Veranderingen
Author: Danielle Steel
Date: 2013-09-28T07:00:00+00:00
Description: Als alleenstaande moeder van twee tieners en met een opwindende baan als televisie-presentratrice leidt Melanie Adams een druk leven, waarin - na onder meer een mislukt huwelijk - geen plaats is voor een nieuwe relatie of persoonlijk geluk. Tot Melanie de beroemde hartchirurg Peter Hallam ontmoet. Peter is weduwenaar en vader van drie kinderen. Twee families, twee carrières: Melanie wordt gedwongen een keuze te maken....

Inhoud

Als alleenstaande moeder van twee tieners en met een opwindende baan als televisie-presentratrice leidt Melanie Adams een druk leven, waarin - na onder meer een mislukt huwelijk - geen plaats is voor een nieuwe relatie of persoonlijk geluk.

Tot Melanie de beroemde hartchirurg Peter Hallam ontmoet. Peter is weduwenaar en vader van drie kinderen. Twee families, twee carrières: Melanie wordt gedwongen een keuze te maken....

Voor Beatrix, Trevor, Todd, Nicky, en vooral voor John, voor wie jullie zijn
en voor alles wat jullie me gegeven hebben.

Met al mijn liefde,
d.s.

Met speciale dank aan dr. Philip Oyer

Veranderingen,
dansend en springend,
een nieuw bestaan.

Dromend
van jou,
hoe zal het gaan.

Twee levens
verstrengeld
met onze namen.

Twee harten
versmolten,
voor altijd samen.

Onomkeerbaar
verbonden
met kracht.

Mijn hart
fluisterend
in de nacht.

Ontwikkelingen,
verrassingen,
veranderingen.

1

'Dokter Hallam... dokter Peter Hallam... dokter Hallam... hartbewaking, dokter Hallam...' De stem dreinde mechanisch voort terwijl Peter Hallam zich door de hal van het Center City Hospital haastte zonder zich telefonisch te melden, want zijn collega's wisten dat hij al onderweg was. Met gefronst voorhoofd drukte hij op de knop van de zesde verdieping, in gedachten bij de informatie die hij twintig minuten daarvoor via de telefoon had gekregen. Ze hadden wekenlang op deze donor gewacht, en het was bijna te laat geweest. Bijna. De liftdeuren schoven open en in diepe concentratie liep hij snel naar de verpleegsterspost van de afdeling hartbewaking. 'Hebben ze Sally Block al naar boven gebracht?' Een verpleegster keek op en het was alsof ze opveerde toen haar ogen de zijne ontmoetten. Iets in haar binnenste maakte altijd een sprongetje wanneer ze hem zag. De lange, slanke, welbespraakte, grijzende man met de blauwe ogen had iets oneindig indrukwekkends over zich. Hij had het uiterlijk van het soort dokter waarover je in de doktersromans las. Hij had de aura van goedheid en vriendelijkheid, en tegelijkertijd iets machtigs. De uitstraling van een goed getraind renpaard dat aan de teugels trekt en steeds sneller en sneller wil lopen... meer wil doen... de race tegen de klok aangaat... wil zegevieren, zelfs als alles tegenzit... telkens dat ene leven uit handen van de dood wil houden... één man... één vrouw... één kind... en nog één. En vaak won hij. Vaak. Maar niet altijd. En dat ergerde hem. Sterker nog, het kwelde hem. Het was de reden voor de lijntjes naast zijn ogen, de droefenis die je in hem zag. Het was voor hem niet genoeg dat hij praktisch elke dag wonderen verrichtte. Hij wilde meer dan dat, betere kansen, hij wilde ze allemaal redden, en dat kon hij niet.

'Ja, dokter.' De verpleegster knikte kort. 'Ze is net naar boven.'

'Was ze er klaar voor?' Een dergelijke vraag typeerde hem, en de verpleegster was er blij om. Ze begreep onmiddellijk wat hij bedoelde met 'klaar', niet het infuus in de arm van de patiënt, of de lichte verdoving die haar was toegediend voor ze van haar kamer naar de operatieruimte was vervoerd. Hij wilde weten wat ze dacht, wat ze voelde, wie er met haar had gesproken, wie er met haar mee was gegaan. Hij wilde dat iedere patiënt wist wat hem te wachten stond, hoe hard het team zou werken, hoeveel ze om hen gaven en dat ze hun uiterste best zouden doen om elk leven te redden. Hij wilde dat ieder van hen klaar was om de strijd samen met hem aan te gaan. 'Als ze er zelf niet in geloven op het moment dat we eraan beginnen, is het vanaf het eerste moment een verloren zaak,' had de verpleegster hem horen zeggen tegen zijn studenten, en dat meende hij. Hij vocht zelf met hart en ziel, en dat eiste zijn tol, maar het was het waard. De resultaten die hij in de afgelopen vijf jaar had behaald, waren verbazingwekkend, op een paar uitzonderingen na. Uitzonderingen die zwaar wogen voor Peter Hallam. Zoals alles.

Hij was bijzonder en krachtig en briljant... en zo verschrikkelijk knap, bedacht de verpleegster glimlachend terwijl hij zich langs haar naar de lift in de hoek achter haar haastte. De lift zoefde omhoog en zette hem een verdieping hoger af tegenover de operatiekamers waar hij en zijn team bypassoperaties, harttransplantaties en incidenteel wat algemenere hartoperaties verrichtten. Peter Hallam en zijn team waren er voornamelijk voor het grotere werk, zoals dat vanavond ook het geval was.

Sally Block was een meisje van tweeëntwintig, dat het grootste deel van haar leven had doorgebracht als invalide, getroffen door acute reuma als kind. Ze had al diverse keren een nieuwe hartklep gekregen en had tien jaar van medicatie achter de rug. Zijn collega's en hij hadden weken geleden toen ze opgenomen was in Center City besloten dat een transplantatie de enige oplossing voor haar was. Maar tot nu toe was er geen donor geweest. Tot vannacht om halfdrie, toen criminele jongeren in San Fernando Valley een race met hun eigen opgevoerde auto's hadden georganiseerd; drie van hen waren ter plekke overleden, en na een aantal zakelijke telefoontjes van de voortreffelijk gedreven organisatie die zich bezighield met het opsporen en plaatsen van donorharten, wist Peter Hallam dat hij een geschikt hart te pakken had. Hij had bij elk ziekenhuis in het zuiden van Californië geïnformeerd naar een donorhart voor Sally, en nu hadden ze er een. Als Sally de operatie nu maar overleefde, als haar lichaam maar niet zou tegenwerken door het nieuwe hart dat ze haar gaven, af te stoten.

Zonder veel omhaal schoot hij uit zijn kleding, stapte in het verschoten groene operatiepak, boende zijn handen en armen krachtig, en werd toen door zijn operatieassistenten verder in zijn operatiekleding geholpen. Drie andere dokters en twee artsen in opleiding ondergingen hetzelfde ritueel, net als een grote groep verpleegkundigen. Maar het leek alsof Peter Hallam hen niet eens opmerkte terwijl hij de operatiezaal binnenliep. Zijn ogen zochten onmiddellijk Sally, die stil en roerloos, kennelijk gebiologeerd door het heldere licht boven haar, op de operatietafel lag. Zelfs in haar steriele kleding, met haar lange blonde haren weggestopt onder een groen stoffen kapje, zag ze er nog knap uit. Ze was niet alleen een prachtige, jonge vrouw, maar ook nog eens bijzonder sympathiek. Ze wilde zo graag kunstenares worden... naar de universiteit gaan... naar een eindexamenfeest... gekust worden... kinderen krijgen... Ze herkende hem zelfs met kapje en monddoek, en door haar sluier van verdoving glimlachte ze slaperig naar hem.

'Hoi.' Ze zag er fragiel uit, haar grote ogen enorm in het tengere gezicht, als een gebroken porseleinen pop, die wachtte tot ze door hem gerepareerd zou worden.

'Dag, Sally. Hoe voel je je?'

'Vreemd.' Ze knipperde kort met haar ogen en glimlachte naar de haar welbekende ogen. Ze had hem de afgelopen weken goed leren kennen, beter dan wie dan ook in de voorbijgegane jaren. Hij had haar weer hoop gegeven, de deur naar liefde en gevoel weer opengedaan. De pijn van de eenzaamheid en het isolement van de afgelopen jaren leken eindelijk minder hevig.

'We gaan het de komende paar uurtjes behoorlijk druk hebben. Het enige wat jij hoeft te doen is een beetje doezelen.' Hij keek haar aan en wierp een blik op de monitors die naast haar stonden. 'Bang?'

'Een beetje.'

Maar hij wist dat ze er klaar voor was. Hij was weken bezig geweest de operatie aan haar uit te leggen, het complexe procédé en de gevaren en medicatie erna. Ze wist nu wat haar te wachten stond, en het grote moment was aangebroken. Het was een soort bevalling. Hij ging haar het leven schenken, alsof ze uit zijn binnenste kwam, uit de toppen van zijn vingers, die gingen vechten om haar te redden.

De anesthesist kwam dichterbij staan en zocht oogcontact met Peter Hallam.

Hij knikte langzaam en glimlachte opnieuw naar Sally. 'Tot straks.'

Dat was niet helemaal waar. Het zou zeker een uur of vijf, zes duren voor ze in de verkoeverkamer weer langzaam bij bewustzijn zou komen, voordat ze naar de intensive care zou gaan.

'Ben je er als ik wakker word?' Angstig fronste ze haar wenkbrauwen, en hij knikte snel.

'Natuurlijk. Ik ben er voor je als je wakker wordt. Net als nu.' Op dat moment knikte hij naar de anesthesist, en haar ogen vielen dicht door de verdoving die ze hadden toegediend. Ze kreeg sodium-pentothal via het infuus dat al in haar arm zat; enkele seconden later sliep Sally Block, en binnen een paar minuten begon de moeilijke operatie.

De daaropvolgende uren werkte Peter Hallam aan een stuk door om het nieuwe hart te plaatsen, en er verscheen een triomfantelijke blik op zijn gezicht toen het begon te pompen. Een fractie van een seconde ontmoetten zijn ogen die van de verpleegkundige tegenover hem, en hij glimlachte onzichtbaar onder zijn monddoek. 'Daar gaat ze.'

Maar hij wist heel goed dat dit pas de eerste ronde was die ze hadden gewonnen. Ze moesten nog maar afwachten of Sally's lichaam het nieuwe hart zou accepteren of afstoten. En net als bij alle transplantatiepatiënten was de kans niet groot. Maar haar kansen waren beter dan wanneer ze helemaal niet geopereerd zou zijn. In haar geval, net als bij alle anderen die hij opereerde, was het haar enige hoop.

Om kwart over negen die ochtend werd Sally Block de verkoeverkamer binnengereden en nam Peter Hallam zijn eerste pauze sinds halfvijf die morgen. Het zou wel even duren voor haar verdoving uitgewerkt was, en dus had hij even tijd voor een kop koffie en een paar minuten voor zijn eigen gedachten. Transplantaties zoals die van Sally eisten hun tol van hem.

'Dat was spectaculair, dokter.' Een jonge arts in opleiding keek hem vol bewondering aan.

Peter schonk een kop koffie voor zichzelf in en wendde zich tot de jonge man. 'Dank je wel.' Peter glimlachte en bedacht hoeveel de jonge arts in opleiding op zijn eigen zoon leek. Het zou hem geweldig veel plezier hebben gedaan als Mark de ambitie had gehad om medicijnen te gaan studeren, maar Mark had andere plannen: een studie economie of rechten. Hij wilde deel uitmaken van een wereld die groter was dan dit, en door de jaren heen had hij gezien wat zijn vader in zijn werk had geïnvesteerd en hoe het aan hem vrat als een van zijn patiënten overleed.

Dat was niet wat hij als toekomst wenste. Peter kneep zijn ogen samen toen hij een slok van het inktzwarte brouwsel nam, en dacht dat het misschien maar beter was zo. En toen wendde hij zich weer tot de jonge arts in opleiding.

'Is dit de eerste transplantatie die je hebt bijgewoond?'

'De tweede. U hebt de andere ook vertoond.' En op de een of andere manier leek vertoond het juiste woord. Beide transplantaties waren het grootste schouwspel dat de jonge man ooit in een operatiezaal had mogen bijwonen. In de operatiekamer heerste meer spanning en drama dan hij in zijn hele leven ooit had meegemaakt, en Peter Hallam zien opereren was als Nijinsky zien dansen. Hij was de beste. 'Hoe denkt u dat het haar zal vergaan?'

'Het is te snel om daar nu al een uitspraak over te doen. Hopelijk gaat het haar lukken.' En hij bad dat dat de waarheid was, terwijl hij zijn operatiekleren bedekte met een nieuw steriel operatieschort en koers zette naar de verkoeverkamer. Hij liet zijn koffie buiten staan en ging stil zitten op een van de stoelen naast Sally. Een verpleegkundige en een reeks monitors waakten over Sally's ademhaling, en tot nu toe was alles in orde. De problemen, als ze kwamen, kwamen meestal pas later, tenzij alles vanaf het begin misging. En dat was eerder ook gebeurd. Maar niet deze keer... deze keer niet... lieve God... niet nu... niet bij haar... ze is nog zo jong... Niet dat hij er anders over zou hebben gedacht als ze vijfenvijftig was geweest in plaats van tweeëntwintig.

Het had geen verschil gemaakt toen hij zijn vrouw verloor. Hij keek naar Sally en deed zijn best geen ander gezicht voor zich te zien... een ander moment... en toch gebeurde dat elke keer... Hij zag haar zoals ze die laatste uren was geweest, te ver heen om nog te vechten, alle hoop voorbij, in een wereld ver van hem. Ze had het hem zelfs niet laten proberen. Wat hij ook zei, of hoe hard hij ook zijn best deed haar te overtuigen. Ze hadden een donor voor haar. Maar ze had het geweigerd. Die avond had hij met zijn vuisten tegen de muur in haar kamer geslagen, en hij was met honderdtachtig kilometer per uur naar huis gereden. En toen ze hem aanhielden voor te hard rijden, had hem dat geen moer kunnen schelen. Niets kon hem meer schelen... behalve zij... en wat ze niet wilde dat hij voor haar deed. Hij gedroeg zich zo vreemd toen de rijkspolitie hem aanhield dat ze hem lieten uitstappen en in een rechte lijn lieten lopen. Maar hij was niet dronken, hij was verdoofd door de pijn. Ze lieten hem gaan met een dagvaarding en een stevige boete. Thuis aangekomen zwierf hij door het huis, dacht aan haar, hunkerde naar haar, naar alles wat ze hem had geschonken, en niet langer kon geven. Hij vroeg zich af of hij zonder haar verder kon leven. Zelfs de kinderen waren ver uit zijn gedachten... hij kon alleen maar denken aan Anne. Ze was zo lang zo sterk geweest, en door haar was hij de voorgaande jaren zo gegroeid. Ze had hem gevoed met een kracht die hem voortstuwde, die zijn vakkundigheid aanvulde. En ineens was dat verdwenen. Die avond zat hij doodsbang, eenzaam en angstig als een klein kind in zijn huis.

Maar ineens tijdens de schemering voelde hij een onbedwingbare kracht aan hem trekken. Hij moest naar haar terug... haar nog een keer vasthouden... haar de dingen vertellen die hij nooit gezegd had... Hij racete weer naar het ziekenhuis en sloop zacht haar kamer in, waar hij de verpleegkundige wegstuurde en het zelf overnam, terwijl hij liefdevol haar hand vasthield en haar blonde haren van haar bleke voorhoofd streek. Ze zag eruit als een tere porseleinen pop, en net voor het ochtendlicht in de kamer doorbrak, deed ze haar ogen open...

'... Peter...' Een nauwelijks hoorbaar gefluister doorbrak de stilte.

'Ik hou van je, Anne...' Zijn ogen vulden zich met tranen, en hij had het wel willen uitschreeuwen. 'Ga niet bij me weg.'

Ze schonk hem nog eenmaal de betoverende glimlach die zijn hart altijd sneller deed kloppen, en blies toen haar laatste adem uit, terwijl hij diepbedroefd en ontzet naar haar staarde. Waarom wilde ze niet vechten? Waarom wilde ze het hem niet laten proberen? Waarom kon hij niet accepteren wat andere mensen dagelijks van hem moesten aannemen? Maar hij kon het nu gewoonweg niet aanvaarden. Hij bleef zacht snikkend naar haar kijken, totdat een van zijn collega's hem wegleidde. Ze hadden hem naar huis gebracht en in bed gestopt, en op de een of andere manier had hij in de daaropvolgende dagen en weken alle handelingen verricht die van hem werden verwacht. Het was als een nachtmerrie die zich afspeelde onder het wateroppervlak, en hij kwam maar heel af en toe boven water, tot hij uiteindelijk besefte hoe hard zijn kinderen hem nodig hadden.

Langzaam pakte hij de draad weer op, en drie weken later verscheen hij weer op zijn werk, maar er ontbrak nu iets. Iets dat alles voor hem betekende. En dat iets was Anne. Ze was nooit lang uit zijn gedachten. Ze was er duizend keer per dag, als hij naar zijn werk ging, als hij bij patiënten in- en uitliep, als hij aan een operatie begon, of als hij aan het einde van de middag terugliep naar zijn auto. En als hij bij zijn voordeur kwam, was het elke keer of er een mes in zijn hart werd gestoken, omdat hij wist dat ze er niet zou zijn.

Het was nu meer dan een jaar geleden en de pijn was minder scherp maar niet verdwenen. En hij verwachtte niet dat dat ooit zou gebeuren. Het enige wat hij kon doen, was doorgaan met zijn werk, zich volledig inzetten voor de mensen die zich tot hem wendden voor hulp... en niet te vergeten Matthew, Mark en Pam. Goddank had hij hen. Zonder hen zou hij het nooit hebben overleefd. Maar het was hem gelukt. Hij was ver gekomen, en hij zou verder gaan... maar heel anders... zonder Anne...

Hij zat in de stilte van de verkoeverkamer, zijn lange benen voor zich uitgestrekt, met gespannen gezicht naar de ademende Sally te kijken, toen ze eindelijk even haar ogen opendeed en niets ziend door de kamer keek.

'Sally... Sally, ik ben het, Peter Hallam... Ik zit naast je, en het gaat goed met je...' Voorlopig. Maar dat zei hij niet tegen haar, en ook zichzelf stond hij die gedachte niet toe. Ze leefde. Ze had het goed gedaan. Ze zou het overleven. Hij zou alles doen wat in zijn macht lag om daarvoor te zorgen.

Hij zat nog een uur naast haar bed, hield de wacht en praatte tegen haar als ze bijkwam, en hij wist haar zelfs een klein, zwak lachje te ontfutselen voor hij haar kort na een uur 's middags verliet. Hij haalde een broodje in de kantine, en ging nog even naar zijn kantoor voordat hij terugging naar het ziekenhuis voor zijn ronde van vier uur.

Om halfzes zat hij op de snelweg onderweg naar huis, in gedachten opnieuw bij Anne. Het bleef moeilijk te geloven dat ze er niet zou zijn wanneer hij thuiskwam. Wanneer houdt die verwachting haar te zien nou eindelijk eens op, had hij een halfjaar geleden aan een vriend gevraagd. Wanneer zal ik het begrijpen? De pijn van het voorafgaande anderhalve jaar had een zekere kwetsbaarheid op zijn gezicht gebracht. Die was er daarvoor niet geweest, dat zichtbare litteken van verlies, rouw en pijn. Vroeger was hij sterk geweest, vol zelfvertrouwen, en met de zekerheid dat er nooit iets mis kon gaan. Hij had drie volmaakte kinderen, een volmaakte echtgenote, en een carrière zoals maar weinigen die hadden. Hij had een hoogtepunt bereikt, niet door meedogenloos maar door bewonderenswaardig geduldig te zijn, en hij was gelukkig. En nu? Waar kon hij nog naartoe, en met wie?

2

Terwijl Sally Block in haar kamer op de intensive care lag in Center City in Los Angeles, schenen de lampen in een televisiestudio in New York met een speciale glans. Ze straalden een helder wit licht uit, dat deed denken aan een verhoorruimte in een b-film. Buiten hun krachtige stralenbundel was de studio tochtig en kil, maar recht onder het felle licht spande je huid zich strak van de hitte en de gloed. Het was alsof de hele ruimte zich richtte op het einddoel van de spotlights, alle bundels kwamen bijeen, werden samen steeds krachtiger. Zelfs de mensen in de ruimte leken naar het midden gezogen te worden: een smalle rand, een ondiep podium, een verre van indrukwekkend formica bureau, en een helder blauw achterscherm met daarop één enkel logo. Maar het was niet het logo dat de aandacht trok, het was de lege stoel die als een troon wachtte op zijn koningin.

Technici, cameramensen, een visagist, een kapper, twee assistent-producenten, een regisseur, en de nieuwsgierige, belangrijke, noodzakelijke figuren en hun volgelingen drentelden er rond, terwijl ze zich stuk voor stuk steeds dichter naar het lege platform, het kale bureau met de nietsontziende spotlights manoeuvreerden.

'Vijf minuten!' Het was een vertrouwd geluid, een gewoon tafereel, en toch wasemde het avondnieuws op zijn eigen afstandelijke manier een showbizzachtige sfeer uit. De aura onder de witte lampen deed vaag denken aan het circus, aan magie en aan roem. Een waas van kracht en mysterie dat hen allemaal in zijn macht had, dat je hart net een tikje sneller liet slaan bij het horen van de woorden: 'Vijf minuten!' en: 'Drie!' en: 'Twee!' Dezelfde woorden die klonken in de coulissen van Broadway of in Londen, voordat een van de hoofdrolspeelsters op het toneel verscheen.

Dat soort pracht en praal was hier ver te zoeken met een ploeg mensen op sportschoenen en in spijkerbroek, en toch was er altijd die magie, het gefluister, het wachten, en Melanie Adams merkte het zelf ook terwijl ze het podium opstapte. Haar timing was zoals altijd perfect. Ze had precies honderd seconden voor ze de lucht in gingen. Honderd seconden om nog een laatste blik op haar aantekeningen te werpen, om het gezicht van de regisseur op te zoeken om te zien of er nog last-minute aanpassingen waren die ze moest weten, en om zacht en kalm in zichzelf af te tellen.

Zoals gewoonlijk was het weer een lange dag geweest. Ze had het laatste interview afgenomen voor de reportage over kindermishandeling. Het was geen prettig onderwerp, maar ze had het goed afgerond. En toch, rond zes uur 's avonds begon de dag zijn tol te eisen.

Vijf... de assistent-regisseur stak zijn vingers in de lucht voor de aftelprocedure... vier... drie... twee... een...

'Goedenavond.' De professionele glimlach zag er nooit onecht uit, en er lag een gloed over haar cognackleurig haar. 'Dit is Melanie Adams, met het nieuws van zes uur.'

De president had een toespraak gehouden, in Brazilië dreigde een militaire crisis, de beurs liet een sterke daling zien, en een lokale politicus was vanmorgen op klaarlichte dag voor zijn huis overvallen. Samen met nog wat andere nieuwsberichten vloog de uitzending voorbij, zoals altijd. Haar geloofwaardige en vakkundige uitstraling maakte haar immens populair en zorgde ervoor dat de kijkcijfers een enorme vlucht hadden genomen. Ze genoot al meer dan vijf jaar landelijke bekendheid, niet dat dat ooit haar bedoeling was geweest. Ze studeerde politicologie voordat ze haar studie vroegtijdig had verlaten om als negentienjarige moeder te worden van een tweeling. Maar dat leek een eeuwigheid geleden. Haar werk bij de televisie betekende alles voor haar. Dat, en de tweeling. Ze had ook andere hobby's, maar haar werk en haar kinderen kwamen op de eerste plaats.

Ze verzamelde haar aantekeningen van haar bureau toen ze uit de lucht waren, en zoals altijd keek de regisseur tevreden. 'Goede uitzending, Mel.'

'Dank je.' Ze had iets afstandelijks over zich, een terughoudendheid die haar vroegere verlegenheid verborg en nu omgeslagen was in gereserveerdheid. Er waren te veel mensen nieuwsgierig naar haar leven; ze gaapten haar aan, stelden gênante vragen, of staken hun neus in haar zaken. Ze was nu Melanie Adams, een betoverende naam die de mensen bekend voorkwam. 'Ik ken u... ik heb u op de televisie gezien!...' Het was tegenwoordig een vreemde gewaarwording om boodschappen te doen, of een jurk te gaan kopen, of gewoon met haar dochters over straat te lopen. Mensen staarden haar aan, en ook al leek het alsof Melanie Adams uiterlijk altijd de situatie de baas was, diep vanbinnen bleef het onwerkelijk.

Mel was onderweg naar haar kantoor om wat van de overdadige make-up van haar gezicht te vegen en haar schoudertas op te halen voordat ze vertrok, toen de redacteur haar met een korte beweging aanhield. 'Heb je eventjes. Mel?' Hij zag er gekweld en afwezig uit, zoals altijd, en inwendig kreunde Mel. 'Eventjes' kon een reportage betekenen die haar de hele nacht van huis zou houden. Normaliter deed ze, los van de verslaggeving van het zes uur nieuws, alleen de belangrijke reportages, de extra nieuwsbulletins en de speciale uitzendingen. God mocht weten wat ze nu weer voor haar in petto hadden. Ze was er hoe dan ook niet voor in de stemming. Ze was tegenwoordig vakbekwaam genoeg om haar vermoeidheid niet te tonen, maar de reportage over kindermishandeling had haar leeggezogen, hoe fris en levendig ze er dankzij haar make-up voor de buitenwereld dan ook uit mocht zien.

'Ja? Wat is er aan de hand?'

'Ik heb iets dat ik je even wil laten zien.' De redacteur haalde een band te voorschijn en stopte hem in de videorecorder. 'Dit was op het nieuws van één uur. Het paste niet in het nieuws van zes uur, maar het zou een interessante special voor je kunnen zijn.' Mel staarde naar het beeldscherm toen de video begon, en wat ze zag was een interview met een negenjarig meisje dat wanhopig op zoek was naar een donorhart, maar tot nu toe hadden haar ouders dat niet voor haar kunnen vinden. De buurt had een stichting opgericht voor Pattie Lou Jones, een vertederend klein zwart meisje, en je hart ging direct naar haar uit. Toen het interview afgelopen was, had Mel bijna spijt dat ze de band bekeken had. Het was de volgende persoon in de rij waar ze mee te doen had en voor wie ze niets zou kunnen doen. De special over de mishandelde kinderen had hetzelfde effect op haar gehad. Waarom konden ze haar na die laatste reportage nou geen smeuïg politiek schandaal geven? Ze zat niet te wachten op nieuw hartzeer.

'Ja.' Ze richtte haar vermoeide ogen op de man die de tape uit de videorecorder haalde. 'Dus?'

'Ik denk dat dit een goede special voor jou zou kunnen zijn, Mel. Volg haar een tijdje, kijk wat je voor haar kunt doen. Ga op zoek naar dokters die Pattie Lou onder behandeling willen nemen.'

'Jezus, Jack... waarom ik nou weer? Ik ben toch geen maatschappelijk werkster?' Ze zag er plotseling moe en geërgerd uit, en de fijne lijntjes naast haar ogen tekenden zich sterk af. Het was een lange, zware dag geweest, en ze was al om zes uur 's morgens van huis gegaan.

'Luister,' hij zag er minstens net zo vermoeid uit als zij, 'dit zou best eens een klapper kunnen worden. We schakelen de zender in om Pattie Lous ouders te helpen met zoeken naar een arts, we volgen haar stap voor stap bij haar harttransplantatie. Verdorie, Mel, dit is spectaculair.'

Ze knikte langzaam. Hij had gelijk. Maar tegelijkertijd was het lijkenpikkerij. 'Heb je het er al met de familie over gehad?'

'Nee, maar ik weet zeker dat ze het geweldig zullen vinden.'

'Dat weet je nooit. Soms lossen mensen hun problemen liever zelf op. Misschien vinden ze het niet zo'n prettig idee om Pattie Lou als hapklaar brokje te serveren bij het avondnieuws.'

'Hoezo niet? Ze hebben vandaag ook met ons gepraat.' Mel knikte opnieuw.

'Neem morgen eens contact op met wat vooraanstaande hartchirurgen om te horen wat zij ervan zeggen. Er zijn er bij die graag met hun hoofd in beeld komen, en dan zou je daarna de ouders van dat meisje kunnen bellen.'

'Ik zal zien wat ik kan doen, Jack. Ik moet eerst dat stuk over kindermishandeling nog afronden.'

'Ik dacht dat je dat vandaag al had gedaan,' reageerde hij nors.

'Ja, dat heb ik ook, maar ik wil erbij zijn als ze het gaan monteren.'

'Gelul. Dat is jouw werk niet. Ik wil dat je hiermee aan de slag gaat. Dit wordt heftiger dan die reportage over kindermishandeling.' Heftiger dan brandende lucifers op het lichaam van een tweejarige? Dan het afgesneden oor van een vierjarig kind? Soms was het nieuws misselijkmakend. 'Kijk wat je voor me kunt doen. Mel.'

'Oké, Jack. Goed, ik zal mijn best doen.' ... Dag dokter, mijn naam is Melanie Adams, en ik vroeg me af of u een harttransplantatie zou willen verrichten bij een negenjarig meisje... als het kan gratis graag... en dan komen wij kijken, en dan sturen we de beelden van u en dat meisje het hele land door... In gedachten en met gebogen hoofd liep ze gehaast naar haar kantoor, en botste vrijwel direct tegen een donkerharige man op.

'Jeetje, wat zie jij er weer vrolijk uit vandaag. Je kunt wel zien dat het werk van een nieuwslezeres over rozen gaat.'

De diepe stem, waarin de jarenlange ervaring als radiocommentator doorklonk, deed haar opkijken. Glimlachend keek ze haar oude vriend aan.

'Hé, Grant. Wat doe jij hier op dit tijdstip?' Grant Buckley was presentator van een talkshow die hij elke avond na het late nieuws presenteerde. Hij was een van de meest controversiële persoonlijkheden op televisie, maar hij was dol op Mel, en ze beschouwde hem al jaren als een van haar dierbaarste vrienden.

'Ik moet nog even wat banden bekijken voor de aflevering van vanavond. En jij? Is het niet een beetje aan de late kant voor je, meisje?' Meestal was ze tegen deze tijd wel vertrokken, maar door het verhaal van Pattie Lou Jones was het een halfuurtje later geworden.

'Ze hebben het beste voor het laatst bewaard vandaag. Ze willen dat ik een harttransplantatie ga regelen voor een meisje. Je kent het wel.' Haar gezicht kreeg een zachtere uitstraling toen ze in zijn ogen keek. Hij was verschrikkelijk slim, een goede vriend, aantrekkelijk, en alle vrouwen van het tv-station benijdden haar om haar vriendschappelijke band met Grant. Het was nooit meer dan vriendschap geweest, hoewel er van tijd tot tijd genoeg geruchten de kop op hadden gestoken, maar geen ervan was waar. Grant en Mel hadden daar vaak plezier om als ze samen iets gingen drinken.

'Hoe is het verder? Hoe is het met je special over kindermishandeling gegaan?'

Met een serieuze blik keek ze hem aan. 'Het was slopend, maar ik ben er erg trots op.'

'Je weet ze ook wel uit te zoeken, dame.'

'Ja, en anders zoeken ze mij wel uit, net als die harttransplantatie die ik geacht word te regelen.'

'Echt waar?' Hij dacht dat ze een grapje had gemaakt.

'Wat Jack Owens betreft wel, ja. Heb je nog goede tips voor me?'

Met gefronste wenkbrauwen dacht hij na. 'Ik heb vorig jaar een uitzending gedaan met een paar interessante mensen. Ik zal eens even in mijn archief duiken en wat namen voor je zoeken. Twee weet ik er zo nog, maar die andere twee moet ik even opzoeken. Ik zal er achteraan gaan, Mel. Hoe snel heb je ze nodig?'

Ze grijnsde. 'Gisteren.'

Hij woelde door haar haren, wetend dat ze geen uitzending meer had. 'Heb je trek in een hamburger voor je naar huis gaat?'

'Nee, laat ik dat maar niet doen. Ik moet naar huis, naar de meiden.'

'Ai, die meiden van je.' Hij rolde met zijn ogen, want hij kende haar dochters goed. Zelf had hij drie dochters, bij drie verschillende echtgenotes, maar geen tweeling, en geen van hen zo ondernemend als Mels dochters. 'Wat spoken ze tegenwoordig zoal uit?'

'Hetzelfde als altijd. Val is voor de vierde keer deze week verliefd, en Jess studeert zich suf om alleen maar negens en tienen te halen. Samen ondermijnen ze al mijn pogingen om roodharig te blijven, de eerste grijze haren zijn onderweg.' Ze was net vijfendertig geworden, maar ze zag eruit alsof ze een jaar of tien had overgeslagen. Haar leeftijd was haar niet aan te zien, ondanks haar verantwoordelijkheden, een baan die bij tijd en wijle behoorlijk zwaar was, maar waar ze veel van hield, en de diverse crisissen waarmee ze in de loop van haar leven was geconfronteerd. Grant kende de meeste verhalen, en ze had meer dan eens op zijn schouder mogen uithuilen over een teleurstelling op haar werk, of een verbroken liefdesrelatie. Niet dat die er veel waren geweest. Ze was uiterst behoedzaam over met wie ze omging, en ze deed erg haar best om haar privéleven uit de schijnwerpers te houden, maar vooral omdat ze haar lesje had geleerd nadat de vader van de tweeling haar vlak na hun geboorte in de steek had gelaten. Hij had haar gezegd dat hij geen kinderen wilde, en daar was geen woord van gelogen geweest. Ze waren direct na hun examen van de middelbare school getrouwd en samen naar de Universiteit van Columbia gegaan, maar toen ze hem vertelde dat ze zwanger was, wilde hij daar niets van horen.

'Zorg dat je het kwijtraakt.' Zijn gezicht was staalhard geweest, en Mel kon zich de toon van zijn stem nog steeds herinneren.

'Dat kan ik niet. Het is ons kind... dat is fout...'

'Het is veel fouter om onze levens te verpesten.' Dus toen had hij maar geprobeerd het hare te verzieken. Hij was op vakantie naar Mexico gegaan met een ander meisje en toen hij terugkwam, kondigde hij aan dat ze gescheiden waren. Hij had haar handtekening vervalst op de formulieren, en ze was zo ontdaan dat ze er sprakeloos van was. Haar ouders wilden dat ze terug zou vechten, maar ze dacht niet dat ze daartoe in staat was. Ze was te gekwetst door wat hij haar had aangedaan, en te verpletterd door de gedachte dat ze alleen voor de bevalling van haar kind zou staan... wat er later ineens twee bleken te zijn. Haar ouders hadden haar een tijdje geholpen, en daarna stond ze er verder alleen voor. Ze had elk mogelijk baantje aangepakt en alles gedaan wat op haar weg kwam: van secretaressewerk tot huis-aan-huisverkoopster van vitaminepreparaten. Uiteindelijk was ze receptioniste bij een tv-station geworden, en vandaar uit was ze terechtgekomen bij een ploeg secretaresses die nieuwsberichten uittypten.

De tweeling groeide ondertussen als kool, en al verliep Mels weg naar de top niet gemakkelijk of snel, terwijl ze dag na dag de teksten van anderen typte, wist ze wat haar doel was. De politieke artikelen hadden haar grootste belangstelling, ze herinnerden haar aan haar dagen aan de universiteit voordat haar hele leven ineens was veranderd. Haar droom was om tekstschrijfster te worden voor het nieuws. Ze solliciteerde ontelbare keren, maar ten slotte kwam ze tot de conclusie dat haar dat in New York niet zou gaan lukken. Ze ging via Buffalo naar Chicago en vervolgens weer terug naar New York, waar ze uiteindelijk aan de slag kon als tekstschrijfster voor het nieuws. Tot er een grote staking uitbrak, het management zijn oog op haar het vallen, en iemand haar de studio in stuurde. Ze was doodsbang, maar ze had geen keus. Ze kon kiezen: doen wat ze zeiden of ontslagen worden, en dat laatste kon ze zich niet veroorloven. Ze had twee kleine meisjes te onderhouden. Hun vader droeg geen stuiver bij en was vrolijk verder gegaan met zijn leventje, zodat Mel er alleen voor stond. En dat redde ze prima. Haar leven draaide om haar dochters; ze had geen grote dromen met zichzelf als succesvol middelpunt, ze had geen behoefte om haar eigen teksten te presenteren, en ineens was ze op televisie, en het vreemde was: dat voelde goed.

Daarna besteedden ze haar uit aan Philadelphia, weer een tijdje terug naar Chicago, Washington D.C., en ten slotte weer naar huis. Ze meenden dat ze haar hiermee een goede opleiding hadden gegeven, en daar zaten ze niet ver naast. Ze was geweldig. Daadkrachtig en interessant, en sterk, en een genot om naar te kijken op het scherm. Ze kon kennelijk eerlijkheid, meelevendheid en intelligentie op dusdanige wijze combineren dat je haar knappe uiterlijk soms zelfs vergat. Op haar achtentwintigste was ze medepresentatrice van het avondnieuws en zat ze bijna aan de top. Op haar dertigste nam ze ontslag, trad in dienst bij een ander tv-station, en ineens was ze er: verslaggeefster met een eigen zes uur journaal. De kijkcijfers gingen met sprongen omhoog, en dat waren ze sinds die tijd blijven doen.

Vanaf dat moment had ze als een bezetene gewerkt, en haar reputatie als crème de la crème onder de nieuwslezers was dubbel en dwars verdiend. Maar meer nog, men mocht haar. Haar leven was stabiel. De dagen van honger, gegoochel en geploeter waren voorbij. Haar ouders zouden verschrikkelijk trots op haar geweest zijn als ze nog hadden geleefd, en af en toe vroeg ze zich af wat de vader van de tweeling ervan vond, en of hij spijt had van zijn beslissing. Ze had nooit meer iets van hem gehoord. Maar hij had een litteken achtergelaten, een litteken dat vervaagd was maar nooit helemaal weggetrokken. Het was een blijvende waarschuwing voor pijn, om niemand dichtbij te laten komen, om niemand helemaal te vertrouwen, om niemand in haar hart toe te laten... behalve de tweeling. Het had geleid tot een paar ongelukkige verhoudingen, met mannen die belangstelling voor haar toonden vanwege haar bekendheid, of die haar afstandelijkheid gebruikten om haar te bedriegen, en de laatste keer zelfs met een getrouwde man. In eerste instantie vond Mel hem ideaal, hij wilde niet meer dan zij. Ze wilde nooit meer trouwen. Ze had alles wat ze wilde zelf bereikt: succes, geborgenheid, haar dochters, een huis waar ze van hield. 'Waarom zou ik willen trouwen?' had ze aan Grant gevraagd. Hij reageerde sceptisch.

'Dat hoeft niet, maar zoek in ieder geval iemand uit die niet bezet is.' Daarin was hij vasthoudend en resoluut.

'Hoezo? Wat maakt dat voor verschil?'

'Het verschil, lieve vriendin van me, is dat jij straks met kerst en andere feestdagen en verjaardagen en in de weekends alleen zit, terwijl hij vrolijk en wel bij zijn vrouw en kinderen zit.'

'Ja, misschien heb je gelijk. Maar ik ben bijzonder voor hem. Ik ben de kaviaar, niet de kalkoen.'

'Je hebt het helemaal mis, Mel. Dit is een strijd waar je niet ongeschonden uitkomt.' En hij had gelijk gehad. Uiteindelijk waren juist die redenen haar gaan storen, en de relatie was op een nare manier geëindigd. Melanie had er wekenlang somber en teruggetrokken bij gelopen.

'Volgende keer moet je naar oom Grant luisteren. Ik weet wat ik zeg.'

Hij wist veel, voornamelijk over hoe voorzichtig ze de muren om zich heen had opgebouwd. Hij kende haar al bijna tien jaar. Ze hadden elkaar ontmoet toen haar ster rijzende was, en hij wist dat ze een beroemdheid ging worden in de wereld van de televisie, maar belangrijker nog, hij gaf om haar als mens en als vriend. Hij gaf te veel om haar om die vriendschappelijke relatie op het spel te zetten. Ze hadden er allebei voor gewaakt om iets met elkaar te beginnen. Hij was drie keer getrouwd geweest, hij had een adresboek vol 'potentieeltjes' met wie hij zijn nachten graag doorbracht, maar Mel betekende veel meer voor hem. Ze was zijn vriendin, hij was haar vriend, en die vriendschap mocht niet verraden worden. Ze was eerder bedrogen, en hij wilde niet degene zijn die haar opnieuw zou kwetsen.

'De waarheid, lieve schat, is dat de meeste mannen een klootzak zijn,' had hij haar op een late avond opgebiecht na een uitzending waarin hij haar te gast had gehad. Het was enorm spannend voor hen beiden geweest, en later waren ze samen wat gaan drinken bij Elaine's, waar ze bleven hangen tot drie uur 's nachts.

'Waarom zeg je dat?' De blik in haar ogen was ineens afstandelijk en behoedzaam. Ze kende er een van wie ze dat inderdaad vond, maar het ging haar te ver om alle mannen over een kam te scheren.

'Omdat er maar weinig zijn die net zoveel geven als nemen. Ze willen dat een vrouw hen met hart en ziel bemint, maar zelf houden ze een belangrijk deel voor zichzelf. Wat jij verdient is een man die net zoveel van jou houdt als jij van hem.'

'Hoe kom je op de gedachte dat ik nog zoveel liefde te geven heb?' Ze stelde de vraag op geamuseerde toon, maar hij liet zich niet overtuigen. Haar oude pijn was nog steeds voelbaar, sluimerend maar niet verdwenen. Hij vroeg zich af of dat ooit zou gebeuren.

'Ik ken je langer dan vandaag, Mel. Ik ken je beter dan je jezelf kent.'

'En jij denkt echt dat ik hunkerend op zoek ben naar de juiste man?' Nu lachte ze hardop en hij glimlachte.

'Nee, ik denk eerder dat je doodsbenauwd bent dat je hem ooit tegenkomt.'

'Touché.'

'Het zou je goed doen.'

'Waarom? Ik ben gelukkig in mijn eentje.'

'Gelul. Dat is niemand. Niet echt.'

'Ik heb mijn dochters.'

'Dat is niet hetzelfde.'

Ze haalde haar schouders op. 'Jij bent toch ook gelukkig in je eentje?' Ze keek hem onderzoekend aan, niet zeker van wat ze in zijn ogen zou lezen, en ze was verrast toen ze daar de eenzaamheid in zag doorschemeren. De eenzaamheid die pas 's avonds zichtbaar was, die als bij een weerwolf overdag verborgen bleef. Zelfs de illustere Grant werd menselijk.

'Als ik zo gelukkig was, was ik geen drie keer getrouwd geweest.'

Daar hadden ze allebei hartelijk om gelachen, de avond vloog om, en uiteindelijk zette hij haar voor haar deur af met een vaderlijke zoen op haar wang. Soms vroeg ze zich weleens af hoe het zou zijn om een relatie met hem te hebben, maar ze wist dat dat hun vriendschap op het spel zou zetten, en dat hadden ze er geen van beiden voor over. Het was fijn zoals het was.

En nu, in de gang voor haar kantoor, keek ze hem aan, vermoeid, maar blij om zijn gezicht te zien aan het einde van een lange werkdag. Hij gaf haar iets dat niemand anders deed. De tweeling was nog op een leeftijd dat ze alleen maar vroegen, aandacht, liefde, discipline, grenzen, nieuwe schaatsen, dure spijkerbroeken. Maar hij was balsem voor haar ziel op een manier waar niemand aan kon tippen.

'Die hamburger hou ik graag morgenavond van je tegoed.'

'Dan kan ik niet,' antwoordde hij met een spijtige blik. 'Ik heb een belangrijke afspraak met een paar geweldige borsten.'

Ze rolde met haar ogen en hij grijnsde. 'Jij bent zonder twijfel de meest seksistische man die ik ken.'

'Zeker weten.'

'En je bent er nog trots op ook.'

'Dat mag je wel zeggen, ja.'

Ze glimlachte en keek op haar horloge. 'Ik kan maar beter zorgen dat ik thuiskom, anders doet die tiran van een Raquel de deur op het nachtslot.'

Ze had al zeven jaar dezelfde huishoudster. Raquel was een godsgeschenk voor de meisjes, maar ze had de teugels stevig in handen. Ze was buitensporig op Grant gesteld, en ze drong al jaren aan op een relatie tussen hem en Mel.

'Doe haar de groeten.'

'Ik zal haar zeggen dat het jouw schuld is dat ik te laat ben.'

'Prima, en ik zal zorgen dat je morgen die lijst met namen van hartchirurgen van me krijgt. Waar ben je morgen?'

'Gewoon hier.'

'Je hoort van me.'

'Dank je.' Ze wierp hem een kushand toe, en hij liep weg toen ze haar kantoor binnenging om haar tas op te halen. Ze keek op haar horloge; het was halfacht, Raquel zou ondertussen danig uit haar humeur zijn. Ze haastte zich naar beneden, hield een taxi aan en vijftien minuten later reed de chauffeur Seventy-ninth Street in.

'Ik ben thuis!' riep ze in de stilte van de hal. Op de wanden zat bloemetjesbehang en de vloer was van wit marmer. Meteen bij binnenkomst voelde je de subtiele vriendelijke uitstraling van het huis, en de vrolijke kleuren, de enorme boeketten met bloemen, en de gele en pastelkleurige details brachten je direct in een goed humeur. Grant vond het een grappig huis. Het was overduidelijk het huis van een vrouw. Als hier een man zou gaan wonen, zou het hele huis opnieuw geschilderd en ingericht moeten worden. In de hal hing een antiek hoedenrek dat helemaal beladen was met hoeden van Mel en de lievelingspetten van de meisjes.

De huiskamer was ingericht in perzikkleur: er stonden grote met satijn gestoffeerde banken waar je diep in wegzakte, voor de ramen hingen gevlamd zijden gordijnen gedrapeerd en met een lint bijeengebonden, en de muren van de huiskamer waren in dezelfde perzikkleur geschilderd, met crèmekleurige sierranden en er hingen diverse pastelkleurige schilderijen. De kamer met de bank waarin Melanie met een tevreden zucht wegzakte was de ideale omgeving voor haar lichte huid en vlammend rode haar. Haar slaapkamer was ingericht met zacht blauwe tinten en moiré, de eetkamer was wit, de keuken oranje, geel en blauw. In Melanies huis voelde je je gelukkig en kreeg je de drang om rond te lopen en te blijven hangen. Het was smaakvol en niet overdreven, en chic, maar niet op een manier dat je bang was om ergens te gaan zitten.

Het was een klein huis, maar ideaal voor haar gezin. De woonkamer, eetkamer en keuken bevonden zich op de begane grond, Mels slaapkamer, kantoor en kleedkamer lagen een verdieping hoger, en daarboven bevonden zich de twee grote slaapkamers van haar dochters. Er bleef geen centimeter van het huis onbenut, en zelfs een extra persoon zou te veel geweest zijn. Maar voor hen was het huis precies goed, zoals Melanie had geweten toen ze er de eerste keer een voet binnen had gezet en er meteen verliefd op was geworden.

Gehaast liep ze de trap op naar de kamers van haar dochters, zich vagelijk bewust van de pijn in haar rug. Het was een lange, zware dag geweest. Ze liep haar eigen kamer voorbij, wetend dat ze daar een stapel post, voornamelijk rekeningen die haar dochters betroffen en nog andere zaken, zou aantreffen. Daar had ze nu geen zin in. Ze wilde de tweeling zien.

Op de tweede verdieping zag ze dat beide deuren dicht waren, maar de muziek stond zo hard dat ze haar hart halverwege de trap voelde bonken.

'Allemachtig, Jess!' schreeuwde Melanie boven het gedreun uit. 'Zet dat ding eens wat zachter!'

'Wat?' Het lange, magere, roodharige meisje keek op van haar bed. Om haar heen lagen haar schoolboeken en ze hield de telefoon tegen haar oor geklemd. Ze zwaaide naar haar moeder en ging door met haar telefoongesprek.

'Heb je geen tentamens?' Een zwijgend knikje, en Mel trok een scheef gezicht. Jessica was altijd de meest serieuze van de twee geweest, maar de laatste tijd liep ze de kantjes er een beetje af op school. Ze verveelde zich, en haar verkering was na een jaar uitgegaan, maar dat was geen enkel excuus, ze moest nog steeds studeren voor haar tentamens, nu juist helemaal.

'Kom op, Jess, ophangen.' Ze leunde met haar armen over elkaar geslagen tegen het bureau. Jessica keek geïrriteerd, mompelde iets onverstaanbaars in de telefoon, en hing op, waarbij ze haar moeder aankeek alsof ze niet alleen overdreven veeleisend was, maar ook nog eens onbeschoft. 'En nu zet je dat ding zachter.'

Het meisje ontwarde haar veulenachtige, lange benen van het bed, liep naar de stereo en gooide haar koperkleurige bos haren over haar schouder. 'Ik nam net even pauze.'

'Hoelang al?'

'Jezus, zeg. Wat wil je van me? Wil je soms een prikklok ophangen?'

'Dat is niet eerlijk, Jess. Je hebt alle vrijheid die je maar wilt. Maar je weet dat je laatste cijfers nou niet bepaald...'

'Ja, ja, laat maar. Hoelang moet ik dat nog horen?'

'Tot je betere cijfers haalt.' Melanie was kennelijk niet onder de indruk van het gedrag van haar dochter. Sinds haar verkering met John uit was geraakt, was Jessica nogal lichtgeraakt. Het was waarschijnlijk ook de reden voor haar slechte cijfers, en dat was nog nooit eerder gebeurd. Melanie had het gevoel dat Jessica weer op de goede weg was, maar ze wilde haar toch nog even extra in de gaten houden tot ze het zeker wist. 'Hoe was jouw dag?' Ze sloeg een arm om de schouders van haar dochter en streelde over haar haren. De muziek was uitgezet en het was vreemd stil in de kamer.

'Ging wel. En hoe was die van jou?'

'Kon slechter.'

Jessie grijnsde, en nu leek ze precies op Melanie als klein meisje. Ze was wat hoekiger dan haar moeder, en ze was nu al drie centimeter langer dan Mel, maar ze was duidelijk een kind van haar moeder, wat de sterke band tussen hen verklaarde; soms waren er geen woorden nodig om de ander iets te zeggen. Op andere momenten botsten ze juist omdat ze zoveel op elkaar leken. 'Ik heb je reportage over wetgeving voor gehandicapten gezien op het avondnieuws.'

'En, wat vond je ervan?' Ze wilde hun mening altijd graag horen, vooral die van Jess. Ze was slim en kon haar mening goed onderbouwen, in tegenstelling tot haar tweelingzus, die vriendelijker, minder kritisch en ook in andere opzichten veel zachter was.

'Ik vond het goed, maar niet kritisch genoeg.'

'Jij bent ook niet snel tevreden.' Maar dat waren haar bazen ook niet.

Jessica haalde haar schouders op en glimlachte. 'Jij hebt me geleerd dat ik niet klakkeloos moet luisteren naar wat ik hoor.'

'O ja?' Glimlachend keken ze elkaar aan. Ze was trots op Jess, en andersom was Jessica trots op haar. Dat waren allebei de meisjes. Ze was een geweldige moeder voor ze. Met z'n drieën hadden ze de nodige moeizame jaren achter de rug. Het had ze nader tot elkaar gebracht wat betreft respect en gedrag.

Moeder en dochter wisselden opnieuw een lange blik. In zekere zin was Melanie een tikkeltje milder dan haar eerstgeborene. Maar ze kwam uit een andere generatie, een andere tijd, een andere wereld. Voor iemand van haar leeftijd had ze het ver geschopt. En Jessica zou nog veel verder komen, met nog meer doorzettingsvermogen dan Mel.

'Waar is Val?'

'Op haar kamer.'

Melanie knikte. 'Hoe is het op school?'

'Gaat wel.' Maar het was alsof Jessica een beetje in elkaar kromp bij die vraag. Alsof ze haar moeders gedachten kon lezen zei ze: 'Ik heb John vandaag gezien.'

'Hoe voelde dat?'

'Het deed pijn.'

Melanie knikte en ging naast haar dochter op bed zitten, dankbaar voor de openheid die ze deelden. 'Wat zei hij?'

'Gewoon, "hoi". Ik weet niet of het waar is, maar ik heb gehoord dat hij alweer met een ander meisje gaat.'

'Dat is rot.' Het was nu al bijna een maand uit, en Melanie wist dat dit de eerste keer was dat Jessica zo gekwetst was sinds ze naar school ging. Ze was altijd de beste van de klas geweest, omgeven door vriendinnen, en sinds haar dertiende achterna gelopen door de populairste jongens van school. Vlak voor haar zestiende verjaardag was haar hart voor de eerste keer gebroken, en dat deed Melanie bijna net zoveel pijn als Jess. 'Maar volgens mij ben je ondertussen vergeten dat hij je af en toe behoorlijk op je zenuwen werkte.'

'Echt?' Jessica keek verbaasd.

'Jazeker, dame. Weet je nog dat hij een uur te laat kwam toen jullie naar dat schoolfeest gingen? En dat hij ineens met vrienden ging skiën, terwijl hij had beloofd dat hij je mee naar een footballwedstrijd zou nemen? En dat hij...' Melanie bleek zich alle voorvallen nog levendig voor de geest te kunnen halen, en Jessica grijnsde breeduit.

'Oké, oké, het is een slijmbal... maar toch vind ik hem leuk.'

'Gaat het speciaal om hem, of vond je het gewoon leuk om verkering te hebben?' Het bleef even stil in de kamer voor Jessica haar met verbaasde ogen aankeek.

'Nou... dat weet ik eigenlijk niet, mam.' Ze stond versteld van zichzelf. Onzekerheid was een nieuwe gewaarwording voor haar.

Melanie glimlachte. 'Je zou de eerste niet zijn. De helft van alle relaties in de hele wereld is gebaseerd op angst voor eenzaamheid.'

Jessica keek haar scherp aan, haar hoofd wat opzij gebogen; ze wist hoe hoog haar moeders maatstaven waren, hoe erg ze gekwetst was, hoe voorzichtig ze omsprong met relaties. Soms had Jess medelijden met haar. Haar moeder had iemand nodig. Ooit had ze gehoopt dat dat Grant zou zijn, maar ze wist al een tijdje dat ze daar niet op hoefde te rekenen. Voor ze nog iets kon zeggen, ging de deur open en kwam Valerie binnen.

'Hoi, mam.' Ze keek naar de twee serieuze gezichten.

'Moet ik weer gaan?'

'Nee, hoor.' Melanie schudde snel haar hoofd.

'Dag, schat.' Valerie bukte glimlachend om haar een kus te geven. Ze zag er zo totaal anders uit dan Melanie en Jess, dat je je bijna afvroeg of ze familie van elkaar waren. Ze was kleiner dan Mel en haar tweelingzus, maar met een wulps lichaam dat mannen deed kwijlen als ze langsliep. Grote, volle borsten, een smalle taille, ronde heupen, welgevormde benen, en lange blonde haren die bijna tot haar taille kwamen.

Er waren momenten dat Melanie de reactie van mannen zag en bijna zichtbaar in elkaar kromp. Zelfs Grant had er een opmerking over gemaakt toen hij haar enige tijd geleden weer had gezien.

'In godsnaam, Mel, kun je haar tot haar vijfentwintigste geen zak over haar hoofd binden? Je maakt de hele buurt gek.' Melanie had hem spottend geantwoord: 'Ik ben bang dat haar hoofd alleen niet genoeg zal zijn.' Ze hield Valerie nauwlettend in de gaten, meer nog dan Jess, omdat Valerie overduidelijk te open en naïef was. Val was slim, maar niet zo bijdehand als haar tweelingzus. Onderdeel van haar charme was dat ze zich er nauwelijks van bewust was. Ze dartelde door het leven met de zorgeloosheid van een driejarige, een spoor van mannen in katzwijm achterlatend, terwijl ze nietsvermoedend haar weg vervolgde. Het was Jessica, die altijd een oogje op haar hield op school, en de laatste tijd helemaal. Jessica was zich goed bewust van Valeries uiterlijk, dus Valerie had twee moeders die over haar waakten.

'We hebben vanavond naar je gekeken. Je was goed.' Anders dan Jessica zei ze niet waarom, leverde ze geen kritiek en trok ze geen conclusies. Op de een of andere manier maakte Jessica's brein haar bijna nog knapper dan haar adembenemende zus. Samen was het een geweldig stel, de een roodharig, lang en mager, de ander voluptueus, zacht en blond. 'Eet je vanavond mee?'

'Jazeker. Ik heb Grants aanbod afgeslagen zodat ik met jullie kon eten.'

'Waarom heb je hem niet meegenomen?' vroeg Val teleurgesteld.

'Omdat ik soms gewoon met z'n drietjes wil zijn. Ik spreek wel een andere keer met hem af.' Val haalde haar schouders op, Jessica knikte, en op dat moment zoemde de intercom. Raquel belde van beneden. Val pakte de hoorn op, zei: 'Oké,' en ze hing op. Ze keek haar moeder en zus aan.

'Het eten staat op tafel, en Raquel is over de zeik.'

'Val!' Melanie keek geschokt. 'Ik wil niet dat je dat soort taal gebruikt.'

'Hoezo niet? Zo praat iedereen.'

'Dat is geen goede reden.' En daarmee ging het drietal naar beneden, kletsend over de voorbije dag. Mel vertelde over de reportage over kindermishandeling, ze vertelde zelfs over Pattie Lou Jones en de harttransplantatie die ze geacht werd voor haar te regelen.

'Hoe willen ze dat je dat voor elkaar krijgt, mam?' vroeg Jess onder de indruk. Ze was gek op dat soort verhalen, en ze vond dat haar moeder er uitermate goed in was.

'Grant heeft me een paar namen beloofd. Hij heeft vorig jaar een special over vier hartchirurgen gedaan, en de researchafdeling helpt me op weg.'

'Het zou een goed verhaal kunnen zijn.'

'Ik vind het walgelijk.' Val trok een vies gezicht terwijl ze de eetkamer binnenliepen, en Raquel stond ze boos op te wachten.

'Ik heb niet de hele avond de tijd.' Luid mopperend verdween ze door de klapdeuren, en het drietal keek elkaar grijnzend aan.

'Ze zou pas echt een probleem hebben als ze niets te mopperen had,' fluisterde Jessica zacht tegen de anderen. Toen Raquel even later met een schaal rosbief binnenkwam, trokken ze hun gezicht snel weer in de plooi.

'Dat ziet er geweldig uit, Raquel!' complimenteerde Val haar snel, voor ze als eerste opschepte.

'Pff.' Ze glipte weer naar buiten en kwam terug met gebakken aardappelen en gestoomde broccoli. Het gezin installeerde zich voor een rustig avondje thuis. Het was de enige plek waar Mel zich helemaal kon losmaken van het nieuws.

3

'Sally?... Sally?...' Ze verkeerde de hele dag al in half bewusteloze toestand, en Peter Hallam was voor de vijfde of zesde keer die dag bij haar. Het was pas de tweede dag na haar operatie en het was nog moeilijk te voorspellen wat haar vooruitzichten waren, maar hij moest toegeven dat hij niet helemaal tevreden was. Eindelijk opende ze haar ogen, herkende hem, en begroette hem met een warme glimlach terwijl hij een stoel bij haar bed trok, ging zitten en haar hand vastpakte. 'Hoe voel je je vandaag?'

Het antwoord kwam fluisterend. 'Niet zo best.'

Hij knikte. 'Het is nog vroeg. Je zult je elke dag een beetje beter gaan voelen.' Hij wilde haar kracht geven met zijn stem en met zijn woorden, maar ze schudde langzaam haar hoofd. 'Heb ik ooit tegen je gelogen?'

Weer schudde ze haar hoofd en ondanks de oncomfortabele neusmaagsonde achter in haar keel, fluisterde ze opnieuw: 'Het gaat niet goed.'

'Jawel. Wel als jij het wilt.' Hij voelde de spanning in zijn lijf. Ze kon zich dat soort gedachten niet veroorloven. Niet nu.

'Het wordt afgestoten,' fluisterde ze.

Koppig schudde hij zijn hoofd, zijn kaakspieren strak gespannen. Verdomme, waarom gaf ze nu op? En hoe wist ze wat er gebeurde? Het was waar hij al de hele dag bang voor was geweest. Maar ze mocht niet opgeven. Het mocht niet... verdomme, het was net als bij Anne.

Waarom gaven ze ineens de moed op? Het waren de ergste gevechten om te leveren. Erger dan de medicijnen, de afstotingen, de infecties. Daar kon hij mee omgaan, tot op zekere hoogte, maar alleen als de patiënt de wil had om te overleven... het rotsvaste geloof dat ze in leven zou blijven. Zonder dat was alles verloren.

'Sally, je doet het prima.' De woorden klonken vastbesloten en stellig, en hij bleef meer dan een uur met haar hand in de zijne zitten. Daarna maakte hij zijn ronde, schonk in elke kamer zijn volledige aandacht aan de patiënten, nam alle tijd om de binnenkort geplande operaties te bespreken, of te vertellen wat er al was gedaan, uit te leggen wat de medicijnen en steroïden deden, en te luisteren naar hoe ze zich voelden en de redenen daarvoor te verklaren.

Eindelijk liep hij terug naar Sally's kamer, maar ze sliep weer. Hij stond lange tijd naar haar te kijken. Hij was niet blij met wat hij zag. Instinctief voelde hij dat ze gelijk had. Haar lichaam was het donorhart aan het afstoten, en daar was geen enkele reden voor. Beide partijen waren goed op elkaar afgestemd geweest. Zijn gevoel zei hem dat het hart te laat voor haar was gekomen, en toen hij de kamer uit liep was dat met lood in zijn schoenen en een gevoel van naderend onheil.

Hij trok zich terug in het kleine hokje dat hij als kantoor gebruikte als hij in het ziekenhuis was, en belde naar kantoor of ze hem daar nodig hadden.

'Alles is in orde, dokter,' zei de efficiënte stem aan de andere kant van de lijn. 'Er is net voor u gebeld vanuit New York.'

'Door wie?' Hij was niet bovenmatig geïnteresseerd in het antwoord. Waarschijnlijk was het gewoon een collega die advies in wilde winnen betreffende een moeilijk geval. Hij was in gedachten bij Sally Block, en hij hoopte dat het kon wachten.

'Melanie Adams, van channel 4 news.'

Zelfs Peter, die afgezonderd in zijn eigen wereldje kon leven, wist wie zij was. Hij had geen idee waar ze hem voor moest hebben.

'Heb je enig idee wat ze wilde?'

'Dat wilde ze niet zeggen, niet echt tenminste. Ze zei alleen dat het dringend was, iets over een klein meisje.' Hij trok een wenkbrauw op, zelfs presentatrices hadden kinderen, misschien ging het om haar eigen dochtertje. Hij noteerde haar nummer, keek op zijn horloge, en toetste het nummer in.

Ze verbonden hem direct door, en Melanie rende door de nieuwskamer om de hoorn op te nemen. 'Dokter Hallam?' Ze klonk buiten adem, en zijn stem aan de andere kant van de lijn klonk diep en krachtig.

'Ja. Ik heb doorgekregen dat u hebt gebeld.'

'Dat klopt. Ik had alleen niet verwacht zo snel van u te horen. Onze researchafdeling heeft me uw naam gegeven.' Ze had zijn naam al vaker gehoord, en omdat hij aan de Westkust woonde was het in eerste instantie niet in haar opgekomen om hem te benaderen, maar de vier namen die ze van Grant had gekregen, hadden niets opgeleverd. Geen van hen wilde het kleine zwarte meisje opereren. Ze waren huiverig voor de publiciteit, en daarbij kwam dat het de bedoeling was dat de operatie gratis uitgevoerd zou worden. Melanie had ook nog contact gezocht met een beroemde chirurg in Chicago, maar die was op reis voor een serie lezingen in Engeland en Schotland. Ze zette het verhaal over het kleine meisje kort uiteen, en hij stelde haar een aantal relevante vragen waarop ze hem de antwoorden wist te geven. Ze had veel geleerd in één dag, door haar gesprekken met de andere vier chirurgen.

'Het klinkt als een interessant geval.' En toen vroeg hij botweg: 'Wat levert het jou op?'

Ze haalde diep adem. 'Op het eerste gezicht, dokter, is het een reportage voor mijn tv-station over een bevlogen arts, een ernstig ziek meisje en transplantaties in het algemeen.'

'Dat klinkt steekhoudend. Ik weet alleen niet of ik die invalshoek wel zo prettig vind. Het is verdomd moeilijk om een donorhart te vinden voor een kind. Waarschijnlijk zouden we het in het ongebruikelijke moeten zoeken.'

'Zoals, bijvoorbeeld?'

'Dat hangt ervan af hoe ernstig haar toestand is. Daarvoor zou ik haar eerst moeten zien. We zouden kunnen beginnen met het repareren van haar eigen hart, en het dan terugplaatsen.'

Mel fronste haar voorhoofd. 'Werkt dat?'

'Soms. Denken haar artsen dat ze de reis aankan?'

'Dat weet ik niet. Dat moet ik checken. Zou u het echt willen doen?'

'Misschien. Maar dan doe ik het voor haar, niet voor u.' Het was opnieuw een lomp antwoord, maar Melanie rekende het hem niet aan. Hij bood het aan voor het kind, niet ter meerdere eer en glorie van zichzelf. Dat respecteerde ze.

'Zou u ons een interview toestaan?'

'Ja.' Hij zei het zonder twijfel. 'Ik zou duidelijk willen maken waar ik het allemaal voor doe. Ik ben arts, chirurg. Ik ben toegewijd aan wat ik doe. Ik wil niet dat er een circus van gemaakt wordt.'

'Daar hoeft u niet bang voor te zijn.' Hij had haar regelmatig op tv gezien, en hij vermoedde dat ze de waarheid sprak. 'Maar ik zou u graag willen interviewen. En als u de operatie op Pattie Lou uitvoert, zou dat aanleiding voor een bijzonder interessante reportage kunnen zijn.'

'Waarover? Over mij?' Hij klonk geschokt, alsof dat nog nooit bij hem opgekomen was, en Mel glimlachte aan de andere kant van de lijn. Was het mogelijk dat hij zich niet realiseerde hoe beroemd hij was? Misschien ging hij zo op in zijn werk dat hij het echt niet wist. Of het kon hem niet schelen. Die mogelijkheid intrigeerde haar.

'Over hartoperaties en transplantaties in het algemeen, als u dat liever hebt.'

'Ja, graag.' Ze hoorde de glimlach in zijn stem, en ging verder.

'Dat kan geregeld worden. Dus, wat gaan we doen met Pattie Lou?'

'Geef me het nummer van haar behandelend arts. Ik zal bellen en eens zien wat ik hiervandaan te weten kan komen. Als ze te opereren is, stuur haar dan hier naartoe, en dan zien we wel verder.' En toen schoot hem nog iets te binnen: 'Zullen haar ouders het hiermee eens zijn?'

'Ik denk het wel. Maar ik moet ze nog benaderen. Ik heb de rol van koppelaarster gekregen in dit geheel.'

'Klaarblijkelijk. Nou ja, het is voor een goed doel zullen we maar zeggen. Ik hoop dat we het meisje kunnen helpen.'

'Ik ook.' Het bleef even stil aan beide kanten van de lijn, en Mel had het gevoel dat zijzelf en Pattie Lou op wonderbaarlijke wijze in de juiste handen terecht waren gekomen. 'Zal ik u terugbellen, of belt u mij?'

'Ik zit hier op dit moment met een nogal kritieke patiënt. Ik neem contact met u op.' Ineens klonk hij weer vreselijk afstandelijk, alsof hij afgeleid werd. Mel bedankte hem opnieuw en even later was het gesprek beëindigd.

Die middag ging ze op bezoek bij de familie Jones en hun verschrikkelijk zieke dochter. Pattie Lou was een dapper meisje, en haar ouders waren dolgelukkig met het kleine sprankje hoop dat Mel hun kon bieden. Ze hadden genoeg spaargeld voor de reis naar L.A., voor één ticket tenminste, en de vader van het meisje drong er bij zijn vrouw op aan dat zij zou gaan. Er waren nog vier kinderen, allemaal ouder dan het meisje met het zwakke hart, en meneer Jones wist zeker dat ze het wel zouden redden. Mevrouw Jones huilde, en de ogen van haar man waren vochtig toen ze afscheid namen van Mel, en toen ze twee uur later terugkeerde in haar kantoor, belde dokter Hallam weer. Hij had Pattie Lous artsen gesproken, en volgens hen was het risico van de reis het waard. Het was de enige hoop die ze haar konden bieden. En Peter Hallam was bereid het geval aan te nemen.

Nu ze Pattie Lou die middag ontmoet had, vulden Mels ogen zich met tranen, en haar stem klonk schor toen ze zei: 'U bent een engel.'

'Dank u.' Hij glimlachte. 'Hoe snel denkt u haar op het vliegtuig te kunnen krijgen?'

'Geen idee. Ik zal het tv-station aan het werk zetten. Wanneer wilt u haar daar hebben?'

'Hoe eerder hoe beter, als ik haar artsen zo hoor.'

'Ik ga mijn best doen.' Ze keek op haar horloge, het was bijna tijd voor het avondnieuws. 'We nemen over een paar uur contact met u op. En, dokter Hallam... ik wil u heel hartelijk bedanken.'

'Dat is niet nodig. Het is mijn werk. En ik hoop dat we elkaar goed begrijpen: ik doe dit gratis voor het kind, maar ik wil geen camera's bij de operatie. En u krijgt uw interview als alles achter de rug is. Is dat afgesproken?'

'Afgesproken.' En toen kon ze het toch niet laten om te proberen er iets meer uit te halen. Ze had ook verplichtingen aan het tv-station en haar sponsors. 'Kunnen we u dan ook interviewen over een paar andere gevallen?'

'Waar gaat uw belangstelling naar uit?' Hij klonk enigszins achterdochtig.

'Ik zou graag een goed verhaal willen maken over harttransplantaties, als ik dan toch bij u ben, dokter. Zou u daar aan mee willen werken?' Misschien had hij een vooringenomen standpunt tegen haar. Ze hoopte van niet, maar je kon nooit weten. Hij kon een hekel hebben aan de manier waarop ze het nieuws van zes uur presenteerde. Het werd tenslotte ook in Californië uitgezonden, dus ze kon hem niet geheel onbekend zijn, en dat was ze natuurlijk ook niet. Maar haar angst was ongegrond, en hij knikte instemmend aan de andere kant van de lijn.

