Ian moet beginnen.'

'Maar je bent Ian niet kwijt. Je ziet hem weer. Ik begrijp nog steeds niet wat er is gebeurd, maar misschien kunnen jullie er samen uit komen. Hij is niet weg, Jessica. Hij is niet dood. Dus gedraag je in godsnaam niet alsof dat wel zo is.'

'Maar hij is niet hier.' Haar stem klonk jammerlijk. 'Ik heb hem hier nodig. Ik word gek zonder hem, ik... ik...'

'Nee, dat is niet zo. Alleen als je gek wilt worden, of jezelf dwingt om gek te worden. Beheers je, Jessica, en ga zitten. Nu meteen. Kom, ga zitten.' Jessica was de afgelopen vijf minuten steeds als een duveltje uit een doosje opgesprongen uit haar stoel. Haar stem klonk hoog en wanhopig. 'Heb je ontbeten?' Jessica schudde haar hoofd en wilde zeggen dat ze geen trek had, maar Astrid hief haar hand op en verdween in de keuken. Vijf minuten later kwam ze te voorschijn met toost, jam, het verse fruit dat ze had gekocht en een kop dampende thee. 'Of heb je liever koffie?' Jessie schudde haar hoofd en sloot even haar ogen.

'Ik kan gewoon niet geloven dat dit gebeurt, Astrid.'

'Denk er nog maar niet over na. Je kunt het niet bevatten, dus probeer dat ook niet. Wanneer kun je Ian spreken?' Jessies ogen gingen open en ze zuchtte in reactie op de vraag.

'Morgen.'

'Goed. Dan hoef je alleen maar te proberen om tot morgen rustig te blijven. Dat kun je wel, of niet?'

Jessica knikte, maar ze wist het niet zeker. Dat betekende een dag, een nacht en een ochtend. En de nacht zou het ergste zijn. Vol spoken en stemmen en echo's en angsten. Ze moest vierentwintig uur zien te overleven voor ze Ian weer zou zien.

Maar er was één ding dat ze wilde doen. Nu. Voor ze Ian zag. En dat was met Martin praten over een hoger beroep. Hij was in zijn kantoor toen ze hem opbelde en hij klonk gelaten.

'Hoe gaat het met je, Jessica?'

'Goed. Hoe is het met Ian?' Ze klonk alsof het inderdaad goed met haar ging en aan de andere kant van de lijn fronste Martin zijn wenkbrauwen. Hij wist nog goed hoe ze er had uitgezien toen hij haar de vorige avond had thuisgebracht.

'Hij houdt zich goed. Maar hij was vreselijk geschokt.'

'Dat kan ik me voorstellen.' Ze zei het zacht, met een verstrooide glimlach. Geschokt. Dat waren ze allebei. 'Martin, ik belde je omdat ik je iets wilde vragen, nu, voor ik morgen naar Ian ga.'

'Wat dan?'

'Ik wil weten wat we kunnen doen om in hoger beroep te gaan, hoe we dat moeten aanpakken, of jij dat doet, dat soort dingen.' En hoe moeten we het in godsnaam allemaal betalen? Dat was het volgende probleem.

'Daar kunnen we het over hebben na de rechterlijke uitspraak, Jessica. Als hij een voorwaardelijke straf krijgt, heeft het weinig zin om in hoger beroep te gaan. Hooguit voor de vorm, om Ian van de blaam te zuiveren. Misschien wil hij dat. Maar ik denk dat je de uitspraak moet afwachten voor je een beslissing neemt. Je moet binnen een bepaalde tijd in hoger beroep gaan, maar daar heb je dan nog alle tijd voor.'

'Wanneer is de uitspraak?'

'Morgen over vier weken.'

'Maar waarom zouden we zo lang wachten?'

'Omdat je niet weet wat er gaat gebeuren, Jessie. Als ze hem met een voorwaardelijke straf naar huis sturen, wil Ian misschien niet zijn of jouw laatste geld besteden aan een beroepszaak. Het is niet zo dat hij professioneel in een kwetsbare positie verkeert en door deze smet op zijn blazoen schade kan oplopen. Goed, hij kan er schade van ondervinden,' gaf hij toe, 'maar in zijn werk niet zo erg. En als hij vrijkomt, wat kan het je dan nog schelen?'

'Wat bedoel je daarmee, als hij vrijkomt?' Jessie was weer in verwarring.

'Nou, als ze hem geen voorwaardelijke straf geven, is het alternatief dat ze hem naar de gevangenis sturen. In dat geval wil je waarschijnlijk wel in beroep gaan. Maar het enige dat een hoger beroep je kan opleveren, Jessica, is een nieuw proces. Je moet de hele ellende nog eens doormaken. We hebben al onze bewijzen al overlegd. Er zou niets veranderen. Dus je zou alles opnieuw moeten doormaken, en waarschijnlijk tevergeefs. Ik denk dat we nu voorlopig moeten aansturen op een voorwaardelijke straf. Als we weten hoe dat afloopt, kunnen we nadenken over een hoger beroep. Goed?'

Jessica stemde hier met tegenzin mee in en hing op. Wat bedoelde hij met 'als' Ian vrijkwam? Wat hield dat 'als' in?

21

'Oké?'

'Oké.' Ze glimlachte en haar hand ging instinctief naar de gouden limaboon bij haar keel en speelde er even mee terwijl ze naar hem keek. Ze had de vierentwintig uur overleefd en Houghton was niet teruggekomen. 'Ik hou van je, Ian.'

'Schat, ik hou ook van jou. Gaat het goed met je?' Hij keek haar zo bezorgd aan.

'Met mij gaat het prima. En met jou?'

Zijn ogen deden hun eigen verhaal. Hij zat nu in de districtsgevangenis en hij droeg de smerige overal die ze hem hadden gegeven. Zijn kleren hadden ze in een boodschappentas gestopt en aan Martin gegeven. Hij had ze de vorige avond naar Jessie laten brengen, samen met de Volvo. Daarna had zij de twee pilletjes ingenomen die Astrid bij haar had achtergelaten.

'Martin zegt dat ze je misschien een voorwaardelijke straf geven.' Ze herinnerden zich echter allebei het krantenartikel dat ze de dag van het vonnis hadden gelezen. Daarin was gepleit voor het afschaffen van voorwaardelijke straffen in verkrachtingszaken. De publieke opinie was op het ogenblik niet bijzonder mild.

'We zullen zien, Jessie, maar reken er niet op. We proberen het.' Hij glimlachte en Jessie vocht tegen haar tranen. Wat zou er gebeuren als hij geen voorwaardelijke straf kreeg? Daar had ze nog niet eens aan durven denken. Later. Weer een 'later', net als het proces, en de rechterlijke uitspraak. 'Heb je je een beetje gedragen? Geen paniek, geen gekkigheid?' Hij kende haar te goed.

'Het is goed gegaan. En Astrid heeft me verzorgd als een kind.' Ze vertelde hem niet over Houghton. Of over de nacht, waarin ze halfgek was geweest en waarin ze zich met pillen op de been had gehouden. Ze was die nacht door gekropen alsof het een mijnenveld betrof.

'Is ze meegekomen?' Hij keek om zich heen, maar zag haar niet.

'Ja, maar ze wacht beneden. Ze was bang dat je je ongemakkelijk zou voelen. En ze dacht dat we wel zouden willen praten.'

'Zeg maar tegen haar dat ze een schat is. Ik ben blij dat je hier niet alleen bent. Jessie, ik heb me vreselijke zorgen over je gemaakt. Beloof me dat je niets geks doet. Alsjeblieft. Beloof me dat.' Zijn ogen keken haar smekend aan. 'Ik beloof het. Echt, lieverd. Met mij is het goed.' Maar zo zag ze er niet uit. Ze zagen er allebei vreselijk uit. Leeg, geschokt en uitgeput. En in Ians geval hielp het niet mee dat hij zich twee dagen niet had kunnen scheren.

Een halfuur lang wisselden ze de onsamenhangende banaliteiten uit van mensen die nog in een shocktoestand verkeren. Jessie deed haar best om niet te huilen en dat lukte haar, tot ze beneden Astrid terugzag. Het waren tranen van woede en verdriet.

'Ze hebben hem daar verdomme opgesloten als een beest in een kooi!' En die vervloekte vrouw zat nu waarschijnlijk te werken op kantoor. Haar leven ging gewoon door. Ze had wraak genomen en nu kon ze tevreden zijn. Terwijl Ian wegrotte in de gevangenis en Jessie gek werd van de eenzame nachten.

Astrid bracht haar naar huis, maakte eten voor haar klaar en wachtte tot ze half in slaap was. Het was een minder moeilijke nacht voor Jessie, voornamelijk omdat ze te uitgeput was om rond te dwalen en zichzelf te kwellen met nadenken. Ze sliep gewoon. En Astrid kwam de volgende ochtend terug met verse aardbeien, een krant en het nieuwste nummer van Women's Wear Daily, alsof het er nog iets toe deed wat voor kleren ze aantrok.

'O, meid, wat zou ik zonder jou moeten beginnen?'

'Waarschijnlijk zou je dan langer uitslapen. Maar ik was op, dus besloot ik naar je toe te gaan.' Jessie schudde haar hoofd en omarmde haar vriendin, die twee kopjes thee had ingeschonken. Het zou lang gaan duren en Astrid was een geschenk uit de hemel. Er zouden nog eens zevenentwintig dagen overheen gaan voor de rechter uitspraak zou doen. En Joost mocht weten wat er daarna zou gebeuren.

Jessie moest ook aan de winkel denken, maar daar was ze nog niet aan toe. Ze belde steeds minder op en vertrouwde helemaal op Katsuko. Astrid nam haar mee naar haar eigen afspraak bij de kapper, meer om een oogje op haar te houden dan wat dan ook. Jessie kon Ian slechts tweemaal per week bezoeken, en in de tussentijd liep ze beangstigend doelloos rond. Soms begon ze iets te zeggen, maar vergat ze halverwege wat het was, of ze haalde iets uit haar tas en wist vervolgens niet meer waarom ze het had gepakt. Ze luisterde naar Astrid als die zat te praten, maar ze keek dwars door haar heen, alsof ze haar niet kon zien of horen. Ze was er met haar hoofd niet bij. Ze zag eruit zoals ze zich voelde: als een kind dat de weg kwijt is geraakt en zich ver van huis wanhopig vastklampt aan een nieuwe moeder. Astrid. Maar zonder Ian was nergens meer enige logica in te ontdekken. In het leven nog wel het allerminst. En nu ze geen contact met hem kon maken, kon ze zich nauwelijks voorstellen dat hij nog bestond. Astrid probeerde slechts te zorgen dat ze het hoofd boven water hield tot ze Ian weer kon bezoeken.

De dag na de jury-uitspraak had er een klein artikel op de laatste pagina van de krant gestaan. Maar er had niemand gebeld, behalve de twee vrienden die voor Ian hadden getuigd in de rechtszaal. Ze waren geschokt door het nieuws. Astrid nam de telefoontjes aan en Jessica stuurde hun allebei een kort briefje. Ze wilde nu niemand spreken.

Maandag ging ze weer aan het werk; Zina en Katsuko waren stil. Kat had het artikel gelezen, maar ze was er door de telefoon niet over begonnen. Ze wilde liever wachten tot ze persoonlijk iets tegen Jessie kon zeggen. En ze had aan haar stem door de telefoon gehoord dat Jessie niet wilde dat ze ervan wisten. Het was een pijnlijk moment toen Astrid en zij de winkel in liepen. Ze zag direct aan hun gezichten dat ze het wisten en Zina kreeg tranen in haar ogen. Jessie nam hen allebei in haar armen. Nu wisten de twee meisjes waarom Houghton naar de winkel was gekomen, waarom Jessie zo van streek was geweest en waarom de Morgan weg was. Eindelijk begrepen ze alles.

'Jessie, kunnen we iets voor je doen?' Katsuko sprak namens hen beiden.

'Maar één ding. Praat er hierna niet meer over. Ik kan er op dit moment niets over zeggen. Praten helpt niet.'

'Hoe gaat het met Ian?'

'Hij leeft nog. Meer kun je niet zeggen.'

'Heb je enig idee wat er verder gaat gebeuren?' Ze schudde haar hoofd en ging rustig in haar vaste stoel zitten.

'Nee. Geen enkel idee. Is dat een antwoord op jullie vragen?' Ze keek de beide vrouwen aan en voelde zich nu al moe.

'Heb je thuis hulp nodig, Jessie?' Zina zei eindelijk iets. 'Je zult je wel eenzaam voelen. En ik woon niet zo ver bij je vandaan.'

'Dank je wel, lieverd. Ik laat het je wel weten.' Ze gaf het meisje een liefkozend kneepje en liep met Astrid in haar kielzog naar haar kantoor. Het laatste wat ze wilde was de avonden doorbrengen in Zina's meewarige gezelschap. Dat zou nog erger zijn dan de verschrikkingen van het alleen zijn. Bij de deur van haar kantoor draaide ze zich met een ernstige uitdrukking op haar gezicht om. 'Eén ding moet ik nog zeggen. Ik zal hier de komende paar weken niet veel zijn. Ik moet dingen doen voor Ian. Ik moet mensen spreken over de rechterlijke uitspraak en ik heb verder ook gewoon vreselijk veel aan mijn hoofd. Ik zal hier zoveel mogelijk naartoe komen, maar ga ervan uit dat jullie er veel alleen voor zullen staan. Zoals dat de laatste tijd ook is geweest. Oké?' Katsuko salueerde en Jessie glimlachte. 'Stelletje gekken. Het is fijn om terug te zijn.'

'Wat vind je ervan als ik bijspring?' Astrid keek haar verwachtingsvol aan terwijl ze achter haar bureau ging zitten.

'Om je de waarheid te zeggen heb ik je overal meer nodig dan in de winkel. Kat heeft hier alles onder controle. Het echte probleem ben ik zelf. De ochtenden, de avonden, de nachten... je weet wel.' Astrid wist het inderdaad. Ze had Jessies gezicht gezien om halfnegen in de ochtend, en ze had haar stem gehoord om twee uur 's middags. Dat maakte haar volkomen duidelijk hoe de nachten waren. De angst dat het nooit meer licht zou worden. Dat Ian nooit thuis zou komen. Dat de wereld haar zou opslokken en nooit meer uit zou spuwen. Dat Houghton de deur zou inslaan en haar zou verkrachten. Reële en irreële angsten, demonen die ze zelf had opgeroepen en mannen die dat woord niet waard waren - dat alles vormde een onontwarbare kluwen in haar hoofd.

'Heb je enig idee wanneer je klaar bent met je werk? Dan kom ik je ophalen. Als je zin hebt, kunnen we vanavond bij mij thuis eten.'

'Je bent veel te goed voor me.' Het was verbazingwekkend als je bedacht hoe kort ze elkaar kenden. Maar Astrid wist hoe het was. Ze had een gezond respect voor wat Jessica doormaakte.

Jessica's inspanningen waren voornamelijk gericht op Ians rechterlijke uitspraak. Ze sprak tweemaal met de reclasseringsbeambte die aan de zaak was toegewezen en ze zat Martin dag en nacht op zijn huid. Waar was hij mee bezig? Wat had hij in gedachten? Had hij de reclasseringsbeambte al gesproken? Wat had de man voor indruk? Moest Martin met zijn superieuren praten? Op een dag ging ze zelfs in de middagpauze met de rechter praten. Hij was vriendelijk, maar wilde zich niet onder druk laten zetten wat betreft zijn uitspraak. Jessie had de indruk dat als ze er iets minder elegant had uitgezien, ze waarschijnlijk ook wat minder vriendelijk was ontvangen. Toch was hij ook nu niet overdreven toeschietelijk. Ook benaderde ze een aantal discrete vrienden en vroeg hun een brief te schrijven waarin ze getuigenis aflegden van Ians goede karakter. Ze kreeg zelfs een brief van zijn literair agent, in de hoop daarmee aan te tonen dat Ian vrijgelaten moest worden om zijn nieuwe boek af te schrijven, en dat zijn carrière te gronde zou gaan als hij naar de gevangenis moest.

Thanksgiving ging als een gewone dag voorbij. Daar probeerde Jessie in ieder geval voor te zorgen. Ze deed die dag precies wat ze op een gewone vrije dag deed. Ze stond zichzelf niet toe over eerdere Thanksgivings na te denken. Ze wilde er in geen enkel opzicht een feestelijke dag van maken. Dat zou haar te veel zijn. Ze bracht de dag door bij Astrid en Ian bracht hem door in de gevangenis. In de districtsgevangenis was met Thanksgiving geen bezoek toegestaan. Hij at oudbakken kipsandwiches en las een brief van Jessie. Zij at steak bij Astrid, die dit jaar alles in het werk stelde om de feestdag te negeren en er een lang weekend bij haar moeder op de ranch voor opofferde. Maar ze had het er voor over. Ze maakte zich zorgen over Jessie, die zich voortdurend in een schemertoestand scheen te bevinden. Het was met haar hollen of stilstaan. Ze was op van de zenuwen en verviel van het ene uiterste in het andere: het ene moment suf van de pillen, het volgende moment helemaal opgefokt van het vele koffiedrinken.

Ze werkte dag en nacht. Ze zon voortdurend op dingen die ze kon doen voor de rechterlijke uitspraak, en besteedde dan plotseling weer al haar energie aan Lady J., zoals ze in geen jaren had gedaan. Ze werkte weer op zaterdag. Thuis deed ze van alles, het maakte niet uit wat -de kelder schoonmaken, de garage opruimen, de kasten reorganiseren - alles om maar niet te hoeven denken. En als ze alles perfect deed, zou hij misschien, misschien aan het eind van de maand naar huis komen. Misschien gaven ze hem een voorwaardelijke straf, misschien... ze ging als een bezetene tekeer, maar ze kon niet anders - de gedachten die door haar hoofd raasden, verdoofden haar. En er was voortdurend angst. Ze kon er nooit aan ontsnappen. Pure, naakte, eindeloze angst. Buiten iedere menselijke proportie. Maar ze was geen mens meer. Ze at nauwelijks, ze sliep bijna niet. Ze stond zichzelf niet toe iets te voelen. Ze durfde geen mens te zijn. Mensen stortten in. En daar was ze nog het bangst voor. Dat ze zou instorten. Ian wist dat, maar hij kon haar nu niet tegenhouden. Hij kon haar niet aanraken, niet vasthouden. Hij kon haar niet voelen, hij kon haar niet laten voelen. Hij kon niets anders doen dan door het raam naar haar kijken en via de telefoon van de gevangenis met haar praten terwijl zij nerveus met het snoer speelde en verstrooid aan haar oorbel frunnikte.

Zelf begon hij er steeds slechter uit te zien - ongeschoren, ongewassen, slecht gevoed en met donkere kringen onder zijn ogen, die iedere keer als ze hem zag, donkerder leken te zijn geworden.

'Slaap je hier niet?' Er was nu een schrille klank in haar stem. Haar stem klonk hoger, angstiger. Hij had medelijden met haar, maar hij kon haar nu niet helpen. Ze wisten dat allebei en hij vroeg zich af hoelang het zou duren voor ze hem zou gaan haten. Omdat hij haar in de steek liet. Hij was doodsbang dat er een dag zou komen dat hij de kwade geesten niet voor haar buiten de deur kon houden, en dat ze zich dan tegen hem zou keren. Jessie verwachtte veel. Omdat ze zoveel nodig had.

'Ik slaap nu en dan.' Hij probeerde te glimlachen. Probeerde niet na te denken. 'En jij? Je hebt zo te zien een aardig laagje make-up onder je ogen, lieverd. Heb ik gelijk?'

'Heb je ooit niet gelijk?' Ze glimlachte terug en haalde haar schouders op, weer prutsend aan haar oorring. Ze was zes kilo afgevallen, maar ze sliep wat beter. Je kon het alleen niet aan haar zien. Maar de nieuwe rode pilletjes hielpen. Ze waren beter dan de gele, en zelfs beter dan de kleine blauwe die Astrid haar na de gele had gegeven. Het waren hetzelfde soort pilletjes, alleen sterker. De rode waren heel anders. Ze praatte er niet over met Ian. Hij zou daar vast moeilijk over doen. En ze was voorzichtig. Maar de pilletjes waren het beste wat haar op een dag overkwam. De twee gelukkige momenten met Ian waren de enige leefbare stukjes van haar week en in de tussentijd moest ze de dagen zien door te komen. Dat deden de pillen voor haar. Astrid gaf ze haar een voor een. Ze weigerde het hele potje bij haar achter te laten.

Ian zou razend zijn geweest als hij het had geweten. Na Jakes dood had ze het hem plechtig beloofd: geen pillen meer. Hij had de hele nacht naast haar gestaan terwijl ze haar maag leegpompten, en daarna had ze het hem beloofd. Ze moest er soms aan denken wanneer ze de pillen innam. Maar ze moest wel. Ze moest het echt. Want anders zou ze tóch doodgaan. Het was het een of het ander. Ze zat erover in dat ze zonder het te willen uit het raam zou springen. Ze zag kleine duiveltjes voor zich die haar beetpakten en haar dingen lieten doen die ze niet wilde. Klanten in de winkel kon ze niet meer te woord staan. Ze bleef in haar kantoor, uit angst voor wat ze zou kunnen zeggen. Ze was de controle kwijt. Over alles. Jessica had het roer van haar leven losgelaten. En niemand anders hield het voor haar vast.

De vier weken tussen de jury-uitspraak en de rechterlijke uitspraak kropen voorbij als een nachtmerrie waar geen eind aan kwam, maar ten slotte was de beslissende dag aangebroken. De rechter had het pleidooi voor een voorwaardelijke straf aangehoord en deze keer stond Jessie naast Ian terwijl ze afwachtten. Het was nu echter minder beangstigend en ze raakte voortdurend zijn gezicht en zijn hand aan. Het was voor het eerst sinds een maand dat ze hem kon aanraken. Hij rook verschrikkelijk en zijn nagels waren lang. Ze hadden hem in de gevangenis een elektrisch scheerapparaat gegeven en daarmee had hij zijn gezicht opengehaald. Maar het was Ian. Eindelijk voelde ze weer iets vertrouwds in een wereld die haar volkomen vreemd was geworden. Nu kon ze naast hem staan. Van hem zijn. Ze vergat bijna de ernst van de uitspraak. Maar de formaliteiten in de rechtszaal brachten haar terug in de werkelijkheid. De gerechtsdienaar, de stenograaf, de vlag. Het was dezelfde rechtszaal, dezelfde rechter. En het was nu allemaal erg reëel.

Ian kreeg geen voorwaardelijke straf. De rechter vond de aanklachten te ernstig. Martin legde later uit dat de rechter in het huidige politieke klimaat nauwelijks anders had gekund. Ian kreeg een gevangenisstraf van vier jaar in de staatsgevangenis, en hij moest ten minste een vierde deel van zijn minimumstraf uitzitten: een jaar.

De gerechtsdienaar voerde hem weg en deze keer huilde Jessie niet.

22

Drie dagen later werd Ian van de districtsgevangenis overgeplaatst naar de staatsgevangenis. Net als alle andere mannelijke gevangenen in Noord-Californië ging hij voor een 'evaluatie' naar de California Medical Facility.

Jessica reed er twee dagen later met Astrid in de zwarte Jaguar naartoe. Ze had van tevoren twee gele pilletjes ingenomen. Astrid zei dat dit de laatste waren die ze van haar kreeg, maar dat zei ze altijd. Jessica wist dat ze met haar te doen had.

Afgezien van de wachttoren die over de hoofdingang uitkeek en de metaaldetector waarmee ze op wapens werden onderzocht, zag de gevangenis van Vacaville er onschuldig uit. Binnen werden in een winkeltje oerlelijke voorwerpen verkocht die in de gevangenis waren gemaakt en de ontvangstbalie zou ook bij de ingang van een ziekenhuis hebben kunnen staan. Alles was er van chroom, glas en linoleum. Maar vanbuiten zag het eruit als een moderne garage. Voor mensen.

Ze zeiden dat ze Ian wilden spreken, vulden verschillende formulieren in en kregen het verzoek te wachten in de wachtruimte of even rond te lopen in de hal. Tien minuten later verscheen er een bewaker, die de deur naar een binnenplaats opende. Hij zei hun dat ze de binnenplaats moesten oversteken en daar een volgende deur door moesten, die niet op slot zat.

De gevangenen op de binnenplaats waren gekleed in spijkerbroek, T-shirt en een bonte verscheidenheid aan schoenen, van laarzen tot gymschoenen. Astrid keek Jessie met opgetrokken wenkbrauwen aan. Het zag er niet uit als een gevangenis. Iedereen stond ontspannen bij de frisdrankautomaten of zat te praten met zijn vriendin. Het had veel weg van een pauze op een middelbare school, behalve dat hier en daar iemand somber zat te kijken of een moeder met betraande ogen rondliep.

Wat ze zag gaf Jessie een beetje hoop. Ze kon Ian ergens op de binnenplaats ontmoeten, ze kon hem weer aanraken, met hem lachen, zijn hand vasthouden. Het was gekkenwerk om je daar na zeven jaar huwelijk weer toe te moeten beperken, maar het was een verbetering bij de bezoekjes achter glas in de districtsgevangenis.

Er bleek echter geen sprake te zijn van een verbetering. Ian was nog maanden verwijderd van bezoekjes op de binnenplaats, als hij al in deze inrichting bleef. Er was ook de mogelijkheid dat hij naar Folsom of San Quentin werd overgeplaatst. Alles was mogelijk. En voorlopig moesten ze zich opnieuw tevredenstellen met bezoekjes achter een glazen ruit en gesprekken door een telefoon. Jessica voelde de behoefte in zich opwellen om de hoorn door het raam te smijten. Ze probeerde naar hem te glimlachen. Ze verlangde ernaar zijn gezicht aan te raken, zijn armen te voelen, zijn haar te ruiken. In plaats daarvan had ze alleen een blauwe plastic telefoonhoorn in haar handen. Naast haar hing een roze en iets verderop een gele. Iemand met gevoel voor humor had allemaal pastelkleurige telefoons laten installeren. Alsof het een crèche was met een glazen ruit. Je kon de kindertjes door de telefoon spreken. Wat zij nodig had was haar man, niet een belvriend.

Hij zag er echter beter uit - magerder, maar in ieder geval schoon. Hij had zich zelfs geschoren, in de hoop dat hij bezoek zou krijgen. Ze maakten een van hun oude grapjes en Astrid luisterde af en toe mee met Jessica's telefoon. Het was zo vreemd om daar te zitten en met elkaar te praten, terwijl er een glazen muur tussen de beide vrouwen en Ian in stond. De spanning was in zijn ogen af te lezen en de grapjes waarmee ze elkaar bestookten hadden altijd een bittere bijklank.

'Wat een harem, zeg. Voor een verkrachter.' Hij grijnsde nerveus om zijn eigen flauwe grap.

'Misschien denken ze dat je een pooier bent.' Hun lach klonk onecht.

De werkelijkheid was dat hij daar zat. Zeker een jaar. Jessie vroeg zich af hoe lang ze het zou kunnen verdragen. Maar misschien hoefde dat niet. Misschien hoefden ze dat allebei niet. Ze wilde met hem praten over een hoger beroep.

'Heb je er met Martin over gesproken?'

'Ja. En er komt geen hoger beroep.' Hij antwoordde haar ernstig, maar met zekerheid in zijn stem.

'Wat?' Jessies stem klonk plotseling schril.

'Je hebt me gehoord. Ik weet wat ik doe, Jess. Een volgende keer zou er niets veranderen. Zo denkt Martin er ook over. Het zou ons nog eens vijf- of tienduizend dollar kosten, we zouden nog verder in de schulden raken, en we zouden bij een tweede proces niets anders te zeggen hebben dan de eerste keer. De verdenkingen die we hebben over haar man mogen we niet gebruiken, omdat we er te weinig bewijs voor hebben. Het enige dat we hebben is een oude foto en een heleboel mooie ideeën. Niemand wil getuigen. We hebben dat een keer gedaan, maar toen hadden we geen keus. We gaan dat niet nog een keer doen. Een nieuw proces zou hetzelfde luizige resultaat hebben en het jaagt die mensen alleen maar tegen ons in het harnas. Martin denkt dat ik er beter aan doe om dit gewoon te ondergaan en me netjes te gedragen, dan laten ze me waarschijnlijk vervroegd vrij. Hoe dan ook, ik heb mijn besluit genomen, en ik heb gelijk.'

'Wie zegt er dat je gelijk hebt, verdomme, en waarom heeft niemand mij iets gevraagd?'

'Omdat we het hebben over de tijd die ík hier moet doorbrengen, niet jij. Het is mijn beslissing.'

'Maar het is ook van invloed op mijn leven.' De tranen schoten haar in de ogen. Ze wilde in hoger beroep gaan, ze wilde een nieuwe kans, iets, wat dan ook. Ze kon niet aanvaarden dat ze alleen maar moest afwachten tot hij vervroegd werd vrijgelaten. Er werd over gesproken dat de wetten van Californië veranderd zouden worden, om een straf voor bepaalde tijd mogelijk te maken, maar wie had er tijd om daarop te wachten? En dan nog: Martin had ooit gezegd dat Ian misschien wel een paar jaar moest zitten. Twee jaar? Jezus. Hoe moest ze dat overleven? Ze zat met de telefoon in haar handen en kon nauwelijks een woord uitbrengen.

'Jessie, vertrouw op mij. Het moet zo zijn. Het heeft geen zin.'

'We kunnen iets verkopen. Het huis. Wat dan ook.'

'En misschien verliezen we dan weer. En wat dan? Laten we gewoon onze tanden op elkaar bijten en doorzetten. Alsjeblieft, Jessie, probeer het. Ik kan op dit moment niets voor je doen, ik kan alleen maar van je houden. Je moet sterk zijn. En het duurt niet zo lang. Waarschijnlijk maar een jaar.' Hij probeerde voor haar een opgewekte toon aan te slaan.

'En als het meer wordt dan een jaar?'

'Dat zien we dan wel weer.' De tranen stroomden over haar wangen ten antwoord. Hoe hadden ze dit kunnen beslissen zonder er met haar over te praten? En waarom waren ze niet bereid het nog eens te proberen? Misschien konden ze winnen... misschien... Toen ze opkeek, zag ze dat Ian een blik wisselde met Astrid en zijn hoofd schudde. 'Schatje, je moet je beheersen.'

'Waarvoor?'

'Voor mij.'

'Met mij gaat het prima.'

Hij schudde zijn hoofd en keek haar aan. 'Ik wou dat het waar was.' Godzijdank had ze Astrid.

Ze praatten een poosje door, over de andere mannen daar, over een aantal onderzoeken die ze hem hadden laten ondergaan, over zijn hoop dat ze hem daar zouden houden en niet zouden doorsturen naar een andere gevangenis. Vacaville leek in ieder geval een beschaafde plek en hij verwachtte dat hij er aan zijn boek zou kunnen werken als hij er een poosje was en tot rust was gekomen. Jessie zei tegen zichzelf dat ze zich beter voelde nu ze wist dat hij nog steeds in het boek was geïnteresseerd. In ieder geval was hij mentaal en geestelijk nog in leven. Maar ze merkte dat het haar niet echt kon schelen. Hoe zat het met haar? Na de uitbarsting over het hoger beroep voelde ze zich nog eenzamer. Ze probeerde haar glimlach nieuw leven in te blazen, maar het was zo pijnlijk om hem niet te kunnen vastpakken, om niet door hem omarmd te kunnen worden.

Hij keek haar aandachtig aan en wenste dat hij haar kon aanraken. Zelfs hij had niet genoeg woorden meer en er vielen te vaak stiltes tussen hen.

'Hoe gaat het met de winkel?'

'Goed. Fantastisch eigenlijk. De zaak loopt als een trein.' Maar dat was een leugen. De zaak liep helemaal niet goed. Het was sinds ze Lady J. had geopend nog niet eerder zo slecht gegaan. Maar wat kon ze hem vertellen, wat kon ze zeggen zonder hem afschuwelijke verwijten te maken, zonder hem te beschuldigen, en te gillen van woede en wanhoop? Wat was er nog over? Er was altijd de waarheid dat de zaken er beroerd voor stonden en dat hij thuis had moeten zijn om te werken, om de rekeningen te helpen betalen... de waarheid dat hij niet in de gevangenis zou moeten zitten... dat hij er slecht uitzag en dat zijn haardracht hem er moe en oud deed uitzien... dat ze zich nu zelfs zorgen maakte dat hij in de gevangenis een homo zou worden - of erger nog, dat iemand hem zou vermoorden... dat ze niet meer wist hoe ze de rekeningen moest betalen en bang was dat ze de eenzame nachten niet zou kunnen overleven... dat ze dood wilde... dat hij nooit met Margaret Burton naar bed had moeten gaan... dat hij een klootzak was en dat ze hem begon te haten omdat hij er niet meer was... hij was weg. Maar ze kon hem de waarheid niet vertellen. Het was te veel en ze wist dat hij er kapot aan zou gaan.

Hij sprak weer; ze moest opkijken en bewust haar aandacht op hem richten.

'Jess, ik wil dat je iets voor me doet als je vandaag thuiskomt. Kopieer het boek, breng het kopie naar de bank en stuur mij het origineel. Ik heb toestemming gevraagd om eraan te werken en tegen de tijd dat het manuscript hier is, heb ik hier de toestemming rond. Niet vergeten, hoor. Probeer het morgen naar me toe te sturen.' Zijn ogen straalden terwijl hij dit zei, maar Astrid keek met verbazing naar de uitdrukking op Jessica's gezicht. Jessie was verbijsterd. Hij was net veroordeeld tot een gevangenisstraf en hij maakte zich druk om zijn boek?

Na iets meer dan een uur was de bezoektijd om. Ze namen snel afscheid door de telefoon, Astrid wenste hem vrolijk tot ziens, Ian sprak Jessie nog wat lieve woordjes toe, en er was even een ogenblik van paniek, dat Jessie het gevoel gaf dat haar keel werd dichtgeknepen. Ze kon hem niet eens een afscheidskus geven. Maar als ze hem nou per se wilde vasthouden? Begrepen ze niet dat Ian het enige was wat ze op de wereld had? Stel je voor dat...

Ze keek toe hoe hij langzaam wegliep. Hij had geen zin om te vertrekken, maar hij had een jongensachtige glimlach op zijn gezicht en zij probeerde terug te lachen. Maar haar energie was uitgeput en heimelijk was ze blij dat het bezoekuur was afgelopen. Iedere keer dat ze hem zag, viel het haar moeilijker. Het was hier nog moeilijker dan in de districtsgevangenis. Ze wilde met haar vuist door het glas slaan, ze wilde gillen, ze wilde... iets, wat dan ook, maar ze gaf hem een laatste glimlach en volgde Astrid halfverdoofd naar de auto.

'Heb je nog wat van die toverpilletjes voor me, lieve fee?'

'Nee. Ik heb ze niet bij me.' Astrid zei verder niets, maar raakte zachtjes haar arm aan en knuffelde haar even voor ze het portier opende. Meer kon ze niet zeggen. En ze deed alsof ze Jessies tranen niet zag terwijl ze zwijgend naar huis reden en alleen het geluid van de radio te horen was.

'Zal ik je thuis afzetten, zodat je je even kunt ontspannen?' Ze keek Jessie glimlachend aan terwijl ze de auto stilzette op Broadway, waar de snelweg hen de stadsdrukte in voerde. Een stukje verderop reden ze langs Enrico.

'Nee. Daar is het allemaal begonnen.'

'Wat?' Astrid had het niet gezien, en ze draaide zich om. Jessie staarde naar de tafeltjes die op het verwarmde terras in groepjes bij elkaar stonden. Het was nu koud, maar een paar doorzetters zaten nog buiten.

'Enrico. Daar heeft hij haar ontmoet. Ik vraag me af wat zij nu doet.' Jessica's gezicht had een gekwelde uitdrukking en ze sprak bijna dromerig.

'Jessica, daar moet je niet aan denken.'

'Waarom niet?'

'Omdat het geen zin heeft. Het is voorbij. Nu moet je vooruitkijken, naar de toekomst. Je moet gewoon die tunnel door, en voor je het weet...'

'Ach, wat een gelul! Zoals jij het zegt is het net een sprookje. Hoe denk je dat het voelt om door een glazen ruit naar je man te kijken, hem niet te kunnen aanraken, of... o god. Het spijt me. Ik kan het gewoon niet verdragen, Astrid. Ik kan het niet accepteren, ik wil niet dat dit met mijn leven gebeurt, ik wil niet alleen zijn. Ik heb hem nodig.' Ze sprak de laatste woorden zacht uit, met haar keel dik van de tranen.

'En je hebt hem nog. In alle opzichten die er echt toe doen. Oké, hij zit achter een raam, maar dat blijft niet zo. Hoe denk je dat ik me heb gevoeld toen ik Tom in die afschuwelijke kist zag liggen? Hij zou nooit meer met me praten, me nooit meer vasthouden, me nooit meer nodig hebben, nooit meer van me houden. Nooit meer, Jessie. Nooit meer. Voor jou en Ian is het iets tijdelijks. Het enige dat je mist is zijn aanwezigheid in huis. De rest heb je nog.'

Maar dat was wat ze nodig had. Zijn aanwezigheid. Wat was er nog voor 'rest'? Ze kon zich niets herinneren. Was er een 'rest'? Was die er ooit geweest?

'En je moet stoppen met die pillen, Jessie.' Astrids toon bracht haar terug in de werkelijkheid. Ze waren een paar straten van haar huis verwijderd.

'Waarom? Ze doen geen kwaad. Ze... ze helpen alleen maar, meer niet.'

'Over een poosje helpen ze niet meer. Ze zorgen alleen maar dat je dieper in de put raakt, als dat nu al niet het geval is. En als je niet oppast, word je er zo afhankelijk van dat je een echt probleem hebt. Dat is mij overkomen en ik heb het vreselijk moeilijk gehad om er vanaf te raken. Ik heb weken bij mijn moeder op de ranch gezeten om "af te kicken". Bewijs jezelf een grote dienst en stop ermee.' Jessie schoof het advies terzijde en pakte een kam uit haar tas.

'Ja. Ik denk dat ik meteen doorga naar de winkel.'

'Waarom ga je niet even naar huis om eerst wat te ontspannen? Hoe zou dat zijn?' Rottig. Pijnlijk.

'Oké. Als jij meekomt voor een kop koffie.' Ze wilde daar niet alleen zijn. 'Ik moet Ians boek ophalen en voor hem laten kopiëren. Hij wil morgen weer beginnen met werken.' Astrid merkte dat ze gespannen klonk. Zou ze jaloers zijn? Het leek bijna onmogelijk. Maar dezer dagen was alles mogelijk met Jessie.

'Ze laten hem tenminste aan zijn boek werken.'

'Blijkbaar.' Jessie haalde haar schouders op terwijl Astrid de oprit op reed.

'Het zal hem goed doen.'

Jessie haalde nogmaals haar schouders op en stapte uit.

In de hal bij de voordeur heerste een lichte chaos van jacks en jassen die Jessie die ochtend had aangetrokken en weer uitgegooid voor ze naar Ian toe ging. Astrid zag dat Ians jassen allemaal naar één kant van de kast waren geschoven en dat er voornamelijk vrouwenkleren vooraan hingen. Hij was nog maar vijf weken weg, maar het begon er al echt uit te zien als het huis van een vrouw. Ze vroeg zich af of Jessie de verandering ook had opgemerkt.

'Koffie of thee?'

'Koffie graag.' Astrid glimlachte en ging in een stoel zitten om naar het uitzicht te kijken. 'Zal ik je even helpen?'

Jessica schudde haar hoofd en Astrid probeerde zich te ontspannen. Het was op het ogenblik moeilijk om met Jessica om te gaan. Het was duidelijk dat ze erg veel verdriet had, maar ze kon weinig doen om haar te helpen. Alleen er zijn. 'Wat doe jij met kerst?'

Jessica verscheen met twee gebloemde kopjes en lachte hol. 'Wie weet? Misschien hang ik dit jaar mezelf wel op in plaats van een sok.'

'Jessica, dat is niet grappig.'

'Wat is er nog wel grappig?'

Astrid zuchtte diep en zette het kopje neer dat Jessie haar had gegeven.

'Jessie, je moet ophouden met dit zelfmedelijden. Op de een of andere manier zul je iets moeten vinden waar je je aan vast kunt houden. In je eigen belang, niet alleen voor hem. De winkel, een groep mensen, mij, een kerk, wat je maar nodig hebt, maar je moet iets vinden. Je kunt zo niet leven. Daar gaat niet alleen je huwelijk aan kapot, maar jijzelf ook, en dat is nog veel erger.' Dat was waar Ian bang voor was geweest. Astrid wist dat. Hij had een paar keer naar haar gekeken en zij had het begrepen.

'Dit blijft niet zo, weet je. Je krijgt terug wat je vroeger had. Het is niet voorgoed voorbij.'

'O nee? Hoe weet jij dat? Ik weet het zelf niet eens. Ik weet op het ogenblik niet wat we in godsnaam hadden en of het de moeite waard is om het terug te willen.' Ze schrok van haar eigen woorden, maar ze kon zichzelf niet tegenhouden. Ze klemde haar bevende handen in elkaar. 'Wat hadden we? Ik onderhield Ian, hij haatte me daarom, zo erg zelfs dat hij andere vrouwen moest neuken om zich een beetje man te voelen. Mooi huwelijk, vind je ook niet, Astrid? Echt iets waar ieder meisje van droomt.'

'Denk je er nu zo over?' Astrid zag de pijn op Jessica's gezicht en haar hart ging naar haar uit. 'Voor zover ik dat heb gezien, had jullie huwelijk meer om het lijf dan dat.' Ze hadden er zo jong en gelukkig uitgezien toen ze hen ontmoette, maar ze besefte nu dat er veel was dat ze niet wist. Dat moest wel. Jessica's ogen ontmoeten de hare en ze voelde een diep medelijden in zich opwellen. Jessica had de komende maanden veel uit te zoeken.

'Ik weet het niet, Astrid. Ik heb het gevoel dat ik hiervoor alles verkeerd heb gedaan, en nu wil ik het goedmaken. Maar het is te laat. Hij is weg. En het kan me niet schelen wat je zegt, maar ik voel gewoon dat hij nooit meer thuiskomt. Ik doe spelletjes met mezelf, ik luister of ik zijn voetstappen hoor, ik dwaal door zijn werkkamer -en dan gaan we naar hem toe en zien we hem als een aap in een kooi zitten. Astrid, hij is mijn man en ze hebben hem als een beest opgesloten!' De tranen stroomden over haar wangen en ze keek Astrid verward aan.

'Is dat wat je werkelijk dwarszit, Jessie?'

Ze keek woedend bij het horen van deze vraag. 'Natuurlijk! Wat denk jij dan?'

'Ik denk wel dat het je dwarszit, maar ik denk dat andere dingen je net zo erg dwarszitten. Ik denk dat je bang bent dat alles zal veranderen. Dat hij zal veranderen. Hij wil nu zijn boek hebben, en dat maakt je bang.'

'Het maakt me niet bang. Het ergert me.' Dat was tenminste eerlijk. Ze had het toegegeven.

'Waarom ergert je dat?'

'Omdat ik hier in mijn eentje gek zit te worden en de werkelijkheid onder ogen moet zien, en wat doet hij? Hij zit een beetje te schrijven aan zijn boek, alsof er niets is gebeurd. En... O... ik weet het niet, Astrid, het is zo ingewikkeld. Ik begrijp helemaal niets meer. Ik word er gek van. Ik kan het niet aan. Ik kan het gewoon niet aan!'

'Je kunt het wel aan, en Ian ook. Je hebt het ergste al gehad. Het proces moet een hel zijn geweest.' Jessie knikte somber.

'Ja, maar dit is erger. Dit houdt nooit meer op.'

'Natuurlijk wel. En Jessie, je kunt veel meer hebben dan je denkt. En Ian ook.' Terwijl ze dit zei, hoopte ze dat ze gelijk had.

'Hoe kun je daar zo zeker van zijn? Weet je nog hoe hij er vandaag uitzag, Astrid? Hoelang denk je dat hij dit nog kan verdragen? Hij is verwend, hij is tot in de grond verwend. Hij is gewend aan een aangenaam leven met beschaafde mensen. Nu zit hij daar. We zien niet hoe het er werkelijk is, maar wat denk je dat er gebeurt als de een of andere kerel zijn mes trekt, of als een klootzak daar hem wil neuken? Wat dan? Weet je echt zeker dat hij dat aankan, Astrid?' Haar stem werd steeds hoger en klonk bijna hysterisch. 'En weet je wat er nou echt heel grappig is aan deze hele rotzooi? Dat hij daar zit door mij. Niet door Margaret Burton. Door mij. Omdat ik hem zo volledig heb gecastreerd dat zij iets voor hem moest bewijzen. Ik heb het gedaan. Ik had hem net zo goed zelf de handboeien kunnen omdoen.'

Het tragische was dat Astrid wist dat ze het zelf geloofde. Ze liep naar haar toe en probeerde haar armen om haar heen te slaan terwijl Jessica het uitsnikte.

'Jessica, nee... nee, liefje. Je weet best...'

'Ik weet het zeker. Het is waar! Ik weet het. En hij weet het. En zelfs dat wijf wist het. Je had moeten zien hoe ze me in de rechtszaal aankeek. God mag weten wat hij haar heeft verteld. Maar ik keek haar aan met haat en zij keek mij aan met... medelijden. Verdomme, Astrid, geef me een paar van die pillen.' Ze keek Astrid met een geteisterde blik aan, maar haar vriendin schudde haar hoofd.

'Dat kan ik niet doen.'

'Waarom niet? Ik heb ze nodig.'

'Wat je nu nodig eens moet doen is nadenken. Helder nadenken. Niet in een halfbenevelde toestand. Wat je me net hebt verteld is complete waanzin en waarschijnlijk is een groot deel van wat je denkt behoorlijk krankzinnig. Het beste is als je je gedachten eens goed ordent en er een punt achter zet. Pillen helpen niet.'

'Ze helpen me hier doorheen.' Ze smeekte nu.

'Nee, dat doen ze niet. Je hebt ieder zicht op wat er is gebeurd verloren, en pillen zullen dat alleen maar erger maken. En ik kan je één ding op een briefje geven. Als je je gedachten nu niet goed op een rijtje zet, wordt het alleen maar erger, en dan is jullie huwelijk kapot als Ian uit de gevangenis komt. Het zal nog zover komen dat je hem gaat haten, misschien wel net zo erg als je jezelf nu haat, als dat tenminste mogelijk is. Je moet eens ernstig nadenken, Jessica. Dat ben je aan jezelf verplicht.'

'Dus jij gaat ervoor zorgen dat ik het allemaal ga begrijpen, is dat het?' Jessica's stem klonk bitter.

'Nee, dat kan ik niet. Ik kan je niet dwingen om na te denken. Maar ik geef je ook niets meer waarmee je je denken vertroebelt. Dat kan ik niet doen, Jessica. Dat kan ik gewoon niet.' Jessica voelde een bijna onweerstaanbare behoefte in zich opkomen om op te staan en haar te slaan, en op dat moment wist ze dat ze bezig was gek te worden. Het was volkomen gek om Astrid te willen slaan. Maar het was ook volkomen reëel. Ze wilde die vervloekte pillen.

'Je zult het toch ooit onder ogen moeten zien.' Toen verschenen er plotseling weer tranen in Jessies ogen.

'Maar als ik nou gek word? Ik bedoel echt gek?'

'Waarom zou je?'

'Omdat ik het niet aankan. Ik kan het gewoon niet aan.' Astrid wist niet meer wat ze ermee aan moest en vroeg zich af hoe haar moeder het met haar had uitgehouden toen zij na Toms dood in een soortgelijke toestand verkeerde. Dat bracht haar op een idee.

'Jessie, wat vind je ervan om met kerst met mij mee te gaan naar de ranch? Moeder zal het enig vinden en het zal je goed doen.'

Jessica schudde haar hoofd nog voor Astrid haar zin had afgemaakt.

'Dat kan ik niet doen.'

'Waarom niet?

'Ik moet met kerst bij Ian zijn.' Ze zei het met een diep-sombere blik.

'Dat "moet" niet.'

'Goed dan, ik wil het.' Kerstmis zonder Ian? Nooit van haar leven.

'Ook al zit er een raam tussen jullie in?' Jessica knikte. 'Waarom in 's hemelsnaam? Als boetedoening om de schuld af te kopen die je op je hebt genomen? Jessica, doe niet zo belachelijk. Ian zal het waarschijnlijk een heerlijk idee vinden dat je iets leuks gaat doen, zoals meegaan naar de ranch.' Jessica gaf geen antwoord en na een stilte zei Astrid dat ze hier echt over had nagedacht. 'Of kwel je hem liever door hem te laten zien hoe moeilijk je het kunt hebben met kerst?'

Jessica sperde haar ogen open bij het horen van deze vraag.

'Jezus, je doet net of ik hem pijn wil doen.'

'Misschien is dat wel zo. Ik denk dat je op dit moment niet weet wie je méér moet haten, hem of jezelf. En ik denk dat jullie allebei al genoeg gestraft zijn, Ian door de staat en jij door jezelf. Kun je vanaf nu niet beginnen goed te zijn voor jezelf, Jessica? Misschien kun je dan ook weer goed zijn voor hem.' Astrids woorden bevatten meer waarheid dan Jessie op dit moment aankon.

'Je kunt wel degelijk voor jezelf zorgen, Jessie. En Ian zorgt ook voor je, al is het op afstand. Je vrienden zullen je helpen. Maar bovenal moet je inzien dat je veel meer kunt dan je zelf weet.'

'Hoe weet je dat?'

'Ik weet het gewoon. Je bent bang, en dat is je goed recht. Maar als je een beetje tot rust komt en op een vriendelijke manier de balans van jezelf opmaakt, zul je veel minder bang zijn. Maar om dat te kunnen doen, moet je ophouden met wegvluchten.'

'En ophouden met pillen slikken?'

Astrid knikte en Jessica zweeg. Ze was daar nog niet aan toe. Ze wist dat al zonder het te hebben geprobeerd.

Maar ze probeerde het wel. Astrid vertrok zonder haar iets te geven en Jessica ging naar de bank met Ians manuscript - met bevende handen en trillende knieën, maar zonder een pil in te nemen. Daar vandaan ging ze naar het postkantoor en vandaar door naar de winkel. Ze bleef een klein uurtje bij Lady J. en ging toen naar huis, waar ze begon te ijsberen. De hele nacht zat ze ineengedoken in een stoel in de woonkamer, misselijk, bevend, met wijd open ogen, met een trui van Ian aan. Zijn luchtje zat er nog aan en ze kon hem om zich heen voelen. Ze kon voelen dat hij naar haar keek terwijl zij voor de open haard zat. Ze zag steeds gezichten in het vuur - dat van Ian, van haar moeder, van Jake, van haar vader. In het holst van de nacht kwamen ze bij haar. En toen dacht ze dat ze vreemde geluiden hoorde in de garage. Ze wilde schreeuwen, maar het ging niet. Ze wilde haar pillen, maar die had ze niet. Ze ging die nacht niet naar bed en om zeven uur 's morgens belde ze de dokter. Hij gaf haar alles wat ze wilde hebben.

23

Met Kerstmis bracht Astrid drie weken bij haar moeder door, op de ranch. Jessica begroef zich in haar werk voor de boetiek. Ze begon een routine te ontwikkelen in haar bezoekjes aan Ian. Ze ging twee doordeweekse ochtenden en op zondag naar hem toe. Ze reed iedere week zeshonderd kilometer met zijn auto, en de Volvo zou het waarschijnlijk niet lang meer volhouden. Ze vroeg zich bijna af of de auto en zij gelijktijdig de geest zouden geven. Gewoon aan de kant van de weg ineen zouden zakken en doodgaan. De Volvo zou in dat geval sterven van ouderdom, en Jessie van spanning en uitputting. En van de vele pillen. Maar ze functioneerde er goed op. De meeste mensen wisten het nog niet. En Ian had haar er nog niet op aangesproken. Ze veronderstelde dat hij gewoon niet wilde zien wat er gebeurde. Zij vond het prima zo.