'Natuurlijk. Geen probleem.'

Na een moment van stilte zei hij bedachtzaam: 'Het is vreemd om in termen van "een goed verhaal" te denken, als het om een mensenleven gaat.' Hij dacht aan Sally, balancerend op de rand van totale afstoting. Ze was geen 'verhaal', ze was een tweeëntwintigjarig meisje, een levend wezen, net als dit kind in New York.

'Geloof het of niet, na al die jaren heb ik er ook nog steeds moeite mee om op die manier te denken.' Ze slaakte een diepe zucht, en vroeg zich af of hij dacht dat ze harteloos was. Maar zo zat de wereld van het nieuws soms nou eenmaal in elkaar. 'Ik laat u horen wanneer we komen.'

'Ik zal voorbereidingen treffen om haar te ontvangen.'

'Dank u, dokter.'

'Niets te danken, mevrouw Adams, het is mijn werk.'

Het leek Mel een veel nobeler taak in het leven toe dan het verslaan van 'mooie verhalen', en ze overdacht zijn woorden terwijl ze aan de slag ging met de voorbereidingen voor de reis naar Californië met Pattie Lou en haar moeder. In minder dan een uur had ze alles geregeld, van de ambulance van hun huis naar het vliegveld, extra bijstand in het vliegtuig, en een door het tv-station betaalde meereizende verpleegkundige, tot een cameraploeg vanaf het vertrekpunt tot Californië, een vergelijkbare ploeg tot aan L.A., en hotelaccommodatie voor haarzelf, Pattie Lous moeder en de crew. Restte haar nog Peter Hallam in te lichten. Ze liet een bericht achter bij zijn telefoondienst, en een paar uur later kreeg ze hem nog steeds niet te pakken. 's Avonds vertelde ze de tweeling dat ze een paar dagen naar Californië zou gaan.

'Waarom?' Zoals gewoonlijk was Jessica de eerste die vragen stelde, en ze vertelde het verhaal aan haar dochters.

'Jeetje, mam, je lijkt ondertussen wel een verpleegster,' zei Val lachend.

Mel zuchtte. 'Zo voel ik me ook. Maar alles bij elkaar lijkt het een goed verhaal te gaan worden.' Opnieuw dat woord 'verhaal'. En als het om Valerie of Jessie zou gaan? Hoe zou ze het dan noemen? Zou het dan nog steeds 'een goed verhaal' zijn? Ze kromp ineen bij de gedachte, en begreep Peter Hallams reactie op die woorden. Ze keek uit naar hun ontmoeting en vroeg zich af of hij aardig zou zijn, prettig om mee te werken, of verschrikkelijk egocentrisch. Die indruk maakte hij niet aan de telefoon, maar ze wist dat de meeste hartchirurgen die reputatie hadden. En toch klonk hij anders. Zonder hem gezien te hebben leek hij haar aardig, en ze had groot respect voor zijn bereidheid Pattie Lou Jones te helpen.

'Je ziet er moe uit, mam.' Ze merkte dat Jessica haar aanstaarde.

'Dat ben ik ook.'

'Hoe laat ga je morgen weg?' Ze waren eraan gewend dat ze vaak weg was, en hadden het prima naar hun zin met Raquel tijdens haar afwezigheid. Ze was er altijd als Mel weg was, en dat duurde zelden lang.

'Ik moet om halfzeven de deur uit. We vliegen om negen uur, en ik tref de cameraploeg voor de deur bij de familie Jones. Ik denk dat de wekker op vijf uur moet.'

'Getver.' Beide meisjes trokken een vies gezicht, en Mel lachte.

'Precies. Het is niet al goud wat er blinkt, hè dames?'

'Zeg dat wel,' reageerde Val. De twee meisjes kenden de waarheid achter Mels carrière. Ze wisten hoe hard ze werkte, hoe vaak ze blauw van de kou in sneeuwstormen bij het Witte Huis had gestaan om afgrijselijke gebeurtenissen in verre woestenijen, politieke aanslagen en andere afschuwelijke situaties te verslaan. Beiden respecteerden ze haar daar enorm om, maar geen van beiden wilde in haar schoenen staan, geen van de twee had dezelfde ambitie als hun moeder. Val wilde gewoon trouwen, en Jess wilde arts worden.

Na het eten liep ze samen met hen naar boven, pakte haar tas in voor de reis naar de westkust, en ging vroeg naar bed. Grant belde haar toen ze net het licht uit had gedaan, hij wilde weten hoe het haar was vergaan met de lijst van artsen die hij haar die ochtend gegeven had.

'Ze wilden geen van allen helpen, maar de researchafdeling kwam met het nummer van Peter Hallam in L.A. Ik heb hem gebeld en we vliegen er morgen met z'n allen naartoe.'

'Jij en het kind?' Hij klonk verbaasd.

'En haar moeder, en haar verpleegster, en een cameraploeg.'

'Het hele circus.'

'Ik geloof dat Hallam er ook zo over dacht.' Hij had dat woord zelfs gebruikt.

'Het verbaast me dat hij het wil doen.'

'Het lijkt me een aardige man.'

'Dat zeggen ze, ja. Hij heeft de publiciteit in ieder geval niet nodig, ook al is hij wat minder in de picture dan de rest. Maar volgens mij wil hij het zo. Laat hij je de operatie filmen?'

'Nee, maar hij heeft me een interview toegezegd voor daarna, en je weet maar nooit, misschien verandert hij van gedachten als we er eenmaal zijn.'

'Wie weet. Bel me als je terug bent, kleintje, en gedraag je.' Het was zijn gebruikelijke waarschuwing, en glimlachend deed ze het licht een paar minuten later weer uit.

Voor Peter Hallam, aan de andere kant van het land, viel er niets te glimlachen. Sally Blocks hart was zich aan het afstoten, en binnen een uur raakte ze in coma. Hij bleef bijna tot middernacht bij haar, en verliet haar kamer alleen af en toe om met haar moeder te praten, en uiteindelijk stond hij de treurende vrouw toe samen met hem aan Sally's bed te zitten. Er was geen reden meer om haar buiten de kamer te houden. Het gevaar voor infectie deed er niet langer toe, en om een uur 's nachts, plaatselijke tijd in L.A., overleed Sally Block zonder nog bij bewustzijn te komen en haar moeder te zien en de dokter die ze zo volledig had vertrouwd.

Haar moeder verliet diep getroffen de kamer terwijl de tranen over haar wangen stroomden. Sally's strijd was voorbij. Peter Hallam ondertekende de overlijdensakte en ging thuis in zijn studeerkamer in het donker naar buiten zitten staren, in gedachten bij Sally, en Anne, en anderen zoals zij. Daar zat hij nog steeds toen Mel twee uur later in New York haar voordeur achter zich dichttrok, op weg naar de familie Jones. Peter Hallam dacht op dat moment niet eens aan Pattie Lou, of aan Mel Adams. Hij dacht alleen maar aan Sally... het knappe tweeëntwintigjarige, blonde meisje... dood... weg... net als Anne... net als zoveel anderen. Langzaam, heel langzaam, met het gewicht van de hele wereld op zijn schouders, liep hij de trap op, deed de deur van zijn slaapkamer achter zich dicht, en ging hij in de stilte op bed zitten.

'Het spijt me...' De woorden kwamen fluisterend uit zijn mond. Hij wist niet eens zeker tot wie hij ze richtte. Zijn vrouw... zijn kinderen... tot Sally... tot haar ouders... tot zichzelf... en toen kwamen de tranen, langzaam druppelend terwijl hij in het donker liggend bij zichzelf te rade ging over wat hem deze keer niet gelukt was. Deze keer niet... maar volgende keer... volgende keer... misschien volgende keer... Eindelijk kwam de gedachte aan Pattie Lou in hem op. Er zat niets anders op dan het opnieuw te proberen. Diep in zijn binnenste maakte zijn hart een sprongetje bij het vooruitzicht.

4

Het vliegtuig steeg op van Kennedy Airport met Mel, de cameraploeg, Pattie Lou, de verpleegster en Pattie Lous moeder allemaal veilig aan boord in de afgezonderde eerste klasse. Pattie lag aan het infuus, en de verpleegster was zeer bedreven in de verzorging van hartpatiënten. Ze was aanbevolen door Pattie Lous eigen arts, en Mel merkte dat ze bad dat er niets ernstigs zou gebeuren tijdens de reis naar Los Angeles. Wanneer ze daar eenmaal waren wist ze dat ze in de veilige handen van dokter Peter Hallam zouden zijn, maar tot die tijd was Mels idee van een nachtmerrie een tussenlanding in Kansas met een stervend kind voordat ze bij de arts in Californië konden komen. Ze bad dat dat niet zou gebeuren, en uiteindelijk hadden ze een rustige vlucht naar Los Angeles, waar twee medewerkers van Hallams team en een ambulance hen opwachtten, en Pattie Lou en haar moeder werden snel weggevoerd naar Center City.

Zoals tevoren was afgesproken met dokter Hallam, ging Mel niet met ze mee. Hij wilde het kind de tijd geven om zonder storende factoren tot rust te komen, en hij had de volgende ochtend om zeven uur met haar afgesproken in het cafetaria. Daar zou hij haar inlichten over Pattie Lous toestand, en de te kiezen behandelwijze. Ze mocht gerust een schrijfblok en bandrecorder meenemen, maar hij wilde de cameraploeg niet bij hun eerste ontmoeting hebben. Het officiële interview zou later komen.

Mel was dankbaar voor het geboden uitstel van de medische druk. Ze ging naar haar hotel, belde de tweeling in New York, nam een douche en verkleedde zich, en verkende toen wandelend in de zachte voorjaarslucht de omgeving van het hotel, terwijl haar gedachten telkens terugkeerden naar Peter Hallam. Ze was ontzettend nieuwsgierig naar hem, en de volgende ochtend om zes uur stond ze vlug op en reed in haar gehuurde auto naar Center City.

Melanies hakken klikten ritmisch op de tegelvloer toen ze een eindeloze gang aan haar linkerhand insloeg, en twee schoonmakers passeerde die natte zwabbers achter zich aan sleepten. Ze keken haar met waarderende blikken na, tot ze voor het cafetaria stopte en de dubbele deuren openduwde. Haar neus vulde zich met het rijke aroma van verse koffie. En toen ze haar blik door de helder verlichte ruimte liet glijden, was ze verbaasd zoveel mensen te zien op dat tijdstip van de dag.

Er zaten verpleegkundigen tussen diensten door aan de koffie en het ontbijt, er zaten inwonende artsen in hun pauze, co-assistenten die een lange nacht afsloten met een warme maaltijd of een broodje, en een paar bezoekers stilletjes afgezonderd aan tafels buiten de drukte; hoogstwaarschijnlijk mensen die de hele nacht hier waren geweest in afwachting van nieuws over ernstig zieke vrienden of familieleden. Er zat een vrouw zacht te huilen en haar ogen te deppen met een zakdoekje, en de jongere vrouw naast haar probeerde haar te troosten en tegelijkertijd haar eigen ogen te drogen. Het was een vreemd tafereel vol contrasten, de zwijgzame vermoeidheid van de jonge artsen, het geschater en gekwetter van de verpleegkundigen, het verdriet en de spanning van de bezoekers, en daarachter het gekletter van dienbladen en het stomend hete water dat over de vuile borden siste in de ratelende machines. Het geheel deed denken aan de controlekamer van een bizarre moderne stad, de commandopost van een ruimteschip, volledig afgezonderd van de rest van de wereld.

Terwijl Melanie rondkeek, vroeg ze zich af welke man in witte jas Peter Hallam was. Er zaten een paar mannen van middelbare leeftijd in een gesteven witte jas met ernstig gezicht te beraadslagen aan een tafel met koffie en donuts, maar op de een of andere manier zag geen van hen eruit zoals ze van hem verwachtte, en geen van hen stapte op haar af. Hij zou in ieder geval weten hoe zij eruitzag.

'Mevrouw Adams?' Ze schrok van de stem achter haar, en draaide zich abrupt om.

'Ja?'

Hij stak een krachtige, koele hand naar haar uit. 'Ik ben Peter Hallam.' Ze schudde hem de hand en keek op in een getekend, knap, vol gezicht van een man met blauwe ogen en grijs haar en een glimlach die weliswaar in zijn ogen lag maar zijn lippen nauwelijks bereikte. Ondanks hun telefoongesprekken, zag hij er absoluut niet uit zoals ze had verwacht. Ze had zich in gedachten een heel ander beeld van hem gevormd. Hij was veel langer, en krachtig gebouwd, zijn schouders zaten in de gesteven witte jas geperst, die hij droeg over een blauw overhemd, donkere das en grijze broek. Bij eerste aanblik vermoedde je dat hij football had gespeeld tijdens zijn studie aan de universiteit. 'Stond u er al lang?'

'Nee hoor.' Ze volgde hem naar een tafeltje, en voelde zich de situatie minder meester dan ze had gewenst. Ze was gewend een bepaalde indruk op haar onderwerpen te maken, en hier kreeg ze het gevoel dat ze eenvoudigweg meegezogen werd in zijn kielzog. Hij had iets fascinerends over zich.

'Koffie?'

'Graag.' Hun ogen ontmoetten elkaar, en allebei vroegen ze zich af wat ze in de ander zouden vinden: vriend of vijand, medestander of tegenstander. Maar voorlopig hadden ze iets gemeen: Pattie Lou Jones. Mel kon bijna niet wachten hem naar haar te vragen.

'Suiker en melk?'

'Nee, dank u.' Ze maakte aanstalten zich bij hem in de rij te voegen, maar hij gebaarde naar een lege stoel.

'Laat maar. Ik ben zo terug. Houdt u maar een oogje op de tafel.' Hij glimlachte, en ze werd overspoeld door een warm gevoel. Ze vond hem aardig, en even later kwam hij terug met twee dampende bekers, twee glazen jus d'orange, en wat toast. 'Ik wist niet of u al ontbeten had.' Hij had iets fatsoenlijks en bedachtzaams. Ze kwam tot de conclusie dat ze hem mocht.

'Dank u.' Ze glimlachte naar hem en kon zich niet langer inhouden. 'Hoe is het met Pattie Lou?'

'Ze voelde zich gisteravond al aardig thuis. Het is een moedig dametje. Haar moeder hoefde niet eens bij haar te blijven.'

Mel vermoedde dat dat alles te maken had met het warme welkom dat ze van Peter Hallam en zijn team gekregen had, en daar had ze gelijk in. Het psychische welzijn van zijn patiënten was van groot belang voor hem, en dat was hoogst bijzonder voor een chirurg. Hij had een aantal uren met Pattie Lou doorgebracht toen ze gearriveerd was, zodat hij haar een beetje leerde kennen als persoon in plaats van een verzameling gegevens. Nu Sally dood was, had Peter geen andere ernstige crisis waar hij zich mee bezig moest houden, en hij dacht nu niet meer aan Sally, alleen maar aan Pattie.

'Hoe liggen haar kansen, dokter?' Mel wilde weten wat hij ervan vond, en hoopte dat hij een goede prognose kon geven.

'Ik zou graag "goed" zeggen, maar zo is het niet. Ik denk dat het woord "redelijk" een betere samenvatting van de situatie geeft.' Mel knikte somber en nam een slok van haar koffie.

'Gaat u een transplantatie bij haar doen?'

'Als we een donor voor haar vinden, maar die kans is klein. Donorharten voor kinderen zijn zeer zeldzaam, mevrouw Adams. Ik denk dat mijn eerste gedachte nog steeds de beste was. We gaan haar eigen hart zo goed mogelijk repareren, en misschien zullen we een varkensklep moeten gebruiken om een ernstig beschadigde hartklep te vervangen.'

'Een varkensklep?' De gedachte daaraan bracht haar een beetje van haar stuk.

Hij knikte. 'Waarschijnlijk wel. Varken of schaap.' Het gebruik van dierlijke hartkleppen was al langer gebruikelijk, in ieder geval voor Peter.

'Wanneer?'

Hij zuchtte en kneep zijn ogen nadenkend tot spleetjes, terwijl Mel hem aankeek. 'We gaan vandaag een hele serie testen bij haar doen, en misschien doen we de operatie morgen.'

'Is ze sterk genoeg om het te overleven?'

'Ik denk het wel.' Ze keken elkaar een tijd lang recht aan. In deze branche waren er geen garanties. Er waren nooit gegarandeerde overwinningen, alleen gegarandeerde verliezen. Het was moeilijk om dag in dag uit met die wetenschap te leven, en ze bewonderde hem om wat hij deed. Ze voelde de sterke behoefte om hem dat te vertellen, maar vond het een te persoonlijke opmerking, dus hield ze hem voor zich en beperkte ze het gesprek tot Pattie Lou en de reportage.

Na enige tijd keek hij haar onderzoekend aan. Ze was zo geïnteresseerd, zo menselijk. Ze was veel meer dan alleen maar een verslaggeefster. 'Vanwaar uw interesse in dit alles, mevrouw Adams? Het zoveelste goede verhaal, of zit er meer achter?'

'Het is een bijzonder, klein meisje, dokter. Het is moeilijk om haar niet in je hart te sluiten.'

'Bekommert u zich altijd zo om uw onderwerpen? Dat lijkt me dodelijk vermoeiend.'

'Geldt datzelfde niet voor u? Gaat hun welzijn u niet ter harte?'

'Meestal wel.' Hij was erg openhartig, en ze geloofde hem graag. De patiënt om wie hij niet zielsveel zou geven, zou een grote uitzondering zijn. Dat had ze al begrepen. En toen keek hij haar nieuwsgierig glimlachend aan. Met haar handen in haar schoot gevouwen wachtte ze af. 'U hebt geen aantekeningen gemaakt. Betekent dat dat u ons gesprek opneemt?'

'Nee.' Stilletjes schudde ze haar hoofd en glimlachte. 'Dat is niet het geval. Ik wilde u gewoon graag wat beter leren kennen.'

Die mogelijkheid intrigeerde hem, en hij kon het niet laten de volgende vraag te stellen. 'Waarom?'

'Omdat ik een betere reportage over u kan maken als ik wat over u te weten kom. Niet op papier of op band, maar door te luisteren, te observeren, en door u te leren begrijpen.' Ze was een vakvrouw, en dat voelde hij. In het televisiewereldje was ze bekend, een ster eigenlijk, maar in werkelijkheid was ze een professional, een uitzonderlijk goede zelfs. Dat mocht Peter Hallam wel. Het was als het hebben van een gelijkwaardige tegenstander bij het sporten, en het gaf hem een gevoel van opwinding, wat plotseling leidde tot het doen van een aanbod dat hij niet van plan was geweest.

'Hebt u zin om met me mee te gaan als ik mijn ronde doe vanochtend? Als u dat interessant vindt, tenminste.'

Haar ogen begonnen te schitteren. Ze was gevleid door het onverwachte aanbod, en ze hoopte dat het betekende dat hij haar aardig vond, of nog beter, dat hij haar vertrouwde. Dat was uiterst belangrijk voor het verloop van een reportage.

'Heel graag, dokter.' Hij kon in haar ogen lezen hoe zijn aanbod haar raakte.

'Noem me alstublieft Peter.'

'Als u mij Mel noemt.' Ze wisselden een glimlach uit.

'Afgesproken.' Hij raakte haar schouder aan toen hij opstond, en ze sprong overeind, opgewonden bij het vooruitzicht hem te mogen vergezellen op zijn ronde. Het was een zeldzame kans, en ze was er blij mee. Hij draaide zich weer om naar haar toen ze het cafetaria verlieten, ditmaal met een glimlach: 'Mijn patiënten zullen diep onder de indruk zijn van je aanwezigheid hier, Mel. Ik ben ervan overtuigd dat ze je allemaal kennen van tv.' Om de een of andere reden verraste zijn opmerking haar, en ze lachte.

'Dat betwijfel ik.' Ze had iets bescheidens, waar degenen die haar goed kenden haar vaak mee pestten, vooral Grant en haar dochters.

Maar ook Peter lachte om haar. 'Je bent nou niet bepaald anoniem. Hartpatiënten kijken ook weleens naar het nieuws.'

'Ik neem altijd aan dat mensen me niet herkennen buiten beeld.'

'Ik durf te wedden dat ze dat wel doen.' Hij lachte weer, en Melanie knikte bevestigend. Hij vond het boeiend dat het succes haar met de jaren niet naar haar hoofd gestegen was. Hij had een heel ander type vrouw verwacht.

'Hoe dan ook, dokter Hallam,' ging ze verder, 'jij bent de beroemdheid hier, en dat is niet voor niets.' De bewondering stond in haar ogen te lezen, maar deze keer viel de nederigheid hem ten deel.

'Ik ben allesbehalve een beroemdheid, Mel.' Hij meende het serieus. 'Ik werk hier gewoon, als onderdeel van een bijzonder sterk team. Geloof me nou maar, mijn patiënten zullen een stuk enthousiaster reageren op jou dan op mij, en gelijk hebben ze. Het zal hun goeddoen om weer eens een ander gezicht te zien.' Hij drukte op het knopje van de lift. Eenmaal binnen duwde hij op nummer zes en stonden ze tussen dokters in witte jas en verpleegsters met een fris gezicht. De diensten werden juist gewisseld.

'Ik heb je opvattingen altijd bewonderd, en de manier waarop je met een verhaal omgaat.' Hij praatte zacht, terwijl de lift op elke verdieping even stopte, en Mel merkte dat twee verpleegsters haar onopvallend aanstaarden. 'Je hebt een directe en eerlijke aanpak. Ik denk dat ik er daarom in heb toegestemd.'

'Wat je redenen ook mogen zijn, ik ben blij dat je het doet. Pattie Lou heeft je heel hard nodig.' Hij knikte, daar kon hij het onmogelijk mee oneens zijn. Maar er zat ondertussen meer aan vast dan dat. Hij had toegestemd in een interview, en toen ze een paar minuten later in zijn kleine hokje op de zesde verdieping zaten, keek hij Mel recht aan en probeerde haar de risico's en de gevaren van transplantaties uit te leggen. Hij waarschuwde haar dat ze aan het einde van de reportage misschien zelfs antiharttransplantaties zou kunnen zijn geworden. Dat was een mogelijkheid waar hij voor zijn toestemming aan het interview al aan had gedacht, maar hij was bereid dat risico te nemen. Er was meer te winnen door openheid van zaken te geven aan de pers dan door zich te verbergen, en als Mel het goed bracht, zou ze de publieke opinie een heel eind op de goede weg kunnen helpen, maar ze was geschokt door de risico's en het gebrek aan kansen die hij haar beschreef.

'Bedoel je dat ik misschien tot de conclusie zou kunnen komen dat harttransplantaties niet juist zijn? Is dat wat je me probeert te vertellen, Peter?'

'Dat zou inderdaad kunnen, hoewel dat een dom gezichtspunt zou zijn. Het punt is dat transplantatiepatiënten hoe dan ook snel sterven. Wij bieden hun een kans, en soms is dat geen goede kans. De risico's zijn groot, meestal zijn de kansen klein, maar het blijft een kans, en de beslissing ligt bij de patiënt zelf. Sommige mensen willen dat niet doormaken en besluiten de kans te laten schieten. Dat respecteer ik. Maar als ze de keus aan mij laten, probeer ik het. Het is het enige wat je kunt doen. Ik zou niet alle patiënten een harttransplantatie willen geven, dat zou waanzin zijn, maar voor sommigen is het een geweldige oplossing, en op dit moment moeten er deuren geopend worden. We hebben niet genoeg menselijke harten, we hebben er meer nodig dan er zijn, dus we zoeken nieuwe wegen, en dat is precies waar het publiek van gruwt. Men denkt dat we voor God spelen, en dat is niet waar. We proberen levens te redden en dat doen we zo goed mogelijk, zo simpel ligt het.'

Hij stond op en keek vanuit de hoogte op haar neer voor ze aanstalten maakte hem te volgen. 'Ik hoop dat je me aan het einde van de dag wilt vertellen wat je ervan vindt, en of je het oneens bent met onze werkwijze. Eigenlijk,' hij kneep zijn ogen tot spleetjes, 'ben ik bijzonder nieuwsgierig naar je mening. Je bent een intelligente vrouw en tegelijkertijd volledig blanco op dit gebied. Jij kunt dit bekijken met een frisse blik. Zeg me of je geschokt bent, of ontsteld, of dat je het ermee eens bent.' En toen ze zijn hokje verlieten, schoot hem nog iets te binnen. 'Vertel eens Mel, heb je je al iets van een mening gevormd?' Hij hield haar gezicht aandachtig in de gaten terwijl ze wegwandelden. Mel trok nadenkend een rimpel in haar voorhoofd.

'Om eerlijk te zijn, ik heb geen idee. Om te beginnen denk ik dat alles wat je doet aannemelijk klinkt, natuurlijk. Maar, ik moet toegeven, de onvoorspelbare factoren maken het beangstigend. De periode dat je een leven kunt verlengen is zo onredelijk kort.'

Hij keek haar lang en intens aan. 'Wat op jou overkomt als onredelijk, kan de allerlaatste kans van een stervende vrouw, man of stervend kind zijn. Voor hen kan twee maanden, twee dagen, of zelfs twee uur al geweldig klinken. Ik ben het met je eens, ik word er ook weleens bang van, maar wat hebben we voor keus? Op dit moment kunnen we niet meer doen dan dit.'

Ze knikte en liep achter hem aan de gang in, denkend aan Pattie Lou, en ze keek naar hem terwijl hij geconcentreerd en met een rimpel in zijn voorhoofd de grafieken van patiënten bekeek, vragen stelde en de uitslagen van onderzoeken bestudeerde. Telkens opnieuw hoorde Melanie namen van medicijnen voorbijkomen die werden toegediend aan harttransplantatiepatiënten om afstoting van het nieuwe hart te verhinderen. En ze maakte een paar aantekeningen, vragen die ze hem later wilde stellen over de risico's van deze medicijnen en hun effect op de geestelijke gesteldheid van de patiënt.

Peter Hallam liep snel verder de gang in. Ze volgde hem een klein stukje en bleef toen staan, onzeker of hij wilde dat ze met hem meeging. Alsof hij haar besluiteloosheid aanvoelde, draaide hij zich even om en wenkte naar haar.

'Kom maar.' Hij gebaarde naar een stapel witte jassen op een smal, metalen wagentje, en gaf aan dat ze er een aan moest trekken, wat ze worstelend deed voor ze hem achterna rende. Hij hield een stapel patiëntenkaarten in zijn armen, en twee arts-assistenten en een verpleegkundige liepen respectvol achter hem aan. Peter Hallams dag was begonnen.

Hij glimlachte kort naar Mel voor hij de eerste deur openduwde. Het was de kamer van een oudere man, die twee weken geleden vier bypasses had gekregen. Hij zei dat hij zich weer als een jonge man voelde. Daar leek het niet op, hij zag er nog steeds moe, bleek en een beetje afgetrokken uit, maar nadat ze zijn kamer hadden verlaten, verzekerde Peter haar dat het helemaal goed zou komen met de man, en ze gingen op weg naar de volgende kamer, waar het Melanie plotseling koud om het hart werd. Ze stond oog in oog met een klein jongetje. Hij had een aangeboren hart- en longziekte, en hij was nog niet geopereerd. Hij haalde verschrikkelijk piepend adem, en hij zag eruit als een kind van vijf of zes, maar een blik op zijn kaart leerde Melanie dat hij tien moest zijn. Ze overwogen hem een hartlongtransplantatie te geven, maar daar waren er tot nu toe zo weinig van gedaan dat ze het te vroeg vonden om dat bij een dergelijk jong kind uit te voeren, dus hadden ze hun heil bij tijdelijke oplossingen gezocht om hem in leven te houden. Melanie keek toe hoe Peter aan zijn bed ging zitten en uitgebreid met hem sprak. Meer dan eens moest ze vechten tegen haar tranen en wendde ze haar hoofd af zodat het jongetje haar vochtige ogen niet zou zien. Toen ze de kamer uit liepen, legde Peter opnieuw zijn hand op haar schouder, maar deze keer was het een troostend gebaar.

Ze vervolgden hun weg naar een man die een plastic hart had gekregen, waarvan Melanie hoorde dat het werd aangedreven door lucht. De patiënt was getroffen door een hevige infectie, wat klaarblijkelijk vaker het probleem was. Gezien de omstandigheden van deze ernstig zieke mensen, kon alles een risico of bedreiging zijn, en kon alles een probleem opleveren. Het gevaar loerde overal in hun verslagen lichaam, zelfs in de lucht. Een infectie was een grote zorg en nauwelijks te vermijden, het leverde geducht gevaar op in hun verzwakte toestand. Er was nog een patiënt in coma, waar Peter alleen even binnenliep om samen met de verpleegster zijn status te bekijken. Melanie ontmoette ook twee mannen met een dik, rond, rood gezicht, die allebei minder dan een jaar geleden een harttransplantatie hadden ondergaan, en Melanie wist al uit haar voorbereidende informatie dat steroïden dat effect konden hebben en dat dat uiteindelijk zou verminderen. Al deze mensen kwamen ineens tot leven voor haar. En het ergst vond ze hun onzekere toekomst.

Nu ze weer met Peter in zijn hokje zat, beantwoordde hij een paar van haar vragen. Toen ze daarna op haar horloge keek, was ze verbaasd te zien dat het al bijna middag was. Ze hadden bijna vier uur over de ronde gedaan, en waren waarschijnlijk in zo'n twintig kamers geweest. 'Hun overlevingskansen?' Hij keek haar aan over de rand van zijn koffiebeker. 'Harttransplantatiepatiënten hebben vijfenzestig procent kans om het eerste jaar te overleven. Grofweg komt dat er dus op neer dat twee op de drie na het eerste jaar nog in leven zijn.'

'En daarna?'

Hij zuchtte. Hij haatte deze percentages. Het was precies waar hij elke dag tegen knokte. 'Nou, het beste wat we iemand kunnen bieden, is vijftig procent kans voor de eerste vijf jaar.'

'En daarna?' Ze maakte nu aantekeningen, geschokt door de percentages, en begripvol voor zijn afkeer van dit onderwerp.

'Dat is alles. Voorlopig hebben we niets beters te bieden,' zei hij op spijtige toon, en beiden waren in gedachten even bij Pattie Lou, en wensten dat haar kansen beter lagen dan dit. Ze verdiende zoveel meer. Net als iedereen. Je zou je bijna afvragen wat het allemaal voor nut had. Maar als het je eigen leven of je eigen kind was, zou je dan ook niet elke kans aangrijpen op een extra dag, week, of misschien een jaar?

'Waarom overlijden ze zo snel na de operatie?' vroeg Mel ontmoedigd.

'Voornamelijk omdat het hart afgestoten wordt. Dat kan op verschillende manieren gebeuren: of het hart stopt er ineens mee, of de slagaders verharden zich, wat leidt tot een hartinfarct. Een harttransplantatie versnelt dat proces. En het andere grote probleem is een infectie, ze zijn daar extreem vatbaar voor.'

'En er is niets wat je daartegen kunt doen?' Alsof het allemaal van hem afhing. Ze bedeelde hem de rol van God, net als sommige patiënten deden. Ze wisten dat het niet eerlijk was, maar het leek in zijn handen te liggen, zelfs al was dat in werkelijkheid niet zo. Ze wenste dat het zo was. Het zou het zoveel eenvoudiger maken. Hij was een goed mens, hij zou alles in orde maken... als hij kon.

'Er is op dit moment niets dat we kunnen doen. Hoewel er nieuwe medicijnen zijn die daar verandering in zouden kunnen brengen. We hebben er de laatste tijd wat uitgeprobeerd, en je weet maar nooit. Het allerbelangrijkste dat je in je achterhoofd moet houden,' zei hij langzaam, alsof hij tegen een kind sprak, 'is dat deze mensen zonder nieuw hart geen enkele kans maken. Dus elke dag extra is een geschenk voor ze. Dat weten ze. Als ze echt willen blijven leven, proberen ze alles.'

'Hoe bedoel je?'

'Soms doen ze het niet. Dan willen ze deze hele rompslomp niet.' Hij wapperde met de patiëntendossiers om zijn woorden te ondersteunen en zakte met zijn koffiebeker in zijn andere hand onderuit in zijn stoel. 'Er is veel moed voor nodig.'

Melanie besefte ineens iets anders: er was ook veel moed voor nodig om te doen wat hij deed. Hij was een soort stierenvechter die de ring in moest met een stier die luisterde naar de naam 'de Dood', om te proberen mannen, vrouwen en kinderen van hem terug te stelen. Ze vroeg zich af hoe vaak zijn hoop de grond ingeboord was als patiënten om wie hij gaf, overleden. Je merkte aan hem dat hij een man was die echt betrokken was bij zijn patiënten.

Alsof hij haar gedachten kon lezen, zei hij ineens zacht: 'Mijn vrouw besloot om de kans niet te wagen.' Hij sloeg zijn ogen neer, en Mel keek hem vastgenageld aan haar stoel aan. Wat had hij gezegd? Zijn vrouw? En toen keek hij op, voelde haar verbijstering, en keek haar recht aan. Er stonden geen tranen in zijn ogen, maar ze zag een verdriet dat haar veel over hem verklaarde.

'Ze leed aan primaire pulmonaire hypertensie, ik weet niet of dat je iets zegt. Het verwoest je longen, en uiteindelijk ook je hart, en het kan alleen verholpen worden met een hartlongtransplantatie, maar in die tijd waren er wereldwijd pas twee uitgevoerd, geen van beide in dit ziekenhuis. Ik zou het niet zelf gedaan hebben natuurlijk,' hij zuchtte en leunde voorover, 'mijn collega's zouden haar met het team onder haar hoede hebben genomen, of we hadden haar door een andere beroemde chirurg kunnen laten opereren, maar ze heeft alle mogelijkheden kalm afgewezen. Ze wilde sterven zoals ze was. Ze wilde zichzelf, mij en de kinderen niet door dezelfde marteling als mijn patiënten en hun familie laten gaan, om uiteindelijk een halfjaar, een jaar of twee jaar later toch te sterven. Ze heeft haar lot uitzonderlijk kalm aanvaard.' Mel zag dat er nu tranen in zijn ogen stonden. 'Ik ken niemand zoals zij. Tot aan het einde bleef ze er bewonderenswaardig rustig onder.' Zijn stem brak voor hij verder ging. 'Het is pas anderhalf jaar geleden. Ze is tweeënveertig geworden.'

Hij keek Mel strak aan, zonder zich te schamen voor zijn gevoelens, en de stilte in het kleine kamertje was oorverdovend. 'Misschien hadden we er iets aan kunnen veranderen. Maar niet op de lange duur.' Hij klonk weer wat professioneler. 'Ik heb het afgelopen jaar twee hart-longtransplantaties uitgevoerd. Je zult begrijpen dat ik me daar bijzonder betrokken bij voel. Er is geen enkele reden waarom dat soort transplantaties niet zouden kunnen werken, en dat gaat ook gebeuren.' Het was te laat voor zijn vrouw, maar in zijn hart zou hij de strijd nooit opgeven, alsof hij haar nog steeds wilde overtuigen het te proberen. Melanie had met hem te doen om wat hij had doorgemaakt, en om de hulpeloosheid die nog steeds zichtbaar in zijn ogen lag.

Met zachte stem vroeg ze: 'Hoeveel kinderen heb je?'

'Drie. Mark is zeventien. Pam wordt in juni veertien, en Matthew is zes.' Er verscheen een glimlach op Peter Hallams gezicht toen hij aan zijn kinderen dacht, en hij keek Mel aan. 'Het zijn geweldige kinderen, maar Matthew is de grappigste.' Hij zuchtte en stond op. 'Voor hem is het het zwaarst geweest, hoewel het natuurlijk voor allemaal moeilijk is. Pam is op een leeftijd dat ze Anne echt nodig zou hebben gehad, en ik kan haar niet alles geven. Ik probeer elke dag bijtijds thuis te zijn, maar er komt vrijwel altijd iets dringends tussen. Het is behoorlijk lastig om al hun wensen in je eentje te vervullen.'

'Daar weet ik alles van,' zei ze zacht. 'Ik heb datzelfde probleem.'

Hij keek haar aan, blijkbaar zonder te horen wat ze zei. 'Ze had ons in ieder geval een kans kunnen geven.

' Mel antwoordde zacht: 'En dan was ze er nu hoogstwaarschijnlijk ook niet meer geweest. Ik begrijp dat dat moeilijk te accepteren is.'

Hij knikte langzaam en keek Mel verdrietig aan. 'Ja, dat is het ook.' Plotseling was hij kennelijk ontdaan over alles wat hij haar had verteld, en alsof hij afstand tussen hen wilde creëren, pakte hij de statusrapporten weer op. 'Het spijt me, ik weet niet waarom ik je dat allemaal heb verteld.'

Maar Melanie was niet verbaasd; om de een of andere reden legden mensen wel vaker hun ziel voor haar bloot, alleen was het deze keer wat sneller gebeurd dan anders. Hij probeerde de sfeer met een glimlach van zich af te schudden. 'Laten we Pattie nog even opzoeken.' Mel knikte, nog steeds diep onder de indruk van zijn verhaal. Het was moeilijk de juiste woorden te vinden, en het was bijna een opluchting om het kind te zien, dat ze van New York hiernaartoe had gebracht. Pattie Lou was duidelijk erg blij hen te zien, en het herinnerde Melanie eraan waarom ze hier was. Ze brachten een halfuurtje gezellig kletsend door met Pattie Lou, en Peter was na het bestuderen van haar gegevens blij met de resultaten van haar testen. Hij keek haar met een vaderlijke blik aan en zei: 'Morgen is het onze grote dag.'

'Echt?' Met grote ogen keek ze hem aan, opgewonden en onzeker tegelijkertijd.

'We gaan aan het werk met dat hart van je, Pattie, en dan wordt het weer zo goed als nieuw.'

'Kan ik dan later softbal spelen?' Mel en Peter moesten allebei lachen om die vraag.

'Wil je dat graag?'

'Ja, meneer!' zei ze stralend.

'Nou, dat zullen we dan nog weleens zien.' Hij legde haar uit wat ze de volgende dag allemaal zouden gaan doen. Hij gebruikte woorden die ze begreep, en ook al leek ze een beetje ongerust, ze was duidelijk niet bang. Het was goed te zien dat ze Peter Hallam nu al erg aardig vond. Ze vond het jammer toen ze met z'n tweeën haar kamer uit liepen. Peter keek op zijn horloge, het was half een geweest.

'Wat dacht je ervan om te gaan lunchen? Je zult wel uitgehongerd zijn.'

'Daar komt het aardig bij in de buurt,' glimlachte ze. 'Maar ik heb het te druk gehad om aan eten te denken.'

Hij keek tevreden. 'Ik ook.' Hij leidde haar naar buiten, en ineens was het een opluchting om buiten in de frisse lucht te komen. Peter stelde een snelle lunch voor, en Mel was het daarmee eens. Ze liepen naar zijn auto.

'Werk je altijd zo hard?' vroeg ze.

Hij keek haar geamuseerd aan. 'Meestal wel. Bij dit soort werk heb je niet veel vrije tijd. Je kunt het je bijna niet veroorloven om een dag vrij te nemen.'

'Maar jullie werken toch met een team? Kunnen jullie de verantwoordelijkheid niet delen?' Anders zou de druk veel te groot worden.

'Natuurlijk wel.' Maar iets in de manier waarop hij dat zei, deed haar twijfelen aan zijn woorden. Je kreeg het gevoel dat hij de grootste verantwoordelijkheid naar zichzelf toetrok, en dat hij dat prettig vond.

'Wat vinden je kinderen van je werk?'

Hij moest even nadenken over zijn antwoord. 'Dat weet ik niet precies. Mark wil rechten gaan studeren, en Pam verandert wat dat betreft elke dag van gedachten, vooral de laatste tijd, en Matthew is natuurlijk nog veel te klein om te weten wat hij later wil gaan doen, behalve dan dat hij vorig jaar loodgieter wilde worden.' En toen lachte Peter Hallam. 'Ik neem aan dat ik dat eigenlijk ook ben, hè?' Hij grijnsde naar Mel. 'Een loodgieter.' Ze lachten hartelijk in de warme voorjaarslucht. Het viel Melanie op dat hij er jonger uitzag onder de zonnestralen. Ze kon zich hem plotseling voorstellen met zijn kinderen.

'Waar gaan we eten?' Hij glimlachte naar haar, duidelijk in zijn element in zijn eigen omgeving, maar dat was het niet alleen. Er was duidelijk meer dan dat. Ze hadden nu een vriendschappelijke band. Hij had zijn ziel voor haar blootgelegd en haar verteld over Anne. En als gevolg daarvan voelde hij zich vrijer dan in lange tijd het geval was geweest. Hij kreeg bijna zin om die lichtheid in zijn hart te vieren, en Mel lachte hem toe omdat ze zijn stemming aanvoelde. Het was opzienbarend te beseffen dat hij besliste over leven en dood, en dat ze naar Los Angeles was gevlogen om een doodziek kind bij hem te brengen. Ondanks dat alles waren zij beiden in leven en nog jong. Langzaam raakten ze bevriend. En toch ook weer niet zo erg langzaam. Iets in hem deed haar denken aan de onmiddellijke openheid die ze had gevoeld bij haar eerste ontmoeting met Grant, en plotseling besefte ze dat ze meer voelde voor deze man. Ze vond zijn kracht, zijn vriendelijkheid, zijn kwetsbaarheid, en zijn bescheidenheid in combinatie met zijn enorme succes erg aantrekkelijk. Het was een bijzondere man.

Terwijl hij naar haar keek, dacht hij in gelijke termen over haar. Hij was blij dat hij haar had meegevraagd voor de lunch. Ze hadden hun pauze verdiend. Ze waren allebei hardwerkende mensen die leefden voor hun werk, en het leek niet ongepast om nu wat tijd samen door te brengen. Mel vertelde zichzelf dat het het interview ten goede zou komen.

'Ken je L.A. goed?' vroeg hij.

'Niet echt. Ik kom hier altijd alleen maar om te werken, en dan vlieg ik van de ene naar de andere plek totdat ik weer vertrek. Ik heb nooit zoveel tijd om rustig te eten.' Hij glimlachte. Hij had normaal gesproken ook geen tijd, maar vandaag voelde het goed. Hij had het gevoel dat hij een nieuwe vriendschap was aangegaan.

Ze glimlachte naar hem. 'Ik neem aan dat jij ook niet vaak gaat lunchen?'

Hij grijnsde. 'Heel af en toe. Meestal eet ik hier.' Hij gebaarde naar het ziekenhuis achter hen en bleef staan bij zijn auto. Het was een lange, ruime, zilvergrijze Mercedes sedan, wat haar verbaasde. Ze vond dat de auto niet bij hem paste, en hij las haar gedachten.

'Ik heb deze twee jaar geleden voor Anne gekocht.' Hij zei het zacht, maar deze keer klonk er minder pijn door in zijn stem. 'Meestal kom ik met mijn eigen auto, een kleine bmw, maar die is bij de garage. En dan heb ik thuis nog een stationcar voor de huishoudster en Mark.'

'Heb je een goede vrouw voor de kinderen?' Zoals ze nu in de richting van Wilshire Boulevard reden waren ze gewoon twee mensen in een auto.

'Geweldig.' Hij glimlachte even opzij. 'Ik zou niet weten wat ik zonder haar zou moeten beginnen. Het is een Duitse vrouw, die al bij ons is vanaf Pams geboorte. Anne zorgde zelf voor Mark, maar tegen de tijd dat Pam geboren werd had ze al hartproblemen, en toen hebben we deze vrouw aangenomen om voor de baby te zorgen. Het was de bedoeling dat ze zes maanden zou blijven,' hij glimlachte opnieuw naar Mel, 'en dat was veertien jaar geleden. Ze is een regelrecht geschenk uit de hemel,' hij aarzelde even, 'en nu natuurlijk helemaal, nu Anne er niet meer is.' Hij begon aan die woorden gewend te raken.

Mel hield het gesprek gaande. 'Ik heb een fantastische vrouw uit Midden-Amerika om me te helpen met mijn dochters.'

'Hoe oud zijn ze?'

'Bijna zestien. In juli.'

'Allebei?' Hij keek haar verbaasd aan, en nu was het Mels beurt om te lachen.

'Ja, het is een tweeling.'

'Eeneiig?' Hij glimlachte bij het idee.

'Nee, twee-eiig. De een is een ranke roodharige, van wie de mensen zeggen dat ze op mij lijkt, maar daar ben ik niet zo zeker van. En van de ander weet ik zeker dat ze niet op mij lijkt, dat is een voluptueuze blonde meid die me elke keer als ze uitgaat een hartverzakking bezorgt.'

Ze grijnsde en Peter lachte.

'Ik ben de afgelopen jaren tot de conclusie gekomen dat het een stuk makkelijker moet zijn om zoons te hebben.' Peters glimlach bestierf op zijn gezicht toen hij aan Pam dacht. 'Mijn dochter was twaalfeneenhalf toen Anne overleed. Ik geloof dat haar verdriet in combinatie met de puberteit haar bijna te veel was.' Hij zuchtte. 'Ik denk dat de puberteit voor geen enkel kind een makkelijke periode is, maar Mark was veel handelbaarder op die leeftijd. Hij had natuurlijk wel twee ouders.'

'Ik neem aan dat dat een heel verschil maakt.'

In de lange stilte die viel, speurde hij haar ogen af. 'Ben jij alleen met de tweeling?' Had ze daar eerder niet iets over gezegd?

Mel knikte. 'Ja, vanaf hun geboorte.'

'Is hun vader overleden?' Die gedachte deed hem pijn. Zo'n man was hij nou eenmaal.

'Nee,' zei Mel rustig. 'Hij heeft me verlaten. Hij zei dat hij nooit kinderen had gewild, en dat was precies zoals hij het zei. Het was afgelopen tussen ons vanaf het moment dat ik hem vertelde dat ik zwanger was. Hij heeft de tweeling zelfs nooit gezien.'

Peter Hallam keek geschokt. Hij kon zich niet voorstellen dat iemand zoiets zou doen. 'Wat verschrikkelijk voor je, Mel. En je moet nog heel jong geweest zijn.'

Ze knikte met een klein glimlachje. Het deed haar niets meer. Het was een vage herinnering geworden. Gewoon een van de dingen die haar in haar leven waren overkomen. 'Ik was negentien.'

'Allemachtig, hoe heb je dat in je eentje gered? Hebben je ouders je geholpen?'

'Een tijdje. Ik ben gestopt met mijn studie aan de Universiteit van Columbia toen de meisjes geboren waren, en na een tijdje kreeg ik een baan, een heleboel baantjes,' ze lachte, 'en uiteindelijk ben ik gaan werken als receptioniste van een tv-station in New York, en daarna als typiste in de nieuwskamer, en zo is het zo'n beetje gegaan.' Ze keek zonder problemen terug op die periode, maar hij vermoedde dat ze geen gemakkelijke weg had afgelegd, en het mooie was dat het haar blijkbaar geen kwaad had gedaan. Ze was niet verbitterd of hardvochtig geworden, ze had vrede met haar verleden, en uiteindelijk had ze het helemaal gemaakt. Ze was aan de top beland, en ze had kennelijk geen moeite gehad met de zware klim ernaartoe.

'Je doet nu alsof het allemaal eenvoudig voor je is geweest, maar je moet toch zware tijden achter de rug hebben.'

'Tja.' Ze zuchtte, en keek toe hoe de stad aan haar voorbijgleed. 'Ik kan het me gewoon niet zo goed herinneren. Het is eigenlijk heel grappig: als je er middenin zit, lijkt het soms alsof het nooit meer goed komt, maar achteraf lijkt het allemaal wel mee te vallen.'

Al luisterend vroeg hij zich af of hij op een dag ook zo zou kunnen denken over de dood van Anne, maar dat betwijfelde hij. 'Mel, een van de zwaarste dingen vind ik de wetenschap dat ik nooit vader en moeder tegelijk zal kunnen zijn voor mijn kinderen. En ze hebben beiden nodig, vooral Pam.'

'Je moet niet te veel eisen aan jezelf stellen. Je kunt niet meer dan je best doen.'

'Ik neem aan dat je gelijk hebt.' Maar hij klonk niet erg overtuigd. Na een korte blik opzij vroeg hij: 'Heb je er nooit aan gedacht om omwille van je dochters opnieuw te trouwen?' Voor haar was het anders, vertelde hij zichzelf, zij leefde niet met de herinnering aan een grote liefde. Misschien had ze wel van hem gehouden, maar zij kon zich vastbijten in haar boosheid, en in dat opzicht was ze vrijer dan hij, en voor haar was het ook nog eens veel langer geleden.

'Ik denk niet dat ik geschikt ben voor het huwelijk. En ik geloof dat de meisjes dat ondertussen ook wel snappen. Vroeger, toen ze klein waren, werd ik daar nog weleens op aangevallen. En ja, ik heb me er ook weleens schuldig over gevoeld. Maar we zijn met z'n drietjes beter af dan met de verkeerde man, en het grappige is,' ze lachte schaapachtig, 'soms heb ik het idee dat ik het op deze manier prettiger vind. Ik weet niet of ik er nog tegen zou kunnen om mijn dochters met iemand te delen. Misschien zeg ik iets verschrikkelijks, maar zo voel ik het. Ik geloof dat ik behoorlijk bezitterig ben geworden.'

Achterovergeleund in zijn stoel keek hij haar aan. 'Dat is logisch als je al die tijd met ze alleen bent geweest.'

'Misschien wel, ja. Jessica en Val zijn het beste dat me is overkomen. Het is een geweldig stel.' Haar moedergevoel straalde ervan af.

Glimlachend stapte hij uit om haar portier voor haar open te doen. Ze gleed uit haar stoel en keek hem vrolijk aan. Ze bevonden zich in het chique Beverly Hills, niet meer dan twee straten verwijderd van de illustere Rodeo Drive. Melanie keek om zich heen. Bistro Gardens was een prachtig restaurant waar het leek alsof art deco en een woestenij van planten zich vermengden in een pad naar de patio, en waar ze ook keek zag ze chique, rijke, trendy geklede mensen. Het was volop lunchtijd. Aan verschillende tafeltjes zag ze bekende gezichten: filmsterren, een oudere televisieberoemdheid en een bekende schrijver wiens boeken keer op keer de top tien haalden. Toen ze om zich heen keek, viel haar ineens op dat de mensen ook naar haar keken, en ze zag twee vrouwen iets tegen een derde fluisteren, en toen de gerant glimlachend op Peter afliep, nam hij ook Melanie in zich op.

'Goedemiddag, dokter. Dag mevrouw Adams, ik ben blij u weer te zien.' Ze kon zich niet herinneren hem ooit eerder ontmoet te hebben, maar het was duidelijk dat hij wist wie ze was en haar dat wilde laten weten. Geamuseerd volgde ze hem naar een tafeltje onder een parasol buiten, en Peter keek haar vragend aan.

'Word je altijd herkend?'

'Nee, niet altijd. Het hangt er vanaf waar ik ben. Op een plek als deze is het natuurlijk wel logisch, het is hun handelsmerk.' Ze keek schichtig om zich heen naar de bezette tafeltjes. De klandizie van Bistro Gardens bestond uit mensen met geld, stijlvolle, gevierde, succesvolle, en vooral belangrijke personen. Met een twinkeling in haar ogen zei ze: 'Het is net als wanneer je in het ziekenhuis in de buurt van dokter Hallam bent. Iedereen staarde naar je. Het hangt er maar net vanaf waar je bent.'

'Je zult wel gelijk hebben.' Maar hij had nog nooit gemerkt dat mensen hem aanstaarden. Hij zag wel hoe de mensen Melanie nu in de gaten hielden, en ze ging er geweldig mee om. Ze was zich kennelijk niet erg bewust van de indringende blikken die op haar waren gericht.

'Dit is een geweldige plek.' Ze ademde de warme lucht diep in en keerde haar gezicht naar de zon. Het voelde hier echt als zomer, en je had hier niet het gevoel dat je opgeslokt werd door de stad, wat in New York soms wel gebeurde. Met gesloten ogen genoot ze van de zon. 'Dit is helemaal perfect.' Ze opende haar ogen. 'Bedankt dat je me hier mee naartoe hebt genomen.'

Hij zakte onderuit met een glimlach op zijn gezicht. 'De kantine leek me niet echt jouw stijl.'

'Meestal wel, hoor. Maar daarom is dit juist zo speciaal. Als ik aan het werk ben heb ik meestal geen tijd om te eten of me bezig te houden met dit soort luxe.'

'Ik ook niet.'

Ze keken elkaar grijnzend aan, en Melanie trok een wenkbrauw op. 'Denk je dat we allebei te hard werken, dokter?'

'Ik vermoed van wel, ja. Maar ik vermoed ook dat we allebei veel van ons werk houden, en dat verzacht veel.'

'Absoluut.' Tevreden zat ze tegenover hem, en hij voelde zich meer ontspannen dan hij in bijna twee jaar was geweest.

Terwijl ze naar hem keek, besefte ze dat ze zijn manier van doen bewonderde. 'Ga je vandaag nog terug naar het ziekenhuis?'

'Natuurlijk. Ik wil nog een paar testen doen bij Pattie Lou.'

Terwijl ze naar hem luisterde, dacht Mel met gefronste wenkbrauwen aan het kind. 'Gaat ze het moeilijk krijgen?'

'We zullen het haar zo gemakkelijk mogelijk maken. Een operatie is echt haar enige kans.'

'En je bent nog steeds van plan haar hart eruit te halen, te repareren en dan terug te zetten?'

'Ja. We hebben in geen weken een donor gehad die geschikt voor haar geweest had kunnen zijn, en het zou nog maanden kunnen duren. We hebben niet eens genoeg donors voor volwassenen, voor wie het veel eenvoudiger is om een passend hart te vinden. Gemiddeld doen we zo'n vijfentwintig tot dertig transplantaties per jaar. En zoals je vandaag gezien hebt, doen we voornamelijk bypass-operaties. De rest is allemaal zeer specialistisch, en dat doen we niet vaak, ook al is dat het enige waar je in de media over hoort.'

'Peter?' Ze keek onzeker en nam een slok van de witte wijn die de ober net had gebracht. Ze merkte dat ze gefascineerd begon te raken door zijn werk, los van de reden dat ze hier was voor een reportage, en ze wilde meer weten. 'Waarom gebruiken jullie varkenshartkleppen?'

'Bij dierlijke hartkleppen hoeven we geen bloedverdunners te gebruiken, dat is een groot voordeel. We gebruiken ze vaak en ze worden niet afgestoten.'

'Kun je dan niet het hele hart gebruiken?'

Peter schudde onmiddellijk zijn hoofd. 'Absoluut niet. Dat zou acuut afgestoten worden. Het menselijk lichaam is een vreemd maar prachtig iets.'

Ze knikte, denkend aan het kleine zwarte meisje. 'Ik hoop dat je haar op kunt knappen.'

'Ik ook. Er wachten op dit moment drie anderen op een donorhart.'

'Hoe bepaal je wie er als eerste aan de beurt is?'

'We zoeken uit wie de meest geschikte partij is. We proberen een marge van vijftien kilo in gewicht van donor tot ontvanger aan te houden. Je kunt het hart van een vijfenveertig kilo wegend meisje niet in een man van honderd kilo plaatsen, of andersom. In het eerste geval zou het hart het niet aankunnen, en in het tweede geval zou het niet passen.'

Ze luisterde hoofdschuddend, vol ontzag voor wat hij deed. 'Je hebt een verbazingwekkende baan, man.'

'Ik vind het zelf ook nog steeds verbazingwekkend. Niet zozeer mijn aandeel, maar het wonderlijke van het geheel. En ik hou van mijn werk, dat maakt ook een groot verschil.' Ze bestudeerde hem nauwkeurig, liet haar blik over de jetset glijden, en keek toen weer naar hem. Hij droeg een donkerblauw, linnen jasje over zijn lichtblauwe overhemd, en ze kwam tot de conclusie dat hij iets nonchalants en gedistingeerds tegelijkertijd had.

'Het is fijn om van je werk te houden, vind je niet?' Hij glimlachte. Het was duidelijk dat ze zelf ook zo over haar werk dacht. En ineens dacht Melanie aan Anne.

'Werkte je vrouw?'

'Nee.' Hij schudde zijn hoofd en dacht terug aan de steun die hij altijd van haar had gehad. Ze was een heel ander type vrouw geweest dan Mel, maar dat was precies wat hij destijds nodig had gehad.

'Nee, ze had geen baan. Ze was thuis en zorgde voor de kinderen. Dat maakte het voor hen extra moeilijk toen ze stierf.' Maar nu wilde hij dingen van Mel weten.

'Denk je dat je dochters het vervelend vinden dat je werkt, Mel?'

'Ik hoop van niet.' Ze wilde eerlijk tegen hem zijn. 'Af en toe misschien, maar ik geloof dat ze mijn werk leuk vinden.' Ze grinnikte als een jong meisje. 'Waarschijnlijk maakt het indruk op hun vrienden, en daar houden ze wel van.' Hij moest lachen. Het maakte ook indruk op hem.

'Wacht maar tot mijn kinderen horen dat ik met jou heb geluncht.' Ze lachten samen en hij betaalde de rekening. Langzaam stonden ze op, spijtig dat ze weg moesten en dat er een einde kwam aan het gezellige samenzijn.

Ze rekte zich uit toen ze weer in de auto zat. 'Ik ben loom.' Ze keek hem genietend aan. 'Het voelt hier als zomer.' Het was pas mei, maar ze zou graag een paar uurtjes aan een zwembad hebben gelegen.

Terwijl hij de auto startte, was hij in gedachten bij de komende maanden. 'Wij gaan dit jaar zoals altijd weer naar Aspen. Wat doe jij 's zomers, Mel?'

'We gaan altijd naar Martha's Vineyard.'

'Hoe is het daar?'

Met haar hand onder haar kin kneep ze haar ogen half dicht. 'Een beetje alsof je weer klein bent, alsof je Huckleberry Finn speelt. Je loopt de hele dag in korte broek met blote voeten, de kinderen hangen op het strand, en de huizen zien eruit alsof je er op bezoek gaat bij je oma of je oudtante. Ik vind het er geweldig omdat ik op niemand indruk hoef te maken als ik daar ben. Ik hoef me niet op te tutten, ik hoef niemand te zien die ik niet wil zien, ik kan doen en laten waar ik zin in heb. We gaan er elk jaar twee maanden naartoe.'

'Kun je zo lang weg van je werk?' Hij keek verbaasd.

'Dat staat tegenwoordig in mijn arbeidsovereenkomst. Vroeger had ik één maand vakantie, maar sinds drie jaar heb ik twee maanden.'

'Niet slecht. Misschien heb ik dat ook nodig.'

'Twee maanden in Martha's Vineyard?' Ze keek verheugd bij dat idee. 'Je zou het geweldig vinden, Peter. Het is absoluut een geweldige, magische plek.'

Hij moest lachen om de blik op haar gezicht, en opeens viel hem de textuur van haar haren op. Ze glansden als satijn in het zonlicht, en plotseling vroeg hij zich af hoe het onder zijn handen zou voelen. 'Ik bedoelde een arbeidsovereenkomst met twee maanden vakantie.' Hij probeerde zijn gedachten en ogen van haar glinsterende koperkleurige haar los te rukken. En haar ogen. Ze waren van een kleur groen die hij nog nooit eerder had gezien, smaragdkleurig met gouden vlekjes. Ze was een prachtige vrouw, en hij voelde diep in zijn binnenste iets tot leven komen. Toen bracht hij haar terug naar het ziekenhuis en probeerde het gesprek beperkt te houden tot Pattie Lou. Ze waren in een paar uur tijd dicht tot elkaar gekomen, bijna te dicht, en daar maakte hij zich zorgen over. Hij had het gevoel dat hij Anne bedroog met zijn gedachten over Mel.

Toen ze het ziekenhuis binnenliepen, vroeg Mel zich af waarom hij ineens zo afstandelijk deed.

5

De volgende ochtend verliet Mel haar hotel precies om halfzeven en reed naar Center City, waar ze Pattie Lous moeder zag zitten op een plastic stoel in de gang buiten haar dochters kamer. Mel ging stilletjes naast de gespannen en zwijgzame vrouw zitten. De operatie stond gepland voor half acht.

'Zal ik een kop koffie voor je halen, Pearl?'

'Nee, dank je,' antwoordde de vrouw met zachte stem. Ze keek Mel met een klein glimlachje aan, en ze zag eruit alsof ze het gewicht van de hele wereld op haar schouders meetorste. 'Ik wil je bedanken voor alles wat je voor ons hebt gedaan, Mel. Zonder jou zouden we hier nu niet zijn.'

'Dat heb je niet aan mij te danken, maar aan het tv-station.'

'Dat weet ik zonet nog niet.' Haar ogen ontmoetten die van Mel 'Zover ik weet, heb jij Peter Hallam voor ons gebeld en ons hier naartoe gekregen.'

'Ik hoop dat hij haar kan helpen, Pearl.'

'Ik ook.' De ogen van de zwarte vrouw vulden zich met tranen, en toen ze haar hoofd afwendde, legde Mel zacht een hand op haar schouder.

'Kan ik iets voor je doen?'

Pearl Jones schudde zwijgend haar hoofd en bette haar ogen. Ze was al bij Pattie Lou geweest, en nu waren ze haar aan het voorbereiden op de operatie. Niet meer dan tien minuten later kwam Peter Hallam aanlopen door de gang. Hij was zakelijk gekleed, en ondanks het vroege tijdstip zag hij er klaarwakker uit.

'Goedemorgen mevrouw Jones. Mel.' Zonder daar verder nog iets aan toe te voegen verdween hij in Pattie Lous kamer. Een paar minuten later hoorden ze een zacht gekerm vanuit de kamer komen. Pearl verstijfde zichtbaar in haar stoel en het was bijna alsof ze in zichzelf praatte.

'Ze zeiden dat ik niet naar binnen mocht terwijl ze met haar bezig waren.' Haar handen trilden en ze plukte aan een zakdoekje.

Mel pakte een van haar handen stevig in de hare. 'Het gaat helemaal goed komen met Pattie, Pearl. Rustig maar.'

Ze had de woorden nauwelijks uitgesproken, of de verpleegkundigen rolden het kind op een brancard naar buiten, en Peter Hallam liep mee. Het infuus en de neusmaagsonde waren al aangesloten. Pearl riep zichzelf tot de orde, stond op, liep naar haar dochter en bukte zich om haar een kus op haar wang te geven. Haar ogen waren omfloerst door tranen, maar haar stem klonk kalm en krachtig.

'Ik hou van je, meisje. Tot straks.'

Peter Hallam keek glimlachend op hen neer. Hij klopte zacht op Pearls schouder en keek Mel even kort aan. Een ogenblik lang zinderde de lucht van elektriciteit tussen hen, voordat hij zijn aandacht weer op Pattie Lou richtte. Ze was al tamelijk versuft van de injectie die ze haar hadden gegeven, en ze keek Peter, Mel en haar moeder met onscherpe blik aan. Hallam gebaarde naar de verpleegkundigen, en de brancard begon langzaam door de gang te rijden, met Peter aan Patties zijde, haar hand in de zijne, en Mel en Pearl daar vlak achter. Even later werd ze de lift in gereden naar de operatiezaal een verdieping hoger.

Pearl bleef even nietsziend naar de deuren staren voor ze zich met schokkende schouders naar Mel omdraaide. 'Mijn god!' De twee vrouwen klampten zich een lang moment aan elkaar vast, en gingen toen terug naar hun plaats om het nieuws over Pattie Lou af te wachten.

Het leek een eindeloze ochtend gevuld met stilte, flarden van gesprekken, ontelbare papieren bekertjes zwarte koffie, lange wandelingen op en neer door de gang, en wachten, wachten... eindeloos wachten... tot Peter Hallam na een eeuwigheid verscheen. Mel hield haar adem in en speurde zijn ogen af, terwijl de vrouw in de stoel naast haar verstarde, in bange afwachting van het nieuws dat hij hun kwam brengen. Maar hij glimlachte toen hij op ze afliep, en eenmaal aangekomen bij Pattie Lous moeder straalde hij.

'De operatie is voorspoedig verlopen, mevrouw Jones. En het gaat prima met Pattie Lou.' Ze begon weer te beven, en ineens dook ze huilend in zijn armen.

'O, lieve god... mijn meisje... lieve god...'

'Het is echt allemaal heel goed gegaan.'

'U denkt niet dat ze de kleppen zal afstoten die u haar hebt gegeven?' Ze keek hem bezorgd aan.

Peter Hallam glimlachte. 'Hartkleppen worden niet afgestoten, mevrouw Jones, en we hebben haar hart prachtig gerepareerd. Het is natuurlijk nog te vroeg om het helemaal met zekerheid te kunnen zeggen, maar op het moment lijkt alles er goed uit te zien.' Mel stond hen beiden met knikkende knieën te bekijken, en liet zich toen zwakjes terugzakken op haar stoel. Ze hadden viereneenhalf uur zitten wachten, en het hadden de langste uren uit haar leven geleken. Ze was diepe gevoelens gaan koesteren voor het kleine meisje. Ze keek glimlachend op naar Peter, en haar ogen ontmoetten de zijne. Hij zag er triomfantelijk en bruisend van energie uit toen hij naast haar ging zitten.

'Ik wilde dat je het had kunnen zien.'

'Ik ook.' Maar hij had het haar verboden, en hij was onvermurwbaar geweest in zijn standpunt dat er geen cameraploeg bij aanwezig mocht zijn.

'Een andere keer misschien, Mel.' Langzaam maar zeker zette hij alle deuren van zijn leven voor haar open. 'Zullen we ons interview vanmiddag doen?' Hij had het haar beloofd na de operatie op Pattie Lou, maar hij had niet gezegd wanneer.

'Ik zal de cameraploeg bij elkaar roepen.' Plotseling keek ze hem bezorgd aan. 'Maar is dat allemaal niet een beetje te veel voor je?'

Hij grinnikte. 'Welnee, joh.' Hij zag eruit als een klein jongetje dat een footballwedstrijd heeft gewonnen. Het compenseerde een hoop andere keren. En Mel hoopte maar dat Pattie Lou geen terugslag zou krijgen en hun hoop de grond weer in zou slaan. Haar moeder was weggegaan om haar man in New York te bellen, en Mel en Peter bleven met z'n tweeën achter. 'Mel, het ging echt fantastisch.'

'Daar ben ik blij om.'

'Ik ook.' Hij wierp een blik op zijn horloge. 'Ik kan maar beter aan mijn ronde beginnen, dan bel ik daarna naar kantoor. Om een uur of drie kan ik vrij zijn, schikt jou dat?'

'Ik zal kijken hoe snel ik de cameraploeg hier kan krijgen.' Ze hadden al twee dagen in de coulissen gewacht, en ze was er vrij zeker van dat alles geregeld kon worden. 'Maar het lijkt me geen probleem. Waar wil je het doen?'

Hij dacht even na. 'In mijn kantoor?'

'Prima. Dan zijn ze er waarschijnlijk om een uur of twee om alles op te bouwen.'

'Hoelang denk je dat we bezig zullen zijn?'

'Zo lang jij wilt. Is twee uur te veel?'

'Nee, dat is prima.'

Ze bedacht nog iets anders. 'Hoe zit het met Pattie Lou?

Mogen we haar vandaag een paar minuutjes zien?'

Hij keek bedenkelijk en schudde toen zijn hoofd. 'Ik denk het niet, Mel. Morgen misschien, als het gaat zoals ik denk dat het met haar zal gaan. De cameraploeg zal steriele pakken aan moeten, en het is echt maar voor een paar minuutjes.'

'Dat is goed.' Mel maakte een paar korte aantekeningen op de blocnote die ze altijd in haar tas had zitten. Ze zou die middag eerst Pearl interviewen, daarna Peter, dan de volgende ochtend Pattie Lou, en ter afsluiting kon de cameraploeg dan aansluitend nog wat algemene beelden vastleggen. Morgenavond kon ze de nachtvlucht naar New York nemen. Einde verhaal. En over een maand of zo konden ze een uitgebreid interview houden met Pattie Lou. Een vervolg over hoe ze zich had gevoeld en hoe het tegen die tijd met haar ging. Maar het was een beetje te vroeg om daar nu al over na te denken. Het belangrijkste deel zouden ze nu opnemen, en het zou een indrukwekkende special worden voor het avondnieuws. Ze keek op naar Peter. 'Ik zou ooit graag een special over je willen maken.'

Hij glimlachte welwillend, zich nog steeds koesterend aan het behaalde succes op Pattie Lou. 'Misschien kunnen we dat wel een keertje regelen. Ik ben daar op zich nooit zo'n voorstander van geweest.'

'Ik denk dat het van belang is dat mensen meer te weten komen over harttransplantaties en hartoperaties.'

'Ik ook. Maar dan moet het op de juiste manier en het juiste moment gebeuren.' Ze knikte instemmend en hij gaf haar een klopje op haar hand toen hij opstond. 'Ik zie je om een uur of twee in mijn kantoor, Mel.'

'We zullen je niet lastig vallen voor drie uur. Laat je secretaresse maar weten waar je ons wilt hebben, dan zorgen wij dat we klaar zijn.'

'Prima.' Hij haastte zich naar de verpleegsterspost, pakte een paar dossiers en verdween even later uit beeld. Mel bleef alleen achter in de gang en dacht terug aan het lange wachten, en ze werd overspoeld door een diep gevoel van opluchting. Ze liep naar de rij openbare telefoontoestellen en zwaaide naar Pearl, die in het aangrenzende hokje stond te lachen en huilen tegelijk.

Ze regelde de cameraploeg voor het interview met Pearl om een uur. Ze konden het in een hoek van de lobby van het ziekenhuis doen, zodat Pearl niet te ver van Pattie Lou zou zijn. Mel keek op haar horloge en plande vooruit. Om twee uur zouden ze naar het gebouw gaan waar Peter kantoor hield, en alles installeren voor het interview met hem. Ze verwachtte geen problemen met de twee interviews, en ze verheugde zich erop dat ze de volgende avond naar huis kon, naar de tweeling. Het was een goed verhaal geworden, en ook al zou ze in totaal maar drie dagen weg geweest zijn, het voelde als drie weken.

Ze liep naar beneden om de cameraploeg op te wachten. Ze arriveerden keurig op tijd en maakten opnames van een uiterst dankbare en zeer emotionele Pearl Jones. Het interview dat Mel tijdens een kop thee en een broodje had voorbereid, ging prima. Om twee uur pakten ze alles in en om drie uur precies zaten ze klaar voor Peter. De twee muren van het kantoor dat ze gebruikten, stonden vol medische boeken, en de kamer was verder afgewerkt met rozenhouten panelen. Hij zat achter een enorm bureau en sprak op serieuze toon met Mel over de valkuilen van zijn werk, de gevaren, de reële angsten, maar ook over de hoop die ze mensen gaven. Hij was openhartig over de risico's en de geringe kansen, maar aangezien de mensen die transplantaties ondergingen geen andere kans meer hadden, waren de risico's het proberen waard.

'En hoe zit het met de mensen die het risico niet durven te nemen?' Ze vroeg het met een zachte ondertoon in haar stem, en ze hoopte dat de vraag niet al te persoonlijk was en hem niet te veel zou kwetsen.

Zijn antwoord klonk ook zacht. 'Die mensen sterven.' Het bleef even stil voordat hij weer terugkeerde naar het onderwerp Pattie Lou. Hij maakte schetsen van wat ze hadden gedaan, en hij was de situatie meester terwijl hij de operatieve handelingen uitlegde aan zowel Mel als de cameraman.

Het was vijf uur toen ze eindelijk stopten met filmen, en Peter zag er opgelucht uit. Het was een lange dag voor hem geweest, en hij was moe van het twee uur durende interview.

'Goed werk, maat.' Ze vond het een leuk woord, en ze glimlachte terwijl de cameraman de spots uitzette. De cameraploeg was ook tevreden met wat ze geschoten hadden. Peter Hallam had een goed cameragevoel, en Mel wist zonder dat ze de beelden had gezien dat ze precies hadden wat ze nodig hadden voor een uitgebreide nieuwsuitzending. Het zou een special van vijftien minuten worden, en ze was razend benieuwd naar de opnames. Peter Hallam was niet alleen welbespraakt maar ook op zijn gemak geweest.

'Jij deed het ook niet bepaald slecht. Je hebt het goed gedaan.'

'Ik was bang dat mijn verhaal misschien te technisch of te betrokken zou zijn.' Hij fronste zijn voorhoofd, maar Mel schudde haar hoofd.

'Het was juist precies goed.' En dat was het interview met Pearl ook geweest, maar op een andere manier. Ze had gehuild en gelachen. Ze had verteld wat voor leven het kind de afgelopen negen jaar had geleid. Maar als de operatie zo'n voorspoedig resultaat had als Peter verwachtte, ging ze een goede toekomst tegemoet. De kijkers zouden haar, net als Mel en Peter, in hun hart sluiten. Zieke kinderen waren hoe dan ook moeilijk te weerstaan, en Pattie Lou straalde een magisch licht uit, misschien omdat ze zo lang ziek was geweest, of misschien was ze gewoon zo. Tijdens de voorgaande negen jaren was ze met liefde overspoeld.

Peter keek met oprechte bewondering toe hoe Mel de cameraploeg instructies gaf, dezelfde bewondering die in haar ogen lag als ze naar hem keek. Maar zijn gedachtestroom werd onderbroken door een binnenkomende verpleegster. Op zachte toon deelde ze hem iets mee, en net op het moment dat Mel omkeek trok hij een bedenkelijk gezicht. Haar hart zonk in haar schoenen. Ze kon het niet laten meteen naar hem toe te lopen om te vragen of er iets met Pattie Lou aan de hand was.

Peter stelde haar onmiddellijk gerust. 'Nee hoor, alles is in orde met Pattie Lou. Een van mijn collega's is een uur geleden nog bij haar geweest, dit gaat over iets anders. We hebben net een nieuwe transplantatiepatiënt binnengekregen. Een ernstig geval. Ze heeft nu direct een donor nodig, en we hebben niets voor haar.' Hij was ogenblikkelijk verdiept in het nieuwe probleem dat opgelost moest worden. Hij keek Mel even kort aan. 'Ik moet gaan.' En impulsief voegde hij eraan toe: 'Wil je mee?'

'Naar die patiënt?' Ze was verheugd over de vraag, en hij knikte kort.

'Ja. Als je maar niet vertelt wie je bent. Ik kan altijd nog zeggen dat je een bezoekend arts uit het oosten van het land bent.' Hij glimlachte kort. 'Tenzij ze je herkennen, natuurlijk. Ik wil niet dat de familie overstuur raakt, of dat ze denken dat ik profijt heb van de zaak.' Het was een van de redenen dat hij altijd wars van publiciteit was geweest.

'Natuurlijk, geen probleem.' Ze greep haar schoudertas, wisselde een paar woorden met de cameraploeg en haastte zich met hem naar zijn auto. Een paar minuten later waren ze terug in Center City, en liepen vlug door de gang van de zesde verdieping naar de kamer van de nieuwe patiënt.

Toen Peter de deur openhield voor Mel, was ze geschokt door de aanblik van wat ze zag: een bijzonder knap negenentwintigjarig meisje.

Ze had witblond haar, de meest doorzichtig wit-blauwe huid die Melanie ooit had gezien en grote verdrietige ogen, die toen ze zich voorstelden, ieder van hen in zich op leken te nemen alsof ze zich elk gezicht, elk paar ogen, wilde kunnen herinneren. En toen glimlachte ze, en ineens leek ze veel jonger, en Melanies hart ging naar haar uit. Wat deed dit lieftallige meisje op een beangstigende plek als deze? Om haar ene arm zat al een dik verband over de plaats waar ze hadden moeten snijden om bij de aderen te komen waar ze grote hoeveelheden bloed hadden moeten aftappen. En haar andere arm was bont en blauw van het infuus dat ze pas een paar dagen eerder had gehad. En toch vergat je dat allemaal als je naar haar luisterde. Ze had een zachte zangerige stem, het ademen viel haar duidelijk zwaar, en toch was ze blijkbaar blij dat ze hen zag. Ze zei iets grappigs tegen Mel toen ze aan elkaar werden voorgesteld, en ze kletste op haar gemak met Peter toen ze in haar kamer stonden. Melanie bad om een nieuw hart voor het meisje. Hoe kon het dat er zoveel mensen in grote nood verkeerden, hoe kon het in deze wereld gebeuren dat er mensen langzaam wegkwijnden met hun zwakke hart terwijl anderen konden doen en laten wat ze wilden, bergen beklommen, gingen dansen en skiën? Waarom werden zij hier van buitengesloten terwijl ze nog zo jong waren? Het was niet eerlijk. En toch lag er geen rancune besloten in haar blik. Ze heette Marie Dupret, en ze legde uit dat haar ouders van Franse afkomst waren.

Peter lachte haar toe. 'Het is een prachtige naam.' Maar meer dan dat was ze een prachtig meisje.

'Dank u wel, dokter Hallam.'

Het viel Mel nu pas op dat ze de licht lijzige manier van praten van het Zuiden had, en even later vertelde Marie dat ze uit New Orleans kwam, maar dat ze nu al bijna vijf jaar in L.A. woonde. 'Ooit wil ik terug naar N'Orleans...' de manier waarop ze die woorden uitsprak was een feest voor je oren, en ze keek Peter stralend aan,'... als deze dokter hier me opgelapt heeft.' Toen ze hem daarna vragend aankeek, betrok haar glimlach en zag je haar pijn en angst. 'Hoelang denkt u dat dat gaat duren?' Het was een vraag waarvan ze allen, inclusief Marie, wisten dat alleen God daar het antwoord op kon geven.

'Laten we hopen dat het snel is.' Zijn stem alleen al stelde haar op haar gemak, en hij ging verder haar op andere vlakken gerust te stellen en uit te leggen wat ze die dag allemaal met haar gingen doen. Het vooruitzicht van eindeloze onderzoeken schrok haar kennelijk niet af, maar ze bleef telkens terugkomen op de grote vragen, en haar enorme, blauwe ogen smeekten als die van een gevangene in de dodencel, vroegen om gratie voor een misdaad die ze niet had gepleegd. 'Je gaat het verschrikkelijk druk krijgen de komende dagen, Marie.' Hij keek haar vriendelijk lachend aan en gaf een klopje op haar hand. 'Ik kom morgenochtend weer even bij je langs, en als iets je nog te binnen schiet, hoor ik het graag van je.' Ze bedankte hem, en hij en Mel liepen de kamer uit. Opnieuw was Melanie diep geraakt door de omvang van elk geval, de verschrikking die ieder van hen uiteindelijk te wachten stond, alleen. Ze vroeg zich af wiens hand Marie tijdens dit alles vast kon houden, op de een of andere manier had ze het gevoel dat het meisje er alleen voor stond. Zouden haar echtgenoot en familie er nu anders niet bij geweest zijn? In andere kamers zag je echtgenoten of in ieder geval vrienden, maar hier niet. Misschien was het alsof ze daarom veel zwaarder op Peter leunde dan de anderen, of misschien was het omdat ze er net was. Toen ze langzaam over de gang liepen, had Mel het gevoel dat ze Marie in de steek lieten, en ze keek verdrietig op naar Peter toen ze naar beneden gingen.

'Wat gaat er met haar gebeuren?'

'We moeten een donor vinden. En snel ook.' Hij was in zichzelf gekeerd en bezorgd, en ineens herinnerde hij zich dat Mel naast hem liep. 'Ik ben blij dat je mee bent gegaan.'

'Ik ook. Het lijkt me een lief meisje.' Hij knikte. Dat waren ze allemaal, de mannen, de vrouwen, de kinderen. En allemaal hadden ze hun hoop op hem gevestigd. Als hij daar te lang over nadacht zou hij er bang van worden. Maar dat deed hij zelden. Hij deed wat hij kon voor hen. Hoewel dat soms bar weinig was. Mel vroeg zich al dagen af hoe hij met die druk kon leven. Zoveel levens en zo weinig kansen, en toch had deze man niets sombers. Hij was als het ware de vleesgeworden hoop op het eeuwige leven, en weer besefte Mel hoezeer ze hem bewonderde.

'Het is me het dagje wel, hè Mel?' zei hij grijnzend toen ze eenmaal buiten liepen.

'Ik weet niet hoe je dit dag na dag volhoudt. Ik zou binnen twee jaar dood zijn. Nee,' ze keek hem lachend aan, 'maak daar maar twee weken van. Mijn god, Peter, die verantwoordelijkheid, die stress. Je gaat van operatiekamer naar ziekbed naar kantoor en weer terug. En dan hebben we het niet gewoon over mensen met eeltknobbels, maar over zaken van leven en dood...' ze keerde in gedachten terug naar Marie Dupret, '... zoals dit meisje.'

'Dat is wat het de moeite waard maakt. Als je wint.' Ze dachten allebei aan Pattie Lou, het laatste bericht van de dag was nog steeds goed geweest.

'Ja, maar het is een loodzware taak. En dan heb je me daarbij ook nog eens een twee uur durend interview gegeven.'

'Ik vond het leuk.' Hij zei het met een lach op zijn gezicht, maar in gedachten was hij nog half bij Marie. Hij had haar dossier bekeken, en zijn collega's hadden alles onder controle. Het grootste vraagstuk was of ze bijtijds een donorhart voor haar zouden vinden, en daar konden ze niets anders voor doen dan bidden. Mel liep er ook aan te denken.

'Denk je dat je een hart voor haar vindt?'

'Daar heb ik geen antwoord op. Ik hoop van wel. Ze heeft niet veel tijd meer.' Geen van hen had veel tijd. Dat was het ergste van alles. Ze moesten wachten tot er iemand stierf om hun het leven te schenken, anders waren ze ten dode opgeschreven.

'Ik hoop het ook.' Ze haalde diep adem in de voorjaarslucht en liet haar ogen even rusten op haar huurauto. 'Nou,' ze stak haar hand uit, 'dat was het dan voor vandaag. Voor mij in ieder geval. Ik hoop dat je na een dag als dit een beetje tot rust kunt komen.'

'Dat doe ik altijd als ik thuis ben bij mijn kinderen.'

Ze lachte hardop. 'Ik weet niet hoe je dat voor elkaar krijgt, als ze tenminste enigszins op die van mij lijken. Over het algemeen loop ik na een achttienurige werkdag op mijn tandvlees naar huis, en dan kan Val niet kiezen tussen twee jongens, wat ze me absoluut moet vertellen, en Jess heeft een opstel van vijftig bladzijden voor natuurkunde dat ik per se diezelfde avond moet lezen. Ze praten allebei tegelijk tegen me, ik ontplof en dan voel ik me een monster. Dat is het moeilijke aan alleenstaande ouder zijn, er is niemand die het even van je overneemt, ongeacht hoe moe je bent als je thuiskomt.'

Hij glimlachte. Het klonk hem bekend in de oren. 'Er zit een kern van waarheid in, Mel. Bij mij thuis gaat het voornamelijk om Matt en Pam. Mark is ondertussen behoorlijk zelfstandig.'

'Hoe oud is hij?'

'Bijna achttien.' Ineens bedacht hij iets. Met een verlegen glimlachje keek hij Mel aan op het parkeerterrein. Het was kwart over zes. 'Waarom ga je niet met me mee naar huis? Dan kun je even zwemmen en daarna met ons meeëten.'

'Laat ik dat maar niet doen.' Maar zijn aanbod deed haar goed.

'Waarom niet? Zo leuk is het nou ook weer niet op je hotelkamer, Mel. Waarom ga je niet mee naar huis? We eten niet laat, en je kunt om negen uur weer thuis zijn.'

Ze wist niet zeker waarom, maar het idee stond haar wel aan. 'Denk je niet dat je kinderen je liever voor zichzelf hebben?'

'Nee, ik denk dat ze het geweldig vinden om je te ontmoeten.'

'Daar zou ik niet al te hard op rekenen.' Toch leek het haar echt leuk. 'Weet je zeker dat je niet te moe bent?'

'Helemaal niet. Kom op, Mel, ga gezellig mee.'

'Goed, het lijkt me inderdaad gezellig.' Ze lachte. 'Zal ik achter je aanrijden?'

'Waarom laat je de auto niet hier staan?'

'Dan moet jij me straks weer terugbrengen. Ik kan natuurlijk ook een taxi nemen.'

'Ik breng je straks terug. Dan kan ik meteen nog even bij Pattie Lou kijken.'

'Stop je nooit?' Tevreden glimlachend stapte ze in, verheugd met het idee met hem mee naar huis te gaan.

'Nee hoor, ik ben net als jij.' Hij keek net zo tevreden als zij toen hij de auto van de parkeerplaats de weg naar Bel Air op stuurde.

Melanie het zich met een zucht onderuitzakken terwijl ze langs de immense, zwarte, ijzeren gevlochten hekken Bel Air inreden.

'Wat is het hier heerlijk.' Het was alsof je op het platteland reed. De kronkelige weg schoot omhoog en dook omlaag, en bood af en toe een blik op afgelegen maar vorstelijke huizen.

'Daarom woon ik hier zo graag. Ik snap niet hoe je het uithoudt in New York.'

'De opwinding maakt het de moeite waard.' Ze grijnsde. 'Vind je het er echt leuk, Mel?'

'Ik vind het geweldig. Ik ben gek op mijn huis, mijn baan, de stad, mijn vrienden. Het is helemaal top, ik denk niet dat ik ergens anders zou kunnen wonen.' Terwijl ze die woorden uitsprak, bedacht ze zich dat het niet zo erg was om morgen weer naar huis te gaan. New York was waar ze thuishoorde, hoe leuk ze L.A. ook vond, en hoezeer ze hem ook bewonderde. Met een laatste blik opzij zag hij dat ze er meer ontspannen uitzag, en toen stuurde hij de auto een goed onderhouden oprit op, die leidde naar een schitterend huis in Franse stijl, omringd door keurig gesnoeide bomen en bloemperken. Het geheel deed denken aan een Franse ansichtkaart, en Melanie keek verbaasd om zich heen. Het was totaal anders dan wat ze van hem had verwacht. Op de een of andere manier had ze gedacht dat hij in een landhuis of een bungalow zou wonen. Maar dit was eigenlijk heel charmant, zag ze toen hij de auto parkeerde.

'Dit is prachtig, Peter.' Ze speurde de ramen af naar een glimp van de kinderen, maar er was niemand te zien.

'Je zegt het alsof je verbaasd bent,' zei hij lachend.

'Nee hoor.' Ze bloosde. 'Het past alleen niet bij je.'

Met een lachje zei hij: 'Dat deed het eerst inderdaad niet. Anne heeft het ontworpen. We hebben het vlak voor Matthews geboorte laten bouwen.'

'Het is echt een schitterend huis, Peter.' Dat was het ook, en hiermee kreeg ze een heel andere kant van hem te zien. 'Nou, kom op.' Hij opende zijn portier en keek nog even over zijn schouder. 'Kom binnen, dan stel ik je voor aan de kinderen. Ze zitten waarschijnlijk met een stuk of veertien vriendjes aan het zwembad. Hou je vast.' En met die opmerking stapten ze allebei uit.

Mel nam haar omgeving in zich op. Het was totaal anders dan haar rijtjeshuis in New York, maar het was leuk om te zien hoe hij woonde. Ze volgde hem naar binnen, alleen een beetje ongerust over de ontmoeting met zijn kinderen, of ze erg zouden verschillen van haar tweeling.

6

Peter stak zijn sleutel in het slot van de voordeur en stapte de hal binnen. De vloer was ingelegd met zwarte en witte marmeren tegels in een strak ruitvormig patroon, en aan de wand hingen kristallen kandelaars. Melanie keek om zich heen en zag een zwartmarmeren consoletafel met goudkleurige poten in Lodewijk-XVI-stijl, met daarop een schitterende, kristallen vaas met verse bloemen, die de geur van het voorjaar verspreidden. Het was totaal anders dan ze zich had voorgesteld. Zijn doen en laten was zo ontspannen en zo pretentieloos dat ze zich hem nooit voorgesteld zou hebben in een huis vol Franse antiquiteiten. Toch was het zo. Niet op een vulgaire, overdadige manier, maar zichtbaar met smaak uitgezochte dure stukken. Ook de woonkamer was op dezelfde manier ingericht, de bekleding van de tere stoeltjes was voornamelijk van crèmekleurig brokaat. De muren hadden prachtige, verschillende crèmetinten, met iets lichter gekleurde sierlijsten en subtiele beige, witte en romig grijze, kleine decoraties aan het plafond. Met een verbaasde uitdrukking op haar gezicht liet ze zich door Peter naar zijn werkkamer leiden waar ze ging zitten. Hier was alles ingericht in donkerrode tinten, met antieke Engelse stoelen, een grote leren bank en mooi ingelijste jachttaferelen aan de wand.

'Valt het je tegen, Mel?' vroeg hij geamuseerd. Mel schudde lachend haar hoofd.

'Nee, ik had alleen iets totaal anders bij je verwacht. Maar het is prachtig.'

'Anne heeft twee jaar aan de Sorbonne gestudeerd, en daarna is ze nog twee jaar in Frankrijk gebleven. Ik denk dat dat haar smaak blijvend heeft beïnvloed.' Hij keek om zich heen, alsof hij haar weer voor zich zag. 'Maar ik mag niet klagen. Boven is het huis een stuk minder formeel. Ik zal het je straks even laten zien.'

Hij ging achter zijn bureau zitten om de notities die voor hem klaarlagen, te lezen. Ineens draaide hij zijn stoel naar haar om en sloeg hij met zijn hand tegen zijn voorhoofd. 'Verdorie, nou ben ik vergeten te stoppen bij je hotel zodat je je badpak kon ophalen.' Met toegeknepen ogen keek hij even naar haar lichaam. 'Misschien kan Pam je helpen. Heb je zin om even te zwemmen?'

Het was ongelooflijk. Ze waren de hele dag bezig geweest in het ziekenhuis en met het interview, hij had Pattie Lou geopereerd, en nu hadden ze het ineens over zwemmen alsof ze de hele dag niets bijzonders hadden gedaan. Het ging je verstand te boven, en tegelijkertijd leek het hier heel normaal. Misschien was dit wel zijn manier om alles aan te kunnen, dacht ze.

Peter stond op en liep voor haar uit naar een enorm stenen terras dat grensde aan een groot ovalen zwembad, en hier voelde Mel zich beter thuis. Er liepen minstens een stuk of tien tieners en een klein jongetje rond, drijfnat en gillend. Merkwaardig genoeg was het lawaai haar nog niet eerder opgevallen, en lachend volgde ze hun capriolen. De jongens sloofden zich uit, duwden elkaar in het water, en aan de ene kant werd waterpolo gespeeld en aan de andere kant zaten ze op elkaars schouders en lieten zich omvallen. Een paar weelderig geschapen, jonge meisjes keken toe. Peter stond aan de zijkant en werd ondergespat terwijl hij in zijn handen klapte, maar dat hoorde niemand. Ineens rende het kleine jongetje op hem af en sloeg zijn armen om Peters benen. Op Peters broek bleef een natte afdruk achter, en Peter keek grijnzend omlaag.

'Hoi, pap. Kom je er ook in?'

'Hoi, Matt. Mag ik me eerst even verkleden?'

'Tuurlijk.' De twee keken elkaar met een liefdevolle blik aan, die niet voor anderen bedoeld was. Het was een schattig, ondeugend uitziend jongetje met door de zon gebleekt blond haar.

'Ik wil je voorstellen aan een vriendin van me.' Hij draaide zich om naar Mel en ze kwam dichterbij. Het jongetje leek sprekend op hem, en toen hij lachte zag ze dat hij twee voortanden kwijt was. 'Matthew, dit is een vriendin, Melanie Adams. Mel dit is Matt.' Het gezicht van het kind betrok en Peter grijnsde. 'Pardon, ik bedoel Matthew Hallam.'

'Dag mevrouw.' Hij stak een natte hand uit, en ze schudde hem formeel, en dacht even aan de tijd toen de tweeling die leeftijd had. Dat was al tien jaar geleden, maar er waren momenten dat het als gisteren leek.

'Waar is je zus, Matt?' Peter keek rond. De vrienden bij het zwembad waren kennelijk alleen die van Mark, maar Peter had de aandacht van zijn oudste zoon, die twee meisjes tegelijk in het water gooide en daarna een vriend onderduwde, nog niet weten te trekken. Zo te zien hadden ze het geweldig naar hun zin, dacht Mel.

'Ze zit op haar kamer.' Matthew trok een vies gezicht. 'Ze zal wel weer aan de telefoon zitten.'

'Op een dag als vandaag?' Peter keek verbaasd. 'Zit ze de hele dag al binnen?'

'Zo ongeveer.' Met rollende ogen keek hij op naar zijn vader en Mel 'Ze is gewoon stom.' Peter wist heel goed dat hij het niet gemakkelijk had met Pam. Dat hadden ze geen van allen, maar ze zat in een moeilijke periode, vooral in een familie die, met uitzondering van haarzelf, volledig uit mannen bestond.

'Ik zal eens even gaan kijken wat ze aan het uitspoken is.' Peter keek omlaag. 'Hou jij je een beetje koest hier?'

'Ja hoor.'

'Waar is mevrouw Hahn?'

'Ze is net naar binnen gegaan, maar ik doe echt niks, pap. Echt niet.' Als om zijn woorden kracht bij te zetten, nam hij een spurt naar het zwembad en spatte hen beiden van top tot teen nat. Melanie sprong schaterend naar achteren en Peter keek haar verontschuldigend aan toen Matthew weer boven kwam.

'Matthew, wil je alsjeblieft...' Maar het blonde kopje verdween alweer onder het wateroppervlak en de jongen zwom als een klein visje onder water naar de anderen, waar Mark hen op dat moment in de gaten kreeg en zwaaide en een begroeting riep. Hij was een exacte kopie van zijn vader, dezelfde bouw, even lang en dezelfde uitstraling.

'Hoi, pap!' Peter wees naar zijn jongste zoon, die naar de plek waar Mark stond zwom, en de oudere jongen knikte begrijpend en ving zijn broertje in zijn armen op toen hij bovenkwam. Hij zei iets tegen hem en stuurde hem naar de kant, buiten het spel, zodat hij zich geen pijn zou doen. Toen hij dat gezien had, besloot Peter dat alles in orde was en samen met Mel liep hij weg.

'Ben je erg nat geworden?' Dat was ze, maar ze vond het niet erg. Het was een welkome afleiding na alle serieuze verwikkelingen van de rest van de dag.

'Ik droog wel weer op.'

'Soms heb ik spijt als haren op mijn hoofd dat ik dat zwembad heb laten maken. De halve buurt brengt hun weekend hier door.'

'Het is toch heerlijk voor de kinderen?'

Hij knikte. 'Ja, dat is waar. Maar ik krijg zelden de kans om even rustig te zwemmen, behalve wanneer de kinderen op school zitten. Af en toe ga ik tussen de middag naar huis, als ik tijd heb.'

'En hoe vaak gebeurt dat?' Ze plaagde hem.

Hij lachte luchtig om haar vraag. 'Ongeveer een keer per jaar.'

'Dat vermoedde ik al.' Ze zag Matt en zijn tandenloze grijns voor zich. 'Ik geloof dat ik verliefd ben op je jongste zoon.'

'Het is een fijne knul,' antwoordde Peter tevreden, en toen dacht hij aan zijn andere zoon. 'Mark ook trouwens. Hij gedraagt zich alleen al zo volwassen dat ik er soms bang van word.'

'Ik heb er ook zo een. Jessica, de oudste van de twee.'

'Welke van de twee is dat?' vroeg Peter belangstellend. 'Die ene die op jou lijkt?'

'Dat je dat hebt onthouden,' reageerde Mel verbaasd.

'Ik onthou alles, Mel. Dat is belangrijk in mijn vak. Elk klein detail, elke aanwijzing kan helpen bij het gevecht tegen de dood. Ik kan me niet veroorloven iets te vergeten.' Het was de eerste keer dat hij openlijk refereerde aan zijn buitengewone vakkundigheid, en Mel volgde hem met hernieuwde interesse het huis in naar een ruime, zonverlichte kamer met grote, witte rieten stoelen, rieten banken, een stereo-installatie, een gigantische televisie en drie meter hoge palmen die met hun toppen langs het plafond streken. Het zag eruit als een heerlijke kamer om op een zonnige dag wat tijd door te brengen. En hier zag Melanie plotseling een stuk of vijf foto's van Anne in een zilveren lijstje, verspreid door de hele kamer; Anne op de tennisbaan, samen met Peter voor het Louvre, met een kleine baby in haar armen, en met alle kinderen voor de kerstboom. Het was alsof de wereld stil was blijven staan, en Mel staarde gebiologeerd naar haar gezicht, haar blonde haren, haar grote blauwe ogen. Het was een aantrekkelijke vrouw, lang en lenig gebouwd. In een aantal opzichten leken Peter en zij op elkaar. Op de foto's zag ze eruit als zijn ideale partner. Melanie merkte dat Peter naast haar ook naar een van de foto's stond te kijken.

'Het is moeilijk te bevatten dat ze er niet meer is,' zei hij zacht.

'Dat geloof ik.' Melanie wist niet goed hoe ze daar op moest reageren. 'Maar in zekere zin zal ze er altijd zijn. In je hart, in je hoofd, in de kinderen die ze je geschonken heeft.' Ze wisten allebei dat dat niet hetzelfde was, maar het was het enige dat hij nog van haar had. Dat en het huis, dat helemaal volgens haar smaak gebouwd en ingericht was. Melanie keek weer om zich heen. De kamer vormde een interessant contrast met de statige zitkamer en de werkkamer die ze gezien had toen ze binnenkwam.

'Waar wordt deze kamer voor gebruikt, Peter?' Melanie was nieuwsgierig. Het was een bijzonder vrouwelijke kamer.

'De kinderen zitten hier graag, en ook al is bijna alles hier wit, ze kunnen er niet veel schade in aanrichten.' Melanies oog viel op een rieten bureautje, dat uitzicht bood op het zwembad. 'Hier zat ze vroeger vaak. Ik zit meestal in mijn werkkamer of boven.' Hij wees naar de hal. 'Kom, ik zal je de rest van het huis laten zien. Eens kijken of we Pam kunnen vinden.'

Boven was alles opnieuw statig en Frans georiënteerd ingericht: in de hal lagen lichtbeige, travertijnen tegels, aan beide einden stonden identieke consoletafeltjes, en er hing een schitterende, koperen kroonluchter aan het plafond. Ook hier was nog een kleinere, maar net zo statige zitkamer, ditmaal ingericht in zachte blauwtinten. De kamer was ingericht met zijden en velours stoffen, een marmeren schouw, kandelaars aan de muren en een kristallen kroonluchter aan het plafond, en lichtblauwe, zijden gordijnen gevoerd met geel en blauw, die opzij gehouden werden door koperen grepen zodat je een blik gegund werd op het zwembad. Even verderop bevond zich een klein kantoortje in verschillende nuances oudroze, maar Peter liep er fronsend voorbij, dus Melanie had het idee dat deze kamer niet gebruikt werd. Dat niet alleen, maar dat het Annes kamer was geweest.

Daarna kwamen ze bij een gezellige, donkergroene bibliotheek, die duidelijk Peters domein was. Het was een kamer met wanden vol boeken, een kleine rommelige stapel papieren op het bureau, een groot schilderij van Anne in olieverf aan een wand, en openslaande deuren naar hun slaapkamer waar Peter tegenwoordig alleen sliep. Op de wanden zat beige, zijden behang, er stonden Franse commodes en een smaakvolle chaise-longue, en er hingen dezelfde luxueuze gordijnen en kandelaars, en ook hier weer een magnifieke kroonluchter. Maar iets aan dit huis maakte dat je je kleren van je af wilde gooien en al dansend het stijve geheel kon verdrijven. Alles bij elkaar was het bijna te veel, hoe mooi hét ook was, en hoe meer Melanie ervan zag, hoe meer ze het gevoel had dat het niet bij hem paste.

Ze gingen nog een trap omhoog, en op deze verdieping was alles fel gekleurd en vrolijk, en de openstaande deuren boden zicht op drie grote, zonnige kinderkamers. De vloer van Matts kamer lag bezaaid met speelgoed, en door Marks halfopen deur kon je de totale chaos daar zien. De derde deur stond op een kier, en het enige dat Mel zag, was een groot, wit hemelbed, en de rug van een vrouw die op haar zij naast het bed op de grond lag. Bij het geluid van hun voetstappen op de gang draaide ze zich om en stond op. Ze fluisterde iets in de telefoon en hing toen op. Melanie stond versteld hoe lang dit meisje was en hoe volwassen ze eruitzag. Als dit het middelste kind was, kon je moeilijk geloven dat ze nog geen veertien was. Ze was lang en slungelig en blond, met eenzelfde gordijn van tarwekleurig haar als Val, en grote, melancholieke, blauwe ogen. Maar ze leek vooral op de foto's die Mel net van Anne had gezien.

'Wat doe je hier binnen?' Peter keek zijn dochter strak aan en Mel voelde de spanning tussen hen groeien.

'Ik wilde even een vriendin bellen.'

'Er staat ook een telefoon bij het zwembad.'

In eerste instantie gaf ze geen antwoord, toen haalde ze haar schouders op. 'Nou en?'

Hij negeerde haar reactie en draaide zich om naar Mel. 'Ik zal je even voorstellen. Dit is mijn dochter, Pam. Pam, dit is Melanie Adams, de journaliste uit New York, over wie ik je heb verteld.'

'Ik weet wie ze is.' Pamela stak geen hand uit, maar Melanie wel, en tegen de tijd dat haar vader begon te stomen, schudde zijn dochter eindelijk Mels hand. Hij wilde niet dat de situatie tussen hen zo was, maar toch was het alsof het hier altijd op uitdraaide. Ze deed altijd wel iets om hem kwaad te maken, of zijn vrienden te schofferen, of ze wilde niet meewerken wanneer daar geen enkele reden toe bestond. Waarom, verdorie, waaróm? Ze waren allemaal verdrietig over Annes dood, waarom moest ze dat zo nodig afreageren op hem? Dat deed ze nu al anderhalf jaar, en het werd steeds erger. Hij hield zich voor dat het de leeftijd was, dat het een voorbijgaande fase was, maar soms was hij daar niet zo zeker van.

'Ik vroeg me af of je Mel een badpak zou kunnen lenen, Pam. Haar eigen badpak ligt in het hotel.'

Na weer een korte aarzeling zei ze: 'Ja hoor. Ik denk het wel. Ze is alleen...' Ze haperde bij het volgende woord. Mel was absoluut niet dik, maar ze was ook niet zo mager als Pam. '... Ze is wel iets groter dan ik.' En er was nog iets, de manier waarop ze elkaar aankeken beviel Pam niet. Of beter gezegd, de manier waarop Peter Mel aankeek.

Mel begreep het meteen. Ze lachte vriendelijk naar het meisje. 'Het hoeft niet hoor, als je het niet wilt.'

'Nee, geen probleem.' Haar ogen gleden over Melanies gezicht. 'Je ziet er heel anders uit dan op televisie.' Haar ogen stonden hard.

'Vind je?' Ze keek het onaangename maar knappe meisje glimlachend aan. Ze leek in niets op Peter, en ondanks haar lange benen en volle borsten, haar lichaam dat haar werkelijke leeftijd voorbijgestreefd was, had haar gezicht nog steeds iets kinderlijks. 'Mijn dochters zeggen altijd dat ik er op televisie volwassener uitzie.'

'Ja. Zoiets. Serieuzer.'

'Ik denk dat ze dat bedoelen.'

Ze stonden met z'n drieën in de leuke, witte kamer, en Pam bleef Melanie aanstaren alsof ze op haar gezicht naar een antwoord zocht. 'Hoe oud zijn je dochters?'

'In juli worden ze zestien.'

'Allebei?' Pam klonk beduusd.

'Het is een tweeling.' Melanie glimlachte.

'Echt? Gaaf! Lijken ze op elkaar?'

'Nee, helemaal niet. Het is een twee-eiige tweeling.'

'Ik dacht dat dat betekende dat het dan eigenlijk geen tweeling was.'

Mel glimlachte opnieuw en Pam bloosde. 'Het betekent dat ze niet op elkaar lijken, maar wel tegelijkertijd geboren zijn.'

'Hoe zijn ze?' Melanies tweeling boeide haar.

'Net als andere meisjes van zestien,' lachte Mel. 'Ze houden me flink wakker. De een heeft rood haar net als ik, en de ander is blond. Ze heten Valerie en Jessica, ze zijn gek op dansen en uitgaan, en ze hebben veel vrienden.'

'Waar wonen jullie?' Peter volgde de conversatie oplettend, maar hij zei niets.

'In New York, in een rijtjeshuis.' Ze lachte naar Peter. 'Heel anders dan dit.' Ze keek Pam weer aan. 'Jullie hebben een prachtig huis, en het lijkt me geweldig om een eigen zwembad te hebben.'

'Ach, dat gaat wel.' Ze keek niet al te enthousiast terwijl ze haar schouders ophaalde. 'Het zit of vol met de klierige vriendjes van mijn broer, of Matthew loopt er in te piesen.' Ze klonk geïrriteerd en Mel schoot in de lach. Maar Peter kon er niet om lachen. 'Pam! Zoiets zeg je niet, en daarbij komt dat het niet waar is.'

'Wel waar. Dat kleine ettertje deed het een uur geleden nog, toen mevrouw Hahn net naar binnen was. Zo van de rand van het zwembad. Laat hij het dan tenminste doen als hij in het water ligt.' Melanie verbeet een lach en Peter bloosde.

'Ik zal het er met hem over hebben.'

'Het zou me niets verbazen als Marks vrienden het ook doen.' Het was duidelijk dat ze niets moest hebben van de jongens. Ze ging op zoek naar een badpak voor Mel, en kwam terug met een wit exemplaar waarvan ze dacht dat het zou passen. Mel bedankte haar en keek nog een keertje rond.

'Je hebt echt een heel leuke kamer, Pam.'

'Mama heeft hem voor me ingericht voor ze...' Haar stem stierf langzaam weg. Er lag eventjes een dieptrieste blik in haar ogen voor ze Peter opstandig aankeek. 'Het is de enige kamer in huis die helemaal van mij is.'

Het was een vreemde opmerking, en Mel had met haar te doen. Ze zag er zo ongelukkig uit en zo anders dan de rest. Het was alsof ze haar pijn niet kon uiten; alleen haar woede, alsof zij allemaal verantwoordelijk waren voor het feit dat Anne van haar afgenomen was.

'Het lijkt me een fijne kamer om er met je vriendinnen te zitten.' Mel dacht aan haar eigen meisjes en hun vriendinnen, met wie ze op de grond van hun kamer naar muziek luisterden, over jongens praatten, giebelden en de geheimen deelden die ze uiteindelijk altijd doorvertelden aan Mel. Het waren compleet andere meisjes dan dit ongemakkelijke, vijandige meisje met het lichaam van een volwassen vrouw en de gedachten van een kind. Het was overduidelijk dat ze het moeilijk had, en Mel begreep dat Peter heel wat met haar te stellen had. Geen wonder dat hij elke dag probeerde bijtijds thuis te zijn. Met een naar aandacht snakkend zesjarig jongetje, een bijna volwassen tiener, en een ongelukkige puber had dit gezin niet genoeg aan een huishoudster, het had ook nog een vader en moeder nodig. Ze begreep nu waarom Peter zo verschrikkelijk zijn best deed er voor hen alle drie te zijn, en waarom hij soms het gevoel had dat hij niet tegen zijn taak opgewassen was. Niet dat dat zo was, maar ze hadden allemaal zo hun behoeftes, en nog wel meer dan dat, vooral dit kind. Melanie kwam tot de conclusie dat ze dit meisje in haar armen wilde nemen en haar vertellen dat op den duur alles goed zou komen.

Alsof ze Mels gedachten kon lezen, deed Pam ineens een stap naar achteren. 'Nou, ik zie jullie zo wel beneden.' Het was haar teken dat ze konden vertrekken.

Peter liep langzaam naar de deur. 'Kom je naar beneden, Pam?'

'Ja hoor.' Maar het klonk niet erg overtuigend.

'Ik vind niet dat je de hele middag op je kamer hoort te zitten.' Hij klonk streng, maar Pam wilde blijkbaar toch met hem in discussie gaan, en Mel beneed hem niet. Het was geen gemakkelijk kind, niet op dit moment tenminste. 'Kom je dan zo?'

'Jahaa!' reageerde ze geïrriteerd. Mel en Peter liepen haar kamer uit. Mel liep achter hem aan de trap af naar zijn kamer, waar hij de tegenoverliggende deur van een mooie, wit met blauwe logeerkamer voor haar opendeed. 'Je kunt je hier verkleden, Mel.' Hij zei niets tegen haar over het gedrag van Pam, en toen ze een paar minuten later naar buiten kwam, zag hij er weer een stuk ontspannener uit en hij liep met haar terug naar de grote tuinkamer.

Achter witgelakte deuren stond een koelkast verscholen waar hij twee blikjes bier uithaalde, waarvan hij er haar een gaf, terwijl hij met zijn andere hand glazen van een plank pakte en naar de bank gebaarde. 'We kunnen nog wel even een paar minuutjes wachten tot de kinderen zijn uitgeraasd.'

Melanie keek naar buiten en zag dat ze langzaam maar zeker uit het zwembad begonnen te verdwijnen. En het viel haar ook op hoe goed Peter eruitzag in zijn donkerblauwe zwembroek, zijn t-shirt en op blote voeten. Hij leek niet meer op de man die ze de afgelopen dagen gevolgd had. Hij was nu een gewone sterveling, dacht ze glimlachend in zichzelf.

Ondertussen betrok Peters gezicht toen hij aan het kind boven dacht. 'Pam is niet gemakkelijk. Toen haar moeder nog leefde wel, maar tegenwoordig is het zo dat ze mij niet wil delen met wie dan ook, en ze haat ons allemaal. Ze denkt dat niemand haar begrijpt, en meestal gedraagt ze zich alsof ze in een vijandelijk kamp woont.' Hij zuchtte met een vermoeid lachje en nam een slok van zijn bier. 'Het is voor de jongens ook niet altijd even gemakkelijk.'

'Ik denk dat ze gewoon een heleboel liefde nodig heeft, vooral van jou.'

'Dat weet ik. Maar ze geeft ons overal de schuld van. En soms...' Het was alsof hij zich schaamde voor de woorden die op zijn lippen lagen. 'Nou ja, soms maakt ze het ons niet gemakkelijk om van haar te houden. Ik begrijp haar wel, maar de jongens snappen het niet. Niet altijd tenminste.' Het was de eerste keer dat hij aan Mel toegaf dat hij problemen had met zijn dochter.

'Ze trekt wel weer bij. Geef haar de tijd.'

Peter zuchtte diep. 'Het duurt al bijna twee jaar.'

Mel durfde niet hardop tegen hem te zeggen wat ze dacht. Het duurde inderdaad misschien al bijna twee jaar, maar de foto's van Anne stonden nog overal en het leek alsof er sinds haar dood niets van zijn plaats was geweest, en Peter gedroeg zich zelf ook nog steeds alsof Anne pas een week geleden was gestorven. Hoe kon hij van zijn dochter verwachten dat ze zich aanpaste als hij het zelf niet deed? Hij verweet zichzelf nog steeds dat hij Anne niet had kunnen overhalen, alsof daar nu nog iets aan te veranderen viel.

Mel hield haar mond, maar terwijl ze hem aankeek, wendde hij zijn ogen niet af. 'Ik weet het. Je hebt gelijk. Ik leef ook nog steeds in het verleden.'

'Als jij die deur dicht doet, kan zij het misschien ook,' zei Mel zacht. Zonder dat hij het in de gaten had, gleden Peters ogen naar de dichtstbijzijnde foto van Anne, en Mel stelde plotseling een vraag die ze niet had willen stellen.

'Waarom verhuis je niet?'

'Hiervandaan?' Hij keek geschokt. 'Waarom?'

'Om iedereen een nieuw begin te geven. Het zou een opluchting kunnen zijn voor jullie allemaal.'

Hij schudde snel zijn hoofd. 'Dat lijkt me niet. Ik denk dat ik met een nieuw huis eerder het tegendeel bereik. Hier voelen we ons tenminste allemaal op ons gemak, hier zijn we gelukkig.'

'Is dat zo?' Mel leek niet erg overtuigd, en ze wist dat hij zich aan de herinneringen vastklampte, net als Pam, en ze vroeg zich af hoe het met de anderen zat.

Op dat moment kwam een stevige, gedrongen vrouw in wit uniform de kamer binnen die hen beiden, maar vooral Mel, aankeek. Haar gezicht was getekend door de tijd, en aan haar handen was het jarenlange zware werk te zien, en toch stonden haar ogen helder en levendig en leek niets haar te ontgaan.

'Goedemiddag, dokter.' Uit haar mond klonk 'dokter' als 'God', en Mel glimlachte. Ze wist direct wie de vrouw was, en Peter stond op om Mel aan haar voor te stellen. Het was de onbetaalbare huishoudster over wie hij het al eerder had gehad, de dierbare mevrouw Hahn, die Mel de hand schudde met een bijna onmenselijke kracht, en haar ogen over de knappe roodharige liet dwalen in het witte badpak, dat ze direct herkende als dat van Pam.

Ze wist alles wat er in huis gebeurde, wie er kwamen, wie er gingen, waar ze naartoe gingen, en waarom. Ze was vooral bezorgd over Pam. Ze hadden het eerste jaar na haar moeders dood al genoeg problemen met haar gehad, met dat gedoe van zes maanden nauwelijks eten, en de maanden daarna dat ze na elke maaltijd ging overgeven. Maar dat was nu tenminste allemaal onder controle, en het ging al een stuk beter met haar. Maar Hilda Hahn wist dat het meisje het erg moeilijk had, en ze had een vrouw nodig om een oogje op haar te houden, en dat was precies waar mevrouw Hahn voor was.

Ze onderwierp Mel nu aan een nauwkeurige blik en besloot dat ze er toch wel uitzag als een aardige vrouw. Ze wist wie Mel was, dat ze een special aan het maken was over het werk van de dokter, maar ze had een wat arrogante vrouw verwacht, en dat was ze blijkbaar niet. 'Prettig kennis met u te maken, mevrouw.' Ze was beleefd en gesloten tegelijkertijd, en ze beantwoordde Mels vriendelijke lach niet.

Mel lachte in zichzelf toen ze de vergelijking trok tussen mevrouw Hahn en Raquel. Eigenlijk was zo ongeveer alles verschillend aan de twee huishoudens, van hun huishoudsters tot de inrichting en de kinderen, en toch had ze het gevoel dat Peter en zijzelf veel overeenkomsten hadden. Het was grappig om te zien hoe anders ze leefden.

'Kan ik u een glas ijsthee brengen?' Ze keek afkeurend naar hun biertjes, en Mel voelde zich als een stout kind. 'Nee, dank u.' Ze glimlachte opnieuw, zonder enig resultaat, en met een kort knikje trok Hilda Hahn zich terug in haar eigen domein van keuken, ontbijtkamer, voorraadkamer en haar kleine appartement achter de klapdeuren. Daar voelde ze zich uitstekend op haar gemak.

Toen mevrouw Hallam het huis liet bouwen, had ze Hilda haar eigen privévertrekken beloofd, en dat was precies wat ze nu had. Ze zei altijd dat mevrouw Hallam een geweldige vrouw was geweest, en dat zou ze later die dag terwijl ze het eten op tafel zette, nog vaak herhalen binnen gehoorsafstand van Mel.

Melanie zag dat Pams ogen elke keer vol tranen stonden als Hilda haar moeders naam noemde. Het was alsof ze allemaal nog steeds herstellende waren van de schok, terwijl het toch al twee jaar geleden was. Je kreeg de neiging de foto's voor ze in te pakken en ergens op te slaan en de hele familie naar een ander huis te verhuizen. Ze vereerden haar nog steeds alsof ze elk moment thuis kon komen, en het maakte dat je hun wilde vertellen dat dat nooit meer zou gebeuren. Ze moesten hun leven weer oppakken, ieder van hen.

De twee jongens leken haar dood beter geaccepteerd te hebben. Matthew was nog zo klein toen ze stierf dat hij nog slechts vage herinneringen aan haar had, en nadat ze gezwommen hadden, klom hij enthousiast op haar schoot om haar te laten vertellen over de tweeling. Net als bij Pam sprak het idee van een tweeling hem erg aan, en hij wilde weten hoe ze eruitzagen. En Mark leek haar een slimme, meegaande, zeventienjarige jongen; zijn ogen stonden wijzer dan je bij een jongen van zijn leeftijd zou verwachten, en toch zat hij vrolijk met Mel en Peter te kletsen. Het leek alsof hij zich pas ging ergeren toen Pam naar beneden kwam en begon te mopperen over zijn vrienden, die nog steeds bij het zwembad zaten. Een ruzie tussen die twee leek onafwendbaar tot Peter zich ermee bemoeide.

'Zo is het genoeg, jongens. We hebben een gast. Meer dan een zelfs.' Hij keek Pam streng aan en liet zijn blik toen even over Marks resterende vrienden gaan.

Er waren nog maar twee jongens en een meisje over, en ze zaten rustig op het nabijgelegen beton te kletsen en hun haren te drogen. Het leek alsof Pam niemand in haar huis duldde, behalve Peter, de jongens en mevrouw Hahn. Ze had het probleem van Mels aanwezigheid opgelost door haar nagenoeg volledig te negeren vanaf het moment dat ze bij het zwembad was, behalve om haar af en toe een steelse, nieuwsgierige blik toe te werpen, vooral wanneer Peter met haar zat te praten. Ze wilde er kennelijk zeker van zijn dat er niets bijzonders aan de hand was, maar haar gevoel zei haar dat er gevaar op de loer lag.

'Zo is het toch, Pam?' Peter had over haar school verteld, maar ze had zo intens naar Mel zitten staren dat ze niets van zijn woorden had gehoord.

'Hè?'

'Ik zei dat jouw school een geweldig sportprogramma heeft, en dat jij vorig jaar twee medailles hebt gewonnen met hardlopen. En dat ze de beschikking hebben over een heel goede manege.' Ook dit was totaal anders dan de school waar haar dochters op zaten: een serieuze stadsschool. Het leven in L.A. was veel meer op de buitenlucht gericht dan thuis aan de oostkust.

'Heb je het naar je zin op school, Pam?' vroeg Mel vriendelijk.

'Ja, gaat wel. Ik heb leuke vriendinnen.'

Als reactie rolde Mark met zijn ogen om te laten zien dat hij het daar niet mee eens was, en Pam hapte meteen. 'O ja, en wat bedoel je daar nou weer mee?'

'Daarmee bedoel ik dat die vriendinnen van jou stomme anorexia-trutten zijn.'

Het woord deed haar nog steeds gillen. 'Ik heb geen anorexia, klootzak,' krijste ze, en ze sprong op. Peter begon vermoeid te kijken.

'Stop daarmee. Jullie allebei!' En toen tegen Mark: 'Dat was onnodig gemeen van je.'

Mark knikte stilletjes. 'Het spijt me.' Hij wist dat het woord tegenwoordig taboe was, maar hij was er nog steeds niet van overtuigd dat ze volledig genezen was. In zijn ogen was ze abnormaal dun, wat zijn vader en Pam er ook van zeiden. Hij keek Mel verontschuldigend aan en slenterde weg naar zijn vrienden, en Pam verdween naar binnen, gevolgd door Matthew die op zoek ging naar iets te eten.

Een lang moment staarde Peter naar het zwembad voor hij zijn ogen op Mel liet rusten. 'Dit was niet bepaald een gezellig huiselijk tafereel, ben ik bang.' Hij voelde zich gekwetst door de daden en het gedrag van zijn kinderen, alsof hij persoonlijk verantwoordelijk was voor hun tumult en hun pijn. 'Het spijt me als ze je in verlegenheid hebben gebracht, Mel.'

'Geeft niks, hoor. Met die van mij is het ook niet altijd rozengeur en maneschijn.' Hoewel ze zich eerlijk gezegd niet kon herinneren wanneer ze de tweeling voor het laatst ruzie had zien maken. Maar deze familie zat nog steeds in een crisis, en Pam leek haar een bijzonder ongelukkig meisje.

Zuchtend liet hij zijn hoofd tegen de stoel zakken en staarde uit over het zwembad. 'Ik neem aan dat het over niet al te lange tijd allemaal wel weer wat rustiger wordt. Mark gaat volgend jaar naar de universiteit.' Maar het probleem lag niet bij Mark, zoals ze beiden wisten, het lag bij Pam. En zij ging voorlopig nergens naartoe. Peter keek Mel even aan.

'Van alle drie de kinderen heeft Pam de hardste klap van haar moeders dood gekregen.' Dat was niet moeilijk te zien, maar bij Peter was de klap nog veel harder aangekomen, en die klonk nog steeds door. En wat hij nodig had, vermoedde ze, was een vrouw die Anne kon vervangen, en zijn zorgen met hem deelde. Dat had hij zowel voor zichzelf als voor de kinderen nodig. Het deed pijn om hem zo eenzaam te zien. Hij was intelligent, aantrekkelijk en sterk, hij zou een vrouw veel te bieden hebben. Terwijl ze aan Raquel en de meisjes dacht, zat ze glimlachend naast hem. Ze kon ze bijna horen vragen: 'Is hij niks voor jou, mam? Was hij knap? Waarom ben je niet met hem uit geweest?' Hij had haar niet gevraagd. Ze vroeg zich af of ze een afspraakje met hem zou maken als ze de kans kreeg. Het was grappig om daaraan te denken terwijl ze naast hem aan het zwembad zat. Hij leek totaal anders dan andere mannen die ze kende. De mannen voor wie ze vroeger gekozen had, waren eigenlijk allemaal totaal ongeschikt geweest. En dat was precies wat ze wilde. Maar Peter was anders. Hij was open en eerlijk, en een gelijkwaardige partij voor haar. En belangrijker dan dat, hij oefende een geweldige aantrekkingskracht op haar uit. Ze zou er bang van worden, ware het niet dat ze de volgende dag vertrok.

'Waar denk je aan?' Zijn zachte stem in de late middagzon deed haar glimlachend terugkeren uit haar gedachten.

'Niets bijzonders.' Er was geen reden om hem te vertellen over de mannen in haar leven, of wat ze van hem vond. Ze hadden geen intieme relatie, en toch ook weer wel, het was iets ongrijpbaars. Het was alsof ze hem in gedachten beter kende dan in werkelijkheid. Maar deze man had iets kwetsbaars wat haar erg aansprak. Wie en wat hij was in beschouwing genomen, was hij heel gewoon gebleven, en nu ze hem in zijn thuissituatie meemaakte, mocht ze hem nog meer.

'Je was mijlenver weg.'

'Ja, ik zat met mijn gedachten in New York, bij mijn werk, de meisjes...'

'Het is vast niet altijd even gemakkelijk om te moeten reizen voor je werk.'

'Nee. Maar ze begrijpen het wel. Ze zijn er ondertussen aan gewend. En Raquel houdt een oogje in het zeil als ik weg ben.'

'Wat voor iemand is dat?' Hij was verschrikkelijk nieuwsgierig naar alles wat met haar te maken had, en ze keek hem grijnzend aan.

'Ze lijkt in geen enkel opzicht op mevrouw Hahn. Toevallig zat ik net te denken hoe totaal verschillend onze levens zijn, van buitenaf bekeken tenminste.'

'Hoe bedoel je?'

'Onze huizen bijvoorbeeld.' Ze lachte. 'Mijn huis zou je een kippenhok kunnen noemen. Het ziet eruit als een vrouwenhuis.' Ze keek even om naar zijn huis. 'Het jouwe is veel groter en statiger dan het mijne. En mevrouw Hahn ook trouwens. Raquel ziet eruit alsof niemand haar ooit heeft geleerd hoe ze haar haren moet borstelen, haar schort zit altijd scheef, en ze levert overal commentaar op. Maar we zijn dolblij met haar, en ze is geweldig met de meisjes.'

Hij lachte om haar beschrijving van Raquel. 'Hoe ziet je huis eruit?'

'Licht en vrolijk en klein, precies goed voor mij en de meisjes. Ik heb het een paar jaar geleden gekocht, en dat vond ik toen doodeng, maar ik heb er nooit spijt van gehad.'

Hij knikte begrijpend en dacht aan de verantwoordelijkheden die ze in haar eentje op zich had genomen. Het was een van de dingen die hij in haar bewonderde. Er was veel meer dat hij leuk aan haar vond. Ze intrigeerde hem omdat ze zo anders was dan Anne.

Mel keek hem glimlachend aan. 'Je moet me ooit maar eens een keer komen opzoeken in New York.'

'Ja, eens.' Meteen wenste hij dat dat niet eens maar binnenkort zou zijn, en hij wist niet zeker waarom, behalve dat zij de eerste in lange tijd was bij wie hij zichzelf durfde te zijn.

Voordat hij verder nog iets zeggen kon, kwam Matthew aanlopen met een schaaltje vers gebakken koekjes, en hij kroop naast Mel om ze met haar te delen. Zijn gezicht en zijn mollige handjes zaten onder de koekkruimels, en de rest smeerde hij over zichzelf en Mel uit, maar het kon haar blijkbaar niets schelen. Kleine jongetjes waren iets nieuws voor haar. Ze belandden in een serieus gesprek over school en zijn beste vriendje. Peter zat er zwijgend bij, ging even zwemmen, en toen hij terugzwom, waren ze nog steeds diep in gesprek en was Matthew ondertussen met een gelukzalige uitdrukking op zijn gezicht bij Mel op schoot gekropen.

Toen Peter uit het zwembad kwam, bleef hij boven aan de trap even met een verdrietige glimlach naar het tafereel staan kijken. De jongen had iemand nodig zoals zij, dat hadden ze allemaal, en voor de eerste keer in bijna twee jaar besefte hij hoeveel hij miste op deze manier. Maar hij duwde deze gedachte vlug weg en liep snel weer naar hen toe. Hij pakte een handdoek van de tafel en wreef zijn haren met woeste gebaren droog, alsof hij de gedachten op die manier uit zijn hoofd wilde verdrijven. Op dat moment vertrokken Marks vrienden en hij ging op Peters stoel bij Mel en Matthew zitten. 'Ik hoop dat je geen last hebt gehad van mijn vrienden,' zei hij verlegen. 'Ze zijn soms een beetje lawaaiig.'

Lachend dacht ze aan de vrienden van Val en Jessie, die soms het halve huis afbraken en niet minder herrie maakten dan Marks vrienden. 'Het leken me aardige jongens en meisjes.'

'Vertel dat maar aan mijn vader.' Mark keek haar waarderend aan en probeerde niet te zien hoe sexy ze eruitzag in het badpak van zijn zus.

'Wat? Zitten jullie over me te roddelen?'

Mark keek hem triomfantelijk aan. Hij mocht zijn vaders vriendin wel, en de meisjes waren diep onder de indruk geweest van het feit dat Melanie Adams 'gewoon' bij hen aan het zwembad zat.

'Mevrouw Adams zegt dat ze mijn vrienden leuk vond.'

'Dat zegt ze om beleefd te zijn. Ik zou er geen woord van geloven als ik jou was.'

'Nee hoor. Je zou de vrienden van Val en Jessie eens moeten zien. Die hebben op een feestje een keer per ongeluk een stoel in brand gestoken.'

'Mijn god!' Peter kromp in elkaar.

Mark lachte. Hij vond haar echt leuk. Ze was heel ruimdenkend en openhartig en gewoon, helemaal niet wat je van een televisiester zou verwachten. Als Mel zijn gedachten had kunnen lezen, zou ze gelachen hebben. Ze dacht nooit aan zichzelf in termen van 'televisiester', en haar dochters ook niet. 'Wat gebeurde er daarna?'

'Ik heb gezegd dat ze twee maanden thuis moesten blijven, maar na een maand vond ik het wel genoeg geweest.'

'Ze mogen blij zijn dat je ze niet naar een tuchtschool hebt gestuurd.'

Onder het oog van Peters onverzettelijke houding wisselden Mark en Mel een samenzweerderige blik uit, en Matthew, aan wie alles voorbij ging, kroop dichter tegen haar aan zodat ze hem niet zou vergeten. Ze streek hem zacht over zijn haren en hij vond het kennelijk helemaal niet erg dat ze niet meer met hem praatte. Hij wist dat ze hem op haar manier nog steeds aandacht schonk. En precies op dat moment keek Mel omhoog naar het huis en zag Pam, bijna helemaal verscholen achter het raam van haar slaapkamer, op hen neer kijken. Hun ogen ontmoetten elkaar en even later verdween Pam weer. Melanie vroeg zich af waarom het meisje niet terugkwam naar het zwembad. Het leek alsof ze zichzelf bewust buitensloot. Of misschien wilde ze Peter niet met haar en de jongens delen, wilde ze hem voor zich alleen hebben. Ze wilde er iets over zeggen tegen Peter, maar tegelijkertijd wilde ze zich er niet mee bemoeien. In plaats daarvan kletsten ze gezellig verder tot er een klein briesje opstak en ze het allemaal fris kregen. Het was intussen na zessen, en Mel keek op haar horloge en besefte dat het bijna tijd was om te gaan. Het was bijna etenstijd en Peter had haar op haar horloge zien kijken.

'Je hebt nog helemaal niet gezwommen, Mel. Waarom spring je er niet even in? Dan gaan we daarna aan tafel. Mevrouw Hahn wordt razend als we niet op tijd aan tafel verschijnen.'

Alles zag er zo routinematig uit, zo tot in de puntjes geregeld, en zonder dat dit haar was verteld begreep Mel dat dit de erfenis was van Anne, die haar huishouden had gerund als een goed geoliede machine. Het was niet Melanies manier van leven, maar het was indrukwekkend om mee te maken. En het was een van de dingen die hen allemaal op de been hadden gehouden, ook al zou het hun waarschijnlijk goed doen om daar wat veranderingen in aan te brengen, als ze daar voor openstonden. Maar oude gewoontes zijn moeilijk af te leren, en dat gold vooral voor Peter en mevrouw Hahn.

Even later gingen de kinderen naar binnen, en Peter keek toe hoe Mel soepel het water in dook. Ze was gemakkelijk in de omgang en een lust voor het oog. Opnieuw voelde hij een enorme hunkering in zijn binnenste toen hij haar met geoefende slag door het water zag glijden, en toen ze naar de rand van het bad terugzwom, haar haren nat, haar ogen stralend, lag er een brede glimlach op haar gezicht, speciaal voor hem. 'Je had gelijk. Dit was precies wat ik even nodig had.'

'Ik heb altijd gelijk. Je hebt het ook nodig om bij ons te eten.'

Ze besloot open kaart met hem te spelen. 'Ik hoop dat de kinderen dat niet al te vervelend zullen vinden.' Ze had al veel gelezen in Pams ogen. Meer dan Peter wilde dat ze zou zien. 'Ik geloof dat ze niet zo goed begrijpen wat ik hier doe.'

Hij hield haar blik vast, liep naar de rand van het zwembad en ging zitten, niet bij machte zijn gevoelens en woorden voor zich te houden. 'Ik ook niet.' Zijn ogen keken diep in de hare, en hij was sprakeloos over zijn eigen woorden, en Mel keek ineens angstig.

'Peter...' Ze bedacht ineens dat ze hem meer over zichzelf moest vertellen, over haar oude littekens, haar angst om te diep in een relatie verwikkeld te raken. En tegelijkertijd hadden ze beiden het gevoel dat er iets bijzonders tussen hen aan de gang was.

'Sorry. Dat was een stomme opmerking.'

'Dat weet ik niet... maar... Peter...' En terwijl ze van hem wegkeek, op zoek naar de juiste woorden, zag ze weer een korte glimp van Pam in het slaapkamerraam. 'Ik wil me niet binnendringen in je leven.' Ze dwong zichzelf hem aan te kijken.

'Waarom niet?'

Ze haalde diep adem en trok zichzelf omhoog uit het water. Hij hapte bijna naar adem toen hij haar lange benen en het witte badpak zag. Deze keer wendde hij zijn hoofd af, maar hij werd overspoeld door een golf van emotie. Haar stem was nauwelijks hoorbaar toen ze vroeg: 'Is er sinds Anne iemand anders in je leven geweest?'

Hij begreep wat ze bedoelde, en hij schudde zijn hoofd. 'Nee, niet op die manier.'

'Waarom zou je dan nu iedereen verdrietig willen maken?'

'Wie is er verdrietig?' Peter keek verbaasd en Mel besloot er geen doekjes om te winden.

'Pam.'

Peter zuchtte. 'Dat heeft niets met jou te maken, Mel. De afgelopen paar jaren zijn niet gemakkelijk voor haar geweest.'

'Dat begrijp ik. Maar de realiteit is dat ik vijfduizend kilometer hiervandaan woon, en hoogstwaarschijnlijk duurt het een hele tijd voordat we elkaar weer een keer zien. En alles rondom de reportage is spannend voor ons allebei. En dan gebeuren er rare dingen tussen mensen. Het is net als wanneer je schipbreuk lijdt, je groeit ineens heel snel naar elkaar toe. Maar morgen zijn we klaar met de opnames en dan ga ik weer naar huis.' Haar ogen stonden een beetje verdrietig toen ze die laatste woorden uitsprak.

'Dus wat kan één familiediner dan voor kwaad?'

Een tijdlang zat ze stil nadenkend naast hem. 'Ik weet het niet. Ik wil gewoon niets overhoop gooien zonder dat ik weet wat ik aan het doen ben.' Ze keek hem weer aan en zag dat hij ook verdrietig keek. Het was belachelijk. Ze vonden elkaar leuk, bijna te leuk, maar wat had het voor nut?

'Ik denk dat je er te veel achter zoekt, Mel.' Zijn stem klonk zwaar en een beetje nors.

'Vind je?' Ze bleef hem ononderbroken aankijken en deze keer glimlachte hij.

'Nee. Misschien doe ik dat zelf wel. Ik geloof dat ik je erg leuk vind, Mel.'

'Dat is wederzijds. En dat kan geen kwaad zolang we ons niet laten meeslepen.' Maar ineens wenste ze dat ze dat juist wel zouden doen. Het was te gek voor woorden om hier aan de rand van het zwembad te praten over iets dat er nooit geweest was en er nooit zou zijn, en toch, en toch speelde er wel iets. Mel wist niet of het kwam doordat ze twee dagen nauw samengewerkt hadden, of dat het echt was. Er was geen manier om daar achter te komen, want de volgende dag zou ze vertrekken. Misschien kon het inderdaad geen kwaad om mee te eten, en dat had ze tenslotte ook beloofd.

Peter liet zijn ogen op haar rusten, en zei zacht: 'Ik ben blij dat je er bent, Mel.' Hij klonk net als Matt, en ze glimlachte.

'Ik ook.' Terwijl ze elkaar diep in de ogen keken, voelde Melanie de rillingen over haar rug lopen. Deze man bezat magische krachten. En hij voelde kennelijk hetzelfde. Met een blije lach stond hij op en stak zijn hand naar haar uit. Hij maakte een bijna verlegen indruk, en glimlachend volgde ze hem naar binnen, blij dat ze had besloten te blijven. Ze liep de logeerkamer in, kleedde zich om, spoelde het badpak uit en liep met haar natte haren in een staart en nieuwe mascara en lippenstift op naar boven om het terug te geven aan Pam. Er waren weinig vrouwen van haar leeftijd die er met zo weinig make-up zo goed uitzagen. Pam zat in haar kamer met een dromerig gezicht naar een cd te luisteren. Ze schrok een beetje toen Mel op de openstaande deur klopte en binnenkwam.

'Hoi Pam. Dank je wel voor het lenen van je badpak. Zal ik het in je badkamer leggen?'

'Niets te danken... ja, doe maar... dank u wel.' Ze stond op en voelde zich een beetje ongemakkelijk in de buurt van Mel, en Mel moest zich inhouden om het jonge meisje geen knuffel te geven. Hoe groot en volwassen ze ook was, vanbinnen was het nog steeds een eenzaam, ongelukkig klein meisje.

'Dat is een mooie cd. Val heeft hem ook.'

'Wie van de twee is dat?' vroeg Pam belangstellend.

'De blonde.'

'Is ze aardig?'

Mel lachte. 'Ik mag het hopen, ja. Misschien kun je ze een keer ontmoeten als je met je vader naar het oosten komt.'

Pam ging weer op haar bed zitten. 'Ik wil heel graag een keertje naar New York. Maar we gaan bijna nooit ergens naartoe. Papa kan niet weg van zijn werk. Er is altijd wel iemand bij wie hij in de buurt moet blijven. Behalve in de zomer. Dan gaan we een paar weken weg en dan wordt hij helemaal gek, dan belt hij het ziekenhuis om de twee uur. We gaan altijd naar Aspen.'

Ze was er niet erg van onder de indruk, en Mel speurde haar ogen af. Er was iets kapotgegaan bij het meisje. Alles aan haar schreeuwde om een oppepper, wat opwinding, een beetje vreugde. Mel had het idee dat ze een vrouw in haar leven nodig had. Iemand om van haar te houden en de plaats van haar moeder in te nemen. Het kind smachtte naar Anne, en hoezeer ze zich ook tegen een nieuw iemand zou verzetten, toch was het precies waar ze behoefte aan had. Die harde tante van een Duitse huishoudster kon haar die liefde niet geven, en Peter deed zijn uiterste best, maar het was niet genoeg.

'Aspen schijnt leuk te zijn.' Mel deed haar uiterste best om de deur tussen haar en het meisje niet dicht te laten vallen. Een of twee keer dacht ze dat ze haar ogen zag oplichten, maar zeker weten deed ze het niet.

'Mwah, 't gaat wel. Ik verveel me er meestal een beetje.'

'Waar zou je dan naartoe willen?'

'Naar het strand, of Mexico, of Europa, of New York... Gewoon, naar een toffe plek.' Ze glimlachte aarzelend naar Mel. 'Ergens waar interessante mensen komen, en niet alleen van die natuurliefhebbers en wandelaars.' Ze trok een vies gezicht. 'Bah.'

Mel lachte. 'Wij gaan elke zomervakantie naar Martha's Vineyard. Naar het strand dus. Het is niet echt spannend, maar wel gezellig. Misschien kun je ons daar eens een keer opzoeken.' Bij die woorden trok Pam weer een achterdochtig gezicht, maar voor Mel iets kon zeggen stormde Matthew de kamer binnen.

'Wegwezen, snotneus!' Ze sprong van haar bed om haar domein te bewaken.

'Stomme trut.' Matthew reageerde eerder geërgerd dan gekwetst, en hij keek Mel bezitterig aan. 'Papa zegt dat het eten klaar is en dat we beneden moeten komen.'

Hij bleef op Mel wachten, dus ze kreeg geen kans om Pam uit te leggen dat het gewoon een vriendelijk bedoelde uitnodiging was geweest, en niet een verhulde aankondiging van iets dat op het punt stond zich tussen haar en de vader van het meisje af te spelen.

Mark voegde zich bij hen op de trap, en hij en Pam gingen bekvechtend naar de eetkamer, terwijl Matthew tegen Mel doorratelde. Peter zat al op ze te wachten en Mel zag zijn gezicht betrekken toen ze zo met z'n vieren binnenkwamen, maar hij herstelde zich snel. Het moest een bekende aanblik voor hem geweest zijn, iets dat hij in lange tijd niet had gezien.

'Hielden ze je gegijzeld daarboven? Ik was er al bang voor.'

'Nee hoor, ik stond te kletsen met Pam.'

Dat deed hem kennelijk plezier, en iedereen ging zitten. Mel aarzelde en Peter trok snel de stoel aan zijn rechterhand voor haar onder de tafel vandaan. Pam reageerde geschokt en kwam half overeind, ze zat aan het hoofd van de tafel, tegenover Peter, met de twee jongens aan een kant. 'Dat is...'

'Dat doet er niet toe!' Zijn stem klonk resoluut, en Mel wist meteen wat hij had gedaan. Hij had haar de plaats van zijn overleden vrouw gegeven, en ze wenste dat hij dat niet gedaan had. Er heerste een lange, zware stilte in de kamer, en mevrouw Hahn bekeek het tafereel zwijgend terwijl Mel Peter vragend aankeek.