Ze kon hem dit jaar geen kerstcadeau sturen. Hij mocht alleen geld ontvangen, dus ze stuurde hem een cheque. En ze vergat kerstcadeautjes te kopen voor de meisjes in de winkel. Het enige waar ze aan dacht was dat ze op tijd moest tanken, haar bezoekjes aan Ian moest zien te overleven, ieder aan hun eigen kant van het glas, en op tijd nieuwe recepten moest halen voor haar pillen. Niets anders scheen van belang. De energie die ze nog over had, besteedde ze aan het betalen van de rekeningen. Ze begon daar enige vooruitgang in te boeken en haar eerste gedachte als ze 's morgens opstond was dat ze die rekening misschien kon betalen als ze daar wat leende en als ze die andere rekening pas betaalde wanneer... Ze hoopte dat de kerstopbrengst haar weer in de zwarte cijfers zou brengen. Maar Lady J. had haar eigen problemen. Het liep niet goed, en Jessie kon niet de betrokkenheid opbrengen die ze vroeger had. Lady J. was nu alleen nog maar een middel, niet meer iets waar ze plezier aan beleefde. Het was een middel om de rekeningen te betalen, en een plek om overdag naartoe te gaan. Ze kon zich verstoppen in het kantoortje achter in de zaak en goochelen met de rekeningen. Ze kwam nog maar zelden in de winkel om met de klanten te praten. Na een paar minuten greep het inmiddels bekende paniekgevoel haar bij de keel en moest ze zich excuseren... een geel pilletje... een blauw pilletje... snel een slok whisky... iets... wat dan ook om de paniek te onderdrukken. Het was gemakkelijker om in haar kantoortje te blijven en de klanten aan de meisjes over te laten. Zij had het daar trouwens toch te druk voor. Met de rekeningen. En met proberen niet te denken. Het kostte veel moeite niet te denken, vooral laat in de avond en 's morgens vroeg. Plotseling herinnerde ze zich, voor het eerst sinds jaren, precies hoe de stem van haar moeder had geklonken, hoe haar vader had gelachen. Ze was hen zo lang vergeten, en nu waren ze terug. Ze zeiden dingen... over elkaar... over haar... over Ian... en ze hadden gelijk. Ze wilden dat ze nadacht. Zelfs Jake zei een keer iets. Maar ze wilde niet denken. De tijd was nog niet rijp. Ze hoefde het niet... wilde het niet... kon het niet... ze konden haar niet dwingen... ze...

Kerstmis viel niet op een bezoekdag, dus ze kon het toch niet met Ian doorbrengen. Ze was de kerstdagen alleen, met drie rode en twee gele pilletjes. Ze werd pas de volgende middag om vier uur wakker en toen kon ze weer naar de winkel. Ze wilde wat dingen afprijzen voor de uitverkoop. Met Kerstmis hadden ze verlies geleden en dat moest weer goedgemaakt worden. Een flinke uitverkoop zou uitkomst bieden. Ze zou hun beste klanten een kaartje sturen. En dan zouden ze de deur platlopen -hoopte ze.

De dagen rond de jaarwisseling was ze aan een stuk door bezig met de boekhouding en ten slotte dacht ze er nog aan om Zina en Kat een cheque te geven in plaats van de kerstcadeautjes die ze was vergeten. Jessie had drie cadeautjes gekregen, en een gedicht van Ian. Astrid had haar een mooie, eenvoudige, gouden armband gegeven en van Zina en Kat had ze een paar leuke, kleine attenties gekregen. Een zelfgemaakt mengsel van geurige bloemblaadjes in een leuk Frans potje van Zina en een kleine pentekening in een zilveren lijstje van Katsuko. Op kerstavond had ze het gedicht van Ian steeds weer gelezen. Het lag al gauw met ezelsoren op haar nachtkastje.

Ze had het meegenomen naar kantoor en droeg het nu bij zich in haar tas, zodat ze het overdag kon pakken en lezen. De dag nadat ze het had gekregen, kende ze het al uit haar hoofd.

Katsuko en Zina vroegen zich af wat ze steeds in haar kantoor deed. Soms kwam ze te voorschijn om een kop koffie te halen of in de voorraadkamer te kijken, maar ze sprak zelden met hen en maakte nooit meer grapjes. De dagen waarin ze gezellig met elkaar roddelden en op een ontspannen, vriendschappelijke manier met elkaar omgingen, waren voorbij. Het was alsof Jessie gelijk met Ian was verdwenen. Aan het eind van de dag verscheen ze in de deuropening van haar kantoor, soms met een potlood achter haar oor, een afwezige blik, een stapeltje rekeningen in haar hand en soms met dikke, rode ogen. Ze was kortaangebonden, verloor snel haar geduld over kleinigheden. En altijd was er die doodse blik in haar ogen. De blik die zei dat ze 's nachts wakker lag. De blik die zei dat ze banger was dan ze hun wilde toegeven. En de onmiskenbare starende blik die werd veroorzaakt door de pillen.

Alleen de dagen dat ze bij Ian op bezoek ging, waren een beetje anders. Dan leefde ze op. Dan sprankelde er iets achter de muur die ze tussen zichzelf en de rest van de wereld had opgebouwd. Er gebeurde dan iets anders in haar ogen, maar dat wilde ze met niemand delen. Zelfs niet met Astrid, die steeds meer tijd in de winkel doorbracht en Zina en Katsuko leerde kennen. In zekere zin had Astrid Jessies plaats ingenomen. Ze had de vriendelijke, ontspannen manier van doen die Jessie vroeger ook had gehad. Ze genoot van de winkel, de mensen, de kleren, de meisjes. Ze had tijd om te praten en te lachen. Ze had nieuwe ideeën. Ze was dol op de winkel, en dat was te merken. De meisjes waren erg op haar gesteld geraakt. Ze kwam zelfs op de dagen dat Jessie naar Ian ging.

'Weet je, soms denk ik dat ik hier alleen maar zit om zeker te weten dat ze terugkomt. Ik zit erover in dat ze die rit maakt.'

'Wij ook.' Katsuko schudde haar hoofd.

'Ze zei laatst tegen me dat ze het "op de automatische piloot" doet.' Zina's woorden waren weinig opwekkend. 'Ze zegt dat ze zich soms niet eens herinnert waar ze is of wat ze doet, tot ze een bord ziet.'

'Fraai.' Astrid nam een slok koffie en schudde haar hoofd. 'Treurig, vind je niet? Ik vraag me af hoe lang ze het volhoudt. Ze kan zo niet doortobben. Ze moet ergens naartoe gaan, mensen ontmoeten, af en toe eens lachen, slapen.' En tot bezinning komen. Katsuko zei het niet, maar ze dachten het allemaal. 'Ze lijkt wel een ander mens geworden. Ik vraag me af hoe het met hem is.'

'Een beetje beter dan met haar, moet ik zeggen. Maar ik heb hem al een poosje niet gezien. Ik denk dat hij minder bang is.'

'Is dat met haar aan de hand?' Zina keek stomverbaasd. 'Ik dacht dat ze alleen maar doodmoe was.'

'Dat ook. Maar het is angst.' Astrid aarzelde om het met de anderen te bespreken.

'En de druk. Lady J. maakt het haar de laatste tijd nogal moeilijk.'

'O ja? Het lijkt druk genoeg.'

Katsuko schudde haar hoofd, onwillig om er verder op in te gaan. Ze had de laatste tijd telefoontjes gekregen van mensen die nog geld van Jessie tegoed hadden. Voor het eerst verkeerde de winkel in de problemen, en er was geen geld om op terug te vallen. Jessie had al hun reserves verbruikt voor Ian. Dus nu moest ook Lady J. Ians prijs betalen.

Op dat moment kwam Jessie de winkel binnen en het gesprek viel stil. Ze zag er afgetobd en mager uit, maar haar ogen stonden iets helderder. Er was iets ondefinieerbaars in teruggekeerd dat Ian in haar diepste wezen wist terug te gieten. Leven.

'En, dames, hoe is het jullie vergaan vandaag? Zit jij hier al je geld weer uit te geven, Astrid?' Jessie ging zitten en nam een slokje van iemands koude koffie. Nauwelijks merkbaar stopte ze tegelijkertijd een klein geel pilletje in haar mond, maar Astrid zag het.

'Nee. Ik geef vandaag geen cent uit. Ik kom alleen even langs voor een kop koffie en een praatje. Hoe is het met Ian?'

'Goed, denk ik. Vol van zijn boek. Hoe lopen de zaken vandaag?' Ze had kennelijk niet veel zin om over Ian te praten. Ze besprak zelden meer belangrijke zaken met haar. Zelfs niet met Astrid.

'Het was erg rustig vandaag.' Katsuko stelde haar op de hoogte van de zakelijke aangelegenheden, en Zina zag hoe Jessies hand licht beefde.

'Fantastisch. De zaak loopt niet, en de auto staat ook stil. De Volvo heeft net zijn laatste adem uitgeblazen.' Ze klonk onverschillig, alsof het er niet toe deed, alsof ze nog twaalf andere auto's thuis had staan.

'Onderweg naar huis?'

'Natuurlijk. Ik neb een lift gekregen van twee jongelui in Berkeley. In een Studebaker-truck uit 1952. Hij was roze met groene biezen en ze noemden hem de Watermeloen. Zo reed hij ook.' Ze probeerde er een grapje van te maken terwijl de drie andere vrouwen naar haar keken.

'Waar is de auto nu?'

'Bij een garage in Berkeley. De eigenaar heeft me er vijfenzeventig dollar voor geboden, dan hoefde ik de sleepkosten niet te betalen.'

'Heb je hem verkocht?' Zelfs Katsuko keek verbijsterd.

'Nee. Dat kan ik niet doen. Hij is van Ian. Maar ik denk dat ik het doe. Die auto is op.' En ik ook. Ze zei het niet, maar ze hoorden het allemaal in haar stem. 'Zo gewonnen, zo geronnen. Ik zal wel een goedkoop autootje op de kop tikken voor mijn ritjes naar Ian.' Maar hoe? Waar moest ze het geld vandaan halen?

'Ik rijd je wel.' Astrids stem klonk zacht en vreemd kalm. Jessica keek haar aan en knikte. Het had geen zin om te protesteren. Ze wist dat ze hulp nodig had, en niet alleen op het gebied van vervoer.

Vanaf dat moment bracht Astrid Jessica drie keer per week naar Ian. Het bespaarde Jessie de moeite om te wachten met het innemen van de twee gele pilletjes tot ze daar was. Zo kon ze er 's morgens twee innemen, en nog eens twee als ze bij hem was geweest. Soms werkte ze ook nog een groen met zwarte naar binnen. Alle beetjes hielpen.

Astrid kon niet meer met haar praten. Het had zelfs geen zin om het te proberen. Het enige wat ze kon doen was toekijken en afwachten tot de ramp zich voltrok. Als dat zou gebeuren, wanneer het zou gebeuren, waar en hoe dan ook. Jessica reed zo hard ze kon op een stenen muur af. Niets kon haar tegenhouden. En ook Ian kon haar niet bereiken. Astrid zag dat nu duidelijk. Hij kon niet aanzien wat er met Jessie gebeurde, omdat hij haar niet kon helpen. Als hij niet kon helpen, wilde hij het niet zien.

Iedere keer wanneer Jessie kwam, zag ze er gekwelder en vermoeider en kwetsbaarder uit. Iedere keer verborg ze haar verdriet achter een stoer uiterlijk. En iedere keer deed het Ian meer pijn. Hij voelde zich steeds schuldiger, had steeds meer het gevoel dat hij aan Jessie verplicht was en voelde steeds meer zijn eigen verdriet. Ze keken elkaar nog maar zelden echt aan. Ze praatten alleen maar. Hij over het boek, zij over de boetiek. Nooit over het verleden of de toekomst of de dagelijkse feiten van het heden.

Ze praatten nooit over gevoelens, maar zeiden alleen maar met regelmatige tussenpozen: 'Ik hou van je,' als een punt of een komma in een zin. Het was verschrikkelijk om aan te zien en Astrid verafschuwde de bezoeken. Ze wilde hen allebei door elkaar schudden, ze wilde zeggen wat ze ervan vond en een eind maken aan wat ze zag. In plaats daarvan gingen ze gewoon door met ieder aan hun eigen kant van het glas langzaam te sterven, in hun eigen hel, Ian met zijn schuldgevoel en Jessica met het hare, en allebei met hun eigen blindheid voor zichzelf en elkaar. En Astrid keek zwijgend en vervuld van afschuw toe.

Als ze elkaar maar hadden kunnen vasthouden, dan hadden ze hun greep op de werkelijkheid misschien behouden. Maar dat konden ze niet en ze raakten hun vat op de werkelijkheid kwijt. Astrid wist dat terwijl ze naar hen keek. Ze zag het in Jessies ogen. Er was voortdurend pijn in te lezen, maar ook de blik van een kind dat het niet begrijpt. Haar man was weg, maar wat was een man, en waar was hij heen? De pillen hadden haar in staat gesteld zich onder te dompelen in een zee van vaagheid en ze kwam nog maar zelden aan de oppervlakte. Ze stond op het punt te verdrinken, en Astrid wist niet zeker of Ian misschien al verdronken was. Astrid had de bezoeken graag overgeslagen. Maar ze zaten allemaal gevangen in hun eigen rol. Man, vrouw en vriendin.

Januari bloedde dood in februari en februari ging strompelend over in maart. De boetiek hield twee weken uitverkoop, wat nauwelijks iets opleverde. De laatste stukken van hun wintercollectie hadden slecht verkocht. De economie stond er zwak voor en mensen gaven minder uit aan luxeartikelen. Lady J. was niet een boetiek die voorzag in de gewone behoeften. Zij leverde kleding aan een selecte klantenkring, de internationale chic. En haar klanten kregen van hun echtgenoten het advies om het rustig aan te doen. De markt was slecht. Een 'aardige trui' of 'zomaar een rok' van een paar honderd dollar kon hen niet meer bekoren.

'God, wat moeten we met al die rotzooi?' Jessie ijsbeerde heen en weer, terwijl ze een nieuw pakje sigaretten aanbrak. Ze had Ian die ochtend gezien. Weer door het raam. Nog steeds door het raam. Eeuwig door het ram. Ze had visioenen dat ze hem pas weer zou kunnen aanraken als ze allebei zevenennegentig waren. Ze droomde er zelfs niet meer van dat hij thuiskwam. Alleen maar van dat ze hem zou kunnen aanraken.

'We krijgen een echt probleem als de voorjaarscollectie binnenkomt, Jessie.' Katsuko keek peinzend om zich heen. 'Ja, de klootzakken. Hij zou vorige week al binnenkomen. Ze zijn laat.' Ze liep de voorraadkamer binnen om te zien wat ze daar hadden. Ze was nu meestal slechtgehumeurd. De pijn uitte zich op een andere manier. Het was niet meer genoeg om zich te verstoppen; er was meer voor nodig om haar innerlijke stemmen tot zwijgen te brengen.

'Weet je, ik heb nagedacht.' Katsuko was haar gevolgd naar de voorraadkamer en stond naar haar te kijken.

'Deed het pijn?' Jessie keek op, glimlachte ongemakkelijk en haalde toen haar schouders op. 'Sorry. Waar heb je over nagedacht, Kat?' Dat klonk als de oude Jessie. Maar dat kwam tegenwoordig zelden voor.

'Over de volgende herfstcollectie. Ga je een dezer dagen naar New York?' Hoe? Op een bezemsteel?

'Dat weet ik nog niet.'

'Wat moeten we doen met de herfstcollectie als je niet gaat?' Katsuko maakte zich zorgen. Er was bijna geen geld voor een nieuwe collectie, en Jessies bureau lag nog steeds bezaaid met onbetaalde rekeningen.

'Ik weet het niet, Kat. Ik zie wel.'

Ze liep haar kantoor binnen en sloeg de deur achter zich dicht, haar mond vertrokken tot een dunne streep. Zina en Kat wisselden een blik met elkaar. De telefoon ging en Zina nam op. Het was voor Jessie. Een of andere platenzaak. Ze liet de telefoon overgaan op Jessies kantoor en wachtte tot ze opnam. Enkele ogenblikken later ging het lichtje op Zina's telefoon uit.

In haar kantoor speelde Jessie met bevende handen met een potlood op haar bureau. Het was weer zo'n telefoontje geweest zoals ze er wel meer kreeg. Het was ongetwijfeld een vergissing, ze was vast vergeten het bedrag over te maken dat ze hun nog schuldig was... deze mensen waren tenminste beleefd. Gisteren had de dokter gebeld en gedreigd haar gerechtelijk te vervolgen. Voor vijftig dollar? Een dokter ging haar gerechtelijk vervolgen voor vijftig dollar?... En een tandarts voor achtennegentig dollar... en dan lag er nog een rekening van honderdvijfenveertig dollar van de drankenzaak voor Ians wijn... en de schoonmaakster kreeg nog zesentwintig dollar, en de drogist drieëndertig en er lag een telefoonrekening van eenenveertig dollar... en I. Magnin... en Ians oude tennisclub... en nieuwe planten voor de winkel en een rekening van de elektricien die met Kerstmis de lampen had gerepareerd... en een rekening van de loodgieter voor het huis... en zo ging het maar door, en de Volvo was weg en Lady J. ging naar de haaien en Ian zat in de gevangenis en alles ging alleen maar steeds slechter in plaats van beter. Het gaf bijna een zekere voldoening, alsof ze bezig was met een spelletje 'hoe slecht kan het gaan?' En intussen kocht Astrid truien van haar tegen kostprijs en 'leuke' gouden armbanden bij Shreve, en om de drie dagen liet ze haar haar doen voor vijfentwintig dollar per krul. En nu moest ze nadenken over de herfstcollectie. Driehonderd dollar voor het vliegticket, plus de hotelrekening, en dan had ze het nog niet eens over de kosten van de spullen die ze moest kopen. Ze zou nog verder in de schulden raken, maar ze had weinig keus. Zonder herfstcollectie kon ze Lady J. net zo goed sluiten. Maar het was nu al bijna zo dat ze bang was de bank binnen te gaan om een cheque te verzilveren. Ze dacht steeds dat ze onderweg naar buiten zou worden tegengehouden en bij de bankmanager zou worden geroepen. Hoe lang zouden ze het rood staan, de problemen, de excuses nog accepteren? En hoe lang zou zij het zelf nog aankunnen?

Terwijl zij probeerde uit te rekenen hoeveel de reis naar New York haar zou gaan kosten, zoemde de intercom ten teken dat er telefoon voor haar was. Ze nam verstrooid de hoorn op, zonder eerst aan Zina te vragen wie het was. 'Hé, lekker ding, zin in een potje tennis?' De stem klonk joviaal en nu al zweterig.

'Met wie spreek ik?' Ze dacht dat het een hijger was en was net van plan op te hangen toen de man aan de andere kant van de lijn een grote slok nam, waarschijnlijk van zijn bier.

'Barry. En hoe gaat het nou met jou?'

'Barry wie?' Ze week terug van de telefoon alsof het een slang was. Dit was niet iemand die ze kende.

'Barry York. Je weet wel. Van Yorktown Bonding.'

'Wat?' Ze ging rechtop zitten alsof iemand haar een klap in haar gezicht had gegeven.

'Ik zei...'

'Ik weet wat u zei. En u belt me op om te vragen of ik wil tennissen?'

'Ja. Speel je geen tennis?' Hij klonk verbaasd, als een klein jongetje dat net een hevige teleurstelling te verwerken heeft gekregen.

'Mr. York, begrijp ik u goed? Wilt u met mij tennissen?'

'Ja. Nou?' Hij boerde zacht in de telefoon.

'Bent u dronken?'

'Natuurlijk niet. Jij wel?'

'Nee, ik niet. En ik begrijp niet waarom u mij opbelt.' Haar stem klonk ijzig en zeer afstandelijk.

'Nou, je ziet er goed uit, en ik was van plan om te gaan tennissen en ik dacht dat je misschien zin had om mee te gaan. Niks bijzonders. Als je tennis niet ziet zitten, kunnen we ergens iets gaan eten.'

'Bent u niet goed wijs? Waarom denkt u in godsnaam dat ik zin zou hebben om met u te tennissen, te hinkelen, te eten of wat dan ook met u te doen?'

'Nou zeg, jij blaast hoog van de toren. Rustig aan, juffie. Waar maak je je zo druk om?'

'Toevallig ben ik een getrouwde vrouw.' Ze schreeuwde het in de hoorn en Zina en Kat konden het aan de andere kant van de deur horen. Ze vroegen zich af wie er had gebeld. Kat trok haar wenkbrauwen op en Zina ging een klant helpen. Binnen ging het gesprek verder.

'Ja, dat is zo, je bent toevallig getrouwd. En je kerel zit toevallig in de bak. Dat is jammer, maar je hebt altijd mensen zoals ik om je heen, die zin hebben om met je te tennissen, te hinkelen, te eten en te neuken.' Nu voelde ze zich echt misselijk worden. Ze herinnerde zich zijn dikke zwarte haar en de lucht die om hem heen had gehangen en de afschuwelijke ring met de roze steen. Het was ongelofelijk. Die man, dat afschuwelijke varken, die vent die haar totaal niet kende, belde haar op en had het over 'neuken'. Ze zat bleek en bevend op haar stoel en de tranen prikten achter haar oogleden. Het was grappig. Ze wist dat er iets grappigs was aan dit alles. Maar ze kon er niet om lachen. Ze wilde het liefste huilen, naar huis gaan... dit was wat Ian haar had nagelaten. De Barry Yorks van de wereld en mensen die belden over de rekeningen die ze was 'vergeten' te betalen en die ze de komende zes of zeven, negen of tien weken of misschien zelfs jaren zou blijven vergeten. Het was al zover gekomen dat ze bang was de bloemist binnen te lopen voor een bosje margrieten, omdat hij waarschijnlijk ook geld van haar tegoed had. Iedereen had geld van haar tegoed. En nu wilde dit beest aan de telefoon met haar neuken.

'Ik... Mr.... Ik ben...' Ze vocht tegen haar tranen en slikte moeilijk.

'Wat is er aan de hand, schatje? Worden getrouwde vrouwen op Pacific Heights nooit geil, of heb je al een vriendje?'

Jessica zat te kijken naar de telefoon. Haar kin trilde en haar hand beefde, de tranen stroomden over haar gezicht en haar onderlip stak pruilend naar voren als bij een kind dat net heeft gezien hoe haar mooiste pop kapot wordt gemaakt. Eindelijk drong alles in zijn volle betekenis tot haar door. Dit was wat er met haar leven was gebeurd. Ze schudde langzaam haar hoofd en legde zachtjes de hoorn op de haak.

24

'Tot ziens, dames.' Ze pakte haar tas en liep naar de deur. Het was begin april en een heerlijke warme vrijdagochtend. Er hing lente in de lucht.

'Waar ga je naartoe, Jessie?' Zina en Kit keken verbaasd op.

'Naar Ian. Morgen heb ik een paar andere dingen te doen, dus heb ik besloten vandaag te gaan.'

'Doe hem de groeten van ons.' Ze glimlachte naar de twee meisjes en liep rustig de winkel uit. Ze was de laatste tijd erg stil. Vreemd stil. De prikkelbaarheid scheen sinds het telefoongesprek met Barry York minder te zijn geworden. Dat was drie weken geleden. Ze had het nooit aan Ian verteld. Maar de vernedering was van haar gezicht af te lezen.

York, Houghton, mensen die belden over rekeningen, het deed er niet echt toe. Het was haar eigen schuld. Ze had het zichzelf aangedaan. De geweldige Jessica Clarke. De almachtige, alwetende, alles betalende Mrs. Jessica Clarke en haar fantastische echtgenoot, Mr. Jessica Clarke. Ze zag het nu allemaal in. De slapeloze nachten begonnen resultaat op te leveren. Ze kon er niet meer voor wegvluchten. Ze begon na te denken, zich dingen te herinneren, dingen te begrijpen. Ze hoorde het als oude cassettebandjes die in het donker van de nacht voor haar werden afgespeeld. Ze had niets anders te doen dan zich dingen te herinneren... voorvallen, momenten, onbenulligheden, stemmen. Nu niet de stem van haar moeder. Niet die van Jake. Maar haar eigen stem, en die van Ian. 'Fabels, schat? Verkoopt dat?' Alsof dat het enige was dat telde. Hij had haar tientallen redenen, verklaringen gegeven - alsof hij dat aan haar verplicht was - en de fabels waren prachtig geworden. Maar dat deed er niet toe. Zij had ze al vermoord voor ze waren geboren. Met één zin. 'Verkoopt dat?' Wie kon het wat schelen of ze verkochten? Dat was waarschijnlijk de reden waarom hij met het voorschot van de uitgever de Morgan voor haar had gekocht. Dat was voor hem het duidelijkste antwoord op haar vraag.

En andere keren.

'De opera, schat? Waarom de opera? Dat is zo duur.'

'Maar we vinden het mooi. Jij toch ook, Jessie? Dat dacht ik tenminste.'

'Ja, maar... ach, wat geeft het ook. Ik haal het wel uit de huishoudpot.'

'O, gaat het daarom?' Het was lange tijd stil geweest. 'Ik heb de kaartjes al gekocht, Jess. Van "mijn" geld.' Maar hij had op het laatste moment besloten te gaan werken. En hij was het hele seizoen niet meer gegaan.

Nietige momenten, kleine zinnetjes die het hart raakten als een kapmes, en littekens achterlieten in een leven, een huwelijk, een man. Waarom? Terwijl ze hem zo hard nodig had. Of was dat het juist? Dat ze hem nodig had en wist dat hij haar niet op dezelfde manier nodig had?

'Maar hij had mij ook nodig.' Haar stem klonk hard in de stille auto. Ze wilde niet dat Astrid haar drie keer per week wegbracht, dus huurde ze een autootje om Ian te bezoeken. Weer een uitgave die ze zich eigenlijk niet kon veroorloven. Maar terwijl ze reed, stelde ze zichzelf vragen. Waarom de hatelijkheden? De steken onder water door de jaren heen? Om hem te kortwieken, zodat hij nooit meer kon wegvliegen? Als hij was weggevlogen, had ze het namelijk niet overleefd. En de grap was dat hij toch was weggevlogen. Eén middag, en misschien nog duizend middagen daarvoor, maar die ene middag had hen alles gekost. Hij had een vrouw nodig gehad die niet zo'n vlijmscherpe tong had, die hem niet neersabelde. Iemand die hem niet nodig had, die niet van hem hield, die hem niet kwetste.

Het was eigenlijk krankzinnig. Wat ze had gedaan, had ze gedaan uit angst hem kwijt te raken. En kijk eens wat ze nu hadden. Ze was zo in gedachten verdiept dat ze bijna de afslag miste, en ze zat nog steeds na te denken terwijl ze wachtte tot hij bij het raam zou verschijnen.

Zelfs toen Ian er was, scheen ze met haar hoofd meer bij het verleden dan het heden te zijn. En hij scheen ook verdiept in zijn eigen gedachten. Ze keek naar hem op en probeerde te glimlachen. Ze had een barstende hoofdpijn en ze was moe. Ze zag steeds haar eigen spiegelbeeld in het glazen raam tussen hen in. Het gaf haar het gevoel dat ze tegen zichzelf praatte.

'Je bent niet erg spraakzaam vandaag, Mr. Clarke. Is er iets aan de hand?'

'Nee, ik zit aan het boek te denken. Ik ben nu op een punt beland dat ik moeilijk aan iets anders kan denken. Ik zit er helemaal in.' Hij zag even een vreemde blik in haar ogen toen hij dit zei en begon haar te vertellen over het boek. Ze liet hem een paar minuten doorrazen en viel hem toen in de rede.

'Zal ik jou eens wat zeggen? Je bent verbazingwekkend. Ik kom hier helemaal naartoe om te horen hoe het met je gaat en te vertellen wat er in mijn leven gebeurt. En jij praat over het boek.'

'Wat is daar mis mee?' Hij keek haar vanaf de andere kant van het raam verward aan. 'Jij praat tegen mij over Lady J.'

'Dat is iets anders, Ian. Dat is echt.' Ze praatte op schrille toon en het irriteerde hem.

'Nou, het boek is voor mij echt.'

'Zo echt dat je niet eens een uur van je waardevolle tijd kunt missen om met mij te praten? Jezus, je hebt daar het afgelopen uur gezeten als een zombie. Je doet niet anders dan praten over dat rotboek. En iedere keer als ik over mezelf begin, dwaalt je aandacht af.'

'Dat is niet waar, Jess.' Hij keek kwaad en greep naar een sigaret. 'Het boek loopt alleen erg goed en daar wilde ik je over vertellen. Ik geloof dat ik nog nooit eerder zo lekker heb geschreven, dat is alles.' Zodra de woorden uit zijn mond waren, wist hij dat hij iets verkeerds had gezegd. De uitdrukking op haar gezicht was ongelofelijk.

'Jessie, wat is er in godsnaam met je aan de hand? Je ziet eruit alsof iemand net een hete pook in je kont heeft gestoken.'

'Ja, of me een klap in mijn gezicht heeft gegeven. Jezus, je zit me daar te vertellen hoe geweldig je boek loopt en dat je "nog nooit zo lekker hebt geschreven", alsof je hier op vakantie bent, verdomme. Weet je wel wat er in míjn leven gebeurt?' Ze haalde diep adem en hij had het gevoel alsof er via de telefoon een lading gif over hem werd uitgestort. Ze was haar zelfbeheersing kwijt en was niet van plan op te houden.

'Wil je echt weten wat er met mij gebeurt terwijl jij zo "lekker zit te schrijven"? Nou, dat zal ik je vertellen, schat. Lady J. gaat failliet, mensen bellen me dag en nacht op om me te vertellen dat ik hun rekeningen moet betalen en om te dreigen dat ze me voor het gerecht zullen slepen. Je auto is kapotgegaan, mijn zenuwen zijn gesloopt, ik heb iedere nacht nachtmerries over inspecteur Houghton en drie weken geleden heeft de borgbemiddelaar me gebeld om een afspraakje met me te maken. Hij dacht dat ik wel geneukt wilde worden. En misschien heeft die schoft wel gelijk, maar niet door hem. Ik heb al ik weet niet hoeveel maanden niet eens je hand kunnen aanraken en ik word hartstikke gek. Mijn hele rotleven is een puinhoop en jij zit lekker te schrijven! En zal ik je eens vertellen wat er nog meer geweldig is, schat...' Het venijn droop van haar stem en andere mensen in de ruimte keken toe terwijl hij ongelovig in zijn stoel zat. Ze maakte er voor niemand een geheim van.

'Wat echt fantastisch is, mijn liefste Ian, is dat ik vandaag de hele weg hiernaartoe mezelf voor de negenduizendste keer de schuld heb zitten geven van alles wat ik in ons huwelijk verkeerd heb gedaan, met de druk die ik op je heb uitgeoefend en de rotdingen die ik tegen je heb gezegd. Besef je wel dat ik inmiddels iedere rottige gebeurtenis in ons huwelijk de revue heb laten passeren, alles wat ik ooit verkeerd heb gedaan, waardoor je zin had om met zo'n stuk vuilnis als Margaret Burton naar bed te gaan? Ik heb mezelf sinds dat is gebeurd voortdurend de schuld gegeven. Ik heb mezelf er zelfs de schuld van gegeven dat ik je schrijfcarrière heb gesteund, denkend dat ik je daarmee je mannelijkheid heb afgenomen. En wat doe jij terwijl ik mezelf aan de schandpaal nagel? Jij zit lekker te schrijven. Zal ik jou eens wat zeggen? Ik word kotsmisselijk van je. Terwijl jij hier zit in die goddelijke schrijverskolonie die ze een gevangenis noemen, dondert mijn hele leven in elkaar en jij doet daar geen flikker aan, schat. Niks. En ik zal je nog eens wat zeggen. Ik ben doodziek van dat gore raam, en ik ben het spuugzat om me in duizend bochten te wringen om jou te zien in plaats van mijn eigen spiegelbeeld. Ik heb er schoon genoeg van om zwetende handen en zwetende oren en zwetende hersenen te krijgen, alleen om met jou te praten door die rottelefoon... ik ben doodziek van die hele bende!' Ze schreeuwde zo hard dat iedereen zat te kijken, maar ze merkten het geen van beiden. Dit had al maandenlang gebroeid.

'En jij denkt zeker dat ik het hier leuk heb?'

'Ja, ik denk dat jij het hier leuk hebt. Een kolonie voor schrijvende gigolo's.'

'Precies, schat. Dat is het hier. En dat is het enige wat ik hier doe, schrijven. Ik denk nooit aan mijn vrouw en hoe ik hier gekomen ben en waarom, of aan die vervloekte vrouw of aan het proces. En ik hoef ook nooit uit de buurt te blijven van kerels die op me geilen en me willen neuken.

Luister eens, meid, als je denkt dat ik dit een lekker leventje vind, dan bekijk je het maar. Maar ik zal je eens wat anders vertellen. Als jij denkt dat ik tevreden ben met hoe wij leven, dan heb je het mis. Ik dacht dat wij een huwelijk hadden. Ik dacht dat we iets hadden. Maar wat denk je, Mrs. Clarke? We hadden helemaal niks. Niks. Geen kinderen, geen eerlijkheid, alleen twee klote-carrières. Twee kloterige mensen, zoals ik het nu bekijk. En we hebben de afgelopen zes jaar vooral ons best gedaan om niet volwassen te worden en heel erg zielig te doen nadat jij je ouders was verloren. En dat niet alleen, maar je bezorgde mij een schuldgevoel over God weet wat, zodat ik bij je zou blijven en je handje zou vasthouden. En ik was zo stom om dat allemaal te slikken, omdat ik dom genoeg was om van je te houden en omdat ik ook mijn schrijfcarrière wilde opbouwen. Nou, die combinatie was waardeloos, mevrouw de weldoenster. Je mag het houden. Ik heb een vrouw nodig, niet een bankier of een neurotisch kind. Misschien ben ik daarom nu wel gelukkig in dit stinkende hol. Want dat ben ik, of je het gelooft of niet. Ik schrijf en jij hoeft me niet te onderhouden. Dat is zeker wel een klap voor je, hè, schat? Jij hoeft de rekening niet te betalen en ik ben je nergens dank voor verschuldigd, behalve voor het feit dat je me het hele proces hebt gesteund. Je was geweldig. Maar de rekeningen daarvoor zal ik je terugbetalen. En als je nu van plan bent om me zoveel mogelijk te laten lijden door me een vreselijk schuldgevoel te bezorgen over hoe rot jij je voelt, hoe vreselijk de rekeningen zijn en hoe snel mijn auto kapotging, dan kun je de pest krijgen. Ik kan hiervandaan nergens iets aan veranderen. Het enige dat ik kan doen is om je geven, er dankbaar voor zijn dat je me hier komt bezoeken, en mijn boek afmaken. En als je geen zin hebt om naar me toe te komen, doe me dan een groot plezier en kom niet meer. Daar kan ik mee leven.'

Jessie voelde de maar al te vertrouwde golf van paniek in haar borst opwellen terwijl ze naar zijn gezicht keek. Maar deze keer was het erger. Ze hadden nog nooit dit soort dingen tegen elkaar gezegd. En ze kon nu niet ophouden. Ze voelde nog steeds de gal in haar binnenste opborrelen.

'Waarom wil je niet dat ik je kom bezoeken, schat? Heb je hier een ander liefje gevonden? Zit het zo, engel van me? Heeft de grote macho een andere macho gevonden waar hij gek op is?' Ian stond op en zag eruit alsof hij haar dwars door het glas heen een dreun ging verkopen. Het inmiddels stilgevallen publiek aan weerszijden van het glas keek geboeid toe.

'Is dat het, schat? Ben je homo geworden?'

'Ik word kotsmisselijk van je.'

'O ja, dat is waar ook, dat was ik even vergeten. Je houdt niet van "schandelijke misdaden tegen de natuur". Of toch wel?' Ze keek hem onverdraaglijk lief aan terwijl ze haar wenkbrauwen optrok, en haar hart ging als een razende tekeer in haar borst.

'Misschien heb je die vrouw toch wel verkracht.

'Dame, als ik niet hier zat, gaf ik je een stomp midden in je gezicht.' Hij torende boven haar uit, met het glas als een waas tussen hen in. Ze hadden allebei de telefoon nog in hun hand en Jessica kwam langzaam overeind om hem aan te kijken. Ze wist dat het ogenblik was gekomen en ze kon het niet geloven. Ze kon nog steeds niet ophouden.

'Een stomp midden in mijn gezicht?' Ze praatten nu zachtjes. Hij had haar toegesproken op de afgemeten toon van een man voor wie de zaak bijna is afgedaan en zij sprak op de zilverachtige fluistertoon van een gifslang die op het punt staat toe te slaan. 'Een stomp midden in mijn gezicht?' Ze herhaalde de woorden weer met een glimlach. 'Maar waarom nu, schat? Je hebt er eerder nooit het lef voor gehad. Of wel, lieveling?'

Zijn antwoord was minder dan een fluistering en haar hart stond bijna stil toen ze de blik in zijn ogen zag.

'Nee, Jess, ik heb nooit het lef gehad. Maar nu heb ik niets meer te verliezen. Ik heb het al verloren. En dat maakt alles een stuk eenvoudiger.' Hij gaf haar een vreemd glimlachje waar ze helemaal koud van werd, keek haar een ogenblik nadenkend aan, legde de telefoon neer en liep weg. Hij keek niet meer om en ze voelde dat haar mond openviel van verbazing. Wat had hij net gezegd? Ze wilde dat hij terugkwam, zodat ze het hem kon vragen, zodat... wat bedoelde hij met 'dat maakt alles een stuk eenvoudiger'? Wat... de klootzak... hij liet haar zomaar staan, daar had hij het recht niet toe, hij kon niet, hij... en wat had zij gedaan? Wat had ze gezegd? Ze liet zich in haar stoel zakken alsof ze in een shocktoestand verkeerde en langzaam werd het geroezemoes om haar heen hervat. Ian was intussen allang door de verste deur verdwenen. Hij was niet meer te zien. Ze had ongelijk gehad. Hij had wel lef. En hij had precies gedaan waar zij altijd het bangst voor was geweest. Hij had haar in de steek gelaten.

De bumper van de huurauto schuurde langs de heg voor het huis toen ze de oprit op draaide. Ze liet haar hoofd op het stuur zakken en voelde hoe de adem in haar keel stokte. Er zat daar ergens een snik, maar hij zat vast, hij kwam er niet uit. Het gewicht van haar hoofd zette de claxon in werking en het geluid gaf haar het gevoel dat de bovenkant van haar hoofd eraf werd geblazen. Dat was een goed gevoel. Ze had geen zin om haar hoofd van het stuur te halen. Ze bleef daar gewoon zitten tot twee mannen die voorbijkwamen de oprit op renden. Ze klopten op het raam en ze draaide langzaam haar gezicht opzij, keek naar hen en begon te lachen, een hoog, hysterisch lachje. De mannen keken elkaar vragend aan, deden het portier open en zetten Jessies lichaam voorzichtig tegen dc rugleuning. Ze keek van de een naar de ander en begon weer hysterisch te lachen. Toen ging de lach abrupt over in een snik. De snik maakte zich los uit haar keel en ging over in een lange, trieste, eenzame weeklacht. Ze schudde langzaam haar hoofd en zei tussen haar snikken door telkens hetzelfde woord: 'Ian.'

'Mevrouw, bent u dronken?' De oudste van de twee mannen stond er verhit en ongemakkelijk bij. Toen ze met haar hoofd op het stuur lag en zo'n herrie maakte met de claxon, had hij gedacht dat ze gewond of ziek was. Maar nee, ze was dronken, of gek, of stoned. Daar had hij niet op gerekend. De jongere man keek naar haar, haalde zijn schouders op en grijnsde.

Jessie schudde langzaam haar hoofd heen en weer en zei het enige woord waar ze haar aandacht op kon richten: 'Ian.'

'Hé, zus, ben je stoned?' Ze gaf geen antwoord en de jongeman haalde weer met een grijns zijn schouders op. 'Dat is vast goed spul geweest.'

'Ian.'

'Wie is Ian? Je vriend?'

Weer schudde ze niets ziend haar hoofd.

De twee mannen keken elkaar weer aan en sloten het portier. In ieder geval stond de claxon niet meer te loeien en zij zou de eerste uren niet nuchter worden. Ze liepen weg, de jonge man geamuseerd, de oudere man minder.

'Weet je zeker dat ze stoned is? Op mij maakt ze meer een verwarde indruk. Ik bedoel ziekelijk in de war. Een beetje gek.'

'Zo stoned als een gek.' De jongere man lachte, klopte op zijn buik en legde zijn arm om de schouder van zijn vriend. Op dat moment kwam Astrid voorbij en zag hen de oprit af lopen, lachend en kennelijk tevreden met zichzelf. Ze zette de auto stil en fronste haar wenkbrauwen terwijl er een koude rilling van angst langs haar ruggengraat liep. Ze zagen er niet uit als politie, maar... Ze merkten dat ze naar hen keek. De jonge man zwaaide en de oudere man glimlachte. Astrid begreep niet wat er aan de hand was, maar ze stapten in een rode personenauto en schenen alle tijd te hebben. Er was niets heimelijks of gehaasts aan hun bewegingen en Astrid zag nu Jessie in haar huurauto zitten. Alles was in orde. Astrid toeterde. Maar Jessie draaide zich niet om. Ze toeterde nog eens, en nog een keer en de beide mannen begonnen rauw te lachen.

'Je gaat toch niet ook beginnen, zus? De vrouw in die auto is zo stoned dat we haar van het stuur moesten tillen om de claxon vrij te maken.' Ze gebaarden vaag in de richting van Jessies oprit en reden weg. Astrid stapte snel uit haar auto en rende de oprit op.

Jessie zat er nog steeds. Ze huilde en snikte en herhaalde steeds dat ene woord: 'Ian.' Astrid was er niet zo zeker van dat ze stoned was. Een beetje misschien, maar niet zo erg als ze eruitzag. Misschien was ze in een shock. Er was iets geknapt.

'Jessica?' Ze legde een arm om haar heen en sprak zachtjes terwijl Jessie een beetje onderuitzakte in de stoel. 'Hoi, Jessie, ik ben het, Astrid.' Jessica keek haar aan en knikte. De twee mannen waren nu weg. Iedereen was weg. Zelfs Ian.

'Ian.' Ze zei het nu duidelijker.

'Wat is er met Ian?'

'Ian.'

Astrid veegde zachtjes met een zakdoek haar gezicht af.

'Vertel me eens over Ian.' Astrids hart bonsde terwijl ze helder probeerde te denken en Jessica in de ogen keek. Ze dacht niet dat het kwam door een overdosis pillen. Eerder een overdosis narigheid. Het was Jessie eindelijk te veel geworden.

'Wat is er met Ian, liefje? Zeg het tegen me. Was hij ziek?' Jessica schudde haar hoofd. Hij mankeerde in ieder geval niets. Astrid had dat in eerste instantie gedacht, en er was meteen een aantal krantenberichten over afschuwelijke gebeurtenissen in de gevangenis in haar opgekomen. Maar Jessica had nee geschud.

'Was er iets mis?'

Jessica haalde diep adem en knikte. Ze haalde nog eens diep adem en leunde wat achterover in haar stoel.

'We... we hadden... ruzie.' De woorden waren nauwelijks hoorbaar, maar Astrid knikte.

'Waarover?'

Jessica haalde haar schouders op en keek weer verward.

'Ian.'

'Waar hadden jullie ruzie over, Jessie?'

'Ik... ik... weet het niet.'

'Kun je het je herinneren?'

Jessica haalde weer haar schouders op en sloot haar ogen.

'Over... alles... geloof ik. We hebben... allebei... verschrikkelijke dingen gezegd. Voorbij.'

'Hoezo voorbij?' Maar ze dacht dat ze het al wist.

'Voorbij. Alles is voorbij.'

'Wat is er allemaal voorbij, Jessie?' Haar stem klonk heel zacht en de tranen stroomden weer over Jessies wangen.

'Ons huwelijk is... helemaal... voorbij...' Ze schudde halfverdoofd haar hoofd en deed haar ogen weer dicht.

'Ian...'

'Het is niet allemaal voorbij, Jessie. Doe nou maar rustig aan. Jullie hadden waarschijnlijk allebei een heleboel op je lever. Jullie hebben het de laatste tijd behoorlijk moeilijk gehad samen. Veel schokken te verwerken gehad. Dat moest er wel uit komen.' Maar Jessica schudde haar hoofd.

'Nee, het is voorbij. Ik... ik heb zo afschuwelijk tegen hem gedaan. Ik heb altijd... afschuwelijk tegen hem gedaan. Ik...' Toen kon ze niet verder praten.

'Laten we naar binnen gaan, dan kun je even gaan liggen.' Jessica schudde haar hoofd. Ze wilde zich niet bewegen en Astrid deed haar best om haar aandacht te trekken. 'Jessie, luister even naar me. Ik wil je ergens naartoe brengen.' De ogen van het meisje vlogen open en keken haar doodsbang aan. 'Naar een heel fijne plek, je zult het er prettig vinden. We gaan samen.'

'Een ziekenhuis?'

Astrid moest voor het eerst sinds vijf minuten glimlachen.

'Nee, gekkie. Naar de ranch van mijn moeder. Ik denk dat het je heel erg goed zal doen en...'

Jessica schudde koppig haar hoofd. 'Nee... ik...'

'Wat? Waarom niet?'

'Ian.'

'Onzin. Ik neem je mee daar naartoe, dan kun je eens goed uitrusten. Volgens mij heb je voorlopig genoeg te verduren gehad. Vind jij ook niet?'

Jessica knikte zwijgend, met haar ogen dicht.

'Jessie, heb je vandaag veel pillen genomen?'

Ze begon haar hoofd te schudden, maar toen stopte ze en haalde haar schouders op.

'Hoeveel? Zeg het tegen me.'

'Ik weet het niet... niet precies.'

'Geef me een ruwe schatting. Twee? Vier? Zes? Tien?' Ze bad in stilte dat het er niet zoveel waren.

'Acht... ik weet het niet... zeven... negen...' Jezus.

'Zitten ze in je tas?' Jessica knikte. Astrid pakte voorzichtig haar handtas van de stoel. 'Ik neem ze mee, Jessie, goed?' Jessica glimlachte voor het eerst en haalde diep adem. Ze zag er weer bijna normaal uit.

'Heb ik... keus?' De twee vrouwen lachten, de een verward en de ander nerveus en Jessie liet zich door haar vriendin naar binnen helpen. Ze voelde zich nu niet zozeer stoned als wel uitgeput. Ze liet zich langzaam in een stoel in de woonkamer zakken en verroerde zich niet terwijl ze luisterde naar de geluiden van Astrid die in de slaapkamer en de badkamer scharrelde. Het zou heerlijk zijn om dit alles achter zich te laten, zelfs het beeld van Ian achter het glazen raam. Ze wist op dat moment dat ze hem daar nooit meer zou zien. Over de rest zou ze later nadenken, maar dat wist ze al. Ze slaakte een diepe zucht en sliep in de stoel tot Astrid haar wakker maakte en meenam naar de Jaguar.

Haar tassen waren ingepakt, het huis werd afgesloten en Jessie had het gevoel dat ze weer een klein kind was, goed verzorgd en zeer geliefd.

'Wat doen we met de auto?'

'De auto die je had gehuurd?' Hij stond nog scheef op de oprit. Jessica knikte. 'Ik laat hem later wel door iemand ophalen. Maak je daar maar geen zorgen over.' Dat deed Jessica niet. Dat was een van de voordelen als je geld had. Hem later 'door iemand laten ophalen'. Anonieme gezichten en handen die klusjes voor je opknapten. 'En ik heb de meisjes in de winkel opgebeld en gezegd dat je met mij meegaat. Morgen kun je hen zelf opbellen en instructies geven.'

'Wie zal... wie zal... je weet wel, nou ja, alles regelen?' Het was nog een chaos in Jessica's hoofd en Astrid glimlachte en gaf haar een zacht tikje op haar wang.

'Dat doe ik. Ik sta te popelen om te beginnen. Wat een feest. Jij vakantie en ik een baan.' Jessica glimlachte en zag er weer wat normaler uit.

'En de herfstcollectie?'

Astrid trok verbaasd haar wenkbrauwen op terwijl ze de auto startte.

'Je begint zeker helder te worden. Als je het goedvindt zal ik Katsuko sturen. Ik regel de financiën, dan kun je me later terugbetalen.' Jessica schudde haar hoofd en keek haar vriendin aan. Het slaapje had een ontnuchterende werking gehad.

'Ik kan je later niet terugbetalen, Astrid. Lady J. heeft de grootste moeite om het hoofd boven water te houden. Dat is een van de redenen waarom er nog niemand naar New York is gegaan.'

'Zou Lady J. een lening van mij accepteren?'

Jessica glimlachte. 'Ik weet het niet, maar haar moeder misschien wel. Mag ik er even over nadenken?'

'Natuurlijk. Als Katsuko terug is. Ik heb nieuws voor je. Je mag de eerstkomende twee weken geen beslissingen nemen. Geen enkele. Niet eens over wat je wilt eten voor je ontbijt. Dat is een van de basisregels van deze kleine vakantie van je. Ik schiet je het geld voor de herfstcollectie voor en later regelen we het verder. Ik moet toch mijn belastingaftrek nog regelen.'

'Ik... maar...'

'Stil.'

'Weet je wat?' Jessie keek haar met een klein glimlachje en dikke, vermoeide ogen aan. 'Misschien doe ik het wel. Ik heb de herfstcollectie nodig, anders gaat de zaak zeker over de kop. Wat kan het me ook schelen. Vond Katsuko het leuk om te gaan?'

'Wat denk je?' De twee vrouwen glimlachten weer en Astrid parkeerde de auto voor haar huis. 'Kun je de trap op komen?' Jessica knikte en volgde Astrid langzaam het huis in. 'Ik heb maar een paar dingen nodig; ik blijf maar één nacht weg. Ik wil morgen naar mijn werk.' Ze glom bij deze woorden. En een kwartier later zaten ze weer in de auto en waren ze op weg naar de snelweg. Jessie had nog steeds het gevoel dat er een bom in haar leven was ontploft, het ging haar allemaal te snel.

De woorden met Ian kwamen weer in haar gedachten terwijl ze zwijgend verder reden. Ze had haar ogen dichtgedaan en Astrid dacht dat ze sliep. Maar ze was klaarwakker. Te wakker. En wakkerder dan ze in lange tijd was geweest. Ze had een pilletje nodig, maar Astrid had ze thuis allemaal door het toilet gespoeld. Allemaal. De rode, de blauwe, de gele, de zwart met groene. Er was niets meer over. Behalve haar eigen hoofd, dat bonsde van Ians woorden... en zijn gezicht... en... waarom hadden ze elkaar dit aangedaan? Waarom dat venijn, die haat, die woede? Het was voor haar iets onbegrijpelijks. Alles was onbegrijpelijk. Misschien hadden ze elkaar altijd al gehaat. Misschien waren zelfs de goede tijden een leugen geweest. Het was zo moeilijk om het nu allemaal uit te pluizen. En het was toch al te laat. Zoeken naar antwoorden was net zoiets als zoeken naar de zilveren vingerhoed van je grootmoeder in de resten van je huis nadat dat tot de grond toe is afgebrand. Ian en zij hadden samen hun huwelijk in brand gestoken en hadden aan weerskanten van een glazen wand toegekeken hoe het afbrandde. Ze hadden de vlammen zelfs aangewakkerd en waren pas vertrokken toen de laatste balken waren verteerd.

25

Astrid raakte nogmaals haar schouder aan en ze werd wakker, angstig en verward over waar ze was. De pillen waren nu echt uitgewerkt en ze voelde zich geradbraakt. 'Rustig maar, Jessie. Je bent op de ranch. Het is bijna middernacht en alles is in orde.' Jessica rekte zich uit en keek om zich heen. Het was donker, maar boven hen straalden de sterren. Er hing een frisse geur in de lucht en in de verte hoorde ze paarden hinniken. Rechts van hen stond een groot bakstenen huis met heldergele luiken. Het huis was helder verlicht en er stond een deur open.

Astrid was even naar binnen geglipt om met haar moeder te praten voor ze Jessie wakker maakte. Haar moeder was niet geschokt en zelfs niet verbaasd. Ze had wel meer crisissituaties doorgemaakt, met Astrid, met vriendinnen, jaren geleden met familie. Mensen maakten dingen mee, ze waren een poosje uit hun doen, maar de meesten kwamen het te boven. Een enkeling niet, maar de meesten wel. En de ranch was een goede plek om te herstellen.

'Kom op, slaapkop, mijn moeder heeft warme chocola en sandwiches klaarstaan, en ik weet niet hoe het met jou is, maar ik rammel van de honger.' Astrid stond naast de open auto en Jessica haalde met een quasi-zielig lachje een kam door haar haar.

'Hoe is het gesteld met haar pillenvoorraad?'

'Die heeft ze niet.' Astrid keek Jessie onderzoekend aan.

'Is het erg?'

Jessica knikte en haalde toen haar schouders op.

'Maar ik overleef het wel. Warme chocola, hè? Dat is iets anders dan Seconal.' Astrid trok een gezicht naar haar en pakte haar koffer uit de kofferbak.

'Na Tom heb ik hetzelfde doorgemaakt. Toen ik hier aankwam, heeft mijn moeder alles weggegooid. Alle pillen. En ik nam dat heel wat minder opgewekt op dan jij vanmiddag.'

'Ik was gewoon te ver heen om te reageren.'