'Niets aan de hand, Mel.' Hij keek haar geruststellend aan, liet zijn ogen over de kinderen gaan, en het gesprek bloeide voorzichtig op. Even later was de eetkamer gevuld met het gebruikelijke geroezemoes en zat iedereen te eten van de koude waterkerssoep van mevrouw Hahn. Uiteindelijk werd het een gezellige maaltijd, en Peter had gelijk gehad. Ze moesten er niet meer van maken dan het was. Na het eten dronken hij en Mel nog een kop koffie in zijn werkkamer, en de kinderen gingen naar boven. Mel zag ze pas weer toen ze klaarstond om te gaan. Pam schudde haar nogal vormelijk de hand, Mel voelde dat het meisje blij was dat ze ging. Mark vroeg haar om een handtekening, en Matthew sloeg zijn armen om haar nek en smeekte haar om te blijven.

'Dat gaat niet. Maar ik beloof je dat ik je een kaart zal sturen vanuit New York.'

De tranen stonden in zijn ogen. 'Dat is niet hetzelfde.'

Dat was waar, maar meer dan dat kon ze niet voor hem doen. Ze hield hem even stevig vast en gaf hem toen een zoen op zijn wang en een aai over zijn bol.

'Kom me maar een keertje opzoeken in New York.' Maar toen hun ogen elkaar ontmoetten, wisten ze allebei dat dat voorlopig niet zou gebeuren, en ze had medelijden met hem. Toen ze eindelijk vertrokken, stond Matthew nog te zwaaien toen ze de hoek om reden.

Mel huilde bijna. 'Ik vind het verschrikkelijk om afscheid van hem te nemen.' Ze keek naar Peter en hij was geroerd door wat hij in haar ogen zag. Hij stak zijn hand uit en gaf haar een klopje op haar hand. Het was de eerste keer dat hij haar bewust aanraakte, en hij voelde een siddering door zijn arm trekken. Snel trok hij zijn hand terug en Mel wendde haar hoofd af. 'Wat is het een geweldig kind... alle drie trouwens...' Zelfs Pam. Ze vond ze allemaal aardig, en ze had met ze te doen, en met Peter. Ze zuchtte zacht. 'Ik ben blij dat ik ben gebleven.'

'Ik ook. Je bezoek heeft ons goed gedaan. Zo gezellig hebben we in... in jaren niet meer gegeten.' En ze wist hoeveel dat er waren. Ze hadden de laatste jaren in een graftombe geleefd, en opnieuw kwam de gedachte in haar op dat hij het huis zou moeten verkopen, maar dat durfde ze niet tegen hem te zeggen. In plaats daarvan keek ze hem, met de gedachte aan zijn kinderen, opnieuw aan. 'Dank je wel voor de uitnodiging van vanmiddag.'

'Ik vond het leuk dat je er was.'

'Ik ook.'

De parkeerplaats van het ziekenhuis doemde veel te snel op, en niet wetend wat ze tegen elkaar moesten zeggen, stonden ze naast haar auto. 'Dank je wel, Peter, voor de geweldige tijd.' Ze bedacht zich dat ze de volgende dag bloemen wilde sturen, en misschien nog iets leuks voor de kinderen als ze daar tijd voor had voordat ze vertrok. Ze moest ook nog iets voor haar dochters kopen.

'Dank je, Mel.' Hij keek diep in haar ogen en schudde haar hand. 'Ik zie je morgen.' Ze zou morgen nog wat korte opnames maken van Pattie Lou, en het zou haar laatste kans zijn om hem te zien. Hij liep met haar mee naar haar auto, en opnieuw keken ze elkaar even aan voor ze instapte.

'Nogmaals bedankt.'

'Welterusten, Mel.' Glimlachend liep hij naar het ziekenhuis voor een laatste kijkje bij Pattie Lou.

7

Het kortstondige filmen van Pattie Lou op de intensive care verliep vlotjes de volgende dag. Ondanks de operatie en het infuus, zag ze er al oneindig veel beter uit dan daarvoor, en Melanie was verbaasd. Het was alsof Peter een wonder had verricht, en ze dacht er maar liever niet over na hoelang dat zou duren. Zelfs al was het maar een paar jaar, dan nog was het altijd beter dan een paar dagen. Met het levende bewijs van Pattie Lou, had Peter Hallam haar volledig voor zich gewonnen.

Kort nadat ze bij Pattie Lou was weggegaan, kwam ze hem tegen in de gang. De cameraploeg was al weg, en ze was onderweg om afscheid te nemen van Pearl. Ze moest nog uitchecken uit het hotel, en ze wilde een paar cadeautjes voor haar dochters kopen in Beverly Hills. Als het lukte nam ze altijd iets voor ze mee van haar reizen, dat was in de loop der jaren traditie geworden. Dus nu was ze van plan een uurtje te spijbelen op Rodeo Drive. 'Hallo daar.' Hij zag er knap en fris uit, alsof hij er nog geen hele werkdag op had zitten. 'Wat ben je aan het doen vandaag?'

'Ik ben de boel aan het afronden,' zei ze glimlachend. 'Ik kom net bij Pattie Lou vandaan. Ze ziet er geweldig uit.'

'Ja, inderdaad.' Hij straalde, zo trots als een pauw. 'Ik ben vanmorgen ook al bij haar geweest.' Eigenlijk was hij al twee keer bij haar geweest, maar dat zei hij niet tegen Mel. Hij wilde haar niet de indruk geven dat er iets mis was.

'Ik was van plan je vanmiddag te bellen om je te bedanken voor gisteren. Ik vond het erg gezellig.' Voorzichtig keek ze in zijn ogen, zich afvragend wat ze daarin zou zien.

'De kinderen vonden het geweldig je te ontmoeten, Mel.'

'Dat vond ik ook.' Maar ze vroeg zich af hoe Pam zich had gedragen toen hij 's avonds weer thuiskwam.

Ze merkte op dat hij haar weemoedig stond aan te kijken, en ze vroeg zich af of er iets mis was. Hij aarzelde even en zei toen: 'Heb je haast?'

'Niet echt. Ik vlieg pas om tien uur.' Ze zei niets over haar voorgenomen uitje naar Rodeo Drive, dat leek hier temidden van het gevecht om het leven veel te onbelangrijk. 'Hoezo?'

'Ik vroeg me af of je zin en tijd had om nog even bij Marie Dupret langs te gaan.' Ze kon zien dat het meisje nu al belangrijk voor hem was. Het was zijn nieuwste kleine, gewonde vogeltje.

'Hoe gaat het vandaag met haar?' Mel keek hem aan en vroeg zich af hoe het mogelijk was dat een man zoveel om anderen kon geven. Maar het was echt zo, je merkte het aan zijn hele doen en laten.

'Hetzelfde. We zetten alles op alles om een donorhart voor haar te vinden.'

'Ik hoop dat jullie er snel een vinden.' Maar tegelijkertijd was dat natuurlijk een lugubere gedachte. Ze liep achter Peter aan, de kamer van Marie binnen.

Het meisje zag er bleker en zwakker uit dan de vorige dag. Peter zat zacht met haar te praten op een bijna intieme manier, die ieder ander in de kamer buiten leek te sluiten.

Het leek alsof ze een speciale band hadden, en een fractie van een seconde vroeg Mel zich af of hij zich aangetrokken voelde tot het meisje. Maar zijn manier van doen had geen seksuele ondertoon, het was gewoon omdat hij zo betrokken was dat je het gevoel kreeg dat ze elkaar al jaren kenden, wat zoals Mel wist, niet het geval was. Het was een opmerkelijk geval van twee mensen die elkaar goed aanvoelden. Na enige tijd was het alsof Marie wat rustiger werd, en haar ogen zochten die van Mel.

'Dank u wel dat u nog een keertje langs bent gekomen, mevrouw Adams.' Ze was zo bleek en zwak dat je duidelijk kon zien dat ze zonder die hoognodige harttransplantatie niet lang meer te leven zou hebben. Ze was er slechter aan toe dan de dag ervoor, en met pijn in haar eigen hart liep Mel op de jonge vrouw af.

'Ik ga vanavond terug naar New York, Marie, maar ik verwacht binnenkort goed nieuws van je te horen.'

Een tijdlang bleef het meisje met de doorschijnende huid zwijgen, en toen glimlachte ze enigszins verdrietig. 'Dank u.' En toen, terwijl Peter toekeek, kon ze zich niet langer inhouden en gleden er twee tranen over haar wangen. 'Ik weet niet of we op tijd een donor vinden.'

Peter mengde zich in het gesprek. 'Dan moet je het gewoon nog maar even volhouden, vind je niet?' Hij keek Marie zo ingespannen aan dat het leek alsof hij haar met zijn blik in leven wilde houden, en Mel kon de onweerstaanbare kracht tussen hen bijna voelen.

'Het komt allemaal in orde.' Melanie pakte haar hand en stond er versteld van dat die zo koud was. 'Ik weet het zeker.'

Ze draaide haar ogen naar Mel, ze was bijna te zwak om te bewegen. 'Weet u het echt zeker?' Mel knikte en slikte haar tranen weg. Ze had het nare gevoel dat het meisje het niet zou halen, en ze bad in stilte voor haar toen ze de kamer verlieten. Eenmaal in de veilige hal keek ze Peter zorgelijk aan.

'Gaat ze het redden tot er een donor voor haar is?' Mel twijfelde, en zelfs Peter kon het antwoord op die vraag niet geven. Hij leek ineens uitgeput, iets wat zelden voorkwam.

'Laten we het hopen. Het hangt ervan af hoe snel we die donor vinden.' Melanie durfde de volgende, voor de hand liggende vraag niet te stellen, 'en als dat niet lukt?' want het antwoord liet zich raden. Het was het teerste, meest broze meisje dat Mel ooit had gezien, en het leek al een wonder op zich dat ze nog leefde.

'Ik hoop echt dat ze het redt.'

Peter keek haar indringend aan, en knikte toen. 'Ik ook. Soms zijn er emotionele factoren die kunnen helpen. Ik ga straks weer bij haar langs, en de verpleegkundigen houden haar ook goed in de gaten, en niet alleen via de monitors. Het probleem is dat ze helemaal geen vrienden en familie heeft. Soms hebben eenzame mensen minder reden om voor hun leven te vechten. Die reden moeten wij hun dan geven. Maar wat er uiteindelijk gebeurt is niet aan ons.'

Moest zij het dan zelf beslissen? Moest dit tere meisje zichzelf met wilskracht in leven houden? Dat leek nogal veel gevraagd, en Melanie sjokte stilletjes achter Peter aan naar de verpleegsterspost. Ze had geen reden om hier nog langer rond te hangen. Peter moest weer aan het werk, en zij moest ook verder, ook al had ze daar nu geen zin meer in. Op de een of andere manier wilde ze hier blijven. Ze wilde Pattie Lou in de gaten houden, met Pearl praten, voor Marie bidden, en langsgaan bij alle anderen. Maar diep in haar hart wist ze dat het haar daar eigenlijk niet om ging. Het ging om Peter. Ze wilde hem eigenlijk niet verlaten. Hij voelde blijkbaar hetzelfde. Hij liet de verpleegkundigen en de dossiers voor wat ze waren en liep naar haar toe.

'Ik breng je even naar beneden, Mel.'

'Dank je.' Ze sloeg zijn aanbod niet af. Ze wilde even met hem alleen zijn, ook al wist ze niet precies waarom. Was het zijn manier van doen die haar aansprak, zijn opstelling als arts tegenover zijn patiënten, zijn warmte? Of was het meer dan dat? Ze voelde zich enorm tot hem aangetrokken, maar wat had het voor zin? Zij woonde in New York en hij in L.A. En als ze nu eens in dezelfde stad hadden gewoond? Daarop kon ze zichzelf geen antwoord geven toen hij met haar meeliep naar haar auto op de parkeerplaats. Ze bleef staan en keek hem aan.

'Ik wil je bedanken.'

'Waarvoor?'

'Dat je Pattie Lous leven hebt gered.'

'Dat heb ik voor Pattie Lou gedaan, niet voor jou.'

'Dan wil ik je bedanken voor al het andere. Voor je belangstelling, je tijd, je medewerking, het eten, de lunch...' Ze kon geen woorden meer vinden en hij keek haar lachend aan.

'Is er verder nog iets dat je daaraan wilt toevoegen? Koffie in de gang misschien?'

'Goed, goed...' Ze moest lachen en hij pakte haar hand. 'Ik moet jou bedanken, Mel. Je hebt veel bij me teweeggebracht. Je bent de eerste met wie ik in twee jaar tijd echt gepraat heb. Dank je wel.' En voordat ze de kans kreeg daarop te reageren, vroeg hij: 'Mag ik je een keer bellen in New York, of ga ik dan buiten mijn boekje?'

'Nee, helemaal niet. Dat zou ik leuk vinden.' Haar hart klopte als een bezetene, en ze voelde zich als een klein meisje.

'Dan bel ik je. Goeie reis terug.' Hij gaf een laatste kneepje in haar hand, draaide zich om, zwaaide en verdween. Dat was het dan. En toen ze onderweg naar Rodeo Drive was, vroeg ze zich af of ze hem ooit nog eens zou zien.

8

Toen Mel die middag al haar boodschappen had gedaan, kwam ze tot de conclusie dat ze Peter Hallam telkens opnieuw uit haar gedachten moest zetten. Het voelde niet juist dat ze zoveel aan hem moest denken. Wat betekende hij tenslotte helemaal voor haar? Het was een interessante man, een belangrijke schakel in haar reportage, meer niet, hoe aantrekkelijk hij misschien ook was. Ze probeerde haar gedachten te richten op Val en Jess, en plotseling verscheen zijn gezicht weer voor haar ogen. Ze was nog steeds met haar gedachten bij hem toen ze om acht uur die avond haar koffer achter in een taxi gooide, en in een flits zag ze ineens een glashelder beeld van Pam, een zorgelijk, eenzaam meisje met een gebroken hart.

'Verdomme.' Ze mompelde hardop en de chauffeur keek in zijn spiegel.

'Alles goed?'

Ze moest lachen om zichzelf en knikte. 'Sorry, ik dacht hardop.'

Hij knikte onzeker. Maar hij had het allemaal al eens meegemaakt, en zolang hij een flinke fooi kreeg, maakte het hem allemaal niet uit. En dat kreeg hij, dus hij vond het wel best.

Eenmaal aangekomen op het vliegveld zette ze haar koffer op de band, checkte in, kocht drie tijdschriften en ging in de wachtruimte bij haar uitgang zitten. Het was al negen uur, en over twintig minuten zouden ze instappen. Ze keek om zich heen en zag dat de vlucht vol zou zitten, maar zoals meestal reisde ze business class, dus zou ze weinig van de drukte merken. Ze bladerde door de tijdschriften met een half oog op het beeldscherm waarop het instappen zou worden aangekondigd. Het was de laatste vlucht van de dag naar New York, in de volksmond de red-eye genoemd, omdat dat aangaf hoe je er de volgende ochtend om zes uur uitzag: uitgeput en met rode ogen. Maar in ieder geval was je geen hele dag kwijt met vliegen.

Ineens schoot ze overeind. Ze dacht dat haar naam omgeroepen was, maar ze besloot dat ze het mis had. Toen haar vlucht werd opgeroepen wachtte ze tot de meeste passagiers aan boord waren gegaan voor ze haar attachékoffer en schoudertas oppakte en in de rij ging staan met haar instapkaart in haar hand. Opnieuw hoorde ze haar naam, en deze keer wist ze zeker dat ze het zich niet verbeeldde. 'Melanie Adams, wilt u zich melden bij de witte diensttelefoon... Melanie Adams... diensttelefoon, alstublieft... Melanie Adams...' Met een korte blik op haar horloge rende ze naar de witte telefoon aan de andere kant van de wachtruimte en meldde zich bij de telefoniste aan de andere kant van de lijn.

'Dag, u spreekt met Melanie Adams. U hebt mijn naam omgeroepen?' Ze zette haar tassen op de grond en luisterde gespannen.

'U bent gebeld door dokter Peter Hallam. Hij vroeg of u hem onmiddellijk terug wilde bellen.' Ze gaf zijn nummer door aan Mel. Ze herhaalde het in zichzelf en rende naar de dichtstbijzijnde munttelefoon, terwijl ze intussen met een schuin oog op de grote klok boven haar hoofd in haar tas groef naar kleingeld. Ze had nog maar vijf minuten de tijd om in te stappen, en ze kon zich niet veroorloven deze vlucht te missen. Ze moest de volgende ochtend in New York zijn. Ze vond een munt, duwde hem in de gleuf en toetste het nummer in.

'Hallo?' Haar hart klopte in haar keel toen hij opnam. 'Peter, je spreekt met Mel. Ik heb nog maar een paar minuten de tijd, mijn vlucht vertrekt zo.'

'Ik heb ook haast.' Hij klonk zakelijk. 'We hebben net een donor gekregen voor Marie Dupret. Ik ben nu onderweg naar het ziekenhuis, en ik wilde het je even laten weten voor het geval je erbij wilde zijn.'

Haar gedachten raasden op volle toeren, en slechts een fractie van een seconde was ze teleurgesteld. Ze had even gedacht dat hij belde om haar goeiendag te zeggen, maar nu voelde ze de adrenaline door haar lichaam pompen bij de gedachte aan de transplantatie. Marie kreeg een kans. Ze hadden een hart voor haar gevonden.

'Ik wist niet of je je plannen zou willen veranderen, maar ik vond dat ik het je even moest vertellen. Ik wist niet eens met welke maatschappij je zou vliegen, dus ik heb maar een gokje gewaagd.' Hij had goed gegokt.

'Je hebt me op het nippertje te pakken.' Ze fronste haar wenkbrauwen. 'Zouden we de operatie mogen filmen?'

Het zou een sensationele toevoeging aan het verhaal zijn, en het zou haar verblijf van een extra dag rechtvaardigen.

Na een lange stilte zei hij: 'Goed dan. Kan de cameraploeg hier snel zijn?'

'Ik ga m'n best doen. Ik moet eerst toestemming krijgen vanuit New York.' In de tijd die ze nodig had om dat telefoontje te plegen, zou ze haar vlucht kunnen missen. 'Ik weet niet of het gaat lukken. Ik zal hoe dan ook een bericht voor je achterlaten bij het ziekenhuis.'

'Prima. Ik moet nu gaan. Ik spreek je nog.' Hij klonk zakelijk en kortaf en zonder verder iets te zeggen hing hij op.

Melanie had een paar seconden nodig om haar gedachten op een rijtje te krijgen. Allereerst moest ze de grondstewardess bij de uitgang te spreken krijgen. Ze had al eens eerder zoiets meegemaakt, en met een beetje geluk zouden ze de vlucht vijf of tien minuten voor haar willen vertragen, zodat ze tijd had om naar New York te bellen. Ze hoopte dat er nog iemand met beslissingsbevoegdheid aanwezig zou zijn. Ze greep haar attachékoffer en handtas en rende zo hard ze kon naar de uitgang, waar ze de grondstewardess vond. Ze legde uit wie ze was en ze liet haar perskaart zien. 'Kunt u de vlucht tien minuten voor me vertragen? Ik moet naar New York bellen voor een belangrijke uitzending.'

De stewardess keek allesbehalve blij, maar aan mensen van Mels kaliber verleenden ze wel vaker speciale gunsten, zoals hun een stoel geven op een volgeboekte vlucht, zelfs als daardoor een nietsvermoedende passagier zijn plek moest afstaan, of zoals in dit geval een vlucht vlak voor de start vertragen. 'U krijgt tien minuten, meer kan ik niet voor u doen.' Dit soort grapjes kostten de maatschappijen een fortuin. Ze liep weg van Mel en pakte haar portofoon.

Mel rende terug naar de telefoon en belde op kosten van haar creditcard. Ze verbonden haar direct door met de nieuwskamer, maar het kostte vier kostbare minuten voor ze de assistent-regisseur en een redacteur voor haar hadden gevonden.

'Wat heb je voor ons?'

'Een grote doorbraak. Een van de mensen die ik heb geïnterviewd, was een patiënte die wachtte op een harttransplantatie. En nu ben ik net gebeld door dokter Hallam. Ze hebben een donor en ze gaan nu opereren. Kan ik blijven en een cameraploeg naar Center City sturen om het te filmen?' Ze was buiten adem van het rennen en de opwinding.

'Heb je nog geen opnames van hem in actie?'

'Nee.' Ze hield haar adem in, in afwachting van het beslissende antwoord.

'Goed. Maar zorg dat je morgen met een rotgang hier naartoe komt.'

'Ja, baas.' Met een brede grijns hing ze op en haastte zich terug naar de uitgang.

Ze deelde mee dat ze niet in zou stappen en belde toen naar een plaatselijk tv-station voor een cameraploeg. Ze liep snel naar buiten op zoek naar een taxi en hoopte dat de luchtvaartmaatschappij haar koffer in New York voor haar zou bewaren zoals ze hadden beloofd.

Toen ze aankwam stond de cameraploeg al op haar te wachten in de hal, en ze gingen meteen door naar de operatiekamer. Ze moesten zich allemaal ontsmetten, mondkapjes voorbinden en gedesinfecteerde kleding aantrekken voordat ze zich met hun apparatuur mochten opstellen in een piepklein hoekje van de kamer. Maar Mel was vastbesloten zich aan de regels te houden, ze was dankbaar dat Peter hen daar sowieso toeliet en ze wilde dat voorrecht niet beschamen.

Eindelijk werd Marie binnengereden op een bed met omhooggeklapte leuningen. Haar ogen waren gesloten, en ze zag er dodelijk bleek uit. Ze lag doodstil, tot Peter met mondkapje en in operatieschort binnenkwam en met haar praatte. Hij zag Mel blijkbaar niet eens, hoewel hij een korte blik op de cameraploeg wierp en kennelijk tevreden was met de plek waar ze zich hadden opgesteld. En toen begon alles, terwijl Mel gefascineerd toekeek.

Peter hield de monitors constant in de gaten en gaf een niet-aflatende stroom instructies aan zijn medewerkers.

Hun werk was een samenspel van sierlijke handbewegingen, alsof het ballet was, waarbij de instrumenten aan Peter werden aangegeven vanaf een enorm blad.

Melanie wendde haar blik af bij de eerste incisie, maar daarna raakte ze zo geboeid door de intensiteit van het tafereel dat ze uur na uur gebiologeerd toekeek en stilletjes bad voor Marie, terwijl de artsen onvermoeibaar doorwerkten aan het vervangen van haar hart door het hart van een meisje dat een paar uur daarvoor gestorven was. Het was fascinerend om te zien hoe ze het oude hart uit haar borst haalden en op een blad legden, en Melanie hapte niet eens naar adem toen ze toekeek hoe het nieuwe hart op de open plek werd gelegd, en de kleppen, aderen en slagaderen werden bevestigd terwijl de handen onafgebroken over haar borst bewogen. Melanie hield haar adem in, de monitors kwamen plotseling weer tot leven en het geluid van een kloppend hart klonk als een dreun in je oren, en het operatieteam juichte. Het was een absoluut wonder. Het hart dat levenloos was geweest sinds de dood van zijn vorige eigenaar, sprong tot leven in het lichaam van Marie.

Het afronden van de operatie duurde daarna nog twee uur, en nadat de allerlaatste hechting was gedaan kwam Peter overeind, zijn rug en borst doorweekt, zijn armen verkrampt van het precisiewerk. Hij keek gespannen toe hoe ze haar bed langzaam uit de kamer rolden naar een nabijgelegen verkoeverkamer waar ze haar de komende uren scherp in de gaten zouden houden. Zelf zou hij de komende zes tot acht uur in de buurt blijven om ervoor te zorgen dat alles goed zou gaan, maar voorlopig hadden ze alles onder controle, en hij liep de gang in en haalde diep adem.

Melanie liep met trillende benen achter hem aan. Het was een uitzonderlijke ervaring geweest om hem aan het werk te zien, en ze was hem verschrikkelijk dankbaar voor zijn telefoontje. Peter maakte een praatje met de anderen, nog steeds in zijn operatiekleding maar nu zonder het mondkapje, en Melanie overlegde even met de cameraploeg. Ze waren klaar voor vertrek en diep onder de indruk van wat ze hadden gezien.

'Allemachtig, die vent is geweldig.' De man die de eindverantwoordelijkheid over de opnames had, trok zijn beschermende kleding uit en stak een sigaret op terwijl hij zich meteen afvroeg of dat wel kon. Zijn hoofd zat nog steeds vol met de beelden die ze vast hadden gelegd van eindeloos bewegende, twee aan twee werkende handen die nooit stopten en telkens dunne stukjes huid en adertjes dunner dan haarvezels oppakten om te repareren. 'Als je zoiets gezien hebt, moet je daarna wel in wonderen geloven.' Hij keek Mel vol ontzag aan, en hij schudde haar de hand. 'Het was een plezier om met je te werken.'

'Bedankt dat jullie hier zo snel konden zijn.' Ze glimlachte en samen bekeken ze een paar gemaakte aantekeningen. Hij vertelde haar dat hij de film de volgende dag in New York zou laten afleveren zodat ze die bij de rest van de opnames kon voegen, en toen hij en de rest van de ploeg vertrokken, stapte Mel uit haar kleding. Verbaasd zag ze dat Peter ook te voorschijn kwam in zijn gewone kleren. Op de een of andere manier had ze verwacht dat hij de komende uren in operatiekleding zou blijven lopen, maar waarom ze dat dacht wist ze eigenlijk niet. Het was vreemd om hem weer als een gewone sterveling te zien.

'Hoe ging het?' vroeg ze hem toen ze samen door de gang liepen. Het was alsof ze nog niet weg was geweest, en haar hart maakte een sprongetje.

'Tot nu toe gaat het prima. Maar de komende vierentwintig uur zijn cruciaal. We zullen moeten zien hoe ze zich houdt. Ze was vreselijk verzwakt toen we begonnen. Heb je haar hart gezien? Het was zo hard als steen, er zat geen rek meer in. Ik denk dat ze het geen dag meer gered zou hebben. Ze heeft ontzettend veel geluk gehad dat die donor op tijd kwam.'

Donor... donor... geen gezicht, geen naam, geen geschiedenis... alleen maar donor, een anoniem hart in een lichaam met het gezicht van Marie. Het bleef moeilijk te bevatten, zelfs na het bijwonen van een vier uur durende operatie.

Mel keek op haar horloge en zag verrast dat het al ruim na zessen was, en toen ze naar buiten keek, zag ze dat de zon al op was. De nacht was voorbij, en Marie was in leven.

'Je zult wel helemaal stuk zijn.' Hij keek haar zorgzaam aan en zag dat er donkere kringen onder haar ogen waren verschenen. 'Kijken is veel zwaarder dan het werk zelf.'

'Dat betwijfel ik.' Onwillekeurig gaapte ze en ze vroeg zich af hoe Marie zich zou voelen als ze wakker werd. Dat was het ergste van alles. Melanie beneed haar niet. Ze had nog een zware weg te gaan, nog zwaarder dan daarvoor. Ze moest gaan wennen aan de medicijnen, vechten tegen afstoting van het hart en infecties, en ze zou helse pijnen te verduren krijgen omdat ze haar tijdens de operatie bijna in tweeën hadden gedeeld.

Mel rilde bij de gedachte, en Peter, die haar wit weg zag trekken, duwde haar zonder pardon in de dichtstbijzijnde stoel. Hij had de symptomen vaker gezien en wist het voordat Mel het zelf voelde. Hij duwde haar hoofd met zijn sterke handen met zachte dwang tussen haar knieën en Mel was te verbaasd om te reageren.

'Rustig en diep ademhalen, en uitademen door je mond.' Ze stond op het punt een gevatte opmerking te maken, maar merkte ineens dat ze te beroerd was om iets te zeggen, en toen het weer een beetje beter ging, keek ze hem verbaasd aan.

'Dat voelde ik niet eens aankomen.'

'Dat mag dan zo zijn, maatje, maar net zag je er toch wel bijzonder groen uit. Je kunt maar beter iets gaan eten in de kantine beneden, en dan snel je bed induiken in je hotel.' Maar toen herinnerde hij zich dat ze uitgecheckt had en dus geen kamer meer had, en hij bedacht iets anders. 'Waarom ga je niet een tijdje naar mijn huis? Mevrouw Hahn kan de logeerkamer voor je klaarmaken, en de kinderen zullen niet eens merken dat je er bent.' Hij wierp een blik op zijn horloge, het was een paar minuten voor zeven. 'Ik zal haar even bellen.'

'Nee, laat maar, ik ga wel naar het hotel.'

'Dat is nergens voor nodig. Waarom zou je dat doen als je gewoon in mijn huis terecht kunt? Er is niemand die je lastig valt.'

Het was een aanlokkelijk aanbod, maar ze wist niet of het een goed plan was. Maar toen ze opstond, was ze te moe om tegen hem in te gaan of het hotel te bellen en een andere kamer te vragen. En toen hij naar een bureau liep om te bellen, bleef ze als een uitgeput kind zitten. Toen hij naar haar terugliep, zag hij er nog net zo fris uit als de vorige ochtend, hoewel hij ook een nacht had overgeslagen, maar hij was er blijkbaar aan gewend, en hij was nog helemaal opgetogen over de succesvolle operatie.

'Ze zorgt dat alles voor je klaarstaat als je komt. De kinderen staan niet voor achten op, behalve Mark, die is al weg.' Hij keek om zich heen en wisselde een paar woorden met een verpleegster voor hij zich weer tot Mel wendde. 'Het gaat goed met Marie. Ik breng je even naar beneden, ik zet je in een taxi, en dan ga ik weer terug.'

'Dat hoeft echt niet... doe niet zo raar...' Het was idioot, ze had verslag gedaan van massamoordenaars tot bendeoorlogen, en nu had ze ineens het gevoel dat haar lichaam het begaf, en ze was dankbaar voor de sterke arm die haar naar beneden begeleidde. 'Ik denk dat ik oud begin te worden.' Ze glimlachte meesmuilend toen ze op de taxi wachtten. 'Het is niet normaal, zo moe als ik ben.'

'Je hebt gewoon een inzinking. Dat gebeurt ons allemaal. Ik ben straks ook aan de beurt.'

'Wat ga jij doen?'

'Ik blijf in de buurt en ga proberen een paar uurtjes te slapen. Nadat ik jou gisteravond heb gebeld, heb ik mijn secretaresse gebeld om al mijn afspraken van vandaag af te zeggen. Vanmorgen neemt iemand van mijn team mijn taken over, en vanmiddag maak ik zelf mijn ronde.'

Maar ze wist zeker dat hij ondertussen ook uitgeput moest zijn, hoewel hem dat niet aan te zien was. Hij was nog net zo dynamisch en levendig als een paar uur geleden.

Hij keek bezorgd naar haar toen hij haar in de taxi zette. 'Wanneer ga je terug naar New York?'

'Ik moet de vlucht van vanavond hebben. Ze willen me hier niet langer laten blijven.'

Hij knikte, blij dat hij haar de vorige avond had weten te bereiken. 'Er valt hier verder toch niets voor je te filmen, Mel. Vanaf nu kunnen we niet anders dan toekijken en haar de medicatie geven die ze aankan. Je hebt vannacht alles gezien wat er te zien valt.' Ze keek hem recht in de ogen.

'Bedankt dat we erbij mochten zijn.'

'Geen dank. En nu naar bed.' Hij gaf de chauffeur zijn adres en sloot de deur voordat de taxi verdween in het verkeer van Los Angeles en koers zette naar Bel Air.

Toen hij haar stond na te kijken, was hij plotseling dankbaar dat ze er nog was en dat hij haar een paar uur later weer zou zien. Hij was net zo in verwarring over zijn gevoelens als Mel. Maar dat hij iets voor haar voelde, stond vast.

9

Thuis in Bel Air stond mevrouw Hahn haar bij het raam op te wachten, en na een korte groet bracht ze Mel naar de logeerkamer. Mel bedankte haar en keek om zich heen. Ze had honger en wilde in bad, maar ze was te moe om actie te ondernemen. Ze zette haar attachékoffer en haar schoudertas op de grond naast haar bed, en vroeg zich af of ze haar koffer terug zou vinden in New York, maar dat kon haar op dit moment niet echt veel schelen. Ze ging met al haar kleren aan op bed liggen, en net toen ze met de gedachte aan Peter en Marie in slaap viel, werd er zacht op de deur geklopt. Verbaasd kwam ze overeind en probeerde wakker te worden. 'Ja?'

Het was mevrouw Hahn met een klein dienblad. 'De dokter vond dat u iets moest eten.'

Ze voelde zich net een patiënt toen ze staarde naar het blad met roerei, geroosterde boterhammetjes, en een beker warme chocolademelk, die ze vanaf haar bed kon ruiken. 'Ik heb geen koffie voor u gemaakt, zodat u kunt slapen.'

'Dank u vriendelijk.' Het was gênant om bediend te worden, maar het eten zag er verrukkelijk uit toen ze op de rand van haar bed ging zitten met haar verfrommelde jasje, verkreukelde blouse en warrige slaapkapsel. Zonder verder nog één woord te zeggen, zette mevrouw Hahn het dienblad op een klein tafeltje naast het bed en verliet ze de kamer.

Terwijl Mel, plotseling erg hongerig, haar toast en eieren verorberde, hoorde ze gestommel boven haar hoofd, en ze vroeg zich af of het Pam of Matthew was, die zich klaarmaakte om naar school te gaan. Ze kon het niet opbrengen om hun even goeiemorgen te wensen. Ze dronk haar warme chocolademelk op, at het laatste stukje toast en ging weer liggen. Voldaan, uitgeput en tevreden over haar werk van de afgelopen nacht, vouwde ze haar armen onder haar hoofd.

Het was drie uur 's middags voor ze wakker werd. Na een blik op haar horloge sprong ze geschrokken overeind, maar toen realiseerde ze zich dat ze nergens naartoe hoefde. Ze vroeg zich af wat mevrouw Hahn ervan zou denken dat ze de hele dag had liggen slapen, en de kinderen konden nu elk moment thuiskomen. Toen ze in slaap viel waren ze nog niet eens weg. Terwijl ze door de kamer liep, vroeg ze zich af hoe het Marie de afgelopen zeven uur was vergaan. Op het bureautje aan de andere kant van de kamer stond een telefoon, en Mel liep er op kousenvoeten naartoe, terwijl ze ondertussen naar haar gekreukelde kleren keek. Ze belde het ziekenhuis, liet zich doorverbinden met de afdeling hartbewaking en vroeg toen naar Peter, maar de vrouw die de telefoon beantwoordde, vertelde haar dat hij niet aan de telefoon kon komen, en Mel vroeg zich af of hij ook was gaan slapen. 'Ik belde om te vragen hoe het met Marie Dupret, de transplantatiepatiënte, is.' Het bleef stil aan de andere kant van de lijn. 'U spreekt met Melanie Adams. Ik was er vannacht bij in de operatiekamer.' Meer hoefde ze niet uit te leggen. Het hele ziekenhuis kende Mel, en wist dat ze een reportage aan het maken was over Peter Hallam en Pattie Lou Jones.

'Eén momentje, alstublieft,' klonk het kordaat. Mel werd in de wacht gezet en even later hoorde ze een bekende stem.

'Ben je wakker?'

'Met pijn en moeite. En ik schaam me dood omdat ik de hele dag heb geslapen.'

'Onzin. Je had het gewoon nodig. Je ging bijna van je stokje toen je hier wegging. Heeft mevrouw Hahn je iets te eten gegeven?'

'Jazeker. Dit is het beste hotel van de stad.' Ze keek glimlachend om zich heen in de gezellig ingerichte kamer, en ze stelde zich voor hoe Anne alles bij elkaar had uitgezocht. 'Hoe gaat het met Marie?'

'Heel goed.' Hij klonk tevreden. 'Ik had gisteravond geen tijd meer om je alles uit te leggen, maar we hebben een nieuwe techniek toegepast en dat is erg goed gelukt. Ik zal het je later nog wel uitleggen aan de hand van een paar tekeningen, maar voorlopig kunnen we zeggen dat alles goed gaat. Het duurt nog zeker een week voor we iets kunnen zeggen over mogelijke afstoting.'

'Hoelang duurt het nog voor ze buiten gevaar is?'

'Dat kan nog wel even duren.' De rest van haar leven, wist Mel. 'We hebben de stille hoop dat alles goed zal gaan. Ze voldoet aan alle criteria voor een succesvol verloop.'

'Ik hoop dat ze het redt.'

'Wij ook.' Het viel haar opnieuw op dat hij zich het succes niet toeëigende, en daar bewonderde ze hem om.

'Heb jij nog een beetje kunnen slapen?'

Hij gaf een vaag antwoord. 'Een beetje. Ik heb mijn rondes vanmorgen toch zelf gelopen, en daarna ben ik even gaan liggen. Ik denk dat ik vanavond wel op tijd thuis zal zijn om met de kinderen te eten. Ik kan mijn werk straks aan iemand anders overdragen. Dus dan zie ik je straks nog even, Mel.'

Hij klonk zo vriendelijk en liefdevol dat ze plotseling nauwelijks kon wachten om hem weer te zien. 'Je kinderen hebben straks schoon genoeg van me.'

'Dat zal wel meevallen. Ze vinden het vast geweldig dat je er weer bent, en dat vind ik ook. Hoe laat vlieg je, of heb je daar nog niet over nagedacht?'

'Ik denk dat ik dezelfde avondvlucht neem als gisteren.' Na de hele dag geslapen te hebben, voelde ze zich uitgerust genoeg om de red-eye te nemen. 'Ik moet hier om acht uur weg.'

'Dat komt dan goed uit. Mevrouw Hahn zet om exact zeven uur het eten op tafel, en als alles goed gaat ben ik om een uur of zes thuis. Als het anders loopt, bel ik je nog even.'

Op dat moment kon Mel zich levendig voorstellen hoe hij hetzelfde tegen Anne gezegd zou kunnen hebben. Het was vreemd om naar die woorden te luisteren. Het was alsof ze de plaats van de dode vrouw probeerde in te nemen, maar ze berispte zichzelf voor die rare gedachte toen hij ophing.

Als om haar gedachten over hem af te spoelen gooide ze haar kleren op het bed, stapte onder de douche, zette hem op volle kracht aan en bleef zo een tijdlang onder de warme stroom staan. Ze bedacht zich dat ze ook even een duik in het zwembad kon nemen, maar ze had nog geen zin om naar buiten te gaan. Ze had even tijd nodig om wakker te worden en haar hoofd leeg te maken.

Toen ze onder de douche vandaan stapte, bedacht ze dat ze het tv-station in New York moest bellen, en Raquel. Ze had de redacteur de vorige avond gevraagd naar haar huis te bellen, en ze hoopte dat hij dat gedaan had. Raquel bevestigde dat toen ze haar aan de lijn had. De meisjes waren teleurgesteld dat ze niet thuis was gekomen, maar ze had hun beloofd dat ze er de volgende dag zou zijn. Daarna belde ze met de nieuwskamer om te melden dat alles goed was gegaan. Ze verzekerde hun dat de transplantatie zeer succesvol was verlopen en dat elke seconde ervan op band stond.

'Het wordt een geweldig verhaal, jongens. Wacht maar af.'

'Oké, Mel. Het zal fijn zijn om je weer bij ons te hebben.'

Daar was ze het niet helemaal mee eens. Ze had niet zo'n verschrikkelijke haast om uit L.A. of bij Peter weg te gaan. Er leken genoeg redenen te zijn om nog even te blijven: Pattie Lou, Peter, Marie... Allemaal uitvluchten, ze wist het, maar ze wilde gewoon nog niet weg.

Ze legde de hoorn op de haak, kleedde zich aan en verliet haar kamer om mevrouw Hahn te zoeken. Ze vond haar in de keuken waar ze rundvlees stond te braden voor die avond. Mel bedankte haar opnieuw voor het eerdere ontbijt, en ze verontschuldigde zich voor het feit dat ze de hele dag had geslapen.

Haar woorden leken mevrouw Hahn niet te raken. 'De dokter zei dat u daarvoor kwam. Wilt u misschien iets eten?' De vrouw was zeer bekwaam, maar niet bepaald hartelijk, en haar manier van doen had iets intimiderends. Het was in geen geval het soort vrouw dat ze in de buurt van haar kinderen zou wensen, en ze vond het een vreemde keus van Peter. Ze had hem veel bezorgder ingeschat, en dan nog zonder moeder voor de kinderen... Maar opnieuw bedacht Mel dat de vrouw was aangenomen door Anne. Heilige Anne.

Mel sloeg het aanbod af, schonk een kop koffie in en smeerde toen toch maar een boterham. Ze ging in de lichte tuinkamer met de witte rotan meubelen zitten.

In haar ogen was dit de zonnigste kamer van het huis, en ook de kamer waarin ze zich het meest op haar gemak voelde. De statige uitstraling van de andere kamers stond haar tegen, maar dat had deze kamer niet, en ze maakte het zich gemakkelijk op een chaise longue, at haar boterham en genoot van het uitzicht over het zwembad. Ze hoorde de voetstappen niet aankomen en merkte pas dat ze niet langer alleen was toen ze de stem hoorde.

'Wat doet u hier?'

Met een schok kwam ze overeind en morste hete koffie op haar been, maar dankzij haar zwarte broek van gabardine brandde ze zich niet. Toen ze zich omdraaide, zag ze Pam staan. 'Hoi. Ik schrok me rot van je.' Ze zei het met een glimlach, maar Pam beantwoordde die glimlach niet.

'Ik dacht dat u terug was naar New York.'

'Dat was ook de bedoeling, maar ik ben gebleven om je vader vannacht een harttransplantatie te zien doen. Het was geweldig.' Haar ogen lichtten op bij de gedachte aan Peters vaardige handen, maar zijn dochter was er kennelijk niet van onder de indruk.

'Aha.'

'Hoe was het op school, Pam?'

Ze staarde Mel aan. 'Dit was de lievelingskamer van mijn moeder.'

'Dat geloof ik graag. Ik vind het hier ook heerlijk, het is hier lekker zonnig.' Maar Pams woorden hadden hun effect bereikt, Mel voelde zich opgelaten.

Pam liep langzaam naar een plek aan de andere kant van de kamer. Ze ging zitten en staarde naar buiten. 'Ze zat hier elke dag. Hier keek ze naar me als ik in het zwembad speelde.'

Daar was het inderdaad een ideale plek voor. Mels ogen gleden over Pams gezicht, en ze zag het verdriet en besloot de koe bij de horens te vatten.

'Je mist haar vast verschrikkelijk.'

Pams gezicht verhardde en het duurde enige tijd voordat ze antwoord gaf. 'Ze had zich kunnen laten opereren, maar ze vertrouwde mijn vader niet genoeg om het door hem te laten doen.'

Dat waren harde woorden, en Mel kromp in elkaar toen ze hoorde hoe Pam over Annes beslissing dacht.

'Ik denk niet dat het zo eenvoudig lag.'

Ze sprong overeind. 'Wat weet u daar nou van? U kent alleen zijn kant van het verhaal.'

'Ze had het recht om die keus te maken.' Mel wist dat ze zich op glad ijs bevond. 'Soms is het moeilijk te begrijpen waarom mensen de dingen doen die ze doen.'

'Hij had haar toch niet kunnen redden.' Ze liep met nerveuze stappen door de kamer, en Mel keek toe. 'Ze zou misschien toch dood gegaan zijn, ook met een donorhart.'

Mel knikte langzaam, Pam had waarschijnlijk gelijk.

'Wat zou jij gewild hebben dat ze had gedaan?'

Pam haalde haar schouders op en draaide zich om. Mel zag haar schouders schokken, en zonder er verder over na te denken liep ze op haar af. 'Pam...' Ze draaide haar zacht rond en zag de tranen over de wangen van het jonge meisje lopen. Ze sloeg haar armen om haar heen en liet haar huilen. Een paar minuten lang stond Pam tegen Mel aangeleund, terwijl Mel over haar haren streek. 'Ik vind het zo erg voor je, Pam...'

'Ja, ik ook.' Ze maakte zich los, ging weer zitten en veegde haar gezicht af aan een mouw. Ellendig keek ze op naar Mel. 'Ik hield zoveel van haar.'

'Ik weet zeker dat ze ook heel veel van jou hield.'

'Waarom heeft ze het dan niet geprobeerd? Dan was ze er nu misschien nog geweest.'

'Daar kan ik je geen antwoord op geven, ik denk dat niemand dat kan, en ik denk dat je vader zich hetzelfde afvraagt, maar je moet verder. Je hebt geen keus, ook al doet het verschrikkelijk veel pijn.'

Pam knikte stilletjes en keek Mel aan. 'Ik heb een tijdje niet gegeten. Ik geloof dat ik ook dood wilde.' Dat was tenminste wat de psychiater tegen haar had gezegd. 'Mark denkt dat ik het alleen maar deed om papa te pesten, maar dat is niet waar. Ik kon er gewoon niets aan doen.'

'Dat snapt je vader wel. Voel je je nu wel een beetje beter dan toen?'

'Soms. Ik weet het niet...'

Het meisje zag er intens verdrietig uit, en er was nauwelijks iets wat Mel kon doen om het meisje te helpen. Ze kon niets anders doen dan naar haar luisteren. Pam had twee broers die geen van beiden hulp konden bieden, een ongevoelige Duitse huishoudster, die geen enkele warmte uitstraalde, en een vader, die het druk had met het redden van andermans levens. Het stond buiten kijf dat dit meisje iemand nodig had, maar wie? Eventjes wenste Mel dat zij het kind steun kon bieden, maar ze had haar eigen leven aan de andere kant van het land, haar eigen kinderen, problemen en werk.

'Pam, ik zou het leuk vinden als je me eens op kwam zoeken in New York.'

'Uw dochters vinden me waarschijnlijk stom. Dat vinden mijn broers ook.' Ze haalde haar neus luidruchtig op en zag eruit als een klein meisje.

Mel keek haar vriendelijk aan. 'Ik denk dat ze daar te slim voor zijn, en jongens snappen er meestal niet veel van. Mark is bijna volwassen en Matt is nog veel te klein.'

'Niet waar,' klonk er ineens een piepstemmetje. Geen van beiden had hem de kamer binnen zien komen. Hij was net thuisgekomen, afgezet door een van de moeders van een klasgenootje. 'Ik kan al zelf mijn bed opmaken, ik kan zelf onder de douche, en ik kan ook al soep maken.' Zelfs Pam moest lachen, en Mel lachte hem toe.

'Ik weet het, je bent een geweldig kind.'

'U bent weer terug.' Met een tevreden blik op zijn gezicht liep hij naar haar toe en ging naast haar zitten.

'Nee, ik ga gewoon wat later weg dan ik had verwacht. Hoe was jouw dag, grote vriend?'

'Leuk.' Hij staarde naar Pam. 'Waarom huil je nou weer?' En zonder op antwoord te wachten zei hij tegen Mel: 'Ze huilt altijd. Meisjes zijn stom.'

'Nee hoor, meisjes zijn niet stom. Iedereen huilt weleens. Grote mannen ook.'

'Mijn vader huilt nooit.' Hij zei het vol trots, en Mel vroeg zich af of Peter zich altijd groot hield ten opzichte van de jongen.

'Ik durf te wedden van wel.'

'Echt niet.' Hij hield voet bij stuk, maar Pam mengde zich in het gesprek.

'Echt wel. Ik heb het zelf gezien, na...' Maar ze sprak de woorden niet uit. Dat was niet nodig. Ze begrepen het allemaal, en Matt keek haar kwaad aan.

'Nietes. Papa is stoer. En Mark ook.' Na die woorden kwam mevrouw Hahn binnen en nam Matt mee om zijn handen en zijn gezicht te wassen. Hij sputterde tegen, maar hij had geen verweer, en Pam en Mel waren opnieuw met z'n tweeën.

'Pam,' Mel raakte haar hand even aan, 'als ik ooit iets voor je kan doen, als je een vriendin nodig hebt, bel me dan. Ik zal je mijn nummer geven voor ik wegga. Je kunt me op mijn kosten bellen wanneer je maar wilt. Ik kan best goed luisteren, en New York is niet eens zo heel ver weg.' Pam keek haar oplettend aan en knikte toen.

'Dank u wel.'

'Ik meen het. Wanneer je maar wilt.'

Pam knikte en stond op. 'Ik kan nu maar beter aan mijn huiswerk beginnen. Gaat u vanavond weg?' Het klonk half hoopvol, en half teleurgesteld. Net zo dubbel als de rest van haar gevoelens voor Mel.

'Ik ga vanavond naar New York. Ik denk dat ik hier om een uur of acht vertrek.'

'Eet u met ons mee?' Ze keek geërgerd, en Mel herinnerde zich wat ze gezegd had.

'Misschien. Ik weet het nog niet. Zou je dat erg vervelend vinden?'

'Nee, dat is goed.' Toen ze in de deuropening stond, draaide ze zich om en vroeg: 'Wilt u mijn badpak nog een keertje lenen?'

'Nee, vandaag niet, maar het is lief van je dat je het vraagt.'

'Ja.' Ze knikte opnieuw en verdween, en een paar minuten later rende Matthew de kamer weer binnen, met twee boeken die ze hem voor moest lezen. Allebei de kinderen kwamen duidelijk aandacht en liefde te kort, en Matt hield haar bezig tot Peter thuiskwam, en ze zag dat de dag uiteindelijk zijn tol van hem had geëist. Hij zag er bleek en vermoeid uit, en ze had medelijden met hem. Hij had hier ook nog zoveel te doen, de kinderen hadden zijn aandacht nodig, naast alle energie en tijd die zijn werk vroeg. Het was een wonder dat hij het nog op kon brengen om tijd aan de kinderen te besteden.

'Hoe gaat het met Marie?' vroeg ze bezorgd, en hij glimlachte vermoeid.

'Heel goed. Heeft Matt je het leven zuur gemaakt vanmiddag?'

'Nee hoor, helemaal niet zelfs. En ik heb een fijn gesprek gehad met Pam.' Hij keek verbaasd.

'Nou, dat is heel wat. Zullen we een glas wijn nemen in de studeerkamer?'

'Ja, dat is goed.' Ze liep achter hem aan door het huis, en aangekomen in de studeerkamer verontschuldigde ze zich opnieuw voor haar overlast in zijn huis.

'Doe niet zo raar. Je hebt een zware nacht achter de rug. Waarom zou je hier niet naartoe gegaan zijn?'

'Het was heel leuk.'

'Mooi zo.' Glimlachend gaf hij haar een glas wijn. 'Dat ben jij ook.' Hij zocht blijkbaar weer toenadering tot haar. Hij deed net als zijn dochter afwisselend koeltjes en hartelijk tegen haar, maar zelf zat ze met dezelfde tegenstrijdige gevoelens, en ze had geen idee hoe ze daarmee om moest gaan. Ze keek hem alleen maar aan en nipte van haar wijn, voor het gesprek terugkwam op het ziekenhuis dat ondertussen aanvoelde als een tweede thuis voor Mel. Voordat ze hun tweede glas leeg hadden, klopte mevrouw Hahn stevig op de deur.

'Het eten staat op tafel, dokter.'

'Dank u.' Hij stond op. Mel volgde zijn voorbeeld en liep met hem mee naar de eetkamer waar ze al snel gezelschap kregen van Pam en Matt, en van Mark, die net thuis gekomen was.

Al snel was Mel weer helemaal geconcentreerd op hun onderlinge plagerijtjes. Ze voelde zich verrassend op haar gemak bij hen allemaal, en ze vond het echt vervelend toen het tijd voor haar werd om haar vliegtuig te halen. Ze omhelsde Pam, gaf Matt een kus, schudde Marks hand, bedankte mevrouw Hahn, en had echt het gevoel dat ze afscheid nam van goede vrienden. Ze richtte zich tot Peter en gaf hem ook een hand.

'Ik wil je nogmaals bedanken. Vandaag was de beste dag van allemaal.' Ze keek naar de kinderen, die vlakbij stonden, en toen weer naar hem. 'En nu kan ik maar beter een taxi gaan bellen, want anders zitten jullie nog langer met me opgescheept.'

'Wat een onzin. Ik breng je even naar het vliegveld.'

'Geen sprake van. Jij hebt de hele nacht op je benen gestaan. En je hebt niet de hele dag geslapen zoals ik.'

'Ik heb genoeg geslapen. Kom op, geen gezeur.' Zijn stem klonk een beetje scherp. 'Waar is je koffer?'

Mel lachte. 'In New York, hoop ik.' Hij keek haar verbijsterd aan en ze legde het hem uit. 'Ik had al ingecheckt toen je me gisteravond belde.'

Hij barstte in lachen uit. 'Nou, ik kan wel zeggen dat je echt bezeten bent van je vak.'

'Ja, bezeten en nu behoorlijk verfomfaaid, maar ik had deze kans voor geen goud willen missen.' Ze bekeek haar verkreukelde zijden blouse waar ze de afgelopen uren geen aandacht aan had geschonken. Dat soort dingen leken hier niet erg belangrijk. 'Hoe dan ook, doe nou niet zo eigenwijs. Laat me gewoon even een taxi bellen.' Ze keek op haar horloge en zag dat het kwart over acht was. 'Ik moet echt gaan.'

Hij haalde zijn autosleutels uit zijn broekzak en liet ze voor haar ogen bungelen. 'Kom op, we gaan.' Tegen mevrouw Hahn en de kinderen zei hij: 'Als het ziekenhuis belt, ben ik over een uurtje of twee weer thuis. Ik heb mijn pieper bij me voor noodgevallen.' Voor de zekerheid belde hij voor ze weggingen nog even om te informeren naar Marie en Pattie Lou. De dienstdoende arts in opleiding zei dat alles in orde was, dus liepen Mel en hij naar zijn auto, waar Mel nog een laatste keer naar de kinderen zwaaide voor ze instapten. Ze had het gevoel dat alle beslissingen haar uit handen werden genomen, maar het was een welkome afwisseling van haar zelfstandigheid.

'Ik moet zeggen dokter, u lijkt beter te weten wat goed voor me is dan ikzelf, en ik kan niet eens zeggen dat ik het erg vind.'

Hij lachte. 'Dat zal wel komen omdat ik gewend ben opdrachten uit te delen.' Hij grijnsde. 'En dat er naar me geluisterd wordt.'

'Ik ook,' grinnikte ze, 'maar het is voor de afwisseling wel prettig om eens naar iemand anders te luisteren, zelfs als het om eenvoudige beslissingen gaat als het nemen van een taxi.'

'Dat is het minste wat ik voor je kan doen. Je bent vier dagen lang mijn schaduw geweest, en ik weet zeker dat je er iets heel moois van gemaakt hebt.'

'Dat moet je maar afwachten.'

'Ik zie het aan de manier waarop je werkt.'

'Je hebt veel vertrouwen in me, ik weet niet of ik dat wel verdien.'

Hij keek opzij. 'Ik vind van wel.' Hij fronste zijn voorhoofd. 'Trouwens, hoe was je gesprek met Pam?'

Mel zuchtte. 'Roerend. Het is niet echt een gelukkig kind, hè?'

'Helaas niet, nee.'

'Ze kwelt zichzelf over de dood van Anne.' Het voelde vreemd om de naam van zijn vrouw hardop uit te spreken, Annes naam in haar mond te nemen. 'Ik denk dat het uiteindelijk wel goed komt met Pam. Ze heeft vooral iemand nodig om mee te praten.'

'Ik heb haar naar een psychiater gestuurd,' reageerde hij verdedigend.

'Misschien is dat niet genoeg, en...' Ze aarzelde even voor ze besloot verder te gaan. 'Mevrouw Hahn lijkt me niet bepaald hartelijk.'

'Dat klopt, maar dat is uiterlijke schijn, want ze houdt zielsveel van de kinderen. En ze is bijzonder bekwaam.'

'Pam heeft iemand nodig om mee te praten, Peter, en Matt ook.'

'En wat raad je me dan aan?' vroeg hij bitter. 'Dat ik op zoek ga naar een nieuwe echtgenote?'

'Nee, als je een normaal leven leidt, komt dat vanzelf op je weg.'

'Dat is niet wat ik voor ogen had.' Ze zag zijn kaken spannen en besefte dat ze allebei vermoeider waren dan ze dachten.

'Waarom niet? Je bent al eerder gelukkig getrouwd geweest, dat kan toch nog een keer gebeuren?'

'Het zou nooit meer hetzelfde zijn.' Hij keek verdrietig opzij naar Mel. 'Ik wil gewoon nooit meer trouwen.'

'Je kunt toch niet de rest van je leven alleen blijven?'

'Waarom niet? Jij bent toch ook niet hertrouwd? Waarom zou ik dat wel moeten?' Daarin had hij gelijk.

'Ik ben geen huwbaar type. Jij wel.'

Hij lachte hardop. 'Ha, dat slaat helemaal nergens op. Waarom niet?'

'Daarom niet. Ik heb het gewoon veel te druk met mijn werk om me opnieuw te binden.'

'Daar geloof ik helemaal niets van. Je bent gewoon bang.'

Inwendig kromp ze in elkaar bij het horen van die woorden. Hij had gelijk. 'Bang?' Het lukte haar om verbaasd te klinken. 'Waarvoor?'

'Om je te binden, om je open te stellen. Ik weet het niet precies. Ik ken je nog niet zo goed.'

Maar lang genoeg om haar te doorzien. Het duurde lang voor ze antwoord gaf; ze staarde in de donkere nacht terwijl ze doorreden. Toen zei ze: 'Je hebt waarschijnlijk gelijk. Maar ik ben te oud om daar nog iets aan te veranderen.'

'Op je tweeëndertigste, vierendertigste, vijfendertigste, wat het dan ook mag wezen? Wat een totale onzin.'

'Nee, dat is het niet. En ik ben vijfendertig.' Ze glimlachte. 'Maar ik ben heel tevreden met mijn leven zoals het is.'

'Dat wordt anders als je dochters de deur uit gaan.'

'Dat geldt voor jou ook. Maar in jouw geval hebben de kinderen nu iemand nodig, en jij ook.' Ineens begon ze hard te lachen. 'Dit is belachelijk, we zitten praktisch tegen elkaar te schreeuwen dat de ander moet trouwen. En we kennen elkaar nauwelijks.'

Hij keek haar aan met een vreemde blik op zijn gezicht. 'Het rare is dat het heel anders voelt. Het lijkt wel alsof je hier al jaren bent.'

Peinzend zei Mel: 'Dat gevoel heb ik ook, en het is totaal onzinnig.'

Plotseling doemde het vliegveld toch nog te snel op, en liepen ze tussen de menigte in het heldere licht. Hij had een kruier geld gegeven zodat hij zijn auto op het trottoir kon laten staan, en hij liep achter Mel aan naar binnen. Het speet hem dat ze niet meer tijd hadden gehad om te praten. Na de vorige nacht voelde hij zich nog nauwer met haar verbonden dan daarvoor. Dat kwam omdat ze iets heel speciaals hadden gedeeld, het redden van een vrouwenleven. Het was alsof ze strijdende broeders waren, of nog meer dan dat, en hij vond het nu zelfs nog vervelender dat ze wegging dan gisteren.

'Nou, laat me weten hoe de film geworden is.' Ze wisten zich geen van beiden een houding te geven in de vertrekhal, en ze wenste dat hij haar in zijn armen zou nemen.

'Dat zal ik doen. Hou je taai. En doe de kinderen de groeten van mij.' Het afscheid had iets weg van een déjà vu, maar het was intenser dan de vorige keer. 'En ook aan Marie en Pattie Lou,' zei ze zacht.

'Pas goed op jezelf. En doe het rustig aan, Mel.'

'Jij ook.' Zijn ogen boorden zich in de hare, maar er waren geen woorden voor de verwarring die hij voelde, en hij voelde zich onzeker. Ze waren hier niet alleen, en hij wist nog steeds niet precies wat hij voor haar voelde.

'Bedankt voor alles.'

Ze overrompelde hem met een snelle kus op zijn wang voor ze naar de uitgang liep, waar ze nog een laatste keer naar hem zwaaide voor ze uit het zicht verdween. Hij stond haar na te staren toen zijn pieper afging en hij zich naar een telefoon moest haasten. Hij had geen tijd om het vliegtuig te zien vertrekken. Hij belde het ziekenhuis, waar de arts in opleiding een vraag had over Marie; ze had lichte koorts gekregen en hij wilde van Peter weten of ze de dosering van haar medicatie moesten aanpassen. Hij gaf de veranderingen telefonisch door en liep terug naar zijn auto, en dacht niet aan Marie, maar aan Mel. Op datzelfde moment steeg haar vliegtuig op, en vanuit de gigantische zilveren vogel staarde Mel naar de oneindig grote parkeerplaats onder zich, en vroeg zich af waar hij nu was en of ze hem en zijn kinderen ooit nog zou zien. Deze keer leed het geen twijfel, het speet haar te moeten vertrekken, naar huis te moeten. Vanavond deed ze geen enkele moeite zichzelf van het tegendeel te overtuigen. Ze staarde stil uit het raam, met de gedachte aan hem en de afgelopen vier dagen. Ze wist dat ze hem meer dan leuk vond en dat het nergens toe zou leiden. Ze leefden hun eigen leven, in verschillende werelden, in steden die vijfduizend kilometer uit elkaar lagen, en zo was het nu eenmaal. En daar zou nooit iets aan veranderen.

10

De vlucht naar New York verliep zonder verrassingen. Mel haalde een notitieblok te voorschijn en maakte nu alles nog vers in haar geheugen lag wat aantekeningen over de voorgaande vier dagen. Er waren een paar dingen waar ze in haar reportage de aandacht op wilde vestigen. Na een tijdje klapte ze haar notitieblok vermoeid dicht, liet haar hoofd tegen de hoofdsteun rusten en deed haar ogen dicht. De stewardess had haar een paar maal cocktails, wijn of champagne aangeboden, maar ze had alles afgeslagen. Ze wilde alleen zijn met haar gedachten, en na een tijdje viel ze gedurende de rest van de vlucht in slaap. De reis van west naar oost duurde altijd te kort om echt uit te rusten, en met hulp van de staartwind, die het vliegtuig voortstuwde, kwamen ze in minder dan vijf uur vliegen aan in New York. Ze werd wakker van de aankondiging dat ze gingen landen, en van de stewardess die haar op haar arm tikte met het verzoek haar stoelriem vast te maken.

'Dank u.' Ze keek de stewardess slaperig aan en onderdrukte een geeuw. Ze maakte haar riem vast en pakte een kam uit haar tas. Ze had het gevoel dat ze al dagen in dezelfde kleren rondliep, en ze vroeg zich opnieuw af of ze haar koffer zou terugvinden in New York. Het leek een eeuwigheid geleden dat ze zo'n dertig uur daarvoor bijna op het vliegtuig was gestapt en tegengehouden was door Peters telefoontje. Haar gedachten dwaalden opnieuw naar hem af. Het was alsof zijn gezicht tot leven kwam toen ze haar ogen dichtdeed, en toen dwong ze zichzelf weer in de werkelijkheid terug te keren toen het vliegtuig landde op de landingsbaan van New York.

Ze was thuis. En ze had een berg werk te doen voor het nieuws en aan de reportage die ze had gemaakt over hem en Pattie Lou, en dan waren haar dochters er natuurlijk ook nog. Ze had haar eigen leven hier en toch voelde ze een scheutje spijt dat ze weer thuis was. Ze wenste dat ze langer in L.A. had kunnen blijven, maar daar was geen enkele reden toe en daar had ze het tv-station geen verklaring voor kunnen geven.

Ze vond haar koffer bij de speciale dienst van de bagage-afhaalruimte en liep ermee naar buiten. Daar nam ze een taxi die haar in vliegende vaart naar het centrum van New York bracht. Om zes uur 's morgens stonden er nog geen files, en de zon schoot gouden pijlen door de lucht, die weerspiegeld werden door de ramen van de wolkenkrabbers, die reikten zover ze kon zien. Toen ze eenmaal in zuidelijke richting over de brug over East River Drive reden, voelde ze iets in haar binnenste in beroering komen. Dat deed New York altijd met haar. Het was een geweldige stad.

Plotseling was het niet meer zo erg om thuis te zijn. Dit was de plek waar ze thuishoorde. Dit was haar stad. En terwijl ze in zichzelf glimlachte, zag ze dat de taxichauffeur haar nieuwsgierig aankeek. Ze kwam hem bekend voor, maar hij wist niet waarom. Misschien had hij haar al eens eerder in zijn taxi gehad, dacht hij, of misschien was ze de vrouw van een belangrijke man, een politicus of een filmster die hij op televisie had gezien. Hij wist dat hij haar gezicht eerder had gezien, maar hij had geen idee waar.

'Bent u lang weggeweest?' Hij bleef zijn herinnering afspeuren terwijl hij haar aankeek.

'Een paar dagen maar, naar de Westkust.'

'Aha,' knikte hij, en hij sloeg linksaf Seventy-ninth Street in westelijke richting in. 'Daar ben ik ook weleens geweest. Maar je kunt het niet beter treffen dan in New York.'

Ze glimlachte. New Yorkers waren van een apart slag. Loyaal aan hun stad tot in het oneindige, ondanks hondenpoep, puin, geweld op straat, luchtvervuiling, overbevolking en de grote hoeveelheden andere fouten en tekortkomingen. Niettemin had de stad kwaliteiten die je nergens anders vond, een bepaald soort elektrische lading, die je tot in het diepst van je ziel voelde. Ze voelde het nu zelfs al, terwijl ze de stad tot leven zag komen toen ze snel door de straten reden.

'Het is een geweldige stad,' zei hij, en daarmee benadrukte hij zijn liefde voor de stad nogmaals, en Mel knikte.

'Absoluut.' Ineens was het heerlijk om terug te zijn, en haar hart maakte een sprongetje toen ze voor haar deur stopten. Ze verheugde zich erop haar dochters weer te zien.

Ze betaalde de taxichauffeur, droeg haar koffer naar binnen, zette hem bij de voordeur neer en liep de trap op naar haar meisjes. Ze lagen allebei te slapen. Ze ging voorzichtig Jessica's kamer binnen en ging bij haar op bed zitten. Haar vlammend rode haar lag als een waaier op haar kussen. Ze werd wakker van de stem van haar moeder en deed één oog open. 'Hallo, luiwammes.' Mel boog zich voorover en gaf haar dochter een zoen op haar wang. Jessie glimlachte.

'Hoi, mam. Je bent thuis.' Ze kwam overeind, rekte zich uit, en sloeg toen slaperig haar armen om haar moeder heen. 'Hoe was je reis?'

'Prima. Het is fijn om weer thuis te zijn.' En deze keer meende ze wat ze zei. Het was echt fijn. Ze had Californië samen met Peter Hallam, Marie Dupret, Pattie Lou en Center City, en al het andere dat ze had gedaan sinds ze uit New York weg was geweest, achter zich gelaten. 'We hebben geweldige opnames gemaakt.'

'Ben je bij een operatie geweest?' Jessie was ineens klaarwakker. Ze zou er alles voor geven om zoiets mee te maken, ook al zou haar zus misselijk worden bij de gedachte alleen al.

'Ja. Ik ben langer gebleven om de harttransplantatie van vannacht te kunnen zien. O nee, van gisternacht.' Haar tijdsbesef was ontregeld, en ze lachte. 'Nou ja, hoe dan ook, het was een groot succes. Het was echt heel bijzonder, Jess.'

'Mag ik de opnames zien?'

'Natuurlijk. Je mag komen kijken voordat we de reportage uitzenden.'

'Dank je wel, mam.' Ze stapte langzaam uit bed met haar lange benen, die onder het korte roze nachthemd nog langer leken.

Mel liep naar de kamer van haar andere dochter. Daar lag Valerie ingegraven in haar bed, diep in slaap, en het kostte heel wat zachte duwtjes en klopjes om haar wakker te krijgen. Uiteindelijk trok Mel de dekens en lakens van haar weg, en Val werd met een slaperig gemopper wakker.

'Laat dat, Jess...' Toen deed ze haar ogen open en zag ze niet Jessica maar Mel. Ze keek verbaasd en in de war, ze was vergeten dat haar moeder vandaag terug zou komen.

'Waarom ben jij hier?'

'Wat een warm onthaal. Voor zover ik weet woon ik hier.'

Valerie grijnsde slaperig en draaide zich op haar zij. 'Ik was vergeten dat je vandaag thuis zou komen.'

'En wat was je dan van plan? De hele dag spijbelen en in je bed blijven liggen?' In werkelijkheid maakte ze zich daar geen zorgen over, bij geen van beiden, hoewel Valerie soms wel de minst plichtsgetrouwe van de twee was. 'Dat klinkt goed. Het is tenslotte bijna vakantie.'

'Reden te meer om nog even een paar weekjes vol te houden, vind je niet?'

'Ah, mam...' Ze draaide zich weer om om nog even verder te slapen, maar Melanie begon haar te kietelen.

'Stop!' Gillend kwam ze overeind en probeerde weg te kruipen voor Mels vlugge handen. Ze wist precies op welke plekken Valerie er het minst tegen kon. Even later gierden ze van het lachen en Valerie gilde nog steeds toen Jessica binnenkwam en met een grote sprong op bed belandde om Mel te helpen. Vervolgens begon Valerie met een kussengevecht om zich te verdedigen, en uiteindelijk lagen ze lachend en buiten adem op bed, en Mel voelde haar hart gloeien.

Wat ze ook deed, waar ze ook naartoe ging, het was altijd heerlijk om bij ze terug te zijn. Meteen daarna schoot de gedachte aan Pam in Los Angeles door haar heen, en hoe anders het leven van dat meisje was. Wat zou een leven als dat van de tweeling haar goed doen. Tijdens het ontbijt, toen de meisjes eenmaal aangekleed waren, vertelde ze hun over de kinderen van Peter Hallam, vooral over Pam, en ze hadden medelijden met haar toen Mel vertelde over de dood van Anne.

'Dat zal allemaal niet gemakkelijk zijn voor haar.' De meest meelevende van de twee, Val, uitte haar bezorgdheid, en toen vroeg ze grijnzend: 'En hoe ziet haar broer eruit? Ik durf te wedden dat het een stuk is.'

'Val...' reageerde Jessie met een afkeurende blik. 'Volgens mij is dat het enige waar jij de laatste tijd aan denkt.'

'Nou en? Ik wil wedden dat het waar is.'

'Wat kan jou dat nou schelen? Hij woont hier niet eens. L.A. stikt waarschijnlijk van de knappe jongens. Wat heb je daar nou aan in New York?' Jessie keek geërgerd naar Val, en Mel hield haar lachen in.

Na een laatste slok thee vroeg ze haar dochter: 'Betekent dat dat je door de hele voorraad van New York heen bent?'

Val lachte. 'Nee, maar er kan er altijd nog wel eentje bij.'

'Ik snap niet hoe je ze uit elkaar houdt.'

'Dat doet ze ook niet,' voegde Jessica daar ad rem aan toe. Ze was het niet eens met Vals gedrag.

Jess leek meer op Mel: onafhankelijk, afstandelijk en voorzichtig. Soms zelfs te voorzichtig, en dat baarde Mel weleens zorgen. Haar levensstijl had duidelijk zijn weerslag op het gedrag van haar oudste dochter. Misschien wel op hen beiden. Misschien was dat de reden dat Val zo haar best deed om juist nooit zónder vriendje te zijn, ze wilde niet zo eindigen als Mel.

'Ze zegt alleen maar "oh" en "ah" tegen ze in de gang op school, en ik denk dat ze het niet eens erg vinden als ze niet meer weet hoe ze heten.'

Mel wist dat deze opmerking eerder uit afkeuring dan uit jaloezie voortkwam. Valeries belangstelling voor het andere geslacht was nogal banaal in de ogen van Jessica, die zelf belangrijker dingen aan haar hoofd had van meer intellectuele of wetenschappelijke aard, maar zelf ook haar portie vriendjes had gehad, waaraan Mel haar zachtaardig herinnerde toen Val de kamer uitliep om haar schoolboeken te pakken.

'Dat weet ik heus wel, maar ze gedraagt zich zo belachelijk. Ze denkt nergens anders meer aan, mam.'

'Dat gaat over een paar jaar wel weer over.'

'Dat zal wel.' Jessie haalde haar schouders op. 'Als jij het zegt.'

Even later haastten haar twee dochters zich naar hun school aan Ninety-first Street, vlak bij Fifth Avenue, tien blokken van hun huis vandaan, en Mel bleef alleen achter om haar gedachten te ordenen en haar koffer uit te pakken. Ze was van plan om die dag bijtijds naar het tv-station te gaan om haar aantekeningen uit te werken, en ze stapte juist onder de douche vandaan toen de telefoon ging. Drijfnat nam ze op. Het was Grant, en ze glimlachte bij het horen van zijn stem.

'Dus je bent weer terug. Ik begon me al af te vragen of je voorgoed verdwenen was.'

'Nou, zo dramatisch was het allemaal niet. Hoewel de laatste dag dat eigenlijk wel was, maar dan op een andere manier. Er kwam ineens een donorhart vrij voor een meisje dat het bijna niet meer volhield, en toen heb ik mijn vliegtuig gemist om bij de operatie te kunnen zijn.'

'Dan is jouw maag een stuk sterker dan de mijne.'

'Dat weet ik zonet nog niet, maar het was fascinerend om te zien.' En opnieuw stond het beeld van Peter haar voor ogen. 'Alles bij elkaar genomen was het een waardevolle reis. En hoe is het met jou?'

'Hetzelfde als altijd. Ik heb je dochters nog een paar keer gebeld om te vragen of alles goed was, maar ze hadden me niet nodig. Ik ben alleen bang dat ik hun sociaal verkeer niet helemaal meer kan volgen.'

'Troost je, ik ook niet. Maar het is lief van je dat je ze hebt gebeld.'

'Dat had ik je toch beloofd?' Hij klonk blij omdat hij haar stem weer hoorde, en dat was wederzijds. 'Hoe is het met het kleine meisje gegaan?'

'Heel goed. De laatste keer dat ik in het ziekenhuis was, zag ze er weer zo goed als nieuw uit. Het is echt verbazingwekkend, Grant.'

'En onze beste dokter? Was hij ook zo verbazingwekkend?' Het was alsof hij al in de gaten had wat ze voor Peter Hallam voelde, maar ze vond het dwaas om er met Grant over te praten. Daar was ze te oud voor. Liefde op het eerste gezicht was meer iets voor Val.

'Het is een interessante man.'

'Is dat alles? Het is een van de meest vooraanstaande hartchirurgen van het hele land, en meer heb jij niet over de beste man te zeggen?' En ineens grinnikte hij. Hij kende haar langer dan vandaag. 'Of speelt er misschien iets anders?'

'Er is niets aan de hand. Ik heb gewoon een paar bijzonder hectische dagen achter de rug.' Ze wilde haar gevoelens voor Peter Hallam voor zichzelf houden. Het had geen enkele zin om ze met iemand te delen, zelfs niet met Grant. Waarschijnlijk zou ze hem nooit meer zien, en dan konden dat soort woorden beter onuitgesproken blijven. 'Goed. Als je de boel weer een beetje op orde hebt, bel me dan, dan gaan we ergens wat drinken.'

'Daar hou ik je aan.' Maar zelfs daar had ze nu even geen zin in. Ze zat op haar eigen roze wolk en ze had nog geen zin om er vanaf te komen.

'Ik spreek je later, meiske.' En na een korte stilte: 'Ik ben blij dat je weer thuis bent.'

'Dank je, ik ook.' Maar dat was gelogen. Zelfs de opwinding van New York kon haar nu niet voor de gek houden. Toen ze van huis ging, keek ze op haar horloge en zag dat het elf uur was. Peter zou ondertussen op de afdeling zijn. Ineens werd ze overspoeld door de drang om het ziekenhuis te bellen om naar Marie te informeren, maar het werd tijd om zich op haar werk te concentreren. Ze kon hun problemen niet op zich nemen, Maries hart, Peters kinderen, Pams lege, eenzame leven, kleine Matthew met zijn grote blauwe ogen... ze verlangde naar hen.

Vastberaden zette ze hen uit haar gedachten, hield een taxi aan en keek vanachter het raam naar de stad waar ze zo van hield, waar mensen Bloomingdale's binnenrenden, roltrappen afdaalden naar de metro, in taxi's stapten, of wolkenkrabbers binnengingen op weg naar hun werk. Hier kreeg je het gevoel dat je in een film meespeelde, en zelfs zonder enige slaap van betekenis voelde ze zich opgewekt en levendig. Met een vrolijke lach stapte ze de nieuwskamer binnen.

'Wat is er met jou aan de hand?' vroeg de redacteur knorrig toen hij haar haastig voorbijliep met twee opnamebanden in zijn handen.

'Ik ben gewoon blij dat ik weer terug ben.'

Hoofdschuddend liep hij weg, en mompelde: 'Idioot.'

Op haar bureau vond ze een stapel post: memo's en samenvattingen van belangrijke nieuwsberichten die ze had gemist tijdens haar afwezigheid, en ze ging naar de gang om de binnenkomende telexberichten te bekijken. Er was een aardbeving geweest in Brazilië, bij een overstroming in Italië waren honderdvierenzestig mensen omgekomen, en de president ging een lang weekend vissen op de Bahama's. De rest van het nieuws was niet bijzonder goed of slecht, en toen haar secretaresse haar kwam melden dat er telefoon voor haar was, liep ze naar haar kantoor en pakte ze zonder erbij te gaan zitten afwezig de hoorn op en het haar ogen over een paar memo's glijden.

'Melanie Adams.'

Het bleef even stil, alsof ze iemand had beledigd met de barse toon waarop ze haar naam had genoemd, en ze hoorde het gezoem van een interlokale verbinding. Maar ze kreeg niet de tijd om zich af te vragen wie ze aan de lijn had.

'Bel ik op een slecht moment?' Ze herkende zijn stem direct en ging zitten, verbaasd dat hij belde. Misschien maakte hij zich nu ze weg was zorgen over de reportage.

'Helemaal niet. Hoe is het met je?' Bij het horen van haar warme stem aan de andere kant van de lijn, voelde hij dezelfde geheimzinnige onrust vanbinnen die hij bij hun eerste ontmoeting had gevoeld.

'Prima. Ik was vandaag vroeg klaar met mijn rondes en ik vond dat ik even moest bellen om te checken of je goed aangekomen was. Stond je koffer voor je klaar in New York?' Hij klonk nerveus, en ze was blij met zijn telefoontje.

'Ja, gelukkig wel. Hoe is het met Marie?' Misschien belde hij met slecht nieuws.

'Ze doet het geweldig. Ze heeft vandaag zelfs nog naar je gevraagd. En Pattie Lou ook. Ze is de grote ster hier.' Melanie voelde de tranen achter haar ogen prikken, en opnieuw voelde ze dezelfde pijn als in het vliegtuig, de pijn van in L.A. willen zijn en niet in New York. 'Doe haar maar de groeten van mij. Als ze zich een beetje beter voelt, kan ik haar misschien een keer bellen.'

'Dat zou ze geweldig vinden. En hoe gaat het met je dochters?' Het leek alsof hij onzeker naar gespreksonderwerpen zocht, en Mel vond het roerend en verwarrend.

'Heel goed. Ik geloof dat Val tijdens mijn afwezigheid weer een paar keer verliefd is geworden, en Jessica is stikjaloers dat ik een harttransplantatie heb mogen bijwonen. Zij is de meest serieuze van de twee.'

'Zij is toch ook degene die medicijnen wil gaan studeren?' Melanie was verbaasd dat hij zich dat herinnerde en glimlachte.

'Precies. Ze heeft haar zus vanmorgen duidelijk te verstaan gegeven dat het ongepast is om in één week zes keer verliefd te worden.'

Peter zat lachend in zijn kantoortje in het ziekenhuis aan de Westkust. Hij liet de rekening via zijn telefoon thuis lopen. 'We hadden vroeger hetzelfde probleem met Mark toen hij zo oud was als Pam nu. Maar de laatste paar jaar is hij een stuk rustiger geworden.'

'Ha, wacht maar tot Matt wat ouder is!' lachte Mel. 'Dat wordt de grootste versierder aller tijden.'

Peter lachte ook. 'Ik heb het gevoel dat je zomaar eens gelijk zou kunnen hebben.' Er viel een comfortabele stilte, die even later gevuld werd door Mel.

'Hoe is het met Pam?'

'Prima. Niets bijzonders.' Hij zuchtte diep. 'Ik geloof dat jullie gesprekje haar goed heeft gedaan, gewoon om met iemand anders te kunnen praten dan met mevrouw Hahn.'

Mel vertelde hem maar niet wat ze van de ijzige vrouw vond. Het was niet aan haar om zich daarmee te bemoeien. 'Ik vond het ook erg fijn.' Het meisje voelde zich wanhopig en zat kennelijk vol woede. Mel kon het niet laten om de volgende vraag te stellen. 'Zijn mijn pakjes al aangekomen?'

'Pakjes?' Hij klonk verbaasd. 'Heb je ze cadeautjes gestuurd? Dat had je niet hoeven doen.'

'Ik kon het gewoon niet laten. Ik zag iets heel leuks voor Pam, en toen vond ik dat ik Matt en Mark ook iets moest sturen. Daarbij komt dat ze helemaal niet moeilijk over mijn aanwezigheid hebben gedaan. Je hebt me zelf verteld dat jullie al geen mensen meer in huis hebben gehad sinds... het afgelopen anderhalf jaar,' ze haastte zich om de ongemakkelijke stilte op te vullen, 'dus het was vast niet eenvoudig voor ze om mij ineens daar te hebben. Het minste wat ik kon doen was hun een kleine verrassing sturen om ze te bedanken voor hun gastvrijheid.'

Geroerd zei hij zacht: 'Dat had je niet hoeven doen, Mel. We vonden het leuk om je bij ons te hebben.' Zijn woorden klonken als een streling, en ze bloosde. Deze man had iets uitermate vertrouwds, zelfs aan de telefoon met een afstand van vijfduizend kilometer tussen hen, en ze dacht opnieuw aan hem in termen die ze niet onder ogen wilde zien. Het was bijna onmogelijk om je niet tot hem aangetrokken te voelen. Hij was kwetsbaar en tegelijkertijd sterk, bescheiden en vriendelijk maar ook vol van de wonderen die hij verrichtte. Het was een combinatie die een geweldige aantrekkingskracht op Mel uitoefende. Ze was altijd gevallen voor sterke mannen, en toch ontweek ze die meestal. Het was een stuk eenvoudiger om een relatie te onderhouden met minder prominente mannen.

'Ik wilde je nog zeggen dat ik heel prettig met je heb gewerkt.' Ze wist niet goed wat ze nog tegen hem moest zeggen, en ook niet waarom hij haar nu eigenlijk belde. 'Je haalt me de woorden uit de mond. Ik belde om je dat te zeggen. Ik zag van tevoren nogal op tegen het interview, maar dankzij jou ben ik blij dat ik heb doorgezet. Net als iedereen hier trouwens.' Maar hijzelf het meest, al zei hij dat niet hardop.

'Nou, wacht eerst maar eens af tot de band klaar is. Ik hoop dat je dan nog steeds zo tevreden bent.'

'Ik weet zeker dat dat het geval zal zijn.'

'Dank je wel voor je vertrouwen.' Daar was ze ook echt dankbaar voor, maar dankbaarheid was niet het enige dat ze voelde. Ze wist niet precies wat het was.

'Het is niet alleen dat, Mel. Ik...' Hij wist niet hoe hij zijn gevoelens onder woorden moest brengen, en ineens vroeg hij zich af of zijn telefoontje wel zo'n goed idee was geweest. Ze was een vrouw die handtekeningen uitdeelde en overal in Amerika op televisie te zien was. 'Ik mag je gewoon heel graag.' Hij voelde zich als een onhandige vijftienjarige puber, en ze glimlachten in New York en L.A.

'Ik jou ook.' Misschien kon het gewoon zo eenvoudig zijn, en er school geen kwaad in. Waarom vocht ze zo hard tegen haar gevoelens? 'Ik vond het fijn om met je te werken, om je kinderen te ontmoeten en je huis te zien.' Er schoot haar nog iets anders te binnen. 'En het allerbijzonderste vond ik dat je me in vertrouwen hebt genomen.'

'Ik denk dat ik voelde dat ik je kon vertrouwen. Ik was het niet van plan. Eigenlijk had ik me juist voorgenomen om je niets te vertellen over mezelf... of over Anne...' Zijn stem stierf weg.

Mel reageerde snel. 'Ik ben blij dat je dat wel hebt gedaan.'

'Ik ook... Ik vind dat je alles rondom Pattie Lou schitterend hebt afgewerkt.'

'Dank je, Peter.' Ze was blij met zijn compliment. Het probleem was dat hij haar met alles blij maakte. Toen hoorde ze hem zacht zuchten aan de andere kant van de lijn.

'Goed, ik zal je niet langer van je werk afhouden. Ik wist niet eens zeker of je er vandaag zou zijn na je vlucht op de red-eye van gisteren.'

Ze lachte zacht. 'Het leven gaat gewoon door. En om zes uur moet ik het nieuws doen. Ik stond net op de gang naar de binnenkomende telexberichten te kijken toen je belde.'

'Ik hoop dat ik je niet gestoord heb.' Hij klonk schuldbewust.

'Nee hoor. Na een tijdje lees je eigenlijk niet meer wat er staat. En tot nu toe is er vandaag nog niets spectaculairs gebeurd.'

'Net als hier dus. Ik ga nu zo naar kantoor. Ik heb een heleboel administratie in te halen nadat ik de afgelopen dagen hier ben geweest voor Pattie Lou en Marie.'

Ze keerden allebei terug naar hun gewone leven, hun werk, hun kinderen, hun verantwoordelijkheden aan twee ver uit elkaar gelegen kusten, en opnieuw zag ze de overeenkomsten tussen hen beiden. Er rustte net zoveel verantwoordelijkheid op zijn schouders als op die van haar, meer nog zelfs. En het was een geruststellend idee dat er nog meer mensen in deze wereld waren die net zulke zware taken en verplichtingen hadden.

'Ik vind het prettig om iemand te kennen die net zo hard werkt als ik.'

Er overviel hem een vreemd gevoel toen ze die woorden sprak. Hij had dezelfde gedachten over haar gehad vanaf het allereerste moment van hun ontmoeting. Zelfs met Anne had het hem weleens geërgerd dat ze niets anders hoefde te doen dan het huis inrichten, antiek kopen, in de oudercommissie van de school deelnemen, en de kinderen van en naar school brengen.

'Ik wil niet opscheppen, want mijn werk bestaat niet uit het redden van mensenlevens, maar het is behoorlijk zwaar en de meeste mensen begrijpen daar geen snars van. Soms is mijn hoofd 's avonds helemaal leeg. Op straffe van de dood kan ik dan geen intelligent woord meer over mijn lippen krijgen.' Het was een van de redenen waarom ze zich nooit meer tot het huwelijk had laten verleiden. Ze wist niet of ze nog aan de eisen daarvan zou kunnen voldoen.

Hij reageerde opgelucht. 'Ik weet precies wat je bedoelt. Maar aan de andere kant is het soms ook moeilijk dat je dat gevoel met niemand kunt delen.'

'Dat heb ik sowieso nooit gekend. Vanaf het moment dat ik carrière begon te maken, ben ik min of meer alleen geweest. Ik denk dat het gemakkelijker is op die manier.'

'Ja,' maar hij klonk niet erg overtuigd, 'maar dan heb je ook niemand om de overwinningen mee te vieren.' Daar was Anne altijd goed in geweest, en ook in het delen van verdrietige gebeurtenissen. Haar leven was gewoon nooit zo druk bezet geweest als het zijne, maar aan de andere kant had haar dat de ruimte gegeven volledig achter hem te staan. Hij vond het moeilijk zich een werkende echtgenote voor te stellen, hoewel hij altijd veel bewondering had gehad voor dokters die getrouwd waren met dokters, en advocaten die getrouwd waren met bankiers, professoren en wetenschappers. Het leek alsof de combinaties elkaar aanvulden, de een stimuleerde de ander, hoewel het soms ook kon werken als een dubbele drain. 'Ik heb ook niet alle antwoorden, maatje. Ik weet alleen dat het niet altijd even gemakkelijk is alleen te zijn.'

'Dat is het met z'n tweeën ook niet,' zei ze vol overtuiging.

'Nee, maar het heeft zo zijn voordelen.' Daar was hij van overtuigd. Vooral als hij naar zijn kinderen keek.

'Ik neem aan dat je gelijk hebt. Ik heb de wijsheid niet in pacht. Ik weet alleen dat het prettig is om met iemand te praten die weet hoe het is om je kapot te werken en dan naar huis te gaan waar je de taak van twee ouders tegelijk op je moet nemen.' Er waren in de afgelopen jaren periodes geweest dat ze dacht dat ze het niet meer aankon, maar het was gelukt, en goed ook. Haar baan was stabiel, haar succes enorm, haar kinderen waren gelukkig, en het waren heerlijke kinderen.

'Je hebt het prima voor elkaar, Mel.' Deze woorden betekenden meer voor haar dan wat ook ter wereld.

'Jij ook.' Haar woorden klonken hem als muziek in de oren. 'Maar ik doe het pas anderhalf jaar in mijn eentje. Jij al vijftien, dat is nogal wat.'

'Ach, het heeft me alleen een paar extra grijze haren opgeleverd.' Ze lachte zacht in de hoorn. Op dat moment wenkte een van de redacteuren haar vanuit de deuropening. Ze gebaarde naar hem dat ze over een paar minuten bij hem zou zijn, en hij liep weg. 'Nou, het ziet er naar uit dat ze me weer aan het werk willen hebben. Een van de redacteuren stond net hier. Ik hoop dat dat betekent dat de film vanuit L.A. is gearriveerd.'

'Nu al?'

'Het is moeilijk uit te leggen, maar het gaat tegenwoordig allemaal via computers, en dan hebben we het binnen een dag hier. Ik zal je laten weten hoe het eruitziet.'

'Dat zou ik fijn vinden.'

Ze had het heerlijk gevonden om van hem te horen. 'Leuk dat je even belde, Peter. Ik mis jullie echt.' Het woord 'jullie' hield het veilig. Het betekende dat ze niet alleen hem miste. Het was alsof ze luisterde hoe Val en Jess hun vriendjes aan de telefoon te woord stonden. Ze berispte zichzelf en zei toen glimlachend: 'Ik spreek je snel weer.'

'Graag. We missen jou ook.'

'We' in plaats van 'ik'. Ze speelden allebei hetzelfde spelletje, en geen van beiden wist precies waarom, maar tot meer waren ze op dit moment niet in staat. 'Pas goed op jezelf.'

'Dank je. Jij ook.' Ze hingen op en Mel bleef nog even aan haar bureau aan hem zitten denken. Het was absurd, maar ze was opgetogen over het feit dat hij had gebeld. Opgewonden als een klein meisje. En toen ze door de gang rende op weg naar de redactiekamer, lag er een brede glimlach op haar gezicht. Een glimlach die bleef zitten tot ze de film zag.

Ze keek naar de beelden van hem met Pattie Lou en Pearl en de nachtelijke transplantatie van Marie. Ze voelde haar hart tekeergaan bij alles wat hij zei, en als de camera op zijn ogen gericht was en de genegenheid en het mededogen daarin registreerde. Ze was buiten adem toen het licht weer aanging. Het was een geweldige opname.

In onbewerkte versie duurde de opname uren en uren, er moest nog veel aan geknipt en bewerkt worden. Maar het enige waar ze aan kon denken toen ze de kamer verliet was Peter...

11

Die avond presenteerde Mel het nieuws voor de eerste keer sinds haar terugkeer, en het ging vlotjes als altijd. Ze nam afscheid met de vriendelijke, professionele glimlach zoals de mensen overal in Amerika die van haar kenden, en toen ze van de set liep, had ze geen idee dat Peter Hallam haar vanuit zijn werkkamer in L.A. gespannen had gadegeslagen, en dat Pam daar halverwege het nieuws binnen was gekomen. Peter had niet eens gemerkt dat ze er stond.

'Is de president beschoten of zo, pap?'

Hij keek geërgerd op. Hij had een lange dag achter de rug en hij wilde Mel zien voor de nieuwsuitzending afgelopen was. Hij had haar natuurlijk wel eerder gezien, maar het was nooit geweest zoals nu. Hij kende haar nu persoonlijk, en op de een of andere manier vond hij het vreselijk belangrijk om haar even te zien na hun telefoongesprek van die dag.

'Pam, ik kom zo naar boven. Ik wil graag even naar het nieuws kijken zonder gestoord te worden.'

Een tijdlang bleef Pam in de deuropening staan, verscheurd tussen gevoelens van boosheid en aantrekkingskracht voor Mel. Toen ze haar ontmoette, vond ze haar aardig, maar ze was niet gelukkig met de manier waarop haar vader naar haar keek.

'O, tuurlijk... goed dan...'

Peter zag de blik op haar gezicht niet toen hij naar de afkondiging van het nieuws keek. Hij bleef nog even zitten voor hij de televisie uitzette en toen hij naar boven ging naar de kinderen, was hij volledig uitgeput. Hij had twee uur in het ziekenhuis doorgebracht bij Marie. Het zag ernaar uit dat ze een infectie ontwikkelde, en ze reageerde niet goed op haar medicijnen. Het was te verwachten, maar het bleef moeilijk.

In New York haastte Mel zich na het nieuws naar huis om samen met haar dochters te eten, en ging toen terug naar de studio voor het nieuws van elf uur. Het was pas na die laatste uitzending dat ze Grant voor het eerst zag. Hij stond op haar te wachten nadat ze uit de lucht gingen.

'Goed werk, vanavond.' Hij keek haar met een warme glimlach aan en zag hoe moe ze was. Maar hij zag nog iets anders. Iets dat er eerder niet geweest was, een soort gloed. 'Hoe hou je het vol zonder slaap?'

'Ik begin langzaam in te storten,' gaf ze toe met een vermoeide glimlach, maar ze was blij hem te zien.

'Nou, hup, naar huis en je bed in.'

'Ja, papa.'

'Ik ben inderdaad oud genoeg om je vader te kunnen zijn, dus hou je een beetje in.'

'Ja, meneer.' Ze salueerde brutaal, en een paar minuten later zat ze al te dommelen in een taxi.

Ze klom de trap op naar haar kamer, trok haar kleren uit en liet ze op een hoopje naast haar bed vallen, en vijf minuten later lag ze in diepe slaap tussen de koele lakens; naakt en vredig, haar gemoed eindelijk rustig. En ze bewoog zich niet tot het begin van de volgende middag, toen de telefoon ging. Het was Peter opnieuw.

'Goedemorgen, bel ik te vroeg?'

'Nee hoor.' Ze onderdrukte een geeuw en wierp een blik op haar wekker. Bij hem aan de Westkust was het nu kwart over tien. 'Hoe staat het leven in L.A.?'

'Druk. Ik heb twee dubbele bypassoperaties op mijn agenda staan voor vandaag.'

'Hoe is het met Marie en Pattie Lou?' Ze kwam overeind en keek rond in haar kamer in New York.

'Goed. Met Pattie Lou iets beter dan met Marie.' Ze was echt een overwinning voor hem geweest. 'Maar, hoe is het met jou?'

'Eerlijk zeggen?' Ze glimlachte. 'Ik ben halfdood.'

'Je zou een beetje rust moeten nemen. Je werkt veel te hard, Mel.'

'Moet je horen wie dat zegt.' Ze probeerde te doen alsof het de gewoonste zaak van de wereld was dat hij belde, maar in haar hart was ze er opgetogen over. 'En trouwens, ik ga binnenkort op vakantie.'

'O ja?' Hij klonk verbaasd, daar had ze het nog niet eerder over gehad, maar daar hadden ze natuurlijk ook niet echt de tijd voor gehad in L.A. 'Waarheen?'

'Naar Bermuda.' Ze klonk tevreden. Ze keek er al lang naar uit. Een televisieproducer die ze kende, had aangeboden om haar huis een paar dagen aan Mel te verhuren, en omdat de periode niet samenviel met een vakantie van haar dochters, had ze besloten om dan maar in haar eentje te gaan.

Hij klonk nerveus toen hij vroeg: 'Ga je met vrienden?'

'Nee, ik ga alleen.'

'Dat meen je niet.' Hij reageerde ongelovig en opgelucht tegelijkertijd. 'Wat ben je toch een zelfstandige tante.'

Hij bewonderde haar daar om. Hij was nog niet toe aan een vakantie in zijn eentje. Hij zou verloren zijn zonder zijn kinderen nu Anne er niet meer was. Maar Mel was al veel langer alleen dan hij.

'Het leek me wel leuk. De meiden zijn verschrikkelijk jaloers, maar die hebben hun vrienden en een groot feest deze week.'

'Ik ben ook jaloers.'

'Dat is nergens voor nodig. Waarschijnlijk is het er hartstikke saai.' Dat zou met hem niet het geval geweest zijn. Ze duwde de gedachte uit haar hoofd. 'Maar het zal me goed doen.'

'Ja, absoluut.' Hij misgunde het haar niet. Hij wilde alleen dat hij daar samen met haar naartoe kon gaan, hoe idioot die gedachte misschien ook was. Ze waren praktisch vreemden voor elkaar, hoewel, niet meer zo erg als eerst.

Ze praatten nog een tijdje verder, en toen moest hij zich klaar gaan maken voor de operatie, en Mel wilde naar het tv-station om bij het bewerken van haar reportage te zijn.

12

De telefoon ging op het moment dat ze op het punt stond de deur uit te gaan, de volgende woensdagochtend. Ze was zich aan het haasten om naar Bloomingdale's te gaan. Ze had dringend een paar nieuwe badpakken nodig voor haar reis naar Bermuda die week. Ze had haar badpakken van vorig jaar bekeken en die waren stuk voor stuk versleten en verkleurd. Ze leefde elk jaar twee maanden in haar badpakken, en dat was ze dan ook aan te zien.

'Hallo?'

'Met mij.' Het was Grant.

'Hoi, hoe is het? Ik sta op het punt de deur uit te gaan. Ik heb nieuwe badpakken nodig voor mijn reis.' Ze begon er eindelijk zin in te krijgen. En ze vertrok al over twee dagen. 'Moet ik iets voor je meebrengen? Ik ga naar Bloomingdale's.'

'Nee, dank je. Ik was vergeten dat je op Vakantie ging. Je hebt niet toevallig een butler of een secretaresse nodig daarginds?'

'Nee, dank je.' Ze glimlachte in de hoorn, en hij besefte dat hij haar sinds haar terugkeer uit L.A. nauwelijks had gezien.

'Ik wilde je eigenlijk alleen even iets vragen over Marcia Evans.' Ze was de grande dame van de toneelwereld, en Mel had haar zes maanden geleden geïnterviewd. 'Ik heb haar vanavond in mijn uitzending.'

Mel kromp in elkaar. 'Dan wens ik je veel succes. Het is een draak van een mens.'

'O jee. Zo'n vermoeden had ik al. En de producer zei nog dat ik me nergens zorgen over hoefde te maken. Heb je nog overlevingstips voor me?'

'Ik zou een bestrijdingsmiddel tegen slangengif meenemen als ik jou was. Het is de giftigste vrouw die ik ken. Pas op dat je haar niet tegen de haren in strijkt, want dan krijg je het zwaar te verduren.'

'Nou, daar heb ik wat aan.' Hij klonk verre van blij, en hij was woedend op zijn producer die hem hiermee opgezadeld had.

'Ik zal er over nadenken terwijl ik aan het winkelen ben, ik bel je straks nog even als ik weer thuis ben.'

'Heb je zin om ergens te gaan eten vanavond, om me moed in te spreken?'

'Waarom kom je niet hier langs, dan zie je de meisjes ook weer eens.'

'Ik zal het proberen,' hij grijnsde, 'als er tenminste niets tussenkomt.'

'O Grant, jij en je borsten,' lachte ze.

'Ik kan er niets aan doen, ik ben gewoon een zwakkeling. Ik spreek je nog, meiske.'

'Tot straks.' Hij hing op en Mel keek in de spiegel en pakte haar schoudertas. Ze droeg een witte, linnen jurk met een zwart zijden jasje en zwart met witte, lakleren schoenen, die ze het jaar daarvoor in Rome had gekocht. Ze zag er elegant uit en ze voelde zich goed. Ze hadden een week lang als bezetenen gewerkt aan het editen van de reportage over Peter Hallam en Pattie Lou Jones, en ze was uiterst tevreden over het resultaat. Het verhaal werd steeds indringender. Op het moment dat ze haar hand uitstak naar de voordeur ging de telefoon opnieuw, en ze overwoog even om niet op te nemen. Het was waarschijnlijk die vermaledijde regisseur die wilde dat ze kwam, en voor deze ene keer wilde ze niets anders dan een beetje tijd om te winkelen. Maar omdat de telefoon bleef rinkelen, liep ze naar de woonkamer naar de witte telefoon, die verdekt opgesteld stond in een nisje.

'Ja?' Ze wachtte gespannen op de stem van de regisseur. Hij had die ochtend al twee keer eerder gebeld. Maar het was de regisseur helemaal niet. Het was Peter Hallam alweer. Hij belde haar vaak.

'Hoi Mel.' Hij klonk aarzelend nadat ze zo nors had opgenomen, en ze schaamde zich.

'Hoi Peter, sorry dat ik zo kortaf deed. Ik sta op het punt de deur uit te gaan, maar...' Ze voelde zich opnieuw als een nerveuze tiener, net als de andere keren dat hij haar had gebeld. Hij had een rare uitwerking op haar, het was alsof al haar succes en zelfverzekerdheid als sneeuw voor de zon verdwenen. Ze was weer gewoon een jong meisje als ze met hem praatte, of misschien 'gewoon' een vrouw. '... ik ben blij weer van je te horen.' Hij had al een paar dagen niet gebeld.

'Hoe is het met Marie?' Plotseling was ze bang dat hij belde met slecht nieuws, maar hij antwoordde geruststellend.

'Veel beter. We hebben vannacht een probleem gehad, en ik dacht dat ze haar hart ging afstoten, maar alles is weer onder controle. We hebben haar op andere medicatie gezet. We denken zelfs dat ze over een paar weken al naar huis kan.'

Dat was iets dat Mel graag had willen zien, maar het was niet genoeg om een reisje naar het westen te rechtvaardigen, en haar producer zou haar nooit laten gaan.

'En de kinderen?'

'Daar gaat ook alles prima mee. Ik wilde gewoon even weten hoe het met je was. Ik belde je op je werk, maar ze zeiden dat je er niet was.'

'Ik ben aan het spijbelen.' Ze lachte en voelde zich licht in haar hart en vrolijk. 'Ik ga dit weekend naar Bermuda, en ik moet nog wat dingen kopen.'

'Dat klinkt leuk. Wij blijven dit lange weekend thuis. Mark doet mee aan een tenniswedstrijd en Matt gaat naar een verjaardagsfeestje.'

'De meisjes hebben dat feest waar ik je over vertelde, en daarna gaan ze met een vriendin en haar ouders naar Cape Cod.'

Ze verscholen zich steeds achter gepraat over hun kinderen, en Mel vroeg zich af hoe het nu eigenlijk met hem ging, los van Pam, Matthew en Mark. Ze besloot het hem te vragen. 'Gaat alles goed met je, Peter? Werk je niet te hard?'

'Natuurlijk wel.' Hij lachte, maar hij was blij met haar belangstellende vraag. 'Ik zou niet weten wat ik anders moest doen, net als jij.'

'Dat is waar. Als ik straks oud en rimpelig ben en met pensioen moet, zal ik niet weten wat ik elke dag met mezelf aan moet.'

'Ach, je bedenkt vast wel iets.'

'Ja, een hersenoperatie of zo.' Ze lachten samen en Mel ging zitten, Bloomingdale's en de badpakken waren vergeten. 'Om eerlijk te zijn zou ik dan een boek willen schrijven.'

'Waarover?'

'Mijn memoires,' zei ze schertsend.

'Dat meen je niet.'

Het gebeurde niet vaak dat ze haar toekomstdromen met iemand deelde, maar hij was een prettige gesprekspartner.

'Ik denk dat ik graag een boek zou willen schrijven over hoe het is als vrouw in de journalistiek. Het was behoorlijk zwaar in het begin. Het is nu een stuk gemakkelijker, maar nog niet altijd. Mensen kunnen heel vervelend zijn als het goed met je carrière gaat; aan de ene kant zijn ze blij voor je, aan de andere kant misgunnen ze het je. Het zou interessant zijn om terug te blikken op mijn strijd, en ik denk dat het iets is waar een hoop vrouwen iets aan zouden kunnen hebben. Het doet er niet toe of je hetzelfde vak uitoefent als ik. Het gaat erom hoe je je een weg baant naar de top, en ik weet hoe het is, hoeveel tijd daarin gaat zitten en wat er met je gebeurt als je er eenmaal bent.'

'Het klinkt als een bestseller.'

'Nou, dat misschien niet, maar ik zou het graag willen proberen.'

'Ik heb altijd een boek willen schrijven over hartoperaties. Ik zou het willen schrijven voor leken. Over hoe het is, wat je kunt verwachten, wat je mag eisen van je arts, wat de risico's in specifieke situaties zijn. Ik heb geen idee of er enige animo voor bestaat, maar te veel mensen zijn totaal onvoorbereid en worden in de luren gelegd door hun arts.'

'Nou, dat klinkt als een goed boek.' Ze was onder de indruk, er was behoefte aan een boek als het zijne, en het zou interessant zijn om te zien wat hij ervan wist te maken.

'Misschien moeten we ons samen verstoppen op een eiland in de Stille Zuidzee om ons boek te schrijven. Als de kinderen de deur uit zijn,' voegde hij daaraan toe.

'Waarom zouden we daar op wachten?' Het was een vermakelijk idee, maar het deed haar ineens denken aan haar reisje naar Bermuda. 'Ik ben nog nooit in de Stille Zuidzee geweest.'

Maar wel op Bermuda. Het was tropisch en in de buurt, maar absoluut niet opwindend. Of lag dat aan het feit dat ze alleen ging? Zou het met Peter wel opwindend zijn? De vraag was te beangstigend om te beantwoorden. 'Ik heb altijd naar Bora Bora gewild,' biechtte hij op, 'maar ik kan nooit lang genoeg weg van mijn patiënten om er een hele vakantie door te brengen.'

'Misschien wil je eigenlijk helemaal niet weg.'

Dat was iets waar Anne hem ook altijd van beschuldigd had, en waarschijnlijk was het waar. 'Misschien heb je gelijk.' Op de een of andere manier was het eenvoudig om eerlijk tegen haar te zijn. 'Ik zal het op mijn verlanglijstje zetten voor als ik met pensioen ga.'

Er was veel meer dat hij op dat lijstje had gezet, en nu was Anne er niet meer en zou hij het nooit meer met haar kunnen delen. Hij had spijt van al die dingen die hij had uitgesteld naar 'ooit'. Er was geen 'ooit'. In ieder geval niet voor hen. Hij twijfelde of het wijsheid was om dingen uit te stellen tot 'ooit'. Wat gebeurde er als hij een beroerte kreeg, of als hij doodging, of als..? 'Misschien moet ik eerder gaan.'

'Dat zou je inderdaad moeten doen. Je mag jezelf best iets cadeau doen.' Maar wat? Mel was het enige dat hij wilde.

'Heb je zin in je vakantie, Mel?'

'Ja en nee.' Ze was al eens eerder in haar eentje naar romantische oorden geweest. Het had zo zijn nadelen.

'Stuur me maar een kaartje.'

'Zal ik doen.'

'Ik kan je maar beter laten gaan. Bel me als je terugbent, en zorg dat je goed uitrust.'

'Dat kan ik ook tegen jou zeggen. Jij hebt het waarschijnlijk harder nodig.'

'Dat valt wel mee.'

Ze keek op haar horloge en vroeg zich af waar hij was. Het was halftien in de ochtend in Californië. 'Geen operaties vandaag?'

'Nee. De laatste woensdag van de maand hebben we altijd een teambespreking over nieuwe technieken en procedures. We bespreken wat er in het hele land gebeurd is en wat we zelf geprobeerd hebben te bewerkstelligen tijdens de operaties van de afgelopen maand.'

'Ik wou dat ik dat geweten had. Dat had ik dolgraag op band willen hebben.' Maar ze had genoeg zoals het nu was.

'We beginnen om tien uur. En ik was vroeg klaar met mijn rondes.' Jongensachtig zei hij: 'Ons telefoontje is het cadeautje dat ik mezelf al dagen geleden beloofd had.' Het was eenvoudiger om dat soort uitspraken aan de telefoon te doen, en hij was dankbaar voor de afstand tussen hen. 'Ik voel me vereerd.'

Hij wilde zeggen dat ze dat inderdaad moest zijn, dat hij nog nooit een andere vrouw op die manier had gebeld sinds Anne, maar hij zei het niet.

'Ik heb een paar keer gedacht om jou te bellen, om te vragen hoe het met Marie was, maar het tijdsverschil zat me elke keer dwars.'

'Dat is mij ook al een paar keer gebeurd. Nou ja, ik ben blij dat ik heb gebeld. Veel plezier dit weekend op Bermuda.'

'Dank je. Jij ook een fijn weekend. Ik bel je als ik weer terug ben.' Het was de eerste keer dat ze dat op die manier beloofde, en ze keek er nu al naar uit. 'De reportage ziet er trouwens geweldig uit.'

Hij glimlachte warm. 'Daar ben ik blij om.' Maar dat was niet de reden dat hij haar had gebeld. 'Pas goed op jezelf, Mel.'

'Ik bel je volgende week.' En plotseling voelde ze dat ze een band hadden gesmeed die er ervoor niet was geweest, en onderweg naar Bloomingdale's voelde ze zich jong, opgewonden en onbezorgd.

Ze paste twee blauwe badpakken, een zwart, en een rood, maar rood was nooit een goede combinatie geweest met haar haarkleur, dus kocht ze een diep koningsblauw en het zwarte. Ze waren allebei een tikkeltje gewaagd, maar ze was in een exotische stemming vandaag.

Toen ze glimlachend aan de toonbank stond te wachten op haar beurt, met haar badpakken en creditcard bij de hand om af te rekenen, zag ze een vrouw in tranen op haar af komen. 'De president is neergeschoten!' gilde ze tegen iedereen die luisteren wilde. 'Hij is in zijn borst en in zijn rug geschoten, en hij overleeft het niet!'

Het was alsof er een elektrische schok door de winkel ging toen de mensen het nieuws aan elkaar doorgaven en begonnen te rennen, alsof hun opgewonden gedrag iets aan de situatie zou kunnen veranderen. Mel reageerde in een reflex. Ze liet haar badpakken op de toonbank vallen en rende de trappen van de drie verdiepingen af naar beneden. Ze stapte in de eerste de beste taxi, gaf ademloos het adres van het tv-station door en vroeg de chauffeur om de radio aan te zetten.

De chauffeur en Mel luisterden in ijzingwekkende stilte naar het nieuws. Niemand wist kennelijk zeker of de president nog in leven was of niet. Hij was voor een eendaags bezoek in Los Angeles geweest, om daar een onderhoud te hebben met de gouverneur en een aantal stadsbestuurders. Hij was een paar minuten geleden ernstig gewond per ambulance naar het ziekenhuis vervoerd, en twee mannen van de geheime dienst lagen dood op straat op de plek waar ze met de president hadden gestaan.

Mel drukte met een bleek gezicht een briefje van tien dollar in de hand van de taxichauffeur en stormde door de openslaande deuren van het omroepgebouw. Er heerste totale chaos van de hal tot aan de nieuwskamer, en toen ze op het bureau van de hoofdredacteur afstormde, slaakte hij een zucht van verlichting.

'Goddank. Ik hoopte al dat je onderweg zou zijn, Mel.'

'Ik heb praktisch de hele weg van Bloomingdale's hier naartoe gerend.' Zo voelde het in ieder geval, en als het nodig was geweest, zou ze dat ook hebben gedaan. Ze wist dat dit de plaats was waar ze in een situatie als deze hoorde te zijn.

'Ik wil dat je meteen extra nieuwsbulletins gaat doen.' Hij keek even wat ze aanhad en besloot dat haar kleding in orde was; maar tegelijkertijd had het hem geen barst kunnen schelen als ze naakt was komen aanrennen. 'Zorg dat er wat make-up op je gezicht komt. En kan dat jasje dicht? Je jurk is een beetje te wit voor de camera.'

'Geen probleem. Heb je nieuws?'

'Nee, niets. Hij wordt op dit moment geopereerd, en het ziet er niet best uit, Mel.'

'O god.' Ze rende naar haar bureau waar ze haar make-up bewaarde, en vijf minuten later was ze terug met gekamde haren, gepoederd gezicht, dichtgeknoopt jasje. Ze was klaar om de ether in te gaan.

De regisseur liep achter haar aan de studio in en gaf haar een stapel papieren om snel door te nemen. Even later keek ze hem grimmig aan.

'Het ziet er niet goed uit, hè?'

De president was drie keer in zijn borst geraakt, en uit de eerste berichten was op te maken dat zijn ruggengraat aangetast was. Zelfs als hij in leven zou blijven, zou hij verlamd kunnen zijn, of erger nog, een kasplantje. Hij was naar Center City gebracht, waar hij op dit moment geopereerd werd.

Mel vroeg zich af wat Peter Hallam haar aan nieuwe informatie zou kunnen verstrekken, maar ze had geen tijd om hem te bellen voor haar uitzending begon.

Ze ging vlug naar de studio en onder de hete spots begon ze met een ernstig gezicht improviserend voor de camera's de nieuwsberichten door te geven. Alle reguliere uitzendingen waren geschrapt om de kijkers op de hoogte te houden van het laatste nieuws, maar er viel nog niet veel te melden. Het grootste deel van de middag moest ze improviseren, en ze werkte drie uur lang onafgebroken door voor ze werd afgelost door een van de andere presentatoren, de man die normaal gesproken de weekenduitzendingen verzorgde.

Iedereen was opgeroepen, en de eindeloze speculatieve gesprekken tussen verslaggevers aan de Westkust in L.A., in de hal van het Mel zo bekende Center City, werden live uitgezonden. Ze wilde dat ze ook daar was. Tegen zessen was er nog steeds geen nieuws, behalve dat hij nog in leven was en de operatie had overleefd. Ze moesten afwachten, net als de first lady die nu in het vliegtuig zat naar L.A. en binnen een uur op de luchthaven lax zou landen.

Mel presenteerde haar gebruikelijke nieuwsuitzending van zes uur, en meldde uiteraard vrijwel uitsluitend nieuws over de gebeurtenis in L.A. Toen ze klaar was stond de regisseur haar op te wachten.

'Mel.' Hij keek haar somber aan en gaf haar opnieuw een stapel papieren. 'Ik wil je daarginds hebben.' Ze luisterde ademloos. 'Ga naar huis, pak je spullen, kom terug voor het nieuws van elf uur en dan brengen we je naar het vliegveld. We hebben geregeld dat je vlucht op je blijft wachten en je begint morgenochtend met je verslaggeving. God mag weten hoe het er tegen die tijd voor staat.' De man die de president had neergeschoten, was al aangehouden. Uitgebreide beschrijvingen van zijn veelbewogen leven waren constant in beeld, afgewisseld met interviews met vooraanstaande chirurgen die hun mening verkondigden over de levensverwachting van de president.

'Gaat dat lukken?'

Het was een retorische vraag. Ze had geen keus. Dit was waar ze haar voor betaalden. Berichtgeving van nationale noodgevallen hoorde daarbij. In haar hoofd werkte ze het lijstje af van de dingen die ze moest regelen. Ze wist uit ervaring dat Raquel klaarstond voor haar dochters, en ze zou hen even zien als ze tussentijds naar huis ging om haar koffer in te pakken.

Thuis trof ze de tweeling en Raquel in tranen voor de tv. Jessica klampte haar als eerste aan.

'Wat gaat er nu gebeuren, mam?' Raquel snoot luidruchtig haar neus.

'Dat weten we nog niet.' En toen vertelde ze het nieuws. 'Ik moet vanavond naar Californië. Redden jullie het met z'n drietjes?' Ze keek Raquel aan, wetend dat het antwoord positief zou zijn.

'Natuurlijk.' Het klonk licht verontwaardigd.

'Zo gauw dit alles achter de rug is kom ik naar huis.'

Ze gaf ze alle drie een zoen en ging terug naar het tv-station voor het late nieuws, en zodra ze daarmee klaar was, verdween ze in het kielzog van twee agenten die haar naar hun auto escorteerden, die beneden klaarstond. Ze luisterden gespannen naar de radio terwijl ze met gillende sirenes naar het vliegveld snelden. Het was een gunst die de politie af en toe aan het tv-station verleende.

Om kwart over twaalf waren ze op JFK en het vliegtuig vertrok tien minuten nadat ze aan boord was gestapt. Tijdens de vlucht van de ene naar de andere kant van het land kwamen de stewardessen haar een paar keer berichten brengen die de piloten van de verkeerstorens en luchtverkeersleiders hadden ontvangen. De president was nog steeds in leven, maar het was niet te zeggen hoelang dat nog zou duren. De nacht leek eindeloos voort te duren, en Mel stapte gebroken uit in L.A.

Opnieuw werd ze opgewacht door een politie-escorte, en ze besloot eerst naar Center City te gaan voordat ze een paar uur zou gaan slapen op haar hotelkamer. Ze zou die ochtend om zeven uur beginnen met haar berichtgeving, en het was nu vier uur. Maar toen ze bij Center City kwam, was er nog geen verder nieuws, en ze kwam iets voor vijven aan op haar kamer. Ze berekende dat ze ruim een uur kon slapen voor ze zich zou moeten melden. Ze was van plan een heleboel zwarte koffie te drinken. Ze vroeg de receptie haar wakker te bellen zodat ze zich niet zou verslapen.

Ze hadden een kamer voor haar gereserveerd in een hotel waar ze nog niet eerder had overnacht, vlak bij Center City. Ineens besefte ze hoe vreemd het was om alweer zo vlug terug te zijn in L.A., en ze vroeg zich af of ze tijd zou hebben om Peter te ontmoeten. Misschien als alles achter de rug was. Tenzij de president kwam te overlijden natuurlijk. Dan zou ze misschien tegelijk met de Air Force One terug moeten vliegen om de begrafenis in Washington bij te wonen, in welk geval ze Peter niet te zien zou krijgen. Maar ze hoopte omwille van de president dat dat niet zou gebeuren. En uit de grond van haar hart hoopte ze dat ze Peter in de komende dagen zou zien. Ze vroeg zich af of hij al wist dat ze hier was.

Ze werd met een schok wakker toen de receptie haar belde. Ze was klaarwakker, ook al was haar hele lichaam stijf en voelde ze zich alsof ze helemaal niet geslapen had. Maar ze zou moeten functioneren op zwarte koffie en adrenaline, en op de een of andere manier overeind moeten blijven. Ze had het eerder gedaan en ze wist dat het deze keer ook zou lukken. Nadat ze zich snel had aangekleed in een grijze jurk en zwarte pumps met hoge hakken, stapte ze om halfzeven voor de deur van het hotel in de politiewagen. Tien minuten later was ze in het ziekenhuis, waar ze de laatste informatie doorgespeeld kreeg voor ze de lucht in ging. Het was intussen bijna tien uur in New York, en het oostelijke deel van het land hunkerde al uren naar nieuws.

Verscholen tussen op zijn minst vijftig cameramensen en een stuk of vijfentwintig verslaggevers zag ze de cameraploeg waar ze eerder mee had gewerkt. Ze bivakkeerden met z'n allen in de hal, en om het halfuur werden ze door een ziekenhuiswoordvoorder op de hoogte gebracht. Om acht uur, een uur nadat Melanie begonnen was met haar uitzending en er ontdaan en betrokken uitzag, kregen ze het eerste beetje goede nieuws. De president was bij bewustzijn, en zijn ruggengraat was niet beschadigd. Als hij het overleefde zou hij niet verlamd zijn, en voor zover ze nu konden zien was er geen hersenletsel. Maar hij verkeerde nog steeds in kritieke toestand en hij zweefde op het randje van de dood. Er was geen garantie dat hij het zou overleven.

Drie uur later voegde de first lady zich bij hen om een paar woorden tot de bevolking te richten. Mel zag kans drie minuten van haar tijd op te eisen, en de arme vrouw zag er intens verdrietig en doodmoe uit, maar ze stond Mel waardig en met ferme stem te woord. De tranen stonden in haar ogen, maar haar stem haperde geen moment. Mel liet de first lady haar zegje doen, stelde maar een paar vragen, verzekerde haar dat het hele land bad voor de president, en kreeg toen plotseling een paar minuten van de chirurg die de president bijstond.

Tegen zes uur die avond waren er nog steeds geen verdere berichten, en Mel werd afgelost door een lokale verslaggever, die haar werk voor het tv-station overnam. Ze kreeg vijf uur de tijd om naar haar kamer te gaan en te slapen als dat lukte. Maar tegen die tijd was ze zo opgewonden dat niet kon slapen. Ze lag in het donker aan duizend dingen tegelijk te denken toen ze ineens haar hand uitstak naar de telefoon en een lokaal nummer intoetste.

Mevrouw Hahn nam op. zonder omhaal vroeg ze naar Peter, en een paar tellen later kwam hij aan de lijn.

'Mel?'

'Hoi. Ik weet niet of ik wartaal uitsla, want ik ben te moe om recht uit mijn ogen te kijken, maar ik wilde je even laten weten dat ik hier ben.'

Hij glimlachte toegeeflijk. Ze klonk uitgeput. 'Hallo? Ken je me nog? Ik werk ook in Center City. Niet vergen dat we daar ook tv hebben. Ik heb je vandaag twee keer gezien, maar je zag mij niet. Gaat het wel met je?'

'Ik overleef het wel. Ik ben gewend aan dit soort situaties. Na een tijdje schakelt je lichaam gewoon over op de automatische piloot, en dan moet je maar hopen dat je niet tegen de een of andere muur loopt terwijl je op zoek bent naar de wc.'

'Waar zit je nu?' Ze noemde de naam van het hotel, en het drong tot hem door hoe bijzonder het was dat ze opnieuw zo dichtbij was. Hij moest toegeven dat hij dat ondanks de verschrikkelijke omstandigheden prettig vond, hoewel hij zich afvroeg of ze de kans zouden krijgen elkaar te zien. 'Is er iets dat ik voor je kan doen?'

'Op dit moment niet. Maar als er iets is zal ik het je laten weten.'

Hij voelde zich een ontzettende hufter dat hij haar de volgende vraag stelde, maar hij kon niet anders. 'Is er een kans dat ik... dat ik je te zien krijg? Ik bedoel, anders dan in een met verslaggevers volgepakte hal?'

'Ik kan het je echt niet vertellen,' zei ze eerlijk. 'Het hangt ervan af wat er gebeurt.' En toen zuchtte ze. 'Wat denk jij, Peter? Hoe staat hij er nou echt voor?' Ze had hem die vraag eerder kunnen stellen, maar ze was zo moe dat ze er nu pas aan dacht.

'Redelijk. Het hangt ervan af hoe zijn conditie is. Zijn hart is er in ieder geval niet bij betrokken, anders hadden ze mij er wel bijgehaald. Ik ben wel bij de operatie geweest, voor het geval dat, maar ze hadden me niet nodig.'

Dat had ze niet uit de verslagen kunnen opmaken, maar ze wist dat er wel meer informatie achtergehouden werd. De enige over wie ze alles wisten, was de verdachte, een drieëntwintigjarige man, die de afgelopen vijf jaar in een psychiatrische inrichting had gezeten, en twee maanden geleden tegen zijn zus had gezegd dat hij van plan was de president dood te schieten. Niemand die hem serieus had genomen, want hij dacht dat hij een kamer deelde met God en zag de hoofdzuster aan voor Marilyn Monroe. Niemand die dacht dat hij wist wie de president was, maar dat was dus onterecht. Hij wist het goed genoeg om hem bijna te kunnen vermoorden, en misschien zou het hem zelfs lukken. 'Morgen weten we meer, Mel.'

'Als je iets te melden hebt, bel je me dan?'

'Dat is goed. Maar probeer een beetje te slapen voordat je de volgende patiënt wordt.'

'Ik zal mijn best doen, maar ik ben zo verdomd gespannen dat ik denk dat het niet gaat lukken.'

'Probeer het nou maar. Gewoon je ogen dicht doen en rusten, probeer niet aan slapen te denken.' Zijn stem klonk kalmerend. 'Wil je morgen meerijden naar het ziekenhuis?'

'Morgen?' Ze lachte. 'Ik moet vanavond om elf uur weer terug zijn.'

'Dat is onmenselijk!' Hij klonk ziedend.

'Dat is het neerschieten van de president ook.' Daar waren ze het over eens, en blij dat ze hem had gebeld hing ze op. Melanie hoopte maar dat ze elkaar even konden treffen voor ze uit L.A. vertrok. Ze zou het vreselijk vinden om hier geweest te zijn zonder hem gezien te hebben, maar ze wisten allebei dat dat het geval kon zijn. En terwijl Mel zich omdraaide in haar bed in de hotelkamer, deed ze een schietgebedje dat dat niet zou gebeuren.

13

Op vrijdag brachten Mel en de rest van de pers een lange, angstige dag door in de hal van Center City. Er liepen een stuk of zes loopjongens rond om hen te voorzien van broodjes en koffie, en af en toe gingen ze de ether in om hun respectieve tv-stations het laatste nieuws over de toestand van de president door te geven. Maar alles bij elkaar genomen viel er niet veel te melden vanaf zes uur 's morgens tot zeven uur 's avonds.

Vanaf het moment dat ze donderdagavond om elf uur weer aan het werk was gegaan, verliet Mel met bonzende slapen en brandende ogen pas weer om acht uur de volgende vrijdagavond uitgeput het ziekenhuis. Ze liep naar de parkeerplaats en toen ze achter het stuur van haar huurauto kroop, was haar blik zo wazig dat ze de auto niet durfde te starten om terug te rijden naar haar hotel. Er klonk een stem vanuit de dikke mist die om haar hoofd hing, en ze draaide haar hoofd om te zien wie er naast haar auto stond.

'Ik geloof niet dat het veilig is om in deze staat achter het stuur te stappen, mevrouw Adams.'

In eerste instantie dacht ze dat er een politieagent stond, maar toen ze haar ogen half dicht kneep, zag ze een bekend gezicht en liet haar hoofd tegen haar hoofdsteun rusten. Het raam stond al helemaal open. Ze wist dat ze zoveel mogelijk frisse lucht nodig zou hebben om onderweg niet in slaap te vallen.

'Wat krijgen we nou? Wat doe jij hier?' Zelfs nu ze op het punt van totale instorting stond, zag ze dat zijn ogen helderblauw waren, en het deed haar goed hem nu hier te zien.

'Ik werk hier, weet je nog?'

'Maar is het niet een beetje aan de late kant voor je?'

Hij knikte en keek haar diep in haar ogen. Ze was erg blij hem te zien, maar ze was te moe om overeind te komen.

'Schuif eens op. Ik breng je naar je hotel.'

'Doe niet zo gek. Er is niets met me aan de hand. Ik moet alleen even...'

'Mel, doe nou even niet zo eigenwijs. Zoals het er nu voorstaat met de president hier, kun jij jezelf met de auto om een boom vouwen, en dan hebben ze op de Eerste hulp nog geen tijd om je een pleister te geven. Alles in het hele ziekenhuis draait op dit moment om hem. Dus laten we onszelf een plezier doen. Ik breng je nu naar je hotel. Goed?'

Ze had geen energie om met hem in discussie te gaan. Ze glimlachte kleintjes, knikte en schoof door naar de passagiersstoel.

'Grote meid.' Hij keek opzij om te zien of ze die laatste woorden niet verkeerd opvatte en zag tot zijn tevredenheid dat dat niet het geval was. Ze zat wazig voor zich uit te staren en vond het blijkbaar niet erg dat hij de touwtjes in handen genomen had. Hij reed soepeitjes door het verkeer van L.A. Ondanks het late tijdstip was het nog steeds druk. Af en toe keek hij opzij. 'Gaat het, Mel?'

'Ik ben gewoon bekaf. Als ik even geslapen heb gaat het wel weer.'

'Wanneer moet je weer aan de slag?'

'Morgenochtend om zes uur pas, goddank.' En toen kwam ze een beetje overeind in haar stoel. 'Weet jij iets over de huidige conditie van de president dat ik zou moeten weten?' Hij schudde zijn hoofd. 'Verdomme, ik hoop maar dat hij het redt.'

'Dat hoopt het hele land, ik ook. Je voelt je zo hulpeloos in een situatie als deze. Maar eigenlijk heeft hij verschrikkelijk veel geluk gehad. Het had in één klap afgelopen kunnen zijn. Eigenlijk was dat bijna het geval, aan de röntgenfoto's te zien. Het heeft maar een haartje gescheeld of hij had het leven gelaten, of zijn hersenfuncties waren uitgeschakeld geweest, of op zijn best was hij van zijn nek tot zijn tenen verlamd geweest. Als de kogel een klein beetje anders was afgeketst...' Hij hoefde zijn zin niet af te maken. De chirurgen in het team van de president waren zijn vrienden, en hij was op de hoogte tot in het pijnlijkste detail.

'Ik heb zo'n medelijden met zijn vrouw. Ze houdt zich zo sterk, en ze ziet eruit alsof haar laatste sprankje hoop elk ogenblik kan vervliegen.' Het was geen jonge vrouw meer, en de laatste twee dagen hadden hun tol van haar geëist.

'Ze heeft problemen met haar hart. Niets ernstigs, maar dit is nou niet bepaald wat de dokter haar heeft voorgeschreven.'

Mel keek hem met een vermoeide glimlach aan. 'In ieder geval sta jij voor haar klaar als het nodig mocht zijn.' En plotseling was ze intens dankbaar dat hij ook voor haar klaarstond. Ze besefte dat ze nooit veilig over de snelweg gekomen zou zijn. Dat zei ze met zoveel woorden tegen hem toen hij voor het hotel stopte.

'Doe niet zo raar. Ik zou je nooit in deze staat achter het stuur hebben laten kruipen.'

'Ik heb gewoon geluk gehad dat jij net naar buiten kwam.' Ze voelde zich uiteindelijk toch wel een beetje opgelucht. Ze had niet in de gaten dat hij speciaal op haar had staan wachten omdat hij het probleem had voorzien. Het was iets dat hij graag voor haar had willen doen, en daar was hij achteraf blij om. 'Ontzettend bedankt, Peter.' Ze stapten allebei uit en hij keek haar aan.

'Lukt het om alleen naar binnen te gaan?'

Ze glimlachte om zijn bezorgdheid. Niemand had zich in jaren zo druk om haar gemaakt, als dat ooit al het geval was geweest. 'Dat zal wel lukken. Mijn benen doen het nog. Ik kon alleen niet meer rijden.' Maar als het niet anders had gekund, zou ze dat toch gedaan hebben.

'Ik haal je morgenochtend weer op. Kwart voor zes?'

'Dat kan ik niet van je vragen.'

'Waarom niet? Normaal gesproken ben ik er om halfzeven. Wat maakt dat halfuurtje nou uit?'

'Echt, ik kan best zelf rijden.' Ze voelde zich bijna beschaamd onder al zijn aandacht, maar hij hield voet bij stuk.

'Ik zie niet in waarom dat nodig zou zijn.'

Ineens schoot haar iets te binnen. 'Hoe ga jij hiervandaan eigenlijk naar huis?'

'Maak je daar nu maar geen zorgen over. Ik neem een taxi terug naar de parkeerplaats om mijn eigen auto op te halen. Ik ben degene die klaarwakker is, jij staat te zwaaien op je benen.'

'O Peter, het was niet mijn bedoeling om...' Ze gaapte zo luid dat ze haar zin niet kon afmaken, en hij lachte.

'Ja, mevrouw? Is er verder nog iets dat u met uw publiek zou willen delen?' Hij plaagde haar en het speet Mel dat ze zo uitgeput was van haar lange dag.

'Alleen dat ik je hartelijk wil bedanken.' Ze keken elkaar lang aan. 'En het is fijn om je weer te zien.'

'Je mag niet liegen, je ziet helemaal niets. Voor zover jij weet ben je net door een volslagen vreemde naar huis gebracht.' Hij pakte haar zacht bij de arm en leidde haar naar de deur van het hotel en bracht haar naar de lobby.

'Ik zou willen dat alle vreemdelingen zo aardig waren,' mompelde ze zacht.

'En nu naar boven en braaf naar bed. Heb je iets gegeten?'

'Ja. Het enige wat ik nu wil is een bed. Het maakt me niet uit waar het staat.' Zelfs de vloer begon er als een aantrekkelijke slaapplaats uit te zien. Hij liet de lift komen, duwde haar zacht naar binnen en deed een stap achteruit voordat ze de kans kreeg nog iets te zeggen.

'Tot morgenochtend.'

Ze wilde tegenstribbelen, maar de deuren gingen dicht en de lift bracht haar naar haar verdieping. Ze hoefde alleen nog naar haar kamer te lopen, de deur open en dicht te doen, en naar haar bed te lopen. Ze handelde als een zombie. Ze nam niet eens de moeite om haar kleren uit te trekken. Ze belde wel nog met de receptie om gewekt te worden om vijf uur, en het volgende dat tot haar doordrong was dat ze wakker werd omdat de telefoon ging. 'Het is vijf uur, mevrouw Adams.'

'Nu al?' Haar stem was hees en ze sliep nog half. Ze moest zichzelf wakker schudden, terwijl ze met de hoorn in haar hand zat. 'Is er nog nieuws? Leeft de president nog?'

'Volgens mij wel.' Maar als het niet zo was, zouden ze haar vanuit het ziekenhuis of vanuit het tv-station in New York gebeld hebben.

Mel hing op en belde met het lokale station. De president was nog steeds in leven, en er waren geen nieuwe berichten vrijgekomen sinds de vorige avond. Zijn toestand was stabiel maar nog steeds kritiek. Daarna stapte ze onder de douche. Het was zelfs nog te vroeg om koffie te bestellen. Om twintig voor zes stond ze buiten voor het hotel met het gevoel dat ze de avond ervoor had moeten volhouden dat Peter haar niet op hoefde te halen. Hij had geen enkele reden om haar rond te rijden. Het was te gek voor woorden. Maar precies om kwart voor zes kwam hij aanrijden en opende met een klaarwakker gezicht het portier voor haar. Toen ze naast hem instapte gaf hij haar een grote thermosbeker koffie.

'Wauw, dit is de beste limousineservice ooit.'

'In die zak daar zitten broodjes.' Hij wees naar een bruine papieren zak bij haar voeten en keek haar lachend aan. 'Goeiemorgen.' Hij had het bij het rechte eind gehad toen hij dacht dat ze de avond ervoor niet gegeten had. Hij had de broodjes vanmorgen zelf staan smeren.

'Het is niet slecht om een vriend te hebben in L.A.' Ze nam een grote hap van haar broodje kalkoenfilet en zakte met de beker koffie in haar hand onderuit in de stoel van de Mercedes. 'Dit is het goeie leven.' Ze keek hem verlegen glimlachend aan. 'Op de een of andere manier had ik, toen ik twee weken geleden hier wegging, niet het idee dat we elkaar terug zouden zien. Niet zo snel in ieder geval.'

'Dat dacht ik ook. Het spijt me dat er zo'n ernstige aanleiding voor moest zijn, maar ik ben blij dat je er bent, Mel.'

'Zal ik je eens wat zeggen?' Ze nam een grote slok van haar koffie. 'Ik ook. Het is vreselijk als je nagaat wat de reden voor mijn aanwezigheid is, maar...' Ze wendde haar blik even af voor ze hem opnieuw aankeek. 'Ik heb veel aan je gedacht sinds ik terug was in New York, en ik wist niet precies waarom. Misschien kan ik daar nu achter komen.'

Hij knikte. Hij had hetzelfde probleem. 'Mijn gevoel is moeilijk onder woorden te brengen. Ik wil je telkens bellen met het laatste nieuws over Marie, of om te vertellen over een operatie die we net hebben uitgevoerd, of over iets wat de kinderen hebben gezegd.'

'Ik denk dat je de afgelopen tijd gewoon erg eenzaam bent geweest, en dat ik een deur heb opengezet. En nu weet je niet wat je ermee aan moet.' Hij knikte en Mel keek hem bedachtzaam aan. 'Maar het vreemde is dat ik het ook niet weet. Jij hebt bij mij ook deuren geopend, en ik kon alleen maar aan jou denken toen ik naar huis ging. Ik was zo blij toen je me die eerste keer belde.'

'Ik had geen keus. Ik kon niet anders.'

'Waarom?' Ze zochten allebei naar antwoorden die er niet waren.

'Ik weet het niet, Mel. Het was eerlijk gezegd een grote opluchting toen ik hoorde dat je weer hier was. Misschien kan ik dit keer onder woorden brengen wat ik probeer te zeggen.' Maar misschien durf ik het niet te zeggen...

Mel stelde de allermoeilijkste vraag wel: 'Maakt het je bang?'

'Ja.' Zijn stem trilde licht, en hij keek haar niet aan terwijl hij verder reed. 'Ik vind het doodeng.'

'Misschien helpt het als je weet dat ik dat ook vind.'

'Hoezo?' Hij keek haar verbaasd aan. 'Jij staat er al jaren alleen voor. Jij weet hoe het spel gespeeld wordt. Ik niet.'

'Daar gaat het nou juist om. Ik sta er inderdaad al vijftien jaar alleen voor. Ik heb niemand ooit dichtbij laten komen. Als ze dat wilden nam ik de benen. Maar jij hebt iets... ik weet niet wat ik van je moet denken, en ik voelde me de vorige keer verschrikkelijk tot je aangetrokken.' Hij parkeerde de auto op de parkeerplaats van Center City en keek haar recht aan. 'Jij bent de eerste vrouw buiten mijn echtgenote, tot wie ik me in twintig jaar tijd aangetrokken heb gevoeld. Dat jaagt me de stuipen op het lijf, Mel.'

'Waarom?'

'Geen idee, het is gewoon zo. Ik heb ondergedoken gezeten sinds haar overlijden. En ineens lijk ik daar geen zin meer in te hebben.' Het bleef een tijd stil voor Mel als eerste de stilte doorbrak. 'Waarom wachten we niet gewoon af hoe het gaat. Laten we het niet overhaasten. Geen van ons tweeën heeft tot nu toe iets op het spel gezet. Jij hebt mij een paar keer gebeld, en ik ben hier omdat de president neergeschoten is. Laten we het daar voorlopig maar op houden.' Ze probeerde zowel zichzelf als hem gerust te stellen, maar geen van beiden voelde zich erg overtuigd.

'Weet je zeker dat er niet meer aan de hand is?' vroeg hij zacht.

Ze antwoordde glimlachend: 'Nee, dat weet ik niet. Dat is nou juist het probleem. Maar als we stap voor stap gaan, is het misschien wat minder eng voor ons allebei.'

'Ik hoop echt dat je me niet eng vindt, Mel. Ik vind je te leuk om je van me weg te jagen.'

'Ik word banger van mezelf dan van jou. Ik wilde nooit meer gekwetst worden of op iemand anders dan mezelf vertrouwen. Ik heb een dikke muur om mezelf opgetrokken, en als ik iemand binnenlaat zou dat alles kunnen vernietigen wat ik heb opgebouwd, en het heeft me zo verdomd veel tijd gekost om het voor elkaar te krijgen.' Eerlijker dan dat kon ze niet zijn, en hij zag tranen in haar ogen toen hij naar haar luisterde.

'Ik zal je nooit kwetsen, Mel, nooit. En ik zou graag een deel van je zorgen met je willen delen.'

'Ik weet niet of ik ze wel wil delen.'

'En ik weet niet of ik ze aankan.'

'Dat geeft niet. Het is beter op deze manier.' Ze liet haar hoofd nog even tegen de stoel rusten voor ze uit moest stappen. 'Het enige vervelende is dat we zover uit elkaar wonen. Jij woont hier. Ik daarginds. Op deze manier komen we er nooit achter wat we voor elkaar voelen.'

'Misschien lukt het nu je hier bent,' zei hij hoopvol, maar ze schudde haar hoofd.

'De kans lijkt me erg klein met de uren die ik nu maak.' Maar hij liet zich niet ontmoedigen. Nog niet. Hij wilde er achter komen waarom deze vrouw hem zo aantrok. Hij keek in de grote groene ogen, die hij zich nog zo goed herinnerde. 'De vorige keer dat je hier was heb je me bij mijn werk gevolgd. Laten we het deze keer omdraaien.

Misschien vinden we af en toe een gaatje om te praten.'

'Dat lijkt me een goed plan. Maar je hebt gezien hoe het is. Ik werk praktisch dag en nacht.'

'We zien wel. Ik zal kijken of het lukt om je tussen je collega's uit de hal te vissen als ik klaar ben met mijn rondes. Misschien kunnen we even een broodje gaan eten.' Ze vond het een aantrekkelijk idee, maar ze wist niet of ze weg zou kunnen. 'Ik zal mijn best doen om er even tussenuit te piepen, Peter. Maar je moet het begrijpen als het misschien niet kan.'