'Je had geluk. Wacht, laat mij dat dragen.' Ze stak haar hand uit naar de koffer en Astrid gaf hem aan haar. 'Ian zegt altijd dat een sterke vrouw als ik...' Toen stopte ze en haar stem stierf weg. Astrid keek naar haar gebogen hoofd terwijl ze stil naar het huis liep. Ze was blij dat ze haar had meegenomen en vond het alleen maar jammer dat ze het niet eerder had gedaan. Ze vroeg zich af hoe ernstig de ruzie met Ian was geweest. Iets zei haar dat het goed mis was, maar je kon het onmogelijk zeggen.

Hun schoenen knerpten op het grindpad dat naar het huis voerde en overal hing de geur van vers gras en bloemen in de lucht. Jessie merkte op dat het er zelfs in het donker vrolijk uitzag. Er stonden bloemen in allerlei kleuren rondom het huis en er stond een uitbundige bos bij de voordeur. Ze glimlachte toen ze erlangs kwam en het treetje naar de deur op liep.

'Pas op voor je hoofd!' riep Astrid toen ze bijna haar hoofd stootte tegen de bovenkant van de deurpost. De beide vrouwen liepen naast elkaar de hal bij de voordeur binnen. Er stonden een kleine, felrood geschilderde piano, een staande spiegel en een aantal bronzen kwispedoors, en één muur was bedekt met exotische, kleurige hoeden. Als je iets verder keek, zag je een houten vloer, gehaakte kleden, een paar gemakkelijke banken en een schommelstoel bij de open haard. Er hingen olieverfschilderijen in warme kleuren en een lange muur was bedekt met boeken. Het was een vreemde combinatie van goed modern en heerlijk Victoriaans. Het was aangenaam en op een plezierige manier oud, en het werkte. Planten en een oude Victrola, net als de piano rood geschilderd, een paar eerste edities van boeken, en een heel mooie moderne bank, bekleed met een lichtbeige stof. Oude kanten vitrages in grootmoeders stijl hingen voor de ramen en in een hoek stond een groot fornuis met tegeltjes erachter. De kamer zag er gezellig uit, met een verrassend chique element.

'Goedenavond.'

Jessica draaide zich om bij het horen van de stem en zag een klein vrouwtje in de deuropening naar de keuken staan. Ze had hetzelfde grijsblonde haar als haar dochter en ze had ogen zo blauw als korenbloemen, die vrolijk straalden. Het eenvoudige 'goedenavond' klonk alsof ze er zelf om moest lachen. Ze liep langzaam naar Jessica toe en stak haar hand uit. 'Ik vind het heel leuk dat je bent gekomen, kind. Ik neem aan dat Astrid je heeft gewaarschuwd dat ik een knorrig oud mens ben en dat er op de ranch niets valt te beleven. Maar ik ben blij dat je bent gekomen.' De lichtjes dansten als vlammetjes in haar ogen.

'Ik heb haar helemaal niet gewaarschuwd, moeder. Ik heb het hier juist enorm opgehemeld, dus je mag wel je beste beentje voorzetten.'

'O god, verschrikkelijk. Nu moet ik zeker mijn pornoboekjes wegstoppen en de strippers afbellen? Wat erg.' Ze wrong haar handen alsof ze hevig ontsteld was en begon toen meisjesachtig te giechelen. Ze gebaarde naar de bank en de twee vrouwen liepen achter haar aan naar het zitje bij de open haard. De beloofde warme chocola stond voor hen klaar in Limoges serviesgoed, versierd met tere bloemmotieven.

'Dat is mooi, moeder. Is het nieuw?' Astrid schonk zichzelf een kop warme chocola in bekeek het porselein.

'Nee, schat. Het is heel oud — uit 1880 geloof ik.' De twee vrouwen wisselden een plagerige blik met elkaar. Je kon gemakkelijk zien dat ze niet alleen moeder en dochter waren, maar ook vriendinnen. Jessica voelde een steek van jaloezie door zich heen gaan terwijl ze naar hen keek, maar ze voelde ook de warmte die ze uitstraalden.

'Ik bedoelde of jij het nieuw hebt.' Astrid nam een slok van de warme chocola.

'O, bedoel je dat! Ja, ik heb het inderdaad nieuw.'

'Smiecht, je wist dat ik het zou zien en je hebt het vanavond alleen maar gebruikt om ermee te pronken.' Haar moeder was kennelijk in haar schik met het verhulde compliment en lachte.

'Je hebt helemaal gelijk! Mooi, vind je niet?'

'Heel mooi.' De ogen van de beide vrouwen dansten vrolijk en Jessica nam het tafereeltje glimlachend in zich op. Ze was verrast dat Astrids moeder er nog zo jong uitzag.

En dat ze ondanks haar leeftijd en het leven op de ranch zo elegant was gebleven. Ze droeg een mooi zittende broek van grijze gabardine en een prachtige zijden blouse waarvan Jessie wist dat hij uit Parijs moest komen. Hij had flatterende blauwe tinten die mooi pasten bij de kleur van haar ogen. Ze droeg er parels bij en verschillende grote, elegante, gouden ringen, waarvan een met een grote diamant. Ze zag er meer uit als iemand uit New York of Connecticut dan als iemand die op een ranch woonde. Jessie moest bijna hardop lachen toen ze terugdacht aan het beeld dat Astrid maanden geleden had geschilderd van haar moeder in cowboykleren. Wat Jessie nu te zien kreeg, zag er heel anders uit.

'Je bent op het juiste moment gekomen, Jessica. Het is zo heerlijk op het platteland in deze tijd van het jaar. Alles is zacht en groen, bijna donzig. Ik heb de ranch in dit jaargetijde gekocht en dat is waarschijnlijk de reden waarom ik ervoor ben bezweken. Het platteland is in het voorjaar zo verleidelijk.'

Jessica lachte. 'Ik heb het niet echt zo gepland, Mrs. Williams.' Maar mijn man ging de gevangenis in en ik ben verslaafd geraakt aan de slaaptabletten en de kalmerende middelen en ik heb erg mijn best gedaan om een zenuwinzinking te krijgen en vanmorgen hebben we zo'n afschuwelijke ruzie gehad en... ze lachte weer en schudde haar hoofd. 'Ik heb het helemaal niet gepland. En u bent erg vriendelijk dat ik zo snel kon komen.'

'Geen enkel probleem.' Ze glimlachte, maar haar ogen namen alles in zich op. Ze merkte dat Jessica niets at en alleen maar kleine slokjes nam van haar warme chocola. In de korte tijd dat de beide vrouwen hier waren, was ze al met haar tweede sigaret bezig. Ze vermoedde dat Jessica met hetzelfde probleem kampte als Astrid na Toms dood. Pillen. 'Doe of je thuis bent, kind, en blijf maar zo lang als je wilt.'

'Misschien blijf ik dan wel voorgoed.'

'Natuurlijk niet. Binnen een week verveel je je.' De ogen van de oude vrouw schitterden weer en Astrid lachte.

'Jij verveelt je hier niet, moeder.'

'O, jawel, maar dan ga ik naar Parijs of New York of Los Angeles, of ik ga jou opzoeken in dat afschuwelijke mausoleum van je...'

'Moeder!'

'Het is zo, dat weet je best. Een heel fraai mausoleum, maar toch... je weet hoe ik erover denk. Ik heb je vorig jaar gezegd dat ik vind dat je het moet verkopen en een nieuw huis moet kopen. Iets kleiners, iets jongers, iets vrolijkers. Ik ben nog niet eens oud genoeg om daar te wonen. Ik heb dat tegen Tom gezegd toen hij nog leefde en ik zou niet weten waarom ik het niet tegen jou zou zeggen.'

'Jessica woont in een huis dat jij schitterend zou vinden.'

'O ja? Zeker in een plaggenhut op Tahiti.' De drie vrouwen lachten en Jessica probeerde een sandwich te eten. Haar maag wrong zich in allerlei bochten, maar ze hoopte dat haar handen minder zouden gaan beven als ze iets in haar maag had. Ze vermoedde dat ze een paar moeilijke dagen tegemoet ging, maar het gezelschap was tenminste goed. Ze was nu al verliefd op Astrids openhartige moeder.

'Ze woont in dat schitterende blauw met witte huis een straat bij ons vandaan. Waar al die bloemen in de voortuin staan.'

'Ik kan het me wel min of meer herinneren. Leuk, maar een beetje klein, nietwaar?'

'Heel klein,' zei Jessica tussen twee happen door. Ze had een sandwich met roomkaas, ham, verse waterkers en vliesdunne plakjes tomaat.

'Zelf kan ik de stad niet meer verdragen. Alleen om er op bezoek te gaan. Maar na een poosje ben ik blij om weer thuis te komen. De concerten vervelen me, de mensen gaan te opzichtig gekleed, de restaurants zijn middelmatig, het verkeer is afschuwelijk. Hier ga ik 's morgens paardrijden, ik maak boswandelingen en iedere dag voelt als een avontuur. Ik ben te oud voor de stad. Rijd jij paard?' Ze was zo energiek in haar manier van doen dat je nauwelijks kon geloven dat ze ouder was dan vijfenvijftig. Jessica wist dat ze tweeënzeventig was. Ze moest glimlachen om de vraag.

'Ik heb in geen jaren gereden, maar ik zou het wel leuk vinden.'

'Dan mag je het doen. Doe wat je wilt, wanneer je maar wilt. Ik maak om zeven uur ontbijt klaar, maar je hoeft niet op te staan. Lunchen doe je wanneer het je uitkomt en 's avonds eten we om acht uur. Ik hou er niet van om al om vijf of zes uur te eten. Ik krijg altijd pas later honger, Trouwens, mijn dochter heeft me voorgesteld als Mrs. Williams, maar ik heet Bethanie. Ik heb liever dat je me zo noemt.' Ze was niet voor de poes, maar haar blauwe ogen hadden een vriendelijke uitdrukking en haar mond zag eruit alsof hij bijna ging lachen.

'Dat is een mooie naam.'

'Hij gaat ermee door. En nu, dames, wens ik jullie een goedenacht. Ik wil morgenochtend vroeg gaan rijden.' Ze gaf haar gast een warme glimlach, kuste haar dochter boven op haar hoofd en liep vlot de trap op naar haar slaapkamer. Ze had Jessica verteld dat Astrid haar een kamer zou laten uitkiezen. Er waren er drie waar ze uit kon kiezen en ze waren allemaal klaar om gasten te ontvangen. Mensen kwamen Bethanie vaak opzoeken, legde Astrid uit. Het kwam maar zelden voor dat er een week geen gasten op de ranch logeerden. Vrienden uit Europa namen haar op in hun uitgebreide reisroute, andere vrienden kwamen vanuit New York overvliegen naar de westkust en huurden een auto om haar te komen bezoeken, en ze had een paar vrienden in Los Angeles. En natuurlijk Astrid.

'Astrid, dit is gewoon fantastisch.' Jessica was nog steeds een beetje overdonderd door alles. Het huis, de moeder, de gastvrijheid, de openheid en de bruuske hartelijkheid van haar gastvrouw. 'Je moeder is een heel bijzonder mens.' Astrid glimlachte vergenoegd.

'Ik denk dat Tom met me is getrouwd om haar niet kwijt te raken. Hij was dol op haar en zij op hem.' Astrid glimlachte weer, blij met de uitdrukking op Jessica's gezicht.

'Ik kan goed begrijpen waarom hij dol op haar was. Ian zou ook als een blok voor haar vallen.' Haar toon veranderde toen ze dit zei en haar gedachten leken af te dwalen. Het duurde even voor ze haar aandacht weer op Astrid richtte.

'Ik denk dat het je goed zal doen om hier te zijn, Jessie.'

Jessica knikte langzaam. 'Het klinkt misschien afgezaagd, maar ik voel me nu al beter. Een beetje beverig...' ze hield haar hand omhoog om haar trillende vingers te laten zien en grijnsde schaapachtig, 'maar toch beter. Het is zo'n opluchting om niet weer een nacht alleen in dat huis te hoeven doormaken. Weet je, het is krankzinnig. Ik ben een volwassen vrouw. Ik weet niet waarom het me zo aangrijpt, Astrid, maar het is afschuwelijk. Ik hoop bijna dat de boel tot de grond toe afbrandt terwijl ik weg ben.'

'Zeg dat nou niet.'

'Ik meen het. Ik ben dat huis gaan haten. Zo gelukkig als ik me er ooit heb gevoeld, zo haat ik het nu. En de werkkamer - die herinnert me aan mijn ergste fouten.'

'Heb je echt het gevoel dat je zoveel fouten hebt gemaakt, Jessica?'

Jessica knikte langzaam, maar vol overtuiging.

'In je eentje?'

'Bijna wel.'

'Ik hoop dat je tot het besef komt hoe absurd dat is.'

'Weet je wat het meeste pijn doet? Het feit dat ik dacht dat we een fantastisch huwelijk hadden. Beter kon niet. En nu... het is allemaal zo anders. Hij heeft zijn ergernissen verdrongen, ik heb dingen op mijn manier gedaan.

Hij heeft mij bedrogen met andere vrouwen en zei het niet tegen me; ik vermoedde het wel, maar ik wilde het niet weten. Het is allemaal zo verwarrend. Ik heb tijd nodig om de dingen op een rijtje te zetten.'

'Je kunt hier blijven zo lang als je wilt. Moeder krijgt nooit genoeg van je.'

'Misschien niet, maar ik wil geen misbruik maken van haar gastvrijheid. Als ik een week blijf, heb ik niet alleen geluk, maar zal ik haar eeuwig dankbaar zijn.' Astrid glimlachte alleen maar boven haar warme chocola. Het kwam maar al te vaak voor dat mensen van plan waren een paar dagen of een week te blijven, maar er vijf weken later nog steeds waren. Bethanie vond het niet erg, zolang ze haar maar haar gang lieten gaan. Ze had haar eigen dagindeling, haar vrienden, haar tuin, haar boeken en haar projecten. Ze vond het fijn om haar eigen gang te gaan en andere mensen hun gang te laten gaan, wat deel uitmaakte van haar charme en van haar grote succes als gastvrouw. Ze was buitengewoon onafhankelijk en ze had een gezond respect voor ieders privacy, inclusief die van haarzelf.

Astrid liet Jessica de kamers zien waaruit ze kon kiezen en Jessies keus viel op een kleine, gezellige, roze kamer met een ouderwetse quilt op het bed en koperen potten boven de open haard. De kamer had een schuin plafond, dat hoog genoeg was om niet haar hoofd te stoten als ze uit bed stapte. Er was een raam in een nis waar je heerlijk in de vensterbank kon zitten, en bij de open haard stond een schommelstoel. Jessica slaakte een diepe zucht en ging op het bed zitten.

'Weet je, Astrid, misschien ga ik wel nooit meer naar huis.' Ze zei het tussen een glimlach en een geeuw door.

'Welterusten, lieverd. Ga maar lekker slapen. Ik zie je bij het ontbijt.' Jessica knikte en gaapte weer. Ze zwaaide terwijl Astrid de deur dichtdeed en riep nog een laatste keer slaperig: 'Bedankt.'

Ze zou 's morgens aan Ian moeten schrijven waar ze was. Ze moest hem iets vertellen. Maar dat kwam morgen wel. Voorlopig had ze al haar problemen ver achter zich gelaten. De boetiek, Ian, de rekeningen, dat onverdraaglijke raam in Vacaville. Niets van dat alles leek nog echt. Ze was nu thuis. Zo voelde het, en ze glimlachte bij deze gedachte terwijl ze het aanmaakhout aanstak en een blok op het vuur legde alvorens haar nachtpon aan te trekken. Tien minuten later sliep ze. Voor het eerst sinds vier maanden zonder pillen.

Enkele ogenblikken nadat Jessie haar ogen dicht had gedaan, werd er op haar deur geklopt. Maar toen ze haar ogen opendeed, stroomde het zonlicht tussen de witte mousseline gordijnen door. Een dikke lapjeskat lag slaperig gapend in een strook zonlicht op haar bed. Volgens de klok was het kwart over tien.

'Jessie? Ben je wakker?' Astrid stak haar hoofd om de hoek van de deur. Ze had een enorm wit rieten dienblad vol lekkers bij zich.

'O, nee toch! Ontbijt op bed! Astrid, je verwent me vreselijk!' De twee vrouwen lachten en Jessie ging rechtop in bed zitten, waarbij haar haar in een zee van blonde krullen over haar schouders viel. Ze was net een jong meisje en ze zag er verrassend uitgerust uit.

'Je ziet er verschrikkelijk gezond uit vanmorgen, dame.'

'En ik rammel van de honger. Ik heb als een os geslapen. Wauw!' Ze kreeg wafels, bacon, twee gebakken eieren en een dampende kop koffie voorgeschoteld, alles opgediend op teer, gebloemd serviesgoed. Er stond een vaasje met een gele roos op een hoek van het dienblad. 'Ik heb net het gevoel dat ik jarig ben of zo.'

'Ik ook! Ik sta te popelen om naar de winkel te gaan!' Astrid giechelde en ging in de schommelstoel zitten terwijl Jessie zich op het ontbijt stortte. 'Ik had je wat langer moeten laten slapen, maar ik wilde terug naar de stad. En moeder vond dat je op je eerste dag ontbijt op bed moest hebben.'

'Ik ben er gewoon verlegen mee. Maar niet erg genoeg om het niet allemaal op te eten.' Ze grinnikte en dook af op de wafels. 'Ik ben uitgehongerd.'

'Dat is niet zo gek. Je hebt gisteravond niets gegeten.'

'Wat doet je moeder vanochtend?'

'Joost mag het weten. Ze is om acht uur gaan paardrijden, kwam terug om zich om te kleden en is een paar minuten geleden vertrokken met de auto. Ze gaat haar eigen gang en houdt er niet van om tekst en uitleg van haar doen en laten te geven.'

Jessica glimlachte en leunde met haar mond vol wafel achterover in bed. 'Weet je, ik zou me hartstikke schuldig moeten voelen dat ik hier zit terwijl Ian daar is, maar voor het eerst sinds vijf maanden voel ik me helemaal niet schuldig. Ik voel me alleen maar lekker. Heerlijk zelfs.' En opgelucht. Het was zo'n opluchting om niets te hóeven doen. Om niet in de winkel te hoeven zijn, of naar Ian te gaan, of rekeningen te openen, of telefoontjes aan te nemen. Ze was nu in een andere wereld. Ze was vrij. 'Ik voel me zo fantastisch, Astrid.' Ze grijnsde, rekte zich uit en gaapte. Ze had heerlijk ontbeten en het zonlicht stroomde over haar bed.

'Geniet er dan maar van. Je had zoiets als dit nodig. Ik wilde je met Kerstmis hier al mee naartoe nemen. Weet je nog wel?' Jessica knikte spijtig, denkend aan wat ze in plaats daarvan had gedaan. Ze had Kerstmis uit haar bewustzijn gewist met een handvol pillen.

'Had ik het maar geweten.'

Ze streelde de lapjeskat en die likte haar vinger terwijl Astrid rustig de schommelstoel heen en weer bewoog en haar vriendin in zich opnam. Ze zag er na één nacht slapen al beter uit. Maar er waren nog veel problemen op te lossen. Ze benijdde Jessica de taak die voor haar lag niet.

'Waarom blijf je niet een paar dagen hier, Astrid?'

Astrid slaakte een kreet en schudde haar hoofd. 'En alle lol van het runnen van de boetiek aan mijn neus voorbij laten gaan? Je bent gek. Je zou me hier nog niet kunnen houden als je me aan de deurpost vastbond. Dit wordt het leukste wat ik in jaren heb meegemaakt!'

'Astrid, je bent niet goed wijs, maar ik hou van je. Als jij er niet was, zou ik hier niet zo heerlijk op mijn lauweren kunnen rusten. Dus vermaak je maar lekker met Lady J. Ze staat helemaal tot je beschikking!' Jessie keek spijtig. 'Ik zou bijna willen dat ik nooit meer terug hoefde.'

'Zou je me Lady J. echt willen verkopen?' Iets in Astrids stem maakte dat Jessica opkeek.

'Meen je dat?'

'Heel erg. Misschien kunnen we partners worden, als je het niet helemaal wilt verkopen. Maar ik heb er veel over nagedacht. Ik wist alleen niet hoe ik het bij jou ter sprake moest brengen.'

'Zoals je het net hebt gedaan, denk ik. Maar ik heb er nog nooit over nagedacht. Het is misschien een idee. Ik zal er mijn gedachten over laten gaan. En kijk jij maar eens hoe je het vindt terwijl ik weg ben. Misschien heb je er volgend weekend al je buik van vol.'

Astrid kon echter al aan de klank in haar stem horen dat Jessica niet van plan was Lady J. op te geven. Er klonk nog steeds de trots van de eigenaar in door. Lady J. was van haar, hoe moeilijk ze het er op dit moment ook mee had.

'Meende je trouwens serieus dat je Katsuko naar New York wilde sturen?' Jessie was nog steeds overweldigd door wat er in vierentwintig uur allemaal was gebeurd.

'Jazeker. Ik heb haar gezegd dat ze regelingen moet treffen om morgen te vertrekken. Dat geeft jou de gelegenheid om haar instructies te geven. Later kunnen we wel afrekenen. Veel later. Dus ga dat niet bij je andere zorgen optellen. Hoe denk je over de herfstcollectie? Heb je bepaalde ideeën, opdrachten, verzoeken, waarschuwingen, wat dan ook?'

'Nee. Ik stel het volste vertrouwen in haar. Ze heeft een beter gevoel voor wat ze moet inkopen dan ik en ze zit lang genoeg in de detailhandel om te weten wat ze doet. Na het seizoen dat we nu achter de rug hebben, weet ik niet of ik nog wel zo geschikt ben om de inkoop te doen.'

'Iedereen heeft weleens een slecht seizoen.'

'Ja. En niet zo'n beetje ook.' Jessie glimlachte en Astrid keek haar vriendin met een warme blik in haar ogen aan.

'Nou, ik moet maar eens opschieten. Ik heb een lange rit voor de boeg. Moet ik nog iets voor je doorgeven aan het thuisfront?'

'Ja. Eén ding.' Jessica grijnsde, gooide haar hoofd achterover en lachte. 'De groeten.'

'Trut. Geniet er maar van. Ik ben hier ooit weer helemaal tot mezelf gekomen.'

'En ik vind je er verdomd goed uitzien.' Jessie klom lui uit bed, rekte zich uit en gaf Astrid nog een laatste knuffel. 'Wees voorzichtig onderweg en doe de meisjes de groeten van me.'

Ze keek haar na en zwaaide vanuit het slaapkamerraam. Jessie was nu alleen in huis, op de kat na, die langzaam over de vensterbank paradeerde. Buiten klonken plattelandsgeluiden en in het vrolijke, zonnige huis heerste een weldadige stilte. Ze liep op blote voeten door de lange gang van de bovenverdieping, wierp een steelse blik in de kamers, sloeg een boek open, draaide hier en daar een pirouette, bekeek de schilderijen, rende achter de kat aan en ging naar beneden om daar hetzelfde te doen. Ze was vrij! Vrij! Voor het eerst sinds zeven jaar, tien jaar, vijftien jaar, nog langer geleden, was ze vrij. Vrij van lasten, verantwoordelijkheden en angsten. Een dag geleden was ze vastgelopen. De laatste resten van haar vervallen fundamenten waren met donderend geraas ineengestort... en ze was niet meegesleurd in hun val. Astrid had haar overeind gehouden en meegenomen.

Maar het mooiste van alles was dat ze er niet aan onderdoor was gegaan. Ze zou nooit van haar leven het moment vergeten dat die twee onbekenden haar van het stuur van haar auto hadden getild. Ze had op dat moment besloten zichzelf gek te laten worden, zich te laten wegglijden in een poel van vergetelheid en nooit terug te keren naar het land waar alles lelijk en slecht was en doodging, het land van de 'levenden'. Maar ze was helemaal niet gek geworden. Ze had pijn geleden. Meer dan ze ooit in haar leven pijn had geleden. Maar ze was niet gek geworden. En hier liep ze nu rond in een heerlijk huis op het platteland, op haar blote voeten, in haar nachtpon, met een enorm ontbijt in haar maag en een glimlach op haar gezicht.

En het verbazingwekkende was dat ze Ian niet nodig had. Het dak was niet naar beneden gekomen nu hij er niet was. Het was een nieuw idee voor Jessie, en ze wist nog niet precies wat ze ermee aan moest. Het veranderde alles.

26

Het was laat in de middag van haar eerste dag op de ranch dat Jessica besloot Ian een brief te schrijven. Ze wilde hem laten weten waar ze was. Ze had nog steeds het gevoel dat ze zich bij hem moest melden. Maar het was moeilijk om hem uit te leggen waarom ze hier was. Ze had zich zo lang goed gehouden dat ze hem niet gemakkelijk kon uitleggen in wat voor conditie ze was geweest achter de façade die ze had opgeworpen. Gisteren was ze ingestort, maar nu moest ze hem rustig haar verhaal doen. Iedere keer dat ze had gezegd dat het 'goed' met haar ging, werd nu ontmaskerd als een leugen. En de meeste keren was het inderdaad een leugen geweest. Ze had aan zichzelf niet willen toegeven dat ze zich helemaal niet goed voelde, en nu moest ze het zichzelf én hem toegeven. Ze had hem geen beschuldigingen meer voor de voeten te werpen, maar ze wilde ook geen uitleg geven.

De woorden kwamen niet gemakkelijk. Wat moest ze zeggen? Ik hou van je, lieveling, maar ik haat je ook... ik ben altijd bang geweest om je kwijt te raken, maar nu weet ik het niet meer zo zeker... donder maar op... ze grijnsde bij de gedachte, maar toen probeerde ze weer serieus te worden. Waar moest ze beginnen? En er waren ook vragen. Zoveel vragen. Plotseling vroeg ze zich af hoeveel andere vrouwen er waren geweest. En waarom. Omdat zij tekortschoot, of omdat hij er zin in had, of omdat hij iets moest bewijzen, of... waarom? Haar ouders hadden elkaar nooit vragen gesteld, maar ze hadden ongelijk gehad, althans voor haar was het niet goed geweest. Ze had hun voorbeeld gevolgd, maar nu wilde ze antwoorden, dat dacht ze tenminste. Ze besefte echter dat ze haar vragen misschien zelf zou moeten beantwoorden. Hield ze van Ian? Of had ze hem alleen maar nodig? Had ze hém nodig, of alleen maar een willekeurig iemand? En hoe krijg je de vragen van zeven jaar op een half kantje van een brief?... Voel je respect voor mij? Waarom? Hoe kun je me respecteren? Ze wist niet eens zeker of ze op dit moment wel liefde of respect voelde voor hem, of voor zichzelf.

Ze wilde zich er gemakkelijk van afmaken en hem gewoon vertellen over Mrs. Williams en de ranch, maar dat leek haar niet eerlijk. Het kostte haar dus twee uur om de brief te schrijven. Hij was een pagina lang. Ze vertelde hem dat de gebeurtenissen van gisteren haar duidelijk hadden gemaakt dat ze rust nodig had. Astrid had haar een fantastisch voorstel gedaan, de ranch van haar moeder.

Het is precies de plek waar ik me eindelijk kan ontspannen, tot mezelf kan komen, weer kan ademhalen en mezelf kan zijn. En ik ben de laatste tijd een vreemde combinatie van wie ik vroeger was, wie ik de afgelopen zes maanden tegen wil en dank ben geworden en tot wie ik bezig ben me te ontwikkelen. Het jaagt me allemaal behoorlijk veel angst aan. Maar daar komt al enigszins verandering in, Ian. Ik heb er genoeg van om altijd zo bang te zijn. Het moet al die tijd een enorme last voor je zijn geweest, die voortdurende angsten van mij. Maar ik groei nu. Misschien groei ik 'op', dat weet ik nog niet. Blijf werken aan je boek, je hebt gelijk, het spijt me van gisteren. Ik zal mijn leven lang spijt hebben dat we dit allemaal met zoveel waardigheid en zelfbeheersing hebben gedragen.

Als we in de rechtszaal hadden geschreeuwd, gegild, geschopt en gebruld en ons haar uit ons hoofd hadden getrokken, waren we er nu misschien allebei beter aan toe geweest. Vroeg of laat moest het eruit komen. Ik werk daar nu aan.

Goed?

Nou, lieverd, ik hou van je. J.

Ze aarzelde lang, met de brief in haar handen. Toen vouwde ze hem zorgvuldig op en stopte hem in een envelop. Ze had veel niet gezegd. Ze wilde het gewoon nog niet zeggen. Ze schreef netjes zijn naam op de envelop. Maar niet haar eigen naam. Ze vroeg zich af of hij zou denken dat ze was vergeten het adres van de afzender te vermelden. Dat was niet het geval.

Jessica ging 's avonds na het eten bij Astrids moeder in de woonkamer zitten om samen iets te drinken.

'Je hebt geen idee hoe gelukkig je Astrid hebt gemaakt, kind. Ze moet iets om handen hebben. De laatste tijd heeft ze niets anders gedaan dan geld uitgeven. Dat is niet gezond. Het constant vergaren van nutteloze bezittingen, alleen maar om de tijd te doden. Ze geniet er niet van, ze doet het alleen om een leegte te vullen. Maar jouw boetiek zal die leegte op een veel betere manier vullen.'

'Ik heb haar eigenlijk door de boetiek leren kennen. Ze kwam op een dag binnenlopen en we vonden elkaar aardig. En ze is zo goed voor me geweest. Ik hoop dat ze van de week echt plezier heeft in de winkel. Ik ben opgelucht dat ik er even van af ben.'

'Astrid vertelde dat je het de laatste tijd nogal moeilijk hebt.'

Jessie knikte stil.

'Uiteindelijk groei je ervan. Maar het leven kan bijzonder onaangenaam zijn terwijl je groeit!' Ze lachte boven haar Campari en Jessie glimlachte. 'Ik heb altijd een grondige afkeer gehad van situaties die goed zijn voor je karakter. Maar uiteindelijk zullen ze wel de moeite waard zijn.'

'Ik weet niet of ik mijn situatie de moeite waard zou noemen. Ik denk dat mijn huwelijk eraan kapotgaat.' Er was een intens verdrietige blik in Jessies ogen, maar ze was er bijna zeker van dat ze nu wist wat ze wilde. Ze had het zichzelf alleen nog niet eerder willen toegeven.

'Is dat wat je nu wilt, kind? Vrij zijn van je huwelijk?' Ze zat rustig bij het vuur en nam Jessica's gezicht aandachtig op.

'Nee, het gaat me niet echt om mijn vrijheid. Daar heb ik nooit problemen mee gehad. Ik vind het fijn om getrouwd te zijn. Maar ik denk dat we op een punt zijn gekomen dat we elkaar kapotmaken, en dat wordt alleen maar erger. Achteraf bezien vraag ik me af of we elkaar niet altijd al kapot hebben gemaakt. Maar nu is het anders. Ik zie het. En als je het eenmaal ziet, heb je geen excuus meer om ermee door te gaan.'

'Ik denk dat je er dan iets aan moet doen. Hoe denkt je man erover?' Jessie zweeg even.

'Ik weet het niet. Hij... hij zit op het ogenblik in de gevangenis.' Ze wist niet wat ze anders moest zeggen, en ze wist ook niet wat Astrid al tegen haar moeder had gezegd. Bethanie scheen er niet van op te kijken. 'En we hebben elkaar onder zulke gedwongen omstandigheden moeten bezoeken dat het moeilijk was om met elkaar te praten. Het is zelfs moeilijk om na te denken. Je voelt je verplicht om zo stoer en moedig en nobel te zijn dat je jezelf en elkaar niet durft toe te geven dat je het gewoon hebt gehad.'

'Heb je "het gehad"?' Ze glimlachte vriendelijk, maar Jessie glimlachte niet terug en knikte. 'Het moet erg moeilijk voor je zijn, Jessica. Als ik alleen al denk aan het schuldgevoel dat ermee gepaard gaat als je iemand in de steek laat die zich in een moeilijke situatie bevindt.'

'Ik denk dat ik mezelf daarom niet heb toegestaan om na te denken. Niet verder dan een bepaald punt. Omdat ik hem niet durfde te "verraden", zelfs niet in mijn gedachten. En omdat ik mezelf wilde zien als een nobel, lankmoedig mens. En omdat ik... bang was. Ik was bang dat als ik me liet gaan, ik nooit meer de weg terug zou vinden.'

'Het grappige is dat we altijd de weg terug vinden. We zijn allemaal zoveel sterker dan we denken.'

'Ik denk dat ik dat nu begin te begrijpen. Ik heb er vreselijk lang over gedaan. Maar gisteren stortte alles in. Ian en ik hadden een vreselijke ruzie. We hebben elkaar met alle dingen die we zeiden volledig afgemaakt, en daarna heb ik me gewoon laten gaan. Ik heb bijna het noodlot getart om me kapot te maken. En...' Ze trok haar schouders op en stak met een filosofisch gebaar haar handen in de lucht. 'Hier zit ik dan. Nog helemaal heel.'

'Verbaast je dat?' De oude vrouw keek geamuseerd.

'Heel erg.'

'Heb je nog nooit eerder een crisis doorgemaakt?'

'Jawel. Mijn ouders zijn overleden. En mijn broer is omgekomen in Vietnam. Maar... ik had Ian. Ian beschermde me tegen alles. Ian speelde tienduizend rollen en zette voor mij een miljoen verschillende petten op.'

'Dat is veel om van wie dan ook te verlangen.'

'Niet zomaar veel. Te veel. Dat is waarschijnlijk ook de reden waarom hij in de gevangenis zit.'

'Juist. Je geeft jezelf daar de schuld van?'

'In zekere zin wel.'

'Jessica, waarom gun je Ian niet het recht om zijn eigen fouten te maken? Ongeacht om welke reden hij in de gevangenis is gekomen, en ongeacht hoe nauw jij daarbij betrokken bent - heeft hij niet het recht om die fout zelf te hebben gemaakt, wat die fout ook was?'

'Het was verkrachting.'

'Juist. En jij hebt die verkrachting voor hem gepleegd?' Jessica giechelde nerveus.

'Nee, natuurlijk niet. Ik...'

'Wat?'

'Nou, ik heb hem ongelukkig gemaakt. Ik heb heel veel druk op hem uitgeoefend, de rekeningen betaald, hem beroofd van zijn mannelijkheid...'

'Heb je dat allemaal voor hem gedaan?' De oudere vrouw glimlachte en Jessica ook. 'Denk je niet dat hij nee had kunnen zeggen?' Jessica dacht erover na en knikte toen.

'Maar misschien kon hij geen nee zeggen. Misschien was hij bang om dat te doen.'

'O, maar dan is het niet jouw verantwoordelijkheid, vind je wel? Waarom moet je zoveel schuld op je nemen? Vind je dat prettig?' De jongere vrouw schudde haar hoofd en wendde haar gezicht af.

'Nee. En het absurde is dat hij die verkrachting niet gepleegd heeft. Dat weet ik. Maar waar het allemaal om gaat is de reden waarom hij in een positie kwam om van verkrachting beschuldigd te kunnen worden. Ik kan het mezelf niet vergeven.'

'Kun je het de vrouw vergeven, wie dat dan ook was?'

'Natuurlijk, ik...' En toen keek Jessica op, volkomen verbluft. Ze had het Margaret Burton vergeven. Er was een moment geweest dat ze het haar had vergeven. De oorlog met Margaret Burton was voorbij. Dat was een pak van haar hart. 'Ik had daar nog niet eerder aan gedacht, althans niet de laatste tijd.'

'Juist. Ik ben trouwens benieuwd hoe je hem van zijn mannelijkheid hebt beroofd.'

'Ik heb hem onderhouden.'

'Werkte hij niet?' Er klonk geen oordeel door in Bethanies stem, ze stelde alleen een vraag.

'Hij werkte erg hard. Hij is schrijver.'

'Is er al eens iets van hem gepubliceerd?'

'Verscheidene keren. Een roman, een boek met fabels, een aantal artikelen, gedichten.'

'Is hij goed?'

'Heel goed - hij is alleen in financieel opzicht niet zo succesvol. Nog niet. Maar dat komt wel.' De trots in haar stem verbaasde haar, maar Bethanie niet.

'Wat is het dan afschuwelijk van je dat je hem hebt aangemoedigd. Wat vreselijk dat je dat hebt gedaan.' Bethanie glimlachte terwijl ze een slokje nam van haar Campari.

'Nee, ik... ik denk alleen dat hij me haat omdat ik hem heb "onderhouden".'

'Dat is waarschijnlijk ook zo. Maar waarschijnlijk houdt hij ook van je omdat je dat hebt gedaan. De medaille heeft twee kanten, Jessica. Ik ben ervan overtuigd dat hij dat ook weet. Maar ik begrijp nog steeds niet goed waarom je een eind wilt maken aan het huwelijk.'

'Dat heb ik niet gezegd. Ik heb alleen gezegd dat het huwelijk volgens mij kapot zou gaan.'

'Helemaal vanzelf? Zonder dat iemand daarbij hoeft te helpen? Kind, wat opmerkelijk!' De beide vrouwen lachten en toen wachtte Bethanie even. Ze was bedreven in het stellen van vragen. Astrid had dat geweten en had Jessica bewust niet gewaarschuwd. Bethanie zette je aan het denken.

Na een lange stilte keek Jessica op, recht in Bethanies ogen. 'Ik denk dat het huwelijk al kapot is gegaan. Helemaal vanzelf. Niemand heeft het kapotgemaakt. We hebben het gewoon laten verkommeren. We zijn geen van beiden moedig genoeg geweest om het kapot te maken, of om het te redden. We hebben het alleen gebruikt voor onze eigen doeleinden, en toen hebben we het laten verlopen. Als een bibliotheekkaart in een plaats waar je niet meer woont.'

'Was het een goede bibliotheek?'

'Uitstekend. Indertijd.'

'Gooi dan je kaart niet weg. Misschien ga je nog eens terug en kun je hem laten vernieuwen.'

'Ik denk niet dat ik dat wil.'

'Maakt hij je dan ongelukkig?'

'Erger. Ik zou hem kapotmaken.'

'Och, kind, schei toch alsjeblieft uit. Wees toch niet zo slaapverwekkend nobel. Denk eens niet aan hem, maar aan jezelf. Ik weet zeker dat hij dat ook doet. Dat hoop ik tenminste.'

'Maar als ik nou niet goed voor hem ben en nooit goed voor hem ben geweest en... als ik het leven dat ik moet leiden tot hij terugkomt nou afschuwelijk vind?' Nu kwamen ze bij de kern van de zaak. 'Als ik nou bang ben dat ik hem alleen maar heb gebruikt en niet eens zeker weet of ik nog wel van hem hou? Misschien heb ik wel een willekeurig iemand nodig, niet speciaal Ian.'

'Dan heb je een paar dingen om over na te denken. Ben je sinds hij weg is met andere mannen uitgeweest?'

'Nee, natuurlijk niet.'

'Waarom niet?' Jessica keek geschokt en Bethanie lachte. 'Kijk me niet zo aan, kind. Ik ben dan misschien stokoud, maar ik ben nog niet dood. Ik zeg hetzelfde tegen Astrid. Ik snap niet wat er met jullie generatie aan de hand is. Jullie zijn zogenaamd zo geëmancipeerd, maar jullie zijn allemaal zo vreselijk preuts en keurig. Misschien heb je wel gewoon liefde nodig. Je hoeft je lichaam niet te verkopen op straat, maar misschien loop je wel een leuke vriend tegen het lijf.'

'Ik denk niet dat ik dat zou kunnen doen en tegelijkertijd bij Ian blijven.'

'Misschien moet je dan een poosje bij hem weggaan en zien wat je wilt. Misschien hoort hij inderdaad bij je verleden. Het voornaamste is dat je het heden niet verloren laat gaan. Dat heb ik ook nooit gedaan, en dat is de reden waarom ik een gelukkige oude vrouw ben.'

'Niet een "oude" vrouw.'

Bethanie trok een gezicht om het compliment. 'Geen vleierij! Als ik in de spiegel kijk, vind ik mezelf buitengewoon oud, maar in ieder geval heb ik me in de tussentijd goed vermaakt. En ik zeg niet dat ik een losbandig leven heb geleid. Dat is niet zo. Ik zeg alleen dat ik mezelf niet heb opgesloten in een kast en iemand anders heb gehaat om iets dat ik mezelf vrijwillig had aangedaan. Dat doe jij op dit moment. Je straft je man voor iets waar hij niets aan kan doen en ik heb de indruk dat hij al genoeg is gestraft, en nog onrechtvaardig ook. Waar jij ernstig over moet nadenken, is of je al dan niet kunt accepteren wat er is gebeurd. Als je dat kunt, komt het allemaal misschien nog goed. Maar als je hem de rest van je leven wilt dwingen om jou genoegdoening te geven, kun je net zo goed meteen ophouden. Je kunt iemand niet voor eeuwig met een schuldgevoel opzadelen. Een man zal dat niet accepteren en als je het toch probeert, zal hij zich daar op een heel vervelende manier tegen verzetten.'

'Dat is al gebeurd.' Jessica dacht aan de ruzie in Vacaville terwijl ze dromerig in het haardvuur keek.

'Geen enkele man kan dat lang verdragen. En een vrouw ook niet. Wie wil zich eeuwig schuldig voelen? Je maakt fouten, je zegt dat het je spijt, je betaalt een prijs en dat is het zo'n beetje. Je kunt niet van hem verlangen dat hij blijft betalen. Hij zal je daar op den duur om gaan haten,

Jessica. En misschien laat je hem niet alleen boeten voor wat er nu is gebeurd. Misschien gebruik je dit als een kans om een oude rekening te vereffenen. Ik zit er misschien naast, maar we doen dat soms allemaal.'

Jessica knikte somber. Dat was precies wat ze had gedaan. Ze had hem laten boeten voor het verleden, voor zijn en haar eigen zwakheden. Voor haar angsten en haar onzekerheid. Ze zat daarover na te denken toen Bethanies stem haar gedachten weer binnendrong.

'Misschien moet je tegen me zeggen dat ik me met mijn eigen zaken moet bemoeien.'

Jessica glimlachte en leunde achterover in haar stoel. 'Nee, ik denk dat u gelijk hebt. Ik heb hier nooit goed over nagedacht. En wat je zegt is heel zinnig. Zinniger dan ik zou willen toegeven, maar toch...'

'Je vat het sportief op, kind.' De beide vrouwen glimlachten weer naar elkaar, waarna de oudere vrouw opstond en zich voorzichtig uitrekte, terwijl haar diamanten ringen glinsterden in het licht van het haardvuur. Ze droeg een zwarte broek en een kasjmier trui in de kleur van haar ogen. Jessica keek naar haar en bedacht nogmaals wat een schoonheid deze vrouw in haar jeugd moest zijn geweest. Ze was nog steeds op een vrouwelijke manier opmerkelijk knap om te zien. Alles wat ze deed of zei werd verzacht door een subtiele sluier van vrouwelijkheid. Ze was nog aantrekkelijker dan haar dochter. Zachter, warmer, knapper - of misschien was het alleen maar dat ze meer leefde.

'Jessica, als je het niet erg vindt, ga ik nu naar bed. Ik wil morgenochtend vroeg paardrijden. Ik zal je niet vragen om met me mee te gaan. Ik sta op een onchristelijk vroeg tijdstip op.' Er dansten pretlichtjes in haar ogen terwijl ze zich vooroverboog om Jessica een kus op haar voorhoofd te geven, en Jessie stak snel haar armen uit om haar een knuffel te geven.

'Mrs. Williams, u bent een schat. En u bent de eerste persoon sinds lange tijd die een verstandig gesprek met me heeft gevoerd.'

'In dat geval, kind, doe me een plezier en noem me geen "Mrs. Williams" meer. Ik vind het afschuwelijk. Kun je niet "Bethanie" tegen me zeggen, of "tante Beth" als je dat liever hebt? De kinderen van mijn vriendinnen en sommige van Astrids vriendinnen noemen me nog steeds zo.'

'Tante Beth. Dat klinkt prachtig.' En plotseling had Jessica het gevoel dat ze een nieuwe moeder had gekregen. Familie. Het was zo lang geleden dat ze die had gehad, afgezien van Ian. Tante Beth. Ze glimlachte en voelde een warme gloed vanbinnen.

'Goedenacht, kind. Slaap lekker. Tot morgenochtend.'

Ze gaven elkaar nog een knuffel en Jessica ging een halfuur later naar boven, nog nadenkend over sommige dingen die Bethanie had gezegd. Over het straffen van Ian... het zette haar aan het denken. Hoe kwaad was ze precies op Ian? En waarom? Omdat hij haar had bedrogen? Of omdat hij nu in de gevangenis zat en niet meer in de buurt was om haar te beschermen? Omdat hij erop was 'betrapt' dat hij met Margaret Burton naar bed was geweest? Zou het net zo erg zijn geweest als ze niet was gedwongen de feiten onder ogen te zien? Of ging het om andere dingen? De boeken die niet verkochten, het geld dat alleen zij verdiende, zijn hartstocht voor het schrijven? Ze wist het niet zeker.

Toen Jessica de volgende ochtend beneden kwam, stond het ontbijt al op haar te wachten. Een vrolijk briefje, ondertekend met 'tante Beth', vertelde haar dat er warme broodjes in de oven stonden. Verder waren er knapperige plakjes bacon en een heerlijke schaal verse aardbeien. In het briefje stelde ze ook voor om die middag met de jeep een rit door de heuvels te gaan maken.

Dat deden ze, en ze hadden een heerlijke middag. Tante Beth vertelde haar verhalen over de 'afgrijselijke' mensen die vroeger op de ranch hadden gewoond en het hoofdgebouw in een 'barbaarse toestand' hadden achtergelaten.

'Ik durf te wedden dat de man een volle neef was van Atilla de Hun, en hun kinderen waren gewoonweg verschrikkelijk!'

Jessica had in geen jaren zo ontspannen en zo gemakkelijk gelachen en terwijl ze in de jeep door de heuvels toerden, drong het tot haar door hoe goed ze zich voelde zonder pillen. Geen kalmerende middelen, geen slaappillen, niets. Ze redde het met het gezelschap van tante Beth, veel zonneschijn en veel lachen. Ze maakten die avond samen het eten klaar, lieten de hollandaisesaus voor de asperges aanbranden, lieten het vlees niet lang genoeg in de oven staan en lachten samen om iedere nieuwe fout die ze maakten. Het was meer alsof ze een kamergenote had van haar eigen leeftijd dan dat ze te gast was bij de moeder van een vriendin.

'Weet je, mijn eerste man zei altijd dat ik hem nog eens zou vergiftigen als hij niet oppaste. Ik was indertijd een verschrikkelijke kok - niet dat ik nu zoveel beter ben. Ik weet niet zeker of deze asperges gaar zijn.' Ze beet voorzichtig in een van de stelen, maar scheen toch tevreden met het resultaat.

'Bent u twee keer getrouwd geweest?'

'Nee. Drie keer. Mijn eerste man stierf toen ik begin twintig was. Dat was erg jammer. Hij was een hele lieve jongen. Is omgekomen bij een jachtongeluk, twee jaar nadat we waren getrouwd. Toen heb ik het een poosje erg leuk gehad...' Haar ogen schitterden even, en toen vervolgde ze: 'En op mijn dertigste trouwde ik met Astrids vader. Ik kreeg Astrid toen ik tweeëndertig was. En haar vader stierf toen ze veertien was. Mijn derde man was lief, maar vreselijk saai. Ik ben vijf jaar geleden van hem gescheiden en sindsdien is het leven een stuk interessanter geworden.' Ze onderzocht een tweede asperge en at hem op. Jessica lachte.

'Tante Beth, u bent me er een. Hoe was die laatste dan?'

'Dood, alleen hadden ze het hem nog niet verteld. Oude mensen kunnen zo pijnlijk saai zijn. Het was feitelijk erg gênant om van hem te scheiden. De arme man was vreselijk van zijn stuk. Maar hij is eroverheen gekomen. Als ik in New York ben, ga ik altijd even naar hem toe. Hij is nog steeds even saai, de stakker.' Ze glimlachte engelachtig en Jessica stikte weer bijna van het lachen. Tante Beth was lang niet zo wispelturig als ze deed voorkomen, maar ze had beslist ook geen saai leven geleid.

'En nu? Geen mannen meer?' Ze waren nu vriendinnen. Ze kon het vragen.

'Op mijn leeftijd? Doe niet zo belachelijk. Wie wil er nou zo'n oude vrouw? Ik ben heel tevreden zoals ik ben, omdat ik van mijn leven heb genoten toen ik jonger was. Niets is zo erg als een oude vrouw die doet alsof ze nog jong is. Of een jonge vrouw die doet alsof ze oud is. Daar zijn Astrid en jij erg goed in.'

'Vroeger deed ik dat niet.'

'Zij ook niet, toen Tom nog leefde. Het wordt tijd dat ze iemand anders vindt en dat mausoleum van haar in de fik steekt. Ik vind het een afschuwelijk huis.'

'Maar het is zo mooi, tante Beth. Meer dan mooi.'

'Begraafplaatsen zijn ook mooi, maar ik zou er niet willen wonen - tenzij ik niet anders kon. Zolang je andere mogelijkheden hebt, moet je die benutten. Maar ze komt er wel. Ik denk dat jouw winkel haar misschien wel goed zal doen. Waarom verkoop je hem niet aan haar?'

'En wat zou ík dan moeten gaan doen?'

'Iets anders. Hoelang heb je de winkel gehad?'

'Deze zomer wordt het zes jaar.'

'Dat is lang genoeg voor wat dan ook. Waarom zou je niet eens iets anders proberen?' Ook lang genoeg voor een huwelijk?

'Ian wilde dat ik thuisbleef en een kind kreeg. Dat zei hij tenminste nog niet zo lang geleden. Een paar jaar geleden was hij nog volmaakt gelukkig met hoe de dingen toen waren.'

'Misschien heb je zojuist een van de antwoorden gevonden die je zocht.'

'Zoals?' Jessica begreep het niet.

'Dat hij een paar jaar geleden nog "volmaakt gelukkig was met hoe de dingen toen waren". Hoeveel is er in die paar jaar veranderd? Misschien ben je vergeten te veranderen, Jessica. Te groeien.'

'We zijn wel gegroeid...' Maar hoe? Ze wist niet zeker of ze echt waren gegroeid.

'Ik begrijp dat jij geen kinderen wilde.'

'Nee, het is niet zo dat ik ze niet wilde, we waren er gewoon nog niet aan toe. Het was nog te vroeg en we waren gelukkig met z'n tweeën.'

'Er is niets verkeerds aan om geen kinderen te hebben.'

Tante Beth keek haar heel direct aan. Een beetje te direct. 'Astrid wilde ook nooit kinderen. Zei dat het niets voor haar was en ik denk dat ze daar groot gelijk in had. Ik geloof niet dat ze er ooit spijt van heeft gehad. Bovendien was Tom daar al een beetje te oud voor toen ze trouwden. Jouw man is nog jong, nietwaar, Jessica?'

Ze knikte.

'En hij wil kinderen. Nou, kind, je kunt altijd de pil blijven gebruiken en tegen hem zeggen dat je het probeert, nietwaar?' De ogen van de oudere vrouw onderzochten die van Jessie. Jessica ontweek haar blik en keek nadenkend.

'Dat zou ik niet doen.'

'O, is dat zo? Dat is goed.' En toen vlogen Jessica's ogen weer naar die van tante Beth.

'Maar ik heb er wel aan gedacht.'

'Natuurlijk heb je eraan gedacht. Ik weet zeker dat heel veel vrouwen dat doen. En heel veel vrouwen hebben waarschijnlijk meer gedaan dan eraan denken. In sommige gevallen zal het wel verstandig zijn. Het lijkt me jammer om zo oneerlijk te moeten zijn. Weet je, ik ben er nooit zo van overtuigd geweest dat ik kinderen wilde. Astrid was een beetje een verrassing.' Tante Beth bloosde bijna, maar niet helemaal. Het was meer dat haar ogen zacht werden terwijl ze terugblikte in de tijd en Jessica even scheen te vergeten. 'Maar ik ben erg dol op haar geworden. Ze was erg lief toen ze klein was. En een paar jaar later was ze gewoonweg afschuwelijk. Maar op een vertederende manier toch nog steeds lief. Ik heb erg van haar genoten.' Zoals zij praatte klonk Astrid meer als een avontuur dan als een persoon, en Jessica glimlachte terwijl ze naar haar gezicht keek. 'Ze is erg goed voor me geweest toen haar vader overleed. Ik dacht dat de wereld was vergaan, op Astrid na.' Jessie benijdde haar bijna terwijl ze naar haar luisterde. Zoals zij het vertelde was het alsof het leven door Astrid minder eenzaam was, in plaats van eenzamer.