'Dat snap ik.' En voor de eerste keer stak hij zijn hand uit om haar aan te raken. 'Het is goed zo, Mel. Ik ben hier. Ik ga nergens naartoe.' Maar zij misschien wel. Beiden hoopten stilletjes dat dat niet al te vlug zou zijn.

Ze keek hem glimlachend aan, en genoot van de druk van zijn hand op de hare. 'Dank je wel voor het ophalen, Peter.'

'Tot uw dienst, mevrouw.' Hij stapte uit en opende haar portier voor haar, en even later werden ze opgeslokt door de menigte in de hal. Hij keek nog één keer naar haar om, maar ze was al diep in gesprek met een van de minder belangrijke leden van de pers die de hele nacht in de hal had gebivakkeerd, en de deuren van de lift sloten zich achter hem voor ze hem opnieuw zag.

Het nieuws dat Mel ontving was hoopgevend. De president was nog steeds in leven, en een halfuur eerder was hun door de woordvoerder van het ziekenhuis meegedeeld dat de toestand van de president aan het verbeteren was.

Om acht uur kwam de first lady terug. Ze verbleef in het Bel Air Hotel, en ze was omgeven door mannen van de geheime dienst die zich een weg baanden door de hal. Hoewel Mel en een heleboel anderen het probeerden, was het onmogelijk haar te benaderen. De arme vrouw zag er afgetobd en bleek uit, en opnieuw had Mel erg met haar te doen. Om halfnegen ging ze de ether in, en om negen uur leverde ze een bijdrage aan het middagnieuws. Het enige wat ze het volk kon melden, was dat de president nog steeds in leven was. En zo vloog haar dag om met het verzamelen van nieuwsbulletins, zonder dat ze een moment de tijd kreeg om aan haar eigen leven of aan Peter Hallam te denken.

Ze zag hem pas weer om drie uur, toen hij ineens naast haar stond, indrukwekkend in zijn gesteven witte jas, en plotseling verschenen er allemaal mensen van de pers rondom hen. Ze dachten dat hij gekomen was om nieuws te brengen en het was nagenoeg onmogelijk om boven het rumoer uit te schreeuwen dat hij gewoon als burger even iets tegen een vriendin wilde zeggen. Uiteindelijk vluchtten hij en Mel een hoek in, hoewel er toen een paar mensen waren die dachten dat ze een primeur kreeg. In uiterste wanhoop rukte hij zijn witte jas uit en stopte die achter een afvalbak.

'Mijn god, ik dacht dat ze me aan flarden zouden scheuren.'

'Als ze de kans hadden gekregen, hadden ze dat gedaan. Het spijt me.' Ze lachte vermoeid naar hem. Ze had negen uur onafgebroken gewerkt en niets anders gegeten dan het broodje dat hij die ochtend voor haar bij zich had gehad in de auto, terwijl ze wel liters koffie had gedronken.

'Heb je al iets gegeten?'

'Nog niet.'

'Kun je even weg?'

Ze keek op haar horloge. 'Ik moet over tien minuten op voor het nieuws van zes uur in New York. Maar ik denk dat ik daarna wel even weg kan.'

'Hoelang moet je vandaag blijven?'

'Nog een paar uur. Ik denk dat ik om zes uur weg kan. Ik kan altijd weer terugkomen om om acht uur het nieuws van elf uur voor New York te verslaan. Het zal waarschijnlijk wel moeten zelfs. Maar daarna hoop ik dat ik vrij ben, tenzij er zich nieuwe ontwikkelingen voordoen.' Hij dacht even na. 'Als ik nu eens ga en je om zes uur kom ophalen? Dan kunnen we even rustig ergens iets gaan eten, dan zorg ik dat je weer op tijd terug bent voor het nieuws van elf uur en dan breng ik je daarna naar je hotel.'

'Tegen die tijd ben ik waarschijnlijk een wandelend lijk, en met een beetje pech val ik in slaap met mijn kin op mijn bord.'

'Dat geeft niet. Het zou niet de eerste keer zijn dat er tijdens het eten iemand bij me in slaap valt. Deze keer kan ik dan tenminste een excuus bedenken.' Hij keek haar lachend aan en bedacht dat hij haar dolgraag in zijn armen wilde nemen.

Ze glimlachte ook. 'Ik wil graag met je gaan eten vanavond.'

'Goed zo. Dan zie ik je om zes uur.' Hij liep vlug naar zijn kantoor en precies drie uur later kwam hij terug. Tegen die tijd waren er donkere kringen onder Mels ogen verschenen, en toen ze in zijn auto stapte, zag hij dat ze volledig uitgeput was. Met een vermoeid lachje keek ze hem aan.

'Peter, als je je nu nog tot me aangetrokken voelt, komt dat aardig in de buurt van necrofilie.'

Hij lachte om het afgrijselijke beeld dat ze opriep en trok een vies gezicht. 'Dat is een walgelijke opmerking.'

'Zo voel ik me. Hoe was het op je werk?'

'Prima. Hoe gaat het vanavond met de president?' Hij ging er vanuit dat ze ondertussen beter op de hoogte was dan hij. Hij had het te druk met zijn eigen patiënten om zich ergens anders zorgen over te kunnen maken.

'Hij gaat niet achteruit. Ik begin bijna te denken dat hij het gaat redden nu hij het al zo lang volhoudt. Wat denk jij?'

'Ik denk dat je daar weleens gelijk in zou kunnen hebben.' En toen, glimlachend: 'Ik hoop alleen maar dat hij morgen niet ineens recht overeind springt, want dat zou betekenen dat je morgen naar huis zou moeten.'

'Ik denk niet dat we dat gevaar lopen, denk je wel?'

'Om eerlijk te zijn, niet nee.' Hij liet kort een tevreden blik op haar rusten terwijl hij naar een nabijgelegen restaurant reed.

'Hoe is het eigenlijk met de kinderen?'

'Goed. Van de beelden op tv weten ze dat je hier bent, maar ik heb nog niet de kans gehad hun te vertellen dat ik je heb gezien.'

Ze bleef even stil. 'Misschien moest je dat ook maar niet doen.'

'Waarom niet?' vroeg hij verbaasd.

'Het kan zijn dat ze er zenuwachtig van worden. Kinderen voelen de dingen soms heel goed aan. De mijne wel tenminste. Vooral Jess. Voor Val kun je sommige dingen een tijdje verborgen houden omdat ze zo in zichzelf opgaat, maar Jess heeft de dingen soms al in de gaten voor ze werkelijk gebeuren.'

'Zo is Pam soms ook. Maar de jongens zijn anders.'

'Dat bedoel ik nou juist. En ze heeft al genoeg te stellen met haar leven zoals het nu is, zonder zich zorgen te hoeven maken om mij.'

'Waarom denk je dat ze zich zorgen zou maken?'

'Waarom denk je dat ze dat niet zou doen? Ik bedoel, ga maar na, haar hele leventje is de afgelopen twee jaar op zijn kop gezet, maar ze heeft in ieder geval de zekerheid dat jij er voor haar bent. En voor zover zij weet, zijn er geen andere vrouwen geweest met wie ze hoefde te concurreren. En dan kom ik ineens in beeld, en ik ben meteen een bedreiging voor haar.'

'Waarom denk je dat?'

'Ik ben een vrouw. Zij is een meisje, en jij bent haar vader. Jij bent van haar.'

'Als ik geïnteresseerd ben in een andere vrouw, verandert daar toch niets aan?'

'In sommige opzichten wel. Ik weet zeker dat je een ander soort band met Pam had toen je vrouw nog leefde. Je had minder tijd voor haar, je had andere dingen aan je hoofd. Nu sta je ineens helemaal voor haar klaar, bijna helemaal. Als je dat terug wilt draaien, voor een vreemde nog wel, maak je het haar niet gemakkelijk.'

Nadenkend parkeerde hij de auto voor de deur van een Italiaans restaurantje. 'Zo heb ik er nog nooit over nagedacht.' En langzaam trok er een glimlach over zijn gezicht. 'Maar dat is ook nog nooit nodig geweest. Misschien moet ik een beetje oppassen met wat ik tegen haar zeg.'

'Dat lijkt me een goed idee.' Ze grijnsde. 'Weet jij veel, misschien wil je me over een paar dagen nooit meer zien. Je staat op het punt om me van mijn allerslechtste kant te leren kennen. Na een paar dagen zonder slaap begin ik in te storten.'

'Wie niet?'

'Jij niet, volgens mij. Jij lijkt alle druk prima aan te kunnen.'

'Ik heb ook zo mijn grenzen.'

'Ik ook, en die heb ik twee dagen geleden bereikt.'

'Kom op, we gaan zorgen dat je iets te eten krijgt. Dat helpt vast en zeker.' Ze stapten naar binnen en de ober bracht ze naar een rustig tafeltje. 'Wil je een glas wijn, Mel?' Ze schudde haar hoofd.

'Dan lig ik hier zo meteen te snurken,' zei ze lachend, en ze bestelde een kleine biefstuk. Ze had geen trek meer, maar ze wist dat de proteïne haar goed zou doen. Ze genoten van het eten en elkaars gezelschap, en ze stond er versteld van dat ze zich zo op haar gemak voelde bij hem. Hij was blijkbaar geïnteresseerd in haar werk, en ze wist al een heleboel van het zijne. Het was een ontspannen en tegelijkertijd geanimeerd gesprek, en na het eten zat ze voldaan en tevreden met een kop koffie in haar handen. 'Je bent een geschenk uit de hemel, weet je dat?'

'Ik geniet ook.'

'Dit is niet bepaald wat ik had verwacht toen ik naar L.A. kwam.'

'Dat weet ik.' Hij glimlachte. 'Je had gedacht dat je ondertussen in Bermuda zou zitten.'

'Ben ik hier alweer zo lang?' Ze was elk besef van tijd kwijtgeraakt, en ze had haar dochters niet eens gesproken sinds ze hier was, maar ze wist dat ze dat zouden begrijpen. En ze zaten nu trouwens in Cape Cod. Ze had niet eens beseft dat het lange weekend al begonnen was. Het voelde alsof ze al weken in L.A. was, en op de een of andere manier wenste ze dat dat waar was. Zo had ze zich nog nooit gevoeld. Normaal gesproken draaide haar hele leven om New York, maar nu niet. Haar leven lag nu hier.

'Ik vind het jammer voor je dat je niet naar Bermuda kon, Mel.'

'Ik niet.' Ze keek hem recht aan. 'Ik ben liever hier.' Hij wist niet precies wat hij daarop moest antwoorden, dus hij pakte haar hand vast.

'Daar ben ik blij om. Ik ben blij dat je terugbent, Mel. Ik vind het alleen jammer dat je zo hard moet werken.' De blik in haar ogen was bloedserieus toen ze hem aankeek. 'Dat is geen hoge prijs als ik jou daarmee kan zien.' Peter kon een verdrietige gedachte niet onderdrukken. 'Ik ben bang dat de president daar anders over denkt.' In gedachten staarden ze even voor zich uit en toen keek Mel op haar horloge. Het was tijd voor haar om weer aan het werk te gaan. Hij bood aan om in het ziekenhuis te wachten tot ze klaar was, maar ze protesteerde omwille van hemzelf. 'Ik neem wel een taxi als ik klaar ben met het nieuws van elf uur,' wat betekende dat het in L.A. dan pas acht uur was.

'Ik heb je al gezegd dat ik je overal naartoe breng zolang je hier bent.' Opgelaten vervolgde hij: 'Tenzij je natuurlijk liever...'

Deze keer stak zij haar hand naar hem uit. 'Ik zou het heerlijk vinden.'

'Goed zo.'

Hij betaalde de rekening en ze waren op tijd terug in Center City voor Mel om de kijkers te berichten dat de president lichte koorts had, maar dat dat binnen het verwachtingspatroon lag. Een halfuur later zette Peter haar voor de deur van haar hotel af met de belofte haar de volgende ochtend op dezelfde tijd op te halen. En opnieuw ging ze haar kamer binnen en kroop ze in bed, maar deze keer duurde het wat langer voor ze in slaap viel, en ze was nog steeds klaarwakker toen hij een halfuur later belde.

'Hallo?' Ze was bang dat er iemand belde met slecht nieuws over de president.

'Ik ben het.' Het was Peter. Ze slaakte een diepe zucht en legde hem uit waarom. 'Sorry dat ik je heb laten schrikken.'

'Dat geeft niet. Is er iets?'

'Nee.' Hij aarzelde en ze kon hem bijna horen ademen. 'Ik wilde je alleen even zeggen dat ik je geweldig vind.' Hij schrok van zijn eigen woorden en zijn hart klopte in zijn keel. Melanie ging overeind zitten, zenuwachtig en blij tegelijk.

'Ik jou ook. Dat wist ik de vorige keer al toen ik hier was.'

Hij bloosde en voelde zich dwaas en ze kletsten een tijdje, en toen ze eindelijk ophingen, voelden ze zich als twee opgewonden, bange en blije tieners. Ze gingen met kleine, kwetsbare, voorzichtige babystapjes vooruit, en het was nog niet te laat om om te draaien, maar het koorddansen werd met de dag gevaarlijker en geen van tweeën wist wat er zou gebeuren wanneer ze terug moest naar New York, maar het was nog te vroeg om je daar zorgen over te maken. Op dit moment genoten ze van hun eerste pasjes.

Welterusten Mel, tot morgen... zijn stem klonk door in haar gedachten toen ze in het donker lag te wachten tot ze in slaap zou vallen. Ze voelde zich alsof ze net door de leukste jongen van de klas was gevraagd om met hem mee te gaan naar het eindexamenfeest... Grappig hoe hij haar weer het gevoel gaf dat ze een tiener was...

14

De volgende ochtend haalde Peter haar weer op, en toen hij haar bij het ziekenhuis had afgezet, hoorde ze dat het een beetje beter ging met de president. Voor het eerst sinds dagen had ze midden op de dag een paar minuten voor zichzelf, en in een opwelling belde ze de afdeling hartbewaking met de vraag of ze Marie even mocht bezoeken. Ze nam de lift naar de zesde verdieping en trof haar daar aan. Ze zag er knap maar bleek uit, en haar gezicht was iets voller geworden. Melanie bedacht tot haar spijt dat dat laatste het effect van de medicijnen was, maar haar ogen stonden helder en ze was kennelijk blij dat ze Mel zag.

'Wat doe jij hier?' Verbaasd keek ze op toen ze Mel zag binnenkomen. Ze lag nog steeds aan het infuus, maar ze zag er een stuk gezonder uit dan voor de transplantatie.

'Ik kom even bij je op bezoek. Maar ik ben bang dat ik daar niet speciaal voor uit New York ben gekomen. Ik werk al een aantal dagen beneden vanuit de hal in verband met de aanslag op de president.' Marie knikte met een serieuze blik in haar ogen.

'Wat verschrikkelijk, hè? Gaat het al een beetje beter met hem?'

'Ja, sinds vandaag. Maar hij is er nog lang niet.' Met een schok bedacht ze dat het een tactloze opmerking was, want Marie was er ook nog lang niet. Ze glimlachte vriendelijk naar de jonge vrouw, die niet eens zo heel veel jonger was dan zijzelf, van wie het leven zo uit balans was. 'Hij heeft niet zoveel geluk gehad als jij, Marie.'

'Dat is omdat hij niet Peter Hallams patiënt is.' Bij het noemen van zijn naam verscheen er een zachte gloed in haar ogen, en het werd Mel ineens duidelijk. Peter Hallam was een soort godheid geworden voor dit meisje. Mel vermoedde dat ze verliefd op hem was. Dat was niet ongebruikelijk gezien haar afhankelijkheid van deze man en het feit dat hij haar leven had gered door de transplantatie bij haar uit te voeren. Maar toen Peter de kleine kamer een tijdje later binnenkwam en hij Mel blozend begroette, zag ze nog iets anders, de opmerkelijke communicatie tussen arts en patiënt. Hij ging aan Maries bed zitten en sprak met haar op zachte, geruststellende toon, en het leek alsof alles in de hele kamer om hen heen verdween.

Mel voelde zich enigszins een indringer en liep even later de kamer uit om terug te gaan naar de grote groep mensen van de pers die nog steeds in de hal rondhing. Ze zag Peter pas weer toen ze net als de vorige avond ergens gingen eten in haar twee uur durende pauze tussen de nieuwsuitzendingen.

In de auto begon ze over Marie. 'Ze adoreert je, Peter.'

'Doe niet zo raar. Ze is niet anders dan andere patiënten.' Maar hij wist wat Mel bedoelde. Tussen hem en zijn patiënten vormde zich altijd een bijzondere band, en misschien was het met Marie wat sterker omdat ze verder niemand had. 'Het is een lief meisje, Mel. En ze moet iemand hebben om mee te praten om dit allemaal te doorstaan. Je ligt daar dag in dag uit over van alles en nog wat na te denken, soms een beetje te veel. Ze moet haar hart tegen iemand kunnen luchten.'

'En jij hebt daar het engelengeduld voor.' Ze keek hem lachend aan en vroeg zich af hoe hij het op kon brengen. Hij gaf zijn hele hart, al zijn tijd, al zijn geduld en al zijn kennis zonder enige terughoudendheid. Ze vond het onvoorstelbaar.

Halverwege hun etentje werd hij opgepiept, en hij moest voor een spoedgeval terug naar het ziekenhuis.

'Is het Marie?' vroeg Mel bezorgd toen ze naar de auto holden.

Hij schudde zijn hoofd. 'Nee, een man die vorige week binnen is gebracht. Hij heeft dringend een nieuw hart nodig en we hebben nog geen donor voor hem gevonden.' Het was het eeuwig terugkerende probleem, het niet beschikken over een dringend noodzakelijk donorhart.

'Redt hij het?'

'Ik heb geen idee. Laten we het hopen.' Soepel stuurde hij zijn auto door het drukke verkeer. Binnen tien minuten waren ze terug in het ziekenhuis, en dat was het laatste wat ze die avond van hem zag. Voordat ze aan haar uitzending van acht uur begon, kreeg ze een berichtje dat dokter Hallam de komende uren in de operatiekamer zou zijn. Ze vroeg zich af of dat betekende dat ze een donor gevonden hadden, of dat ze aan het repareren waren om te redden wat er te redden viel.

In haar eentje nam ze een taxi naar haar hotel, en ze merkte verbaasd dat ze hem miste. Ze nam een warm bad en terwijl ze naar de betegelde muur staarde, bedacht ze dat ze spijt had van haar vragen over Marie. Het kwam door de manier waarop de jonge vrouw zijn naam had uitgesproken, en de intieme toon van hun gesprek. Dat had haar jaloezie opgewekt.

Om halftien lag ze in bed, en ze sliep als een blok tot ze om vijf uur gewekt werd. Zoals gebruikelijk stond ze om kwart voor zes beneden. Maar hij zag er vermoeid uit deze ochtend.

'Hoi.' Ze gleed naast hem in de auto en wist zich er ternauwernood van te weerhouden om hem uit een soort reflexbeweging een kus op zijn wang te geven. Ze speurde zijn ogen af en zag dat er iets mis was. 'Gaat het met je?'

'Ja hoor, prima.'

Ze geloofde hem niet. 'Hoe ging het vannacht?'

'We hebben hem verloren.' Hij startte de auto en Mel keek hem van opzij aan. Zijn ogen stonden hard en er was eenzaamheid in te lezen. 'We hebben gedaan wat we konden, maar hij was al te ver heen.'

Mek begreep het. 'Je hoeft mij niet te overtuigen,' zei ze zacht. 'Ik weet dat je je best hebt gedaan.'

'Tja, misschien probeer ik mezelf te overtuigen.'

Ze boog naar hem toe en legde een hand op zijn arm.

'Peter...'

'Het spijt me, Mel.' Hij keek haar met een vermoeide glimlach aan, en ze wilde dat ze iets voor hem kon doen, maar ze zou niet weten wat.

'Doe jezelf dit nou niet aan.'

'Hmm.' En vijf minuten later: 'Hij had een jonge vrouw en drie kleine kinderen.'

'Je moet jezelf niet de schuld geven.'

'Wie moet ik dan de schuld geven?' antwoordde hij in een vlaag van woede.

'Is het nooit tot je doorgedrongen dat je God niet bent? Dat je niet alles op je schouders hoeft te nemen? Dat jij niet kunt beschikken over iemands lot?' Het waren harde woorden, maar ze zag dat hij ze in zich opnam. 'Hun lot ligt niet in jouw handen, hoe begaafd je ook bent.'

'Hij zou de ideale patiënt geweest zijn als we een donor hadden gehad.'

'Maar die was er niet. En nu is het voorbij. Doe die deur achter je dicht.'

Ondertussen waren ze op het parkeerterrein van het ziekenhuis aangekomen, en hij draaide zich in zijn stoel naar haar om.

'Je hebt gelijk, ik weet het. Na al die jaren zou ik eens moeten ophouden mezelf overal de schuld van te geven, maar ik doe het nog steeds.' Hij zuchtte zacht. 'Heb je tijd voor een kop koffie?' Haar aanwezigheid had iets troostends, en dat was precies wat hij nodig had.

Fronsend keek ze op haar horloge. 'Ik denk het wel. Ik zal even zeggen dat ik er ben, maar er is vast geen nieuws.' Maar toen ze in de hal kwam, bleek er wel nieuws aan te komen. Drie minuten later werd het bekend gemaakt, de toestand van de president werd niet langer als kritiek omschreven. Er steeg een luid gejuich op in de hal. Voor de meeste mensen van de pers betekende het dat ze binnenkort naar huis konden, en dat ze niet meer hoefden te kamperen in de hal van Center City.

Mel ging de ether in om het nieuws aan het oosten van het land door te geven, en Peter keek toe. Terwijl het hele land in feeststemming begon te komen, voelde Peter zich verdrietig. Na haar uitzending zochten hun ogen elkaar.

'Moet je nu naar huis?' fluisterde hij ongerust.

'Nee, nog niet. Ik heb net een memo gekregen. Ze willen dat ik zijn vrouw vandaag interview, als het me lukt.'

Op dat moment werd Peter omgeroepen en moest hij haar achterlaten.

Mel stuurde een briefje naar boven, waar de first lady al twee dagen in de aangrenzende kamer van de president bivakkeerde. Het antwoord kwam niet veel later. De first lady stemde toe in een exclusief interview met Mel om twaalf uur 's middags, in een privékamer op de derde verdieping. Daarmee vervloog elke kans op een lunch met Peter, maar het interview verliep goed en Mel was tevreden. Diezelfde middag werd er een nieuw hoopgevend bericht doorgegeven. De president was buiten levensgevaar. Tegen de tijd dat Peter samen met haar wegreed om ergens een hapje te gaan eten, was de spanning behoorlijk afgenomen.

'Hoe was jouw dag?' Ze zakte onderuit in haar stoel en keek hem glimlachend aan van opzij. 'De mijne was dodelijk vermoeiend, maar we hebben het ergste achter de rug.'

'Ik heb geen seconde rust gehad. En je krijgt de groeten van Marie.'

'Groeten terug.' Maar ze was met haar gedachten ergens anders. Ze vroeg zich af hoe lang het zou duren voor ze hier weg moest. Het gerucht ging dat de president over een paar dagen overgeplaatst zou worden naar het Walter Reed Hospital in Washington D.C., maar de first lady had dat noch willen ontkennen, noch willen bevestigen. 'Waar denk je aan, Mel?'

Het viel haar op dat hij er een stuk minder droevig uitzag dan die ochtend.

Ze glimlachte. 'Tienduizend dingen tegelijk. We krijgen bericht dat de president een dezer dagen naar huis gestuurd wordt. Denk jij dat hij echt al vervoerd kan worden?'

'Op dit moment zouden ze een grote gok nemen, maar als hij in dit tempo blijft herstellen is er niets aan de hand. En ze kunnen alles meenemen wat ze nodig hebben aan boord van de Air Force One.' Hij was niet opgetogen bij de gedachte aan het mogelijke vertrek van de president, en Mel ook niet. Maar tijdens het eten dachten ze er niet meer aan, en Peter vertelde vermakelijke verhalen over Matt op twee- en driejarige leeftijd, en grappige voorvallen uit zijn opleidingsperiode. Van pure uitputting kregen ze de slappe lach, en toen hij haar kort voor achten terugbracht naar het ziekenhuis, was ze niet in de stemming om met een serieus gezicht het nieuws te presenteren. Wonderlijk genoeg waren ze allebei nog steeds in uitgelaten stemming toen ze Center City een halfuur later weer verlieten. Er was iets in hun samenzijn dat hun hernieuwde kracht gaf en het leven waardevol maakte. 'Heb je zin om bij mij thuis iets te drinken?' Hij wilde gewoon nog geen afscheid van haar nemen, en ineens drong het tot hem door dat ze over een paar dagen misschien weer weg zou zijn. Hij wilde van elk moment van haar verblijf genieten.

'Laat ik dat maar niet doen. Ik denk nog steeds dat je kinderen daardoor van streek zouden raken.'

'En ik dan? Heb ik niet het recht om mijn vrienden te zien?'

'Natuurlijk wel, maar het kan verkeerd vallen als je iemand mee naar huis neemt. Hoe denk je dat Pam zal reageren als ze mij weer bij je thuis ziet?'

'Misschien moet ze er maar gewoon aan wennen.'

'Is het je dat waard voor die paar dagen dat ik nog hier ben?' Mel vond van niet. 'Waarom ga je niet even mee naar mijn hotel om iets te drinken? Het hotel is niks bijzonders, maar de bar ziet er niet al te beroerd uit.' Het was hen geen van beiden te doen om het drankje. Ze wilden niets anders dan bij elkaar zitten totdat ze van vermoeidheid omvielen.

'Mel, ik zou de hele nacht met je kunnen praten.' Hij verbaasde zich nog steeds over de intense en verwarrende gevoelens die hij voor haar voelde. Opwinding, aantrekkingskracht, respect, vertrouwen, angst, afstandelijkheid en verbondenheid smolten samen. Wat het ook was, het was alsof hij er geen genoeg van kon krijgen. De aanwezigheid van Mel Adams in zijn leven werkte verslavend. Hij zat aan de haak en wist niet hoe hij zich kon bevrijden.

'Ik heb precies hetzelfde. Het rare is dat we elkaar pas net kennen, en toch heb ik het gevoel dat ik je al jaren ken.' Ze had nog nooit met zoveel plezier met iemand gepraat, en dat beangstigde haar een beetje als ze zichzelf toestond om daarover na te denken. Het was een onderwerp dat niet aangeroerd werd, maar het speelde wel in hun gedachten. Ze besloot haar stoute schoenen aan te trekken toen ze hem vanachter haar tweede Irish coffee aankeek. De drankjes pepten hen op maar maakten hen tegelijkertijd ook rozig. Het was de mix van whisky en koffie die dat veroorzaakte, en het werd versterkt door het bedwelmende effect dat ze op elkaar hadden. 'Ik ga je verschrikkelijk missen als ik weer terug ben.'

Hij keek haar indringend aan. 'Ik jou ook. Ik dacht daar vanmorgen ook al aan toen ik je had afgezet. Je had helemaal gelijk met wat je zei over mijn patiënt van vannacht. Je hebt mijn dag ermee uit het slop gehaald, en me op het goede spoor gezet. Anders was mijn hele dag naar de filistijnen geholpen. Het zal vreemd zijn als ik je in de ochtend niet meer om zes uur op hoef te halen bij je hotel.'

'Voor je het weet heb je ineens weer tijd voor jezelf en de kinderen. Klagen ze nog niet?'

'Ze gaan helemaal op in hun eigen leven.'

'Net als de tweeling.' Hoewel haar dochters deze avond terug zouden komen uit Cape Cod. 'Ik moet ze proberen te bellen, als ik er tenminste uitkom met dat tijdsverschil. Als ik wakker word zijn ze al naar school, en tegen de tijd dat ik op mijn kamer ben liggen ze in bed.'

'Je bent bijna weer thuis.' Het klonk spijtig en het duurde even voor ze antwoord gaf.

'Ik leid een hectisch leven, Peter.' Ze keek hem recht in zijn ogen, alsof ze hem daarmee wilde vragen wat hij daarvan vond.

'Maar wel bevredigend, neem ik aan. We lijken allebei vierentwintig uur per dag in touw te zijn, maar als je van je werk houdt is dat niet erg.'

'Dat is hoe ik er altijd tegenaan heb gekeken.' Ze glimlachte en hij boog over de tafel om haar hand te pakken. Het was de enige vorm van contact die ze tot nu toe hadden gehad, en het was een vertrouwd gebaar geworden.

'Bedankt voor alles, Peter.'

'Voor wat? Dat ik je een paar keer van en naar het ziekenhuis heb gereden? Dat is niet bepaald een zware opgave te noemen.'

'Maar het was wel gezellig.' Ze keken elkaar glimlachend aan.

'Dat vond ik ook. Het zal raar zijn om je hier niet meer te hebben.'

Ze lachte. 'Waarschijnlijk sta ik straks in New York elke ochtend om kwart voor zes buiten te wachten tot jij in je Mercedes komt aanrijden.'

'Was het maar waar...' Ze vielen stil en de rekening werd gebracht. Hij rekende af en langzaam liepen ze naar de hotellobby. Het was al laat en ze moesten de volgende ochtend allebei vroeg op. Toen ze afscheid namen, wenste Mel dat ze bij elkaar konden blijven.

'Tot morgen, Peter.'

Hij knikte en stak zijn hand nog even naar haar op toen de liftdeuren achter haar dichtgingen. Onderweg naar huis vroeg hij zich opnieuw af hoe zijn leven eruit zou zien zonder haar gezelschap. Hij wilde er niet meer aan denken toen hij zich uitkleedde.

Voor het raam van haar hotelkamer stond Mel lange tijd te denken aan Peter en de dingen die ze de voorgaande dagen tegen elkaar hadden uitgesproken. Plotseling welde er een gevoel van eenzaamheid in haar op dat sterker was dan ooit tevoren. Ineens wilde ze niet meer terug naar New York. Het was belachelijk. Het was hetzelfde gevoel als de vorige keer dat ze in L.A. was, alleen was het deze keer veel sterker. Die nacht ging ze naar bed met het onrustige gevoel dat Peter Hallam meer vat op haar had dan ze wenselijk vond. Maar toch, als ze in zijn gezelschap was, dacht ze daar anders over. Dan praatte ze met hem met een gemak alsof ze elkaar al jaren kenden. Dat gevoel gaf hij haar elke keer dat ze elkaar zagen, en ze vroeg zich even af of dat door zijn beroep kwam.

Die nacht sliep ze onrustig, en ze was opgelucht toen ze hem de volgende ochtend weer zag. Ze stapte snel in de auto en ze reden de vertrouwde weg naar het ziekenhuis. Terwijl ze losjes zaten te praten begon Peter plotseling te lachen.

'We lijken wel een getrouwd stel, vind je niet?'

Ze schrok. 'Hoezo?'

'Zoals we elke dag samen naar ons werk rijden.' Hij keek schaapachtig. 'Ik moet je iets bekennen, ik ben gek op regelmaat. Ik ben een gewoontedier.'

'Ik ook,' zei ze glimlachend. Ze voelde zich alweer iets beter. Eén moment lang was ze doodsbenauwd geweest. Terwijl ze comfortabel onderuitzat, zag ze het ziekenhuis opdoemen. 'Ik ben benieuwd welk nieuws me vandaag te wachten staat.' De president was langzaam maar zeker aan de beterende hand, en iedereen was in afwachting van het nieuws van zijn overplaatsing.

Maar toen het nieuws naar buiten kwam dat de president de volgende dag met een speciaal team van artsen met de Air Force One naar Washington zou vertrekken, was ze toch met stomheid geslagen. Ze voelde zich alsof iemand haar een stomp in haar maag had gegeven. Met een zachte zucht liep alle lucht uit haar longen, en piepte ze een nauwelijks hoorbaar 'nee'. Maar het was echt waar. Hij ging weg.

Opnieuw werd het een grote chaos in de hal. Het nieuws ging de ether in, er werden dokters geïnterviewd, en Mel pleegde een, stuk of tien telefoontjes naar New York. Haar tv-station had een verzoek ingediend om Mel mee te mogen laten reizen aan boord van de Air Force One, maar tot nu toe werd er gezegd dat er maar zes mensen van de pers mee mochten.

In stilte bad Mel de hele dag dat ze niet bij de gelukkige zes zou horen, maar om vijf uur werd ze gebeld vanuit New York. Ze zat erbij. En ze zouden de volgende middag rond twaalf uur vertrekken. Ze werd geacht om zich om negen uur bij het ziekenhuis te melden, zodat ze alle voorbereidingen kon verslaan.

Ze ontmoette Peter die avond op de parkeerplaats, en toen ze in zijn auto was gestapt, staarde ze stil voor zich uit.

'Wat is er aan de hand, Mel?' Hij zag direct dat er iets was. Zelf had hij een lange dag achter de rug met een vier uur durende operatie waarbij hij tegen zijn zin een plastic hart had moeten plaatsen. Maar in dit geval had hij geen andere keus gehad. Ze hadden alle andere mogelijkheden al geprobeerd, en er was geen donor voorhanden voor deze patiënt. Maar hij wist dat het risico op een infectie hiermee vele malen groter was. En Marie had die dag ook de nodige problemen gehad. Maar hij zei niets hierover toen Mel hem met een ongelukkig gezicht aankeek.

'Ik moet morgen weg.'

'Verdomme.' Hij staarde haar lang aan en knikte toen.

'Nou ja, we wisten allebei dat je hier niet voor eeuwig zou zijn.' Het duurde even voordat hij zich weer een houding wist te geven en de auto startte. 'Moet je vanavond nog terug?'

Ze schudde haar hoofd. 'Ik ben vrij tot morgenochtend negen uur.'

Er kwamen pretlichtjes in zijn ogen en hij keek haar liefkozend aan. 'Dan heb ik het volgende idee: als ik je nou eerst eens afzet bij je hotel zodat je even kunt rusten. Dan kun je je daarna verkleden als je wilt en dan pik ik je straks weer op om ergens uitgebreid te gaan eten. Wat dacht je daarvan?'

'Dat klinkt geweldig. Weet je zeker dat je daar niet te moe voor bent?' Het viel haar nu pas op dat hij er uitgeput uitzag.

'Ja hoor. Heb je zin om weer naar Bistro Gardens te gaan?'

'Ja, leuk.' Eindelijk glimlachte ze. 'De enige plek waar ik niet naartoe wil, is New York. Dat is toch vreselijk?' Ze was pas een week weg, maar het voelde als een jaar, en ineens vond ze haar leven in New York wat saai. Het nieuws van zes uur en van elf uur, de tweeling, de dagelijkse routine. Op dit moment vond ze niets erg aanlokkelijk.

Nog steeds terneergeslagen ging ze met de lift naar haar hotelkamer. Ze vrolijkte pas weer op toen ze Peter weer zag toen hij haar om halfacht kwam halen. Hij droeg nu een donkergrijs, flanellen pak, en het stond hem geweldig. Zij had niets anders om aan te trekken gehad dan een beige, zijden jurk met een roomkleurig zijden jasje dat ze eigenlijk mee had genomen om tijdens opnames te dragen, maar nog niet eerder aan had gehad.

Ze vormden een knap paar zoals ze Bistro Gardens binnenstapten. De gerant gaf hun een prachtig tafeltje. Peter bestelde hun drankjes en de ober bracht een schoolbord met daarop het menu naar hun tafel. Maar Mel was allesbehalve hongerig. Het enige wat ze wilde was dicht bij Peter zijn en met hem praten, en ze betrapte zich erop dat ze die avond een paar keer dicht tegen hem aan wilde kruipen. Uiteindelijk, na de chocolademousse en de koffie, bestelde hij een glas cognac voor hen beiden en keek hij haar verdrietig aan.

'Ik vind het verschrikkelijk dat je weg moet, Mel.'

'Ik ook. Het klinkt idioot, maar ik heb een heerlijke week gehad, ondanks de beestachtige werktijden.'

'Je komt weer terug.'

Maar god mocht weten wanneer. Voordat ze deze kant op was gekomen om hem te interviewen, was ze een jaar niet in L.A. geweest. Ze hadden gewoon ontzettend geluk gehad dat ze al zo snel opnieuw deze kant op was gestuurd.

'Ik wilde dat we niet zover uit elkaar woonden.' Ze zei het pruilend, als een klein meisje tegen haar nieuwe beste vriendinnetje, en glimlachend sloeg hij een arm om haar schouders.

'Ik ook. Ik zal je bellen.'

Maar dan? Het was onmogelijk om de antwoorden daarop te vinden. Ze hadden ieder hun eigen leven aan de verre uiteinden van het land, met hun eigen kinderen, huis, carrière en vrienden. Dat waren geen zaken die je even oppakte en verhuisde. Peter en Mel zouden genoegen moeten nemen met telefoongesprekken en een incidenteel bezoekje. Ze vond het idee onverdraaglijk, toen ze na het eten over Rodeo Drive wandelden.

'Ik zou willen dat ons leven er anders uitzag, Peter.'

'O ja?' vroeg hij verbaasd. 'Hoe dan?'

'Dat we op zijn minst in dezelfde stad zouden wonen.'

'Op dat punt ben ik het met je eens. Maar verder vind ik dat we blij mogen zijn dat we elkaar ontmoet hebben. Je hebt mijn leven een stuk rooskleuriger gemaakt.'

'Jij 't mijne ook.' Een beetje opgevrolijkt hielden ze elkaars hand inniger verstrengeld vast. Ze liepen voort, ieder verzonken in zijn eigen gedachten.

Met zijn hand nog steeds in de hare keek hij haar aan. 'Het zal hier verdomd eenzaam zijn, zo zonder jou.' De echo van zijn woorden weerklonk in zijn oren, en hij kon bijna niet geloven dat hij het gezegd had, maar het was waar en hij was nu minder bang van zijn gevoelens. De cognac hielp een beetje, en een week in haar gezelschap was een onverwacht cadeau geweest. Elke dag was hij een beetje meer om haar gaan geven, en het vooruitzicht van haar vertrek deed hem meer verdriet dan hij had verwacht.

Na een tijdje liepen ze langzaam terug naar de auto. Hij bracht haar terug naar haar hotel, waar ze uiteindelijk voor de deur bleven staan en elkaar in de weerschijn van het straatlicht aankeken. 'Zie ik je morgen nog, Mel?'

'Ik hoef er pas om negen uur te zijn.'

'Ik ben vanaf zeven uur op de operatiekamer. Hoe laat vertrekt het vliegtuig van de president?'

'Om twaalf uur.'

'Dan is dit het dus.' Verdrietig staarden ze elkaar aan en toen boog Peter zich zonder een woord te zeggen naar haar toe. Hij nam haar gezicht tussen zijn beide handen en kuste haar. Ze sloot haar ogen en voelde haar lippen versmelten met de zijne, en ze had het gevoel alsof haar binnenste vleugels kreeg. Een lichte duizeligheid overviel haar toen hij ophield, en ze hield hem stevig vast. Ze keek hem aan en liet haar vingers over zijn gezicht glijden, en over zijn lippen, en hij kuste haar vingertoppen. 'Ik zal je missen, Mel.'

'Ik jou ook.'

'Ik zal je bellen.' Maar daarna? Geen van beiden had daar een antwoord op.

Zonder nog iets te zeggen trok hij haar weer dicht tegen zich aan en hield haar lange tijd stevig vast, tot hij haar uiteindelijk naar de hotellobby bracht en haar een laatste kus gaf voor ze in de lift verdween. Langzaam draaide hij zich om, liep terug naar zijn auto en reed weg. Er lag een steen op zijn maag, die er niet meer was geweest sinds hij Anne verloren had. Zo had hij zich nooit meer willen voelen. Het beangstigde hem dat Mel zoveel voor hem was gaan betekenen. Het zou veel gemakkelijker zijn geweest als hij deze gevoelens niet had.

15

Toen Mel de volgende dag bij het ziekenhuis aankwam, kreeg ze toestemming om tijdens de voorbereidingen voor het vervoer van de president met twee cameramannen naar boven te gaan voor een kort gesprek met de first lady. Ze zouden het ziekenhuis om tien uur verlaten. De planning was dat ze kort voor elven zouden aankomen op het internationale vliegveld van Los Angeles, en dat ze zo snel mogelijk zouden opstijgen. Het ging goed met de president, maar het was overduidelijk dat de first lady zich ernstig zorgen maakte. Zijn conditie was stabiel, maar het was moeilijk te voorspellen hoe het hem daarboven in de lucht zou vergaan. Desondanks wilde hij terug naar Washington, en zijn artsen hadden hem toestemming gegeven.

Mel rondde het interview af en wachtte daarna op de gang tot de president drie kwartier later op een brancard naar buiten gereden werd. Hij zwaaide naar de verpleegkundigen en specialisten die zich in de gang hadden opgesteld. Lachend maakte hij grapjes en schudde hij handen, maar hij zag er nog steeds doodsbleek uit en hij zat zwaar in het verband, en er zat nog steeds een infuus in zijn arm. De president werd begeleid door de artsen en verpleegkundigen die met hem naar Washington zouden reizen, en het hele tafereel werd nauwlettend gadegeslagen door een grote groep mensen van de geheime dienst. Mel volgde op gepaste afstand en nam een andere lift naar beneden waar ze zich aansloot bij het selecte gezelschap van journalisten die mee mochten vliegen met de Air Force One. Er stond een aparte limousine voor hen klaar, en met een laatste blik op Center City stapte ze in. Ze had graag nog een berichtje voor Peter achter willen laten bij de receptie, maar daar was geen tijd meer voor, en even later zoefde de wagen weg naar de luchthaven.

'Hoe vond jij hem eruitzien?' vroeg de verslaggever naast haar, terwijl hij zijn ogen over zijn aantekeningen liet glijden en een sigaret opstak. Samen vormden ze een groepje ervaren en ontspannen journalisten, maar niettemin hing er een vleugje spanning in de lucht. Het was een zware week voor ze geweest, en het zou hun goeddoen om weer thuis te zijn en tot rust te komen. De meesten zouden na hun landing in Washington direct doorvliegen naar hun thuisbasis, en Mels tv-station had een stoel voor haar gereserveerd op de vlucht van tien uur naar New York. Ze zou om elf uur opgehaald worden op LaGuardia en rechtstreeks naar huis gebracht worden. Op de een of andere manier had ze het gevoel dat ze terugkwam van een verre planeet. Maar terwijl haar gedachten bleven hangen bij Peters woorden, lippen en gezicht van de vorige avond, was ze er nog steeds niet zeker van dat dat was wat ze wilde.

'Wat?' Ze had de vraag van haar buurman niet gehoord.

'Ik vroeg hoe jij hem eruit vond zien.' De oudere verslaggever keek geïrriteerd, en Mel dacht met toegeknepen ogen aan de president zoals hij door de gang gereden was.

'Beroerd. Maar hij leeft nog.' En tenzij er drastische complicaties zouden optreden op hun vlucht naar het oosten van het land, lag het niet in de lijn der verwachting dat hij nu zou komen te overlijden. Hij had erg veel geluk gehad, zoals ze allemaal meerdere malen hadden gemeld op de televisie. Er waren presidenten geweest die minder geluk hadden gehad bij dit soort aanslagen.

De tijd die het kostte om naar de luchthaven te komen, werd gevuld met de gebruikelijke schuine moppen, de uitwisseling van roddels en oud nieuws. Niemand liet ooit het achterste van zijn tong zien, maar er heerste niet dezelfde spanning als op de heenreis. Mel dacht terug aan een week geleden en de eerste keer dat ze Peter weer had gezien. Ze vroeg zich af wanneer ze hem weer zou zien. Ze kon zich niet voorstellen dat er zich in de nabije toekomst weer zo'n kans zou voordoen, en die gedachte stemde haar droevig.

Haar buurman keek haar opnieuw aan. 'De afgelopen week heeft je zo te zien geen goed gedaan, Mel.'

'Nee.' Ze schudde haar hoofd zonder hem aan te kijken. 'Ik ben gewoon erg moe, denk ik.'

'Ja, wie niet?'

Een halfuur later stapten ze aan boord van het vliegtuig en ze kregen een plaats achter in het toestel toegewezen. Voorin was een ziekenhuisachtige ruimte gemaakt voor de president, en daar mocht niemand komen. Tijdens de vlucht werden ze om het uur door de persvoorlichter op de hoogte gebracht van de toestand van de president, maar al met al was het een rustige vlucht voor ze geweest, en na viereneenhalf uur vliegen arriveerden ze in Washington. Binnen een uur was de president veilig en wel in het Walter Reed, en ineens drong het tot Mel door dat haar taak er nu opzat. De correspondent in Washington van haar tv-station had hen op de luchthaven opgewacht, en nadat ze met haar collega-journalisten vanuit L.A. mee was gegaan met de president naar het Walter Reed en een laatste blik had opgevangen van de first lady, stapte Mel in de klaarstaande limousine om terug te gaan naar het vliegveld.

Ze had nog een uur voordat haar vlucht naar New York vertrok, en als in een waas ging ze zitten. De afgelopen week kwam haar nu voor als een droom, en ze vroeg zich af of Peter en de tijd die ze samen hadden doorgebracht, hersenspinsels waren.

Langzaam liep ze naar een telefoon bij een aangrenzende gate, stopte een munt in de gleuf en belde op kosten van de ontvanger naar huis.

Jessie nam op. Mels ogen sprongen vol tranen en ze realiseerde zich hoe ontzettend moe ze was.

'Hoi, Jess.'

'Hoi, mam. Ben je weer in New York?' Ze klonk opgewonden.

'Bijna, schat. Ik sta op het vliegveld van Washington. Ik denk dat ik om een uur of halftwaalf thuis ben. Mijn god, ik heb het gevoel dat ik een jaar ben weggeweest.'

'Ik heb je heel erg gemist.' Ze verweet haar moeder niet eens dat ze hen niet had gebeld. Ze wist wat een onmogelijke werktijden ze had gehad. 'Gaat het een beetje met je?'

'Ik ben kapot. Ik zal blij zijn als ik thuis ben. Jullie hoeven niet op te blijven tot ik er ben. Ik denk dat ik meteen mijn bed induik.' Het was niet alleen de vermoeidheid die nu toesloeg. Een intens verdriet maakte zich van haar meester nu het tot haar doordrong hoever ze van Peter verwijderd was. En dat was onzinnig, maar het was alsof ze haar gevoelens niet langer in de hand had.

'Ben je gek geworden?' riep Jess verontwaardigd uit. 'We hebben je een week niet gezien! Natuurlijk blijven we op. We dragen je wel naar boven als dat moet.'

De tranen stonden in Mels ogen. 'Ik hou van je, Jess.' En ze voegde eraan toe: 'Hoe is het met Val?'

'Goed, hoor. We hebben je allebei gemist.'

'Ik jullie ook, lieverd.' Er was iets belangrijks met haar gebeurd in Californië. Ze moest een heleboel op een rijtje zetten en overdenken, en de enige twee die ze op dit moment wilde spreken waren haar dochters.

Ze zaten in de woonkamer op haar te wachten toen ze thuiskwam, en dolgelukkig stortten ze zich om beurten in haar armen. Met haar dochters in haar armen keek Mel om zich heen; ze was nog nooit zo blij geweest dat ze weer thuis was en haar dochters bij zich had.

'Wat is het heerlijk om weer hier te zijn, meiden!' Maar een stemmetje in haar binnenste ontkende dat. Een klein stemmetje zei dat ze hier vijfduizend kilometer vandaan met Peter aan tafel wilde zitten. Maar dat lag nu achter haar en dat hoofdstuk moest ze afsluiten. Voorlopig in ieder geval.

'Het moet vreselijk voor je zijn geweest, mam. Als we op het nieuws moesten afgaan, ben je nauwelijks uit het ziekenhuis geweest.'

'Nee, nauwelijks, behalve om af en toe een paar uurtjes te slapen...' En wat tijd door te brengen met Peter... Ze keek hen aan en verwachtte half en half dat ze aan haar zouden zien dat ze veranderd was. Maar dat gebeurde niet. Er viel niets te zien, behalve dat wat ze diep in haar binnenste voelde, en dat hield ze goed verborgen.

'Hebben jullie je een beetje gedragen de afgelopen week?' Val bracht haar een glas cola, en dankbaar lachte ze naar haar welgevormde dochter. 'Dank je, schat.' En grijnzend vroeg ze: 'Ben je weer verliefd, jongedame?'

'Nog niet.' Lachend keek ze haar moeder aan. 'Maar ik doe mijn best.' Mel rolde met haar ogen.

Samen zaten ze een paar uur gezellig te kletsen, en het was een uur voor ze uiteindelijk naar boven gingen. Ze wensten hun moeder welterusten en namen de trap naar hun kamer. Mel pakte haar koffer uit en nam een hete douche, en tegen de tijd dat ze opnieuw op de klok keek was het twee uur 's nachts. Elf uur aan de Westkust... Plotseling was er niets belangrijker dan waar hij was en wat hij deed. Het was alsof ze de hele tijd verscheurd werd. Ze had haar leven hier in New York, en tegelijkertijd was er een deel van haar achtergebleven in Los Angeles. Het zou moeilijk worden om op die manier te leven, voorlopig in ieder geval. Ze moest nog steeds op een rijtje zetten wat het allemaal voor haar betekende... wat Peter Hallam voor haar betekende... maar, in haar hart wist ze het al.

16

De volgende ochtend belde Grant haar vlak voor twaalven wakker. Zijn stem bracht een glimlach op haar gezicht en ze draaide zich om om de zonnige junidag te begroeten.

'Welkom thuis, dame. Hoe was het in L.A.?'

'O, gewoon, lekker rustig.' Ze rekte zich lachend uit. 'Ik heb eigenlijk alleen een beetje aan het zwembad liggen bakken.' Ze lachten. Beiden wisten hoe druk ze het had gehad. 'Hoe is het met jou?'

'Belachelijk druk, zoals gewoonlijk. En met jou?'

'Wat denk je, na dat gekkenhuis daarginds?'

'Ik vermoed dat je goed stuk bent.' Maar zo klonk ze niet.

'Je hebt helemaal gelijk, ik ben kapot.'

'Kom je vandaag nog?'

'Vanavond, voor het nieuws van zes uur. Eerder red ik het niet, denk ik.'

'Prima. Ik zal kijken of ik je zie. Ik heb je gemist, meisje. Heb je tijd om iets te gaan drinken vanavond?' Tijd, ja, maar zin, nee. Ze wilde wat tijd voor zichzelf, en ze had nog geen zin om het daar met Grant over te hebben. 'Vanavond niet, lieverd. Volgende week misschien.'

'Goed. Tot straks, Mel.'

Toen ze uit bed stapte en zich uitrekte, dacht ze aan Grant en glimlachte. Ze bofte met een vriend zoals hij, en net toen ze onder de douche wilde stappen hoorde ze de telefoon weer gaan. Ze vroeg zich af of hij opnieuw belde. Er waren niet veel mensen die haar tussen de middag thuis belden, en bijna niemand wist dat ze al terug was van de Westkust. Dat merkten ze vanavond pas als ze het nieuws presenteerde. Met een frons nam Mel de hoorn van de haak, en bibberend ging ze naakt achter haar bureau zitten met uitzicht op de tuin achter het huis.

'Hallo?'

'Hoi, Mel.' Hij klonk enigszins nerveus, en haar hart maakte een reuzensprong bij het horen van zijn stem. 'Ik wist niet zeker of je thuis zou zijn, maar ik had even een paar minuten dus ik dacht dat ik je wel even kon bellen. Ben je goed thuis gekomen?'

'Ja... prima...' Het was alsof haar tong in de knoop zat. Met haar ogen dicht luisterde ze naar zijn stem.

'We hebben een korte pauze genomen tussen twee operaties in, en ik wilde je alleen even zeggen dat ik je mis.' Met deze ene zin bracht hij haar volledig van haar stuk, en ze gaf geen antwoord. 'Mel?'

'Ja... ik zat te denken...' En toen sloeg ze alle voorzichtigheid in de wind en zuchtte diep. 'Ik mis jou ook. U hebt mijn leven totaal op zijn kop gezet, dokter.'

'O ja?' Hij klonk opgelucht. Ze had hetzelfde met zijn leven gedaan. Hij had nauwelijks geslapen de voorgaande nacht, maar hij had haar niet wakker durven bellen. Hij wist hoe uitgeput ze was geweest toen ze vertrok.

'Heb je enig idee hoe belachelijk dit is, Peter? God mag weten wanneer we elkaar weer zien, en daar zitten we dan als twee hopeloos verliefde tieners.' Maar de uitdrukking op haar gezicht sprak boekdelen. Zijn stem horen was het enige dat ze had gewild.

Hij moest lachen om haar woordkeus. 'Is dat wat dit is? Een hopeloze verliefdheid?'

'Wat denk jij dan?' Ze wist niet precies waar ze naar zat te vissen, en eigenlijk was ze een beetje bang voor het antwoord. Ze zat niet te wachten op een verklaring van eeuwigdurende liefde, maar daar was hij ook nog niet aan toe. Ze was nog steeds veilig. Maar het moeilijkst van alles was dat ze niet wist of ze veilig voor hem wilde zijn.

'Ik denk dat je gelijk hebt. Ik heb een hopeloze verliefdheid voor je opgevat, Mel. Is dat niet hoe ze zoiets noemen?'

Ze lachten hardop en Mel voelde zich weer als een jong meisje. Dat lukte hem elke keer, en hij was maar negen jaar ouder.

'Hoe is het trouwens met je dochters?'

'Goed. En met die bende van jou?'

'Gaat wel. Matthew mopperde gisteravond dat hij me nooit ziet. We gaan dit weekend vissen of iets dergelijks. Als ik weg kan tenminste, dat hangt af van de komende operatie.'

'Wat ga je doen?'

'Een drievoudige bypass, maar ik verwacht geen complicaties.' Hij wierp een blik op de klok in het kleine kamertje van waaruit hij belde. 'En nu we het daarover hebben, ik kan maar beter maken dat ik mijn handen ga wassen en terugga. Ik zal aan je denken, Mel.'

'Dat lijkt me beter van niet. Ik heb liever dat je aan de patiënt denkt.' Ze lachte. 'Misschien moet ik voortaan het nieuws besluiten met: "En welterusten Peter, waar je ook bent.'"

'Je weet waar ik ben.' Zijn stem klonk zo lief dat haar hart pijn deed.

'Ja. Vijfduizend kilometer hiervandaan,' zei ze verdrietig.

'Waarom kom je niet een weekend hier naartoe?'

'Ben je niet goed bij je hoofd? Ik ben net weg.' Maar ze vond het een leuk idee, ook al was het onmogelijk.

'Dat was anders. Toen was je aan het werk. Neem een paar dagen vrij, en kom op bezoek.'

'Zomaar?'

'Ja. Waarom niet?' Maar ze vermoedde dat ze hun allebei de stuipen op het lijf zou jagen als ze dat deed. Daarbij kwam dat ze nog niet klaar was voor zo'n grote stap. 'U verwacht het misschien niet, dokter Hallam, maar ik heb hier een heel leven en twee kinderen.'

'En je neemt elk jaar twee maanden vrij in juli en augustus, dat heb je me zelf verteld. Stuur de kinderen naar Disneyland of zo.'

'Waarom kom jij niet bij ons langs in Martha's Vineyard?' Ze speelden een spelletje met elkaar, maar het voelde niet slecht.

'Maar eerst moet ik nog een drievoudige bypass doen.' Einde spel.

'Succes. En bedankt voor het bellen.'

'Ik bel je later nog, Mel. Ben je vanavond thuis?'

'Ja, tussen de uitzendingen door.'

'Je hoort van me.'

Hij hield zich aan zijn woord, en haar hart maakte weer een sprongetje. Ze waren net klaar met eten en hij was net thuis uit kantoor. Ze beleefde de tijd tot ze weer naar het tv-station moest als in een roes, en ze hield zichzelf voor dat ze niet wijs was. Ze dwong zich haar aandacht bij het nieuws te houden tot ze klaar was, maar toen ze buiten de studio stond en Grant zag, waren haar gedachten mijlenver weg.

'Ha, Mel. Alles goed?' Hij moest over vijftien minuten beginnen, en hij had niet veel tijd.

'Ja hoor, hoezo?'

'Je keek zo raar. Weet je het zeker?'

'Ja, echt.' Maar de dromerige blik in haar ogen gaf hem het gevoel dat ze er met haar gedachten niet helemaal bij was. En ineens begreep hij het. Hij had haar al eens eerder zo meegemaakt, hoewel het toen minder duidelijk was. Hij vroeg zich af wie het was, en kon zich niet voorstellen dat ze daar onlangs tijd voor zou hebben gehad. Of waar dat had kunnen zijn. New York, of L.A.? Nieuwsgierig keek hij naar Mel, die als het ware op een andere planeet was.

'Naar huis en naar bed, jij. Je ziet eruit alsof je half slapend rondloopt.'

'Dat is ook zo, geloof ik.' Glimlachend keek ze hem na toen hij naar de opnamestudio liep, maar ze besefte dat Peters telefoontjes van die dag haar weer een stukje terug in de tijd hadden gezet. Hoe moest ze zich in vredesnaam concentreren op haar werk? Ze kon nauwelijks helder denken.

Ze nam een taxi naar huis en ging naar binnen. De meisjes lagen al in bed en Raquel had een paar dagen vrij genomen als compensatie van de voorgaande week. Mel ging languit op de bank liggen denken aan hoe haar leven er nu uitzag. Ze dacht aan Peters voorstel om een paar dagen naar L.A. te gaan, maar dat was te gek. Ze moest de komende weken in New York gewoon door zien te komen voordat ze naar Martha's Vineyard gingen. Misschien zou ze daar de kans krijgen om alles op een rijtje te zetten en te ontspannen zoals elk jaar. Met de zon en de zee en de totale rust daar zou het leven weer zijn normale ritme krijgen.

17

'Is iedereen er klaar voor?' riep Melanie vanaf de gang boven, en ze keek nog even om zich heen. Ze sloot het huis in New York voor de komende zomermaanden af. Haar twee grote koffers stonden al beneden, samen met drie tennisrackets, twee grote strooien hoeden van de meisjes - Mel had de hare al op - en Raquels kleine groene koffer. Ze ging elk jaar zes weken mee en ging dan twee weken eerder terug naar New York om daar nog vakantie te vieren. 'Kom op, jongens! We moeten over een halfuur op het vliegveld zijn!' Maar het was niet ver naar LaGuardia, dus ze wist dat ze op tijd zouden zijn. Zoals elk jaar maakte een opgewonden gevoel zich van haar meester. Ze voelde zich altijd als een jong meisje bij het vooruitzicht van twee maanden Martha's Vineyard. De voorgaande avond had ze voor het laatst het nieuws gepresenteerd. Toen Grant ook klaar was met zijn show, waren ze samen ergens iets gaan drinken om haar tijdelijke vrijheid te vieren. Ze gingen op een ontspannen manier met elkaar om, maar Grant zag in haar ogen dat ze nog steeds in de war was, en de laatste tijd zag ze er moe en nerveus uit. Ze had lange dagen gemaakt bij de zender, de reportage over de hartoperaties in Californië was afgemonteerd, en ze had voor haar vertrek nog twee grote interviews en een special gedaan, zodat het tv-station die tijdens haar afwezigheid kon uitzenden. Ze vatte haar werk zoals altijd serieus op, maar de laatste tijd vermoeide haar dat blijkbaar meer dan vroeger. Grant vermoedde dat het te maken had met de emotionele draaikolk waar ze zich in bevond, alhoewel hij nog steeds geen details wist.

De waarheid was dat Peter haar elke dag belde, en dat Melanie geen idee had of dat ergens toe leidde, en zo ja, waartoe. En de laatste tijd maakte ze zich zorgen over haar arbeidsovereenkomst die in oktober verlengd moest worden. Er hadden nogal wat politieke veranderingen in de top van het netwerk plaatsgevonden, en het gerucht ging dat er onderhandelingen waren met een nieuwe eigenaar. Maar Grant verzekerde haar dat ze zich nergens zorgen over hoefde te maken, en Peter zei hetzelfde toen ze haar bezorgdheid tegen hem uitsprak.

Toch had ze zich daar behoorlijk druk over gemaakt, en nu kon ze dat twee maanden achter zich laten. Ze zou niet denken aan haar werk, niet aan Grant, en zelfs niet aan Peter. Ze ging gewoon naar Martha's Vineyard om uit te rusten met haar dochters. Maar als ze nu niet snel kwamen... dacht ze toen ze samen met Raquel in de gang op ze stond te wachten.

Eindelijk kwamen ze de trap af geklost met hun armen vol spelletjes, boeken en tassen. Valerie had zelfs een enorme pluchen beer bij zich.

'Val... moet dat nou echt?'

'Ja, mam. Ik heb hem vorige week van Josh gekregen, en zijn vader en moeder hebben een huis in Chappaquiddick, en hij zou bij me langskomen, en als ik dan de beer niet...'

'Al goed, al goed. Laten we nou maken dat we de hele troep verzamelen. Als we nu niet in de taxi stappen, komen we er nooit.' Het was elke keer weer een uitdaging om met de meisjes op vakantie te gaan.

Wonder boven wonder slaagde de taxichauffeur erin om het grootste deel van de bagage in zijn kofferbak te krijgen, en eindelijk konden ze vertrekken met Mel en haar dochters op de achterbank, Val met haar enorme teddybeer op schoot, en Raquel voorin met de hoeden en de tennisrackets.

Onderweg naar LaGuardia werkte Mel in haar hoofd een lijstje af. Zat de tuindeur op slot, alle ramen dicht, stond het inbraakalarm aan en was het gas uit? Ze had altijd het gevoel dat ze iets vergeten was. Maar tegen de tijd dat ze in het vliegtuig zaten waren ze allemaal in vakantiestemming. En toen ze opstegen, voelde Mel zich opgeluchter dan ze zich in weken had gevoeld. Ze liet alle verwarring achter in New York en ging op zoek naar rust in Martha's Vineyard.

Peter had haar de laatste tijd een à twee keer per dag gebeld, en hoezeer ze ook genoot van hun gesprekken, toch brak ze haar hoofd erover. Waarom belde hij? Wanneer zouden ze elkaar weer zien? En als laatste, wat had het voor zin?

Hij gaf toe dat hij het net zo verwarrend vond als zij, maar hij ging blijkbaar onvermoeibaar door op zijn weg naar het onzichtbare doel, waarvoor ze allebei zo enorm bang waren dat ze er niet over spraken. Ze hielden het gesprek op veilige onderwerpen, en af en toe bekenden ze elkaar dat ze de ander misten. 'Maar waarom,' vroeg Mel zich keer op keer af, 'waarom mis ik hem?' Ze kon het antwoord nog steeds niet geven. Of wilde het antwoord niet geven.

'Mam, denk je dat mijn fiets verroest is?'

Val zat dromerig voor zich uit te staren met haar beer op schoot, terwijl ze met begerige blikken gadegeslagen werd door een man aan de andere kant van het gangpad. Mel was blij dat ze haar dochter verboden had haar lichtblauwe korte broek aan te houden waarin ze aan het ontbijt was verschenen.

'Ik heb geen idee, schat. Dat zien we wel als we er zijn.' De vrouw van wie ze het huis elk jaar huurden vond het goed dat ze een paar persoonlijke eigendommen in de kelder bewaarden.

In Boston huurden ze een auto en van daaruit reden ze naar Woods Hole, en daarvandaan gingen ze met de veerboot naar Vineyard Haven. Het stuk met de veerboot vonden ze altijd het leukste deel van de reis. Op de boot kreeg je het gevoel dat je de echte wereld met al zijn verantwoordelijkheden achter je liet.

Melanie ging een paar minuten in haar eentje aan de reling staan. De wind woelde door haar haren en ze voelde zich vrijer dan in maanden het geval was geweest. Ze was zich ervan bewust hoe erg ze aan deze vakantie toe was geweest.

Ze genoot van de paar minuten voor zichzelf voordat de meisjes haar vonden. Ze hadden Raquel in het gezelschap van een man achtergelaten op een benedendek, en toen ze weer bij hen kwam staan, plaagden ze haar daarmee. Melanie schoot ineens in de lach bij de gedachte aan mevrouw Hahn. Ze kon zich niet voorstellen dat iemand haar zou durven plagen of dat ze met een man op een veerboot zou flirten. Ze hield van Raquels onafhankelijke gedrag, en met plezier keek ze toe hoe Jess haar omarmde voordat ze aan wal kwamen. Zelfs Raquel lachte. De Vineyard was een tweede thuis voor hen allemaal, en toen ze bij het vertrouwde huis in Chilmark aankwamen, renden de meisjes meteen op blote voeten het strand op, waar ze elkaar achterna zaten zover ze konden, terwijl Mel van een afstandje toekeek.

Net als ieder jaar zochten ze een plek voor al hun spullen, en tegen de avond zagen ze er alle vier uit alsof ze al een maand in Martha's Vineyard waren. Ze hadden rode wangen van de uren die ze 's middags op het strand hadden doorgebracht, alles was uitgepakt, en de teddybeer zat in de schommelstoel op Vals kamer.

Het huis was gezellig gemeubileerd, zonder tierelantijnen. Het zag eruit als een huis uit grootmoeders tijd, met een veranda en een gevlochten schommel, gebloemde banken in alle kamers, en de eerste dagen hing er altijd een muffe geur die hun al niet eens meer opviel. Het hoorde gewoon bij Chilmark. De meisjes kwamen hier al vanaf de tijd dat ze klein waren, en zoals Mel op een avond aan Peter had uitgelegd, Chilmark was hun tweede thuis.

'Ze vinden het heerlijk daar, en ik ook.'

'Het klinkt als New England, Mel.' Hij probeerde zich de plek aan de hand van haar beschrijving voor te stellen. Brede stranden, wit zand, de hele dag in korte broek, t-shirt en op blote voeten, en een grote groep intellectuelen uit New York, die af en toe bij elkaar kwam om kreeft en oesters te eten.

'Wij gaan elk jaar naar de bergen, naar Aspen.' Het klonk totaal anders dan Martha's Vineyard, maar Mel vond het wel boeiend. 'Waarom kom je niet langs met de meisjes? We gaan de eerste tien dagen van augustus.'

'Voor nog geen miljoen krijg je ze hiervandaan. Zelfs niet voor een afspraakje met hun favoriete popidool. Hoewel...' Ze overdacht het laatste en ze lachten allebei. Ze hadden ondertussen een ontspannen telefoonrelatie, maar af en toe leek het onwerkelijk. Twee stemmen die elkaar avond aan avond toespraken maar in werkelijkheid niet nader tot elkaar kwamen.

'Ik vermoed dat ik je daar niet wegkrijg.'

'Ik denk het ook niet.' Het bleef vreemd stil aan de andere kant van de lijn, en Mel vroeg zich af waar hij aan dacht.

Zijn volgende woorden klonken plagend. 'Dat is dan heel jammer.'

'Wat?' Ze snapte er niets van. Ze voelde zich ontspannen na het eten en was niet in de stemming om spelletjes te spelen aan de telefoon, maar hij wel kennelijk.

'Dat je daar niet weg wilt.'

'Hoezo?' Haar hart begon wild te kloppen. Hij maakte haar zenuwachtig.

'Ze hebben me gevraagd als gastspreker voor een groep chirurgen van de oostkust die een conferentie hebben in New York.'

Even hield ze haar adem in voordat ze losbarstte. 'Echt? En doe je het?'

'Dat zou kunnen. Normaal gesproken zou ik natuurlijk niet gaan, vooral niet in deze tijd van het jaar. Ik bedoel, New York is geen pretje in juli, maar gezien de omstandigheden dacht ik...' Hij zat hevig blozend aan zijn kant van de lijn, en Mel hapte naar adem.

'Peter! Doe je het?'

Hij lachte zacht. Ze waren echt net twee kleine kinderen. 'Vanmiddag om drie uur heb ik "ja" gezegd. En hoe zit het nu met jou en Martha's Vineyard?'

'O jee.' Ze keek met een grimas om zich heen. 'We zijn er net.'

'Heb je liever dat ik niet kom? Ik hoef niet, hoor,' vroeg hij snel.

'Jezus, doe niet zo stom. Hoelang denk je dat we nog zo door kunnen gaan? Elkaar twee keer per dag bellen zonder elkaar te zien?' Ze was pas drieëneenhalve week weg uit Californië, maar het voelde voor allebei als drie jaar, en ze moesten elkaar weer zien om achter hun ware gevoelens te komen.

'Dat dacht ik ook. Dus...' Hij lachte, blij met het vooruitzicht.

'Wanneer kom je?'

'Komende dinsdag.' En zacht voegde hij eraan toe: 'Ik wou dat het morgen was.'

'Ik ook.' Haar gezicht betrok en ze floot zacht. 'Dat is al over zes dagen.'

'Ja, ik weet het.' Hij grijnsde, opgewonden als een klein kind. 'Ze hebben een kamer voor me gereserveerd in het Plaza.' Maar toen hij dat zei, kreeg Mel een idee. Ze durfde het bijna niet te zeggen uit angst hen beiden in een moeilijke positie te dwingen, maar als ze het aandurfden zou het hen goed kunnen doen.

'Waarom kom je niet bij mij logeren? De meisjes zijn er niet, dus dan heb je hun hele verdieping tot je beschikking. Dat is een stuk comfortabeler dan een hotelkamer.' Hij woog in stilte de voors en de tegens tegen elkaar af. Het zou ongemakkelijk kunnen zijn om samen onder een dak te verblijven, en het was nogal een verplichting. Maar op een aparte verdieping... 'Zou je het niet vervelend vinden? Het zou voor mij inderdaad wel prettig zijn, maar ik wil jou daar niet mee belasten, of...' Hij struikelde over de woorden. Lachend rekte ze zich uit op haar bed, de telefoon nog steeds aan haar oor.

'Ik word er net zo zenuwachtig van als jij, maar wat kan ons het schelen, we zijn volwassen, we kunnen het vast wel aan.'

'Denk je?' vroeg hij glimlachend. Hij wist niet of hij het aankon. 'En kun je je dochters alleen achterlaten?'

'Nee, maar Raquel is ook mee, dus dat komt wel goed.' Ze was ineens door het dolle heen. 'O Peter, ik kan bijna niet wachten!'

'Ik ook niet.'

De volgende zes dagen duurden eindeloos voor hen allebei. Ze hadden elkaar een keer of twee, drie per dag aan de telefoon, en Raquel kreeg eindelijk in de gaten dat Mel met een belangrijk persoon belde, maar de meisjes hadden het kennelijk niet door.

Op zondagavond vertelde Mel tussen neus en lippen door dat ze voor een paar dagen naar New York moest en dat ze op dinsdagochtend weg zou gaan. Het nieuws werd met opengesperde ogen en openvallende monden ontvangen. Tijdens de zomervakantie was ze nog nooit teruggegaan naar New York, behalve toen Jess haar arm had gebroken en Mel met haar naar een orthopedist in New York wilde. Maar toen waren ze maar twee dagen gebleven, en het was belangrijk. Deze keer zei Mel dat ze op vrijdagmiddag terug zou komen, en dat betekende dat ze vier dagen weg zou zijn. Ze konden bijna niet geloven dat ze echt wegging, maar ze hield vol dat er een probleem met een van de reportages was en dat ze terug moest om te helpen. De meisjes waren nog steeds met stomheid geslagen toen ze die avond teruggingen naar het strand om daar met vrienden een kampvuur te maken, maar Raquel keek haar tijdens het afruimen van de tafel doordringend aan.

'Het is echt menens, hè, deze keer?'

Mel ontweek haar ogen en liep met een stapel borden naar de keuken. 'Wat?'

'Je hoeft mij niet voor de gek te houden. Er is een nieuwe man in je leven.'

'Dat is absoluut niet waar. De man is het onderwerp van een reportage die ik pas gedaan heb.' Maar ze durfde Raquel niet aan te kijken, want ze wist dat ze haar toch niet zou overtuigen. 'Ik zou graag willen dat je een oogje in het zeil houdt als ik weg ben. Vooral op Val, want het is me opgevallen dat die jongen van Jacobs er ineens heel volwassen uitziet, en elke keer als hij Val ziet begint hij te kwijlen.'

'Hij doet niks. Ik hou ze wel in de gaten.'

Mel trok zich terug in haar kamer en Raquel keek haar na voor ze een sigaret opstak en weer terug de keuken in liep. Ze leek in de verste verte niet op mevrouw Hahn, maar het was een pientere oude dame en ze hield zielsveel van hen allemaal.

Op dinsdagmorgen ging Mel met de veerboot naar de overkant, en vervolgens vloog ze van Boston naar New York. Om vier uur was ze thuis, zodat ze genoeg tijd had om het huis te luchten, de airconditioning aan te zetten, verse bloemen en wat boodschappen te kopen om de hoek, en op tijd weer thuis te zijn en zich om te kleden voor hij kwam. Zijn vliegtuig zou pas om negen uur landen, maar uit voorzorg ging ze al om zeven uur van huis. Dat was achteraf maar goed ook want er stonden lange files. Overal stonden auto's met kokende motor langs de kant van de weg, en het was al kwart voor acht toen de taxi haar eindelijk afzette. Ze had maar net genoeg tijd om uit te zoeken bij welke uitgang zijn vliegtuig aan zou komen en daar vlug naartoe te lopen. Vervolgens stond ze daar een halfuur nerveus met haar voet op de grond te tikken omdat het vliegtuig een kwartier vertraagd was. Maar eindelijk om kwart over negen reed de grote zilveren vogel naar de uitgang, en even later begonnen de passagiers uit te stappen. Gespannen bekeek ze de strooien hoeden, de blote benen, de zijden overhemden die tot de navel openstonden, en de opvallende gouden kettingen, en plotseling zag ze een man die daar niet tussen paste. Een man in een licht linnen pak, lichtblauw overhemd en donkerblauwe das, zongebleekte haren en een gebruind gezicht. Met een ernstig gezicht stapte hij op Mel af, keek haar aan en boog zich toen zonder iets te zeggen voorover om haar te kussen. Ze stonden daar een eeuwigheid terwijl ze aan alle kanten gepasseerd werden, en toen keek hij haar lachend aan.

'Hoi.'

'Hoe was je vlucht?'

'Lang niet zo fijn als dit.' Hij grijnsde, en hand in hand liepen ze naar de bagageband. Ze haalden zijn koffer op en gingen op weg naar de taxistandplaats. Om de haverklap bleven ze staan om elkaar te kussen, en Mel vroeg zich af hoe ze ooit zonder hem had kunnen leven.

'Je ziet er geweldig uit, Mel.' Ze was al donker gebruind waardoor haar groene ogen en koperkleurige haar goed tot hun recht kwamen, en ze droeg een witte zijden jurk met een bloem in haar haren en witte sandalen met hoge hakken. Ze zag er zomers, gezond en gelukkig uit, en haar ogen leken de zijne in te drinken alsof ze haar hele leven op hem had gewacht.

'Weet je dat ik in geen jaren in New York ben geweest?' Hij keek hoofdschuddend naar de lelijke omgeving toen ze de stad binnenreden. 'Ik wijs ze altijd af, maar deze keer...' Hij haalde zijn schouders op en boog zich weer over naar Mel om haar opnieuw te kussen. Ze had niet verwacht dat hij zich zo vrijpostig zou gedragen, of dat zij zich daar zo bij op haar gemak zou voelen. Maar de eindeloze telefoongesprekken hadden hen dichter tot elkaar gebracht dan anders misschien het geval zou zijn geweest. Ze kenden elkaar nu pas twee maanden, maar het voelde als twee jaar, of misschien wel het dubbele.

'Ik ben blij dat je dat deze keer niet gedaan hebt.' Ze lachte hem toe en keek toen weer naar de weg. 'Heb je trek?'

'Niet echt.' Voor hem was het pas kwart voor zeven, maar in New York was het bijna tien uur.

'Ik heb van alles in huis, maar we kunnen ook iets buiten de deur gaan eten als je daar zin in hebt.'

'Wat jij wilt.' Hij kon zijn ogen niet van haar afhouden.

Al het andere verdween uit zijn gedachten toen hij haar hand in de zijne nam. 'Ik ben zo blij dat ik je zie, Mel.' Het was bijna te mooi om waar te zijn.

'Het lijkt wel een droom, vind je niet?' vroeg ze glimlachend.

'Ja. De mooiste droom die ik in jaren heb gehad.' In stilte reden ze de stad verder in.

Met een blij gezicht streek hij even met een hand over haar hals. 'Ik vond dat het mijn beurt was om naar New York te komen. Jij bent nu tenslotte al twee keer in L.A. geweest.'

Toch had hij een excuus, een reden nodig gehad om te gaan. Hij was niet zomaar op het vliegtuig gestapt om haar te zien. Maar het was gemakkelijker voor hen allebei op deze manier. Ze konden stap voor stap naar elkaar toegroeien.

'De president herstelt bijzonder snel.'

'Het is pas vijf weken geleden, en hij is elke dag al weer een paar uur op zijn kantoor,' zei Mel vol bewondering. Er schoot haar iets anders te binnen: 'Hoe is het trouwens met Marie?'

'Gaat wel.' Er schoof een donkere trek over zijn gezicht, maar hij schudde zijn bezorgdheid van zich af. 'Ik heb de zorg voor haar tijdens mijn afwezigheid aan twee andere artsen overgedragen. Het gaat op zich wel redelijk, maar ze heeft een moeilijke tijd achter de rug met de steroïden. Haar gezicht is op het moment vreselijk opgezwollen, en er is niets wat we daaraan kunnen doen. We hebben al van alles geprobeerd, maar ze klaagt nooit.' Hij keek Mel ongelukkig aan. 'Ik zou willen dat ze het wat gemakkelijker had.'

Mel probeerde haar aandacht op Marie te richten, maar het enige waar ze aan kon denken was aan hem. Al het andere in hun leven deed er even niet toe. Kinderen, patiënten, oorlogen, televisie. Mel en Peter waren het enige belangrijke op dit moment.

De taxi reed via Franklin D. Roosevelt Drive naar Ninety-sixth Street, en Peter bekeek de straten die aan hem voorbijvlogen, nieuwsgierig naar waar ze woonde, hoe haar huis eruit zou zien, en al het andere aan haar. Aan de ene kant, de kant van haar gevoelens en gedachten, wist hij zoveel van haar, en aan de andere kant wist hij zo weinig, bijvoorbeeld niets over hoe ze woonde.

Ze stapten uit bij haar huis, en ze glimlachte bij de gedachte aan haar eerste bezoek aan Bel Air, en hoe ze onder de indruk was geweest van het statige huis. Ze wist dat hij haar huis heel anders zou vinden, en daar had ze gelijk in. Hij was opgetogen toen hij binnenstapte, de geur van verse bloemen opsnoof, de heldere kleuren zag en naar de prachtige, kleine tuin keek. Verrukt keek hij haar aan. 'Dit huis is helemaal Mel Adams. Ik wist gewoon dat het er zo uit zou zien.'

Hij sloeg zijn armen om haar middel, en glimlachend vroeg ze: 'Vind je het mooi?' Maar dat was al duidelijk voor hij instemmend knikte.

'Geweldig.'

'Kom, ik zal je de rest van het huis laten zien.' Ze pakte zijn hand en nam hem mee naar boven, bleef toen even in de deuropening van haar slaapkamer en die van haar kantoortje staan, voordat ze hem naar de kamers van haar dochters leidde waar ze alles voor hem in gereedheid had gebracht. Verse bloemen op zijn bureau, een zilveren thermoskan met ijswater naast het bed, een stapel dikke handdoeken naast het bad en de lampjes, die al brandden toen ze de trap op kwamen. Ze had hem Jessica's kamer gegeven, want Jessie was veel netter en het was gemakkelijker om hem zich hier welkom te laten voelen.

'Prachtig.' Terwijl hij tevreden om zich heen keek ging hij achter het bureau zitten. 'Wat heb je toch een geweldige smaak.'

Ze vond hetzelfde van hem, ook al was het in zijn huis niet zo duidelijk omdat daar nog steeds de geest van Anne hing.

Hij stak zijn hand naar haar uit met een liefkozende blik in zijn ogen. Langzaam liep ze naar hem toe en hij pakte haar hand. 'Ik ben zo blij dat ik weer bij je ben, Mel' Hij trok haar op schoot en kuste haar opnieuw, en ze was nog buiten adem toen ze weer naar beneden gingen. Ze gingen aan de keukentafel zitten en zaten daar urenlang te praten, net als aan de telefoon, voordat ze rond een uur of twee eindelijk naar boven gingen. Voor de deur van Mels kamer wensten ze elkaar welterusten met een lange kus, voor Peter met een grijns en een zwaai de trap opliep.

Eenmaal in haar eigen kamer overdacht Mel elk woord dat hij die avond had gezegd, en ze besefte hoe gelukkig ze met hem was. Hij was in haar huis en stelde zich voor haar open. Ze stapte uit haar jurk, poetste haar tanden, stapte in bed en kon aan niets anders denken dan aan hem in haar huis. Kennelijk konden ze het inderdaad aan, en ze vond het prettig om hem boven rond te horen lopen. Door het tijdsverschil was hij nog niet echt moe, en het rare was, zij ook niet. Ze kon niet anders dan stil blijven liggen en aan hem denken, en het leek uren later toen ze hem zacht de trap af hoorde stommelen en voorbij haar kamer lopen. Ze luisterde en hoorde de keukendeur dichtvallen, en met een grijns stond ze op en liep achter hem aan. Hij zat aan de keukentafel met een broodje ham en kaas en een blikje bier.

'Ik zei toch dat we moesten eten!' Ze lachte en pakte een blikje 7-Up.

'Hoe komt het dat je nog wakker bent, Mel?'

'Ik kan niet slapen. De opwinding denk ik.' Ze ging met een blije lach tegenover hem zitten.

'Ik ook niet. Ik zou hier de hele nacht wel met je kunnen zitten, maar dan val ik morgen in slaap tijdens mijn toespraak.'

'Heb je alles al voorbereid?'

'Grotendeels wel.' Hij legde uit waar het over zou gaan. Hij zou dia's van diverse operaties gebruiken, waaronder die van Marie. 'En jij? Wat ga jij deze week doen?'

'Helemaal niets. Ik heb twee maanden vrij, dus ik kan gewoon een beetje lanterfanten terwijl je hier bent. Kan ik naar je komen luisteren?'

'Morgen niet. Maar vrijdag wel. Lijkt je dat leuk?'

'Natuurlijk.' Hij keek verbaasd, en ze lachte. 'Hallo, ken je me nog? Ik ben die vrouw die je geïnterviewd heeft in Center City.'

Met een verbijsterde blik op zijn gezicht sloeg hij een hand tegen zijn voorhoofd. 'O, nou weet ik het weer! Ik wist dat ik je eerder had gezien, maar ik wist niet meer waar.'

'Sufferd.' Ze knabbelde aan zijn oorlelletje en hij gaf haar een tik op haar billen. Volmaakt op hun gemak zaten ze midden in de nacht samen in de keuken, totdat ze uiteindelijk opstonden en opnieuw hand in hand de trap op liepen alsof ze al jaren samenwoonden. En toen ze voor haar deur bleef staan, bukte hij zich weer om haar te kussen.

'Welterusten, meisje van me.'

'Welterusten, mijn liefste.' De woorden glipten eruit voor ze er erg in had. Met wijd opengesperde ogen keek ze hem aan, en hij nam haar teder in zijn armen, daar waar ze zich veilig voelde.

'Slaap lekker.' Hij zei het fluisterend voor hij de trap opging en in zijn kamer verdween.

Ze ging haar kamer binnen, deed het licht uit en dacht aan hem en de woorden die ze net had gezegd. Het verrassende was dat ze wist dat het waar was.

En Peter, in zijn bed in de kamer boven, wist dat hij ook van haar hield.

18

Toen Mel de volgende ochtend wakker werd, was Peter al weg. Langzaam stond ze op en liep naar boven om zijn bed op te maken, maar de kamer was al keurig opgeruimd, en toen ze beneden kwam, lag er een briefje voor haar in de keuken.

Ik ben rond zes uur thuis. Fijne dag vandaag. Liefs P.

Glimlachend las ze het korte briefje. De woorden deden haar goed, en de rest van de dag was ze in de wolken. Ze ging naar Bloomingdale's en kocht wat spullen voor zichzelf en de meisjes, en toen ze thuiskwam overviel haar het heerlijke gevoel dat ze over een paar uur niet meer alleen zou zijn.

Ze zat in de woonkamer met een gekoelde fles witte wijn op hem te wachten toen hij thuiskwam. Hij was verfomfaaid en moe, maar blij om Mel te zien. Ze sprong overeind en liep naar hem toe. 'Dag schat, hoe was je dag?'

'Prima, en nu helemaal.' Met een lach op zijn gezicht stapte hij de woonkamer binnen. De lampen waren nog niet aan, de kamer straalde in het zonnige daglicht. 'Hoe was de jouwe?'

'Lang, zonder jou.' Eerlijker dan dat kon ze niet zijn. Ze ging weer zitten en klopte op de plek op de bank naast haar. 'Kom zitten en vertel me wat je vandaag hebt gedaan.' Het was leuk om met iemand anders dan de meisjes te praten aan het einde van de dag. Ze vertelde hem wat ze had gekocht, waar ze was geweest, en schaapachtig vertelde ze dat ze de uren voor hij thuiskwam letterlijk had geteld, en hij reageerde blij.

'Ik had precies hetzelfde. Ik kon alleen maar aan jou denken. Dat klinkt toch belachelijk, hè?' Met die woorden sloeg hij zijn armen om haar heen en ze kusten tot ze deze keer alle twee buiten adem waren, en woorden waren niet nodig. Ze wilden niets anders dan in elkaars armen liggen.

'Misschien moest ik maar eens aan het eten beginnen of zo?' Mel lachte, alsof ze afleiding nodig hadden van wat ze beiden voelden.

'Wat dacht je van een koude douche met z'n tweeën?'

Lachend zei Mel: 'Ik geloof dat het niet zo'n goed idee is om dat met z'n tweeën te doen.' Ze stond op, maar hij trok haar weer in zijn armen.

'Ik hou van je, Mel.'

Het was alsof de hele wereld stilstond. Hij had dat nog nooit tegen een andere vrouw dan Anne gezegd, en Mel had zichzelf jarenlang wijsgemaakt dat ze die woorden nooit meer wilde horen of zeggen. Maar deze keer betekende het voor hen allebei blijkbaar heel veel, en toen hij haar opnieuw kuste, voelde ze dat tot in het diepst van haar ziel, en ze hield hem vast alsof ze anders zou verdrinken. Hij kuste haar gezicht en haar lippen en haar hals en haar handen, en plotseling, zonder na te denken, stond Mel op en nam hem mee naar haar slaapkamer. Daar draaide ze zich om.

'Ik hou ook van jou.' Ze zei het zo zacht dat hij het niet gehoord zou hebben als hij haar gezicht niet had gezien.

'Wees niet bang, Mel... alsjeblieft...'

Hij ritste haar jurk voorzichtig open, en zij maakte de knoopjes van zijn overhemd los. En toen ze uitgekleed was legde hij haar voorzichtig op bed, en het zijn handen over haar zijdezachte huid glijden tot ze haar armen verlangend naar hem uitstrekte, hunkerde naar zijn lichaam op het hare. Ze hielden elkaar stevig vast, genietend van elk moment voordat hij in haar binnendrong en ze naar adem snakte, en het was bijna alsof hij haar kon horen spinnen totdat ze het uiteindelijk uitschreeuwde en hij kreunde, en ze stil bleven liggen terwijl het zonlicht op de vloer weerkaatste.

Toen Peter haar aankeek, gleden de tranen over haar wangen. 'O lieve schat, het spijt me... ik...' Hij was ontzet, maar ze schudde haar hoofd en kuste hem.

'Ik hou zoveel van je dat ik er soms bang van word.'

'Ik ben ook bang.' Maar die avond zo dicht tegen elkaar aan, hield hij haar zo stevig vast dat het moeilijk te geloven was dat ze samen ooit iets anders dan gelukkige tijden zouden meemaken.

Om negen uur gingen ze naar beneden, spiernaakt en hand in hand. Ze smeerde broodjes en ze gingen terug naar boven. Ze zetten de televisie aan en hij lachte plagerig: 'We lijken wel een oud getrouwd stel.' Ze rolde met haar ogen en deed alsof ze flauwviel, en hij legde zijn hand op haar achterste alsof ze al jaren zo met elkaar in bed lagen. Mel bedacht dat ze met geen enkele man ooit zo gelukkig was geweest. Ze sliepen die nacht samen in haar bed, en werden een paar keer wakker om dan weer te vrijen. Toen hij opstond om naar zijn conferentie te gaan, ging ze met hem mee naar beneden en maakte koffie en roerei voor hem klaar voordat hij de deur uitging. Toen hij weg was zat ze daar naakt en alleen, te wachten op het moment dat hij terug zou komen.

19

Op vrijdag ging Mel met Peter mee naar de conferentie om hem te horen spreken, en ze was diep onder de indruk van zijn toespraak en blij voor hem met de reactie van het publiek. Zijn verhaal, dat ondersteund werd door dia's met uitleg over de nieuwste technieken, werd beloond met een groot applaus, en na afloop werd hij bijna een uur omsingeld door collega's. Mel bleef op gepaste afstand en volgde hem trots.

'En, wat vond je ervan?' vroeg hij toen ze die avond eindelijk alleen waren. Ze hadden besloten om rustig thuis te eten, omdat hij de volgende dag alweer zou vertrekken. Ze wilden alleen zijn.

'Ik vind je geweldig.' Ze lachte hem gelukzalig toe, terwijl ze samen aan tafel zaten. Ze had die dag grote kreeften gekocht, en dacht aan het soort eten dat ze in Martha's Vineyard zouden hebben gegeten. Ze wilde ze koud serveren, met salade, knoflookbrood en een fles gekoelde Pouilly-fumé. 'En ik vond dat je het applaus dubbel en dwars verdiende.'

Tevreden glimlachend antwoordde hij: 'Dat vond ik ook.' Hij boog zich voorover en kuste haar zacht op haar lippen. 'Ik vond het fijn dat je erbij was.'

'Ik ook.' Haar gezicht betrok even toen ze dacht aan de volgende dag. Om acht uur 's morgens zouden ze samen naar het vliegveld vertrekken. Zijn vlucht vertrok om tien uur, en hij zou om een uur plaatselijke tijd in L.A. aankomen, ruim op tijd om de rest van de middag met Pam door te brengen voordat ze de volgende dag op zomerkamp zou gaan. En nadat ze hem afgezet had, zou Mel terugvliegen naar Martha's Vineyard en haar dochters.

'Wat is er, liefste?' Hij pakte haar hand. 'Je keek net zo verdrietig.' Hij vroeg zich voor de honderdste keer sinds ze de liefde bedreven hadden af of ze er spijt van had. Hij zou tenslotte weer vertrekken, en ze wisten niet wanneer ze elkaar weer zouden zien. Het was een telkens terugkerende onzekere factor.

'Ik dacht er even aan dat je morgen weer weggaat.'

'Daar dacht ik ook net aan.' Hij zette zijn glas neer, nam haar glas uit haar hand en pakte haar andere hand in de zijne. 'Het is een vreemd leven dat we leiden, jij en ik.' Ze knikte en ze glimlachten allebei. 'Maar we vinden wel een oplossing.'

En toen besloot hij het idee waar hij al een paar dagen mee rondliep, met haar te delen. 'Waarom kom je niet een paar dagen met je dochters naar Aspen? We gaan over een week of drie, en Valerie en Jessica zullen het er vast ook heerlijk vinden, Mel. Het is een fantastische plek voor kinderen... voor ons... voor iedereen, eigenlijk.'

Zijn ogen straalden bij het idee. 'En dan hebben wij ook weer wat tijd voor onszelf.'

'Maar niet zoals nu.' Ze zuchtte en keek hem met een spottend lachje aan. 'Onze kinderen worden gek als ze in de gaten krijgen wat er aan de hand is.'

Zijn dochter in ieder geval, maar ze wist dat haar dochters ook geschokt zouden zijn. Ze had geen tijd gehad om ze voor te bereiden. Peter was een onbekende voor ze, een naam die ze nog nauwelijks hadden gehoord, behalve in verband met haar werk. Ze kon niet plotseling aankomen met: 'Hé meiden, weten jullie wat? We gaan met hem en zijn kinderen naar Aspen!' Melanie wist dat dat niet kon.

'Ze passen zich vanzelf aan. En ze hoeven niet alles te weten.' Hij klonk zo zelfverzekerd dat Melanie onder-uitzakte en hem met een lome glimlach aankeek. Voor een man die twintig jaar met dezelfde vrouw had geleefd, en sinds haar dood met geen enkele andere vrouw, was hij bijzonder zelfverzekerd. Mel vroeg zich af of dat kwam door zijn gevoelens voor haar, of dat het gewoon zijn normale manier van doen was.

'U bent hier tamelijk rustig onder, waarde heer.'

'Ik heb dit nog nooit eerder meegemaakt, Mel. Maar het voelt gewoon goed.' Dat deed het in ieder geval hier, in New York, in haar leuke, zonnige huis, samen met haar.

'Ik denk dat onze kinderen het wel aankunnen, denk je niet?'

'Ik wilde dat ik daar ook zo zeker van was. Wat denk je van Pam?'

'Ze vond je erg aardig toen je in L.A. was, en in Aspen is iedereen druk met zijn eigen dingen. Ze gaan wandelen, joggen, zwemmen, tennissen, vissen, en 's avonds zijn er vaak optredens. De kinderen komen altijd overal oude vrienden tegen. Waarschijnlijk letten ze niet eens op ons omdat ze het daar te druk voor hebben.'

Maar het klonk Mel allemaal net iets te gemakkelijk, en ze vroeg zich oprecht af hoe realistisch zijn kijk op de situatie was.

'En daarbij komt,' hij trok haar dicht tegen zich aan, 'dat ik het niet langer dan een paar weken zonder je red.'

'Het lijkt een eeuwigheid, vind je niet?' Met verdrietige stem liet ze haar hoofd tegen zijn borst rusten en genoot van zijn warmte. 'Maar ik weet niet of het verstandig is om naar Aspen te komen, Peter. Misschien wordt het ze allemaal een beetje te veel.'

'Wat? Dat we vrienden zijn?' Hij klonk verrast en geïrriteerd tegelijkertijd. 'Ga je nou niet druk maken over iets dat ze niet zien.'

'Ze zijn niet blind, Peter. Met uitzondering van Matt zijn ze nagenoeg volwassen. Zo gemakkelijk houden we ze niet voor de gek.'

'Wie houdt ze voor de gek?' Hij hield haar op een afstandje en keek diep in haar ogen. 'Ik hou van je, Mel.' Het was het enige waar hij aan kon denken als hij haar gezicht zag, elke keer als ze de kamer binnenkwam... elke keer als hij aan haar dacht.

'Wil je dat tegen ze zeggen?'

Hij grijnsde. 'Uiteindelijk wel.'

'En dan? Dan gaan we verder met ons leven vijfduizend kilometer uit elkaar, en dan weten ze dat we een relatie hebben gehad? Denk je eens in hoe dat bij ze aan zal komen.' Ze dacht even na, en het beeld van Pam verscheen voor haar ogen. 'Vooral bij Pam.'

Ze klonk bezorgd en hij zuchtte diep. 'Je denkt te veel.'

'Ik ben bloedserieus.'

'Dat is nergens voor nodig. Kom nou gewoon naar Aspen. Laten we pret maken zonder ons druk te maken over de kinderen. Het komt allemaal wel goed met ze, vertrouw me maar.'

Mel was verbaasd over zijn onnozelheid. Soms stond ze er versteld van hoe naïef hij kon zijn met betrekking tot zijn kinderen. Maar ze moest toegeven dat ze ondanks haar voorbehoud over het bezoek, uitkeek naar de mogelijkheid om hem weer te zien, en Aspen zou daar een geweldige mogelijkheid voor zijn als ze de tweeling kon overhalen om een week of twee uit Martha's Vineyard weg te gaan. Fronsend dacht ze na over wat ze zou vertellen als ze daar weer terug was.

'Maak je nou niet zoveel zorgen, Mel. Kom gewoon.'

Ze keek hem glimlachend aan en ze kusten elkaar innig. Later zat ze rustig van haar wijn te nippen. 'Ik weet gewoon niet wat ik tegen ze moet zeggen als ik ze mee wil nemen van Martha's Vineyard.'

'Zeg maar dat de bergen beter zijn voor hun gezondheid.' Ze lachte en keek hem met een schuin oog aan. 'Hou je niet van het strand?'

'Jawel, hoor. Maar ik ben gek op de bergen. Die zuivere lucht, fantastisch uitzicht, lekkere wandelingen.'

Ze had nooit aan hem gedacht als een buitenmens, maar het was logisch dat hij buiten zijn werk een uitlaatklep nodig had die hem de ruimte bood. Maar wat de bergen voor hem betekenden, was Martha's Vineyard voor haar en de kinderen. Ze was al idolaat van het strand sinds ze een kind was.

'Ik zou ze over Mark kunnen vertellen,' grijnsde ze. 'Dat zou Val in ieder geval over de streep trekken, maar ik geloof niet dat we op dat soort dingen zitten te wachten.'

Peter lachte. 'Misschien moet ik hem over de tweeling vertellen voor we weggaan.' Hij durfde haar die avond niet te vragen of ze een besluit had genomen, maar de volgende ochtend toen ze aan de koffie zaten, wilde hij het weten. Over een uur zouden ze vertrekken naar het vliegveld. Zijn spullen waren al ingepakt, en haar tas stond ook al klaar. Ze was pas van plan om in september terug te komen in haar huis. 'En, Mel, kom je nog?'

'Was het maar waar.'

Hij zette zijn kopje neer en boog zich naar voren om haar te kussen. 'Kom je eind van de maand naar Aspen, Mel?'

'Ik zal het proberen. Ik moet erover nadenken.' Ze had er al veel over nagedacht maar nog geen beslissing genomen. Als ze niet zou gaan, zou het misschien nog maanden duren voor ze hem weer zag, en dat wilde ze ook niet.

Met een diepe zucht zette ze haar kopje op tafel en keek hem recht aan. 'Ik weet gewoon niet of het zo'n goed ideemis om de kinderen hier in te betrekken.'

'Hoezo niet?' Hij keek geschrokken.

'Omdat ze het misschien nog niet aankunnen.'

'Ik denk dat je ze onderschat.'

'Als wij komen, hoe ga jij ze dat dan verklaren?'

'Moet dat dan?'

'Mijn god, wat dacht je dan? Natuurlijk moet dat. Hoe kun je nou denken dat je niets hoeft uit te leggen?'

'Goed dan. Dan leggen we het uit. Dan zeggen we dat we oude vrienden zijn.'

'Waarvan ze heel goed weten dat dat niet waar is.' Ze klonk overstuur. Hij keek op zijn horloge. Het was half acht, en over een halfuur moesten ze vertrekken. Hij had niet veel tijd meer om haar over te halen. En als ze niet kwam, mocht Joost weten wanneer hij haar dan pas weer zou zien.

'Het kan me geen donder schelen wat je hun vertelt, Mel. Niet aan jouw kinderen en niet aan de mijne. Ik wil gewoon dat je naar Aspen komt.' Hij begon nu erg door te drammen, en dat ergerde Mel behoorlijk.

'Ik moet erover nadenken.'

'Nee, dat hoef je helemaal niet.' Hij torende boven haar uit, onvermurwbaar met beide benen stevig op de grond. 'Je neemt al zo lang je eigen beslissingen dat je gewoon niet meer weet wanneer je het eens aan een ander kunt overlaten.'

'Dat heeft hier niets mee te maken.' Hun stemmen schoten de hoogte in. 'Je beseft gewoon niet hoe de kinderen zullen reageren.'

'Wat kan mij dat nou schelen? Hebben wij geen recht op een eigen leven? Heb ik niet het recht om van je te houden?'

'Ja, maar we hebben niet het recht om onze kinderen op te zadelen met iets dat toch niets kan worden.'

'En hoe kom je daar nou weer bij?' Hij schreeuwde nu. 'Heb je soms andere plannen?'

'Ik woon toevallig in New York en jij in L.A., of was je dat even vergeten?'

'Dat ben ik absoluut niet vergeten, het is precies de reden dat ik je over drie weken halverwege wil ontmoeten. Maar ik geloof dat dat te veel gevraagd is.'

'Godallemachtig! Goed dan!' Ze schreeuwde hem de woorden toe. 'Goed dan! We komen naar Aspen.'

'Mooi zo!' Hij keek op zijn horloge. Het was intussen vijf over acht, en in een snelle beweging trok hij Mel naar zich toe. De tijd vloog voorbij. Ze hadden vijf minuten geleden al moeten vertrekken, maar op deze manier konden ze niet uit elkaar gaan. Hij zoende haar boven op haar hoofd en glimlachte. 'Ik geloof dat we zojuist onze eerste ruzie hebben gehad. Je bent een eigenwijze tante, Mel.'

'Ik weet het, het spijt me.' Ze tilde haar hoofd op en ze kusten elkaar. 'Ik wil gewoon doen wat goed is, en ik wil onze kinderen geen pijn doen.'

Hij knikte. 'Dat begrijp ik. Maar het is tijd dat we aan onszelf gaan denken.'

'Dat heb ik lang niet gedaan. Behalve om mezelf te beschermen.'

'Ik zal je geen pijn doen, Mel.' Hij klonk verdrietig, het speet hem te denken dat ze zichzelf tegen hem zou willen beschermen. 'Ik hoop met heel mijn hart dat dat nooit zal gebeuren.'

'Daar kun je niets aan doen. Als mensen om elkaar geven, kwetsen ze elkaar weleens. Behalve als je altijd een veilige afstand in acht neemt.'

'Dan heb je geen leven.'

'Nee, dat klopt. Maar het is wel veilig.'

'Nou, jammer dan, dan maar niet veilig.' Hij keek haar ernstig aan. 'Ik hou van je.'

'Ik ook van jou.' Bij die woorden trok er nog steeds een trilling door haar lichaam. 'Ik wou dat we nog niet weg moesten.' Ze moesten zich rot haasten om zijn vliegtuig te halen, en hij keek van zijn horloge naar Mel.

'Ik heb een idee.'

'Wat dan?'

'Ik ga het ziekenhuis bellen of er iemand is die mij een dag langer kan vervangen. Als ze al zo lang zonder me kunnen, lukt het vast nog wel een dag, denk je niet? Lijkt je dat wat?'

Ze giechelde als een klein meisje en liet zich met haar hele gewicht tegen hem aan vallen. 'Dat klinkt geweldig.' Maar toen schoot haar iets te binnen. 'Maar Pam dan? Wil je haar niet even zien voor ze op zomerkamp gaat?'

'Ja, maar voor de eerste keer in misschien wel twee jaar doe ik eens wat ík wil. Over drie weken is ze weer thuis. Ze overleeft het wel zonder mij.'

'Weet je het zeker?'

Hij keek Mel doordringend aan. 'En jij? Is het geen probleem als je morgen pas teruggaat naar Martha's Vineyard?'

'Meen je het echt, Peter?' Verbaasd over zijn beslissing keek ze naar hem op. Maar ze zag direct dat hij het heel serieus meende.

'Ja. Ik wil nog niet bij je weg. Laten we het weekend samen doorbrengen.' Haar ogen begonnen te stralen en ze sloeg haar armen om hem heen.

'Je bent een heel bijzondere man.'

'Die verliefd is op een heel bijzondere vrouw. We vormen een mooi stel, hè?'

'Ja, dat vind ik ook,' zei ze zacht, terwijl ze hem met een lachje aankeek. 'En nu u toch niet op het punt van vertrekken staat, dokter Hallam, wat dacht u ervan een tijdje naar boven te gaan?'

'Dat lijkt me een geweldig plan, mevrouw Adams.' Ze liep de trap op en hij volgde even later. Hij bleef net lang genoeg in de keuken om een telefoontje te plegen naar de arts die hem verving, om te vragen of hij het erg zou vinden als het twee dagen langer zou duren. Zijn collega plaagde hem een beetje, maar vond het geen probleem, en twee minuten later stormde Peter met twee treden tegelijk de trap op en viel hij met een jongensachtige grijns Mels slaapkamer binnen. 'Ik kan blijven!'

Zonder een woord te zeggen liep ze naar hem toe, kleedde hem langzaam uit, en ze lieten zich op haar bed vallen met een hartstocht die sterker was dan ooit nu ze een stap nader tot elkaar waren gekomen.

20

'Maar waarom kom je dan niet thuis?' jammerde Pam toen Peter haar tussen de middag belde. 'Je hebt toch geen patiënten in New York.' Ze klonk boos, gekwetst en beschuldigend.

'Ik ben opgehouden op de conferentie, Pam. Ik kom morgenavond thuis.'

'Maar ik moet morgenochtend op zomerkamp.'

'Dat weet ik, maar mevrouw Hahn kan je naar de bus brengen. Het is toch niet de eerste keer dat je gaat?'

Vreemd dat je jezelf moest verdedigen voor je kinderen, bedacht Mel terwijl ze luisterde naar het gesprek.

'Dit is al de vierde keer dat je gaat. Je bent een grote meid nu, Pam. En over drie weken ben je alweer thuis.'

'Ja, dat zal wel.' Ze klonk somber en afstandelijk, en hij voelde zich schuldig. Vooral nu de beslissing genomen was en hij en Mel net twee uur lang de liefde bedreven hadden. Het leek nu veel minder belangrijk om langer te blijven, en Pam drukte hem met zijn neus op de verantwoordelijkheden thuis. 'Je doet maar.' Ze sloot hem buiten, en hij voelde zich daar rot onder.

'Lieverd, ik kan er niets aan doen.' Maar dat was gelogen, en daar voelde hij zich nog meer door bezwaard. Was het een verkeerde beslissing geweest om te blijven? Maar verdorie, hij had toch recht op een eigen leven, en wat tijd met Mel?

'Het geeft niet, pap.' Maar hij hoorde duidelijk hoe ontdaan en verdrietig ze was, en hij wist uit ervaring hoe onverstandig het was om haar uit haar doen te brengen.

'Luister, ik kom volgend weekend bij je op bezoek.' Het zomerkamp was bij Santa Barbara, en hij kon er gemakkelijk naartoe rijden vanuit L.A. Toen schoot hem te binnen dat hij het hele weekend oproepbaar was. 'Verdomme, dat gaat niet. Het wordt het weekend daarna.'

'Laat maar. Veel plezier nog.' Het leek alsof ze ineens haast had om op te hangen, en in New York hield Mel Peters gezicht in de gaten. Ze kon al zijn emoties van zijn gezicht aflezen. Toen hij opgehangen had, ging ze naast hem zitten.

'Je kunt nog steeds vanmiddag op het vliegtuig stappen.' Maar hij schudde koppig zijn hoofd. 'Ik vind niet dat ik dat moet doen, Mel. Ik meende wat ik eerder zei. We hebben het recht om samen wat tijd door te brengen.'

'Maar ze heeft je nodig, en je voelt je verscheurd.' Je hoefde geen psycholoog te zijn om dat te kunnen zien, en hij knikte.

'Op de een of andere manier geeft ze me altijd een schuldig gevoel. Dat doet ze sinds Anne overleden is. Het lijkt wel of ze mij de schuld geeft, en de rest van mijn leven zal ik daarvoor moeten boeten, maar het is nooit goed genoeg.'

'Dat is een zware last. Als je er tenminste mee door blijft gaan.'

'Ik heb geen keus,' zei hij verdrietig. 'Sinds haar moeder is overleden, heeft ze alle mogelijke psychische problemen gehad die er bestaan, van anorexia tot huidproblemen en nachtmerries.'

'Maar vroeg of laat gebeurt er in ieders leven iets dramatisch. Het wordt tijd dat ze ermee leert leven, Peter. Ze kan je niet de rest van je leven de schuld blijven geven.'

Maar het leek erop dat dat precies was wat het meisje probeerde. In ieder geval door de ogen van Mel gezien, maar ze zei er verder niets over tegen Peter. Hij was vastbesloten te blijven en zijn dochter daarmee voor het blok te zetten. Even later belde Mel de tweeling en Raquel in Chilmark. De tweeling was teleurgesteld dat ze nog niet kwam, Jessica een beetje meer dan Val, maar ze zeiden allebei dat ze haar de volgende avond zouden zien en gaven de telefoon toen aan Raquel, die wachtte met haar opmerking tot de meisjes de deur uit waren.

'Ik ben reuze benieuwd naar die spetter van je!'

'Wie?' Mels gezicht stond blanco terwijl Peter naar haar keek.

'Je nieuwe vriend in New York.'

'Welke vriend?' Maar nu bloosde ze. 'Raquel, je bent oversekst. Hoe gaat het met de meisjes?'

'Goed. Val heeft een nieuw vriendje, een jongen die ze gisteren op het strand heeft ontmoet, en ik geloof dat er iemand een oogje op Jessica heeft, maar het doet haar geloof ik niet zoveel.'

Mel glimlachte. 'Niets bijzonders aan de hand, dus. Hoe is het weer?'

'Schitterend. Ik zie eruit als een Jamaicaanse.'

De twee vrouwen lachten, en Mel deed haar ogen dicht en dacht aan de Vineyard. Ze wenste dat Peter en zij nu daar waren, in plaats van in New York op een zaterdag in juli. Ze wist dat hij het daar, ook al was hij een liefhebber van de bergen, heerlijk zou vinden.

'Ik zie je morgen, Raquel. En ik ben meestal thuis, mocht je me nodig hebben.'

'Goed.'

'Dank je.' Het was altijd prettig om te weten dat de meisjes in goede handen waren, en toen ze ophing glimlachte ze bij de gedachte aan zo'n soort gesprek met mevrouw Hahn. Ze kon het zich met geen mogelijkheid voorstellen, en ze vertelde het hem lachend.

'Je mag haar graag, hè?'

Mel knikte. 'Ik ben ontzettend dankbaar voor alles wat ze voor me heeft gedaan. Ze kan soms een beetje chagrijnig uit de hoek komen, maar ze is dol op de kinderen en op mij.'

'Dat is ook niet zo moeilijk.' Hij kuste Mel op haar mond en ging achterover zitten om haar aan te kijken. Ze ging heel anders met haar kinderen om dan hij, praatte op heel andere toon met haar huishoudster, en haar leven liep kennelijk op rolletjes. Even vroeg hij zich af of hij dat allemaal niet overhoopgooide, maar toen zag hij de blik in haar ogen toen ze opstond en zich uitrekte. Ze hadden een fantastische ochtend achter de rug. Het was als een toegift omdat ze niet hadden verwacht nog samen te zijn, waardoor hij het zelfs nog meer waardeerde.

'Waar dacht je net aan, Peter?' Ze was altijd nieuwsgierig naar wat hem bezighield, en altijd geïnteresseerd in wat hij te melden had.

'Ik zat te denken hoe georganiseerd je leven is, en hoelang het al zo soepeitjes verloopt. Ik vroeg me af of ik niet eerder een verstoring dan een toevoeging ben.'

'Wat denk je zelf?' Ze ging ontspannen op de chaise longue liggen, nog steeds naakt. Hij merkte dat hij alweer naar haar verlangde. Hij was verbaasd dat zijn lichaam telkens opnieuw naar haar hunkerde.

'Ik denk dat ik niet logisch na kan denken als ik je zonder kleren zie.'

'Ik ook niet.' Ze grijnsde en wenkte hem met een vinger. Langzaam liep hij naar haar toe en ging naast haar op de chaise longue liggen, en even later rolde hij langzaam over haar heen en trok hij haar lange, slanke lichaam boven op zich.

'Ik ben knettergek op je, Mel.'

Ze kreeg bijna geen adem van verlangen. 'Ik ook op jou...' En toen beminden ze elkaar opnieuw, en vergaten al hun zorgen en schuldgevoelens en verantwoordelijkheden, en zelfs hun kinderen.

Het was halftwee voor ze uiteindelijk gedoucht en aangekleed waren, en Melanie zag eruit als een tevreden snorrende poes toen ze het huis verlieten en de warme zon instapten. 'We zijn een stel luilakken.'

'Waarom ook niet? We werken allebei zo verschrikkelijk hard. Ik kan me niet heugen wanneer ik ooit zo'n weekend heb gehad.'

'Ik ook niet. Of het moet zijn dat ik te moe ben om te werken.'

'Mooi. Misschien moet ik zorgen dat je te moe blijft om te werken, dan denk je tenminste niet de hele tijd aan dat werk van je.'

Zijn opmerking verbaasde haar. 'Doe ik dat dan?' Ze was zich er niet van bewust dat ze altijd met haar werk bezig was, en ze vroeg zich af wat hij daarmee bedoelde.

'Nee, niet echt. Maar je straalt duidelijk uit dat je er nog een leven naast hebt, en niet alleen je kinderen en je huis, en een man.'

'Aha.' Het begon haar te dagen. 'Je bedoelt dat ik niet alleen huisvrouw ben. Vind je dat vervelend?'

'Nee.' Hij schudde langzaam zijn hoofd en dacht erover na terwijl ze zonder specifiek doel over Lexington Avenue wandelden. Het was gewoon een hete, zonnige dag, en ze waren gelukkig samen. 'Ik vind het niet vervelend, en ik ben diep onder de indruk van wat je doet, en ik respecteer je. Maar het is anders dan wanneer je...' Hij zocht naar woorden en keek haar glimlachend aan. 'Dan wanneer je een doorsneevrouw was geweest.'

'Wat een onzin. Wat maakt het zo anders dan?'

'Nou, je zou bijvoorbeeld geen halfjaar met me naar Europa kunnen gaan, of wel?'

'Nee, mijn arbeidsovereenkomst zou niet ineens als sneeuw voor de zon verdwijnen, niet zonder een pittige rechtszaak. Maar jij zou dat ook niet kunnen.'

'Dat ligt anders. Ik ben een man.'

'Peter,' brulde ze, 'wat ben je een ontzettende macho!'

'Ja, hè?' Hij keek haar trots aan. 'Ik weet het. Maar ik respecteer je werk. Zolang je tenminste zo vrouwelijk blijft als je nu bent en al die vrouwendingen ook kunt doen.'

'Hoe bedoel je?' Ze vond hem ineens verschrikkelijk grappig. Als iemand anders zulke dingen zou hebben gezegd, zou ze zich geërgerd hebben, maar van hem kon ze het hebben. 'Je bedoelt dingen zoals vloeren in de was zetten en taarten bakken?'

'Nee, een goede moeder zijn, kinderen krijgen, en er te zijn voor de man in je leven zonder je werk voor te laten gaan. Ik ben altijd blij geweest dat Anne niet werkte, want daardoor was ze er altijd voor me. Het zou me storen als de vrouw van wie ik hou, er niet voor me is.'

'Maar niemand staat altijd voor een ander klaar, Peter. Geen man en geen vrouw. Maar als je genoeg om iemand geeft, weet je het altijd zo in te delen dat je er voor de ander bent als het echt nodig is. Het is een kwestie van goed organiseren en het stellen van prioriteiten. Ik ben er bijna altijd geweest voor de tweeling.'

'Dat weet ik.' Dat had hij vanaf het begin gevoeld. 'Maar je hebt er nooit een man bij willen hebben.'

'Nee, dat klopt.' Ze was heel eerlijk tegen hem.

'En nu?' Hij keek zorgelijk toen hij die vraag stelde, als een klein jongetje dat zijn moeder kwijt is.

'Wat vraag je van me, Peter?' Er viel een plotselinge stilte tussen hen. Er lag een toekomst voor hen die ze allebei voorvoelden, maar die hen ook beangstigde. Peter had de eerste stap in die richting genomen, en nu wilde hij weten hoe Mel daarover dacht, maar hij wilde haar niet afschrikken. Misschien was het nog te vroeg om dit soort vragen te stellen. Ze merkte zijn bezorgdheid en leunde tegen hem aan. 'Maak je maar niet zoveel zorgen.'

'Ik vraag me soms af wat dit voor jou betekent.'

'Hetzelfde als voor jou. Iets geweldigs wat me nog nooit overkomen is. En als je van mij wilt weten hoe de toekomst eruit zal zien, kan ik je dat niet vertellen.'

Hij knikte. 'Dat weet ik wel. En dat stoort me. Het is net als bij een operatie, ik hou niet van losse flodders, ik wil goed voorbereid zijn, ik wil elke volgende stap plannen.' Hij glimlachte. 'Ze ben ik nu eenmaal, Mel.'

'Ik ook. Maar dit soort dingen kun je niet plannen.' En toen ze hem glimlachend aankeek, werd de stemming weer luchtiger.

'Waarom niet?' Hij plaagde haar nu, en ze grijnsde.

'Wat wil je van me? Een contract?'

'Graag. Een contract dat ik dat geweldige lichaam van je tot mijn beschikking heb wanneer ik dat wil.'

Hand in hand liepen ze met zwaaiende armen verder, en Mel keek hem gelukkig aan. 'Ik ben zo blij dat je er dit weekend nog bent.'

'Ik ook.'

Ze gingen naar Central Park, wandelden daar rond tot een uur of vijf en gingen toen voor een drankje naar het buitenterras van het Stanhope Hotel aan Fifth Avenue. Daarna wandelden ze het kleine stukje terug naar haar huis, klaar om zich weer samen te nestelen in haar gezellige kleine huis. Ze lagen op bed, vrijden met elkaar, genoten van de zonsondergang om acht uur, en na een douche kleedden ze zich aan voor een etentje bij Elaine's. Het was er afgeladen vol en Mel kende de helft van de gasten, ook al waren de meeste mensen die ze kende, 's zomers en in het weekend de stad uit. Iedereen kon zien dat ze zich hier thuisvoelde. De sterren die ze kende en haar kenden, en de algehele levendigheid van New York leken bij haar te passen. In L.A. bestond dit wereldje ook, maar het was nooit onderdeel van Peters leven geweest. Hij had het te druk met zijn eigen beslommeringen, zijn familie en zijn patiënten.

'En, dokter, wat vindt u van New York?' Arm in arm liepen ze samen over Second Avenue terug naar haar huis. 'Ik geloof dat de stad van jou houdt, en jij van de stad.'

'Ik denk dat je daar gelijk in hebt,' lachte ze vrolijk. 'Maar ik hou toevallig ook van jou.'

'Ook al ben ik geen televisiepresentator, politicus of auteur?'

'Nee, Peter, je bent iets veel beters, je bent echt.'

Hij ontving het compliment glimlachend. 'Dank je. Maar dat zijn zij ook.'

'Nee, met hen is het anders. Die mensen begrijpen maar de helft van mijn leven, Peter. Bij de andere helft zullen ze nooit in de buurt komen. Ik heb nog nooit eerder iemand ontmoet die mijn beide werelden begrijpt. Mijn gezin en mijn werk zijn allebei verschrikkelijk belangrijk voor me, en het zijn twee totaal verschillende dingen.'

'Je lijkt je anders als een vis in het water te voelen.'

Ze knikte met een glimlach. 'Ja, maar het is niet altijd even gemakkelijk.'

'Wat wel?' Hij dacht ineens aan de reactie van zijn dochter op zijn verlengde verblijf in New York, en hij vermoedde dat ze het hem betaald zou zetten als ze elkaar weer zagen. Dat deed ze altijd.

Maar toen keek Mel hem lachend aan, en ze sloegen Eighty-first Street in, en gingen naar haar huis, waar ze tot twee uur 's nachts in bed lagen te praten.

De volgende ochtend gingen ze brunchen bij Tavern-on-the-Green, en daarna gingen ze in Greenwich naar een braderie. In de zomer was er niet veel te doen in New York, maar het kon hun kennelijk niet veel schelen. Ze wilden niets anders dan samen zijn, en ze liepen urenlang te praten over hun verleden, hun leven, hun werk, hun kinderen en zichzelf. Het was alsof ze niet genoeg van elkaar konden krijgen, en om vijf uur gingen ze met tegenzin terug naar Mels huis en bedreven nog eenmaal de liefde. Om zeven uur namen ze een taxi naar het vliegveld. En ineens vloog de tijd veel te snel voorbij. Het leken maar een paar seconden voor ze afscheid moesten nemen en ze zich voor de allerlaatste keer aan elkaar vastklampten bij de gate.

'Ik zal je verschrikkelijk missen.' Hij keek haar aan, blij dat hij de stap had genomen om naar New York te gaan. Hij had het gevoel dat dat zijn hele leven veranderd had, en dat boezemde hem geen angst meer in. Hij tilde haar kin met een vinger op. 'Beloof je dat je naar Aspen komt?' Ze glimlachte en probeerde haar tranen weg te slikken. 'We zullen er zijn.' Maar ze had nog steeds geen idee hoe ze het de tweeling moest vertellen.

'Ik reken er op.' Hij gaf haar een laatste stevige zoen voor hij met een armzwaai in het vliegtuig stapte, en Mel voelde zich alsof hij haar hart meegenomen had.

Het was een lange, eenzame reis terug naar Martha's Vineyard die avond, en ze kwam pas na middernacht aan in het huis in Chilmark, dus iedereen sliep. Daar was ze blij om. Ze wilde geen mens spreken, behalve Peter Hallam, en die zat nog in het vliegtuig naar L.A.

Mel zat die nacht lange tijd op de veranda te luisteren naar het geluid van de golven en te genieten van de lichte bries op haar gezicht. Het was hier heerlijk vredig, en ze vond het jammer dat hij hier niet samen met haar van kon genieten. Maar voorlopig was het beter zo. Ze hadden die tijd met z'n tweeën nodig gehad. Het bezoek aan Aspen met zijn en haar kinderen zou al opwindend genoeg worden. Ze had nog steeds niet bedacht wanneer ze het haar dochters zou vertellen, maar de volgende ochtend tijdens het ontbijt besloot ze dat ze hun maar beter zoveel mogelijk tijd kon gunnen om aan het idee te wennen. Ze waren nog nooit midden in de vakantie weggegaan uit Martha's Vineyard, en ze wist dat ze het raar zouden vinden. Meer nog dan dat, ze zouden er iets achter zoeken.

'Aspen?' Jessica staarde haar verbaasd aan. 'Wat moeten we in vredesnaam in Aspen?'

Mel probeerde haar gezicht in de plooi te houden, maar ze voelde hoe haar hart tekeer ging. Gedeeltelijk omdat ze haar voor het blok zetten, en gedeeltelijk omdat ze op het punt stond een leugen te vertellen. 'Omdat het een geweldige uitnodiging is, en we er nog nooit geweest zijn.'

Raquel stond snuivend op om de stroop uit de keuken te halen, en Val keek haar moeder in paniek aan.

'Maar we kunnen niet weg. Dit is de plek waar alles gebeurt, en we kennen helemaal niemand in Aspen.'

Mel keek haar jongste dochter kalm aan. Ze zou eenvoudiger te overtuigen zijn dan haar zus. 'Rustig aan, Val, in Aspen zijn ook jongens.'

'Maar dat is niet hetzelfde. En hier kennen we iedereen!' Ze stond op het punt in huilen uit te barsten, maar Mel hield voet bij stuk.

'Ik denk dat we deze kans niet mogen laten lopen.' Of bedoelde ze 'ik' in plaats van 'we'? Ze voelde zich schuldig over haar geheim.

'Hoezo?' Jessica keek haar nauwlettend aan. 'Wat is er dan zo bijzonder aan Aspen?'

'Niets... ik bedoel... Jezus, Jess, is dit een kruisverhoor? Het is een waanzinnige plek, met prachtige bergen, er zijn heel veel andere kinderen, en je kunt er trektochten maken, paardrijden, wandelen, vissen...'

'Getverderrie!' onderbrak Valerie haar verhaal. 'Dat haat ik allemaal.'

'Het zou je goed doen.'

Maar nu onderbrak Jessica hen met een praktische vraag. 'Maar dat betekent dat we een deel van de vakantie niet hier zijn, en we hebben het huis voor twee maanden gehuurd.'

'We gaan maar twee weken. Dan blijven er nog zes weken over.'

'Ik snap er gewoon geen barst van.' Jessica stond met een boos gezicht op van tafel. Val barstte in tranen uit en rende naar haar kamer.

'Ik ga mooi niet mee! Dit is de beste zomervakantie die ik ooit gehad heb, en jij wilt alles voor me verpesten!'

'Ik wil helemaal niet...' Maar de deur sloeg dicht voor ze haar zin afgemaakt had, en geïrriteerd keek ze naar Raquel, die de tafel aan het afruimen was.

'Het is kennelijk serieus.' Wijselijk schudde ze haar hoofd en Mel kwam met een boos gezicht overeind.

'Ach, hou toch op, Raquel.'

'Goed, goed. Je hoeft me helemaal niets te vertellen, maar het zou me niet verbazen als je over zes maanden getrouwd bent. Ik heb je de Vineyard nog nooit zien verlaten.'

'Dit is een buitenkansje.' Ze probeerde hen allemaal inclusief zichzelf te overtuigen, en ze wilde dat het wat eenvoudiger lag.

'Ik geloof je graag. En hoe zit het met mij? Moet ik ook mee?' Ze klonk niet enthousiaster dan de meisjes.

'Waarom neem je je vakantie niet dan op in plaats van eind augustus?'

'Dat lijkt me een goed plan.' Dat was tenminste een zorg minder.

Val kwam pas twee uur later met rode ogen en rode neus te voorschijn uit haar kamer. Ze vertrok regelrecht naar haar vrienden op het strand, en was duidelijk niet van plan om iets tegen haar moeder te zeggen.

Jessica kwam een halfuur later naar Mel, die in haar eentje op de veranda een paar brieven zat te schrijven. Ze ging op het trapje bij Mels voeten zitten, en wachtte tot haar moeder opkeek.

'Waarom gaan we naar Aspen, mam?' Ze keek Mel recht aan, en het was moeilijk om haar niet de waarheid te vertellen... Omdat ik verliefd ben en omdat hij daar elke zomer naartoe gaat.

'Het leek me leuk, het is eens wat anders.' Maar ze keek Jess niet aan toen ze antwoordde, en zag niet dat haar dochter haar scherp aankeek.

'Is er nog een andere reden?'

'Zoals wat bijvoorbeeld?' Ze probeerde tijd te rekken, haar pen hing stil boven het papier.

'Ik heb geen idee. Ik begrijp gewoon niet waarom je ineens naar Aspen wilt.'

'We zijn uitgenodigd door vrienden.' Het was in ieder geval de halve waarheid. Het zag ernaar uit dat dit inderdaad zo moeilijk werd als Mel had gevreesd, en als Peter dacht dat zijn kinderen het beter zouden opvatten, had hij het mis.

'Welke vrienden?' Jessica keek haar gespannen aan, en Mel haalde diep adem. Het had geen zin om te liegen, ze zou er snel genoeg achterkomen.

'Door Peter Hallam en zijn gezin.'

Jessica keek geschokt. 'De dokter die je in Californië hebt geïnterviewd?' Mel knikte. 'Waarom nodigt hij ons uit in Aspen?'

'Omdat we allebei alleen zijn met onze kinderen, en hij was leuk om te interviewen, en toen zijn we bevriend geraakt. Hij heeft drie kinderen, die ongeveer van jullie leeftijd zijn.'

'Dus?' Jessica klonk nu ronduit achterdochtig.

'Dus zou het weleens heel leuk kunnen zijn.'

'Voor wie?' Eén-nul. Ze was ondertussen woedend, en Mel was uitgeput. Misschien was het een slecht idee om het plan door te zetten.

'Luister, Jess, ik ga hier niet met je over in discussie. We gaan gewoon, punt uit!'

'Wat krijgen we nou?' Met haar handen in haar zij staarde ze haar moeder aan. 'Zijn we in een dictatuur beland?'

'Je mag het noemen zoals je wilt. Over drie weken gaan we naar Aspen. Ik hoop dat jullie het daar naar je zin zullen hebben. En zo niet, dan zijn jullie twee weken kwijt van een lange, fijne zomer. Misschien mag ik je er even aan helpen herinneren dat jullie hier twee maanden praktisch kunnen doen en laten wat je wilt? En volgende week vieren we jullie verjaardag met een groot feest, dus ik denk niet dat jullie veel reden tot klagen hebben.' Maar kennelijk dacht Jessica daar anders over, want zonder nog een woord te zeggen stampte ze de deur uit.

Het werd er de twee volgende weken niet gemakkelijker op, ondanks de grote strandbarbecue met vijfenzeventig kinderen voor Vals en Jessies zestiende verjaardag. Het was een geweldig feest, en iedereen had het uitstekend naar zijn zin, waardoor ze het Mel des te meer kwalijk namen dat ze de week erna vertrokken. En tegen die tijd was Mel het gemopper meer dan beu.

'En hoe gaat dat bij jou, schat?' vroeg ze hem op een avond terwijl ze op bed met hem lag te praten. Ondanks de aanwezigheid van de kinderen, belden ze elkaar nog steeds twee keer per dag, en ze konden niet wachten elkaar weer te zien.

'Ik heb het hun nog niet verteld. Tijd genoeg.'

'Dat meen je niet! We komen volgende week al.' Ze stond perplex. Hier kreeg zij al twee weken de volle laag van haar dochters, en hij had zijn kinderen nog niets verteld.

'Je moet niet te moeilijk doen over dit soort dingen,' zei hij achteloos.

Mel verklaarde hem voor gek. 'Peter, je moet hun wel de tijd gunnen om aan het idee van onze komst te wennen, anders zijn ze niet alleen verbaasd maar ook nog eens verschrikkelijk kwaad.'

'Dat komt wel goed. Vertel eens, hoe is het met jou?'

Ze vertelde hem wat ze die dag zoal had gedaan, en hij vertelde over een nieuwe techniek die hij die ochtend voor het eerst toegepast had tijdens een operatie. Na een kleine terugval ging het nu heel goed met Marie, en ze zou het ziekenhuis over een paar dagen verlaten. Iets later dan gepland, maar helemaal gelukkig.

'Ik kan niet wachten om je weer te zien, schat.'

'Ik ook niet,' antwoordde hij vrolijk glimlachend, en ze kletsten nog een tijdje door. Maar die glimlach was verdwenen toen hij Pam vier dagen later inlichtte.

'Hoe bedoel je dat er dit jaar vrienden van ons naar Aspen komen?' Woedend keek ze hem aan over de eettafel. Hij had het de vorige avond aan Mark verteld, en hij reageerde verbaasd, maar hij had geen tijd gehad om erover te praten. Peter was van plan het tegen Matthew te zeggen nadat hij het aan Pam verteld had.

Maar Pam sprong uit haar vel. 'Wat voor vrienden?'

'Een familie die jij ook leuk zult vinden.' Hij voelde het zweet over zijn rug glijden, en hij ergerde zich aan zichzelf. Waarom liet hij zich zenuwachtig maken door haar?

'De twee meisjes zijn van jouw leeftijd.' Hij was tijd aan het rekken, dat wisten ze allebei. Maar hij was als de dood om haar te vertellen dat het om Mel ging. Wat gebeurde er als ze weer door het lint ging?

'Hoe oud zijn ze?'

'Zestien.' Hij keek hoopvol, maar die hoop werd snel de grond ingeboord.

'Het zijn vast trutjes, en ze zullen me wel negeren omdat ik jonger ben dan zij.'

'Dat kan ik me niet voorstellen.'

'Ik ga niet.'

'Pam... doe nou niet zo...'

'Ik blijf hier bij mevrouw Hahn.' Haar besluit stond vast. 'Die is met vakantie.'

'Dan ga ik met haar mee. Ik ga niet met je mee naar Aspen als die mensen komen. Wie zijn het trouwens?'

'Mel Adams en haar tweeling.' Hij moest het haar vertellen. Pam sperde haar ogen open.

'Zíj? Ik ga niet!' Iets aan haar manier van praten deed iets knappen in zijn binnenste, en voor hij het wist sloeg hij met zijn vuist op tafel.

'Je doet gewoon wat ik zeg, heb je dat begrepen? Als ik zeg dat je naar Aspen gaat, ga je dus naar Aspen! Is dat duidelijk?'

Zonder een woord te zeggen stond ze op en gooide ze haar bord tegen de muur. Ze sprong over de scherven en vloog de deur uit. Anne zou haar terug hebben laten komen om de rotzooi op te ruimen, maar daar had hij het hart niet voor. Het was een kind zonder moeder. Hij staarde naar zijn bord, en na een paar minuten stond hij op en sloot zich op in zijn werkkamer. Het kostte hem een halfuur om genoeg moed te verzamelen om Mel te bellen. Hij moest haar stem gewoon even horen, maar hij vertelde haar niet wat er was gebeurd.

Pam verscheen de volgende ochtend niet aan het ontbijt, en Matthew keek hem belangstellend aan. Hij was de vorige avond pas na het eten thuisgekomen van een bezoek aan zijn oma.

'Wie komt er naar Aspen, papa?'

Met een strijdlustige blik op zijn gezicht keek hij Matt aan. 'Mevrouw Adams. De mevrouw die hier laatst meegegeten heeft, en haar twee dochters.' Hij zat klaar om een volgend oorlogje te voeren, maar Matthew keek hem stralend aan.

'Echt? Gaaf! Wanneer komt ze?'

Peter ontspande zich en keek zijn jongste zoon dankbaar aan. Goddank was er eentje die het goed opvatte. Hij had nog steeds niets gehoord van Mark. Misschien zou hij net zo reageren als Pam, hoewel hij dat eigenlijk niet verwachtte. Mark had het tegenwoordig te druk met zijn eigen leven om zijn vader moeilijkheden te bezorgen. 'Ze komt als we al in Aspen zijn, Matt. Ze komen met z'n drietjes.'

'Gaaf! Waarom komen ze niet eerst hier naartoe? Dan vliegen we er met z'n allen naartoe.'

'Waar vliegen we naartoe?' Mark kwam met een slaperig hoofd de kamer binnen. Hij was de vorige avond tot laat uitgeweest, en hij moest zich nu haasten om op tijd op zijn werk te zijn, maar hij rammelde van de honger. Hij had mevrouw Hahn al om gebakken eieren met spek, toast, jus d'orange en koffie gevraagd.

'We hadden het over Aspen.' Peter keek Mark verdedigend aan, in afwachting van zijn uitbarsting. 'Hij vond dat Mel Adams en haar dochters eerst hier naartoe zouden moeten komen.' Toen Mark niet meteen reageerde, richtte hij zich weer tot Matt. 'Maar ze komen van de oostkust, en dan is het logischer als ze via Denver naar Aspen vliegen.'

'Zijn ze knap?'

'Wie?' Peter wist niet waar hij het over had. Soms kon hij ze niet meer volgen, en hij was nog steeds geschokt door Pams reactie. Ze was nog steeds niet te voorschijn gekomen. De vorige avond zat haar deur op slot, en reageerde ze niet toen hij haar naam riep. Het leek hem verstandig om haar een dagje af te laten koelen. Hij zou vanavond met haar praten als hij van zijn werk kwam.

'Haar dochters, zijn ze knap?' Mark keek zijn vader aan alsof hij niet goed bij zijn hoofd was, en Peter leunde lachend achterover op zijn stoel. Op dat moment arriveerde Marks feestmaal.

'Lieve god, voor wie is dat allemaal?'

'Voor mij. Nou, zijn ze knap?'

'Knap? O, o, sorry... ik heb geen idee. Ik denk het wel. Het is een mooie vrouw, dus haar dochters zullen vast knap zijn.'

'Hmm. Mark werd heen en weer geslingerd tussen het willen aanvallen op zijn ontbijt en het bespreken van Mels dochters. 'Laten we hopen dat het geen lelijke mokkels zijn.'

'Doe niet zo stom!' Matt keek zijn broer vol afschuw aan. 'Ik denk dat ze heel knap zijn.'

Peter kwam grijnzend overeind. 'En met die laatste opmerking in gedachten wens ik jullie een prettige dag toe, heren. Doe je zus de groeten als jullie haar zien. Ik zie jullie vanavond weer. Ben je thuis vanavond, Mark?'

Hij knikte, zijn mond vol toast, en met een half oog op de klok, ongerust dat hij veel te laat op zijn werk zou komen. 'Ik denk het wel, pap.'

'Laat in ieder geval even aan mevrouw Hahn weten wat je doet.'

'Doe ik.'

Peter vertrok naar het ziekenhuis om zijn ronde te doen. Er stonden geen operaties op het programma voor die ochtend, maar wel weer een speciale bijeenkomst waarin ook Peters nieuwste techniek besproken werd. Hij vertelde er uitgebreid over aan Mel toen hij haar 's middags belde. En daarna besloot hij haar eerlijk te vertellen over Pams reactie.

'Ze draait wel bij. Ik denk dat het allemaal erg bedreigend voor haar is.'

'Wil je nog steeds dat we komen?'

'Wat dacht je dan?' Hij schrok van de vraag. 'Zonder jou ga ik ook niet. En hoe gaat het met jouw meisjes? Beginnen ze een beetje aan het idee te wennen?'

'Met moeite.'

De enthousiaste ontvangst waar hij op had gehoopt, had hij niet gekregen. Mel had gelijk gehad, wat Pam betreft in ieder geval. 'Matt is door het dolle heen. En ik ben bang dat Mark van een afstand al een oogje op ze heeft, maar dat kan niet zoveel kwaad.'

'Dat zullen we nog weleens zien!' lachte Mel. 'Wacht maar tot je Val ziet.'

'Zo exotisch zal ze toch niet zijn?'

Mel had het altijd over haar voluptueuze schoonheid en haar sexy uitstraling, maar als moeder had ze waarschijnlijk geen objectief beeld van haar dochter.

'Peter,' zei Mel vastberaden, 'Valerie is geen exotische schone, ze is gewoon ontzettend sexy. Je kunt maar beter vast beginnen salpeter door Marks eten te mengen.'

'Arme jongen. Ik denk dat hij nog steeds maagd is en erg zijn best doet om daar vanaf te komen. Hij wordt volgende maand achttien en hij wil waarschijnlijk niet als maagd beginnen op de universiteit.'

'Nou, vertel hem dan maar dat er niet geoefend wordt met mijn dochter.'

'Prima, zolang ik wel mag oefenen met haar moeder.' Ze lachten en keken allebei uit naar Aspen, ondanks het gedrag van hun kinderen.

'Denk je dat we het overleven, Peter?'

'Ik twijfel er niet aan, mijn liefste. We zullen het ontzettend gezellig hebben met z'n allen.'

'Denk je echt dat het goed komt met Pam?'

'Absoluut. En daarbij komt, we moeten ook aan onszelf denken. Ik hou van je, Mel.' Ze zei hetzelfde tegen hem, en uiteindelijk hingen ze op.

Maar zijn veronderstelling bleek een tikje te optimistisch geweest te zijn toen ze een paar dagen later aan boord gingen van het vliegtuig van LAX naar Denver.

'Kom op, zuurpruim, we moeten instappen.' Mark vond Pam niet te harden als ze mokte zoals ze nu al dagen deed. Haar vader negeerde ze zelfs helemaal. 'Je gaat ons echt een geweldige vakantie bezorgen, hè?'

'Rot op.' Van de toon waarop ze tegen haar oudere broer sprak, zou je kippenvel krijgen, en Mark keek alsof hij haar met liefde een flinke dreun zou willen geven.

'Kom op, jullie twee.' Peter droeg een beige spijkerbroek, een geruit overhemd, een rode trui om zijn schouders, en een kleine rugzak op zijn rug. In zijn ene hand had hij alle instapkaarten, en met de andere hand hield hij Matt vast. Matt was zo vrolijk dat hij Pams gedrag dubbel en dwars goedmaakte. Pam was in haar eentje aan de andere kant van het gangpad gaan zitten. De drie mannen zaten naast elkaar, met Matt aan het raam en Peter aan het gangpad zodat hij een oogje op Pam kon houden, maar ze wendde haar gezicht af en staarde gedurende de eerste helft van de vlucht naar buiten. Daarna ging ze zitten lezen, tot de lunch geserveerd werd waarin ze een beetje prikte voor haar blad weer weggehaald werd. Peter liet niet zien dat hij zich zorgen maakte. Toen hij later de zak snoep openmaakte die hij speciaal voor de kinderen had meegenomen, wuifde ze hem weg zonder hem aan te kijken.

'Ze is echt aan het klieren, pap,' zei Mark zacht tegen zijn vader voordat ze landden in Denver.

'Ze draait wel bij. Mels dochters leiden haar wel af. Ik denk dat ze een beetje uit haar doen is omdat ze even niet het koninginnetje zal zijn. Normaal gesproken is ze natuurlijk het enige meisje, en nu komen er nog drie bij. Dat zal even schrikken zijn voor d'r.'

'Ze wil gewoon altijd haar zin hebben. Zo is ze al sinds mama dood is.' Hij keek zijn vader bestraffend aan. 'Mama zou dit nooit getolereerd hebben.'