'Ik ben altijd, nou ja, bang geweest, denk ik. Bang om kinderen te krijgen, omdat ik dacht dat er dan iets tussen Ian en mij in zou komen staan. Ik dacht dat het me eenzaam zou maken.' Bethanie glimlachte en schudde haar hoofd.

'Nee, Jessica. Niet als je man van je houdt. Dan zal hij door het kind alleen maar meer van je houden. Het vormt een extra band tussen jullie, het geeft jullie allebei iets extra's, een samensmelting van waar je allebei het meest van houdt, de grootste hekel aan hebt, dat je het meeste nodig hebt en waar je het meest om moet lachen. Het is iets heerlijks. Ik kan heel veel redenen bedenken om bang te zijn voor kinderen, maar dat is er niet een van. Kun je niet van meer dan één persoon houden?'

Het was een goede vraag en Jessica besloot eerlijk antwoord te geven.

'Ik denk het niet, tante Beth. Niet meer. Ik heb heel lang van niemand anders gehouden dan van Ian. Dus ik kan me denk ik niet voorstellen dat hij naast mij nog van iemand anders zou kunnen houden - zelfs van een kind. Ik weet dat het egoïstisch klinkt, maar zo voel ik dat.'

'Het klinkt niet egoïstisch. Het klinkt angstig, maar niet echt egoïstisch.'

'Misschien verander ik nog weleens van gedachten.'

'Waarom? Omdat je denkt dat dat moet? Of omdat je het wilt? Of om je man nog een beetje meer te straffen?' Tante Beth wond er geen doekjes om. 'Neem een goede raad van mij aan, Jessica. Begin alleen aan kinderen als je het echt wilt. Ze zijn vreselijk lastig, en ze zijn nog slechter voor je meubelen dan katten.' Ze zei het met een uitgestreken gezicht en streelde intussen de lapjeskat op haar schoot. Jessica lachte verrast om de opmerking. 'Wat huisdieren betreft, geef ik de voorkeur aan paarden. Je kunt ze buiten laten staan zonder je schuldig te voelen.' Ze keek op met een van haar poeslieve glimlachjes en Jessica grijnsde. 'Neem me maar niet altijd serieus. En kinderen krijgen is echt een kwestie van eigen keus. Wat je ook doet, laat je niet onder druk zetten door wat andere mensen denken of zeggen - behalve je man. En tjonge jonge, wat heb je toch een geluk dat ik me durf te bemoeien met zaken waar anderen het liefst met een boogje omheen lopen.'

De beide vrouwen lachten en begonnen over iets anders. Maar Jessica stond versteld van de diepgang van de onderwerpen die ze bespraken. Ze besprak geheimen en gevoelens met tante Beth die ze eerder alleen aan Ian zou hebben toevertrouwd. Ze scheen voortdurend bezig om tante Beth stukjes van haar diepste innerlijk te laten zien. Ze haalde ze te voorschijn om ze tentoon te stellen, stofte ze af en stelde ze ter discussie. Ze begon zich steeds completer te voelen.

De dagen waren verrukkelijk ontspannend op de ranch. Ze genoot van de frisse lucht en de ochtenden bracht ze door met eenzame ritten te paard over de heuvels en doelloze wandelingen. En de avonden vlogen voorbij, met tante Beth om samen mee te lachen. Jessica deed 's middags vaak een dutje, las voor het eerst sinds haar middelbareschooltijd boeken van Jane Austen, en maakte kleine schetsjes in een notitieboekje. Ze had zelfs stiekem een paar schetsjes gemaakt van tante Beth, die ze later kon omwerken tot een ongedwongen portret. Ze durfde haar nieuwe vriendin niet te vragen model te gaan zitten voor een portrettekening. Maar het was het eerste portret dat ze wilde maken sinds ze er jaren geleden een van Ian had gemaakt. Tante Beths gezicht zou zich goed voor zoiets lenen en het zou een leuk cadeautje zijn voor Astrid - die, tot Jessica's spijt, twee weken later kwam opdagen.

'Bedoel je dat ik nu weer naar huis moet?' Astrid zag er moe maar gelukkig uit en Jessica had het trieste gevoel dat ze als kind had gehad als haar moeder haar te vroeg van een verjaardagspartijtje kwam ophalen.

'Waag het niet om naar huis te komen, Jessica Clarke! Ik ben hier naartoe gekomen om te zien hoe moeder het maakt.'

'We hebben het geweldig.'

'Mooi. Ga dan vooral door. Ik zou het verschrikkelijk vinden als je nu terugkomt naar de stad en me mijn speeltje afpakt.' Ze bracht Jessie op de hoogte van Katsuko's reis naar New York. De voorjaarscollectie liep beter dan Jessie had durven hopen. Het leek jaren geleden dat ze die pasteltinten had gekocht, jaren geleden dat ze thuis was gekomen en dat Ian was gearresteerd, eeuwen geleden dat het proces was geweest. De schok die dit alles teweeg had gebracht begon eindelijk te vervagen. De littekens waren nauwelijks meer te zien. Ze was vijf pond aangekomen en zag er uitgerust uit. Astrid nam een brief voor haar mee van Ian, die ze pas later opende.

... Ik kan het niet geloven, Jess. Ik kan niet geloven dat ik die dingen tegen je heb gezegd. Misschien begint deze ramp eindelijk zijn tol te eisen. Gaat het goed met je? Het is vreemd om niets van je te horen, en nog vreemder om je niet te zien. Ik merk dat ik niet precies weet wat ik wil: dat jij terugkomt of dat dat vervloekte raam tussen ons verdwijnt. Ik weet hoe je het haat, lieveling. Ik haat het net zo erg. Maar we kunnen het overwinnen. En hoe is je vakantie? Die doet vast wonderen. Je hebt het echt verdiend. Ik vermoed dat ik daarom niets van je hoor. Je bent 'druk met uitrusten'. Dat is waarschijnlijk maar goed ook. Ik ben zoals gewoonlijk verdiept in het boek. Het gaat ongelofelijk goed en ik hoop dat...

De rest ging helemaal over het boek. Ze scheurde de brief doormidden en gooide hem in het vuur.

Later, toen Astrid naar bed was, vroeg tante Beth haar naar de brief. Er was nu een soort samenzweerderige vertrouwelijkheid tussen hen waar zelfs Astrid geen deel van uitmaakte.

'O, hij zegt dat hij van me houdt en dat het goed gaat met het boek, en dat alles in één adem.' Ze probeerde een opgewekte toon aan te slaan, maar het lukte haar alleen maar om iets minder bitter te klinken.

'Aha! Dus je bent jaloers op zijn werk!' Tante Beths ogen glommen. Nu zag ze iets dat ze nog niet eerder had gezien, niet duidelijk in ieder geval. Ze kreeg een steeds scherper beeld.

'Ik ben niet jaloers op zijn werk. Belachelijk gewoon!'

'Dat ben ik helemaal met je eens. Maar waarom misgun je hem zijn schrijfwerk? Wat zou er gebeuren, Jessica, als je hem niet meer hoefde te onderhouden? Dan zou je geen macht meer over hem hebben, nietwaar? Stel dat hij inderdaad succes zou krijgen. Wat zou je dan doen?'

'Dan zou ik dolblij voor hem zijn.' Maar het klonk zelfs Jessica niet overtuigend in de oren.

'Is dat zo? Denk je dat je dat zou aankunnen? Of ben je te jaloers om het zelfs maar te proberen?'

'Wat absurd.' Beths theorie stond haar helemaal niet aan. 'Ja, het is absurd. Maar ik denk dat jij dat nog niet weet, Jessica. Feit is dat hij van je houdt, of niet? Als hij niet van je houdt, kun je hem niet vasthouden. En als hij wel van je houdt, raak je hem waarschijnlijk niet meer kwijt. En als je erop staat om eeuwig in zijn onderhoud te blijven voorzien, kind, dan zal hij uiteindelijk iemand vinden die hij zelf kan onderhouden en die hem het gevoel geeft een man te zijn. Iemand die hem misschien zelfs kinderen schenkt. Let op mijn woorden.'

Jessica verviel in stilzwijgen en ze gingen naar bed. Maar tante Beths woorden hadden wel doel getroffen. Ian had hetzelfde ook tegen haar gezegd, op zijn eigen manier. In Carmel had hij haar verteld dat er dingen zouden moeten veranderen. Nou, dat zou gebeuren. Maar niet zoals Ian in gedachten had.

27

'Goedemorgen, tante Beth... Astrid.' Jessica had een vastberaden uitdrukking op haar gezicht toen ze bij hen aan de ontbijttafel kwam zitten. Deze blik kenden haar vriendinnen nog niet van haar.

'Goeie hemel, kind, wat doe jij zo vroeg uit je bed?' Sinds ze op de ranch was, was ze zelden voor tien uur opgestaan en tante Beth was verbaasd.

'Nou.' Ze keek voorzichtig in Astrids richting, wetend hoe teleurgesteld ze zou zijn. 'Ik wil genieten van mijn laatste dag. Ik heb besloten om vanavond met je mee naar huis te gaan, Astrid.' Het gezicht van haar vriendin betrok toen ze dit hoorde.

'O, nee, Jessie! Waarom?'

'Omdat ik dingen te doen heb in de stad, en ik ben al lang genoeg lui geweest, lieverd. Bovendien, als ik nu niet terugga, doe ik het waarschijnlijk nooit meer.' Ze probeerde een luchtige toon aan te slaan terwijl ze een kaneelbeschuitje pakte, maar ze wist dat de woorden een klap waren voor Astrid. En ze vond het zelf ook vervelend om de ranch te verlaten. Alleen tante Beth bleef schijnbaar volkomen kalm onder het nieuws.

'Had je het moeder al vóór mij verteld, Jessie?' Astrid had de uitdrukking op haar moeders gezicht opgemerkt.

'Nee, dat heeft ze niet gedaan.' Tante Beth antwoordde snel. 'Maar ik voelde het gisteravond al aankomen. En Jessica, ik denk dat je gelijk hebt om nu terug te gaan. Kijk niet zo, Astrid, daar krijg je rimpels van. Wat had je dan gedacht? Dat ze nooit naar haar eigen winkel zou teruggaan? Doe niet zo dwaas. Heeft een van jullie zin om vanmorgen met me te gaan rijden?' Ze smeerde nuchter een laagje boter op haar toost, en Astrid liet de frons van haar gezicht verdwijnen zoals een kind een boodschap in het zand wegveegt. Natuurlijk had haar moeder gelijk dat Jessie terug moest gaan. Maar ze had Lady J. nog leuker gevonden dan ze had verwacht.

Jessica had op haar gezicht gelet en keek nu bijna berouwvol. 'Het spijt me echt, lieverd. Ik vind het heel vervelend om je dit aan te doen.' De twee jonge vrouwen zwegen en tante Beth schudde haar hoofd.

'Wat zijn jullie toch een suf stel. Ik ga rijden. Gaan jullie hier maar lekker zitten kniezen. De een voelt zich belachelijk schuldig, de ander voelt zich op een kinderachtige manier tekortgedaan. Jullie stellen je vreselijk aan. Ik verbaas me erover dat jullie tijd hebben voor dit soort onzin.' Jessica en Astrid schoten in de lach en besloten een ritje te maken met de oudere vrouw, die verstandiger was dan zij.

Het was een aangename rit en een heerlijke dag en Jessica verliet tante Beth met pijn in haar hart. Ze beloofde zodra ze kon terug te komen en struikelde over haar woorden om haar te vertellen hoeveel de twee weken voor haar hadden betekend.

'Ze hebben me genezen.'

'Je hebt jezelf genezen. Verpruts het nou niet door naar de stad te gaan en domme dingen te doen.'

Ze wist het dus. Het was verbazingwekkend. Je kon niets voor haar verborgen houden.

'Ik keur het niet goed als je domme dingen doet, kind. En de blik in je ogen staat me helemaal niet aan.'

'Moeder, hou op.' Astrid zag Jessies onbehagen en Bethanie ging na de onderbreking niet op het onderwerp door. Ze gaf hun een zak appels, een blik zelfgebakken koekjes en een paar boterhammen mee.

'Daar zullen jullie onderweg naar huis wel genoeg aan hebben.' Haar gezichtsuitdrukking verzachtte en ze legde haar arm liefdevol om Jessica's middel. 'Kom maar gauw terug. Ik zal je missen, weet je.' Ze gaf haar een zacht kneepje in haar zij en keek haar met een warme blik aan. Jessica boog haar hoofd om haar een kus op de wang te geven.

'Ik kom gauw terug.'

'Goed. En Astrid, lieverd, rij voorzichtig.'

Ze zwaaide hen vanuit de deuropening uit, tot de fraai gestroomlijnde zwarte Jaguar de hoek om reed en met hoge snelheid uit het zicht verdween.

'Weet je, ik vind het echt heel vervelend om hier weg te gaan. De afgelopen twee weken zijn de fijnste die ik in jaren heb gehad.'

'Dat gevoel heb ik altijd als ik wegga.'

'Waarom ga je niet hier wonen, Astrid?' Als ze mijn moeder was, zou ik dat doen. En het is hier zo'n mooie omgeving.' Jessie nestelde zich in haar stoel voor de lange rit naar huis en peinsde na over de twee waardevolle weken en de laatste woorden die ze met tante Beth had gewisseld.

'Goeie god, Jessica, ik zou me hier dood vervelen. Jij ook niet, op den duur?'

Jessica schudde langzaam haar hoofd. Er was een kleine, nadenkende frons tussen haar wenkbrauwen. 'Nee, ik denk niet dat ik me zou vervelen. Daar heb ik zelfs nooit aan gedacht.'

'Nou, ik wel. Ondanks mijn moeder. Je hebt hier niks te doen, behalve paardrijden, lezen en wandelen. Ik heb de waanzin van de stad nog nodig.'

'Ik niet. Ik vind het bijna erg om terug te gaan.'

'Dan had je moeten blijven.' Heel even klonk het verwende kind weer door in Astrids stem.

'Ik kon niet blijven, Astrid. Ik moet terug. Maar ik heb er een afschuwelijk gevoel over dat ik de winkel weer van je afneem, als je dat zo kunt noemen. Je hebt me een fantastische vakantie bezorgd.' Astrid glimlachte bij het horen van Jessies woorden.

'Zit er maar niet over in. Die twee weken waren een heerlijk cadeautje.' Astrid zuchtte zachtjes en volgde het vredige landweggetje. De zon was net ondergegaan achter de heuvels en de geur van bloemen hing in de lucht. In een weiland in de verte zagen ze paarden in de schemering staan.

Jessie nam aandachtig de inmiddels vertrouwde plattelandsomgeving in zich op en leunde met een verstolen lachje achterover in haar stoel. Ze zou terugkomen. Ze moest terugkomen. Ze liet hier een stuk van haar ziel achter, en een nieuwe vriendin.

'Zal ik je eens wat zeggen, Mrs. Bonner?'

Astrid grijnsde. 'Wat dan, Mrs. Clarke?'

'Ik ben dol op je moeder.'

'Ik ook.' De beide vrouwen glimlachten en Astrid wierp een zijdelingse blik op Jessie. 'Is ze goed voor je geweest? Of heeft ze het je moeilijk gemaakt? Ze kan erg hard zijn, en ik was een beetje bang dat ze zich te veel op je zou uitleven. Heeft ze dat gedaan?'

'Niet echt. Eerlijk, maar niet hard. En nooit gemeen. Alleen rechtdoorzee. Soms op het pijnlijke af. Maar over het algemeen had ze gelijk. En ze heeft me aan het denken gezet. Ze heeft me het leven gered. Ik ben nota bene van mijn pillenverslaving af!' Jessica lachte en beet in een van de appels. 'Zin in een appel?'

'Nee, dank je wel. Ik ben blij dat het goed heeft gewerkt. Hoe was Ian trouwens in de brief die ik voor je had meegenomen? Ik was van plan ernaar te vragen, maar ik was het vergeten.' Jessica's gezicht verstrakte, maar Astrid had haar ogen op de weg en zag het niet.

'Dat is de reden waarom ik terugga.'

'Is er iets mis?' Astrid wierp Jessica een tersluikse blik toe. 'Nee. Hij maakt het prima.' Maar haar stem klonk vreemd koel.

'Ga je terug om met hem te praten, Jessie?' Astrid was enigszins in verwarring.

'Nee. Om met Martin te praten.'

'Martin? Ians advocaat? Dan is er wel iets mis!'

'Nee, niet... niet op die manier.' Toen wendde ze haar gezicht af en keek naar de heuvels die aan haar raampje voorbijtrokken. 'Ik ga terug om echtscheiding aan te vragen.'

'Wat zeg je nou?' Ze minderde vaart en keek Jessie stomverbaasd aan. 'Jessica, nee! Dat wil je niet! Nee toch?'

Jessica knikte, het klokhuis van de appel in haar bevende hand geklemd. 'Ja. Dat wil ik wel.' Ze reden de volgende honderd vijftig kilometer zonder te praten. Astrid wist niets meer te zeggen.

Toen Jessie Martin de volgende ochtend opbelde, kon hij haar meteen ontvangen. Ze reed regelrecht naar zijn kantoor en werd de pijnlijk bekende gang door geleid. Het leek alsof ze daar alleen maar kwam tijdens de dramatische hoogtepunten in haar leven.

Hij zat zoals gewoonlijk aan zijn bureau met zijn bril omhooggeduwd tegen zijn voorhoofd en de gebruikelijke frons op zijn gezicht. Ze had hem sinds december niet meer gezien.

'En, Jessica, hoe gaat het met jou?' Hij nam haar op terwijl hij opstond en zijn hand uitstak. Het gaf haar nog steeds een wee gevoel om hem te zien. Op zijn eigen manier herinnerde hij haar even pijnlijk aan wat er was gebeurd als inspecteur Houghton. Hij maakte deel uit van een periode in haar leven. Maar die periode werd nu eindelijk afgesloten.

'Met mij gaat het goed, dank je wel.'

'Je ziet er erg goed uit.' Zo goed zelfs dat het hem verbaasde. 'Ga zitten. En vertel me eens wat de reden is van je bezoek. Ik heb vorige week een brief van Ian ontvangen. Zo te horen houdt hij zich goed.' Er flitste even iets in Martins ogen. Spijt? Verdriet? Schuld? Of misschien wilde Jessie dat alleen maar. Waarom was het hem niet gelukt om Ian uit de gevangenis te houden? Waarom had hij hem niet overgehaald om in hoger beroep te gaan en vervolgens gewonnen? Als hij dat had gedaan, was ze nu niet in zijn kantoor geweest. Of misschien toch wel.

'Ja, ik denk wel dat hij het redt.'

'Hij had het erover dat hij denkt dat hij zijn boek zal kunnen verkopen. Hij zei dat hij wacht op bericht van zijn agent.'

'O.' Dat was nieuws. 'Ik hoop dat hij het inderdaad verkoopt. Daar zou hij veel aan hebben.' Vooral nu. Maar dat was toch het enige dat Ian wilde. Een nieuw boek, en deze keer een klapper, een bestseller. Als hij een boek had, zou hij haar niet nodig hebben. Hij zou haar niet eens missen.

'En? Je hebt me nog steeds niet verteld waarom je bent gekomen.' De tijd voor beleefdheden was nu officieel voorbij. Jessica haalde snel adem en keek hem in de ogen. 'Ik ben gekomen om echtscheiding aan te vragen, Martin.' Zijn gezicht verried niets.

'Echtscheiding?'

'Ja. Ik wil scheiden van Ian.' Er trilde iets vanbinnen bij deze woorden, het draaide zich om en hapte naar adem, het probeerde zich vast te grijpen aan de oude, vertrouwde tak. Maar ze liet het niet toe. Het deed er niet toe of ze in een bodemloze put viel; ze moest dit doen. En ze wist nu dat ze de bodemloze put zou overleven. Ze had het al eerder meegemaakt.

'Jessica, heb je er genoeg van om op hem te wachten? Of is er iemand anders?' De vragen leken indiscreet, maar misschien moest hij het weten.

'Nee. Geen van beide eigenlijk. Nou ja, misschien heb ik wel een beetje genoeg van het wachten. Maar alleen omdat ik niet denk dat er nog iets van ons huwelijk over zal zijn wanneer hij vrijkomt. Dus waar zou ik op moeten wachten?'

'Had je voorheen wel een goed huwelijk?' Hij had het zich altijd afgevraagd, was er nooit helemaal zeker van geweest. Het had erop geleken dat ze een sterke band hadden en nauw met elkaar verbonden waren, maar als buitenstaander wist je het maar nooit.

Jessica knikte in reactie op zijn vraag en wendde toen haar blik af, haar handen samengeknepen in haar schoot.

'Ik dacht dat we een goed huwelijk hadden. Maar... ik heb mezelf toen heel veel wijsgemaakt.'

'Zoals?' Ze vroeg zich af waarom ze dit nu allemaal moesten bespreken.

'Ik dacht bijvoorbeeld dat we gelukkig waren. Dat was een leugen, en er waren nog meer leugens. Ian was nooit echt gelukkig met mij. Er stonden te veel dingen in de weg. Mijn winkel, zijn werk, andere zaken. Als hij gelukkig was geweest, was hij er nooit met die vrouw vandoor gegaan.'

'Geloof je dat echt?'

'Ik weet het niet. Eerst niet. Maar nu begin ik in te zien wat ik hem niet heb gegeven. Zelfrespect bijvoorbeeld. En mijn tijd... mijn vertrouwen misschien. Ik bedoel écht vertrouwen dat hij van een volgend boek een groot succes zou kunnen maken.'

'Respecteerde je hem niet?'

'Dat weet ik niet helemaal zeker. Ik had hem nodig, maar ik weet niet of ik hem respecteerde. En ik wilde hem nooit laten weten hoe erg ik hem nodig had. Ik wilde altijd dat hij dacht dat hij mij nodig had. Fraai, nietwaar?'

'Nee. Maar het is ook niet ongebruikelijk. Dus waarom een echtscheiding? Waarom maak je niet gewoon schoon schip en hou je wat je hebt? Het is altijd nog beter dan wat de meeste mensen hebben en jij hebt geluk: jij ziet de fouten. De meeste mensen niet. Ziet Ian het net zo scherp als jij?'

'Ik heb geen idee.'

'Heb je hier nog niet met hem over gesproken?' Hij keek geschokt en schudde zijn hoofd. 'Weet hij niet dat je een echtscheiding wilt?' Ze schudde weer haar hoofd en keek hem toen recht in de ogen.

'Nee, dat weet hij niet. En... Martin, dit is precies hoe ik het wil. Het is te laat om "schoon schip te maken". Ik heb er veel over nagedacht, en ik weet dat dit de goede manier is. We hebben geen kinderen en, nou ja... we kunnen het net zo goed nu doen.'

Hij knikte, bijtend op de poot van zijn bril.

'Ik begrijp hoe jij erover denkt, Jessica, en je bent een jonge vrouw. Het is waarschijnlijk erg zwaar om getrouwd te zijn met een man die in de gevangenis zit vanwege verkrachting. Misschien moet je je vrijheid hebben om een nieuw leven op te bouwen.'

'Dat denk ik wel.' Maar waarom voelde het dan alsof ze verraad pleegde tegenover Ian? Het was zoiets afschuwelijks om te doen... maar ze moest het doen. Het moest. Ze wilde dit voor haarzelf. Ze had de beslissing genomen. Maar ze hoorde steeds tante Beths woorden, vlak voor ze de vorige avond de ranch hadden verlaten: 'Ik keur het niet goed als je domme dingen doet.' Maar dit was niet dom. Het was goed. Maar wat zou Ian zeggen?... En waarom zou dat haar nu iets kunnen schelen.' Maar het was zo. Het kon haar schelen, verdomme.

'Zou er iets aan je beslissing veranderen als hij dit nieuwe boek inderdaad zou verkopen, Jessica?' Ze dacht er een ogenblik over na en schudde toen haar hoofd.

'Nee. Want er zou niets veranderen. Hij zou thuiskomen, verbitterd over de tijd die hij in de gevangenis had doorgebracht, en nog meer verbitterd tegenover mij, omdat ik hem uiteindelijk weer zou moeten onderhouden. Er zou niets veranderen. Op een voorschot op een boek kun je niet lang teren, tenzij het boek een succes is.'

'Denk je niet dat hij in staat is een succesvol boek te schrijven?' De toon in Martins stem vervulde haar met schaamte en ze sloeg haar ogen neer.

'Dat bedoelde ik niet. En daar gaat het trouwens niet om. Alles zou nog steeds hetzelfde zijn. Ik zou nog steeds de winkel hebben, de bankrekening... nee, Martin. Dit is wat ik wil. Ik ben er helemaal zeker van.'

'Nou, Jessica, je bent oud genoeg om je eigen beslissingen te nemen. Wanneer ga je het Ian vertellen?'

'Ik dacht hem vanavond te schrijven. En...' Ze aarzelde, maar ze moest het hem vragen. 'Ik hoopte dat jij naar hem toe zou willen gaan.'

'Om hem het nieuws te vertellen?' Martin keek erg vermoeid terwijl hij dit vroeg. Ze knikte langzaam. 'Eerlijk gezegd, Jessica, houd ik me normaal gesproken niet bezig met familierecht. Dat is zoals je weet niet mijn specialiteit.' En dit zou een puinhoop worden. Maar Ian was zijn cliënt. En de vrouw van zijn cliënt zat tegenover hem en keek hem aan alsof het zijn schuld was dat ze echtscheiding kwam aanvragen, alsof hij haar huwelijk kapot had gemaakt. En waarom voelde hij zich in 's hemelsnaam toch altijd schuldig als de dingen niet goed uitpakten?

'Och, nou ja, ik denk dat ik dit wel voor je kan afhandelen. Verwacht je dat het een ingewikkelde zaak wordt?'

'Nee. Heel eenvoudig. De winkel is van mij. Het huis is van ons allebei. Als hij dat wil, zal ik het verkopen en het geld voor hem op een rekening zetten. Dat is alles wat er is. Ik krijg de voogdij over de planten en hij krijgt de dossierkasten uit zijn werkkamer. Einde van een huwelijk.'

Het enige waar ze niet over had gesproken waren de meubelen en daar gaven ze geen van beiden iets om, op de enkele stukken na die van haar ouders waren geweest en die duidelijk van haar waren. Zo eenvoudig. Zo gruwelijk eenvoudig, na zeven jaar.

'Zoals jij het zegt is het een fluitje van een cent. Snel en eenvoudig.' Hij had er echter zijn twijfels bij, en het speet hem voor hen beiden.

'Misschien wel snel, maar nee, niet erg eenvoudig. Ga je gauw naar hem toe?'

'Eind deze week. Ga je zelf nog naar hem toe?' Ze schudde voorzichtig haar hoofd. De laatste keer dat ze Ian had gezien... was op die afgrijselijke dag dat hij was opgestaan en weggelopen, terwijl zij hem van achter het raam had nagekeken, met een zwijgende telefoonhoorn in haar handen. Haar ogen vulden zich met tranen bij de herinnering en Martin Schwartz wendde zijn blik af. Hij haatte dit soort dingen. Het leek zo zonde.

Jessica keek op naar Martin, haar tranen inhoudend. Haar stem was nauwelijks hoorbaar. 'Nee, Martin, ik ga niet meer naar hem toe.'

Hij vertelde haar dat de echtscheiding er over zes maanden door zou zijn. In september. Een jaar nadat hij was gearresteerd, een jaar nadat het eind van hun huwelijk was begonnen.

Toen ze onderweg naar de boetiek langs huis ging om de post op te halen, zat er een brief van Ian bij. Het was maar een kort krabbeltje. En een gedicht. Ze las het met grote, verdrietige ogen. Toen scheurde ze het doormidden en gooide ze het weg. Maar op de een of andere manier had het zich vastgezet in haar geest. Als een satijnen doorn. Het was de laatste brief van Ian die ze openmaakte. Het gedicht was voor haar van beslissende betekenis.

Jij bent iedere morgen het explosieve feest van
mijn zonnestralen

Jij bent de fluistering in mijn late, late nachten

Jij bent de symfonie in mijn zonsondergang

Jij bent de glans en de glorie van de dageraad van
mijn leven.

De dageraad van zijn leven was voorbij, voor haar tenminste. Maar ze had het gevoel dat ze eigenhandig de zonsopgang had vermoord. Afgebroken. Weggestuurd. Aan het huilen gemaakt. Iets heiligs had kapotgemaakt. Hem, haarzelf en datgene wat van hen samen was. Datgene waarvan ze nu geloofde dat het er nooit was geweest. Maar ze wist dat ze moest doen wat ze deed.

28

De boetiek zag er prachtig uit. Overal in het hoofdgedeelte van de winkel stonden nieuwe kleren uitgestald en de etalage zag eruit als een lentevisioen. Astrid had hem zelf ingericht. En de pasteltinten, de crèmekleuren en de tere nuances die Jessie meer dan zes maanden geleden in New York had gekocht, kwamen schitterend tot hun recht. Er stonden twee nieuwe planten in haar kantoor, met heldergele bloemen in volle bloei, en er hing een fris, tintelend luchtje in de winkel dat ze bijna was vergeten. Ze was maar twee weken weggeweest, maar Lady J. was herboren, net als zij. De winkel zag eruit zoals hij er had uitgezien toen Jessie hem voor het eerst had geopend, in de dagen dat ze er stapelverliefd op was geweest en haar hele hart en ziel in de geboorte had gelegd. Nu vertoonde hij de tekenen van Astrids liefde en verse enthousiasme. Ze had niets radicaal veranderd, ze had alleen het een en ander opgeknapt. Zelfs Katsuko en Zina zagen er gelukkiger uit.

'Hoe was je vakantie?' Katsuko keek op, dolblij om haar te zien, maar ze hoefde het niet te vragen. Jessie zag er weer uit als Jessie, alleen beter.

'Het was precies wat ik nodig had. En kijk eens hoe het er hier uitziet! Het lijkt wel alsof jullie de boel geschilderd hebben of zo. Zo vrolijk en netjes.'

'Dat komt alleen maar door de nieuwe collectie. Die ziet er fantastisch uit.'

'Hoe verkoopt het?'

'Als warme broodjes. En wacht maar tot je ziet wat ik voor het najaar heb gekocht. Alles is oranje of rood. Heel veel zwart, en een paar prachtige zilveren gebreide stoffen voor de opera.' De bruine tinten van de afgelopen winter waren vergeten. Volgend jaar zou het rood zijn. Vrolijk, druk, levendig. Misschien was dat een goed teken voor haar nieuwe leven... haar nieuwe leven. Jezus. Ze wilde er nog niet aan denken. Er zouden zoveel mensen zijn aan wie ze het zou moeten vertellen... uitleggen...

Jessica ging in haar kantoor zitten, keek met plezier om zich heen en genoot van het gevoel weer thuis te zijn. Het verzachtte de druk van de ochtend, de ontmoeting met Martin. Ze probeerde de gedachte eraan uit haar hoofd te zetten. Ze zou Ian vanavond schrijven. Voor de laatste keer. Ze wilde geen langdurige briefwisseling met hem. Daar was hij te goed in. De brieven zouden... te veel zijn.

Ze konden alles regelen via hun advocaat. Hoe minder ze tegen elkaar zeiden, al was het maar per brief, hoe beter. Ze had haar besluit genomen. Het was nu gebeurd, en dit was het beste. Nu moest ze vooruitkijken, zichzelf pantseren en niet achteromkijken naar de jaren met Ian. Die waren voorbij. Ze behoorden tot het verleden, net als uit de mode geraakte kleren. Jessica en Ian waren 'uit'.

'Jessie? Heb je even?' Zina stak haar krullenbol om de hoek van de deur en Jessie keek op en glimlachte. Ze voelde zich ouder, rustiger, maar niet moe meer. En ze voelde zich sterk. Voor het eerst sinds maanden joegen de eenzame nachten haar geen angst aan. Het huis was geen spookhuis meer. Haar leven werd niet meer geteisterd door geesten. Haar eerste nacht in het huis was eigenlijk heerlijk rustig geweest. Eindelijk.

Ze dwong haar aandacht terug naar Zina, die nog steeds bij de deur stond. 'Natuurlijk, Zina. Ik heb tijd genoeg.' Het rustige tempo van het buitenleven had haar nog niet verlaten. Ze voelde zich nog niet gejaagd en ze genoot ervan.

'Je ziet er goed uit.' Zina zat in de stoel naast Jessies bureau en zag er een beetje opgelaten uit. Ze stelde een paar vragen over Jessies vakantie en scheen iedere keer als er een stilte viel even te aarzelen. Ten slotte had Jessie er genoeg van.

'Oké, meisje, wat heb je op je hart?'

'Ik weet niet hoe ik het moet zeggen, Jessie, maar...' Ze keek op en opeens wist Jessie het. De zware maanden hadden van iedereen hun tol geëist, niet alleen van haar. En ze was bijna verbaasd dat het nog niet eerder was gebeurd. Waarschijnlijk hadden ze het niet gedaan omdat ze te loyaal waren. Ze haalde diep adem en keek Zina aan.

'Neem je ontslag?'

Zina knikte. 'Ik ga trouwen.' Ze zei het bijna verontschuldigend.

'Meen je dat?' Jessie had niet eens geweten dat Zina een vriend had. De laatste keer dat ze elkaar hadden gesproken, had ze die nog niet... maar wanneer was dat geweest? Een maand geleden? Twee maanden? Eerder zes maanden geleden. Sindsdien had ze het te druk gehad met haar eigen problemen om ernaar te vragen of zich ervoor te interesseren.

'Ik ga over drie weken trouwen.'

'Zina, maar dat is geweldig nieuws! Waarom kijk je zo spijtig, dommerdje?' Jessie glimlachte breed en Zina keek onmetelijk opgelucht.

'Ik vind het alleen rot om jou in de steek te laten. We gaan verhuizen naar Memphis.'

Jessica lachte. Het klonk als een afschuwelijk noodlot, maar ze wist dat Zina er anders over dacht, en nu ze het nieuws had verteld, keek ze dolgelukkig.

'Ik heb hem ontmoet tijdens een feestje op kerstavond en o... Jessie! Hij is zo'n prachtige man, in alle opzichten! En ik hou van hem! En we gaan een heleboel kindertjes krijgen!' Ze grijnsde tevreden en Jessie sprong op en gaf haar een knuffel. 'Kijk eens naar mijn ring!' Als een echte zuidelijke schone liet ze de ring met de kleine diamantjes schitteren.

'Had je die al voor ik op vakantie ging?' Jessica vroeg zich af hoeveel ze had gemist.

'Nee. Hij heeft hem vorige week aan me gegeven. Maar ik wilde het je niet schrijven, dus heb ik gewacht tot je terug was.' En Astrid had alle berichten verboden die Jessie zouden kunnen verontrusten. Bijvoorbeeld nieuws over de schuldeisers die voortdurend belden over de rekeningen die ze nog niet had betaald. 'Wat een mooie ring, hè?'

'Hij is prachtig. En je bent gek, maar ik hou van je, en ik ben zo blij voor je!' Toen ging er een pijnscheut door haar heen. Zina ging trouwen, zij ging scheiden. Je komt, je gaat, je begint, je eindigt, je probeert, je verliest. En misschien probeer je het later nog eens opnieuw, maak je een nieuwe start en win je dan wel. Misschien wel. Of misschien deed het er niet echt toe. Ze hoopte dat Zina bij haar eerste poging zou winnen.

'Ik vind het zo vervelend om het je zo kort van tevoren te laten weten, Jess. Maar we hebben het nog maar net besloten. Echt waar.' Ze liet bijna haar hoofd hangen, maar ze kon haar glimlach onmogelijk verbergen.

'Hou toch op met je te verontschuldigen! Ik ben alleen maar blij dat ik naar huis ben gekomen. Waar is de bruiloft?'

'In New Orleans, anders zou mijn moeder me vermoorden. Over twee weken vlieg ik naar huis, en zij is nu al in alle staten over de trouwerij. We hebben het haar ook nog maar pas verteld. Ze heeft me gisteravond vier keer opgebeld, en je had papa eens moeten horen!' Ze giechelden allebei en Jessica begon na te denken.

'Heb je een jurk nodig?'

'Ik doe de jurk van mijn overgrootmoeder aan.'

'Maar je hebt wel een uitzet nodig, nietwaar? En een jurk voor als je op huwelijksreis gaat en...'

'O, Jessie, ja, maar... nee... Dat kan ik niet aannemen...'

'Bemoei je met je eigen zaken, of je wordt ontslagen!' Ze stak waarschuwend haar vinger naar haar op en ze begonnen allebei weer te lachen. Jessie gooide de deur van haar kantoor open en voerde Zina in marstempo de winkel in. Ze stopten pal voor de neus van een geschrokken Katsuko.

'Kat, we hebben een nieuwe klant. vip. Dit is miss Nelson, en ze heeft een uitzet nodig.' Katsuko keek stomverbaasd, maar toen begreep ze het en sloot ze zich aan bij het gelach en gegiechel van de anderen. Ze was opgelucht dat het goed was gegaan. Ze had zich zorgen gemaakt om Zina. De afgelopen maanden was het een hachelijke zaak geweest om met Jessie in conflict te komen. Maar nu was het goed met haar. Ze wisten het allemaal. Ze babbelde maar door over Zina's uitzet.

'Het komt prima voor elkaar met al die lentekleuren. Kat, geef haar alles wat ze wil voor tien procent onder de kostprijs, en de jurk voor haar huwelijksreis krijgt ze van mij als huwelijkscadeau. En trouwens... ik weet precies wat ze hebben moet!' Er waren lichtjes in haar ogen verschenen. Ze liep de voorraadkamer binnen en kwam terug met een crème met beige zijden combinatie uit Parijs, bestaande uit een rok tot halverwege de kuit en een jasje dat Zina's grote borsten subtiel verhulde. Ze pakte een mintgroene zijden blouse die er mooi bij paste; Zina kwijlde bijna.

'Met chique beige sandaaltjes en een hoed... Zina, je zult er ongelofelijk uitzien!' Zelfs Katsuko's ogen glommen toen ze keek naar de outfit die Jessie omhooghield. Zina keek geschokt.

'Jessie, nee! Dat moet je niet doen! Niet die!' Ze zei het bijna fluisterend. De combinatie kostte meer dan vierhonderd dollar in de winkel.

'Ja, wél die.' Haar stem was nu zacht. 'Tenzij er iets anders is dat je mooier vindt.' Zina schudde plechtig haar hoofd en Jessica trok haar even hartelijk tegen zich aan. Met een glimlach en een laatste knipoog naar Zina liep ze terug naar haar kantoor. Het was een verrassende ochtend geweest, en nu had ze opnieuw een verrassend idee. Ze trof Astrid bij de kapper.

'Is er iets aan de hand?' Misschien vond Jessie de etalage niet mooi, of was ze niet tevreden over wat ze met de voorraad had gedaan. Ze keek bezorgd terwijl ze intussen haarlotion lekte op haar nieuwe suède Gucci-schoenen.

'Nee, gekkie, er is niets aan de hand. Wil je een baan?'

'Hou je me voor de gek?'

'Nee. Zina heeft net ontslag genomen. Ze gaat trouwen. En ik ben misschien gek, want met jou erbij hebben we drie mensen die in staat zijn de tent hier te runnen, maar als jij het niet erg vindt om een tijdje de overgekwalificeerde jongste bediende te zijn, is de baan voor jou.'

'Jessie! Ik neem hem!' Ze grijnsde breed en vergat wat ze met haar schoenen aan het doen was.

'Dan ben je aangenomen. Zin om samen te lunchen?'

'Ik kom eraan. Nee, ik kan niet, verdorie, mijn haar is nog nat... o... shit.' Ze lachten allebei en Astrids glimlach leek met de minuut breder te worden. 'Ik ben over een uur bij je. En Jessie... dank je wel. Ik hou van je.' Ze hingen allebei met een tevreden glimlach op. Jessica was blij dat ze had gebeld.

Die avond sloten ze de winkel om vijf uur in plaats van halfzes, en Jessica haalde een fles champagne te voorschijn die ze die middag had besteld. Nu Jessie Astrid had om haar plaats in te nemen, had Zina besloten een week eerder te vertrekken dan gepland. Ze hadden de fles in een halfuur leeg en Astrid bracht Jessica naar huis.

'Heb je zin om bij mij thuis iets te drinken? Ik heb mijn nieuwe baan nog niet gevierd.'

Jessie glimlachte, maar schudde haar hoofd. Ze begon het effect van de dag te voelen... de dag die was begonnen met het gesprek met Martin over de echtscheiding. Het was vreemd dat ze dat steeds vergat. De ochtend leek alweer lichtjaren achter haar te liggen. Ze wenste dat de echtscheiding ook al achter de rug was.

'Nee, dank je wel, lieverd. Vanavond niet.'

'Hou je je personeel liever wat op afstand?' Jessie lachte bij de gedachte.

'Nee, gekkie, ik ben bekaf en ik ben al half lam van de champagne en... ik moet een brief schrijven.' Astrids gezicht versomberde.

'Aan Ian?' Jessica knikte ernstig. De lach was nu helemaal uit haar ogen verdwenen.

'Ja. Aan Ian.'

Astrid klopte haar op haar hand, waarna Jessie rustig uit de auto stapte en haar nazwaaide. Ze haalde de deur van het slot en bleef een ogenblik in de zonovergoten hal bij de voordeur staan. Het was zo stil. Zo ondraaglijk stil. Niet meer beangstigend. Alleen leeg. Wie zou er nu voor haar zorgen? Het was vreemd te bedenken dat niemand wist hoe laat ze thuiskwam of wegging, en dat niemand wist waar ze was. Niemand wist het en het kon niemand iets schelen. Nou ja, er was Astrid, maar er was niemand om verslag aan uit te brengen, om uitleg aan te geven, om je voor naar huis te haasten, om boodschappen voor te doen, om voor wakker te worden, om de wekker voor te zetten, om eten voor te kopen... een overweldigend gevoel van leegte overspoelde haar. Tranen gleden over haar wangen terwijl ze rondkeek in het huis dat eens hun thuis was geweest. Het was nu een lege schelp. Een opslagplaats vol herinneringen. Een plek om 's avonds na het werk naartoe te gaan. Net als al het andere was het plotseling het verleden in geslingerd. Het ging allemaal zo snel. Mensen gingen weg, veranderden, verhuisden, nieuwe mensen namen hun plaats in... Zina die ging trouwen... Astrid in de winkel... Ian weg... en over zes maanden zou ze gescheiden zijn. Jessica ging in de stoel in de hal zitten, met haar jas nog aan, haar handtas over haar schouder geslingerd, en ze proefde het woord terwijl ze het hardop uitsprak. Gescheiden.

Het was bijna middernacht toen ze de postzegel op de brief plakte. Ze voelde zich honderd. Ze had Ian met geweld uit haar leven gebannen en ze zou aan haar besluit vasthouden. Maar nu had ze niemand meer, behalve zichzelf.

29

'Kijk nou eens, wat zie jij er mooi uit! Wat ga jij vanavond uitspoken?'

Astrid keek gegeneerd terwijl ze de nertsmantel dichtknoopte. Het was mei, maar 's avonds was het nog kil, en de bontmantel stond haar goed.

Jessie had net de winkeldeur gesloten. De nieuwe regeling werkte goed. Zij, Katsuko en Astrid gingen als zussen met elkaar om. Ze vormden een sterk team, bijna te sterk, maar ze vonden het prettig en de boetiek draaide veel beter. Telefoontjes van schuldeisers werden zeldzaam. Je kon de opluchting van Jessica's gezicht aflezen.

'Oké dan, nieuwsgierig Aagje...' Astrid keek Jessica aan, die haar geamuseerd opnam. 'Ik heb toevallig een afspraakje.' Ze zei het als een zestienjarige, met een vage blos op haar wangen, en Jessica schoot in de lach.

'En je ziet er nu al schuldig uit. Wie is die vent?'

'Een of andere idioot die ik via een vriendin heb leren kennen.' Ze keek bijna gekweld.

'Hoe oud is hij?' Jessie wantrouwde Astrids voorkeur voor mannen van boven de zestig. Ze was nog steeds op zoek naar Tom.

'Hij is vijfenveertig.' Met een preuts mondje knoopte ze haar jas dicht.

'Hij heeft tenminste een fatsoenlijke leeftijd. Voor de verandering.'

'Dank je wel. Tante Jessie.' De beide vrouwen lachten en Jessica haalde een kam uit haar handtas.

'Om je de waarheid te zeggen, heb ik ook een afspraakje.' Ze keek met een glimlachje op.

'O ja? Met wie?' Nu waren de rollen omgedraaid, en Astrid genoot er zichtbaar van. Maar Jessie was de laatste weken vaak uit geweest. Met jonge mannen, met oude mannen, met een fotograaf, een bankier, zelfs een keer met een rechtenstudent. Maar nooit met schrijvers. En ze sprak nooit meer over Ian. Dat onderwerp was taboe, en wie over Ian begon, werd getrakteerd op een stilte of op een boze blik. 'Ik ga uit met een vriend van een vriend uit New York. Hij is even een weekje in San Francisco. Maar ach, waarom ook niet? Hij klonk aardig door de telefoon. Een beetje een gladde jongen misschien, maar in ieder geval klonk hij redelijk intelligent. Hij had een lekker snel gevoel voor humor door de telefoon. Ik hoop maar dat hij zich weet te gedragen.' Jessica zuchtte zacht terwijl ze de kam in haar tas terugstopte. Haar haar hing als een zee van blond satijn over haar schouders.

'Zou jij je zorgen moeten maken over hoe hij zich gedraagt? Jij bent zo lang, je kunt hem altijd nog in elkaar slaan.'

'Daar ben ik op mijn negende mee gestopt.'

'Hoe komt dat?'

'Ik kwam een kind tegen dat groter was dan ik, en het deed pijn.' Ze grijnsde en legde haar voeten op haar bureau.

'Wil je een lift naar huis, Jessie?'

'Nee, dank je wel, lieverd. Hij komt me hier ophalen. Ik neem hem mee naar Jerry.' Astrid knikte. Jerry was niet haar stijl. Het was een plaatselijk café, vol secretaresses en zakenlui op zoek naar een snelle wip. Ze voelde zich daar eenzaam. Zij ging dineren in L'Etoile. Dat lag haar beter. Het had Jessica ook beter gelegen, als ze het een kans had gegeven. Maar ze was nog steeds op zoek naar haar eigen plek. Een nieuwe plek. Welke plek dan ook. Jessie wist dat Jerry niets voor haar was, maar de actie om haar heen gaf haar iets om naar te kijken terwijl ze luisterde naar het rumoer bij de bar.

'Tot morgen.'

Jessie zwaaide haar gedag en Astrid passeerde bij de deur een jonge man. Hij was iets langer dan Jessie en had ruig, donker haar. Hij droeg een grijze coltrui en een spijkerbroek. Hij zag er leuk uit, maar te 'vaag', besloot Astrid terwijl ze glimlachte en doorliep. Ze vroeg zich af hoe Jessie hen om zich heen kon verdragen; ze zagen er allemaal hetzelfde uit, ongeacht de kleur van hun haar en hun kleding. Ze keken allemaal gretig, geil en verveeld. Astrid was opeens blij dat ze geen dertig meer was. Mannen van dertig hadden nog zo'n lange weg te gaan. Ze stapte met een zucht in haar Jaguar en draaide de contactsleutel om. Ze vroeg zich af hoe Ian het maakte. Ze had hem al een maand willen schrijven, maar ze had het niet gedurfd. Jessica beschouwde het misschien als verraad. Wanneer Astrid de prullenbak leegde in het kantoor dat ze nu deelden, zag ze de brieven liggen die ze ongeopend doormidden had gescheurd. Jessica kon erg koppig zijn als ze dat wilde. De deur naar de winkel ging open en Astrid zag de jonge man naar binnen gaan.

'Hallo, Mario. Ik ben Jessie.' Ze veronderstelde dat hij de jongeman was op wie ze had gewacht en stak haar hand naar hem uit. Hij negeerde deze met een terloops lachje. 'Zo, werk je hier.' Geen begroeting, geen inleiding, geen handdruk, geen hallo. Hij nam alleen maar de omgeving in zich op. En haar daarbij. Oké, jongen, als het zo moet. 'Ja. Ik werk hier.' Ze besloot hem niet te vertellen dat de zaak haar eigendom was.

'Mmm. Ik denk dat ik bij de deur je baas tegenkwam. Een belegen tante in een bontjas. Kunnen we gaan?' Jessies haren stonden al recht overeind. Astrid was geen 'belegen tante', ze was haar vriendin.

De actie bij Jerry scheen hem te vervelen, maar hij dronk er toch vier glazen rode wijn. Hij legde uit dat hij toneelschrijver was, of dat in ieder geval probeerde en dat hij als bijverdienste bijles gaf in Engels, wiskunde en Italiaans. Hij was opgegroeid in New York, in een moeilijke buurt aan de West Side. Zo formuleerde hij het tenminste. Jessie had zo haar twijfels. Hij zag er meer uit als iemand uit de welgestelde buurten van West Side dan als iemand die ooit moeilijkheden had meegemaakt. Of misschien kwam hij wel uit een van de buitenwijken. Maar nu was hij opgegroeid tot een ongewassen, onvriendelijke, onbeleefde volwassene. Ze zette haar vraagtekens bij de vrienden die hem haar naam hadden gegeven. Mensen die ze via de zaak kende, maar toch... hoe konden ze zoiets op haar dak sturen?

'En, hoe is het in New York? Ik ben er een poosje niet geweest.'

'O ja? Hoelang niet?'

'Bijna acht maanden.'

'Het is er nog. Ik ben vorige week naar een fantastische cocaïneparty geweest in St. Mark's Place. Is hier nog wat te beleven?'

'Cocaïne? Dat zou ik niet weten.' Ze nam een slokje van haar wijn.

'Hou je er niet van?' Hij bleef haar verveeld aankijken en deed intussen zijn best om een cynische indruk te maken. Jongen uit de grote stad op bezoek in de provincie. Jessie wenste dat hij ter plekke dood zou neervallen. Of in ieder geval zou verdwijnen.

'Hou je niet van cocaïne?' Hij liet het onderwerp niet rusten.

'Nee. Maar dit is een leuke stad. Het is een fijne plek om te wonen.'

'Het ziet er afgrijselijk saai uit.' Ze keek op en glimlachte stralend, in de hoop hem teleur te stellen. Mario de toneelschrijver bleek een eersteklas eikel te zijn.

'Ach, Mario, het is niet zo opwindend als West Side New York, maar we hebben hier ook onze leuke plekjes.'

'Naar wat ik heb gehoord is het hier een intellectuele woestijn.' Dat ben jij ook, schat.

'Hangt ervan af wie je spreekt. Er zijn hier wel schrijvers. Goeie ook. Hele goeie.' Ze dacht aan Ian en zou hem het liefst bij deze hufter in de strot stampen. Ian was kwaliteit. Ian was charmant. Ian was briljant. Ian was knap. Waarom ging ze uit met dit varken? Deze vervelende kwast? Deze...

'O ja? Wie bijvoorbeeld?'

'Wat?' Haar gedachten waren van Mario afgedwaald naar Ian.

'Je zei dat hier erg goeie schrijvers zijn. En ik zei: wie bijvoorbeeld. Bedoel je sciencefictionschrijvers?' Hij zei het met overduidelijke weerzin en met een cynisch lachje dat Jessica deed verlangen om het wijnglas tussen zijn tanden fijn te drukken.

'Nee, niet alleen sciencefictionschrijvers. Ik bedoel meer gewone fictie en non-fictie.' Ze begon namen op te dreunen en besefte dat het allemaal vrienden van Ian waren. Mario luisterde, maar gaf geen commentaar. Jessica kookte.

'Weet je waar ik niet bij kan?' Nee, zeg maar gauw. Het moet wel iets heel moeilijks zijn.

'Nou, zeg het eens.'

'Dat een intelligente vrouw zoals jij jurken staat te verkopen in een of andere winkel. Ik weet het niet, ik dacht dat je iets creatiefs deed of zo.'

'Zoals schrijven?'

'Schrijven, schilderen, beeldhouwen, iets zinvols. Wat is dat voor een bestaan, jurken verkopen aan ouwe taarten in bontjassen?'

'Ach, je weet hoe het gaat. Je doet wat je kunt.' Jessie probeerde niet al te smalend te glimlachen. 'Wat schrijf je voor stukken?'

'Modern theater. Een cast van alleen vrouwen, volledig naakt. Ik werk nu aan een fantastische scène voor het tweede bedrijf. Een lesbische liefdesscène nadat een vrouw een kind heeft gebaard.'

'Klinkt enig.' De toon waarop ze het zei ontging hem. 'Heb je al honger?' Ze kon zich nu al verheugen op de maaltijd in zijn gezelschap. Ze overwoog een acute aanval van builenpest voor te wenden. Alles, wat dan ook, om van hem af te zijn. Maar ze zou het wel overleven. Ze had het vaker meegemaakt. Vaker dan ze wilde toegeven. 'Ja. Ik heb wel zin in een goeie maaltijd.' Ze deed hem verschillende voorstellen en hij koos voor Mexicaans, omdat goed Mexicaans eten zeldzaam was in New York. Zo verstandig was hij tenminste. Ze nam hem mee naar een klein restaurant in Lombard Street. Het gezelschap deugde niet, maar het eten was in ieder geval goed.

Na het eten gaapte ze een aantal keren nadrukkelijk, in de hoop dat hij de hint zou begrijpen, maar dat was niet het geval. Hij wilde wel wat van het 'nachtleven' zien, als dat er was tenminste. Het was er wel, maar ze had er geen zin in. Niet vanavond en niet met hem. Ze stelde voor naar een koffietentje in Union Street te gaan, dicht bij haar huis. Ze zou snel een cappuccino nemen en hem lozen. Ze had behoefte aan koffie. Ze had bij het eten drie of vier glazen wijn gedronken. Maar Mario had zeker twee keer zoveel op, na zijn eerdere consumptie bij Jerry. Hij begon met dubbele tong te praten.

Ze zochten een tafeltje, hij met een Irish koffie en zij met een schuimige cappuccino, en hij keek haar over zijn glas heen met dikke ogen aan.

'Je ziet er niet gek uit.' Het klonk als een chemische analyse. Uw bloedgroep is O-positief.

'Dank je wel.'

'Waar woon je trouwens?'

'Een paar heuvels verderop.' Ze dronk het zoete melkschuim van haar koffie en probeerde zijn blik te ontwijken. Er was één ding dat ze niet van plan was aan Mario te geven en dat was haar adres. Ze had er al meer dan genoeg van.

'Grote heuvels?'

'Middelgroot. Waarom?'

'Omdat ik geen zin heb om een hoge heuvel op te klimmen, zus, daarom. Ik ben bekaf. En een heel klein beetje dronken.' Hij kneep zijn duim en wijsvinger bijna tegen elkaar en wierp haar een verlekkerde glimlach toe. Jessie werd bijna misselijk bij zijn aanblik.

'Geen probleem, Mario. We kunnen een taxi nemen, en dan zet ik je af waar je zijn moet.'

'Wat bedoel je daarmee: "Waar ik zijn moet?'" Er was even een nijdig vonkje in zijn ogen, smeulend in verwarring.

'Je bent een slimme jongen. Wat denk je dat ik daarmee bedoel?'

'Ik dacht even dat je heel vervelend ging doen. Ik ga ervan uit dat ik bij jou slaap.' Heel even wilde ze tegen hem zeggen dat ze getrouwd was, maar daar kon ze het niet mee oplossen. En bovendien, hoe moest ze dan verklaren dat ze vanavond met hem uit eten was gegaan?

'Mario...' - ze gaf hem een lieve glimlach - 'daar had je niet van uit moeten gaan. Zo doen wij dat niet op het platteland. Ik in ieder geval niet.'

'Wat heeft dat in godsnaam te betekenen?' Hij zat onderuitgezakt in zijn stoel, met een onaangename uitdrukking op zijn gezicht.

'Dat betekent: dank je wel voor een leuke avond.' Ze begon haar jasje dicht te knopen en stond op met een spijtige blik in haar ogen. Hij leunde echter over de tafel heen en greep haar bij de arm. Zijn greep om haar pols was verrassend pijnlijk.

'Luister, trut, we zijn uit eten geweest, niet? Ik bedoel, wat denk je wel...' Hij had een uitdrukking op zijn gezicht die ze nooit meer wilde zien en plotseling schoot het eerdere gesprek met Astrid haar door het hoofd... 'Als hij zich misdraagt, kun je hem altijd nog in elkaar slaan.' Ze wrong haar arm los en iets in haar blik maakte hem duidelijk dat hij niet verder moest aandringen.

'Ik weet niet wat jij je in je hoofd haalt, mannetje. Maar één ding weet ik wel. En dat is dat je er erg veel spijt van zult krijgen als je me nog één keer aanraakt. Goeienavond.' Ze was weg voor hij kon reageren en de obers moesten het ontgelden toen hij met zijn arm over de tafel maaide en alle kopjes en glazen op de grond veegde. Er waren twee obers nodig om hem ervan te overtuigen dat hij frisse lucht nodig had.

Jessica was toen al bijna thuis. Terwijl ze rustig de laatste heuvel naar het huis op liep, met de zachte nachtlucht tegen haar gezicht, voelde ze zich verbazend kalm. Het was een afgrijselijke avond geweest, maar ze was van hem af. En ze hoefde hem nooit meer te zien. Ze kreeg de kriebels van dat soort mannen, maar ze wist in ieder geval hoe ze hen moest aanpakken. En haarzelf. In het begin hadden dit soort avonden haar de stuipen op het lijf gejaagd. Maar ze was inmiddels met de meest uiteenlopende types uit geweest - alle griezels die je je maar kon bedenken. De goeien waren getrouwd of hielden zich verborgen. En die overbleven, waren allemaal hetzelfde. Ze dronken te veel, lachten te hard of helemaal niet, ze waren pretentieus, neurotisch of homo, ze waren aan de drugs of deden aan groepsseks, of ze kwamen je vertellen dat ze al vier jaar geen erectie meer hadden gehad door wat hun ex-vrouw hun had aangedaan. Ze begon te denken dat ze misschien gelukkiger zou zijn als ze in haar eentje thuisbleef. Het geëmancipeerde leven was geen pretje.

'Hoe was het gisteravond?' Jessie vroeg het het eerst aan Astrid, toen ze de volgende ochtend de winkel binnenkwam. Ze hoopte daarmee Astrids vragen voor te zijn. Ze had geen zin om over Mario te vertellen.

'Het was een leuke avond, eerlijk gezegd. Ik heb het wel fijn gehad.' Ze zag er vrolijk, ontspannen en bijna verbaasd uit. Anders dan Jessie had ze geen hoge verwachtingen van haar afspraakjes. Het was dan ook niet zo moeilijk het haar naar de zin te maken.

'Hoe is jouw avond geweest? Volgens mij kwam ik jouw jongeman tegen op mijn weg naar buiten.'

'Dat denk ik ook. Jammer dat je hem niet even hebt pootjegehaakt.'

'Was het zo vervelend?' Astrid keek vol medeleven, wat het nog pijnlijker maakte.

'Nog veel erger. Hij was vreselijk.' Naar Astrids mening had hij er ook zo uitgezien. 'Nou, uithuilen en opnieuw beginnen dan maar.'

Jessie wist een klein glimlachje te voorschijn te toveren terwijl ze snel de post doornam, en de brieven en de rekeningen op aparte stapeltjes legde. Ze stopte even om een lange witte envelop te bekijken, die ze vervolgens doormidden scheurde en in de prullenbak gooide. Weer een brief van Ian. Iedere keer als Astrid zag dat Jessie dit deed, deed het haar pijn. Het leek zo onaardig, zo jammer. Ze vroeg zich af of Ian wist, of vermoedde, dat Jessie zijn brieven niet las. Ze vroeg zich af wat hij in zijn brieven zei.

'Kijk niet zo, Astrid.' Jessica's stem verstoorde haar gedachten.

'Hoe?'

'Alsof het je hart breekt, iedere keer als ik zijn brieven verscheur.' Ze was doorgegaan met de post sorteren. Ze keek bijna onverschillig. Maar niet helemaal. Astrid zag haar handen een heel klein beetje beven.

'Maar waarom doe je dat dan?'

'Omdat we elkaar niets meer te zeggen hebben. Ik wil het niet horen, niet lezen, en ik wil geen deuren openzetten. Dat zou misleidend zijn. Ik wil niet via een omweg met hem in een dialoog belanden.'

'Maar moet je hem niet de kans geven te zeggen wat hij denkt? Dit lijkt zo oneerlijk.' Astrids ogen smeekten bijna en Jessica wierp een laatste blik op de post terwijl ze antwoord gaf.

'Het doet er niet toe. Het kan me geen moer schelen wat hij zegt. Ik heb mijn besluit genomen. Hij kan de dingen nu alleen nog maar moeilijker maken. Hij kan niets veranderen."

'Weet je zo zeker dat je wilt scheiden?'

Jessica keek op voor ze antwoordde en hield Astrids blik met haar ogen vast. 'Ja. Zo zeker weet ik dat.' Ondanks de Mario's, ondanks de eenzaamheid en de leegte, was ze er nog steeds van overtuigd dat het goed was om van Ian te scheiden. Maar dat wilde niet zeggen dat het geen pijn deed.

Op dat moment liepen twee klanten de winkel binnen, wat Jessica een verdere discussie bespaarde. Katsuko was uit en Astrid moest gaan helpen. Jessica liep haar kantoor binnen en deed zachtjes de deur dicht. Astrid wist wat dat betekende. Het onderwerp was gesloten. Dat was het altijd. Het werd een drukke dag, een drukke week, een drukke maand. De winkel zag er prima uit en de mensen deden hun inkopen voor de zomer.

Ze ontvingen af en toe een ansichtkaart van Zina, die al zwanger was, en Katsuko had besloten haar haar lang te laten groeien. Het leven draaide weer om onbenullige details: wie er naar Europa zou gaan, wat de nieuwe roklengte zou worden, of ze de voorpui van de winkel moesten schilderen of niet, en het planten van nieuwe geraniums in Katsuko's piepkleine tuinappartementje. Jessie was altijd dankbaar voor dit soort onbeduidende zaken. In haar leven hadden sombere klanken zo lang de boventoon gevoerd. Nu was het weer een poosje Mozart en Vivaldi. Eenvoudig, simpel en licht. En nu ze het besluit had genomen om te gaan scheiden, waren er geen grote besluiten meer te nemen.

Het was bijna alsof de gruwelijke gebeurtenissen nooit hadden plaatsgevonden. De ring met de smaragd van haar moeder lag weer veilig bij de bank. De winkel en het huis waren weer haar onbelast eigendom. De winkel was de moeilijke tijd te boven. Maar er waren dingen veranderd. Veel meer dan ze wilde toegeven. En zij was veranderd. Ze was onafhankelijker, minder bang. Ze was meer volwassen geworden. Het leven ging verder.

Op een ochtend zaten ze allemaal koffie te drinken in de boetiek toen Jessie opstond en in een paar kledingrekken ging snuffelen.

'Ben je van plan jezelf een centimeter of vijftien in te korten?' Astrid glimlachte terwijl ze toekeek hoe Jessie bij een veel te kleine maat stond te kijken.

'Ach, hou je kop.' Ze keek met een grijns over haar schouder en fronste toen haar wenkbrauwen. 'Kat, wat voor maat draagt Zina gewoonlijk?'

'O jezus. Dat is een moeilijke vraag. Maat zesendertig bij de heupen en maat zesenveertig bovenaan.'

'Fantastisch. Dus wat voor maat positiejurk zal ze nodig hebben, denk je?'

'Maat veertig.'

'Daar stond ik naar te kijken.' Ze wierp Astrid een triomfantelijke blik toe. 'Ik dacht eraan dat we haar misschien een cadeautje moeten sturen. Die knul met wie ze getrouwd is, heeft niet zoveel geld, en nu ze zwanger is, past ze binnenkort nergens meer in. Wat vinden jullie hiervan?' Ze haalde drie tentvormige jurken uit de voorjaarscollectie te voorschijn, bedrukt met eenvoudige vormen in pasteltinten.

'Super!' zei Katsuko direct goedkeurend, en Astrid was aangedaan.

'Wat lief om dat te doen.'

Jessie keek bijna verlegen en gaf ze glimlachend aan Katsuko.

'Ach... klets niet.' Ze lachten alle drie en Jessie ging zitten om haar koffie verder op te drinken. 'Wil je die vandaag naar haar opsturen, Kat? Zouden we er ook iets voor de baby bij moeten doen?' Ze wist niet waarom, maar ze wilde de komst van Zina's baby vieren. Alsof hij of zij een speciaal iemand was.

'Nog niet. Het komt nog in geen maanden. Bovendien brengt dat ongeluk.' Astrid keek een beetje ongemakkelijk. 'Vanwaar opeens al die belangstelling voor babyspulletjes?'

'Ik heb besloten dan als ik zelf geen moeder word, ik er in ieder geval wel van wil genieten om tante te zijn. Bovendien had ik bedacht dat als ik haar in het begin maar flink stroop om de mond smeer, ze me misschien wel peettante wil maken.' Astrid lachte en Katsuko vouwde de jurken zorgvuldig op in een doos vol geel crêpepapier. Ze wierp Jessie een snelle blik toe, maar Jessie stond op en liep weg. Ze voelde zich opeens eenzaam. Voor het eerst van haar leven voelde ze het gemis van een kind. En waarom nu? Ze besloot dat het alleen maar was omdat ze eraan toe was om weer van iemand te houden.

'Ze vindt ze vast prachtig, Jessie. En wie zegt dat jij nooit moeder wordt?' Katsuko was geïntrigeerd. Het was de eerste keer dat Jessie openlijk over kinderen praatte. Katsuko had altijd vermoed dat Jessie tot een of ander besluit was gekomen wat kinderen betrof, maar het kwam niet vaak voor dat ze persoonlijke zaken met anderen besprak. Ze was niet het type vrouw dat haar seksleven en haar liefste dromen op kantoor ter sprake bracht. Maar Jessie scheen in een ongewoon spraakzame bui te zijn. En ze had Ian niet meer om in vertrouwen te nemen. Ze scheen de laatste tijd vaak op zoek naar iemand om mee te praten. Ze ging zitten voor ze antwoord gaf.

'Ik zeg dat ik nooit moeder word. Ik bedoel, jezus, heb je gezien wat er tegenwoordig voor types rondlopen? Als je moet afgaan op de lui die ik heb ontmoet, kan ik niet zeggen dat het menselijk ras nodig voor uitsterven moet worden behoed. Ze kunnen beter nadenken over manieren om het uit te roeien!' De andere twee vrouwen lachten en Jessie dronk haar laatste restje koffie op. 'Halve garen, druiloren, imbecielen en onbenullen. En dan heb ik hei nog niet over degenen die hun hersenen hebben uitgerookt met lsd, de klootzakken die hun vrouw bedriegen en de hufters zonder gevoel voor humor. Verwachten jullie dat ik met zo'n type trouw en er nog een kind van wil ook?' Toen keek ze ernstig. 'Bovendien ben ik te oud.'

'Doe niet zo gek.' Astrid was de eerste die reageerde.

'Ik doe niet gek. Ik ben eerlijk. Tegen de tijd dat ik zover ben om een kind te krijgen, ben ik vierendertig, vijfendertig misschien. Dat is te oud. Je moet het op Zina's leeftijd doen. Hoe oud is zij? Zesentwintig? Zevenentwintig?' Katsuko knikte nadenkend en stelde Jessie toen een vraag die hard aankwam.

'Jessie... heb je er nu spijt van dat je met Ian geen kinderen hebt gekregen?' Het was lange tijd stil voor ze antwoordde en Astrid was bang dat ze boos zou worden of haar zelfbeheersing zou verliezen, maar dat gebeurde niet.

'Ik weet het niet. Misschien wel. Misschien kan ik dat alleen zeggen omdat ik nooit in de verste verte aan een kind heb gedacht. Maar het lijkt triest - erger dan triest, zonde, leeg - om zoveel jaar met een man te leven en niets te hebben. Een paar boeken, een paar planten, een paar meubelen, een versleten auto. Maar niets echts, niets blijvends, niets dat zegt: "Wij zijn er geweest," ook al zijn we er nu niet meer, niets dat zegt: "Ik heb van je gehouden," ook al hou ik nu niet meer van je.' Er stonden tranen in haar ogen toen ze zachtjes haar schouders ophaalde en opstond. Ze ontweek hun ogen en liep met een gejaagde blik terug naar haar kantoortje. 'Hoe dan ook, zo gaat dat. We gaan weer aan de slag, dames. En vergeet niet de jurken direct naar Zina te sturen, Kat.' Ze zagen haar pas weer met lunchtijd en Astrid noch Katsuko durfde op het gesprek terug te komen.

Maar al met al hadden ze het allemaal redelijk naar hun zin. Jessie was rusteloos en had schoon genoeg van de mannen met wie ze uitging, maar ze was niet ongelukkig. Er waren geen trauma's, geen crisissituaties meer in haar leven. En Astrid ging nog steeds om met dezelfde man die ze vroeger in het voorjaar had leren kennen. Ze genoot er meer van dan ze wilde toegeven. Hij nam haar vaak mee naar het theater, verzamelde werk van onbekende jonge beeldhouwers en had een klein huis in Mendocino, waar Astrid, zoals ze ten slotte toegaf, mee naartoe was geweest. Ze ging daar nu in de weekends heen, met als gevolg dat Jessie tussen vrijdag en maandag nooit meer iets van haar hoorde.

Jessica had het ook druk. Zaterdags werkte ze in Lady J. en er waren altijd nieuwe mannen. Het probleem was dat het nooit 'oude' mannen waren: mannen die ze lang genoeg kende om zich bij hen op haar gemak te voelen. Alles was altijd nieuw, nooit was er een vertrouwd gevoel. Ze begon genoeg te krijgen van het eindeloze uitleggen. Ja, ik doe aan skiën. Ja, ik speel tennis. Nee, ik hou niet van trektochten maken. Ja, ik rij auto. Nee, ik ben niet allergisch voor schaaldieren. Ik slaap het liefst op een harde matras, ik heb maat achtendertig schoen met een smalle leest, ik ben een meter tachtig lang, ik hou van ringen, ik ben dol op oorbellen, ik heb een hekel aan robijnen, ik hou van smaragden... doorhalen wat niet van toepassing is. Het was alsof ze voortdurend bezig was te solliciteren naar een nieuwe baan.

Ze sliep weer minder goed, maar sinds haar verblijf op de ranch had ze geen pillen meer gebruikt. Ze wist dat die geen oplossing boden en op een dag... op een dag... zou er iemand komen van wie ze wilde dat hij bleef. Misschien. Of misschien ook niet. Ze had zelfs de mogelijkheid overwogen dat er niemand meer zou komen. Niemand van wie ze kon houden. Het was een afschuwelijke gedachte, maar ze gaf toe dat het mogelijk was. Dit was de reden waarom ze er plotseling op een bijna wrede manier spijt van had gehad dat ze nooit kinderen had gekregen. Ze had altijd gedacht dat die mogelijkheid voor haar openstond. Nu was dat niet meer zo.

Maar misschien was het niet erg als ze nooit kinderen kreeg, of nooit van een andere man zou gaan houden, of... misschien was het helemaal niet erg. Ze vroeg zich af of ze haar lot al had vervuld. Zeven jaar met Ian, een explosie aan het eind, een boetiek en een paar vrienden. Misschien bleef het daar wel bij. Alles in haar leven was nu hetzelfde. Het had iets saais, iets doelloos, dat haar aan het denken zette. Het enige dat ze hoefde te doen was opstaan, naar haar werk gaan, de hele dag in de winkel blijven, om halfzes de boel afsluiten, naar huis gaan, zich verkleden, uit eten gaan, welterusten zeggen en naar bed gaan. En de volgende dag begon alles weer van voren af aan. Ze was moe, maar niet depressief. Ze was niet gelukkig, maar ze was tenminste niet bang of eenzaam. Ze was niets. Ze was verdoofd.

Ian had haar via Martin laten weten dat hij niet wilde dat ze het huis zou verkopen; als het moest zou hij in de toekomst haar helft kopen, maar hij wilde niet dat het huis wegging. Dus bleef ze er wonen, maar het was alleen nog maar een huis. Ze hield het schoon, het voldeed aan haar behoeften, het was comfortabel en het was vertrouwd. Maar ze had al Ians spullen in de werkkamer gezet en de deur op slot gedaan. En toen ze dat had gedaan, was het huis de helft van zijn persoonlijkheid kwijtgeraakt. Het was nu alleen nog maar een huis. Lady J. was alleen nog maar een winkel. Zij was alleen nog maar een bijna-gescheiden vrouw op de markt.

'Goeiemorgen, mevrouw. Zin in een afspraakje?' Astrid kwam met een bosje lelietjes-van-dalen de winkel in lopen en legde er een stuk of wat naast Jessies koffiekopje.

'Jezus, wat zie jij er vrolijk uit op de vroege morgen.' Jessica probeerde te glimlachen en trok even een pijnlijk gezicht. Ze betreurde de laatste halve fles witte wijn die ze de vorige avond had gedronken. Maar het deed zelfs Jessie plezier om Astrid zo te zien. Ze droeg haar haar tegenwoordig meestal los en ze had vrolijke lichtjes in haar ogen.

'Oké, zonnestraaltje. Wat voor afspraakje?' Ze probeerde nogmaals te glimlachen en ze meende het. Het was onmogelijk om niet naar Astrid te glimlachen.

'Een afspraakje met een man.' Ze zag er bijna meisjesachtig uit.

'Dat mag ik wel hopen. Bedoel je een blind date?'

'Nee, ik denk niet dat hij blind is, Jessica. Hij is pas negenendertig.' De twee vrouwen lachten en Jessica haalde haar schouders op.

'Oké, waarom niet. Wat is het voor iemand?'

'Erg aardig, en "niet zo erg lang".' Astrid keek Jess behoedzaam aan. 'Is dat erg?'

'Moet ik op mijn hurken gaan zitten om met hem te praten?'

Astrid giechelde en schudde haar hoofd. 'Nee. En hij is echt erg aardig. Hij is gescheiden.'

'Wie niet?' Het verbaasde Jessie voortdurend te zien hoeveel huwelijken mislukten. Ze was zich daar niet zo van bewust geweest voor ze zelf echtscheiding aanvroeg. Het had altijd geleken alsof iedereen die ze kende getrouwd was. En nu was iedereen die ze kende gescheiden.

Ze dineerden die donderdagavond met zijn vieren, en Astrids vriend was een heerlijk iemand. Hij was elegant, amusant en hij zag er goed uit. Eigenlijk was het de eerste aantrekkelijke man die Jessie sinds lange tijd ontmoette. Hij had hetzelfde gracieuze uiterlijk als Ian, maar zijn haar was zilvergrijs en hij droeg een klein ringbaardje. Hij had veel gereisd, wist veel af van kunst en muziek, hij kon erg grappig vertellen over sommige van zijn heldendaden en hij was fantastisch voor Astrid. Jessica stemde van ganser harte in met hun relatie, maar het leukste van de avond vond ze om Astrids geluk te zien. Ze had werkelijk de voor haar perfecte man gevonden.

De man met wie Jessie de avond doorbracht was vriendelijk, aardig en onverdraaglijk saai. Hij was een gescheiden man met drie kinderen en werkte op de beleggingsafdeling van een bank. Hij was bovendien een meter zeventig lang en Jessie droeg hakken. Ze stak bijna een kop boven hem uit. Maar toen Astrid voorstelde om te gaan dansen, durfde Jessie er niet tegenin te gaan. Deze man probeerde haar in ieder geval niet met geweld tegen te houden toen ze wegging. Hij gaf haar een hand en zei dat hij haar zou bellen. Zij nam zich voor daar niet te hard op te rekenen. Toen ging hij naar huis, alleen. Ze was ervan overtuigd dat ze de volgende ochtend zijn naam al vergeten zou zijn. Waarom zou ze de moeite nemen die te onthouden?

Ze trok haar kleren uit en ging naar bed, maar het duurde twee uur voor ze in slaap viel. Ze had het gevoel dat ze net haar ogen had dichtgedaan, toen de volgende ochtend de telefoon ging. Het was Martin Schwartz.

'Jessie?'

'Nee. Veronica Lake.' Haar stem was schor en ze sliep nog half.

'Sorry. Heb ik je wakker gebeld?'

'Het geeft niet. Ik moet toch naar mijn werk.'

'Ik heb iets voor je.'

'Mijn echtscheiding?' Ze ging rechtop in bed zitten en pakte haar sigaretten. Ze wist niet of ze op dit soort nieuws was voorbereid.

'Nee. Dat duurt nog een maand of vier. Ik heb iets anders. Een cheque.'

'Waarvoor in godsnaam?' Het was allemaal erg verwarrend.

'Het is tienduizend dollar.'

'Jezus. Maar waarom? En van wie?'

'Van de uitgever van je man, Jessica. Hij heeft het boek verkocht.'

'O.' Ze ademde voorzichtig uit en fronste haar wenkbrauwen. 'Nou, zet het maar op zijn rekening, Martin. Het is niet van mij.'

'Jawel, het is wel van jou. Hij heeft het naar jou overgeboekt.'

'Nou, maak dat dan maar ongedaan, verdomme. Ik wil het niet.' Haar handen beefden nu, evenals haar stem.

'Hij zegt dat het is om je mijn honorarium terug te betalen, en het honorarium van Green, en nog een aantal andere dingen.'

'Dat is belachelijk. Zeg maar tegen hem dat ik het niet wil. Ik heb die rekeningen betaald, en hij is me niets schuldig.'

'Jessica... hij heeft het bedrag naar jou overgemaakt.'

'Het kan me geen moer schelen. Streep het door. Verscheur het. Doe ermee wat je wilt, maar ík wil het niet!' Haar stem schoot zenuwachtig omhoog.

'Kun je het niet voor hém doen? Het schijnt heel veel voor hem te betekenen. Ik denk dat het voor hem een kwestie is van integriteit. Hij schijnt echt te vinden dat hij je dit schuldig is.'

'Nou, dat heeft hij mis.'

'Misschien heb ik het mis.' Martin voelde hoe zich een dun laagje zweet vormde op zijn voorhoofd. 'Misschien wil hij het je gewoon cadeau doen.'

'Misschien wel. Maar hoe dan ook, Martin, ik neem die cheque niet aan.' Martins stem had smekend geklonken en ze schudde verwoed haar hoofd terwijl ze haar sigaret uitdrukte. 'Kijk. Het is heel eenvoudig. Hij is me niets schuldig. Ik wil niets. Ik accepteer niets. Ik ben blij dat hij het boek heeft verkocht, ik vind dat fantastisch voor hem. Nu moet hij het geld houden en mij met rust laten. Hij heeft toch geld nodig als hij vrijkomt. Dat is het dus, Martin. Ik wil het niet. Punt uit. Oké?'

'Oké.' Hij klonk verslagen en ze hingen op. Zij zat te beven aan haar kant van de lijn. Hij keek aan zijn kant naar het uitzicht en vroeg zich af hoe hij het Ian moest vertellen. Zijn ogen hadden zo gestraald toen hij het erover had dat hij Jessie ging terugbetalen. En nu moest Martin hem dit vertellen.

Jessies dag begon slecht. Ze liet haar melk overkoken en haar douchewater werd halverwege koud. Ze stootte haar voet tegen het bed en de krantenjongen vergat haar het ochtendblad te brengen. Toen ze eindelijk in de winkel aankwam, had ze een woeste blik in de ogen. Astrid keek haar schaapachtig aan.

'Oké, oké, ik weet het al. Je vond hem verschrikkelijk.'

'Wie vond ik verschrikkelijk?' Jessica's gezicht verloor plotseling iedere uitdrukking.

'Die knul aan wie we je gisteravond hebben voorgesteld. Ik heb nooit geweten dat hij zo saai is.'

'Nou, dat is hij wel, maar daar ben ik niet kwaad om, dus zet het maar uit je hoofd.' Toen keek ze op en zag Astrids gezicht, gekwetst en verward, als van een kind.

'Och, Astrid, sorry. Ik ben gewoon in een afschuwelijke rotstemming. Alles is vandaag al misgegaan. Schwartz belde vanmorgen.'

'Waarover?' Astrid keek direct bezorgd.

'Ian heeft zijn boek verkocht.'

'Wat is daar mis mee?' De bezorgdheid veranderde weer in verwarring.

'Niks. Alleen wil hij mij het geld geven, en dat wil ik niet. Het is stomvervelend, meer niet.' Ze schonk zichzelf een kop koffie in en ging zitten. Maar Astrids gezicht stond nu zeer ernstig.

'Je weet toch hoe hij dat vroeger vond. Om jouw geld te moeten aannemen.'

'Wat bedoel je daarmee?'

'Precies wat ik zeg. Soms is het gemakkelijker te geven dan te nemen.'

'Je klinkt net als je moeder.'

'Als dat het ergste is.'

Jessie knikte en liep haar kantoor binnen. Ze bleef daar tot lunchtijd.

Om halfeen klopte Astrid op de dichte deur. Ze moest moeite doen om ernstig te blijven kijken en niet te glimlachen... wacht maar tot Jessie het zag! Ze dwong zichzelf tot een zakelijke gezichtsuitdrukking en keek bijna somber toen Jessie de deur opendeed.

'Wat is er aan de hand?'

'We hebben een probleem, Jessica.'

'Kun jij het niet even afhandelen? Ik zit de facturen te controleren.'

'Het spijt me, Jessica, maar dit moet jij doen.'

'Fantastisch.' Jessica smeet haar pen op het bureau en liep de winkel binnen. Astrid keek nerveus naar haar. Ze had ervoor getekend. Misschien zou Jessie haar vermoorden, maar dat kon haar niet schelen. Dit was ze Ian schuldig. Jessie keek om zich heen. Er was niemand in de winkel, behalve Katsuko, die aan de telefoon zat. 'Nou? Wie is er? Wat is het probleem?' Ze keek buitengewoon geërgerd.

'Het is een levering, Jessie. Buiten. Ze wilden het per se niet binnen afleveren. Ze zeiden dat ze het alleen maar voor de deur hoefden af te zetten, mompelden iets over de vrachtbrief en reden weg.'

'Verdorie. Vorige keer hebben we daar een boel gedonder met ze over gehad en toen heb ik ze gezegd dat als...' Ze rukte de deur open, beende naar buiten en zocht met woedende ogen de stoep af naar de geleverde goederen. En toen zag ze hem. Hij stond geparkeerd op de inrit waar net Astrids Jaguar nog had gestaan.

Het was een elegante, kleine, groene sportauto, een Morgan, met zwarte sierstrippen en roodleren stoelen. Het dakje was naar beneden. Het was een schoonheid en hij was in een nog betere conditie dan haar oude Morgan was geweest. Jessica stond een ogenblik perplex. Toen keek ze Astrid aan en begon te huilen. Ze wist dat hij van Ian kwam.

30

Astrid zeurde haar er dag en nacht over aan haar kop en ten slotte besloot ze hem te houden. 'Om hem een plezier te doen.' Ze wilde niet toegeven hoe mooi ze hem vond en ze liet zijn brieven nog steeds ongeopend.

In juni besloot ze vijf dagen vakantie te nemen en een bezoekje te brengen aan tante Beth op de ranch.

'Ach, Astrid, ik heb het verdiend. Het zal me goed doen.' Ze voelde zich een beetje opgelaten om te gaan, maar ze wist niet precies waarom.

'Je hoeft je tegenover mij niet te verontschuldigen. Ik neem drie weken vrij in juli.' Astrid zou met haar vriend naar Europa gaan, maar ze had geen zin om erover te praten. Ze hield haar privézaken voor iedereen verborgen, zelfs voor Jessie. Jessie vroeg zich af of ze misschien bang was dat het op niets zou uitlopen.

Jessica vertrok op een vroege woensdagochtend met de Morgan. Ze was vrolijk gestemd en haar haar wapperde in de wind. Tante Beth was verrukt geweest toen ze hoorde dat ze kwam.

'Zo zo, je hebt een nieuwe auto, zie ik. Heel mooi.' Ze had Jessica door het grind horen aankomen en was naar buiten gekomen om haar te begroeten. De zon ging net onder achter de heuvels.

'Het is een cadeautje van Ian. Hij heeft zijn boek verkocht.'

'Mooi cadeautje. En hoe is het met jou, kind?' Ze trok Jessie liefdevol tegen zich aan en de jongere vrouw bukte zich om haar een kus op haar wang te geven. Hun handen vonden elkaar en pakten elkaar stevig vast. Ze waren allebei even blij elkaar te zien.

'Het kon niet beter, tante Beth. Wat ziet u er goed uit!'

'Met het uur ouder. En gemener, heb ik gehoord.'

Ze grinnikten vrolijk en liepen gearmd het huis binnen.

Het huis zag er nog net zo uit als twee maanden geleden en Jessica liet een zucht ontsnappen terwijl ze om zich heen keek.

'Ik heb net een gevoel alsof ik thuis ben.' Ze keek vanaf het andere eind van de kamer naar tante Beth en zag dat de vrouw haar met haar doordringende blauwe ogen scherp stond op te nemen.

'Hoe gaat het nou echt met je, Jessica? Astrid zegt erg weinig en je brieven vertellen me nog minder. Ik vroeg me af hoe het allemaal was gegaan. Kopje thee?' Jessica knikte en tante Beth schonk haar een kop Earl Grey in.

'Met mij gaat het prima. Toen ik net terug was, heb ik echtscheiding aangevraagd, maar dat heb ik u in mijn eerste brief al verteld.'

Tante Beth knikte met een uitdrukkingsloos gezicht, wachtend op meer. 'Heb je er spijt van?'

Jessica aarzelde slechts een fractie van een seconde voor ze antwoordde en schudde toen haar hoofd. 'Nee, ik heb er geen spijt van. Maar ik denk wel heel vaak met spijt terug aan wat er in het verleden is gebeurd, meer dan ik wil toegeven. Ik denk er steeds over na, beleef alles opnieuw en vraag me af wat er was gebeurd als het zo of zo was gegaan. Het lijkt zo zinloos.' Ze zette met een verdrietige blik haar kopje neer en keek op naar tante Beth. 'Het is inderdaad zinloos, kind. En niets is pijnlijker dan terug te kijken op een gelukkige tijd die voorbij is. Of terug te kijken in het algemeen. Hoor je weleens iets van hem?'

'Ja, in zekere zin wel.' Jessica probeerde vaag te kijken.

'Wat betekent dat?'

'Dat betekent dat hij me schrijft en dat ik zijn brieven verscheur en weggooi.' Tante Beth trok een wenkbrauw op. 'Voor je ze gelezen hebt of daarna?'

'Ervoor. Ik maak ze niet open.' Ze voelde zich dwaas en wendde haar blik van de oude vrouw af.

'Ben je bang voor zijn brieven, Jessica?'

Tante Beth kon ze de waarheid wel vertellen. Ze knikte langzaam.

'Ja. Ik ben bang voor verwijten, smeekbeden, gedichten en woorden die precies zo klinken zoals hij weet dat ik ze wil horen. Daar is het nu te laat voor. Het is voorbij. Ik heb gedaan wat goed is en ik heb geen zin om er met hem over te praten. Ik heb gezien hoe andere mensen dat deden en het heeft geen zin. Hij zou me alleen maar een schuldgevoel bezorgen.'

'Dat doe je zelf. Maar weet je, ik vraag me iets af. Als hij niet in de gevangenis zou zitten, zou je dan nog steeds van hem willen scheiden?'

'Ik weet het niet. Misschien zou het er uiteindelijk toch van zijn gekomen.'

'Maar maak je niet een beetje misbruik van zijn situatie, Jessica? Als hij vrij was, zou hij je kunnen dwingen om het met hem te bespreken. Nu kan hij alleen maar schrijven en jij hebt niet eens de beleefdheid om zijn brieven te lezen. Ik weet niet of dat onbeleefd is, laf of gewoon onaardig.' Het waren harde woorden, maar haar ogen maakten duidelijk dat ze het meende. 'En ik begrijp ook niet wat je hebt gedaan met de auto. Je zei dat hij je de nieuwe auto had gegeven. Die heb je geaccepteerd... maar zijn brieven niet?' Jessica kromp ineen bij de suggestie achter deze woorden.

'Dat is Astrids schuld. Zij zei dat ik het aan hem verplicht was om hem te houden. Hij wilde me het geld terugbetalen dat ik aan het proces heb uitgegeven, en ik wilde de cheque van onze advocaat niet aannemen. Dus toen heeft Ian hem de auto voor me laten kopen. En ik neem aan dat hij de rest van het geld heeft gehouden.'

'En je hebt hem niet bedankt voor de auto?' Ze klonk als een echte moeder. Wat? Heb je je gastvrouw geen bedankbriefje gestuurd? Jessica schoot bijna in de lach.

'Nee, dat heb ik niet gedaan.'

'Juist. En wat nu?'

'Niets. De echtscheiding komt er over drie maanden door. En dan is het afgelopen.'

'En dan zie je hem nooit meer?' Tante Beth keek twijfelachtig, maar Jessica schudde vastberaden haar hoofd. 'Ik denk dat je er spijt van krijgt, Jessica. Een mens moet afscheid nemen. Als je dat niet op een bevredigende manier doet, verdwijnen de splinters nooit helemaal uit je ziel. Je krijgt het er op deze manier waarschijnlijk moeilijker mee. Je kunt niet zeven jaar uit je leven wegpoetsen zonder afscheid te nemen. Of kun je dat wel? Nou ja, je schijnt in ieder geval je besluit al te hebben genomen.' Ze keek naar Jessica's gebogen hoofd, terwijl de jongere vrouw met de lapjeskat speelde. 'Je hebt je besluit al genomen, nietwaar?' Ze was vastbesloten achter de waarheid te komen, al was het alleen maar in Jessies belang.

'Ik... ja, nou ja... o, verdorie. Ik weet het niet, tante Beth. Soms weet ik het gewoon niet. Ik heb mijn besluit genomen en ik zet het door, maar soms... ach, het zal wel spijt zijn.'

'Misschien niet, kind. Misschien is het twijfel. Misschien wil je niet echt van hem scheiden.'

'Jawel, dat wil ik wel... maar... maar ik mis hem zo verschrikkelijk. Ik mis de manier waarop we elkaar kennen. Hij is de enige persoon op de hele wereld die me echt kent. En ik ken hem net zo goed. Ik mis dat. En ik mis de dingen waarover we droomden, wat we ooit dachten te zijn, wat ik graag wilde dat hij was. Maar misschien kende ik hem niet eens. Misschien denk ik dat alleen maar. Misschien heeft hij me altijd al bedrogen. Misschien was die vrouw zijn vriendin en beschuldigde ze hem van verkrachting omdat ze kwaad was over iets anders. Misschien haatte hij me omdat ik altijd de rekeningen betaalde, of misschien was dat de reden waarom hij met me getrouwd bleef. Ik weet gewoon niets meer. Behalve dat ik hem mis. Maar het kan best zijn dat datgene wat ik mis, nooit heeft bestaan.'

'Waarom vraag je het hem niet? Denk je niet dat hij je nu de waarheid zou vertellen? Of ben je daar misschien juist bang voor?'

'Misschien het laatste. Misschien is de waarheid iets dat ik nooit zou willen horen.'

'Dus blijf je zijn brieven verscheuren en zorg je dat je het nooit te weten komt. En wat doe je als hij vrijkomt? Verhuis je dan naar een andere stad en verander je van naam?' Jessica lachte bij dit absurde idee.

'Misschien wil hij dan inmiddels niet meer met míj praten.' Ze klonk echter niet alsof ze het geloofde.

'Reken daar maar niet op. Maar belangrijker nog, Jessica: besef je wel wat je zegt? Je zeg dat die man waarschijnlijk nooit van je heeft gehouden, dat er niets aan je was waar hij van hield, behalve van het feit dat je zijn rekeningen kon betalen. Is het niet zo?'

'Misschien wel.' Haar ogen kregen echter een stuurse uitdrukking. Ze had genoeg van dit pijnlijke gesprek. 'Wat maakt het nu nog uit?'

'Alles. Het maakt uit of je weet dat hij van je heeft gehouden, of dat je denkt dat hij je heeft gebruikt. En wat geeft het als hij je heeft gebruikt, als hij ook van je hield? Heb jij hem ook niet gebruikt, Jessica? De meeste mensen die van elkaar houden doen dat, en niet per se op een slechte manier. Het hoort bij de regeling, om elkaars behoeften te vervullen - in financieel of emotioneel opzicht, of wat dan ook.'

'Zo heb ik het nooit bekeken. En het grappige is dat ik altijd heb gedacht dat ik hem gebruikte. Ian is niet bang om alleen te zijn. Ik vroeger wel altijd. Ik voelde me zo verloren zonder mijn familie, toen ze allemaal waren overleden. Ik had niemand, behalve Ian. Ik kon alle beslissingen in de wereld nemen, ik kon doen wat ik wilde, ik kon trots op mezelf zijn... zolang ik Ian maar had. Hij hield me overeind, zodat ik de buitenwereld en mezelf kon blijven wijsmaken dat ik een harde tante was. Daar heb ik hem voor gebruikt, maar ik heb nooit gedacht dat hij dat wist.' Ze schaamde zich bijna om het toe te geven. 'En als hij het nou wel wist? Wat dan nog? Het is geen schande om je zwakke plekken te hebben, of om gebruik te maken van de kracht van degene van wie je houdt. Zolang je er maar niet op een vervelende manier gebruik van maakt. En hoe is het nu? Ben je sterker geworden?'

'Sterker dan ik dacht.'

'En gelukkig?' Daar raakten ze de kern.

Ze aarzelde en schudde toen haar hoofd. 'Nee. Ik ben niet gelukkig. Mijn leven is zo... zo leeg, tante Beth. Zo dood. Soms heb ik het gevoel dat ik niets heb om voor te leven. Waarvoor zou ik moeten leven? Voor mezelf? Om me iedere ochtend aan te kleden en me om zes uur 's avonds om te kleden? Om uit te gaan met een of andere zielloze idioot die ik niet ken en die uit zijn mond stinkt? Om mijn planten water te geven? Waar leef ik voor? Voor een boetiek waar ik geen moer meer om geef?... Waarvoor?' Tante Beth gebaarde met haar hand en ze hield op.

'Ik kan het niet aanhoren, Jessica. Je klinkt net als Astrid vroeger. En het is allemaal onzin. Je hebt alles om voor te leven, met of zonder jongemannen die uit hun mond stinken. Maar op jouw leeftijd heb je bovenal jezélf om voor te leven. Je hele leven ligt nog voor je. Je bent jong. Kijk eens naar mij. Ik ontdek nog steeds dingen om voor te leven, veel dingen, en niet met tegenzin. Ik geniet volop van mijn leven, zelfs op mijn leeftijd.'

'Dan benijd ik u. Als ik 's morgens wakker word, vraag ik me soms echt af waarom. De rest van de tijd blijf ik alleen maar doorgaan, als een robot. Maar wat heb ik in godsnaam?'

'Je hebt wat je bent.'

'En wat is dat dan? Een eenendertigjarige gescheiden vrouw met een boetiek, een half huis, een aantal planten en een sportauto. Ik heb geen kinderen, geen man, geen familie, niemand die van me houdt en niemand om van te houden. Jezus, waarom zou ik nog moeite doen?' Haar ogen vulden zich met hete tranen terwijl ze verderging.

'Zoek dan iemand om van te houden, Jessica. Heb je het niet geprobeerd? Afgezien van de zielloze types met slechte adem.' Tante Beths ogen twinkelden. Jessica lachte waterig en haalde haar schouders op.

'U zou eens moeten zien wat er rondloopt. Ze zijn vreselijk.' De tranen begonnen langs haar wangen te lopen. 'Ze zijn echt vreselijk. En... niemand kent me.' Bij deze laatste woorden kneep ze haar ogen stijf dicht en boog ze haar hoofd.

'Dat zei Astrid vroeger ook altijd, Jessica, en moet je haar nu zien.' Tante Beth liep achter Jessica's stoel langs en streelde haar zachtjes over haar haar. 'Ze fladdert rond als een schoolmeisje, onder het mom van "discreet" zijn, en ze heeft het geweldig naar haar zin. Ze is net zo discreet als de zonsopgang. Maar ik ben blij voor haar. Ze is eindelijk gelukkig. Ze heeft iemand gevonden, en dat zul jij ook doen, kind. Het kost tijd.'

'Hoeveel tijd?' Jessie voelde zich weer een kind van twaalf, dat het onmogelijke vraagt van een alwetende ouder.

'Dat ligt aan jou.'

'Maar hóe dan? Hóe?' Jessie draaide zich om in haar stoel om tante Beth aan te kijken. 'Ze zijn allemaal zo afschuwelijk. Jongemannen die zichzelf fantastisch vinden en die met jou en iedere andere vrouw op straat naar bed willen, die het liefst hun modderschoenen bij je op de eettafel zetten en hun drugs in je huis willen opslaan. Ze geven je het gevoel dat je een parkeermeter bent. Ze gooien er een munt in en komen later terug... misschien... als ze niet vergeten waar je staat. Ze geven me het gevoel dat ik een naamloos niemendalletje ben. En de oudere mannen zijn al niet veel beter; ze lopen allemaal te bewijzen hoe stoer ze zijn en ze doen alsof ze dol zijn op geëmancipeerde vrouwen, omdat dat van hen verwacht wordt... maar Ian was nooit... ach, stik. Het verveelt me zo verschrikkelijk. Alles. De mensen die ik ken vervelen me, en de mensen die ik niet ken ook. En...' Ze wist dat ze zat te zeuren, maar ze klonk niet zozeer verveeld als wel wanhopig.

'Jessie, meisje, jíj verveelt míj. Met dit soort flauwekul. Goed, je hebt behoefte aan verandering. Daar zijn we het over eens. Waarom ga je dan niet een poosje weg uit San Francisco? Heb je daar weleens aan gedacht?' Jessie knikte verdrietig en tante Beth gaf haar een blik die ze alleen bewaarde voor zeer verwende kinderen. 'Denk je erover naar New York terug te gaan?'

'Nee... ik weet het niet. Dat zou nog erger zijn. Misschien naar de bergen, of naar het strand, of naar het platteland. Zoiets. Tante Beth, ik heb zo vreselijk genoeg van de mensen.' Ze leunde met een zucht achterover, droogde haar tranen af en strekte haar benen voor zich uit. Tante Beth keek geërgerd.

'Ach, hou toch op. Weet je wat jouw probleem is, Jessica? Je bent gewoon schromelijk verwend. Je had een man die je aanbad en je het gevoel gaf een vrouw te zijn, en nog een zeer geliefde vrouw ook, en je had een boetiek waar je plezier aan beleefde en een huis dat jullie samen hadden en waar je toen volgens mij ook blij mee was. Nou, ten gevolge van je eigen keuze heb je die man niet meer, uit die winkel heb je alles gehaald wat erin zat, en misschien heeft het huis inmiddels ook zijn nut gehad. Doe het dan weg. Allemaal. En begin opnieuw. Dat heb ik ook gedaan na mijn scheiding, en ik was zevenenzestig. Jessica, als ik het kan, kun jij het ook. Ik kwam van de andere kant van het land, kocht deze ranch, leerde nieuwe mensen kennen en heb sindsdien een heerlijke tijd gehad. En als het me over een jaar of vijf begint te vervelen, dan gooi ik de deur achter me dicht, verkoop de boel en ga iets anders doen, als ik dan nog leef tenminste. Maar als ik nog leef, dan lééf ik ook. Dan leef ik niet alsof ik halfdood ben, zonder interesse in wat ik doe. Dus wat ga je nu doen? Het wordt tijd dat je íets gaat doen!' De ogen van de oude vrouw schoten vuur.

'Ik heb erover gedacht om de winkel weg te doen, maar het huis kan ik niet verkopen. Dat is half van Ian.'

'Waarom verhuur je het dan niet?'

Het was een idee. De gedachte was nog nooit eerder in haar opgekomen. En ze was een beetje geschokt door wat ze net had gezegd. De winkel wegdoen? Wanneer had ze daaraan gedacht? Of had ze er steeds al over gedacht? De woorden waren er gewoon uit gefloept.

'Ik moet het allemaal eens goed overdenken.'

'Dit is een goede plek om dat te doen, Jessica. Ik ben blij dat je bent gekomen.'

'Ik ook. Ik zou niet weten wat ik zonder u moest beginnen.' Ze liep naar haar toe en gaf haar een knuffel. Tante Beth was haar grote steun en toeverlaat geworden.

'Heb je al honger?'

'Ik begin wel trek te krijgen.'

'Goed. We kunnen samen het eten laten aanbranden.'

Ze maakten hamburgers met artisjokken in hollandaisesaus, een favoriet gerecht van tante Beth, en deze keer lieten ze de saus niet aanbranden of klonteren. Het was een heerlijke maaltijd. Ze bleven op tot bijna middernacht, en praatten over simpeler onderwerpen dan ze voor het eten hadden besproken.

Jessica strekte zich uit op het bed in haar inmiddels vertrouwde roze kamer. Ze keek naar het gloeien en flakkeren van de open haard, terwijl de oude lapjeskat naast haar kwam liggen. Het was goed om terug te zijn. Het voelde echt net of ze thuis was. Dit was een plek die haar niet verveelde.

Toen Jessie de volgende ochtend opstond, was tante Beth gaan paardrijden. In de keuken hing een briefje waarop stond welk paard ze kon nemen als ze zin had om te rijden. Ze had het terrein de vorige keer goed genoeg leren kennen om in haar eentje een rit door de heuvels te maken.

Kort na elven vertrok ze op een zachtaardige, kastanjebruine merrie. Ze droeg een strooien hoed met een brede rand en had een boek en een appel in een zadeltasje gestopt. Ze had zin om een poosje alleen te zijn en dit was een prima manier om dat te doen. Na een rit van een halfuur ontdekte ze een beekje. Ze bond het paard vast aan de tak van een boom. De merrie scheen er geen bezwaar tegen te hebben en Jessie trok haar laarzen uit en liep wat door het water. Ze lachte terwijl ze voor zichzelf een paar liedjes zong en maakte haar manchetten los om haar mouwen op te rollen. Ze kon zich niet herinneren dat ze zich ooit zo vrij had gevoeld als nu. Op dat moment zag ze de man naar haar kijken.

Ze keek geschrokken op en hij glimlachte verontschuldigend. Het was beangstigend plotseling iemand aan te treffen in wat zij als haar privéwildernis beschouwde, maar hij was lang en zeer goed gekleed in een reebruin rijkostuum. Hij sprak vriendelijk en met een Brits accent. 'Het spijt me. Ik wilde al eerder iets zeggen, maar u zag er zo gelukkig uit, ik wilde uw plezier niet bederven.' Ze was plotseling blij dat ze haar blouse niet had uitgetrokken, hetgeen ze even had overwogen.

'Ben ik op verboden terrein?' Ze stond op haar blote voeten in de beek, met één mouw opgerold en haar haar losjes opgebonden in een knot boven op haar hoofd. In zijn ogen was ze net een visioen. Een Griekse godin met goudblonde haren in een eigentijds rijtenue. Dit soort vrouwen zag je niet veel - niet hier op het 'platteland'. Eenzaam onder aan een heuvel, met haar blote voeten in een beek. Het was net een tafereeltje van een achttiende-eeuws schilderij en hij had zin om naar haar toe te lopen en haar aan te raken. Haar te kussen misschien. De gedachte deed hem glimlachen terwijl zij nog naar hem keek.

'Nee, ik vrees dat ik me op verboden terrein bevind. Ik ben vanmorgen gaan rijden en ik ben niet erg bekend met het terrein, waar de eigendomsgrenzen liggen en dergelijke. Ik veronderstel dat ik de indringer ben.' Hij sprak een onberispelijk Brits kostschool-Engels. Eton misschien. De zogenaamde 'indringer' was op en top een gentleman. Terwijl ze naar hem keek, trof het haar hoeveel hij op Ian leek. Hij was langer, iets breder gebouwd, maar het gezicht... de ogen... de manier waarop hij zijn hoofd iets schuin hield... zijn haar was erg blond, blonder dan dat van Jessie. Maar toch had hij iets weg van Ian, genoeg om haar van haar stuk te brengen. Ze wendde haar blik van hem af en ging zitten om haar laarzen aan te trekken, waarbij ze eerst zorgvuldig haar mouwen naar beneden rolde. Intussen bleef de onbekende man met een glimlachje naar haar kijken.

'U hoeft om mij niet weg te gaan. Ik moet toch naar huis. Maar vertelt u me eens, woont u hier?' Ze schudde langzaam haar hoofd, trok de spelden uit haar haar en keek naar hem op. Hij zag er erg knap uit.

'Nee, ik logeer hier.'

'Werkelijk? Ik ook.' Hij noemde de naam van de mensen bij wie hij logeerde, maar ze herinnerde zich niet dat tante Beth over hen had gesproken. 'Blijft u hier nog lang?'

'Een paar dagen. Dan moet ik weer terug.'

'Waar naartoe?' Hij was erg nieuwsgierig. Bijna op het irritante af, behalve dan dat hij er zo verrekte goed uitzag.

'Naar San Francisco. Daar woon ik.' Ze had de volgende vraag omzeild en nu was het haar beurt. Waarom niet? 'En u?' Het idee hem aan een verhoor te onderwerpen amuseerde haar.

'Ik woon in Los Angeles. Maar deze maand ga ik toevallig verhuizen naar San Francisco.' Ze begon bijna te giechelen terwijl ze naar hem luisterde. Hij klonk net als de imitaties die ze had gehoord van duffe Engelsen. Hij was zó verschrikkelijk Engels, zoals hij daar in zijn onberispelijke rijkostuum en met een rijzweepje in zijn hand boven op de heuvel stond. Hij was een opmerkelijke verschijning.

'Heb ik iets grappigs gezegd?'

'Nee, meneer.' Met een half lachje liep ze de heuvel op naar hem toe. Haar paard stond dicht bij hem aan de boom.

'Ik word door mijn bedrijf overgeplaatst naar San Francisco. Drie jaar geleden ben ik vanuit Londen hiernaartoe gekomen en ik heb genoeg van L.A.'

'U zult San Francisco vast fijn vinden; het is een heerlijke stad.' Het was een volslagen krankzinnig gesprek tussen twee onbekenden, ver van de bewoonde wereld. Ze gedroegen zich alsof ze zich op Fifth Avenue bevonden, of Union Street, of Faubourg St. Honoré. Ze schoot in de lach toen ze naast hem stond.

'Ik schijn je onbedoeld nogal te amuseren.'

Ze glimlachte weer en haalde licht haar schouders op. 'Dat heb ik met zoveel dingen.'

'Juist.' Toen stak hij zijn hand naar haar uit en keek haar nogal plechtig aan, hoewel de lach nog steeds niet uit zijn ogen was verdwenen. 'Hoe maakt u het? Ik ben Geoffrey Bates.'

'Hallo. Ik ben Jessica Clarke.' Terwijl ze daar onder de boom stonden, schudden ze elkaar de hand en ze keek hem weer glimlachend aan. Van dichtbij leek hij niet zo erg op Ian. Maar hij was op zijn eigen manier erg leuk om te zien, deze Mr. Geoffrey Bates uit Londen. En hij bedacht hoe leuk hij haar eruit vond zien als ze lachte. En het leek erop dat ze dat veel deed.

Hij aarzelde even voor hij haar de volgende vraag stelde, maar ten slotte besloot hij het toch te doen. Hij wilde het weten.

'Waar logeert u overigens?' Overigens? Jessica begon weer te lachen.

'Bij de moeder van een vriendin.' Ze hield het vaag en hij trok glimlachend een wenkbrauw op.

'En u wilt me niet vertellen wie dat is? Ik beloof u dat ik u niet in verlegenheid zal brengen door onuitgenodigd mee te komen eten.'

Ze lachte terug en voelde zich een beetje dwaas, maar het gezicht van de Engelsman was ernstig geworden. Hij had zich opeens bedacht dat ze waarschijnlijk samen met een man op reis was. Dat zou vervelend zijn. Hij had vrijwel meteen naar haar hand gekeken en had tot zijn opluchting gezien dat ze geen ringen droeg, met name geen gladde gouden ring. Maar hij had niet goed genoeg gekeken om het iets lichter gekleurde streepje te zien waar zeven jaar lang haar trouwring had gezeten, tot ze hem een paar maanden geleden had afgedaan.

'Ik logeer mij Mrs. Bethanie Williams.'

'Ik geloof dat ik iemand haar naam heb horen noemen.'

Hij keek enorm opgelucht. 'Zal ik u helpen opstijgen?'

Ze stond naast haar paard toen hij het vroeg en ze keerde zich met een geamuseerde blik naar hem toe.

'Dat is niet nodig. Maar zal ik toch ja zeggen?' Ze dacht dat ze hem zag blozen toen ze gemakkelijk in het zadel wipte. Het was een domme vraag om te stellen aan iemand die zo lang was als zij, maar toen merkte ze op hoe lang hij was. Hij was zeker tien centimeter langer dan Ian... Een meter vijfennegentig? Een meter achtennegentig? Zelfs Ian was niet zo lang... 'zelfs Ian niet'... waarom dacht ze nog steeds op die manier aan hem? Alsof hij de ultieme man was. Het toonbeeld van volmaaktheid waarmee ze in gedachten altijd alle andere mannen zou blijven vergelijken.

'Mag ik u bij Mrs. Williams bellen?' Jessica knikte, nu weer op haar hoede. Dit was beslist een ongebruikelijke manier om een man te leren kennen, en ze had werkelijk geen idee wie of wat hij was.

'Ik blijf hier niet zo erg lang.'

'Dan moet ik u maar snel bellen, nietwaar?' Hij was wel erg vasthoudend. Ze glimlachte weer, aarzelend. Maar hij zag er niet vervelend uit. Hij zag eruit als een aardige man. Ergens midden dertig, met vriendelijke grijze ogen en zijdezacht haar. En de kleren die hij droeg zagen er duur uit. Hij droeg ook een kleine gouden ring aan de pink van zijn rechterhand. Ze dacht dat ze een wapen in het goud gegraveerd zag, maar ze wilde niet staren. Alles aan hem zag er formeel en elegant uit. Bij zijn rijbroek droeg hij gepoetste zwartleren rijlaarzen en een lichtblauw overhemd met een choker. Zijn reebruin tweedjasje hing aan een boomtak. Hij zag er een beetje vreemd uit in de ruige omgeving, maar tegelijkertijd was hij een ongelofelijk knappe verschijning. Naarmate ze langer naar hem keek, vond ze hem steeds knapper worden. En precies zo dacht hij over haar, hoewel Jessica zich afvroeg hoe verfomfaaid haar haar eruit zou zien.

'Leuk kennisgemaakt te hebben.' Ze stond klaar om met een glimlach en een armzwaai weg te rijden.

'U hebt mijn vraag nog niet beantwoord.' Hij hield haar paard bij de teugels vast terwijl hij Jessica in de ogen keek. Ze wist wat hij bedoelde. En zijn stijl stond haar wel aan. 'Ja, u mag me bellen.' Hij deed zwijgend een stap achteruit en maakte een zwierige buiging terwijl hij haar een duizelingwekkende glimlach toewierp. Dat vond ze ook leuk aan hem. Zijn glimlach. En ze lachte in zichzelf terwijl ze terugreed naar de ranch.

31

'Heb je fijn gereden, kind?'

'Heel fijn. En ik heb een erg vreemde man ontmoet.'

'Werkelijk? Wie?' Tante Beth keek geïntrigeerd. Vreemde mannen kwamen in de omgeving van de ranch weinig voor, behalve af en toe een nieuwe voorman.

'Hij logeert hier bij iemand, en hij is vreselijk Engels. Maar hij ziet er ook heel leuk uit.'

Tante Beth glimlachte om de uitdrukking op haar gezicht. 'Nou nou. Een lange, donkere vreemdeling op mijn ranch? Goeie hemel! Waar is hij? En hoe oud is hij?'

Jessica giechelde. 'Ik zag hem eerst. En bovendien is hij niet donker. Hij is blond, en een stuk langer dan ik.'

'Dan mag je hem hebben, kind. Ik hou niet van lange mannen.'

'Ik ben er gek op.'

Tante Beth keek met een ernstige blik over haar brillenglazen. 'Je kunt moeilijk anders.' Ze lachten weer allebei en genoten van de uitbundige zonsondergang achter de heuvels.

Het was weer een vreedzame avond en Jessica stond de volgende ochtend om zeven uur op. Ze had zin om erop uit te gaan, maar deze keer niet op de kastanjebruine merrie. Ze zette een pot koffie - ze was voor de verandering eens eerder op dan tante Beth - en vertrok zo stilletjes mogelijk in de Morgan. Ze had hier nog nooit veel autogereden, en ze had zin om op ontdekkingstocht te gaan.

De zon stond hoog aan de hemel toen ze het ontdekte. Het was in een erg slechte staat. Maar het was een plaatje. Het zag eruit alsof iemand het tientallen jaren geleden in het hoge gras was kwijtgeraakt en geen zin had gehad er verder naar te zoeken. En nu stond het daar, eenzaam en onbemind, met een scheef bordje met 'te huur' erop bij de voordeur. Het was een Victoriaans huisje, klein, maar met precies de juiste verhoudingen. Ze probeerde de voordeur, maar die zat op slot. Jessica ging op de stoep bij de voordeur zitten, zichzelf glimlachend koelte toewaaiend met de strooien hoed met de brede rand. Ze wist niet precies waarom, maar ze voelde zich goed. En ongelofelijk gelukkig.

Ze reed op haar gemakje terug over de stoffige landweg en stapte met een grijns het huis binnen. Tante Beth zat haar post door te nemen en keek verbaasd op.

'Waar ben jij nou geweest? Je bent vreselijk vroeg vertrokken.' De blauwe ogen van de oude vrouw schitterden ondeugend en keken haar met een verrukte, wantrouwige blik aan.

'Wacht maar eens tot u hoort wat ik heb gevonden!'

'Weer een man op mijn grond? En deze keer een Fransman! Ik wist het. Lieve meid, je hebt een zonnesteek, je ziet spoken.' Tante Beth maakte meelevende, klokkende geluidjes en Jessica barstte in lachen uit en gooide haar hoed hoog in de lucht.

'Nee, geen man! Tante Beth, het is een huis! Een ongelofelijk, prachtig, schitterend Victoriaans huis! En ik ben er helemaal verliefd op.'

'O god, Jessie, toch niet het huis dat ik denk? Dat oude huis van Wheeling aan de North Road?' Ze wist precies welk huis het was.

'Ik heb geen flauw idee, ik weet alleen dat ik het enig vind.'

'En je hebt het gekocht en je binnenhuisarchitect uit New York komt hier morgenochtend vroeg naartoe.' Tante Beth wilde er niet serieus op ingaan.

'Nee. Ik meen het. Het is zo leuk. Hebt u er weleens van een afstandje goed naar gekeken? Ik heb dat vanmorgen een uur lang gedaan en ik heb ook nog eens bijna een uur op de stoep bij de voordeur gezeten. Hoe is het vanbinnen? Het zat verdorie op slot. Ik heb zelfs alle ramen geprobeerd.'

'Joost mag weten hoe het er vanbinnen uitziet. Er heeft bijna vijftien jaar niemand meer in gewoond. Vroeger was het een enig huis, maar er zit weinig grond bij, dus niemand wil het kopen. Waarschijnlijk kun je er nu wel meer grond bij krijgen, want de Parkers, die daarachter wonen, hebben pas besloten een flink perceel af te stoten. Bijna zestien hectare als ik het me goed herinner. Maar voor zover ik weet staat dat huis van Wheeling al jaren leeg. De makelaar heeft het me laten zien toen ik de ranch ging kopen, maar ik had er geen belangstelling voor. Te veel huis, te weinig grond, en ik wilde iets moderners. Waarom zou je in godsnaam een Victoriaans huis willen kopen, zo ver bij de bewoonde wereld vandaan?'

'Maar tante Beth, het is zo mooi!' Jessica zag er jong en romantisch uit terwijl ze haar vriendin glimlachend aankeek.

'Ach, de illusies van de jeugd. Misschien moet je jong en verliefd zijn om zo'n huis te willen. Ik wilde liever iets praktisch. Maar ik begrijp waarom je het leuk vindt.' Ze zag hoe de groene ogen van haar jonge vriendin straalden. 'Jessica, wat heb je precies in gedachten?' Haar stem klonk nu rustig en ernstig.

'Ik weet het nog niet. Maar ik denk na. Over heel veel verschillende dingen. Misschien zijn het allemaal krankzinnige ideeën, maar er broeit iets.' Jessica was duidelijk tevreden met zichzelf. Het was een schitterende ochtend geweest, en er was iets heerlijks gebeurd in haar hoofd of in haar hart, ze wist zelf niet precies welke van de twee, maar ze leefde weer, ze voelde zich opgewonden en als herboren. Eigenlijk was het gek. Toen ze naar het huis had zitten kijken, was haar een bijbeltekst te binnen geschoten die ze ooit op de zondagsschool had geleerd: 'Het oude is voorbijgegaan. Zie, het nieuwe is gekomen.' Alle oude dingen verdwenen uit haar leven... zelfs de verschrikkingen van het proces... zelfs Ian...

'Nou, Jessie, laat me weten wat het resultaat is als je bent "uitgebroeid". Of laat eerder iets van je horen, als ik je kan helpen.'

'Nu nog niet. Maar later misschien.' Tante Beth knikte en ging verder met haar post en Jessie liep neuriënd de trap op. Toen stopte ze en keek achterom naar tante Beth. 'Wat moet ik doen om het huis vanbinnen te bekijken?'

'Bel de makelaar. Die zal verrukt zijn. Ik denk dat ze hooguit een keer per vijf jaar iemand krijgen om het huis te bezichtigen. Zoek ze maar op in het telefoonboek. Hoover County Makelaars. Vreselijk originele naam.' Tante Beth begon zich af te vragen... maar ze kon Jessie niet serieus nemen. Dit was vast een bevlieging, een kuur. Maar het zou haar een poosje bezighouden. Het zou haar goeddoen om over iets anders na te denken dan haar eigen verveling. Eén ding stond vast: ze had er niet verveeld uitgezien toen ze binnenkwam. Vanmorgen niet. En gisteravond zeker niet.

Geoffrey Bates belde die middag toen Jessie weg was en hij belde weer om een uur of vijf, toen ze net terugkwam. Hij vroeg beleefd of hij kon 'langskomen' om iets te drinken, of dat hij haar kon komen ophalen om de mensen te ontmoeten bij wie hij logeerde. Jessie wilde liever dat hij iets kwam drinken bij tante Beth thuis. En ze was in een opperbeste stemming.

Hij was vreselijk charmant, erg amusant, heel netjes en zeer onder de indruk van tante Beth, wat Jessie plezier deed. Maar hij was nog meer onder de indruk van Jessie, wat Beth weer plezier deed. Hij zag er nog imposanter uit dan Jessie had gezegd. Hij droeg een blazer, een ivoorwitte gabardine-broek, een lichtblauw overhemd en een marineblauwe choker. Vreselijk elegant, maar ook erg aantrekkelijk. En ze vormden een fantastisch stel: beiden lang en blond, met een natuurlijke gratie. Ze zouden overal de aandacht hebben getrokken, zoals ze daar ontspannen in de woonkamer van de ranch zaten.

'Ik heb vandaag alle heuvels afgezocht naar jou, Jessica, geheel tevergeefs. Waar had je je verstopt?'

'In een huis met een bad van meer dan een meter diep, en een keuken die regelrecht uit een museum leek te komen.'

'Je was zeker Goudhaartje aan het spelen. Kwamen de drie beren terug voor je weg was, en hoe smaakte de pap?'

'Heerlijk.' Ze lachte naar hem en bloosde licht toen hij haar hand pakte. Hij hield hem echter maar heel even vast.

'Je leek net een geestverschijning, gisteren in de heuvels. Je zag eruit als een godin.'

'Tante Beth beschuldigde me van waanvoorstellingen door de zon.'

'Ja, maar zij dacht tenminste niet dat ze een god had gezien.' Tante Beth plaagde hem een beetje om te zien hoe hij daarop zou reageren, maar hij nam het goed op. Hij was erg hoffelijk en vertrok kort voor ze gingen eten, nadat hij hen beiden had uitgenodigd om de volgende dag bij zijn gastvrouw en gastheer te komen lunchen. Tante Beth zei dat ze niet kon komen, omdat ze het een en ander te doen had op de ranch, maar Jessie nam de uitnodiging met plezier aan. Hij reed weg in een chocoladebruine Porsche en Jessica keek op met een meisjesachtige glans in haar ogen.

'En, wat vindt u ervan?'

'Veel te lang.' Tante Beth probeerde streng te kijken, maar het lukte haar niet en ze begon te lachen. 'Maar verder kan hij mijn goedkeuring helemaal wegdragen. Hij is enig,

Jessica, ronduit enig.' Tante Beth klonk bijna net zo opgewonden als Jessie zich voelde. Ze probeerde zich ertegen te verzetten, maar het kostte haar moeite.

'Hij is leuk, vindt u ook niet?' Ze keek even dromerig voor zich uit en maakte toen een pirouette op één been. 'Maar hij is niet zo leuk als mijn huis.'

'Jessica, wat moet ik nou van je denken? Ik ben te oud voor dit soort spelletjes! Welk huis? En hoe durf je zo'n man te vergelijken met een huis?'

'Dat doe ik rustig, want ik ben gemeen. En ik heb het over mijn huis. Het huis dat ik vandaag heb gehuurd, voor de hele zomer!'

Tante Beth trok nogal een ernstig gezicht bij het horen van dit nieuws. 'Heb je voor deze zomer het huis van de Wheelings gehuurd, Jessica?'

'Ja. En als het me bevalt, blijf ik langer. Tante Beth, ik voel me hier gelukkig, en u had gelijk, het is tijd voor een verandering.'

'Ja, kind. Maar wil je nu zoiets? Dit is een leven voor een oude vrouw, niet voor jou. Je kunt jezelf niet opsluiten op het platteland. Met wie kun je hier praten? Wat ga je doen?'

'Ik kan met u praten, en ik ga weer schilderen. Ik heb dat in geen jaren gedaan, en ik ben er gek op. Misschien ga ik u wel schilderen.'

'Jessica, Jessica! Altijd zo wispelturig! Soms maak ik me zorgen om je. Vorige keer stormde je hier het huis uit en ging je thuis direct een echtscheiding aanvragen, en wat ga je nu weer doen? Schat, denk hier alsjeblieft heel goed over na.'

'Dat heb ik gedaan, en dat doe ik nog steeds en dat blijf ik doen. Ik heb het alleen gehuurd voor de zomer. En daarna zien we wel weer. Het is geen definitieve stap. Ik probeer het uit. De enige blijvende beslissing die ik heb genomen is de winkel te verkopen.'

'Goeie hemel, jij hebt ook niet stilgezeten. Weet je dit allemaal wel zeker?' Tante Beth was volkomen overdonderd. Ze had zelf voorgesteld om de winkel te verkopen, maar ze had niet gedacht dat Jessica dit serieus zou opvatten. Wat had ze gedaan?

'Ik weet het absoluut zeker. Ik ga Lady J. aan Astrid verkopen, of ik ga het haar in ieder geval te koop aanbieden als ik weer terugga.'

'En zij zal het kopen. Daar kun je zeker van zijn, Jessica. Ik kan niet zeggen dat ik het erg vind. Ik denk dat het goed voor haar zal zijn. Maar krijg je er geen spijt van? De boetiek schijnt veel voor je te betekenen, kind.'

'Dat was zo, maar nu is hij iets van het verleden. Iets waar ik van af moet. Ik denk niet dat ik er spijt van zal krijgen.'

'Ik hoop het niet.' Er hing verandering in de lucht; ze voelden het allebei. Maar voor het eerst sinds lange tijd voelde Jessie zich bruisen van leven en verveelde ze zich allerminst.

'Is het huis bewoonbaar?'

'Min of meer, als ik het een goede poetsbeurt geef. Een erg goede poetsbeurt.'

'Wat doe je met je meubelen?'

'Ik ga wonen in een slaapzak.' Ze wekte niet de indruk dat het haar iets kon schelen.

'Doe niet zo gek. Ik heb wat overtollige meubelen in de schuur staan, en er staat ook nog het een en ander op zolder. Pak maar wat je nodig hebt. Dan ben je in ieder geval van wat gemakken voorzien.'

'En gelukkig.'

'Jessie... ik hoop het. Probeer niet overijld te handelen. Neem de tijd. Denk na. Weeg je beslissingen af.'

'Doet u dat altijd?'

Tante Beth kon haar pret om deze vraag niet onderdrukken. 'Nee. Maar het is het soort advies dat oude vrouwen aan jonge meisjes behoren te geven. Ik doe altijd halsoverkop waar ik zin in heb, en later herstel ik de schade wel weer. En om je de waarheid te zeggen, zal ik het enig vinden om je deze zomer hier te hebben.' De oudere vrouw glimlachte vriendelijk en Jessica verzonk in gedachten.

'En als ik na de zomer wil blijven?'

'O, dan doe ik de deur voor je neus dicht en beschiet ik je vanuit mijn keukenraam. Wat denk je? Ik zal het natuurlijk heerlijk vinden. Maar ik ga je niet aanmoedigen om hier naartoe te verhuizen omdat ik dat leuk vind. Dat doe ik zelfs niet met Astrid.' Ze verwachtte echter niet dat Jessie hier zou komen wonen; aan het eind van de zomer zou ze de opwinding gaan missen... en de Engelsman die naar San Francisco ging verhuizen, zag er veelbelovend uit.

De volgende dag haalde hij Jessie op voor de lunch, en ze kwam na afloop in een opperbeste stemming thuis. Ze had zijn vrienden aardig gevonden en ze waren verrukt geweest bij het vooruitzicht dat ze in de zomer over zou komen. Ze hadden haar uitgenodigd om hun te bezoeken wanneer ze maar wilde. Het was een stel van in de vijftig en ze nodigden dikwijls vrienden uit L.A. uit. Geoffrey was daar een van...

'Ik zal deze zomer dan wel vaak hier zijn,' had hij gezegd.

'O ja?'

'Ja, en het is een beroerd eind rijden vanuit San Francisco. Je had wel een plekje wat dichter in de buurt mogen uitkiezen voor je zomerverblijf, Jessica.' Ze had hem nog niet verteld dat ze erover dacht hier voorgoed te blijven wonen. Ze had hem lachend in de ogen gekeken en hij had haar bij tante Beths huis uit de auto geholpen. 'Nu we het daar toch over hebben, miss Clarke, wanneer vertrek je weer naar de stad?'

'Morgen.' Maar het 'Miss' Clarke had haar van haar stuk gebracht... Miss? Het had zo vreemd geklonken. Zo... zo leeg.

'Ik ga morgen ook terug naar L.A. Maar toevallig...' Hij had haar met een bijna sluwe blik aangekeken, en was duidelijk erg met zichzelf ingenomen. 'Toevallig ben ik van plan om woensdag naar San Francisco te gaan. Zullen we dan samen dineren?'

'Dat zou ik heel leuk vinden.'

'Ik ook.' Hij had er verrassend ernstig uitgezien toen ze naar het huis liepen, en hij had rustig zijn hand om de hare gelegd.

32

Astrid stond versteld van Jessica's aanbod, maar ze greep het met beide handen aan. Ze had de boetiek al willen kopen vanaf de eerste keer dat ze hem had gezien.

'Maar weet je het wel zeker?'

'Helemaal. Neem hem maar. Ik zal je een indruk geven van de waarde van de inventaris, ik ga met mijn advocaat praten en dan stellen we een prijs vast.' Ze sprak met Philip Wald en twee dagen later noemde ze haar prijs. Astrid aarzelde niet.

Ze vroeg haar eigen advocaten de papieren op te stellen. Lady J. zou in haar bezit komen voor de som van vijfentachtigduizend dollar. Zowel zij als Jessie waren tevreden met de prijs. Het enige pijnlijke moment was toen Astrid aangaf dat ze de naam van de boetiek wilde veranderen in Lady A. In ieder geval zou het voor hun klanten ongeveer hetzelfde klinken. Maar het zou niet meer hetzelfde zijn. De winkel zou van Astrid zijn. Het einde van een tijdperk was eindelijk gekomen.

Ze zaten in het kantoor achter de winkel hun plannen voor de uitverkoop te bespreken, toen Katsuko met een glimlach op haar gezicht in de deuropening verscheen.

'Er is hier iemand die je wil spreken, Jessie. Iemand die er erg aantrekkelijk uitziet, mag ik wel zeggen.'

'O ja?' Ze stak haar hoofd om de hoek van de deur en zag Geoffrey staan. 'O! Hallo.' Ze wenkte hem naar het kantoor en stelde hem voor aan Astrid, waarbij ze uitlegde dat Mrs. Williams haar moeder was.

'Kent u mijn moeder?' Astrid was verbaasd. Haar moeder kende niemand zoals Geoffrey.

'Ik had het genoegen haar dit weekend te ontmoeten, op de ranch.' Astrids wenkbrauwen schoten omhoog terwijl ze Jessica een verbaasde blik toewierp. Geoffrey voegde er snel aan toe: 'Ik was daar bij vrienden op bezoek.' Plotseling was op Astrids gezicht te lezen dat ze begreep waarom Jessica van plan was de zomer in haar krakende Victoriaanse huurhuis door te brengen. Astrid vroeg zich bijna af of dat de reden was waarom ze de winkel wilde verkopen. Ze had echter het gevoel dat ze op de een of andere manier een stuk van het verhaal had gemist. Had Jessica iets voor haar geheimgehouden? Toen ze hun kant op keek, zag ze Geoffrey met een warme blik naar Jessica kijken. En Astrid slikte de vragen die op het puntje van haar tong lagen in. Hoe? Wanneer? Wat nu? Had hij... was hij... zou hij... Hij onderbrak haar gedachten met een nieuwe, warme glimlach.

'Mag ik deze twee lieftallige dames voor de lunch uitnodigen?' Hij slaagde er zelfs in Katsuko erbij te betrekken door haar een spijtige blik toe te werpen. Hij wist dat er iemand hier moest blijven om op de winkel te passen. Zijn manieren waren onberispelijk. En Astrid waardeerde dat. Ze liet zich bijna verleiden om mee te gaan lunchen, uit nieuwsgierigheid, maar dat wilde ze Jessie niet aandoen. Jessica schudde echter snel haar hoofd.

'Breng ons maar niet in de verleiding, Geoffrey. We zijn net wat zaken aan het bespreken, over de verkoop van de winkel en...'

'Och, hou toch op, Jessica!' Astrid onderbrak Jessica's gewetensvolle protesten. 'Doe niet zo gek - die zaken kunnen we later bespreken. Ik moet toch een paar boodschappen doen. Ik moet de stad in...' - ze keek Geoffrey spijtig aan - 'maar gaan jullie rustig je gang en geniet van je lunch. Ik zie jullie hier wel weer om een uur of twee, halfdrie.'

'Maak daar inderdaad maar half drie van, Mrs. Bonner.'

Geoffrey mengde zich snel in het gesprek. En Jessica leunde achterover en keek toe. De manier waarop hij de dingen aanpakte, stond haar wel aan. Hij was eraan gewend invloed uit te oefenen en dat was te merken. Het gaf haar een veilig gevoel, maar ze voelde zich niet bedreigd. Nu ze het niet meer nodig had dat er iemand voor haar zorgde, waren zijn attenties een luxe, geen noodzaak. Ze genoot van het verschil en ze vroeg zich onwillekeurig af hoe het met Ian was geweest als ze hem niet zo wanhopig nodig had gehad, als ze zekerder van zichzelf was geweest. Ze verdreef de gedachte echter meteen weer.

Ze gingen dicht in de buurt lunchen, in een restaurant in Union Street met een terras achter in de tuin, en ze hadden een erg prettige maaltijd. Hij was dol op paarden, hij had een eigen vliegtuig en hij was van plan de komende winter naar Afrika te gaan. Hij had eerst op Eton gestudeerd en was later naar Cambridge gegaan. En het was duidelijk dat hij erg onder de indruk was van Jessie. Iedere keer als hij haar weer een van zijn stralende glimlachen schonk, smolt ze een beetje weg.

'Ik moet zeggen dat je er hier in de stad heel anders uitziet, Jessica.'

'Het is verbazend hoeveel verschil het maakt als ik mijn haar kam.' Ze glimlachten allebei bij de herinnering aan hun eerste ontmoeting. 'Ik draag hier zelfs schoenen.'

'Werkelijk? Wat apart. Laat me eens kijken.' Hij trok plagerig het tafelkleed opzij om naar haar voeten te kijken en zag een fraai paar geelbruine suède Gucci-schoenen. Ze hadden bijna dezelfde kleur als de suède rok die ze droeg, met een zalmkleurige zijden blouse erboven. Zalm was Ians lievelingskleur en ze had zichzelf die ochtend moeten dwingen om hem aan te trekken. Wat maakte het uit dat het Ians lievelingsblouse was? Er was geen enkele reden waarom ze hem niet meer zou kunnen dragen. Ze had de blouse in geen maanden gedragen, alsof ze daarmee op de een of andere manier afstand van hem nam. Nu leek het dwaas.

'Ik vind je schoenen mooi. En dat is tussen twee haakjes een erg mooie blouse.' Ze bloosde om het compliment, voornamelijk omdat het haar deed denken aan Ian. Geoffrey had iets...

'Waar zat je aan te denken?' Hij had heel even een schaduw in haar ogen voorbij zien trekken.

'Nergens aan.'

'Schaam je, je mag niet jokken. Je dacht aan iets ernstigs. Is het iets verdrietigs?' Zo had het er wel uitgezien.

'Natuurlijk niet.' Het bracht haar in verlegenheid dat hij zoveel had gezien. Te veel. Hij was erg opmerkzaam.

'Ben je nooit getrouwd geweest, Jessie? Het is opmerkelijk om het geluk te treffen een vrouw te vinden zoals jij, vrij en ongebonden. Of trek ik de verkeerde conclusies?'

Hij had het al willen weten sinds hij haar had ontmoet.

'Je trekt de juiste conclusies. Ik ben vrij en ongebonden. En ja, ik ben getrouwd geweest.' Zijn timing was verbazingwekkend, alsof hij haar gedachten had gelezen.

'Kinderen?' Hij trok nieuwsgierig een wenkbrauw op.

'Nee. Geen kinderen.'

'Mooi.'

'Mooi?' Dat was een vreemde opmerking. 'Hou je niet van kinderen, Geoffrey?'

'Heel veel. Zolang ze van een ander zijn.' Hij glimlachte zonder gêne. 'Ik ben zelfs een fantastische oom. Maar ik zou een vreselijke vader zijn.'

'Waarom denk je dat?'

'Ik blijf nooit lang op dezelfde plek. Ik ben te egoïstisch. Als ik van een vrouw houd, wil ik haar in geen enkel wezenlijk opzicht hoeven delen, en als je een goede moeder wilt zijn, moet je je aandacht verdelen tussen je man en je kinderen. Misschien ben ik zelf nog te veel kind, maar ik wil genieten van lange, romantische avonden, onverwachte reisjes naar Parijs, skivakanties in Zwitserland, zonder dat er achter in de auto drie snotneusjes zitten te blèren... Ik kan je talloze vreselijke, afschuwelijk egoïstische redenen geven. Maar allemaal oprecht. Is dat een schok voor je?' Hij verontschuldigde zich niet voor wat hij zei, maar hij was bereid te accepteren dat ze het misschien niet goedkeurde. Hij was allang opgehouden zich op dit punt te verontschuldigen. Hij had er zelfs voor gezorgd dat er geen 'ongelukjes' konden gebeuren. Hij had zijn besluit genomen en het onderwerp stond voor hem niet meer ter discussie.

'Nee, het is geen schok voor me. Ik heb er ook altijd zo over gedacht. Precies zo, eigenlijk.'

'Maar?'

'Wat bedoel je?'

'Er was een "maar" in je stem.' Hij zei het erg zacht en ze glimlachte. 'Is dat zo? Ik weet het niet precies. Ik had vroeger zeer uitgesproken opvattingen op dit punt. Maar ik weet het niet... ik ben erg veranderd.'

'Veranderen is normaal na een scheiding. Maar nu kom je plotseling tot de ontdekking dat je kinderen wilt? Ik zou denken dat je voorgoed vrij zou willen zijn.'

'Niet per se. En ik ben wat kinderen betreft ook niet enorm van mening veranderd. Ik ben mezelf de laatste tijd alleen heel veel vragen gaan stellen.'

'Om je de waarheid te zeggen, Jessie...' - hij hield zachtjes haar hand vast terwijl hij het zei - 'denk ik dat je zonder kinderen gelukkiger zult zijn. Je lijkt erg op mij. Vastberaden, vrij; je hebt plezier in wat je doet; ik kan me op de een of andere manier niet voorstellen dat je dat allemaal zou willen opgeven voor zo'n kleine druktemaker in een luier.' Ze grijnsde bij het idee.

'O god.'

'Precies.' Ze lachten even en namen een slokje van hun wijn terwijl de tweede lichting klanten voor de lunch binnenkwam. Ze zaten er al bijna twee uur. Het was vreemd om plotseling met hem over kinderen te zitten praten. Ze had het gevoel dat het onderwerp voor hem belangrijk was, en dat hij er in een vroeg stadium duidelijkheid over wilde hebben. En hij stak de inzichten die hij de laatste tien jaar had gekoesterd, beslist niet onder stoelen of banken.

Jessica strekte haar benen en dronk haar wijnglas leeg. Ze vroeg zich af of ze niet terug moest naar de winkel, en opeens bedacht ze dat ze hem waarschijnlijk ook van zijn afspraken af hield. Maar de tijd samen was zo plezierig, dat het moeilijk was er een eind aan te maken.

'Ik ga volgende week voor zaken naar Parijs, Jessica. Kan ik iets voor je meebrengen?'

'Wat een heerlijk idee. Parijs.' Haar ogen straalden bij de gedachte. Parijs.

'Eens even denken... Je zou voor mij... het Louvre kunnen meebrengen... de Sacré-Coeur... Café Flore... Brasserie Lipp... de Champs Elysées... o ja, en het hele Faubourg St. Honoré.' Ze giechelde bij de gedachte.

'Dat mag ik wel. Een vrouw die weet wat ze wil. Nu we het er toch over hebben, wat vind je ervan om met me mee te gaan?'

'Hou je me voor de gek?'

'Zeker niet. Ik blijf er maar drie of vier dagen. Zo lang kun je toch wel weg?' Ja, maar met iemand die ze helemaal niet kende? Joost mocht weten wie hij was.

'Ik was van plan om voor de winkel naar New York te gaan, maar nu hoeft dat niet meer, en... Parijs...?' Ze wist niet wat ze moest zeggen. Na al die afschuwelijke kerels met wie ze te maken had gehad, was hier nu opeens deze volmaakte man, die haar mee vroeg naar Parijs.

'We hoeven...' Hij zag er een beetje onbeholpen, maar lief uit. 'We hoeven niet dezelfde kamer te delen. Als je het prettiger vindt...'

'Geoffrey! Je bent een engel. En hou nu maar op, want anders doe ik het ook nog en komt er niets terecht van alle dingen die ik hier moet doen. Ik vind het ontroerend dat je het me vraagt, maar het kan echt niet.'

'Nou, laten we maar even afwachten. Misschien verander je nog van gedachten.'

Wauw. Geoffrey was werkelijk verbazingwekkend. Parijs? Ze wilde bijna ja zeggen, maar... waarom niet? Waarom in 's hemelsnaam niet? Parijs?... Het zou verrukkelijk zijn, maar... verdorie, waarom had ze het gevoel dat ze Ian dan ontrouw zou zijn? Wat maakte het nu nog uit? Ze was vrij. Hij zou het niet eens weten. Ze zag hem toch nooit meer. Maar... op de een of andere manier... was hij er... met een gekwetste blik in zijn ogen, alsof hij niet wilde dat ze zou gaan. Ze probeerde zijn gezicht uit haar geest te verdringen en keek Geoffrey glimlachend aan.

'Dank je wel voor het aanbod.'

'Ik zou echt graag willen dat je meeging. Zie je wat ik bedoel met onverwachte reisjes? Ik ben daar dol op! Er is weinig leuks aan als je een kinderjuffrouw en vier lastposten van kinderen moet meenemen, of ze thuislaat en je daar schuldig over voelt. Het is veel gemakkelijker om een oom te zijn. Heb jij neefjes of nichtjes?' Ze schudde rustig haar hoofd. 'Broers of zussen?'

'Nee. Ik had een broer, maar die is omgekomen in de oorlog.'

Geoffrey keek een ogenblik verward. 'De Tweede Wereldoorlog, of Korea? In beide gevallen moet hij een stuk ouder zijn geweest dan jij.'

'Nee. Vietnam.'

'Natuurlijk. Wat stom van me. Vreselijk. Hadden jullie een goede band?' Hij hield haar hand iets steviger vast, alsof hij haar wilde steunen. Zijn zorgzaamheid gaf haar een fijn gevoel.

'Ja. We hadden een heel goede band. Zijn dood heeft me vreselijk aangegrepen.' Het was de eerste keer dat ze dit kon uitspreken. De afgelopen paar maanden hadden haar in meer opzichten bevrijd dan ze zelf wist.

'Wat naar voor je.'

Ze knikte en glimlachte. 'En hoeveel broers en zussen heb jij?'

'Twee zussen en een hele duffe broer. Mijn zussen zijn behoorlijk maf. Maar erg amusant.'

'Breng je nog veel tijd in Europa door?'

'Aardig wat. Een paar dagen hier, een paar dagen daar. Ik vind het heel prettig op die manier. Moet ik jou overigens niet terugbrengen naar de winkel voor je bespreking met Astrid?'

'O god. Dat was ik helemaal vergeten. Je hebt gelijk!' Ze keek spijtig op haar horloge en keek hem glimlachend aan. Het waren een paar heerlijke uren geweest.

'Ik heb jou ook van je afspraken afgehouden, denk ik.'

'Ja, ik...' Maar een lach verdreef de ernst op zijn gezicht en hij keek haar met een ondeugend lachje aan. 'Nee, ik had geen afspraken. Ik ben hier alleen maar naartoe gekomen om jou te zien.' Hij leunde achterover in zijn stoel en lachte in zichzelf, alsof hij erg in zijn nopjes was.

'Meen je dat nou?' Jessica keek stomverbaasd.

'Jazeker. Ik hoop dat je het niet erg vindt.'

'Nee. Ik ben alleen verbaasd.' Erg verbaasd, en een beetje van haar stuk gebracht. Wat betekende dat? Hij was gekomen om haar te zien... en het voorstel om samen naar Parijs te gaan... verdorie. Was hij toch net als alle anderen en dacht hij haar lichaam te krijgen in ruil voor een maaltijd?

'O, je moest je gezicht eens zien, Jessica!'

'Hoezo?' Ze zei het lachend, maar ook een beetje gegeneerd. Stel je voor dat hij echt wist wat ze dacht. Dat scheen bij hem nogal eens voor te komen.

'Wil je weten hoe je keek?'

'Oké. Raad maar wat ik dacht.' Ze kon net zo goed bluffen.

'Nou, als ik je vertel dat ik een kamer heb in het Huntington Hotel, voel je je dan beter?'

'O! Jij ook altijd!' Ze sloeg naar hem met haar servet. 'Ik dacht helemaal niet...!'

'Wel waar!'

'Je hebt gelijk!'

Ze lachten allebei. Hij legde een bankbiljet op het dienblad van de ober en stond op om Jessica in haar jasje te helpen.

'Ik bied mijn excuses aan voor mijn gedachten.' Jessica liet met een grijns haar hoofd hangen.

'En zo hoort het ook.' Maar terwijl ze naar buiten liepen, trok hij haar vriendelijk tegen zich aan en onderweg naar de winkel lachten ze samen en plaagden ze elkaar voortdurend. Toen ze binnenkwamen, zat Astrid met een ontspannen glimlach op hen te wachten. Het deed haar plezier om Jessie weer gelukkig te zien, en in het gezelschap van een man.

'Ik laat jullie nu over aan jullie besprekingen en zaken en wat jullie verder nog te doen hebben. En Jessica, hoe laat zal ik je komen ophalen?'

'Hier vandaan?' Ze keek verbaasd. Het was vreemd om weer iemand te hebben die voor haar zorgde, haar gezelschap hield en assisteerde en haar ophaalde en thuisbracht. Ze had het lang gemist en nu wist ze niet precies hoe ze ermee moest omgaan. Het was alsof ze schoenen aan kreeg nadat ze maanden op blote voeten had gelopen.

'Heb je liever dat ik je na je werk naar je toe kom?'

'Het maakt mij niet uit.' Ze keek hem blij aan en even spraken ze geen van beiden. Ze had op het punt gestaan hem haar auto aan te bieden, maar dat kon ze niet doen. Niet... niet de Morgan. Ze vond het vervelend het niet te doen, maar ze kon het niet.

'Weet je wat, ik geef je de tijd om naar huis te gaan en je te ontspannen. Zal ik je daar ophalen?' Aangezien hij al wist dat ze een beetje bedeesd was, lachten ze allebei, maar ze knikte.

'Dat is prima.'

'Zeven uur? Dan eten we om acht uur.'

'Uitstekend.' En toen kreeg ze opeens een ingeving. Hij was al bijna bij de deur en ze liep snel naar hem toe. 'Je kent San Francisco niet zo goed, nietwaar?'

'Niet zo erg. Maar ik denk dat ik de weg wel vind.' Hij keek geamuseerd om haar bezorgdheid.

'Hoe zou je het vinden om aan het eind van de dag een rondleiding te krijgen?'

'Van jou?'

'Natuurlijk.'

'Dat is een uitstekend idee.'

'Mooi. Waar ben je om een uur of vijf?'

'Waar je maar wilt.'

'Goed. Ik kom je om vijf uur ophalen voor de deur van het St. Frances Hotel. Oké?'

'Uitstekend.'

Hij salueerde snel en haastte zich de treden naar de winkeldeur af, terwijl Jessica zich omkeerde naar Astrid.

Ze bespraken de verkoop van Lady J., maar op de een of andere manier vond ze het moeilijk haar hoofd erbij te houden.

'Is dat goed, Jessie?'

'Huh?' Toen ze opkeek, zat Astrid haar grijnzend aan te kijken. 'O, shit.'

'Zeg niet dat je verliefd bent.'

'Helemaal niet. Maar hij is een erg aardige man. Vind je niet?' Ze wilde Astrids goedkeuring.

'Dat lijkt me wel, Jessie.'

Jessica keek op naar haar vriendin en giechelde als een schoolmeisje. Het leek uren te duren voor ze hun zaken hadden geregeld, maar beide vrouwen waren blij met de resultaten. Jessica stond triomfantelijk op van achter haar bureau, maakte een pirouette op de hak van een van de mooie Gucci-schoenen en keek op haar horloge.

'En nu moet ik gaan.' Ze pakte haar tas, blies Astrid een kushand toe en bleef tevreden een ogenblik in de deuropening staan. 'Over vijftien minuten moet ik Ian ophalen.' Met een snelle zwaaibeweging was ze de deur uit en de stoep af - zonder te beseffen wat ze had gezegd. Astrid schudde haar hoofd en vroeg zich af of ze ooit over hem heen zou komen. Ze vroeg zich ook af hoe Ian het maakte. Ze miste hem. En de gedachte aan hem zette een domper op haar opwinding over Jessies nieuwe vriend.

Jessie reed al achteruit de oprit af en was onderweg naar haar afspraak met Geoffrey.

33

'Ben ik te laat?' Ze keek bezorgd terwijl ze voor het St. Frances Hotel wegreed. Onderweg naar het centrum was ze onverwachts in de verkeersdrukte geraakt. Hij zag er echter tevreden en ontspannen uit, als een man die blij is iemand te zien en niet als iemand die lang heeft moeten wachten.

'O, ik sta hier al uren.'

'Leugenaar.'

'Goeie hemel! Wat een schandaal om iemand voor leugenaar uit te maken!' Maar hij was duidelijk dolblij haar te zien en was zelfs zo vrij haar een klein kusje op haar wang te geven. Ze genoot van dit vriendelijke gebaar. De liefkozingen die aan de hartstocht voorafgingen, waren altijd belangrijk. De kleine aanrakingen met de hand, het kusje op de wang. Het maakte de dingen minder zwaar. Ze werden vrienden. Ze vond hem aardig.

'Waar breng je me naartoe?'

'Overal naartoe.' Ze keek hem genietend aan terwijl ze in de richting van Nob Hill reed.

'Daar beloof je me wat. Nou, ik weet waar we nu zijn.

Dat is mijn hotel.' Ze negeerde hem en hij grijnsde.

'Dit is Nob Hill.' Ze wees hem Grace Cathedral aan, de Pacific Union Club en drie van de chicste hotels van de stad. Vandaar reden ze California Street af naar de Embarcadero en de Ferry Building, en ze keken even uit over de haven. Toen reden ze verder naar Ghirardelli Square en de Cannery. Toen ze de Fisherman's Wharf voorbij waren (waar ze een goedgevulde beker verse garnalen en een enorm stuk zuurdesembrood voor hem kocht), wees ze hem de honingraat van kleine boetiekjes aan.

'Wat een rit. Tjonge, ik ben onder de indruk.' Zij had het zelf ook enorm naar haar zin.

Vandaar reden ze naar de baai, waar de oude mannen boccie speelden, en reden ze door naar de jachthaven en de St. Francis Yacht Club. Hierna reden ze met een rustig gangetje door een wijk met de prachtigste herenhuizen. Ten slotte namen ze hun toevlucht in het Golden Gate Park. Ze had het perfect getimed. De zon ging bijna onder en het goudgele en roze licht op de bloemen en de grasperken was erg mooi. Dit was Jessica's favoriete moment van de dag.

Ze liepen over kronkelpaadjes en passeerden eindeloze bloembedden en kleine watervalletjes. Ze liepen om een klein meer en kwamen uiteindelijk uit bij de Japanse theetuin.

'Jessica, die is een fantastische rondleiding.'

'Tot uw dienst, meneer.' Ze maakte een keurige révérence en hij legde snel zijn arm om haar schouder. Het was een heerlijke dag geweest en ze kreeg langzaam het gevoel dat ze hem echt kende.

Ze hield van zijn reacties, zijn manier van denken, zijn gevoel voor humor en de vriendelijke manier waarop hij liet blijken het belangrijk te vinden hoe ze zich voelde. En hij leek zo op haar. Hij had dezelfde ongedwongen, ontspannen manier van doen, dezelfde behoefte aan onafhankelijkheid. Hij scheen gesteld op zijn werk en in financieel opzicht leed hij duidelijk geen gebrek. Hij was echt volmaakt gezelschap. Voor een poosje in ieder geval. En hij was aardig tegen haar. Ze had geleerd daar dankbaar voor te zijn, zonder te zwaar op hem te leunen.

'Wat doe je liever dan wat dan ook ter wereld, Jessica?'

Ze dronken groene thee en aten kleine Japanse koekjes in de theetuin.

'Liever dan wat dan ook? Schilderen, denk ik.'

'Werkelijk?' Hij scheen verbaasd. 'Ben je er goed in? Domme vraag, maar je bent altijd geneigd het te vragen, hoe nutteloos het ook is. Mensen die goed zijn, beweren dat ze slecht zijn. En de slechten zeggen natuurlijk dat ze geweldig zijn.'

'Tja, wat moet ik nu zeggen?' Ze lachten allebei en ze deelde het laatste koekje met hem. 'Ik weet niet of ik goed ben of niet, maar ik vind het leuk.'

'Wat voor dingen schilder je?'

'Hangt ervan af. Mensen. Landschappen. Wat dan ook. Ik werk met aquarel en olieverf.'

'Je moet me er eens iets van laten zien.' Hij klonk echter alsof hij het zei om haar een plezier te doen en niet alsof hij haar erg serieus nam. Hij had soms een wat sussende, vaderlijke manier van doen die haar het gevoel gaf alsof ze een klein meisje was. Het was vreemd dat er, net nu ze eraan gewend was volwassen te zijn, iemand opdook die haar rustig kind had laten blijven. Maar ze wist niet of ze dat nog wel wilde.

Toen de theetuin ging sluiten, liepen ze langzaam terug naar de auto en Geoffrey scheen hem voor het eerst goed te zien.

'Weet je, Jessica, het is echt een schoonheid. Dit zijn tegenwoordig bijna verzamelobjecten. Waar heb je hem vandaan?'

'Ik weet niet of ik het goed is om zoiets toe te geven, maar het was een cadeau.' Ze keek trots terwijl ze het zei.

'Lieve hemel, dat is wel een mooi cadeau.' Ze knikte zwijgend en hij wierp haar een blik toe zonder de vraag te stellen. Maar degene die haar de auto had gegeven, moest wel een belangrijke persoon in haar leven zijn, waarschijnlijk haar man. Jessica was niet het type vrouw dat van een willekeurig iemand grote cadeaus zou accepteren. Daar kende hij haar al goed genoeg voor. Ze was een vrouw met klasse en heel veel stijl.

'Heb je weleens gevlogen? Ik bedoel zelf een vliegtuig bestuurd?' Ze lachte bij het idee en schudde haar hoofd.

'Wil je het eens proberen?'

'Meen je dat serieus?'

'Waarom niet? Dan gaan we een keer met mijn vliegtuig. Vliegen is helemaal niet moeilijk. Je leert het zo.'

'Wat een grappig idee.'

Hij zat vol grappige ideeën, maar ze vond ze wel leuk. En ze vond hem ook leuk.

Ze hadden een heerlijke avond samen. Het eten bij L'Etoile was uitstekend, de pianomuziek in de bar was niet te hard en Geoffrey was heerlijk gezelschap. Ze deelden een chateaubriand met truffels in béarnaisesaus, witte asperges, artisjokken met andijviesalade in een verfijnde mosterddressing en een fles Mouton-Rothschild uit 1952, 'een erg goed jaar' zoals hij haar met zijn afgemeten Engelse accent toevertrouwde. Hij liet de woorden echter vergezeld gaan van een warme glimlach die speciaal voor haar bestemd was. Hij wist altijd een intieme sfeer te scheppen, zonder haar een onbehaaglijk gevoel te bezorgen.

Na het eten gingen ze dansen bij Alexis. De avond leek in geen enkel opzicht op de avond die ze er had doorgebracht met de blind date die Astrid haar had bezorgd. Geoffrey danste heerlijk. Het was een volkomen andere avond dan ze in jaren had meegemaakt. Er was luxe, romantiek en opwinding. Ze vond het jammer toen het afgelopen was en ze naar huis moesten. Ze vonden het allebei jammer.

Ze reden zwijgend naar haar huis en bij de deur gaf hij haar een zachte kus. Het was de eerste keer dat hij haar echt kuste; het bracht geen explosies teweeg in haar hoofd, maar het leek alsof in haar dijen talloze draden werden aangespannen. Geoffrey was een man met een enorme aantrekkingskracht. Hij trok zich langzaam terug, terwijl er een klein glimlachje om een van zijn mondhoeken speelde. 'Je bent een prachtige vrouw, Jessica.'

'Heb je zin om binnen nog iets te drinken?' Ze wist niet zeker of ze wilde dat hij het zou doen, en de manier waarop ze het zei, maakte hem dit duidelijk. Ze hoopte bijna dat hij zou weigeren. Ze wilde niet... nog niet. Maar hij was zo aantrekkelijk, en het was zo lang geleden.

'Weet je zeker dat je niet te moe bent? Het is vreselijk laat, jongedame.' Hij zag er zo aardig, zo attent uit, hij leek zo op... op Geoffrey. Ze dwong haar gedachten terug naar het heden en keek hem glimlachend in de ogen. 'Ik ben niet te moe.' Maar ze verstijfde een beetje en hij voelde dat. Hij keek glimlachend naar haar rug terwijl ze de sleutel in het slot stak. Ze had niets van hem te vrezen. Hij wilde veel meer dan ze hem in één nacht kon geven. Hij was niet van plan haar op te jagen. Hij wist al wat hij wilde, en hij wilde iets blijvends.

Ze deed de deur open en deed wat lichten aan. Hij stak de kaarsen aan terwijl zij twee fraaie cognacglazen inschonk.

'Is cognac goed, wat jou betreft?'

'Perfect. Net als het uitzicht. Dit is een prachtig huis.' Hij was echter niet verbaasd. Hij had zoiets verwacht. 'En wat ben je toch een schitterende vrouw... smaak... stijl... elegantie... schoonheid... intelligentie... een vrouw met duizend deugden.'

'Die enorm naast haar schoenen gaat lopen, als je niet snel ophoudt.' Ze reikte hem het cognacglas aan en ging in haar favoriete stoel zitten. 'Hier vandaan heb je een mooi uitzicht.'

'Zeker. Over een paar weken ga ik naar zoiets als dit op zoek.'

'O ja?' Ze kon een schaterlach niet onderdrukken. 'Of heb je dat verhaal over de verhuizing naar San Francisco ook verzonnen?'

Hij glimlachte jongensachtig. 'Nee, dat was waar. Zijn dit soort huizen moeilijk te vinden?'

'Bedoel je dat je een huis wilt kopen?' Ze had gedacht dat hij er een zou willen huren.

'Dat hangt ervan af.' Hij keek haar in de ogen en richtte toen zijn blik op zijn cognac terwijl zij naar hem keek.

'Misschien mag je dit huis wel van me huren deze zomer.'

Ze plaagde hem en hij trok een wenkbrauw op.

'Meen je dat?'

'Nee.' Haar ogen kregen een verdrietige uitdrukking terwijl ze in het kaarslicht staarde en verder sprak. 'Je zou hier niet gelukkig zijn, Geoffrey.' En ze wilde hem niet in 'hun' huis. Het zou haar een onbehaaglijk gevoel geven. 'Ben jíj hier gelukkig, Jessica?'

'Ik denk daar niet zo over na.' Ze keek hem weer aan en hij verbaasde zich over de pijn die hij in haar ogen zag. Ze leek hem opeens jaren ouder. 'Voor mij is het nu alleen nog maar een huis. Een dak, een stel kamers, een adres. De rest is weg.'

'Dan moet je verhuizen. Misschien vinden we een... vind ik... een groter huis. Zou je dit willen verkopen?'

'Nee, alleen verhuren. Het is niet van mij, dus ik kan het niet verkopen.'

'Juist.' Hij nam nog een slokje van zijn cognac en keek haar toen weer glimlachend aan. 'Ik moet nu snel gaan, Jessica, anders ben je morgen verschrikkelijk moe. Heb je het druk rond het ontbijt?'

'Meestal niet.' Ze glimlachte bij het idee.

'Mooi. Wat vind je er dan van om op een leuk plekje samen te ontbijten? Dan vlieg ik daarna terug naar L.A. Ik kan je met een taxi komen ophalen.' Ze vond het een leuk idee om met hem te ontbijten. Ze zou het ontbijt liever zelf voor hem hebben klaargemaakt en naakt met hem aan de keuken hebben gezeten, of in bed aardbeien met slagroom hebben gegeten. Maar ze vroeg zich haast af of je met Geoffrey dat soort dingen wel deed. Hij zag eruit alsof hij een chique ochtendjas en een zijden pyjama zou dragen. Maar hij had ook iets heel sensueels over zich.

'Wat eet jij voor ontbijt?' Het was een krankzinnige vraag, maar ze wilde het weten. Het was opeens belangrijk voor haar. Alles was belangrijk.

'Wat ik eet?' Hij scheen geamuseerd. 'Meestal iets lichts. Gepocheerde eieren, een geroosterde boterham, thee.'

'Is dat alles? Niet eens bacon? Geen wafels? Geen Franse toost? Geen papaja? Alleen gepocheerde eieren en een geroosterde boterham? Jakkes.' Hij schaterde om haar reactie en begon plezier te krijgen in het spelletje.

'En wat eet jij dan voor exotische dingen bij je ontbijt, mijn liefste?'

'Pindakaas en abrikozenjam op Engelse muffins. Of roomkaas en guavegelei op een hard broodje. Sinaasappelsap, bacon, omelet, appelstroop, gefrituurde banaan...' Ze liet haar verbeelding de vrije loop.

'Iedere dag?'

'Absoluut.' Ze probeerde ernstig te kijken, maar het viel haar zwaar.

'Ik geloof je niet.'

'Nou, daar heb je gelijk in... wat het meeste betreft. Maar dat van die pindakaas en roomkaas was waar. Hou je van pindakaas?'

'Niet echt. Het smaakt naar nat cement.'

'Heb je dat vaak gegeten?' Ze keek hem belangstellend aan.

'Wat?'

'Nat cement.'

'Zeker. Heerlijk op een dun sneetje volkorentoost. Nou, meen je het dat je morgen met me wilt ontbijten? Ik weet zeker dat ze wel een croissant met pindakaas voor je hebben. Ben je dan tevreden?'

'Helemaal.' Ze werd steeds meer zichzelf en dat amuseerde hem. Hij vond alles aan haar leuk. Ze schopte haar schoenen uit en ging met opgetrokken benen in haar stoel zitten.

'Geoffrey...' Ze probeerde ernstig te klinken. 'Lees jij stripboeken?'

'Ik doe niet anders. Vooral Superman.'

'Wat? Geen Batman?'

'O ja, natuurlijk, maar Superman is altijd mijn favoriet geweest.' Toen werd hij ernstig en keek in zijn glas. 'Jessica... ik mag je graag. Ik mag je heel erg graag.' Hij verraste haar met de directheid van zijn woorden en ze was ontroerd door de manier waarop hij het zei. Zijn stijl was een vreemde mengeling van formaliteit en hartelijkheid. Ze had nooit gedacht dat die combinatie mogelijk was, maar kennelijk was het zo.

'Ik mag jou ook graag.'

'Ze zaten tegenover elkaar en hij maakte geen aanstalten om naar haar toe te komen. Hij wilde niets overhaasten. Ze was een vrouw die je geleidelijk, na veel nadenken, dichterbij liet komen.

'Je hebt er niet veel over gezegd, niets eigenlijk, maar op de een of andere manier heb ik het gevoel dat je veel hebt geleden. Erg veel zelfs.'

'Waarom denk je dat?'

'Om de dingen die je niet zegt. De keren dat je je terugtrekt. De muur waarachter je je af en toe verschuilt. Ik zal je niet kwetsen, Jessica. Ik beloof je dat ik heel erg mijn best zal doen om dat niet te doen.'

Ze zei niets, maar keek hem alleen maar aan en vroeg zich af hoe vaak beloftes achteraf leugens bleken te zijn. Maar ze wilde dat hij haar het tegendeel bewees en hij wilde het proberen.

34

'En, hoe was je avond?' Astrid was al in de winkel toen Jessie daar de volgende dag aankwam. Jessie kwam niet meer zo vroeg. Dat hoefde niet. En ze wilde het ook niet.

'Heerlijk.' Ze straalde. Ze was nog extra verrukt door hun ontbijt bij de Top of the Mark die ochtend, maar ze had geen zin om Astrid erover te vertellen. 'Heel, heel erg leuk.'

Ze keek geheimzinnig en erg met zichzelf ingenomen.

'Hij is ook "heel, heel erg leuk", zou ik zo zeggen.'

'Nou, moeder, niet zo aandringen.' De twee vrouwen lachten en Astrid stak bij wijze van protest haar handen met een onschuldig gebaar in de lucht.

'Wie moet er aandringen? Hij weet zichzelf prima te verkopen. Ben je verliefd op hem, Jessie?' Astrid keek ernstig, evenals Jessica.

'Eerlijk zeggen? Nee. Maar ik vind hem aardig. Hij is de aardigste man die ik sinds lange tijd heb ontmoet.'

'Misschien komt de rest later nog. Geef hem een kans.'

Jessica knikte en bekeek de post die voor haar bestemd was. Ze vond het niet meer leuk om de winkel te delen. Het was nu anders. En het was alsof ze het einde voor zich uitschoof. Ze wilde afscheid nemen van Lady J. en de stad uit gaan. Dit was net een tweede echtscheiding. En bij de rest van de post zat weer een brief van Ian. Ze pakte hem op en legde hem apart. Astrid merkte het, maar zei niets. Dit was de eerste keer dat Jessie zijn brief niet verscheurde. Ze zag Astrids blik en haalde haar schouders op terwijl ze zichzelf een verse kop koffie inschonk. 'Weet je, ik denk steeds dat ik hem misschien een briefje zou moeten sturen om hem te bedanken voor de auto. Dat lijkt me wel het minste wat ik kan doen. Je moeder en ik hebben er het vorige weekend over gesproken.'

'Wat zei ze?'

'Niet veel.' Wat alleen maar betekende dat Jessie er niet over wilde praten.

Uiteindelijk gooide ze de brief die hij haar had gestuurd weg.

De volgende twee middagen bespraken ze de zaken met de advocaten, en alles werd geregeld. Zaterdagochtend ging Jessie naar drie makelaars, waar ze het huis liet inschrijven als huurhuis voor de zomer. Ze wilde echter wel dat de huurders van tevoren goed werden doorgelicht; ze liet al haar meubels in het huis achter. En Ians werkkamer zou worden afgesloten. Ze vond dat ze dat aan hem verplicht was.

Zondag tegen middernacht ging ze zitten om hem een briefje te schrijven over de auto. Ze schreef hem uiteindelijk vijf of zes regels, waarin ze hem vertelde hoe blij ze was geweest, hoe mooi de auto was en dat hij dat niet had hoeven doen. Ze wilde de schuld tussen hen vereffenen. Hij was haar niets verschuldigd. Maar het kostte haar bijna vier uur om het korte briefje op te stellen.

Vijf dagen later was het huis verhuurd van 15 juli tot 1 september. Ze was al bijna klaar om de stad te verlaten. Ze hoopte over een week weg te zijn. Geoffrey wilde haar weer komen bezoeken, en nodigde haar zelfs uit om in het weekend naar L.A. te komen, maar ze had het te druk. Ze had twee huizen en een appartement gevonden die haar geschikt voor hem leken, maar ze moest eerst haar eigen zaken afhandelen. Ze scheen op dit moment nog geen ruimte voor Geoffrey te hebben en ze wilde het liefst dat hij wegbleef tot ze het huis had afgesloten, de winkel aan Astrid had overgedaan en het verleden had weggestopt. Ze wilde 'opgeruimd' en nieuw naar hem toe komen; hij moest haar alleen wat tijd gunnen. Ze móest het op die manier doen. Ze moest alleen zijn om de laatste banden zelf te verbreken. Het was moeilijker op deze manier, maar hij hoorde nog niet in haar leven. Ze zou hem zien als ze haar intrek had genomen in haar huis op het platteland.

Ze ging zelden meer naar de winkel, behalve om vragen te beantwoorden voor Astrid. Astrid wist nu echter aardig goed hoe alles werkte, en Katsuko was een fantastische hulp. Zij bleef werken bij Lady J. En Jessie wilde er liever niet meer zijn. Werklui waren bezig het uithangbord te veranderen en alle klanten kregen een kaartje toegestuurd waarop de kleine naamswijziging werd bekendgemaakt. Het deed nog steeds pijn, maar Jessica hield zichzelf voor dat alle veranderingen pijn deden, misschien vooral de veranderingen ten goede. Als ze eenmaal de stad uit ging, zou ze er geen spijt van hebben. Maar wat zou ze dan gaan doen? Ja, schilderen... maar voor hoelang? Ze was er nog niet aan toe om een teruggetrokken bestaan te gaan leiden. Maar er zou wel iets op haar pad komen... iets beters. Geoffrey? Misschien was hij het antwoord.

Op een vrijdagmiddag ging Jessica voor de laatste keer bij de winkel langs. Twee dagen later, op een zondag, zou ze vertrekken. Ze had alle dierbare dingen die ze niet met de nieuwe huurders wilde delen, weggestopt. En foto's van Ian. Er was zoveel te voorschijn gekomen met inpakken. Alles deed nu pijn. Het leek alsof ieder moment was gevuld met pijnlijke herinneringen aan het verleden. Ze zette de auto op de oprit achter de auto van Astrid en liep rustig de winkel binnen. Hij zag er al anders uit. Astrid had een paar nieuwe dingen toegevoegd en had een prachtig schilderij opgehangen in wat nu haar kantoor was. Alles was nu van Astrid. En het geld van de verkoop was allemaal van Jessie. Het was grappig hoe weinig dat nu voor haar betekende. Negen maanden geleden, zeven maanden, zes... zou ze op haar knieën hebben gelegen voor eentiende van dat bedrag... en nu... deed het er niet toe. De rekeningen waren betaald, Ian was weg, en wat had ze nodig? Niets. Ze wist niet wat ze met het geld moest doen, en het kon haar ook niet echt schelen. Het was nog niet tot haar doorgedrongen dat ze met de verkoop van de winkel heel veel geld had verdiend. Later zou ze er blij mee zijn, maar nu nog niet. En ze had nog steeds het gevoel dat ze haar enige kind had verkocht. Aan een goede vriendin, maar toch... het enige dat ze ooit had gekoesterd en had geholpen groot te worden, had ze in de steek gelaten.

'Post voor u, mevrouw.' Astrid reikte het haar met een glimlach aan. Ze zag er de laatste tijd gelukkig uit en nog jonger dan toen Jessie haar had leren kennen. Het was moeilijk voor te stellen dat ze onlangs drieënveertig was geworden. Jessie zou in juli tweeëndertig worden. De tijd vloog voorbij.

'Dank je wel.' Jessie stopte de brieven in haar zak. Ze zou ze later wel bekijken. 'Nou, ik heb alles ingepakt. Klaar voor vertrek.'

'En je hebt nu al heimwee.' Astrid had het geraden. Ze nam haar mee uit voor de lunch en ze dronken te veel witte wijn, maar Jessie voelde zich beter. Het hielp. Ze ging in een veel betere stemming naar huis.

Ze zette de ramen open, ging in een plas zonlicht op de grond zitten en keek de woonkamer rond waar ze met Ian zo vaak had gezeten. Ze zag hem voor zich zoals hij languit op de bank lag en luisterde naar haar verhalen over de winkel, of haar vertelde over iets briljants dat hij in een nieuw hoofdstuk had gezet. Dat was wat er ontbrak - die opwinding van het samen praten over de dingen die ze graag deden. Lachen als twee kleine kinderen op een warme, zonnige dag, of op een koude wintermiddag waarop hij de open haard aanstak. Een man zoals Geoffrey zou haar verwennen en haar meenemen naar de beste restaurants en hotels over de hele wereld, maar hij zou geen splinter uit haar hiel halen, of haar rug krabben, precies op het plekje waar het jeukte... hij zou geen boer laten bij een biertje terwijl hij in bed naar een horrorfilm lag te kijken, en hij zou er als hij 's morgens wakker werd niet uitzien als een jongen. Hij zou er erg knap uitzien en ruiken naar het geurtje dat hij de vorige avond had opgedaan tijdens het diner... en hij was er niet geweest toen Jake doodging... en haar ouders... maar Ian wel. Dat kon je niet vervangen. Misschien zou je dat niet eens moeten proberen.

Ze dacht hierover na terwijl ze uitkeek over de baai en zich de brieven herinnerde die Astrid haar voor de lunch had gegeven. Ze wilde ze nu zien en groef in haar jaszak... ze hoopte... en ook weer niet... toch wel... en daar was hij... een brief van Ian. Haar ogen vlogen over de regels. Hij had haar briefje over de auto ontvangen.

... Ik schrijf deze brieven nu voor mezelf en vraag me maar heel even af of je ze leest. En dan zijn daar opeens een paar snelle, nerveuze regeltjes van jou, maar je hebt de auto gehouden. Dat was het enige dat ertoe deed. Ik wilde je die auto zo graag geven, Jess. Dank je wel dat je hem hebt gehouden.

Ik neem aan dat je mijn brieven niet opent... ik ken je. Verscheuren en wegwezen.

Ze glimlachte om het beeld. En hij had natuurlijk gelijk.

Maar ik schijn ze toch te moeten schrijven, zoals je fluit in het donker, of in jezelf praat. Met wie praat jij nu, Jessie? Wie houdt je hand vast? Wie maakt je aan het lachen? Of neemt je in zijn armen als je huilt? Je ziet er zo verschrikkelijk uit als je huilt, en god, ik mis dat zo. Ik stel me voor hoe je rondrijdt in de nieuwe Morgan, en dan dat briefje dat ik kreeg... het was net een briefje dat je schrijft aan de beste vriend van je grootmoeder. 'Dank u wel, Mr. Clarke, voor de prachtige auto. Ik had er net een nodig die paste bij mijn mooiste rok en mijn favoriete hoed en handschoenen.' Lieveling, ik hou van je. Ik hoop alleen dat je nu gelukkiger bent. Met wie dan ook, wanneer dan ook. Je hebt daar recht op. En ik weet dat je iemand nodig hebt. Heb je er werkelijk recht op? Mijn hart doet pijn bij de gedachte, maar ik kan me niet voorstellen dat ik er stampij over zou maken. Hoe zou ik na dit alles ooit iets kunnen zeggen? Niets anders dan veel geluk... en ik hou van je.

Het stemt me wel verdrietig dat, nu het boek is verkocht en ik op mijn leven terugkijk, jij er niet bent om samen van de veranderingen te genieten. Ik ben hier volwassen geworden. Het is een harde leerschool, maar ik heb veel geleerd over jou en over mezelf. Het is niet genoeg om alleen maar geld te verdienen, Jessie. En het kan me geen moer schelen wie de rekeningen betaalt. Ik wil ze wel betalen, maar ik denk niet dat ik nog een maagzweer zou krijgen van de keren dat jij een cheque tekent. Het leven is zoveel voller en eenvoudiger dan dat, of althans, zo kan het zijn. Op een vreemde manier is mijn leven nu vol, maar zonder jou toch zo leeg. Lieve, onmogelijke Jessie, ik hou nog steeds van je. Ga weg, verlaat mijn geest, laat me in vrede weggaan, of kom terug. O god, wat zou ik graag willen dat je dat deed. Maar je doet het niet. Ik begrijp het. Ik ben niet boos. Ik vraag me alleen af of het anders was geweest als ik die dag niet was weggelopen en jou daar niet had achtergelaten met de telefoon in je hand. Ik zie je gezicht op die dag nog voor me... maar nee, het komt niet allemaal door die ene rotdag. We moeten nu allebei boeten voor heel oude zonden -want ik geloof nog steeds dat we allebei lijden onder dit verlies. Of ben jij er nu van verlost? Misschien kan het je niet meer schelen. Ik kan je niet vertellen hoe leeg ik me voel als ik daaraan denk, maar ik veronderstel dat dat op den duur zal gebeuren. Dat het ons geen van beiden meer iets kan schelen. Het is niet iets waar ik me op verheug. Een heleboel goede jaren die tot stof zijn vergaan. Weg. En ik zie je, ik zie je, ik zie je steeds voor me. Ik raak je haar aan en kijk je glimlachend in de ogen. Misschien kun je dat nu voelen - mijn glimlach in je ogen terwijl jij je eigen weg gaat. Ga in vrede, liefste Jessie, en kijk uit voor de hagedissen en de mieren. Ik beloof je dat ze je niet zullen bijten, maar als je gaat gillen, bellen de buren misschien de politie. Hou de haarlak bij de hand en maak het jezelf niet te moeilijk.

Zoals altijd, Ian.

Ze lachte door haar tranen heen terwijl ze het las... hagedissen en mieren. De twee dingen waar ze altijd het bangst voor was geweest. Afgezien van de eenzaamheid. Maar daar had ze nu mee leren leven, dus misschien kon ze ook wel wennen aan hagedissen en mieren... maar aan een leven zonder Ian? Dat zou zoveel moeilijker zijn. Tot ze de brief had gelezen, had ze niet beseft hoe erg ze de klank van zijn stem had gemist. Het was er. Zijn woorden, zijn toon, zijn lach, zijn hand die haar haar in de war maakte terwijl hij praatte. De blik die hij haar gaf, waardoor ze zich veilig voelde.

Zonder na te denken stond ze op en liep naar het bureau. Er lag nog wat papier. Ze pakte een pen en begon hem te schrijven. Ze vertelde hem dat ze de winkel had verkocht en over het huis dicht bij de ranch van tante Bethanie. Ze beschreef het huis tot in de kleinste details, zoals hij het haar had geleerd toen ze had gedacht dat ze wilde leren schrijven. Ze was er niet echt goed in, maar ze had geleerd hoe ze een zorgvuldige beschrijving moest geven, zodat haar lezer alles voor zich kon zien wat zij zag. Ze wilde dat hij het Victoriaanse huis zou zien in al zijn mogelijke schoonheid, nu nog verscholen in het onkruid. Ze zou het schoonmaken en opknappen. Daar zou ze een poosje druk mee zijn. Ze gaf hem het adres en vertelde dat ze het huis had verhuurd aan een aardig echtpaar zonder kinderen of huisdieren. Zij zouden het huis netjes houden. Ze vergat niet te vermelden dat de werkkamer was afgesloten. Zijn dossierkasten waren veilig. En ze zou proberen de hagedissen en mieren uit de weg te gaan. De woorden stroomden uit haar pen. Het was net alsof ze een brief schreef aan een lang verloren beste vriend. Hij was dat altijd geweest. Ze plakte een postzegel op de envelop, liep naar de brievenbus op de hoek en liet de brief erin glijden. Op dat moment zag ze Astrid naar huis rijden. Ze zwaaide en Astrid reed de straat in en stopte op de hoek.

'Wat doe jij vanavond, Jessie? Heb je zin om samen te eten?'

'Wil je zeggen dat je het voor de verandering eens niet druk hebt, Mrs. Bonner? Ik sta versteld.' Jessica lachte. Ze voelde zich gelukkiger dan ze zich in tijden had gevoeld. Ze verheugde zich erop om te vertrekken. De afgelopen weken had ze zich bijna afgevraagd of ze het verkeerd had gedaan. Het was allemaal zo abrupt, zo definitief. Maar nu wist ze dat ze gelijk had gehad en ze was blij. Ze voelde zich opgelucht, alsof ze verbinding had gelegd met haar ziel. Ian leefde daar nog steeds. In haar ziel. Zelfs nu nog. Jessica probeerde haar gedachten van Ian los te rukken terwijl ze Astrid glimlachend aankeek. 'Nee, wijsneus, ik heb het niet druk. En ik heb ongelofelijke zin in spaghetti. Hoe gaat het met inpakken?'

'Helemaal klaar. En spaghetti klinkt heerlijk.'

Ze dineerden in de herrie en chaos van Vanessi, en zochten daarna een cafeetje om cappuccino te drinken. Ze keken naar de toeristen die weer in de stad begonnen te verschijnen, de eerste tekenen van de zomer, en de lucht voelde verrassend warm aan.

'En, lieverd, hoe voel je je? Bang, ellendig of blij?'

'Dat ik wegga? Alle drie. Het is een beetje alsof je voorgoed van huis gaat...' Alsof ze wegging bij Ian - nogmaals. Het inpakken van hun dierbare bezittingen en snuisterijen had zoveel gevoelens losgemaakt. Gevoelens die nu maar beter begraven konden worden. Ze zou die dozen niet meer uitpakken, en ze had haar eigen spullen van die van Ian gescheiden. Als ze het huis ooit gingen verkopen, zou het erg gemakkelijk zijn. Hun wereldse bezittingen lagen niet meer allemaal op één grote hoop.

'Nou, dat huis van je zal je wel bezighouden. Moeder zegt dat het een puinhoop is.'

'Dat is het ook. Maar dat zal niet lang duren.' Jessica keek trots terwijl ze dit zei. Ze was nu al dol op het huis. Het was net een nieuwe vriend.

'Ik zal proberen het te komen bekijken voor we in juli weggaan.'

'Dat zou ik leuk vinden.' Jessica glimlachte. Ze voelde zich opgewekt en gelukkig. Een last die ze niet precies kon thuisbrengen, was van haar schouders genomen. De afwezigheid ervan had ze de hele avond gevoeld. Het was alsof ze maandenlang kiespijn of kramp had gehad en daar nu van was verlost. Ze was zich niet echt van de pijn bewust geweest, maar hij had haar toch op een subtiele manier in haar doen en laten belemmerd.

'Jessica, je ziet er nu gelukkiger uit. Weet je, ik heb me een poosje vreselijk schuldig gevoeld dat ik je de winkel had afgenomen. Ik was bang dat je me erom zou gaan haten.' Astrid zag er jong en onzeker uit terwijl ze Jessie aankeek. Maar Jessica glimlachte alleen maar en schudde haar blonde haardos.

'Nee. Daar hoef je niet bang voor te zijn.' Ze klopte haar vriendin op de hand. 'Je hebt me de winkel niet afgenomen, Astrid. Ik heb hem aan je verkocht. Dat moest ik doen. Aan jou, of aan iemand anders, ook al deed het een beetje pijn. En dan liever aan jou. Ik ben blij dat hij nu van jou is. Ik denk dat ik hem was ontgroeid. Ik ben erg veranderd.'

Astrid knikte instemmend. 'Dat weet ik. Ik hoop dat het allemaal goed uitpakt.'

'Ja, ik ook.' Haar glimlach was bijna droevig en de beide vrouwen dronken hun laatste beetje koffie op. Ze waren net twee soldaten die samen de oorlog hebben doorstaan en nu niets meer hebben om over te praten, hooguit wat kunnen speculeren over de vrede. Zou het goed uitpakken? Jessie hoopte van wel. Astrid vroeg het zich af. Ze hadden de laatste maanden allebei veel meegemaakt. En Astrid wist dat ze nu had wat ze wilde. Jessica was daar niet zo zeker van.

'Heb je van de week nog iets van Geoffrey gehoord, Jessie?'

'Ja. Hij belde me op en zei dat hij me volgende week zou komen opzoeken in het nieuwe huis.' Hij had goed aangevoeld dat hij haar zo lang ze nog in de stad was, met rust moest laten.

'Dat zal je goed doen.'

Jessica knikte, maar ging er verder niet op in.

De volgende ochtend om kwart over negen werd er aangebeld. Haar tassen waren ingepakt en Jessica stond voor de laatste keer de ontbijtspullen af te wassen, waarbij ze met één oog naar het uitzicht keek. Ze wilde het allemaal in haar geheugen prenten, het nog een laatste uur vasthouden en dan weggaan. Snel. Ze voelde zich bijna zoals ze zich had gevoeld op de ochtend dat ze naar de universiteit ging, het verleden weggestopt tussen de mottenballen en een nieuw leven voor zich. Ze was van plan terug te komen, dat zei ze tenminste, maar zou ze het doen? Ze wist het niet zeker. Ze had het vreemde gevoel dat ze langer wegging dan alleen deze zomer. Misschien voorgoed. De bel ging weer. Ze droogde haar handen af aan haar jeans, schudde haar haar uit haar gezicht en rende op haar blote voeten naar de voordeur. Ze had haar blouse dichtgeknoopt, maar net niet ver genoeg. Ze zag er precies uit zoals Ian haar het liefste zag. Zuiver Jessie.

'Wie is daar?' Ze stond achter de voordeur met een glimlachje op haar gezicht. Ze wist dat het waarschijnlijk Astrid of Katsuko was. Een laatste afscheid. Maar deze keer zou ze lachen, en niet huilen, zoals ze de laatste keer in de winkel allemaal hadden gedaan.

'Inspecteur Houghton.' Alles in haar versteende. Met bevende handen haalde ze de deur van de knip en maakte hem open. De feeststemming was plotseling verdwenen en voor het eerst sinds maanden was er weer doodsangst in haar ogen. Het was verbazingwekkend hoe snel het allemaal terug kon komen. Het had maanden geduurd voor ze de fundamenten langzaam opnieuw had opgebouwd, en met één korte druk op de deurbel lag haar leven weer in puin. Zo voelde ze het tenminste.

'Ja?' Haar ogen zagen eruit als grijsgroene leisteen en haar gezicht stond strak als een masker.

'Goedemorgen. Ik... eh... dit is niet wat je noemt een officieel bezoek. Ik... ik vond gisteren de broek van uw man in het magazijn en ik dacht: ik breng hem even weg en kijk even hoe u het maakt.'

'Juist. Dank u wel.' Hij overhandigde haar met een ongemakkelijk lachje een bruine zak. Jessie glimlachte niet terug.

'Gaat u op reis?' Zijn blik gleed over de tassen en dozen in de hal. Ze wierp een blik over haar schouder en keek hem toen snel aan. De schoft. Welk recht had hij om hier nu te zijn? Jessica knikte in antwoord op zijn vraag en keek naar haar voeten. Het was een goed moment om de oorlog te beëindigen, om elkaar vreedzaam de hand te reiken en rustig uit elkaar te gaan. Maar ze kon het niet. Ze had zin om te gillen, hem met haar vuisten te bewerken, hem in zijn gezicht te krabben. Ze kon zijn aanblik niet verdragen. Angst en haat overspoelden haar als een vloedgolf en ze voelde plotseling de behoefte om zich langs de muur naar beneden te laten glijden, in elkaar te duiken en te huilen. Ze had het gevoel dat ze door een windhoos was opgepakt en door haar eigen emoties opzij was geworpen. Ze keek plotseling naar hem op, met de pijn duidelijk zichtbaar in haar ogen.

'Waarom bent u hier vandaag naartoe gekomen?' Haar gezicht had de uitdrukking van een kind dat het niet begrijpt. Hij wendde zijn blik af en keek neer op zijn handen.

'Ik dacht dat u de kleren van uw man...' Zijn stem stierf weg en zijn gezicht werd hard. Het was een stomme streek om naar haar toe te gaan, daar was hij nu wel van overtuigd. Maar hij had dat gevoel nu al dagen. Dat hij haar wilde zien. 'De broek van uw man lag daar maar in het magazijn. Ik dacht...'

'Waarom? Waarom dacht u dat? Komt hij soms naar huis en heeft hij die broek binnenkort nodig? Of lopen ze in de gevangenis tegenwoordig niet meer allemaal in dezelfde kleren? Ik heb er niet meer zo'n oog op. Ik ben er al een poos niet meer geweest.' Ze had onmiddellijk spijt van haar woorden. Zijn ogen toonden belangstelling en kregen een iets warmere uitdrukking.

'O nee?'

'Ik heb het druk gehad.' Ze wendde haar blik af.

'Problemen?' Aasgier. Toen keek ze hem weer aan.

'Kan het u ook maar iets schelen?' Ze wilde zijn ogen niet loslaten. Ze had zin om ze uit te krabben.

'Misschien kan het me wel degelijk schelen. Misschien... Het spijt me. Weet u, ik heb eigenlijk aldoor medelijden met u gehad. U scheen zo in hem te geloven. Maar u had het mis. Dat weet u nu ook wel, nietwaar?' Ze verafschuwde de toon in zijn stem.

'Nee. Ik had het niet mis.'

'De jury zei van wel.' Hij zag er zo zelfvoldaan uit, de schoft, zo zeker van 'het systeem'. Zo zeker van alles, inclusief van Ians schuld. Ze wilde hem slaan. Ze kon de aandrang bijna niet weerstaan.

'De jury heeft mij niet in het ongelijk gesteld, inspecteur Houghton.' Ze hield de bruine zak die hij haar had gegeven stevig in haar handen geklemd.

'Bent u... bent u nu vrij, Mrs. Clarke?'

'Bedoelt u of ik bij mijn man weg ben?' Hij knikte en haalde een pakje sigaretten uit zijn jaszak. 'Waarom?'

'Nieuwsgierig.' Geil.

'Bent u daarom gekomen? Uit nieuwsgierigheid? Om te zien of ik bij mijn man weg was? Zou u dat leuk vinden?'

Ze kookte nu van woede. 'En waarom hebt u dit niet naar de winkel gebracht?' Ze hield de bruine zak met Ians broek omhoog.

'Dat heb ik gedaan. Ik ben er gisteren geweest. Ze zeiden dat u er niet meer werkt. Is dat zo?' Ze knikte.

'Dat is zo. En wat zou dat?' Ze keek hem weer recht aan en plotseling verdween bijna een jaar van angst als sneeuw voor de zon. Als hij ook maar iets probeerde, zou ze hem vermoorden. Met genoegen. Het was een opluchting om de confrontatie met hem aan te gaan. Ze keek hem weer aan en zes maanden pijn gingen van haar ogen over in de zijne. Het was een weerloze aanblik die hij zag, van een menselijk wezen dat diepe littekens had opgelopen. Hij nam een lange haal van zijn sigaret en keek de andere kant uit.

'Hoe laat gaat u weg? Hebt u tijd om samen te lunchen?' O jezus. Het was bijna lachwekkend, behalve dat het haar nog steeds het gevoel gaf te moeten huilen.

Ze schudde langzaam haar hoofd, haar blik naar beneden gericht. Toen keek ze langzaam op, terwijl de tranen haar in de ogen kwamen en langs haar wangen naar beneden gleden. Het was voorbij. De laatste woede, afschuw, angst en pijn gleed langzaam over haar wangen; het proces, de jury, het vonnis, de arrestatie en inspecteur Houghton versmolten tot stille tranen, die langs haar gezicht stroomden. Hij kon haar aanblik niet verdragen. Het was veel erger dan een klap in zijn gezicht. Hij had spijt dat hij was gekomen. Diepe spijt.

Ze haalde diep adem, maar ze deed niets om de tranen weg te vegen. Ze had ze nodig om alle vuiligheid weg te spoelen. 'Ik vertrek uit deze stad om aan een nachtmerrie te ontsnappen, inspecteur. Niet om iets te vieren. Waarom zouden we in 's hemelsnaam samen willen lunchen? Om te kletsen over de goeie ouwe tijd? Om herinneringen op te halen aan het proces? Om over mijn man te praten? Om...' Een snik welde op in haar keel en ze leunde met gesloten ogen tegen de muur, de papieren zak nog steeds in haar hand geklemd. Het kwam allemaal weer op haar af. Hij had het teruggebracht in een bruine papieren zak. Ze bracht een hand naar haar voorhoofd, kneep haar ogen stijf dicht, haalde langzaam adem en deed haar ogen weer open. Hij was weg. Precies op dat moment hoorde ze zijn autoportier dichtslaan en even later reed de groene personenauto weg. Inspecteur Houghton keek niet meer om. Ze deed langzaam de voordeur dicht en ging in de woonkamer zitten.

Ze haalde de broek uit de zak. Er zaten grote gaten bij het kruis, waar de politie de stof had weggeknipt om deze op sperma te onderzoeken. Terwijl ze ernaar keek, herinnerde ze zich de eerste keer dat ze Ian in de gevangenis had gezien, met de witte pyjamabroek aan. De broek was een fraai afscheidscadeau.

Nu wist ze echter des te beter waarom ze de stad uit ging. En ze was blij. Zolang ze hier bleef, zou het allemaal bij haar blijven. In welke vorm dan ook. Ze zou zich altijd afvragen of Houghton weer zou komen opdagen. Ooit. Ergens. Op de een of andere manier. Hij was nu weg. Voorgoed. Net als de nachtmerrie. En het proces. Alles. Zelfs Ian. Maar ze moest het allemaal achterlaten. Ze kon de goede en slechte zaken niet meer van elkaar scheiden. Het was allemaal slecht, corrupt, giftig, als een kankergezwel. En plotseling was ze niet eens meer boos op Ian. Of op inspecteur Houghton. Ze droogde haar gezicht, keek de kamer rond en toen drong het tot haar door. Het was niet meer van haar. Niets. De broek niet, de problemen niet, de inspecteur niet, zelfs de slechte herinneringen niet. Ze hoorden niet meer bij haar. Ze hoorden bij het vuilnis, samen met de broek die ze in haar hand hield. Ze ging weg. Ze was al weg.

Het lag nu allemaal achter haar. Zijn papieren in de werkkamer. Haar oude reçu's van de cheques die ze had uitgeschreven in dozen in de kelder. Ze liet dat alles voorgoed achter. Wat ze meenam waren de mooie momenten, de tedere herinneringen van lang geleden, het portret van Ian dat ze had geschilderd toen ze pas getrouwd waren -dat kon ze niet bij de nieuwe huurders achterlaten - favoriete boeken, dierbare bezittingen. Alleen de goede dingen. Ze had besloten dat ze alleen daar nog ruimte voor had. Laat inspecteur Houghton maar naar de bliksem lopen. Ze was bijna blij dat hij was gekomen. Nu wist ze dat ze vrij was. Ze wilde niet vrij zijn, ze probeerde niet vrij te zijn, ze werkte er niet aan om vrij te zijn. Maar ze was vrij.

35

Het was gemakkelijker om San Francisco te verlaten dan ze had gedacht. Ze stond zichzelf niet toe om na te denken. Ze reed gewoon de snelweg op en bleef doorrijden. Er was niemand gekomen om haar met een zakdoek uit te zwaaien of bittere tranen te wenen en daar was ze blij om.

Na het bezoekje van inspecteur Houghton had ze een kop thee genomen, de afwas afgemaakt, haar schoenen aangetrokken, het huis en de ramen nog voor de laatste keer gecontroleerd, en daarna was ze vertrokken.

De rit naar het zuiden was heerlijk en ze voelde zich jong en avontuurlijk toen ze bij haar vervallen huisje aan de oude North Road aankwam. En ze was ontroerd toen ze naar binnen ging en zag wat tante Beth had gedaan. Het huis was smetteloos schoon, en de slaapzak die ze er eerder had achtergelaten, had ze niet nodig. Er stond een smal bed in de slaapkamer met een vrolijke patchwork quilt netjes opgevouwen op het voeteneind. Het was de quilt uit haar slaapkamer bij tante Beth. Een meisjesbureau in Victoriaanse stijl stond in een hoek, en twee lampen verlichtten de kamer. De keuken was bevoorraad en er stonden twee schommelstoelen en een grote tafel in de woonkamer, en een grote, gemakkelijke stoel bij het vuur. Overal stonden kaarsen en er lagen blokken bij het vuur. Ze had alles wat ze nodig had.

Het diner dat ze de volgende dag met tante Beth had, was een opgewekte gebeurtenis. Ze had de eerste nacht alleen in het nieuwe huis doorgebracht. Zo had ze het gewild. Ze was als een kind van de ene kamer naar de andere gedwaald en had zich niet eenzaam gevoeld, alleen maar opgewonden. Het was als het begin van een avontuur. Ze voelde zich herboren.

'En, hoe vind je het.' Heb je al zin om naar huis te gaan?' Tante Beth keek haar over haar theekopje grinnikend aan. 'Van mijn leven niet. Ik ben van plan hier voor altijd te blijven. En dankzij u is het huis beregezellig.'

'Er is meer voor nodig om het gezellig te maken, kind.'

Maar wat Jessica in de twee kisten had opgestuurd hielp daar een beetje bij. Foto's, bloembakken, een klein marmeren uiltje, een verzameling dierbare boeken, twee vrolijke schilderijen en het portret van Ian. Er zaten ook dekens en koperen kandelaars bij, en snuisterijen waar ze op gesteld was. En ze zette het huis vol met planten en felgekleurde bloemen. Aan het eind van de week vulde ze haar oude schatten aan met een paar nieuwe die ze op een veiling op de kop had getikt. Twee lage, ruw uitgesneden tafels en een ovaal gehaakt kleed. Ze bracht alles naar de woonkamer en bekeek tevreden het resultaat. Het werd iedere dag een beetje meer thuis. In de kisten had ze boeken laten overkomen, en haar schilderspullen stonden in een hoek, maar ze had nog geen tijd gehad om te schilderen. Ze had het te druk met het huis.

De zoon van de voorman die bij tante Beth werkte, bracht het weekend door met onkruid wieden en grasmaaien, en achter op het terrein hadden ze zelfs een vervallen tuinhuisje ontdekt. En nu wilde ze een schommel. Twee zelfs. Eén aan de hoge boom bij het tuinhuisje, waar ze hoog op kon schommelen en de zon achter de heuvels kon zien ondergaan, en één voor het huis, het soort schommel waarop jonge stelletjes elkaar op een warme zomeravond toefluisteren hoeveel ze van elkaar houden, zachtjes krakend heen en weer bewegend, ervan overtuigd dat ze uniek zijn in de wereld.

Ians brief kwam zaterdagochtend. Ze was inmiddels zes dagen in haar nieuwe huis.

Daar ben je dan, maffe griet, met stof in je haar en een vieze veeg op je gezicht, stralend van trots om de orde die je in de chaos hebt weten te scheppen. Ik zie je voor me, op je blote voeten en dolgelukkig, met een grasspriet tussen je tanden. Of heb je je Gucci's aan en loop je te balen? Hoe is het? Ik kan me het huis nu heel goed voorstellen, maar ik kan me niet voorstellen dat je het leuk vindt om in een slaapzak op de grond te slapen. Ga me niet vertellen dat je zo'n ruige meid bent geworden!

Maar het klinkt heerlijk, Jessie, en het zal je goeddoen. Hoewel ik geschokt was om te horen van de winkel. Zul je het niet missen? Je hebt er wel een fantastische prijs voor gemaakt, trouwens. Wat ga je doen met zo'n smak geld? Hier is het laatste nieuws dat ze het boek misschien gaan verfilmen.

Stel je er niet te veel van voor, dat doe ik ook niet. Dat soort dingen gebeurt nooit. Er wordt alleen over gesproken. Aan de andere kant had ik ook nooit gedacht dat jij de winkel zou verkopen. Hoe voelt dat? Pijnlijk, wed ik, maar is het misschien ook een opluchting? Tijd om andere dingen te doen. Reizen, schilderen, dat paleisje schoonmaken waar je je voor deze zomer mee hebt opgezadeld - of langer misschien? Ik hoorde iets in de toon van je laatste brief. Het klinkt als liefde voor het huis, en voor de omgeving, en voor tante Beth. Ze is vast een bijzondere vrouw. En hoe gaat het totnogtoe met de mieren en de hagedissen? Blijven ze uit de buurt? Of lopen ze allemaal te genieten van je beste haarlak?

Ze grinnikte onder het lezen; in hun hotelkamer in Florida had ze een keer een hagedis proberen uit te schakelen door hem te bespuiten met haar haarlak. Ze waren zelf bijna gestikt, maar de hagedis had ervan genoten.

Ze las de brief uit en ging aan de grote tafel zitten die ze van tante Beth had gekregen. Ze wilde hem vertellen over de dingen die tante Beth in het huis had gezet en over de leuke spulletjes die ze bij de veiling had gekocht. Ze vond het niet eerlijk hem te laten denken dat ze op de grond sliep.

De correspondentie kwam heel gemakkelijk op gang, en zonder de vastberadenheid waarmee ze hun communicatie hadden stopgezet. Ze dacht er niet over na, ze schreef hem gewoon om hem het nieuws te vertellen. Het was onschuldig en ze was blij voor hem vanwege de film. Misschien zou het deze keer wel gebeuren. Ze hoopte het voor hem.

Ze verbaasde zich over de lengte van haar antwoord. De brief bevatte zes dicht beschreven pagina's, en het was al bijna donker toen ze de envelop dichtplakte en er een postzegel op deed. Ze kookte haar maaltijd op het oude fornuis, ging vroeg naar bed en stond de volgende ochtend heel vroeg op. Ze reed naar het dorp, postte de brief en ging bij tante Beth langs voor een kop koffie. Die was echter paardrijden.

De middag was rustig en aangenaam. Jessie maakte een paar tekeningen, terwijl ze met bungelende benen op de veranda voor het huis zat. Ze voelde zich net de oudere zus van Huck Finn, in haar overal met een rood T-shirt en op blote voeten. De zon scheen op haar gezicht. Het was een prachtige dag en haar haar, dat ze losjes op haar hoofd had samengebonden, zag eruit als gesponnen goud. 'Goedemiddag, mademoiselle.' Jessica sprong geschrokken overeind, waarbij haar schetsboek uit haar handen schoot. Ze had gedacht dat er nergens in de buurt iemand te bekennen was. Maar toen ze opkeek, lachte ze. Het was Geoffrey.

'Goeie god, ik schrik me een ongeluk!' Maar ze sprong vrolijk van de veranda af, terwijl hij haar schetsboek oppakte en verbaasd bekeek.

'Tjonge zeg, jij kunt écht tekenen! Maar wat veel belangrijker is, je bent prachtig en ik aanbid je!' Hij trok haar in zijn armen en drukte haar tegen zich aan en zij keek glimlachend naar hem op, haar blote voeten in het lange gras bij het huis. Ze hadden het onkruid nog niet allemaal opgeruimd. 'Jessica, je ziet er schitterend uit!'

'Zo?' Ze lachte hem uit, maar ze had weinig zin om zich uit zijn omarming los te maken. Het begon net tot haar door te dringen hoe erg ze hem had gemist.

'Ja, ik aanbid je als je er zo uitziet. De eerste keer dat ik je zag, was je ook op blote voeten en zat je haar net zoals nu. Zoals ik toen al zei, zag je eruit als een Griekse godin.'

'Tjonge!'

'Nou, zou je me nu niet eens een uitgebreide rondleiding geven? Je hebt me nu wel lang genoeg op gepaste afstand gehouden.'

'Natuurlijk, natuurlijk!' Ze lachte verrukt en wees met een koninklijk gebaar naar het huis. 'Heb je zin om binnen te komen?'

'Ik kom eraan.' Maar eerst trok hij haar in zijn armen om haar lang en teder te kussen. 'Nu ben ik klaar om het huis te zien.' Ze lachte naar hem en stopte om hem langdurig te bekijken.

'Nee, je bent nog niet klaar.'

'Niet?' Hij keek verward. 'Waarom niet?'

'Eerst moet je je das afdoen.'

'Nu?'

'Absoluut.'

'Voor we naar binnen gaan?' Ze knikte hardnekkig, waarop hij met een glimlach in haar richting de witgestippelde marineblauwe das afdeed, waarvan ze terecht veronderstelde dat hij van Dior was.

'Het is een prachtige das, maar je hebt hem hier niet nodig. En ik beloof je dat ik geen mens zal vertellen dat je hem hebt afgedaan.'

'Beloof je dat?'

'Plechtig.' Ze hield haar hand omhoog en hij gaf er een kus op. Het gevoel in haar handpalm was verrukkelijk.

'O, dat was lekker.'

'Je bent een pestkop. Goed, kan ik er zo mee door?' Ze bekeek hem weer, maar schudde haar hoofd. 'Wat?'

'Eerst moet je jasje uit.'

'Je bent onmogelijk.' Maar hij trok het uit, hing het over zijn arm en maakte een diepe buiging voor haar. 'Tevreden, milady?'

'Helemaal.' Ze imiteerde zijn accent en hij lachte terwijl hij haar eindelijk volgde naar binnen.

Ze leidde hem een voor een de kamers door. Ze hield een beetje haar adem in, bang dat hij het niet mooi zou vinden. En ze wilde dat hij het mooi zou vinden. Het was belangrijk voor haar. Het huis betekende zoveel voor haar. Het was het symbool van de vele dingen die aan haar waren veranderd. Het was nog steeds een beetje kaal, maar dat vond ze leuk zo. Ze had ruimte om te groeien, om nieuwe dingen te verzamelen. Ze voelde zich hier vrijer dan ze zich in San Francisco had gevoeld. Hier was alles nieuw en fris.

'En, wat vind je ervan?'

'Weinig tierelantijnen, hè?' Hij grinnikte en zij glimlachte. Ze wilde echter dat hij het leuk zou vinden, en er niet de spot mee zou drijven. 'Kom, Jessica, kijk niet zo gepikeerd. Het is heel leuk, en je zult het hier voor een zomer best naar je zin hebben.' Maar voor de rest van haar leven? Ze had er met hem nog niet over gesproken om te blijven, maar daar was ze toch nog niet zeker van, dus dat had geen zin. En het was niet echt belangrijk. Als hij verliefd op haar werd, kon hij in zijn vliegtuig naar haar toe komen. Dan had zij doordeweeks de tijd om te schilderen, te wandelen, na te denken en bij tante Beth te zijn, en kon ze de weekends met hem doorbrengen.

'Waar zit je in 's hemelsnaam aan te denken?' Hij onderbrak haar gedachten en ze schrok. 'Je had een schaamteloos lachje op je gezicht.'

'Is dat zo?' Ze kon hem echter niet vertellen waar ze aan dacht. Het moest langzaam groeien, ze kon het niet voortijdig al helemaal voor hem uittekenen.

'Ja, dat is zo, en ik vind je huisje heel leuk. Het is lief.' Zoals hij het zei klonk het echter onbenullig, en ze was teleurgesteld. Hij bedoelde het goed, maar hij begreep het gewoon niet.

'Heb je zin in een kop thee?' Het was een warme dag, maar hij scheen warme thee altijd lekker te vinden, ongeacht het weer. Dat of scotch. Of martini. Ze wist het al.

'Graag. En dan, Jessica-lief, heb ik een verrassing voor je.'

'O ja? Ik ben dol op verrassingen! Geef maar gauw.' Ze zag eruit als een klein kind zoals ze zich op de bank liet vallen en afwachtte.

'Nu nog niet. Maar het leek me leuk om vanavond iets speciaals te gaan doen.'

'Wat voor iets?' Ze had ook zin om iets speciaals te doen, en dat was te zien aan haar glimlach, maar hij ging er niet op in.

'Ik wil je meenemen naar Los Angeles; er is een feestje op het consulaat. Ik dacht dat je dat wel leuk zou vinden.'

'In Los Angeles?' Maar waarom Los Angeles? Ze wilde in haar rustige omgeving blijven.

'Het wordt een erg leuk feestje. Maar als je geen zin hebt...' De manier waarop hij dit zei, liet haar echter weinig keus.

'Nee, nee... Het lijkt me enig... ik dacht alleen...'

'Ach, wat zouden we hier moeten doen? Het leek mij veel leuker om naar de stad te gaan. En ik wil je aan een paar vrienden van me voorstellen.' Hij zei het zo aardig dat ze zich schuldig voelde over haar bedenkingen. Ze had alleen zo graag een rustige avond met hem doorgebracht in het nieuwe huis. Maar er zouden andere keren komen. Heel veel keren.

'Goed. Het klinkt fantastisch.' Ze begon in de stemming te raken. 'Wat voor feestje is het?'

'Avondkleding. Souper. Er zullen aardig wat belangrijke mensen zijn.'

'Avondkleding? Dan ga jij dus in rokkostuum!'

'In de regel wel, ja!'

'Maar Geoffrey, wat zou ik dan in 's hemelsnaam moeten aantrekken? Ik heb hier niets. Alleen kleren die ik buiten draag.'

'Dat had ik al verwacht.'

'Wat moet ik dan doen?' Ze keek ontzet. Avondkleding? Jezus. Ze had geen rokkostuum meer gezien sinds die belachelijke debutantenbals waar haar moeder haar vijftien jaar geleden naartoe had gestuurd. En ze had niets dat ook maar enigszins in aanmerking kwam om te dragen. Al haar chique kleren lagen nog in San Francisco.

'Jessica, ik hoop dat je er niet boos om bent, maar ik heb de vrijheid genomen om...' Hij zag er nerveuzer uit dan ze hem ooit had gezien. Hij wist dat ze een uitstekende smaak had en hij zat enorm in over wat hij had gedaan. 'Ik hoop dat je niet boos bent, maar ik dacht dat je onder de gegeven omstandigheden... Ik moet toegeven dat ik...'

'Wat is er in 's hemelsnaam aan de hand?' Ze keek hem half geamuseerd, half angstig aan.

'Ik heb een jurk voor je gekocht.'

'Je hebt wat gedaan?' Ze was met stomheid geslagen.

'Ik weet dat het belachelijk is, maar ik veronderstelde dat je hier waarschijnlijk niets zou hebben en...' Maar ze lachte naar hem. Ze was niet boos. 'Ben je niet kwaad?'

'Hoe zou ik kwaad kunnen zijn? Niemand heeft ooit zoiets voor me gedaan.' Zeker niet iemand die ze nauwelijks kende. Wat was hij toch een verbazingwekkende man! 'Wat lief dat je dat hebt gedaan.' Ze pakte hem om zijn nek en lachte weer. 'Mag ik hem zien?'

'Natuurlijk.' Hij beende naar de deur en kwam vijf minuten later terug. Hij had zijn auto wat verderop geparkeerd. Hij had haar willen verrassen met zijn komst en de Porsche leende zich niet goed voor dit soort verrassingen. Toen hij terugkwam had hij een enorme doos in zijn armen, en een grote tas waar een aantal kleinere dozen in leek te zitten.

'Wat heb je in 's hemelsnaam uitgespookt?'

'Ik heb inkopen gedaan.' Hij zag er nu zeer zelfvoldaan uit. Hij gooide alles op de bank en deed met een glunderende blik een stap achteruit.

Jessica maakte langzaam de grote doos open en snakte naar adem. Het was de teerste stof die ze ooit had gezien. Het was een zijden crêpe, in de lichtst denkbare uitvoering. De stof scheen door haar vingers te vloeien en had een warme ivoorkleur, waar haar zongebruinde huid perfect bij zou uitkomen. Toen ze de jurk uit de doos haalde, bleek het een model dat de ene schouder bedekte en de andere bloot liet. Toen ze het etiket zag, werden het ontwerp en de stof haar duidelijk. Geoffrey had een haute-couturejurk voor haar gekocht, die hem zeker tweeduizend dollar moest hebben gekost.

'Mijn god, Geoffrey!' Ze was sprakeloos.

'Je vindt hem lelijk.'

'Ben je gek? Hij is prachtig! Maar hoe kon je dat nou voor me kopen?'

'Vind je hem nou mooi of niet, verdorie?' Hij kon geen touw vastknopen aan wat ze zei, en het maakte hem nerveus om te moeten wachten tot hij erachter kwam.

'Natuurlijk vind ik hem mooi. Ik vind hem prachtig. Maar ik kan hem niet aannemen. Dat is een verschrikkelijk dure jurk.'

'Nou en? Je hebt hem nodig voor vanavond.' Ze lachte om de logica.

'Niet echt. Dit is net of je een nieuwe auto aantrekt.' Een Rolls.

'Als je hem mooi vindt, wil ik dat je hem draagt. Denk je dat hij je past?' Ze overwoog even om hem niet eens aan te passen, maar ze wilde dolgraag weten hoe hij stond, hoe hij voelde. Eventjes maar.

'Ik zal hem aanpassen. Maar ik hou hem niet. Absoluut niet.'

'Onzin.'

Maar ze ging hem passen, en toen ze terugkwam, glimlachte ze. En het beeld dat hij zag, deed hem ook glimlachen.

'Mijn hemel, je bent prachtig, Jessica. Ik heb nog nooit iemand gezien die er in een jurk zo uitzag.'

Het leek alsof hij voor haar was gemaakt. 'Wacht, je moet deze er bij proberen.' Hij dook in de zak met extraatjes en haalde een schoenendoos te voorschijn. Kleine ivoorkleurige satijnen sandaaltjes op smalle, hoge hakjes. Het paste er perfect bij. Geoffrey wist wel wat hij kopen moest.

Een klein tasje met witte en zilverkleurige kraaltjes. Het vormde samen een duizelingwekkend geheel. Ze waren allebei evenzeer onder de indruk. Hij door naar haar te kijken, zij door het allemaal te dragen. Ze was goede kleding gewend, maar dit was buitensporig mooi. En schandelijk duur.

'Nou, dat is dan geregeld.' Hij zag er gedecideerd en tevreden uit. 'Waar is mijn thee?'

'Je verwacht toch niet dat ik in deze kleren thee ga inschenken, wel?'

'Nee. Doe maar uit.'

'Ja, schat, en ik doe ze niet meer aan. Het is prachtig, maar ik kan het gewoon niet doen.'

'Je kunt het wel en je doet het ook. Ik wil er niet verder over discussiëren. Punt uit.'

'Geoffrey, ik...'

'Stil.' Hij legde haar het zwijgen op met een kus en ze had het gevoel dat de hele kwestie haar uit handen was genomen. Hij kon flink doorzetten als hij dat wilde. 'En ga nu mijn thee maar halen.'

'Je bent onmogelijk.' Ze trok de jurk uit en haalde zijn thee, maar uiteindelijk kreeg hij toch zijn zin. Om zes uur stapte ze uit het bad, maakte zich op, deed haar haar en gleed in de jurk. Ze had vaag het gevoel dat ze zichzelf prostitueerde. Een jurk van tweeduizend dollar was geen klein cadeautje. Op de een of andere manier had hij de indruk gewekt dat het zo iets was als een sjaaltje of een zakdoek, maar dat was het niet. Terwijl ze de jurk over haar hoofd liet glijden, liep het water haar bijna in de mond.

En hetzelfde gold voor hem toen hij haar twintig minuten later in de deuropening van haar nieuwe slaapkamer zag staan. Het huis was beslist niet gewend aan dit soort glorieuze verschijningen. Geoffrey was naar het huis van zijn vrienden gegaan om zich om te kleden en zag er bij terugkomst onberispelijk uit in zijn rokkostuum. Zijn frontje was keurig gesteven. Niets aan hem scheen te bewegen. Hij zag eruit als iemand uit een film uit 1932. Jessica glimlachte toen ze hem zag.

'U ziet er schitterend uit, meneer.'

'Mevrouw, u hebt geen idee hoe buitengewoon fraai u eruitziet.'

'Ik moet zeggen dat dit heerlijk aanvoelt. Maar ik voel me net Assepoester. Weet je zeker dat ik om twaalf uur niet in een pompoen verander?' Ze voelde zich nog steeds zeer opgelaten met het extravagante van dit alles, maar om de een of andere reden had ze zich laten meevoeren op de stroom van zijn vasthoudendheid. En ze moest toegeven dat het leuk was.

'Ben je klaar om te gaan, schat?' Dat 'schat' was nieuw, maar ze vond het niet erg. Ze kon er aan wennen. Ze veronderstelde dat ze aan veel dingen kon wennen als ze haar best deed.

'Jazeker.' Ze keek neer op haar kale handen en wenste dat ze sieraden en handschoenen had. Bij een officiële gebeurtenis zoals dit kennelijk ging worden, leek het haar gepast om lange witte handschoenen te dragen, en sieraden... sieraden... toen ze al aanstalten maakten om te vertrekken, dacht ze ergens aan. 'Wacht even, Geoffrey.' Ze had hem meegenomen, maar ze was hem helemaal vergeten. Ze had hem voor de veiligheid verstopt. Maar hij zou perfect zijn.

'Is er iets mis?'

'Nee, nee.' Ze glimlachte geheimzinnig en rende de slaapkamer in, waar ze voorzichtig bukte om het kleine pakje te zoeken dat ze onder het bed had vastgemaakt. Het was de enige plek geweest die ze had kunnen bedenken. Maar ze wilde het meenemen. Ze wist niet waarom, maar ze wilde het. Ze haalde het doosje snel uit zijn schuilplaats te voorschijn en maakte het open. Ze haalde het zachte suède sieradendoosje uit de doos en liet de ring met de edelsteen in haar hand glijden. Hij was mooier dan ooit en haar hart bleef een ogenblik stilstaan toen ze hem zag. Hij bracht zoveel pijnlijke, maar ook zoveel plezierige herinneringen terug. Ze herinnerde zich dat ze hem aan haar moeders hand had gezien... en dat ze hem had gehaald voor Ian... en had teruggebracht toen het proces voorbij was. Het was de ring met de smaragd van haar moeder. Ze had zichzelf er nooit toe kunnen brengen hem te dragen, gewoon als een sieraad, een ding, een snuisterij. Maar vanavond was een avond om hem te dragen, als een voorwerp van schoonheid en trots, als iets speciaals dat zij had gekregen. Vanavond stond hij voor een nieuw begin in haar leven. Hij was volmaakt. Er kwamen tranen in haar ogen toen ze hem om haar vinger schoof. Ze voelde de goedkeuring van haar moeder.

'Jessica, wat ben je aan het doen? We moeten een heel eind rijden naar L.A. - schiet alsjeblieft op.'

Ze glimlachte in zichzelf. De ring was precies wat ze nodig had. Ze had ook een paar oorbellen met parels ingedaan, die Ian haar jaren geleden had gegeven. Dat waren de enige sieraden die ze had meegenomen, afgezien van de ring, die ze niet van plan was geweest te dragen. Ze wierp een laatste blik in de spiegel en glimlachte tegen zichzelf terwijl ze de kamer uit rende om zich bij Geoffrey te voegen. 'Ik kom eraan!'

'Is alles in orde?'

'Prima.'

'Klaar?'

'Helemaal.'

'O, trouwens, ik was je deze vergeten te geven.'

'Deze' waren nog twee dozen, een lange, smalle, platte doos en een klein vierkant doosje.

'Nog meer? Geoffrey, je bent gek! Waar ben je mee bezig?' Het was net kerstfeest. En waarom deed hij dit? Ze wilde niet eens cadeautjes, maar hij keek zo gekwetst toen ze tegenstribbelde, dat ze de pakjes begon open te maken. Nog nooit had een man zoiets voor haar gedaan.

Terwijl ze met de smalle, platte doos begon, deed Geoffrey plotseling een uitroep.

'Jessica, wat prachtig. Wat een buitengewoon fraai sieraad.' Hij bewonderde de ring van haar moeder en met bevende hand hield ze hem omhoog, zodat hij hem kon bekijken. 'Hij betekent veel voor je, nietwaar?' Ze knikte en toen, na een stilte, vervolgde hij met zachte stem: 'Was het je verlovingsring voor je huwelijk?'

'Nee.' Ze keek hem ernstig aan. 'Hij was van mijn moeder.'

'Was?... Is ze...' Dus daarom sprak ze nooit over haar familie. Ze had hem verteld over de broer, maar ze had nooit iets gezegd over haar ouders. Nu begreep hij het.

'Ja, mijn vader en zij stierven een paar maanden na elkaar. Het is nu lang geleden, denk ik, hoewel het eigenlijk niet zo voelt. Maar ik heb nooit... ik heb de ring nog nooit gedragen, zoals vanavond.'

'Ik ben vereerd dat je hem bij mij wilt dragen.' Hij trok haar gezicht met zijn vingertop zachtjes naar zich toe en kuste haar voorzichtig. Haar hele lichaam begon te tintelen. Toen deed hij een stap achteruit en glimlachte. 'Ga nu maar verder. Maak je spulletjes maar open.' Ze was de dozen vergeten en ging nu verder met uitpakken.

De lange, smalle doos bevatte de handschoenen waaraan ze had gedacht toen ze zich aankleedde. Het was alsof hij haar gedachten had gelezen. Alweer.

'Jij denkt aan alles!' Ze moest erom lachen, maar toen ze een van de handschoenen had aangetrokken, was ze verrukt. 'Hoe wist je al mijn maten?'

'Zo'n vraag moet een dame nooit stellen, Jessica. Het suggereert dat ik te veel van vrouwen af weet.'

'Aha!' Het idee amuseerde haar. En ze ging verder met het volgende pakje. Het was zo klein dat het in de palm van haar hand paste. Geoffrey keek belangstellend toe terwijl ze het papier wegscheurde en het marineblauwe, leren doosje te voorschijn haalde. Het dekseltje zat dicht met een knipsluiting en toen ze deze opendrukte, snakte ze naar adem. 'Jezus, Geoffrey! Nee!' Hij kon niet uitmaken of ze boos of blij was, maar hij nam het doosje rustig uit haar handen en haalde ze eruit. Het waren diamanten oorbellen in de vorm van een druppel. Hij hield ze bij haar oren.

'Ze zijn precies wat je nodig hebt. Doe ze eens in.' Het was een rustig uitgesproken bevel, maar Jessica deed een stap achteruit en keek hem aan.

'Geoffrey, dat kan ik niet doen. Dat kan ik echt niet doen.' Diamanten? Ze kende hem nauwelijks. En de oorbellen waren niet klein. Ze waren schitterend, maar ze kon ze onmogelijk aannemen. 'Geoffrey, het spijt me.'

'Doe niet zo gek. Probeer ze maar een avondje. Als je ze niet mooi vindt, kun je ze teruggeven.'

'Maar als ik er nou een verlies.'

'Jessica, ze zijn van jou.' Ze schudde echter zwijgend haar hoofd en hield voet bij stuk.

'Alsjeblieft.' Hij keek zo treurig dat ze medelijden met hem kreeg, maar ze kon van deze man geen diamanten aannemen... ze had al de kleren aangenomen die ze aanhad, en die waren ook al veel te duur geweest. Maar diamanten? Wie was hij in 's hemelsnaam? Maar wie hij ook was, ze wist wie zij zelf was en wat zij wel en niet kon doen. Dit kon ze niet doen. Nee. Maar hij keek haar zo triest aan dat ze ten slotte toch een ogenblik aarzelde.

'Doe ze eens in.'

'Goed, Geoffrey, maar ik ga ze vanavond niet dragen en ik hou ze niet. Bewaar ze maar. Misschien dat op een dag...' Ze probeerde hem op te vrolijken terwijl ze haar hand omhoog deed om een van haar eigen oorbellen uit te doen, en toen herinnerde ze zich dat ze Ians parels in had.

De parels waren veel minder indrukwekkend dan de diamanten, maar ze was er dol op. Ze deed een van Geoffrey's schitterende, druppelvormige oorbellen in en hij zag er oogverblindend uit in haar linkeroor... maar in haar rechteroor zat het lieve pareltje van de man die van haar had gehouden... van Ian...

'Je vindt ze niet mooi.' Hij klonk verslagen.

'Ik vind ze prachtig. Maar niet voor nu.'

'Je zag er daarnet uit alsof iets je vreselijk verdrietig had gemaakt.'

'Doe niet zo raar.' Ze glimlachte en gaf hem de oorbel terug. Toen ging ze op haar tenen staan om hem een kuis kusje op zijn wang te geven. 'Geen enkele man is ooit zo goed voor mij geweest, Geoffrey. Ik weet niet precies wat ik met dit alles aan moet.'

'Ontspan je en geniet ervan. Goed. We gaan.' Hij drong niet verder aan en ze borgen de oorbellen zorgvuldig op in haar bureaula. Ze was opgelucht dat ze ze niet had ingedaan. Geoffrey had gelijk. Het zou haar inderdaad verdrietig hebben gemaakt om Ians pareltjes uit te doen. Ze was daar nog niet aan toe. Dat kwam later wel. Ze hechtte nog steeds aan sommige van hun souvenirs. Zoals aan zijn portret, dat nu boven de open haard hing.

Het feestje was net iets uit een peperdure film. Vaten champagne, talloze butlers in livrei en dienstmeisjes in zwart uniform. De ingelegde marmeren vloer werd overschaduwd door een enorme kristallen kroonluchter. En pilaren en zuilen, Aubusson kleden, Louis XV-meubelen, een fortuin aan diamanten, smaragden en saffieren, en honderden nertsmantels. Het was het soort feestje waar je over leest maar waarvan je je in de verste verte niet kunt voorstellen dat je erheen gaat. En daar was zij, met Geoffrey. Bijna alle aanwezigen waren Brits, beroemd of allebei. En Geoffrey scheen iedereen te kennen. Filmsterren waarover Jessie alleen in de kranten had gelezen, kwamen opdraven om hem te begroeten, beloofden hem te bellen of lieten lippenstift achter op zijn wangen. Ambassadeurs schoten hem aan bij de paté, of vroegen Jessie ten dans. Zakenlieden en diplomaten, leden van de beau monde en politici, filmsterren en beroemdheden van twijfelachtige reputatie. Iedereen was er. Het was het soort feestje waar mensen jaren aan werken om voor uitgenodigd te worden. En daar was zij, met Geoffrey, die niet met 'Mr.' bleek te worden aangesproken, maar met 'Sir'.

'Waarom heb je me dat niet verteld?'

'Waarom zou ik? Het is dwaas. Vind je ook niet?'

'Nee. En het hoort bij je naam.'

'Nu weet je het dan. Maakt het iets uit?' Hij keek geamuseerd en ze schudde haar hoofd. 'Mooi zo. Heb je zin om met me te dansen. Lady Jessica?'

'Ja, meneer. Majesteit. Excellentie, mylord.'

'Ach, hou je kop.'

Het feestje ging door tot twee uur en ze bleven tot het eind. Het was bijna vier uur toen ze terugkwamen bij het kleine, Victoriaanse huis tussen de heuvels.

'Nu weet ik dat ik Assepoester ben.'

'Maar heb je plezier gehad?'

'Ik heb een heerlijke avond gehad.'

Ze had een klein beetje het gevoel gehad dat hij haar tentoonstelde, als een mooie nieuwe pop, maar hij had haar aan iedereen voorgesteld, en wat had ze te klagen? Hoeveel vrijers geven je een avondjurk van tweeduizend dollar en diamanten oorbellen? Wat een avond. Toen ze uit de auto stapte, keek ze neer op haar moeders ring. Ze was blij dat ze hem had gedragen. Niet alleen omdat het een smaragd was, maar omdat hij van haar moeder was geweest.

'Je zag er vanavond stralend uit, Jessica. Ik was zo trots op je.'

'Het was alleen de jurk.'

'Gelul.'

'Wat?' Ze liet een vermoeid, kirrend lachje horen en keek hem geamuseerd aan. 'Zei Sir Geoffrey daar "gelul"? Ik wist niet dat je dat soort dingen zei!'

'Dat doe ik wel, en ik zeg een heleboel dingen waar jij niets vanaf weet, schat.'

'Dat klinkt interessant.' Ze keken elkaar nieuwsgierig aan terwijl ze voor haar huis stonden. 'Ik weet niet wat ik je moet aanbieden: cognac, koffie, thee of aspirine. Wat zal het zijn?'

'Dat kunnen we binnen uitmaken.' Ze zweefde de stoeptreetjes op met de gratie van een vlinder in de prachtige witte jurk. Zelfs aan het eind van de avond zag ze eruit als een droom, en leek ze nauwelijks vermoeid. Hij genoot enorm van haar. Hij had zelfs besloten niet lang meer te wachten. Ze was alles wat hij wilde, en dit was voor hem het juiste moment. Hij had lange tijd op Jessie gewacht. Hij wist dat ze er nog niet helemaal aan toe was, maar dat zou niet lang meer duren. Hij zou haar helpen de spinraggen van het verleden uit het heden te verwijderen. Nu en dan zag hij oude spookbeelden in haar ogen weerspiegelen, maar het werd tijd dat ze die achter zich liet. Hij had haar nodig. En ze had het op het feestje prima gedaan. Iedereen had dat gezegd.

'Ga je vaak naar dit soort dingen?' Ze onderdrukte een geeuw terwijl ze de sandaaltjes die hij haar had gegeven van haar voeten liet glijden.

'Redelijk vaak. Vond je het echt leuk?'

'Welke vrouw zou dat in 's hemelsnaam niet leuk vinden? Geoffrey... neem me niet kwalijk, Sir Geoffrey...' - ze grijnsde - 'het is net of je een dagje de koningin bent. En iedereen was er. Ik moet zeggen dat ik erg onder de indruk was.'

'Zij ook.'

'Waarvan?'

'Van jou. Je was de mooiste vrouw van allemaal.' Ze wist echter dat dat niet zo was, en meer dan de helft van de aandacht die ze had gekregen, was voor de jurk bestemd geweest. Hij had haar goed uitgerust voor haar eerste entree, tot de maagdelijk witte jurk aan toe. Maar enkele van de grootste schoonheden ter wereld waren op het feestje geweest. Daar kon zij nauwelijks mee wedijveren. Zo'n vrouw was zij gewoon niet. Zij was niet het soort vrouw dat behangen met diamanten en gekleed in de nieuwste jurk van Givenchy een lange chinchillapels achter zich aan sleept. En dat soort vrouwen bepaalde het spel.

'Dank je wel.' Het leek eenvoudiger om er maar niet tegenin te gaan. 'Thee?'

'Liever niet.' Hij keek haar nadenkend en een beetje verstrooid aan.

'Zal ik de open haard voor je aansteken?' Ze had zin om met hem te praten, zoals ze vroeger deed met... nee! Ze kon dat zichzelf niet toestaan.

'Wie is dat?' Hij gebaarde naar het jongensachtige gezicht boven de open haard en Jessica glimlachte. 'Je broer?'

'Nee. Iemand anders.'

'Mr. Clarke?' Ze knikte en haar gezicht versomberde. 'Laat je zijn portret nog steeds hangen?'

'Ik heb het zelf geschilderd.'

'Dat is geen reden. Zie je hem nog?' Op de een of andere manier had hij gedacht dat dat niet het geval was, hoewel ze er nooit over hadden gesproken.

'Nee. Niet meer.'

'Dat is het beste.' En toen deed hij iets dat Jessica's hart even deed stilstaan. Heel rustig, zonder iets te vragen, zonder een woord te zeggen, haalde hij het portret weg waar het had gehangen en zette het voorzichtig op de grond naast het bureau, met het gezicht naar de muur. 'Ik denk dat dit een goed moment is om dat weg te halen, denk je ook niet?' Er klonk echter geen vraag in zijn stem en een ogenblik was ze te verbluft om te praten. Ze wilde het aan de muur. Ze hield van dat schilderij. Ze had het speciaal vanuit San Francisco meegenomen. Of had hij gelijk? Was er geen plaats meer voor? Er zou geen plaats meer voor moeten zijn, en ze wisten dat allebei.

'Heb je geen zin in thee?' Ze wist niets anders te zeggen en haar stem klonk schor.

'Nee.' Met een vriendelijke glimlach schudde hij zijn hoofd en liep langzaam naar haar toe. Hij bleef voor haar stilstaan en gaf haar een verlangende kus. De kus beroerde haar tot diep in haar ziel. Ze had hem nu nodig. Hij ontdeed haar van iets dat ze nodig had gehad om te overleven. En nu had ze hem nodig. Hij kon Ian niet van haar afnemen, maar hij zou dat wel gaan doen, en zij liet het toe. Ze stonden bij elkaar, hun monden verkenden elkaar hongerig en heel zachtjes maakte hij het haakje bij de schouder van haar jurk los. Toen het losliet, viel de jurk losjes om haar middel en hij liet zijn mond langzaam afglijden naar haar borsten. Haar hele lichaam scheen naar hem uit te reiken, maar iets binnen in haar zei nee.

'Geoffrey... Geoffrey...' Hij ging door met haar te kussen en de jurk viel langzaam van haar af. Al die prachtige zijden crêpe lag op een hoopje bij haar voeten terwijl hij haar voorzichtig, langzaam maar zeker uitkleedde. Ze frummelde aan de hard gesteven, witte boord, maar ze kwam nergens. Het enige dat ze kon voelen was de bult in zijn broek, maar zelfs zijn rits scheen haar te willen tegenhouden. Even later stond ze naakt voor hem, en hij was nog steeds volledig gekleed in zijn rokkostuum.

'Mijn god, Jessica, wat ben je mooi, mijn liefste... mijn mooie, mooie, elegante vogeltje...' Hij leidde haar langzaam haar slaapkamer binnen, waarbij hij haar voortdurend lieve woordjes toefluisterde, en zij volgde hem als in trance. Hij legde haar voorzichtig op het bed en trok langzaam zijn jacquet uit terwijl zij wachtte. Hij leek als een poes tegen haar te spinnen en ze voelde zijn betovering. Hij had het jacquet nu uit, maar het gesteven front zat nog op zijn plaats. Hij zag er zo uit als een chirurg, en terwijl ze haar hoofd op het kussen verlegde, voelde ze iets in haar oor prikken. Ze had haar oorbellen nog in. Ze bracht haar hand omhoog om ze uit te doen en voelde de pareltjes in haar handpalm vallen. De parels... Ians parels... en hier stond die man zich voor haar ogen uit te kleden. Hij had haar uitgekleed. Ze was naakt en hij zou dat direct ook zijn, en hij had Ians portret van de muur gehaald...

'Nee!' Ze zat rechtovereind in bed en staarde hem aan alsof hij haar zojuist koud water in haar gezicht had gegooid.

'Jessica?'

'Nee!'

Hij ging naast haar zitten en nam haar in zijn armen, maar zij vocht zich los, met de oorbellen in haar hand geklemd. 'Je hoeft niet bang te zijn, schat. Ik zal voorzichtig zijn, dat beloof ik.'

'Nee, nee!' Er welden tranen op in haar keel en ze sprong langs hem heen om zich te bedekken met tante Beths quilt, die op het voeteneind lag. Wat was er toch met haar aan de hand? Een ogenblik dacht ze dat ze gek was. Nog maar enkele minuten geleden had ze zo wanhopig naar hem verlangd, althans dat had ze gedacht. Maar nu wist ze dat het niet zo was. Ze kon het niet. Nu wist ze alles.

'Jessica, wat is er in godsnaam aan de hand?' Ze zat ineengedoken bij het raam en de tranen stroomden over haar gezicht.

'Ik kan niet met je naar bed gaan. Het spijt me... Ik...'

'Maar wat is er dan gebeurd? Daarnet...' Deze ene keer keek hij volkomen verbluft. Dit was hem nog nooit overkomen. Niet op deze manier.

'Ik weet het. Het spijt me. Je moet wel denken dat ik gek ben, maar het is gewoon...'

'Wat is het, verdomme?' Hij stond voor haar en hij was duidelijk volkomen van zijn stuk gebracht door deze ervaring. Zijn jacquet lag vreemd op de grond, alsof het daar was neergegooid. 'Wat is er met je aan de hand?'

'Ik kan het gewoon niet.'

'Maar schat, ik hou van je.' Hij liep weer naar haar toe en probeerde zijn armen om haar heen te slaan, maar ze liet het niet toe.

'Je houdt niet van me.' Het was iets dat ze kon voelen, niet uitleggen. En wat belangrijker was: zij hield niet van hem. Ze wilde van hem houden. Ze wist dat ze van hem zou móeten houden. Ze wist dat hij het soort man was waarvan alle vrouwen geacht worden te houden en waar ze dolgraag mee willen trouwen. Maar zij wilde het niet en ze kon het niet en ze wist dat dat nooit zou veranderen.

'Wat bedoel je daarmee, dat ik niet van je hou? Verdomme, Jessica, ik wil met je trouwen. Wat voor spelletje denk je dat ik aan het spelen ben? Jij bent niet het soort vrouw dat je als maîtresse neemt. Denk je dat ik je vanavond had meegenomen naar dat feest als ik geen serieuze bedoelingen had? Doe niet zo absurd.'

'Maar je kent me niet.' Het kwam als een jammerklacht uit de hoek van de kamer.

'Ik weet genoeg.'

'Nee, dat is niet waar. Je weet niets.'

'Een goede afkomst verloochent zich niet.' O jezus.

'Maar hoe zit het dan met mijn ziel? Wat ik denk, wat ik voel, wat ik ben, wat ik nodig heb?'

'Dat komen we wel van elkaar te weten.'

'Later pas?' Ze keek ontzet.

'Sommige mensen doen het zo.'

'Maar ik niet.'

'Je weet verdomme niet wat je moet doen. En als je ook maar een greintje hersenen hebt, trouw je met een man die je vertelt wat je moet doen en wanneer. Dan ben je veel gelukkiger.'

'Nee, dat is het nou net. Dat is wat ik vroeger wilde, Geoffrey, maar nu niet meer. Ik wil geven én nemen, ik wil volwassene én kind zijn. Ik wil niet als een pop worden opgetut en overal mee naartoe worden gesleept om mee te pronken. Dat heb je vanavond gedaan. Ik weet dat je het goed bedoelde, maar ik was niets meer dan een barbiepop en meer zou ik nooit worden. Nee! Hoe kon je dat doen!'

'Het spijt me als ik je heb beledigd.' Hij hurkte neer en pakte zijn jacquet op. Hij begon zijn twijfels bij haar te krijgen. Het leek wel of ze een beetje gek was. Maar plotseling had ze helemaal niet meer het gevoel dat ze gek was.

Ze voelde zich goed, en ze wist dat ze het juiste deed. Misschien zou niemand anders er zo over denken, maar zij wist het.

'Je wilt niet eens kinderen.' Het was een belachelijke beschuldiging om iemand om vijf uur 's morgens voor de voeten te werpen, terwijl ze daar zat met een quilt om zich heen geslagen, pratend tegen een man in rokkostuum. 'En wil jij dan wel kinderen?'

'Misschien wel.'

'Onzin. Dit hele gedoe is onzin, Jessica. Maar ik ga hier geen ruzie met je maken. Je weet hoe ik erover denk. Ik hou van je en ik wil met je trouwen. Als je morgen weer bij zinnen bent, kun je me bellen.' Hij keek haar scherp aan, schudde zijn hoofd, liep naar de hoek, gaf haar een kus boven op haar hoofd en klopte haar op de schouder. 'Welterusten, schat. Morgen zul je je wel beter voelen.'

Ze zei geen woord toen hij vertrok, maar toen hij weg was, stopte ze al zijn cadeaus in de grote witte doos die hij had meegenomen; morgenochtend zou ze het allemaal naar zijn logeeradres sturen. Misschien was het krankzinnig om dit te doen, maar ze was volkomen zeker van haar zaak. Ze was nog nooit van haar leven ergens zo zeker van geweest. Ze had de oorbellen met de pareltjes op haar nachtkastje gelegd, en nu had ze zelfs geen slaap meer. Ze stond gelukkig en naakt in haar woonkamer en dronk een kop dampende, zwarte koffie terwijl de zon achter de heuvels opkwam. Het portret hing weer aan de muur.

36

'En hoe is het met die jongeman van je?' Tante Beth en zij zaten ijsthee te drinken na een lange rit te paard; Jessica was ongewoon stil geweest.

'Welke jongeman?' Maar ze kon tante Beth niet voor de gek houden.

'Juist ja. Gaan we kat en muis spelen, of is hij uit de gratie?' Tante Beth keek haar onderzoekend in de ogen en Jessie waagde een lachje. Kat en muis, zeg dat wel.

'Midden in de roos. Hij is uit de gratie.'

'Met een speciale reden?' Het verbaasde haar. 'Ik zag een nogal spectaculaire foto van jullie beiden, op een zeer chique feestje in L.A.'

'Waar hebt u die in 's hemelsnaam gezien?' Jessica was er niet blij mee.

'Nou nou. Hij moet wel erg in ongenade zijn gevallen! Ik zag de foto in de plaatselijke krant van L.A. Het was een feestje op het consulaat, niet? Er zwermden nogal wat illustere mensen om je heen.'

'Dat heb ik niet gemerkt.' Jessie klonk somber.

'Ik ben onder de indruk.' Jessie ook. Maar niet op een prettige manier. Ze vroeg zich af wie de foto nog meer hadden gezien. Het had geen enkele zin als mensen haar nu aan Geoffrey koppelden. Nou ja, de roddels zouden op den duur vanzelf afnemen, dat ging altijd zo. En voor Geoffrey was het waarschijnlijk veel moeilijker. Hij moest met al die mensen omgaan. Zij niet. 'Heeft hij iets misselijks gedaan, was hij gewoon saai, of moet ik me met mijn eigen zaken bemoeien?'

'Natuurlijk niet. Nee, ik kon het gewoon niet, ik weet niet hoe ik het anders moet zeggen. Ik wilde mezelf dwingen van hem te houden. Maar ik kon het niet. Hij was volmaakt. Hij had alles. Hij deed alles. Hij was alles. Maar... ik... ik kan het niet uitleggen, tante Beth. Ik had het gevoel dat hij me wilde veranderen in wat hij wilde.'

'Dat is een onaangenaam gevoel.'

'Ik had steeds het gevoel dat hij me uittestte, als een renpaard. Ik voelde me zo... zo eenzaam bij hem. Is dat niet gek? En er was geen reden voor.' Ze vertelde haar over de jurk en de diamanten oorbellen. 'Ik had verrukt moeten zijn. Maar ik was het niet. Het maakte me bang. Het was te veel... ik weet het niet. We waren vreemden voor elkaar.'

'Iedereen is eerst een vreemde.' Jessica knikte nadenkend en dronk haar laatste beetje ijsthee op. 'Hij leek me best aardig, maar als dat speciale gevoel er niet is, die speciale magie... dan heeft het eigenlijk geen zin.' Het deed Jessica terugdenken aan die avond.

'Ik vrees dat ik me niet erg elegant heb teruggetrokken. Ik werd helemaal gek.' Ze glimlachte bij de herinnering en de oudere vrouw lachte.

'Het zal hem waarschijnlijk goed hebben gedaan. Hij was wel erg correct.'

'Dat was hij zeker. En hij stond daar in zijn rokkostuum terwijl ik door het lint ging en bijna met dingen begon te gooien. Ik heb zijn mooie spulletjes de volgende dag allemaal teruggestuurd.'

'Heb je ze door het raam gesmeten?' Beth keek hogelijk geamuseerd en hoopte bijna dat ze het had gedaan. Mannen hadden opwinding nodig.

'Nee.' Ze bloosde even. 'Ik heb een van jouw werkmannen gevraagd om ze weg te brengen.'

'O, dus zo brengen ze hun middagen door.'

'Het spijt me.'

'Hoeft niet. Ik weet zeker dat degene die het heeft gedaan er enorm van heeft genoten.'

Ze zaten even rustig bij elkaar met hun ijsthee en Jessica fronste haar wenkbrauwen.

'Weet u wat ik ook vervelend vond?'

'Ik wil het dolgraag horen.'

'Plaag me nou niet - ik meen het serieus.' Ze genoot echter van de plagerijen van haar vriendin. 'Hij wilde geen kinderen.'

'Jij ook niet. Wat vond je daar vervelend aan?'

'Dat is een goede vraag, maar er is iets gebeurd. Ik geloof niet dat het idee van kinderen me nog zo bang maakt. Ik denk steeds dat... ik weet het niet, ik ben toch al te oud, maar ik denk steeds dat...' Ze wist dat ze nog niet te oud was, maar ze wilde dat iemand het tegen haar zei.

'Wil jij een baby?' Beth stond perplex. 'Meen je dat?'

'Ik weet het niet.'

'Nou, het is op jouw leeftijd beslist nog niet te laat. Je bent nog niet eens tweeëndertig. Maar ik moet wel zeggen dat het me verbaast.'

'Waarom?'

'Omdat je angst ervoor zo diep zat. Ik had niet gedacht dat je ooit zeker genoeg van jezelf zou zijn om die competitie aan te durven. Stel dat je een prachtige dochter krijgt? Zou je dat kunnen verdragen? Denk er maar eens over na. Dat kan voor een moeder erg pijnlijk zijn.'

'En waarschijnlijk ook erg dankbaar. Klinkt dat niet afgezaagd? Ik voel me zo'n trut. Ik loop er al een tijdje mee rond, maar ik had niet de moed er met iemand over te praten. Iedereen is er zo van overtuigd dat ik ben zoals ik ben. Een carrièrevrouw, een stadsmens, een kinderhater, en nu dan een vrolijke vrijgezel. Zelfs als je niet meer diezelfde persoon bent, lijkt het alsof niemand je de kans wil geven om de oude etiketjes eraf te halen.'

'Verbrand ze dan. Dat heb je trouwens al gedaan. Je hebt je man weggedaan, de winkel, de stad. Er valt niet veel meer te veranderen.' Ze zei het een beetje spottend, maar met genegenheid. 'En trek je niks aan van de etiketjes die andere mensen je opplakken. Er zijn genoeg dingen die we niet kunnen veranderen, maar als er dingen zijn die je wilt en kunt veranderen, doe dat dan en geniet ervan.'

'Stel je voor hoe het is om een baby te krijgen...' Ze zat met een glimlach op haar gezicht te genieten van de gedachte.

'Stel jij het je maar voor. Ik kan het me niet eens meer herinneren, en ik weet niet of ik dat wel wil. Ik heb op dat punt nooit zulke romantische gevoelens gekoesterd, maar ik hou heel veel van Astrid.'

'Weet u, het is net of ik een aantal hoofdstukken van mijn leven op een bepaalde manier heb geleefd en of ik nu klaar ben om verder te gaan. Niet om het verleden het raam uit te gooien, maar gewoon om verder te gaan. Als een reis. We zijn lang genoeg in hetzelfde land gebleven; na een poosje moet je verder. Ik denk dat dat is gebeurd. Ik ben verder gegaan naar andere plekken, ik heb andere behoeften gekregen. Ik voel me weer nieuw, tante Beth. Het enige trieste is dat ik niemand heb om het mee te delen.'

'Je had Geoffrey kunnen hebben. Denk eens aan wat je hebt gemist!' Maar tante Beth dacht ook niet dat ze iets gemist had. Er zat niet genoeg vuur in die man, niet genoeg durf en wilde dromen. Hij reisde volgens een keurig uitgestippelde route. Het was in het beste geval erg saai geworden. Ze wist dat Jessie het juiste had gedaan. Ze had alleen haar twijfels bij haar heftige reactie. 'Er zit je de laatste tijd meer dwars, is het niet?'

'Ik weet niet wat u bedoelt.'

'Ja, dat weet je wel. Heel goed. Je weet niet alleen heel goed wat ik bedoel, maar je weet ook heel precies wat je wilt met de rest. Ik wed zelfs dat dat het probleem was met Geoffrey. Het had bar weinig met hem zelf te maken.' Jessica lachte, maar ze zei niets.

'U kent me te goed.'

'Ja, en jij begint eindelijk jezelf te leren kennen. Daar ben ik blij om. Maar wat ga je er nu aan doen?'

'Ik zat erover te denken om een paar dagen weg te gaan.'

'Je wilt toch niet dat ik je toestemming ga geven, wel?' Tante Beth lachte en Jessica schudde haar hoofd.

Ze vertrok de volgende ochtend om zes uur, terwijl de zon net achter de heuvel van tante Beth te voorschijn kwam. Ze had een flinke rit voor de boeg. Zes, misschien zeven uur rijden, en ze wilde er op tijd zijn. Ze had een lichte blouse aangetrokken voor onderweg, en een rok, wat koeler was dan een broek. Ze had een thermoskan vol ijskoffie, een boterham, een zak vol appels en wat noten en koekjes in een blik, dat de zoon van de voorman haar een paar dagen geleden was komen brengen. Ze had alles bij zich wat ze nodig had. En ze was vastbesloten. En ook bang. Ze hadden elkaar nu twee maanden lang twee of drie brieven per week gestuurd. Maar brieven waren zo anders. Het was vier maanden geleden dat ze zijn gezicht had gezien. Vier maanden sinds hij haar zijn rug had toegekeerd en bij haar was weggelopen, nadat ze elkaar woorden hadden toegesmeten die ze beter niet in de mond hadden kunnen nemen. Er was nu zo veel veranderd. Ze waren allebei behoedzaam in hun brieven. Voorzichtig, angstig, maar toch blij. Op iedere bladzijde kwamen uitbarstingen van pret voor, malie opmerkingen, terloopse zinspelingen, dwaasheden. En dan was die behoedzaamheid er weer, alsof ze allebei bang waren de ander te veel te laten zien. Ze beperkten zich tot veilige onderwerpen. Haar huis, en zijn boek. Er was nog steeds geen nieuws over het filmcontract, maar het boek zou in de herfst op de markt komen. Ze was blij voor hem. Net zoals hij blij was om haar huis. Hij lette er steeds goed op het 'haar' huis te noemen, en dat was het ook. Voorlopig.

Ze waren nu twee afzonderlijke mensen, niet langer onlosmakelijk met elkaar verbonden. Ze waren uiteengedreven door wat er met hen was gebeurd, door wat ze elkaar hadden aangedaan, door wat ze geen van beiden nog langer konden verhullen. Ze vroeg zich af of er na zoiets als dit nog een weg terug was. Misschien niet, maar ze moest het weten. Nu, ze wilde niet langer wachten. Stel je voor dat hij niet verwachtte haar ooit nog terug te zien?

Hij klonk alsof hij het bijna had geaccepteerd. Hij vroeg nooit of ze hem kwam bezoeken. Maar nu zou ze dat doen. Ze wilde hem zien, hem in zijn gezicht kijken en zien wat daar was. Ze wilde niet alleen de echo van zijn stem in de brieven horen.

Om halftwee 's middags zette ze haar auto neer bij het bekende gebouw. Ze controleerden haar en doorzochten haar handtas, waarna ze naar binnen ging en op een formulier haar naam invulde. Ze ging zitten en wachtte een eindeloos halfuur, terwijl haar ogen rusteloos heen en weer schoten tussen de klok aan de muur en de deur. Haar hart bonsde hevig. Ze was er. En ze was doodsbenauwd. Waarom was ze gekomen? Wat zou ze zeggen? Misschien wilde hij haar niet eens zien, misschien had hij haar daarom niet gevraagd te komen. Het was waanzin om hier te zijn gekomen... krankzinnig... stom...

'Bezoek voor Clarke... bezoek voor Ian Clarke.' De stem van de bewaker dreunde zijn naam af en Jessica sprong op uit haar stoel. Ze moest haar best doen om gewoon te lopen terwijl ze zich begaf in de richting van de geüniformeerde man die de wacht hield bij de deur naar het bezoekersgedeelte. Het was een andere deur dan waar ze voorheen door moest, en toen ze verder keek, drong het tot haar door dat Ian nu op een andere afdeling zat. Misschien zou er geen glazen raam tussen hen in staan.

De bewaker ontsloot de deur, controleerde het stempel dat ze bij de hoofdingang op de rug van haar hand hadden gezet, en stapte opzij om haar door te laten. De deur kwam uit op een grasveld met banken langs de kant en omzoomd met bloembedden. Er waren geen hekken te zien, alleen een lange strook gezond uitziend gras. Ze stapte langzaam over de drempel en zag aan weerszijden van het grasveld stelletjes over het pad lopen. En toen zag ze Ian, aan het andere eind van het pad. Hij stond stomverbaasd naar haar te kijken. Het was net een scène uit een film, en haar voeten voelden als lood.

Ze stond daar alleen maar, net als hij, maar toen brak er een brede glimlach door op zijn gezicht. Hij zag eruit als een lange, slungelige jongen, zoals hij daar naar haar stond te grijnzen. Zijn ogen waren vochtig, net als de hare. Het was waanzinnig - ze stonden daar met het grasveld tussen hen in, en geen van beiden bewogen ze... ze moest... ze was hier naartoe gekomen om hem te zien, om met hem te praten, niet om hier alleen maar te staan en hem met een glimlach op haar gezicht aan te gapen. Ze liep langzaam in zijn richting en hij begon ook naar haar toe te lopen. De glimlach op zijn gezicht werd steeds breder, en toen lag ze dan plotseling, eindelijk in zijn armen. Het was Ian. De Ian die ze kende. Het rook als Ian, het voelde als Ian, haar kin paste in hetzelfde kuiltje van zijn schouder. Ze was thuis.

'Wat is er gebeurd? Is je haarlak op, of zijn de hagedissen je te veel geworden?'

'Allebei. Ik ben gekomen, zodat je me kon redden.' Ze had moeite om haar tranen in te houden, net als hij, maar de lach op hun gezicht was als helder zonlicht tijdens een zomerbui.

'Jessie, je bent gek.' Hij hield haar stijf tegen zich aan en ze lachte.

'Dat moet haast wel.' Ze klampte zich aan hem vast. Hij voelde zo heerlijk. Ze legde een hand op zijn hoofd en voelde zijn zijdezachte haar. Ze zou hem in een kamer vol mannen blindelings herkennen. Het was Ian. 'Jezus, wat voel je goed.' Ze trok zich iets terug om hem aan te kunnen kijken. Hij zag er fantastisch uit. Mager, een beetje vermoeid, een beetje bruin van de zon, en totaal overdonderd. Fantastisch. Hij trok haar weer tegen zich aan en legde haar hoofd op zijn schouder.

'O, lieverd, ik kon het gewoon niet geloven toen je begon te schrijven. Ik had alle hoop opgegeven.'

'Dat weet ik. Ik ben een trut.' Plotseling voelde ze zich schuldig over de lange maanden waarin ze niets van zich had laten horen; nu ze hem recht in zijn gezicht keek, zag ze hoeveel pijn dat hem moest hebben gedaan. Maar ze kon toen niet anders. 'Ik ben een supertrut.'

'Ja, maar zo'n mooie supertrut. Je ziet er schitterend uit, Jessie. Je bent zelfs een beetje aangekomen.' Hij hield haar op een armlengte afstand en bekeek haar van top tot teen. Hij wilde haar niet loslaten. Hij was bang dat ze weer zou verdwijnen. Hij wilde haar vasthouden, zich ervan overtuigen dat ze echt was. En terug. En de zijne. Maar misschien... misschien was ze alleen maar teruggekomen om hem een bezoekje te brengen... om gedag te zeggen... of om afscheid te nemen. Zijn ogen weerspiegelden plotseling de pijn van zijn gedachten en Jessica vroeg zich af wat er in zijn hoofd omging. Maar ze wist niet wat ze moest zeggen. Nog niet.

'Het plattelandsleven maakt me dik.'

'En gelukkig, begrijp ik uit je brieven.' Hij trok haar weer dicht tegen zich aan en kneep haar toen in haar neus. 'Laten we gaan zitten. Mijn knieën trillen zo dat ik nauwelijks kan staan.' Ze lachte naar hem en veegde de tranen van haar wangen.

'Sta jíj te trillen? Ik was bang dat je me niet zou willen zien!'

'En dat ik de kans zou laten lopen om de andere mannen hier de ogen uit te steken? Doe niet zo gek.' Toen zag hij dat ze de gouden limaboon om had, en hij nam rustig haar hand in de zijne.

Ze vonden een bank langs het grasveld en gingen zitten, nog steeds hand in hand. Hij had zijn arm om haar heen geslagen, en haar hand beefde in de zijne. Toen begonnen de woorden te stromen. Ze kon zich niet meer inhouden. De dam was eindelijk gebroken.

'Ian, ik hou van je. Het is allemaal zo ellendig zonder jou.'

Het klonk vreselijk afgezaagd, maar ze was gekomen om hem dat te vertellen. Daar was ze nu zeker van. Ze wist wat ze wilde. En nu was het meer een kwestie van willen dan van nodig hebben. Ze had hem nog steeds nodig, maar op een andere manier. Nu wist ze hoe graag ze hem wilde.

'Je leven klinkt niet direct ellendig, lieverd. Het klinkt goed. Het platteland, het huis... maar...' Hij keek haar aan terwijl er een blik van dankbaarheid over zijn gezicht gleed. '...Ik ben blij als het ellendig is, al is het maar een heel klein beetje ellendig. O, Jess... ik ben zo blij.' Hij trok haar weer in zijn armen.

'Hou je nog een beetje van me?' Ze zette haar kleine-meisjes-stemmetje op. Het was zo lang geleden dat iemand dat had gehoord, dat hij het had gehoord. Maar stel dat hij haar niet meer wilde? Wat moest ze dan doen? Teruggaan naar de Geoffreys van deze wereld, of naar types zoals die idiote toneelschrijver uit New York met zijn verwarde haren? En naar de leegte van een huis met een tuinhuisje en een schommel en een wereld die voor Ian was gemaakt... maar waarin hij niet voorkwam? Wat was er om naar terug te gaan? Moest ze naar zijn portret gaan zitten staren? Denken aan zijn stem? De oorbellen met de pareltjes dragen die hij haar had gegeven?

'Hé, juffie, je bent er met je hoofd niet bij. Waar dacht je aan?'

'Aan jou.' Ze keek hem recht in de ogen. Ze moest het weten. 'Ian, hou je nog van me?'

'Meer dan ik je ooit kan vertellen, schat. Wat denk je dan? Jessie, ik hou meer van je dan ooit. Maar jij wilde scheiden en het leek me niet meer dan eerlijk. Ik kon niet van je vragen dit alles door te maken.' Hij gebaarde vaag naar de gevangenis achter hem. Ze keek hem bezorgd aan.

'En jij? Red jij het?' Ze trok zich iets terug om hem aan te kijken. Hij zag er veel magerder uit. Gezond, maar veel magerder.

'Ik red het veel beter dan ik had verwacht. Sinds ik het boek af heb. Ze laten me lesgeven op school en ik...' Hij scheen te aarzelen, zijn blik gericht op iets boven haar hoofd, en hij haalde diep adem. 'Ik krijg een vervroegde hoorzitting in september. Het kan zijn dat ze me vrijlaten. Het is zelfs bijna zeker dat ze dat zullen doen. Door een of ander wonder hebben ze in Californië de beroemde veroordeling voor onbepaalde tijd afgeschaft, en als ze een beetje schappelijk zijn, houden ze er rekening mee dat ik nog geen strafblad had. In dat geval heb ik mijn tijd misschien wel zo ongeveer uitgediend. Dus het ziet ernaar uit dat ik al heel gauw naar huis kom.'

'Hoe snel zou dat kunnen zijn?'

'Misschien over zes weken. Misschien over drie of vier maanden. In het slechtste geval over zes maanden. Maar daar gaat het niet om, Jess. Hoe zit het met de rest? Met ons? Het feit dat ik in de gevangenis zat, was niet ons enige probleem.'

'Maar er is zoveel veranderd.' Hij wist dat dat waar was. Hij had het gehoord in haar brieven, hij wist het door wat ze had gedaan, en nu kon hij het zien in haar gezicht. Ze was meer vrouw dan ze ooit was geweest. Maar iets magisch vertelde hem ook dat ze nog steeds de zijne was. Een deel van haar was van hem. Maar een deel van haar behoorde nu alleen nog aan Jessie, en dat vond hij prettig. Zo was ze heel lang geleden ook geweest. Maar nu was ze beter. Rijker, vollediger, sterker. Ze was heel. En als ze hem nog steeds wilde, zouden ze echt iets hebben. En hij was zelf ook enorm gegroeid.

'Ik denk dat er veel is veranderd, Jess, maar sommige dingen zijn niet veranderd en sommige dingen zullen ook niet veranderen. Misschien is het te veel voor je en wil je er je handen liever niet aan vuil maken. Je kunt er veel beter krijgen dan ik.' Hij keek naar haar en dacht aan de foto die hij in de krant had zien staan. Hij had hetzelfde artikel gezien als Beth. Als ze Sir Geoffrey Huppeldepup kon krijgen, waarom wilde ze hem dan in godsnaam nog?

'Ian, ik ben blij met wat ik heb. Als ik het nog steeds heb.

Ik kan niet beter krijgen. Ik wil niet beter. Jij bent alles wat ik wil.'

'Ik heb geen geld.'

'Nou en?'

'Luister, ik heb een voorschot van tienduizend dollar gekregen voor het boek, en de helft daarvan heb ik besteed aan jouw nieuwe auto. En die andere vijfduizend zijn snel op als ik uit de gevangenis kom. Dan moet jij mij weer onderhouden. En schatje, ik móet schrijven. Dat weet ik zeker. Dat is iets dat ik moet doen, ook al moet ik bedienen in een kroeg om in die tussentijd in mijn onderhoud te voorzien. Maar ik zal het schrijven nooit opgeven om een "respectabel" bestaan te leiden.' Hij keek spijtig maar vastberaden. En Jessie keek ongeduldig.

'Wie geeft hier een moer om "respectabel"? Ik heb een vermogen verdiend met de verkoop van de winkel aan Astrid. Wat maakt het in godsnaam uit wie er wat verdient en waarmee en waarvoor... wat maakt dat uit, suffie? Wat denk je dat ik nu met dat geld doe? Wat moet ik ermee? We zouden er samen zulke leuke dingen mee kunnen doen.' Ze dacht aan het huis. En aan andere dingen. 'Wat bijvoorbeeld?' Hij glimlachte om de klank in haar stem en trok haar dichter tegen zich aan.

'Allerlei dingen. We kunnen het huis kopen, het een beetje opknappen. We kunnen naar Europa gaan... een baby krijgen...' Ze draaide haar gezicht naar hem toe en keek hem glimlachend aan, haar neus tegen de zijne.

'Wat zei je daar?'

'Je hebt me wel gehoord.'

'Daar ben ik niet zeker van. Meen je dat serieus?'

'Ik denk het wel.' Ze glimlachte raadselachtig en kuste hem.

'Hoe is dat zo gekomen?'

'Een eenvoudig proces, lieveling. Ik ben volwassen geworden sinds de laatste keer dat ik je heb gezien. En het is gewoon iets waar ik de laatste tijd over heb nagedacht.

En ik ben nog tot een andere ontdekking gekomen. Ik wil niet zomaar "een baby". Ik wil jóuw baby. Onze baby. Ian... ik wil gewoon jou, met of zonder kinderen, met of zonder geld... Ik weet niet hoe ik het je anders moet zeggen. Ik hou van je.' Twee grote tranen gleden langs haar wangen en ze keek hem zo gespannen aan dat hij haar nooit meer wilde loslaten.

Hij sloeg zijn armen om haar heen en hield haar tegen zich aan met een brede glimlach op zijn gezicht. 'Weet je wat er gaat gebeuren, Jess? Direct komt er een eikel met een zaklamp naar me toe, het is twee uur in de nacht en ik word wakker met mijn kussen in mijn armen. Want dit kan niet waar zijn. Ik heb het al te vaak gedroomd. Dit gebeurt niet. Ik wil dat het gebeurt, maar... zeg me dat het echt is.'

'Het is echt... maar je breekt mijn linkerarm.'

'Sorry.' Hij maakte zich even van haar los en ze moesten allebei lachen. 'Lieveling, ik hou van je. Het kan me niet eens meer schelen of je een baby wilt of niet. Ik hou van je, in dat krakkemikkige lege huis van je, of in een paleis, of waar dan ook. En afgezien daarvan denk ik toevallig dat je hartstikke gek bent. Ik weet waardoor je terug bent gekomen, maar ik ben verrekte blij dat je het hebt gedaan.'

'Ik ook.' Ze sloeg haar armen weer om hem heen en knabbelde aan zijn oor. 'Ik hou van jou,' fluisterde ze in zijn oor, en hij gaf haar een kneepje. Het was zo lang geleden dat hij haar had aangeraakt, vastgehouden, gevoeld. Zelfs knijpen en bijten voelde goed. Het was nu allemaal zo'n luxe. 'Jezus, Ian, wat is er met je aan de hand?'

'Wat bedoel je?' Hij keek plotseling bezorgd.

'Je schreeuwde niet eens toen ik je kneep. Je schreeuwt altijd als ik je knijp. Hou je niet meer van me?' Maar haar ogen straalden zoals ze in jaren niet meer hadden gedaan. Misschien zoals ze nog nooit hadden gedaan, dacht Ian.

'Ben je hier naartoe gekomen om me tegen je te laten schreeuwen?'

'Zeker. En om tegen jou te schreeuwen. En om je te knuffelen en te kussen en om je te smeken om hier als de donder weg te gaan en naar huis te komen. Dus doe je dat of niet? Nou?!' Jezus. Twaalf uur geleden wist ze nog niet eens of hij haar nog wel wilde. Maar hij wilde haar nog! Goddank wilde hij haar nog!

'Ik doe het, ik doe het. Waarom heb je zo'n haast? Zitten er soms slangen in dat huis van je? Spinnen? Daarom moet ik thuiskomen, hè? Om het ongedierte te bestrijden. Ik ken jouw soort.'

'Gelul. Geen spinnen, geen slangen, maar...' Ze grijnsde.

'Aha!'

'Mieren. Ik kwam gisteravond in de keuken om een boterham met pindakaas klaar te maken, en ik gilde zo hard, ik... wat zit je nou te lachen? Verdorie, waar lach je om?'

En toen moest zij plotseling ook lachen, en hij sloeg zijn armen om haar heen en hij kuste haar en ze lachten allebei door hun tranen heen. De oorlog was afgelopen.

En acht weken later was hij thuis.

Table of Contents

- Inhoud
- 1
- 2
- 3
- 4
- 5
- 6
- 7
- 8
- 9
- 10
- 11
- 12
- 13
- 14
- 15
- 16
- 17
- 18
- 19
- 20
- 21
- 22
- 23
- 24
- 25
- 26
- 27
- 28
- 29
- 30
- 31
- 32
- 33
- 34
- 35
- 36