'Misschien niet, nee.' Maar het standje van zijn zoon kwetste hem. Hij deed zo vreselijk zijn best, en waarom dachten ze dan altijd dat Anne het beter gedaan zou hebben?

Maar toen ze geland waren, moest hij zijn aandacht weer bij Matthew houden. Ze moesten zich haasten om het volgende vliegtuig naar Aspen te halen. Het was een korte hobbelige vlucht over de bergen, en ze maakten een spectaculaire landing toen ze tussen de bergen naar beneden doken naar het kleine vliegveld vol Lear-jets en privé vliegtuigjes. Aspen werkte als een magneet op de extreem rijken der aarde en op een grotere, gevarieerde, interessante groep mensen. Het was alsof iedereen zich thuisvoelde in Aspen, en daarom kwam Peter er graag. Het was een van de vele tradities die hij met Anne had opgebouwd, en waar hij graag aan vasthield omdat het mijlpalen van geluk waren geweest tijden hun zomer- en wintervakanties.

'We zijn er!' Zijn stem sloeg over van vreugde, en het viertal haalde de bagage, huurde een auto en reed naar het appartement dat vergelijkbaar was met het appartement dat ze de laatste vijf jaar gehuurd hadden. Het had hem deze keer tijd voor een andere plek geleken, en zelfs Pam leek opgewonden toen ze het stadje naderden. Zoals gewoonlijk was er niets veranderd, ook het spectaculaire uitzicht op de bergen niet. Ze hadden maar net genoeg tijd om uit te pakken en een paar boodschappen te doen, voordat Peter weer naar het vliegveld moest om Mel op te halen. Hij keek naar zijn kinderen die de boodschappen aan het wegruimen waren, en probeerde de vraag losjes te stellen. 'Heeft er iemand zin om mee te gaan?'

'Ja, ik ga mee.' Mark liet alles uit zijn handen vallen en stapte met blote voeten in zijn bootschoenen. Hij had een kakikleurige korte broek aangetrokken, en een rood t-shirt, en zelfs Peter moest toegeven dat zijn zoon met zijn gebruinde huid en zongebleekte haren er goed uitzag. Mels tweeling zou voor hem smelten, grijnsde hij bij zichzelf, en als ze dat niet deden was er iets mis met ze, bedacht hij, trots op zijn oudste zoon.

'Ik ook.' Matt sprong ertussen met zijn lievelings space-gun in de aanslag.

'Moet dat ding mee?' vroeg Peter met een scheef oog op het apparaat. Het maakte een herrie waar je gek van werd.

'Ja, want misschien moeten we ons verdedigen tegen buitenaardse wezens.'

'Die zitten op de volgende vlucht,' zei Pam nadrukkelijk. Peter keek haar dreigend aan. 'En nu is het genoeg! En trouwens...' hij keek kwaad naar Pam, 'jij gaat ook gewoon mee. We zijn een familie en dit doen we samen.'

'Hartverwarmend, hoor.' Ze stond met haar armen over elkaar geslagen in de keuken. 'Ik denk dat ik maar hier blijf.'

'Kom op, trutta.' Mark duwde haar naar de deur. Pam duwde hem van zich af en Peter gaf een brul.

'En nu is het genoeg! Ik wil dat je je vanaf nu gedraagt!' Pam kwam tot bedaren door de uitbarsting van haar vader, en in stilte reden de vier naar het vliegveld. Peter maakte zich zorgen over wat Pam zou zeggen tegen Mel en haar dochters, maar toen hij Mel aan zag komen, kon hij nergens anders meer aan denken dan hoeveel hij van haar hield en hoe graag hij haar in zijn armen wilde nemen. Maar ze moesten zich inhouden voor de kinderen. Ze liep op hem af, met haar rode haren in een losse knot, met een strooien hoed over haar ogen en in een leuke, lichte linnen jurk met sandalen.

'Het is goed je weer te zien, Mel.' Hij schudde haar hand terwijl de kinderen toekeken, en ze gaf hem een vluchtige kus op zijn wang voor ze zich tot zijn kinderen wendde. Het kostte haar de grootst mogelijke inspanning om hem niet op zijn mond te zoenen.

'Hallo, Pam. Leuk om je weer te zien.' Ze raakte haar schouder licht aan en bukte om Matt, die zijn armen om haar nek sloeg, een zoen te geven. Uiteindelijk draaide ze zich om om Mark te begroeten, maar die stond naar de jonge vrouw achter haar te staren. 'Ik zal mijn dochters even aan jullie voorstellen. Dit is Jessica.' Door het rode haar was het duidelijk dat ze moeder en dochter waren, maar het was Valerie die Marks volledige aandacht had.

'En dit is Valerie.'

Beide meisjes zeiden zacht goeiendag, en Mel stelde ze allebei voor aan Peter, die zijn uiterste best stond te doen om niet in lachen uit te barsten. Zijn oudste zoon zag eruit alsof hij elk ogenblik flauw kon vallen aan Vals voeten, en toen hij en Mel samen hun koffers verzamelden, schudde hij grijnzend zijn hoofd.

'Je had helemaal gelijk. Maar ik vraag me af of salpeter iets uitgericht zou hebben.' Mels beschrijving van het meisje haalde het niet bij de werkelijkheid, vooral omdat ze er daarbij ook nog eens zo jong en fris uitzag. 'Je zou haar achter slot en grendel moeten houden, Mel.'

'Ik doe mijn best, schat, ik doe mijn best.' Ze keek hem aan. 'Hoe is het met je? Heb je een goeie reis gehad?'

'Ja hoor.'

'Hoe is het met Pam?' Uit een ooghoek zag ze dat ze met Jessie stond te praten, en dat Matt vol bewondering naar Jess omhoogstaarde. 'Ik geloof dat sommige mensen hier het wel met elkaar kunnen vinden.' Val en Mark waren druk in gesprek, en Pam gaf kennelijk antwoord op een vraag van Jessica, en ondertussen pakte Jessica Matts hand vast en bewonderde ze zijn space-gun. 'Het zijn allemaal prima kinderen, dat helpt natuurlijk ook een beetje.'

'Net als hun moeder.'

'Ik hou van je,' antwoordde ze geluidloos met haar rug naar de kinderen gekeerd, en hij verlangde ernaar om haar in zijn armen te nemen.

'Ik ook van jou,' zei hij zacht in haar oor, terwijl een kruier hen met de bagage hielp. Het was maar goed dat ze een stationcar hadden, want met zeven personen en bagage van Mel en haar dochters, zat de auto tot de nok toe vol. Iedereen praatte door elkaar, en zelfs Pam begon langzaam uit haar schulp te kruipen door de onverdeelde aandacht van Jessica.

Ze sputterde niet eens zo heftig tegen als Peter had verwacht toen hij de slaapkamers verdeelde. Pam, Jess en Val zouden de kamer met twee stapelbedden delen. Het was wel een beetje vol, maar de meisjes vonden het blijkbaar niet erg. Tegen die tijd was Pam zelfs aan het lachen om een plagerijtje van Jess.

De twee jongens kregen de kamer met het tweepersoonsbed, en Peter en Mel namen de twee kleinste kamer, ieder met een eenpersoonsbed. Normaliter hadden Peters kinderen ieder hun eigen kamer, maar dit jaar had het wat meer creativiteit gekost om ze allemaal een bed te geven én Mel en hemzelf aparte slaapkamers toe te bedelen. Dat laatste was erg belangrijk op deze vakantie met de kinderen.

'Gaat dat allemaal lukken?'

'Ja hoor,' antwoordde Val. Ze keek Peter bewonderend aan, en fluisterde later tegen haar moeder: 'Wat een knappe man.' Mel lachte, helaas vond haar dochter dat ook van zijn zoon. Mel had haar in het vliegtuig al gewaarschuwd dat opkomende verliefdheden het er de komende twee weken niet eenvoudiger op zouden maken. En Val was het daar helemaal mee eens geweest, maar tegen de tijd dat ze met z'n allen het avondeten gingen bereiden, en zij en Mark verantwoordelijk waren voor de sla en de gepofte aardappels, had Mel de hoop al opgegeven om deze opkomende verliefdheid de kop in te drukken. Ze kon niet anders dan hopen dat ze binnen twee weken alweer genoeg van elkaar zouden krijgen. Val stond niet bepaald bekend om de lange duur van haar relaties, zoals Jessica lachend aan Pam vertelde toen de meisjes na het eten Matthew naar bed hadden gebracht en daarna samen voor de open haard kropen. Ze voelde Pam kennelijk goed aan.

'Ik geloof niet dat Mark de laatste uren iets anders heeft gezien dan je zus,' grijnsde Peter. Hij was Jessica dankbaar dat ze zo haar best deed om Pam op haar gemak te stellen. Het leek een bijzonder meisje, en hij herinnerde zich van alles wat Mel over haar had verteld. Het was leuk om ze in levenden lijve te zien nadat hij zoveel over ze had gehoord. Vooral Val, die je eerder in de Playboy zou verwachten dan in de voorlaatste klas van de middelbare school. Maar ondanks haar geweldige lichaam straalde ze iets onschuldigs uit. 'Ik heb begrepen dat je waarschijnlijk medicijnen wilt gaan studeren, Jess.' Haar ogen begonnen te stralen, en Pam keek verveeld.

'Saaie hap.'

'Ja, dat weet ik.' Ze keek Pam toegevend aan. 'Dat vindt iedereen. Ik wil gynaecoloog of kinderarts worden.'

'Het zijn allebei prima specialisaties, maar wel zwaar.'

'Ik wil fotomodel worden,' vertelde Pam, en Jess glimlachte.

'Dat zou ik ook wel willen, maar ik ben niet zo knap als jij.' Dat was niet waar, maar Jessica geloofde het echt. Ze leefde al te lang in Vals schaduw.

'Je kunt alles worden wat je wilt, Jess.' Mel zat ontspannen bij de haard, blij dat ze weer bij Peter was. Het leek duizend jaar geleden dat ze elkaar voor het laatst gezien hadden.

'Heeft er iemand zin om te gaan wandelen?' Mark stormde naar binnen, en het duurde even voordat hij de hele groep had overgehaald om mee te gaan. Iedereen ging mee, behalve Matt, want die lag al diep in slaap.

'Kan hij wel alleen blijven?' vroeg Mel bezorgd, en Peter knikte glimlachend.

'Maak je geen zorgen. Hij slaapt als een blok. De berglucht heeft altijd hetzelfde effect op hem. Anne zei altijd...' Hij brak zijn zin af en verbleekte.

Mel voelde een rilling over haar rug lopen. Het was vreemd om in Annes voetspoor te lopen, om hier met haar kinderen te zijn terwijl zij niet meer in leven was. Ze vroeg zich af of dat een van de redenen van Pams reactie was, en ze deed haar uiterste best om met het meisje te praten toen ze in de koele berglucht liepen. Maar Pam had meer interesse voor Jessie, en een halfuur lang splitsten ze zich op in drie geanimeerd pratende groepjes: Val en Mark, Jessie en Pam, en Melanie en Peter.

'Zie je nou? Het gaat prima, vind je niet?' Hij zei het zo verwaand dat Mel in lachen uitbarstte.

'Ik zou geen mosselen eten voor je aan de kade bent als ik jou was. We zijn er net.'

'Doe niet zo raar. Wat zou er nu nog kunnen gebeuren?'

Ze deed alsof ze de toorn van de goden wilde afweren, en zei: 'Wat denk je? Alles is mogelijk. Laten we hopen dat er niemand vermoord, ernstig mishandeld of zwanger wordt tijdens dit kleine avontuur.'

'Wat ben je toch een geweldige optimist.' Hij trok haar achter een boom voor een snelle zoen, en ongezien door de kinderen kwamen ze giechelend weer te voorschijn. Het voelde goed om weer bij elkaar te zijn, en ondanks Mels sombere voorspellingen was het fijn om de kinderen samen te zien.

Vrolijk, ontspannen, vermoeid van de reis en de berglucht, kwamen ze thuis en iedereen ging zonder schijnbare problemen naar zijn kamer. Elke kamer had zijn eigen badkamer, dus er ontstond geen rij voor het tanden poetsen, en Mel hoorde de meisjes nog zachtjes giebelen in hun kamer toen het licht uitging.

Mel had verschrikkelijk veel zin om door de gang naar Peters kamer te sluipen, maar het leek haar niet verstandig. Nog niet. Niet met de kinderen zo dichtbij. En net toen ze in bed lag en dacht aan hun tijd in New York, zag ze haar deur opengaan en een schaduw binnenkomen. Verbaasd kwam ze overeind op het moment dat hij onder haar lakens schoof.

'Peter!' zei ze geschrokken.

'Hoe weet je dat?' Hij lachte in het donker en ze sloeg haar armen om zijn nek en kuste hem.

'Je bent gek... als de kinderen...'

'Vergeet de kinderen maar voorlopig... de meisjes hebben het te druk met denken dat wij ze niet horen. En Mark ligt ondertussen waarschijnlijk net zo diep in slaap als zijn kleine broertje. Het is tijd voor onszelf, kleintje.'

Hij sloeg zijn armen om haar heen en liet een hand onder haar nachthemd glijden. Het kostte haar grote moeite om geen geluid te maken. 'God, wat heb ik je gemist.'

Mel sprak geen woord, maar haar lichaam liet hem voelen dat ze hem ook had gemist. Hun lichamen versmolten in urenlang genot, en uiteindelijk liet hij haar met tegenzin achter. Ze sloop op haar tenen naar de deur om hem welterusten te wensen, en keek hem na toen hij zacht door de gang sloop. Er klonk geen enkel geluid uit de kamers van de kinderen. Iedereen was in diepe slaap, en ze kon zich niet herinneren dat ze ooit zo gelukkig was geweest. Ze sloop terug naar haar bed, waarin de geur van hun passie nog steeds merkbaar was, en viel in slaap met haar armen stevig om haar kussen geslagen.

21

De volgende dag maakten ze met z'n allen een wandeling van een kilometer of negen. Onderweg stopten ze bij een klein stroompje om te picknicken. Matt ving een slang voor Mark, waarop de drie meisjes gillend terugrenden naar een lachende Mel en Peter. Uiteindelijk het Matthew de slang weer los, en ze vervolgden hun wandeling tot laat in de middag, waar ze teruggekeerd bij het appartement het zwembad indoken. De kinderen gedroegen zich ondertussen als oude vrienden, maar Mel zag dat Pam haar en Peter iedere keer als ze niet met Jessica praatte, scherp in de gaten hield.

'Het is een gezellig clubje bij elkaar zo, vind je niet, Mel?'

Dat viel niet te ontkennen. Het was een indrukwekkend ploegje mensen. Het waren stuk voor stuk mooie kinderen, maar in Pams ogen lag nog steeds een zweem van verdriet, vooral wanneer ze Mel en haar vader samen zag. Mel was Jessie uitermate dankbaar voor de afleiding. En natuurlijk waren Valerie en Mark al sinds het ontbijt onafscheidelijk. 'Ja, het is een gezellig clubje,' beaamde Mel met een vermoeide glimlach. 'Maar we moeten ze wel in de gaten houden.'

'Wat nu weer? Waar maak je je nu weer zorgen om?' Hij moest lachen om haar eeuwige bezorgdheid. Ze hield haar kinderen met argusogen in de gaten, maar dat bewonderde hij nu juist in haar. Ze was een geweldige moeder.

'Ik maak me helemaal geen zorgen, maar ik hou graag een oogje in het zeil.' Ze grijnsde en Peter wierp een blik op Val en Mark.

'Ik geloof niet dat het kwaad kan. Het is gewoon nog jeugdige onbezonnenheid en kalverliefde. Gelukkig weten ze geen van tweeën nog wat ze ermee aan moeten. Volgend jaar krijgen we het waarschijnlijk een stuk lastiger.'

'Mijn god.' Mel rolde met haar ogen. 'Ik hoop dat je het mis hebt. Had ik haar op haar twaalfde maar uitgehuwelijkt. Ik denk niet dat ik het aankan om dit nog een paar jaar aan te zien.'

'Ik denk dat je je nodeloos zorgen maakt. Het is een lieve meid.'

Mel knikte bedachtzaam. 'Maar veel te naïef. Ze is totaal anders dan Jessie.'

Dat was hij met haar eens. Dat had hij ook al gemerkt. 'Ik geloof dat Pam goed met Jessica op kan schieten.'

'Ze gaat altijd leuk om met jongere kinderen.'

'Ja, hè?' Hij lachte vrolijk. Hij was in geen twee jaar zo gelukkig geweest. 'Matt aanbidt haar.' En fluisterend voegde hij daar in haar oor aan toe: 'En ik aanbid jou. Wat denk je, zullen we hier gewoon voor altijd blijven?'

'Dat lijkt me heerlijk.' Maar dat was niet helemaal waar. Ze verlangde terug naar de tijd die ze met z'n tweetjes hadden doorgebracht in New York. Hier kon ze niet helemaal zichzelf zijn. Ze moest de kinderen in de gaten houden, en ze was niet bang om voet bij stuk te houden wanneer dat nodig was. Ze vond het goed dat de oudste vier 's avonds naar de film gingen en Matt achterbleef bij haar en Peter, maar toen Val en Mark daarna nog met z'n tweeën weg wilden nadat ze Jess en Pam hadden teruggebracht, gaf ze daar geen toestemming voor. 'Dat kunnen jullie niet maken ten opzichte van de anderen. We zijn hier met z'n allen.' En er waren natuurlijk nog andere redenen waar ze op dat moment niet op in wilde gaan. Redenen waarom ze de jongen en het meisje nauwlettend in de gaten hield tijdens wandelingen, buitenritten te paard, en bij het picknicken in de wei tussen de bloemen. Ze hadden iets natuurlijks en sensueels in hun strakke t-shirt, korte broek en weinig aan de verbeelding overlatende zwemkleding, in combinatie met de frisse berglucht en elkaars constante nabijheid in het appartement. Ze had Val nog nooit zo verliefd gezien, en het baarde haar meer zorgen dan ze aan Peter liet blijken. Op een dag toen ze even alleen was met Jess, zei ze er iets over tegen haar dochter, en het was Jess ook opgevallen.

'Denk je dat het goed gaat, mam?' De tweeling had altijd al een sterke band gehad, en Jessica maakte zich zorgen om haar zus.

'Ik denk het wel, maar ik geloof wel dat we haar een beetje in de gaten moeten houden.'

'Denk je dat ze...' Jessica voelde zich ongemakkelijk. Ze wilde haar zus niet zwart maken in de ogen van haar moeder. 'Ik denk niet dat ze...'

Mel glimlachte. 'Ik denk het ook niet, maar aan de andere kant is het moeilijk om je niet te laten meeslepen als je in een veld vol bloemen ligt met uitzicht op besneeuwde bergtoppen, of 's avonds als je met z'n tweetjes bent. Ik denk dat Mark een stuk volwassener is dan de jongens waar ze anders mee omgaat, en ik wil gewoon niet dat ze iets doet waar ze spijt van krijgt. Maar ik denk niet dat dat zal gebeuren, Jess.'

'Ze praat niet echt meer met me, mam.' Dat was hoogst ongebruikelijk voor Val. Meestal vertelde ze Jess alles, vooral als het over jongens ging. Maar over Mark hield ze haar mond.

'Misschien denkt ze dat het deze keer echt serieus is. Haar eerste echte kalverliefde.' Mel glimlachte.

'Als ze maar niets stoms doet.'

'Je hoeft je geen zorgen te maken,' zei Mel op zelfverzekerde toon, die bedoeld was om zowel zichzelf als Jess gerust te stellen. 'Hoe zit het met Pam? Wat vind jij van haar, Jess?' Ze vertrouwde meer op Jessica's oordeel dan dat van wie ook, behalve dan misschien op dat van Peter, maar die laatste was niet bepaald onbevooroordeeld over zijn eigen dochter.

'Ik heb niet de indruk dat het een erg gelukkig meisje is, om het maar voorzichtig uit te drukken. We hebben het over een heleboel dingen gehad, en soms praat ze heel gemakkelijk, maar soms slaat ze ook helemaal dicht. Ik geloof dat ze haar moeder heel erg mist. Misschien wel meer dan de anderen. Mark is een stuk ouder, en Matthew was nog klein toen zijn moeder doodging, maar Pam voelt zich in de steek gelaten. Ze is soms heel boos op haar vader.'

'Heeft ze dat allemaal gezegd, Jess?' vroeg Mel bezorgd. 'Min of meer. Ik denk dat ze een beetje in de war is. Het is geen gemakkelijke leeftijd, mam.' Jessica klonk ouder en wijzer dan ze was, en Mel was onder de indruk.

'Ik weet het. En je bent erg lief voor haar. Dank je wel, Jess.'

'Ik vind haar aardig,' zei ze eerlijk. 'Het is een slimme meid. Soms heeft ze het een beetje moeilijk, maar ze is absoluut niet dom. Ik heb gevraagd of ze zin heeft om een keer naar New York te komen, en ze heeft gezegd dat ze dat wel wil.'

Mel reageerde verbaasd.

'Dat is toch wel goed?'

'Ja, natuurlijk. Ze zijn allemaal welkom als ze zin hebben om te komen.'

Jessica viel stil en keek haar moeder indringend aan. 'Wat is er aan de hand met jou en dokter Hallam, mam?'

'Niets bijzonders. We zijn gewoon goede vrienden.' Maar ze had het gevoel dat Jessica al meer wist. 'Ik vind hem aardig, Jess.'

'Erg aardig?' Jess speurde naar het antwoord in Mels ogen, en ze wist dat dit het moment was om eerlijk tegen haar dochter te zijn.

'Ja.'

'Ben je verliefd op hem?'

Mel hield haar adem in. Wat betekenden die woorden? Wat wilde Jess weten? De waarheid, sprak ze zichzelf toe. Niets dan de waarheid. Daar had ze recht op. 'Ja, ik geloof het wel.' Jessica kromp in elkaar alsof ze een pak slaag had gekregen.

'O.'

'Ben je verbaasd?'

'Aan de ene kant wel, aan de andere kant niet. Ik dacht het al, maar ik wist het niet zeker. Het is anders als je het echt te horen krijgt.' Met een diepe zucht keek ze Mel aan. 'Ik vind hem aardig.'

'Daar ben ik blij om.'

'Gaan jullie trouwen?'

Mel schudde haar hoofd. 'Nee, dat denk ik niet.'

'Waarom niet?'

'Omdat onze levens te ver uit elkaar liggen. Ik kan mijn baan niet opgeven om naar L.A. te verhuizen, en hij kan niet naar New York komen. We hebben allebei een te sterke band met waar we nu wonen.'

'Dat is zonde.' Jessica keek haar onderzoekend aan. 'En als jullie in dezelfde stad zouden wonen?'

'Ik heb geen idee. Dat is nou eenmaal niet zo. Dus we genieten er maar gewoon van als we elkaar wel zien.' Mel legde haar hand op die van Jess. 'Ik hou van je, Jess.'

Haar dochter glimlachte en zei: 'Ik hou ook van jou, mam. En ik ben blij dat we hier zijn. Het spijt me dat ik daar eerst zo moeilijk over heb gedaan.'

'Dat geeft niet. Ik ben blij dat het allemaal zo goed gaat.'

'Stoor ik jullie?' Peter liep binnen en zag moeder en dochter hand in hand zitten. Mel schudde haar hoofd.

'Nee hoor, we hebben even lekker bijgekletst.'

'Dat is fijn.' Met een tevreden glimlach keek hij naar Jess.

'Waar is de rest?'

'Ik heb geen idee.' Het liep tegen vijven, en Mel was net teruggekomen van de supermarkt toen ze met Jess in gesprek raakte. Ze ging er vanuit dat de kinderen bij het zwembad waren, net als alle andere dagen van de voorgaande week.

'Val en Mark zijn gaan wandelen met Matt.'

'O ja?' zei Mel verbaasd. 'En waar is Pam dan?'

'Die ligt in onze kamer te slapen. Ze had heel erg hoofdpijn vanmiddag. Ik dacht dat jullie dat wisten.' Maar Mel wist van niets en Peter klopte geruststellend op haar arm.

'Mark let vast goed op Val en Matt. Je hoeft je geen zorgen te maken, Mel.' Maar toen ze om zeven uur nog steeds niet terug waren, maakte Mel zich ernstig zorgen, en ook Peter was niet meer zo zelfverzekerd als eerst.

Hij liep binnen bij Pam en Jess. 'Hebben jullie enig idee waar ze naartoe zijn gegaan?' Jessica schudde haar hoofd en Pam keek hem uitdrukkingsloos aan.

'Ik sliep toen ze weggingen.'

Hij knikte en keerde terug naar Mel. Het was nog licht buiten en hij wilde gaan zoeken. 'Ik ben zo terug.' Maar toen hij na een uur nog niet terug was, was Mel net zo bang als de meisjes.

'Wat denk jij dat er is gebeurd, mam?' fluisterde Jess. Pam zat er met een bleek gezicht bij.

'Ik heb geen idee, schat. Peter vindt ze wel.' Maar Peter liep doelloos over verlaten paadjes in de heuvels achter hun huis hun namen te roepen. En het was al donker toen hij Val en Mark eindelijk vond. Ze zaten onder de schrammen, ze waren bang en alleen.

'Waar is Matt?' Met een stem vol angst en spanning sprak hij zijn zoon aan, en het viel hem op dat Vals betraande gezicht onder de schrammen zat.

Mark stond op het punt in huilen uit te barsten. 'We weten het niet.'

'Wanneer heb je hem voor het laatst gezien?' Peter voelde hoe zijn kaken zich spanden.

'Een uur of twee, drie geleden. We liepen gewoon, en toen we omkeken was hij ineens verdwenen.' Val begon te huilen en vertelde onsamenhangend haar versie van het gebeurde. Peter zag dat Mark nog steeds haar hand vasthield en hij kreeg een vermoeden van wat er gebeurd was en hoe ze Matt kwijtgeraakt waren.

'Waren jullie aan het vrijen?' Hij wond er geen doekjes om, waardoor Val nog harder begon te huilen en Mark zijn hoofd schaapachtig liet zakken, maar niet eerder dan dat zijn vader hem een flinke klap in zijn gezicht gaf. 'Rotzak, je had de verantwoordelijkheid voor je kleine broertje!'

'Dat weet ik, pap.' De tranen stroomden nu ook Mark over zijn wangen.

Het daaropvolgende uur zoeken leverde niets op, en Peter nam hen mee langs het pad waarover hij gekomen was, terug naar het appartement onder aan de heuvels. Ze moesten de politie gaan inschakelen om een zoektocht naar Matthew op touw te zetten.

Hij trof Mel en de meisjes met wit weggetrokken gezicht aan, en toen bleek dat hij alleen Mark en Val bij zich had, barstten ze alle drie in huilen uit. Met Mel aan zijn zijde belde hij de politie, en in minder dan een halfuur arriveerde de reddingsbrigade met touwen, brancards, paramedici en een aantal enorme schijnwerpers.

'Als we hem vanavond niet vinden, gaan we morgen op pad met helikopters.' Maar Peter wilde niet dat hij daar de hele nacht alleen zou zijn. Hij was nu al doodsbenauwd dat Matt in een ravijn gevallen was en een been gebroken had, of nog erger. Hij kon wel ergens bewusteloos liggen. Peter vertrok met de mannen, en de meisjes en Mark bleven bij Mel. Mark huilde nu openlijk en Mel probeerde hem te troosten, maar hij voelde zich verschrikkelijk schuldig. Mel had nog nauwelijks iets tegen Val gezegd. Het was ondertussen ver na tienen, en ze hadden nog steeds niets gehoord, toen Pam ineens tegen Val begon te gillen.

'Het is allemaal jouw schuld, stomme slet. Als jij niet zo nodig met Mark had moeten vrijen, dan was mijn broertje nu niet verdwenen.' In antwoord daarop stortte Val zich hysterisch huilend in Mels armen, en op dat moment hoorde Mel een kreet en hoorngeschal in de heuvels. Er werd met lichten geseind, en niet veel later kwam de hele ploeg triomfantelijk bergafwaarts met Matthew in hun armen, en Peter die vechtend tegen de tranen naar hen zwaaide.

'Is alles goed met hem?' Mel rende naar Peter, en toen pas kwamen bij hem de tranen. Lange tijd stond hij in haar armen te snikken. Matthew was nog onderweg in de armen van een agent. Ze hadden hem net buiten een grot aangetroffen, angstig en bibberend en ongedeerd. Hij zei dat hij in zijn eentje een stukje was gaan wandelen en toen was verdwaald. En hij zei dat hij een beer had gezien.

'O Mel,' Peter kon haar niet loslaten, 'ik dacht dat we hem ook kwijt waren.'

Ze knikte terwijl de tranen over haar wangen stroomden. 'Goddank is er niets gebeurd.' En toen zag ze hoe hij binnengedragen werd. Hij was onbeschrijflijk vies, zijn gezicht zat onder de schrammen en zijn kleren waren gescheurd. Hij was duidelijk een paar keer gevallen, maar hij was opgetogen door de aanwezigheid van het reddingsteam en hij had de pet van een van de mannen op zijn hoofd.

Mel greep hem in haar armen en hield hem stevig vast. 'Je hebt ons doodsbang gemaakt, Matt.'

'Er is niets met me hoor, Mel.' Hij zag er ineens heel stoer en volwassen uit.

'Gelukkig maar.' Ze zoende hem op zijn wang en gaf hem aan zijn vader, die alle mannen hartelijk bedankte. Eindelijk gingen ze met z'n allen naar binnen en ploften in de woonkamer neer. Mark hield zijn broertje op schoot, en Val lachte nu voorzichtig door haar tranen heen, en zelfs Pam huilde van opluchting. Iedereen was vol aandacht voor Matt, en het was ruim na middernacht voor ze tot rust begonnen te komen en Pam haar verontschuldigingen had aangeboden aan Val, en Mark had beloofd nooit meer met z'n tweeën er tussenuit te knijpen. Toen ze allemaal rond de open haard zaten en de hamburgers aten die Mel gemaakt had, sprak Peter hen toe. 'Ik wil één ding heel duidelijk maken. Ik denk dat we allemaal iets geleerd hebben van wat er vanavond is gebeurd.' Hij keek nadrukkelijk naar Val en Mark, toen naar Matt, en vervolgens naar Pam en Jessica. 'Het is de bedoeling dat we hier met z'n allen een geweldige tijd beleven. Maar er worden geen geintjes uitgehaald. Voordat je het weet verdwaalt er iemand in de bossen, en daar zitten slangen en nog ergere dingen. Ik wil dat jullie je allemaal verantwoordelijk voelen voor de rest van de groep. Vanaf nu wil ik dat jullie alles met z'n vijven doen, en anders maar niet. Als de een ergens naartoe gaat, gaat de rest mee. Is dat duidelijk?'

Hij keek zijn oudste zoon scherp aan, en Mark knikte berouwvol. Hij was er zo op gebrand geweest zijn tong in Vals mond te krijgen en zijn hand in haar broekje dat hij Matthew volledig vergeten was. En toen ze eindelijk weer op adem kwamen, was hij weg.

'Als ik hier nog twee mensen een stelletje zie vormen, gaan die nog dezelfde dag naar huis, en het kan me niet schelen wie het zijn.' Maar ze wisten allemaal dat hij het tegen Val en Mark had. 'En nu allemaal naar je kamer en naar bed. Het is voor ons allemaal een zware dag geweest.'

Achter elkaar stonden de kinderen op. Mel zag dat ze in hernieuwde kameraadschap naar hun kamers gingen: Val trok weer naar Jess toe, Pam naar Mark, zelfs Val en Pam deden aardig tegen elkaar, en Matt, om wie ze doodsangsten hadden uitgestaan, stond in het middelpunt van de belangstelling. Het was een duidelijke les geweest voor hen allemaal, maar niet iets waar Mel en Peter op zaten te wachten.

'Allemachtig, Mel, ik dacht dat ik het bestierf daar boven op die berg, toen ik hem niet kon vinden,' zei hij toen hij die nacht bij haar in bed lag. Ze hield hem in haar armen en voelde hoe hij trilde.

'Het is nu allemaal voorbij, schat. Hij is veilig, en het zal niet meer gebeuren.'

Ze bedreven niet eens de liefde die avond. Ze hielden elkaar alleen stevig vast. Mel lag het grootste deel van de nacht wakker, en keek hoe hij sliep tot de eerste ochtendstralen de lucht verlichtten. Ze maakte hem wakker en hij ging terug naar zijn eigen bed, en toen pas viel ze in slaap. Ze had de hele nacht liggen denken aan hoeveel ze van hem hield, en van Pam en Mark en Matthew, en hoezeer ze wenste dat er nooit meer zoiets als dit zou gebeuren. Het was de eerste keer dat ze besefte hoeveel ze van hen allemaal hield en hoe diep ze ondertussen in haar hart verankerd zaten. En bij het opstaan de volgende dag was het alsof ze werkelijk een gezin geworden waren. De kinderen waren vanaf dat moment onafscheidelijk, en ook al zag Mel vaak dat Mark Vals hand vasthield of haar met een speciale blik aankeek, ze gingen er niet meer alleen vandoor. De rest van de week ging veel te snel voorbij.

Op hun laatste avond nam Peter hen allemaal mee uiteten, en ze hadden een geweldige avond, met veel gelach en gepraat alsof ze oude vrienden waren. Als je niet beter wist zou je denken dat ze met z'n allen onder een dak waren opgegroeid, en zou je niet geloven dat er eerst zoveel tegenstand tegen deze vakantie was geweest. Peter keek Mel een paar keer lachend aan. Het was een heerlijke vakantie geweest, afgezien van de verschrikkelijke avond dat Matthew verdwenen was, maar zelfs dat leek nu iets uit een ver verleden.

Die avond bleven ze samen tot laat in de avond bij de haard zitten. Matt viel na een tijdje in slaap bij Jess op schoot, en samen met Pam legde ze hem in bed. Toen ze uiteindelijk opstonden om naar bed te gaan, was het met spijt omdat er een einde aan de leuke tijd was gekomen, en Mel en Peter lagen die nacht vele uren wakker, allebei verdrietig dat ze weg moesten.

'Ik kan niet bevatten dat ik je weer achter moet laten.' Hij lag op zijn zij en leunde op een elleboog om naar haar te kijken nadat ze gevrijd hadden.

'Er is niets aan te doen.' Ineens had ze een idee, en met een hoopvolle lach keek ze hem aan. 'Waarom komen jullie het weekend van Labour Day niet bij ons vieren in Martha's Vineyard?'

'Dat is een flinke reis voor drie dagen, Mel,' zei hij twijfelend, maar het zou hem wel iets geven om naar uit te kijken.

'Dan blijf je een week.' Of een maand... of een jaar...

'Zo lang kan ik niet weg.'

'Maar de kinderen wel.' Ze vond het een geweldig plan.

'Voor Pam en Matt is het geen probleem. En Marks baantje is tegen die tijd ook afgelopen. Hij zou met jou mee kunnen vliegen, en Pam en Matt kunnen eerder komen.'

'Het is geen gek idee.' Hij keek haar vol liefde aan, niet meer aan de kinderen denkend, alleen nog aan haar. 'Ik hou zo verschrikkelijk veel van je, Mel.'

'En ik hou van jou.' Ze kropen weer in elkaars armen en bedreven de liefde tot de zon opkwam.

Toen ze de volgende ochtend opstonden, ieder in hun eigen kamer, zagen ze er allebei terneergeslagen uit. Er lagen geen liefdevolle nachten meer in het verschiet, geen lange wandelingen meer in de bossen of over de bloeiende velden. Het was tijd om weer naar huis te gaan. Terug naar de werkelijkheid en de telefoongesprekken.

Maar toen ze haar idee van Labour Day ter sprake bracht, barstten alle kinderen in luid gejoel uit.

'Nou, dat is dan geregeld.' Triomfantelijk keek ze Peter aan, en hij beantwoordde haar blik lachend. Hij was kennelijk ook blij met het vooruitzicht.

'Goed dan. Jij hebt gewonnen. We komen naar jullie toe.'

'Hoera!' Hun kreten weergalmden tot halverwege de bergen, en tijdens de vlucht van Aspen naar Denver was iedereen druk in gesprek. De kinderen zaten samen in de ene rij, en Mel en Peter zaten voor de laatste keer bij elkaar. In Denver stond iedereen te huilen, en Peter keek Mel aan en fluisterde snel iets in haar oor. 'Ik hou van je, Mel. Vergeet dat niet.'

'Als je maar weet dat ik ook van jou hou.' De kinderen deden alsof ze het niet zagen, maar Val en Mark glimlachten, en Pam draaide haar hoofd af om het niet te hoeven zien, maar ze vond troost in de hand die Jessica vasthield. En Matt gaf Mel een dikke knuffel.

'Ik hou van je, Mel!'

'Ik ook van jou.' Ze rukte haar ogen los van de zijne en nam met een zoen afscheid van alle kinderen. Ze keek Pam aan en zei: 'Zorg goed voor je vader.' Ze wilde eraan toevoegen: 'Voor mij.'

'Dat zal ik doen.' Er klonk een nieuw soort vriendelijkheid door in Pams stem.

Stil gingen ze allemaal hun eigen weg, en Matthew huilde openlijk toen zijn vader hem naar hun volgende vlucht leidde.

'Ik wil dat ze met ons meegaan.'

'Je ziet ze vlug weer.'

'Wanneer?'

'Over een paar weekjes, Matt.' Peter keek zijdelings naar Mark en zag dat er een dromerige blik op zijn gezicht lag. Hij vroeg zich af hoeveel er werkelijk was gebeurd tussen hem en Val, maar hij vermoedde dat het niet veel kon zijn.

Aan boord van het vliegtuig naar Boston, dat tegelijk met dat naar L.A. vertrok, zeiden Val en Jessica nauwelijks iets, en Mel staarde nietsziend door het raam met het beeld van Peter op haar netvlies gebrand. De drie weken tot Labour Day schenen haar eindeloos toe, en wat zou er daarna gebeuren? Moesten ze dan weer een heel jaar wachten tot het weer tijd was om naar Aspen te gaan? Dat wat ze over zichzelf hadden afgeroepen was gekkenwerk, maar Mel wist net zo goed als Peter aan boord van de vlucht naar L.A. dat er geen terugkeer mogelijk was.

22

Het was alsof de weken in Martha's Vineyard voorbij kropen nadat ze terug waren uit Aspen. Het was een wereld van verschil vergeleken met de weken in juli toen ze met hart en ziel genoten hadden van de zomer. Sinds hun terugkomst deed Val niets anders dan in de leegte staren, en Mel zat grotendeels aan de telefoon. Jessica plaagde hen er allebei mee.

'Nou zeg, wat zijn jullie gezellig.' Valerie brak elke dag bijna haar nek om zo snel mogelijk bij de brievenbus te zijn om te zien of er een brief van Mark was, en elke keer als Mel de deur uit was geweest vroeg ze bij thuiskomst nonchalant: 'Is er nog gebeld?' en dan barstten de meisjes in lachen uit. Alleen Raquel gedroeg zich alsof er een besmettelijke ziekte bezit had genomen van de bewoners. Ze waarschuwde hen keer op keer dat ze nog weleens zouden zien... over zes maanden...! Ze maakte haar dreigende zin nooit af, maar het klonk iedereen onheilspellend in de oren, en Mel moest er tegelijkertijd hard om lachen.

'Raquel toch, rustig maar!'

'Er is geen ontkomen aan deze keer, mevrouw Mel.'

'Ja, dat klopt. Maar het is niet dodelijk.'

Grant belde om even bij te praten. Hij was ernstig verliefd op het meisje dat het weerbericht presenteerde bij channel 5, en dan had je ook nog die leuke roodharige jockey in White Plains, en niet te vergeten dat onvoorstelbaar sexy Cubaanse meisje. Mel plaagde hem en zei dat hij zich nu eindelijk eens naar zijn leeftijd moest gaan gedragen, en eindelijk vertelde ze hem over Peter, of beter gezegd, haar dochters vertelden hem over Peter. Hij klonk gekwetst toen hij Mel weer aan de lijn kreeg.

'Had je me dat zelf niet kunnen vertellen? Ik dacht dat we vrienden waren?'

'Dat zijn we ook, maar ik moest eerst een paar dingen voor mezelf op een rijtje zetten.'

Grant klonk verbaasd. 'Is het zo serieus?'

'Misschien wel, maar we hebben het afstandsprobleem nog niet opgelost.'

'Afstandsprobleem?' En toen vielen alle stukjes van de puzzel ineens op hun plaats. 'Jij kleine rat, het is die hartchirurg uit L.A., hè?'

Ze grijnsde als een klein meisje en giechelde in de telefoon.

'Wat ben je toch een stommerd! En wat ben je nu van plan? Jij zit hier en hij zit daar.'

'Daar ben ik nog niet uit.'

'Waar ben je nog niet uit, Mel? Je hebt het weer voor elkaar, je hebt weer een onmogelijke liefde gevonden. Geen van jullie beiden gaat verdomme zijn baan opzeggen, jullie zitten allebei vast. Lieve vriendin van me, het is je weer gelukt. Je speelt weer op safe.'

Nog lang nadat ze met hem opgehangen had, dreunden zijn woorden door haar hoofd, en dagenlang vroeg ze zich af of hij gelijk had. Was ze inderdaad verwikkeld in de zoveelste onmogelijke relatie?

Alsof ze de proef op de som wilde nemen, belde ze Peters nummer in Californië.

Hij was opgetogen over de vooruitgang van Marie, hij had haar diezelfde dag gezien en het ging heel erg goed met haar. Mel hoopte in stilte dat er zich geen nieuwe transplantatiepatiënt zou aandienen deze week, want anders zou hij niet naar Martha's Vineyard kunnen komen. Hij vertelde dat Pam en Matt er helemaal klaar voor waren, en dat Matt helemaal door het dolle was.

'En Pam?'

'Je merkt het niet zo aan haar, maar ze heeft er net zoveel zin in als Matt.'

'De meisjes verheugen zich er ook enorm op. Ze kunnen nauwelijks wachten tot ze er zijn.' Ze hadden al diverse dingen bedacht die ze met Pam wilden gaan doen, en Mel zou zich bezighouden met Matthew. Zelfs Raquel verheugde zich op de komende gasten, ook al deed ze alsof ze mopperde over het extra werk. En ze waren urenlang bezig geweest te bedenken waar iedereen moest slapen. Uiteindelijk hadden ze besloten dat Mark in een slaapzak op de bank in de kamer zou slapen. Voor Pam werd een stretcher neergezet bij Val en Jessica, Matt kreeg het extra bed bij Raquel, en wanneer Peter kwam kreeg hij de logeerkamer. Het had wat voeten in aarde, maar uiteindelijk zou iedereen in het huis passen.

Toen Pam en Matt arriveerden, hing er een feestelijke sfeer in huis. En toen alle kinderen naar het strand gingen, zag Mel dat ze zich aansloten bij de groep waar ze dagelijks mee omgingen. De jongen op wie Val aan het begin van haar vakantie zo gek was geweest, was erbij, maar Val keek niet meer naar hem om, en er zwermde een stuk of vijf jongens rond Jess, maar ook zij keurde ze geen blik waardig. Een paar jongens waren diep onder de indruk van Pam, en ze geloofden niet dat ze pas veertien was, zo lang en knap als ze was.

Mel was de hele week erg gelukkig met de vier kinderen, en ze hield Peter twee keer per dag op de hoogte.

'Ik wilde dat je opschoot en hier naartoe kwam.'

'Ik ook. En met Mark valt ondertussen geen zinnig woord meer te wisselen.' Maar de avond voor hun geplande vertrek viel hun reis bijna in het water. Er was een jonge vrouw binnengebracht met afstotingsverschijnselen en een infectie aan het donorhart dat ze vier maanden daarvoor gekregen had. Mel hoorde het nieuws aan met een steen in haar maag, maar ze zette Peter niet onder druk om de vrouw in handen van zijn kundige collega's achter te laten. Uiteindelijk bleek de vrouw 's nachts overleden te zijn. Hij belde Mel de volgende ochtend in sombere stemming.

'We konden niets meer voor haar doen.' Maar het had hem zoals altijd diep geraakt.

'Dat geloof ik van harte. Het zal je goed doen om er even tussenuit te gaan.'

'Ja, je zult wel gelijk hebben.' Maar het haalde de glans van het reisje af voor hem, en hij was net zo stil als Mark toen ze naar Boston vlogen. Maar tijdens het tweede stuk van de reis kwam hij weer een beetje tot leven, en Mark en hij praatten honderduit over Mel en haar dochters.

'Ze zijn echt ontzettend leuk, pap.' Mark bloosde terwijl hij zijn best deed nonchalant te klinken, en Peter keek hem glimlachend aan.

'Ik ben blij dat je er zo over denkt, want dat vind ik namelijk ook.' Het zou heerlijk zijn haar weer te zien, en plotseling was dat het enige waar hij nog aan kon denken toen het vliegtuig landde op de korte landingsbaan. Hij liep vlug achter Mark aan, die ineens vleugels leek te krijgen, de gammele vliegtuigtrap afvloog en abrupt tot stilstand kwam voor Val, waarbij hij niet wist of hij haar de hand moest schudden, moest zoenen of gewoon hoi moest zeggen. Met hun voeten schuifelend stonden Val en hij elkaar blozend aan te kijken, en Peter trok Mel met een ferme ruk in zijn armen, en daarna zoende hij Pam, Jess, Val en Matt plichtsgetrouw. Even later gingen Val en Mark samen de bagage ophalen, en Peter grijnsde naar Mel toen hij zag hoe zijn zoon Vals hand in de zijne nam.

'Daar gaan ze weer.'

Glimlachend bekeek ze het verliefde stel. 'Nou ja, ze kunnen hier in ieder geval niet verdwalen in de bergen.' Maar tijdens het weekend van Labour Day deden ze hun best er vaak met z'n tweeën op de zeilboot tussenuit te knijpen, en Peter moest ze helpen herinneren aan de afspraak die hij in Aspen met ze had gemaakt.

'Hier gelden dezelfde regels.'

'Ah, pap.' Mark protesteerde dreinend zoals hij in geen jaren had gedaan, omdat hij zo verschrikkelijk graag alleen wilde zijn met Val. Ze hadden elkaar zoveel te vertellen. 'We willen gewoon praten.'

'Dat kan ook waar de anderen bij zijn.'

'Walgelijk.' Pam rolde met haar ogen en kneep haar neus dicht. 'Je wilt niet weten wat voor dingen ze tegen elkaar zeggen.' Maar het was Mel opgevallen dat er een veertienjarige jongen op het strand te vinden was, die Pam niet bepaald walgelijk vond.

Tegen het einde van het weekend waren Jess en Matthew de enige twee die zich nog enigszins normaal gedroegen. Jessica verheugde zich op de eerste schooldag, en Matt was zo blij met het gezelschap van Mel en zijn vader dat ze geen omkijken naar hem hadden. Hij had dat soort geborgenheid jarenlang gemist zonder het echt te beseffen. En Peter had de grootste pret met Raquel, die hem duidelijk goedgekeurd had en niet naliet hem te vertellen dat hij geluk had met een vrouw als Mel, dat ze een goede man nodig had, en dat er nu maar eens getrouwd moest gaan worden. Mel was geschokt toen Peter het haar zondagmiddag toen ze op het strand lagen vertelde. 'Dat meen je niet! Heeft ze dat echt gezegd?'

'Ja. En misschien heeft ze gelijk. Misschien is dat precies wat goed voor je is. Een fijne man, die je in toom houdt en zwanger maakt.' Hij leek het allemaal nogal grappig te vinden, en dat gevoel werd versterkt door de kinderen, die zich uitleefden in hun laatste zomerdagen. Hij hield Mark goed in de gaten. Hij wilde niet dat zijn zoon buiten zijn boekje zou gaan met Val, en hij zag dat de hormonen door hun lichaam gierden tijdens dat weekend. Peter richtte zich weer tot Mel met de gedachte aan wat Raquel allemaal had gezegd. 'En, lijkt het je wat?'

'O ja, ik weet zeker dat het tv-station daar zeer van gecharmeerd zal zijn.' Ze vond zijn opmerking grappig en nam die niet serieus in overweging. Ze keek op dit moment niet verder dan dit weekend en de tijd die ze samen doorbrachten. Op een ander tijdstip zou ze wel over later denken, over hoe en wanneer ze elkaar weer zouden zien. En toen schoot haar iets te binnen. 'Dat doet me ergens aan denken, ik moet mijn advocaat bellen na dit weekend.'

'Waarom?'

'Mijn arbeidsovereenkomst loopt in oktober af, en ik wil bijtijds vastleggen hoe ik mijn volgende overeenkomst wil hebben.' Hij was vol bewondering voor haar manier van werken, en niet alleen daarvoor trouwens.

'Je kunt ondertussen waarschijnlijk precies zeggen hoe je het hebben wilt.'

'Tot op zekere hoogte. Niet helemaal. Maar in ieder geval wil ik binnenkort met hem rond de tafel gaan zitten om te horen wat hij ervan denkt.'

Peter grijnsde, hij was in een gekke bui, de laatste zonnestralen hadden ook op hem een vrolijk effect. 'Waarom stop je niet gewoon met werken?'

'O ja, en dan?' Ze vond het idee bij lange na niet zo grappig als hij.

'Dan verhuis je naar Californië.'

'En dan taco's verkopen op het strand?'

'Nee. Je verwacht het misschien niet, maar we hebben daar ook tv-stations hoor. We hebben zelfs nieuwszenders.' Hij lachte, en ze bedacht dat ze hem nog nooit zo knap had gevonden.

'Dat meen je niet. Dat is interessant zeg.' Maar ze nam zijn voorstel geen moment serieus, tot het moment dat hij zijn hand op haar arm legde en haar met een vreemde blik aankeek.

'Mel, je zou het echt kunnen doen.'

'Wat?' Ondanks het warme weer en de schitterende zonnestralen trok er een rilling over haar rug.

'Je baan opzeggen en naar Californië verhuizen. Er is vast wel iemand die een baan voor je heeft.'

Met een ruk ging ze overeind zitten en ze staarde Peter aan. 'Heb je enig idee hoeveel jaar het me heeft gekost om te komen waar ik nu ben? Heb je enig idee hoe het in Buffalo was bij twintig graden onder nul, of in Chicago? Ik heb me rot gewerkt om te komen waar ik nu ben en ik ben niet van plan om dat zomaar op te geven, dus doe mij een plezier, Peter, en maak hier geen geintjes over. Nooit meer.' Ze was nog steeds van slag toen ze weer naast hem in het zand ging liggen. Ze vond niets grappigs aan zijn voorstel. 'Waarom sluit jij je praktijk niet en begin je niet opnieuw in New York?'

Ze zag de onderzoekende blik waarmee hij naar haar keek, en ze had spijt van haar harde woorden.

Hij keek gekwetst. 'Dat zou ik doen als ik dacht dat het mogelijk was, Mel. Ik zou er alles voor over hebben om bij jou te kunnen zijn.' Het onderliggende verwijt was dat zij dat niet voor hem zou doen, en dat was niet eerlijk.

'Begrijp je dan niet dat het voor mij net zo moeilijk ligt?' Haar stem klonk milder nu. 'Vertrekken uit New York betekent dat ik een stap achteruit doe, waar ik ook naartoe zou gaan.'

'Zelfs als het naar L.A. zou zijn?' Er trok een waas van verdriet over zijn gezicht. Hun situatie was uitzichtloos. 'Ja, zelfs naar L.A.'

Na een moment van stilte waarbij ze starend naar de zee hun wonden likten, zei ze: 'We zullen een manier moeten vinden om bij elkaar te kunnen zijn.'

'Wat had je in gedachten? Af en toe een weekendje in Kansas City?' Deze keer was het Peter, die boos en verbitterd klonk, en hij keek op haar neer met vlammende, blauwe ogen. 'Wat voor toekomst zie jij voor je, Mel? Een eeuwigdurende vakantieliefde, waarbij wij en de kinderen elkaar af en toe zien tijdens een lang weekend?'

'Ik weet het ook niet. Ik kan naar L.A. vliegen en jij naar New York.'

'Je weet best dat ik niet vaak weg kan bij mijn patiënten.' En Mel kon haar dochters niet telkens achterlaten, dat wisten ze ook.

'Wat probeer je me duidelijk te maken? Moeten we ermee stoppen? Is dat wat je wilt?' Ze werd bang van de kant die het gesprek opgegaan was. 'Ik heb de antwoorden niet, Peter.'

'Nou, ik ook niet. En iets vertelt me dat je er niet naar op zoek bent.'

'Dat is niet waar. Maar de realiteit is dat we allebei een belangrijke baan in verschillende delen van het land hebben, en geen van beiden zijn we in de mogelijkheid of van zins om dat allemaal achter te laten om aan de andere kant van het land te gaan wonen. En al waren we dat wel, dan waren we er nog niet klaar voor.'

'O nee?' Hij keek kwaad. 'Hoezo niet?'

'Omdat we elkaar pas vier maanden kennen, en ik weet niet hoe dat bij jou zit, maar ik vind dat nog niet bijster lang.'

'Vijf minuten nadat ik Anne had leren kennen, wist ik dat ik met haar wilde trouwen en daar heb ik nooit spijt van gehad.'

'Dat was met Anne.' Ze schreeuwde nu tegen hem, maar ze waren de enigen op het strand. De kinderen waren ergens aan het volleyballen, en Matt was met Raquel schelpen aan het zoeken. 'Ik ben Anne niet, Peter, ik ben ik. En ik ben niet van plan om haar verdomde voetsporen te gaan volgen. Zelfs al heb je me meegenomen naar Aspen, waar je elk jaar met haar naartoe ging.'

'Nou en, verdomme! Vond je het niet leuk dan?'

'Ja, dat wel, maar pas nadat ik het enge gevoel van me af wist te zetten dat je overal al eens met haar geweest was, en dat jullie waarschijnlijk zelfs in hetzelfde bed geslapen hebben.'

Hij was ondertussen opgestaan, net als Mel. 'Het zal u misschien verbazen te horen dat ik dit keer een ander appartement gehuurd had. Ik ben niet altijd zo ongevoelig als u meent te moeten denken, mevrouw Adams.' Na die laatste woorden bleven ze roerloos staan, tot Mel haar hoofd liet zakken.

'Het spijt me... Ik wilde je geen pijn doen.' Ze keek hem aan. 'Soms is het niet gemakkelijk te weten hoeveel je van haar gehouden hebt.'

Peter trok haar langzaam naar zich toe. 'Ik ben achttien jaar met haar getrouwd geweest, Mel.'

'Dat weet ik, maar ik heb constant het gevoel dat ik met haar vergeleken word. De Ideale Echtgenote, de Volmaakte Vrouw. En ik ben niet perfect. Ik ben ik.'

'Wie vergelijkt je met haar?' Hij keek geschokt. Zoiets had hij nooit gezegd. Dat was niet nodig geweest.

Mel schokschouderde nadat ze zij aan zij op het strand waren gaan zitten. 'Jij, de kinderen, mevrouw Hahn.'

Peter keek haar aandachtig aan. 'Je hebt het niet erg op mevrouw Hahn, hè? Hoe komt dat?'

'Misschien omdat ze bij Anne hoorde. Of misschien omdat ik haar kil vind. Ik geloof dat ze mij ook niet zo mag.' Mel grijnsde bij de gedachte aan Raquel, en Peter lachte, hij wist waar ze aan dacht.

'Nee, ze lijkt absoluut niet op Raquel, maar dat doet niemand. Behalve Raquel zelf.' Hij mocht haar ook graag, maar hij wist niet of hij de tegenspraak van haar zou kunnen dulden in zijn huishouden. Hij hield van de ingetogenheid van mevrouw Hahn, en de manier waarop ze de kinderen in bedwang hield. Raquel leek meer op een vriendin met een dweil in de ene hand en een microfoon in de andere.

'Meende je het serieus, Peter, dat ik naar L.A. zou moeten komen?' Ze vroeg het met een bezorgde blik, en langzaam schudde hij zijn hoofd.

'Nee, ik denk het niet. Ik lag gewoon te dromen. Ik weet dat je je werk niet zomaar op kunt geven. En dat zou ik ook niet willen. Maar ik wilde dat er een manier was om samen te kunnen zijn. Het zal niet eenvoudig voor ons worden om telkens heen en weer te reizen.'

Grants woorden klonken in haar oren... onmogelijke liefde... onmogelijke liefde... En dat was niet wat ze wilde. 'Ik weet dat het niet gemakkelijk voor je is om deze kant op te komen. Ik zal proberen zo veel mogelijk naar L.A. te komen.'

'Ik zal ook mijn best doen.' Maar ze wisten allebei dat Mel het meest zou moeten reizen. Het kon gewoon niet anders. Ze kon de tweeling gemakkelijker achterlaten dan hij zijn patiënten, en af en toe kon ze ze meenemen. Ter illustratie van dat punt werd Peter zondagavond laat gebeld. Een van zijn oude transplantatiepatiënten had een zware hartaanval gehad, en hij gaf zoveel mogelijk aanwijzingen via de telefoon. Maar de transplantatie had twee jaar eerder al plaatsgevonden, en de kansen van de man waren niet groot, of Peter er nu bij was of niet. Maar Peter lag de hele nacht te piekeren over zijn patiënt, met het gevoel dat hij daar had moeten zijn voor hem.

'Ik blijf verantwoordelijk voor deze mensen, Mel. Het stopt niet wanneer ik na een operatie mijn operatiekleding uitdoe. Mijn verantwoordelijkheid voor hen duurt zolang ze leven. Zo voel ik het tenminste.'

'Dat is de reden dat je zo goed bent in wat je doet.' Mel zat naast hem op de veranda met haar armen om haar knieën geslagen, en keek naar de opkomende zon. Een uur later werd er gebeld vanuit L.A. dat Peters patiënt overleden was.

Ze maakten toen een lange wandeling over het strand, zonder veel te zeggen. Mel hield zijn hand vast, en toen ze terugkwamen bij het huis voelde hij zich een stuk beter. Dat zou hij allemaal missen wanneer hij weer in L.A. was. Hij had haar nodig.

Maandag was hun laatste gezamenlijke dag in Martha's Vineyard. De kinderen hadden plannen gemaakt voor de hele dag, en Raquel had het druk met schoonmaken voordat ze het huis verlieten. Mel had iedereen aangeraden om op zondag al in te pakken, zodat ze daar hun laatste dag niet aan hoefden te verspillen. En ze hadden al besloten dat ze op dinsdagochtend pas weg zouden gaan.

Peter en zijn kinderen zouden op dezelfde manier naar huis gaan als ze waren gekomen, met de vlucht van zeven uur 's morgens die in Boston aansloot op de vlucht van negen uur naar L.A. Het tijdsverschil werkte in hun voordeel, want ze kwamen opnieuw in de ochtend aan in L.A., zodat Peter rechtstreeks naar het ziekenhuis kon gaan om zijn rondes te maken nadat hij de kinderen thuis had afgezet. Pam en Matt hadden nog een week vrij van school en Marks colleges begonnen pas over drie weken. Mel en de tweeling zouden de veerboot naar Woods Hole nemen, en vandaar naar Boston rijden om de huurauto in te leveren, en van Boston naar New York vliegen. Het kwam er op neer dat ze later thuis zouden zijn dan Peter en zijn gezin.

Op maandagavond zat het groepje stil bij elkaar. Iedereen vond het vervelend om afscheid te moeten nemen, ze hadden ondertussen een hechte band. Pam was de eerste die zei dat ze geen zin had om naar huis te gaan, en Mark beaamde dat met Vals hand in de zijne. Het was een beeld waar ze aan gewend begonnen te raken.

'Kunnen die twee elkaar nou werkelijk geen seconde loslaten?' Peter was nog steeds een beetje bezorgd, maar Mel begon eraan te wennen. Ze lagen samen in bed op hun laatste avond.

'Het komt wel goed met ze. Hoe minder we ons ermee bemoeien, hoe sneller ze genoeg van elkaar krijgen.'

'Zolang er niemand zwanger wordt, vind ik het best.'

'Daar hoef je je geen zorgen over te maken. Ik hou Val goed in de gaten, en Jess doet dat ook. En eerlijk gezegd denk ik dat Mark een uiterst verantwoordelijke knul is. Ik denk niet dat hij misbruik zal maken van Val, zelfs niet als Val hem in de verleiding brengt. Ik hoop natuurlijk dat dat niet gebeurt.'

'Ik hoop dat je hem niet overschat, Mel.' Hij trok haar hoofd in de kom van zijn arm en Het zijn gedachten over het afgelopen weekend gaan. Met een innige glimlach vroeg hij: 'Weet je al wanneer je naar L.A. komt?'

'Ik ga over twee dagen weer aan het werk. Ik moet eerst eens even kijken hoe alles gaat, en dan laat ik het je weten. Misschien over twee weken, of het weekend daarna?' Ze klonk hoopvol, maar hij keek verdrietig. 'Dan is het al bijna oktober.'

'Ik zal mijn best doen.'

Hij knikte. Hij wilde geen ruzie met haar maken, maar 'haar best' was niet genoeg naar zijn zin. Hij wilde haar voor altijd om zich heen hebben, en hij had geen idee hoe hij dat voor elkaar moest krijgen. Hij was ook niet in staat om haar op te geven. In de afgelopen maand was hij tot de conclusie gekomen dat hij niet zonder haar verder wilde. Hij wist dat het absurd was, maar zo voelde het nu eenmaal. Hij had haar nodig om vreugde en verdriet van zijn dagelijks leven met hem te delen, om samen te lachen om de grappige verhalen van Matt, om te praten over de patiënten die overleden, en over de tranen van Pam, over de schoonheid en de problemen van het leven, over alles. Zonder haar betekende dat allemaal niets meer, maar hij zag niet in hoe hij haar naar L.A. kon krijgen. En toen ze die avond vrijden, wilde hij haar ziel en zaligheid in zich opnemen en elk plekje van haar lichaam in zijn geheugen bewaren.

'Weet je zeker dat je niet met me meegaat?' fluisterde hij voordat hij aan boord van zijn vlucht naar Boston stapte.

'Ik wou dat het kon. Maar ik kom snel.'

'Ik bel je vanavond.' Maar de gedachte dat hij haar weer moest bellen zonder haar te kunnen zien, maakte hem depressief. Eindelijk had hij de vrouw van zijn dromen gevonden, en nu kon hij haar niet krijgen. Niet vanwege een andere man, maar omdat een tv-station vond dat het recht op haar had. Erger nog, ze vond het leuk. En toch wist hij dat ze van hem hield. Het was een beroerde situatie, maar hij hoopte dat er op termijn iets zou gebeuren waardoor alles zich op zou lossen. Hij glimlachte bij zichzelf. Misschien zou ze tot de conclusie komen dat ze niet zonder hem verder kon leven. 'Ik hou van je, Mel.'

'Ik hou meer van jou,' fluisterde ze, en uit een ooghoek zag ze Val en Mark in een innige omhelzing staan zoenen, en Pam stond er rare gezichten bij te trekken.

'Getver, ze zijn echt walgelijk.' Maar de jongen van het strand was gekomen om afscheid van haar te nemen, en ze bloosde diep toen ze hem goeiendag zei. Alleen Matt hoefde geen romantisch afscheid te nemen, en Mel, Raquel en de tweeling knuffelden hem minstens een keer of vijf.

En toen kusten Mel en Peter elkaar weer.

'Kom je snel?'

'Ik beloof het je.'

De twee ploegjes zwaaiden naar elkaar toen het Californische deel zonder succes probeerde om niet te huilen terwijl ze aan boord gingen. Even later vertrokken Mel en haar dochters openlijk huilend en met wapperende zakdoeken in de auto naar de veerboot. Mel deed haar best haar gebroken hart te verbergen.

23

Het interview dat Mel tijdens haar eerste ontmoeting met Peter had gedaan, werd in de eerste week van september uitgezonden, en het werd geprezen als een van de beste documentaires in de geschiedenis van televisie. Iedereen leek ervan overtuigd dat Mel er een prijs voor zou winnen, en in een klap was dokter Peter Hallam alom bekend. Maar het allerbeste nieuws was dat Pattie Lou opgebloeid was sinds haar operatie. Er was een kort aanvullend filmpje over haar huidige situatie.

Iedereen in L.A. belde Peter om hem te vertellen wat een prachtige uitzending het was geweest, en dat het een geweldige doorbraak betekende voor de algemene acceptatie van harttransplantaties. Maar Peter zei dat Mel er hard voor gewerkt had en dat alle eer haar toekwam. Het was zelfs zo dat toen Mel in het laatste weekend van september eindelijk naar Los Angeles kwam, iedereen in het ziekenhuis haar als een oude vriendin begroette. Matthew en Mark gedroegen zich ook dusdanig. Pam was wat terughoudender, en mevrouw Hahn was niet vriendelijker dan anders.

'Het voelt bijna alsof ik thuiskom, Peter,' zei ze vrolijk lachend toen ze naar haar hotel reden. Ze logeerde in het Bel Air Hotel omdat het vlak bij zijn huis lag en ze het prettig vond dat het buiten de stad lag.

Hij zou de nacht bij haar doorbrengen, en ze konden bijna niet wachten. Ze gedroegen zich als twee tieners die stiekem naar een hotelkamer gingen, en Mel grinnikte bij die gedachte. Peter zou zijn kinderen de volgende dag vertellen dat hij de hele nacht in het ziekenhuis bij een patiënt had moeten blijven, maar al zijn collega's wisten waar hij was voor het geval ze hem nodig zouden hebben.

'Het is heerlijk om terug te zijn.' Ze wandelde door de grote, lichte kamer, trok haar jurk uit en met stralende ogen ging ze in haar slipje naar Peter zitten kijken. Het was drieëneenhalve week geleden dat ze elkaar hadden gezien, maar het was haar niet gelukt eerder te komen, hoe erg ze hem ook gemist had. Want dat had ze. Er was iets tussengekomen bij het tv-station, Jessica was ziek geweest, en het had haar meer tijd gekost om weer in de dagelijkse routine van de herfst te komen dan ze had verwacht. Dat gebeurde haar elk jaar, maar deze keer had ze haast. Ze wilde naar L.A. om bij hem te zijn.

'Het is heerlijk om je weer te zien, Mel. Ik vind het vreselijk om vijfduizend kilometer bij elkaar vandaan te zitten.'

'Ik weet het.' Maar daar was geen oplossing voor zoals ze allebei wisten.

Ze bestelden eten op hun kamer en genoten van elkaars gezelschap. Het was pas nadat ze al een keer hadden gevrijd toen Peter vroeg hoe het met de voorbereidingen van haar nieuwe arbeidsovereenkomst ging.

'We weten in ieder geval wat we willen. De volgende vraag wordt of we dat inderdaad gaan krijgen.' Het leek een beetje op zijn eigen situatie met Mel, en glimlachend kuste hij haar innig.

'Ze zijn niet goed bij hun hoofd als ze je niet geven wat je wilt. Jij bent het beste wat ze hebben, dat weten ze heel goed.'

Mel nam het compliment glimlachend in ontvangst. 'Misschien moet ik jou de onderhandelingen laten doen in plaats van mijn advocaat.'

'Wanneer beginnen jullie eigenlijk met de onderhandelingen?'

'Over een week of twee.'

Hij keek verdrietig, maar berustte er nu blijkbaar in. 'Dat betekent dus dat ik je waarschijnlijk weer een maand niet zie.'

Dat kon ze niet tegenspreken. De periode van contractonderhandelingen was een zware tijd, en ze wilde op elk moment aanwezig kunnen zijn. Daarbij kwam dat ze dan niet in de stemming was om ergens naartoe te gaan, zelfs niet naar hem. 'Kun je niet naar mij komen?'

Hij schudde zijn hoofd. 'Ik betwijfel het. We hebben de afgelopen maand twee harttransplantaties gedaan,' dat wist ze al, 'en er staat nog een hartlongoperatie gepland. Ik denk niet dat ik voorlopig de kans krijg ergens naartoe te gaan.'

'De kans krijgen, is niet hetzelfde als de kans nemen,' hielp ze hem herinneren. 'Er is een groot verschil.' Maar ze begreep zijn motivatie.

Ze zaten allebei vast aan hun werk, hun leven en hun kinderen. Het was te gek voor woorden, het was bijna als getrouwd zijn met verschillende mensen: ze moesten pakken wat ze pakken konden zolang het duurde.

Mel zag zijn kinderen pas weer op zondagmiddag voordat ze 's avonds op de red-eye zou stappen. Ze hadden bijna alle tijd in het Bel Air doorgebracht omdat ze zo veel mogelijk met z'n tweetjes wilden zijn, en het leek Mel niet goed om de kinderen te veel te zien. Ze merkte nu al dat Pam, eenmaal terug op haar eigen grondgebied, niet zo hartelijk tegen haar was. Ze voelde zich hier veiliger, en ze had haar vader weer voor zichzelf. Maar de jongens waren niet veranderd. Mark wilde alles tot in het kleinste detail horen over Val, en Matthew wilde niets anders dan bij Mel op schoot kruipen.

De middag en avond vlogen om, en het was alsof er maar een paar uur voorbijgegaan waren toen ze alweer met tranen in haar ogen met Peter op het vliegveld stond. Ze wilde niet bij hem weg, maar het kon niet anders.

'We hebben een bizar leven zo, vind je niet?'

'Ja.'

Zijn pieper ging en hij haastte zich naar de dichtstbijzijnde telefoon. Er was een probleem met een van zijn patiënten, en hij moest meteen weg. In een flits deed het hem denken aan die avond dat hij Marie had geopereerd en hij Mel op het vliegveld had gebeld toen ze op het punt stond te vertrekken. Maar deze keer was ze niet uitgenodigd, ze was niet bezig met een reportage, en ze moest de volgende ochtend weer in New York zijn. Hij kon niet wachten op haar vlucht. Na een laatste kus rende hij de lange vertrekhal uit, terwijl hij zich nog een paar keer omdraaide om te zwaaien voor hij verdween, en haar alleen achterliet.

Het was waardeloos om twee van die opeisende carrières zoals die van hen te hebben, besloot ze toen ze eenmaal aan boord de business class binnenstapte, en als iemand haar om een handtekening zou vragen zou ze hun arm breken. Ze was niet in de stemming om aardig tegen iemand te doen, maar gelukkig sprak niemand haar aan tijdens de reis van L.A. naar New York, en om halfzeven de volgende ochtend stapte ze haar huis binnen, vermoeid en verdrietig. Toen ze Peter later belde, om zeven uur in L.A., kreeg ze te horen dat hij net weer naar de operatiekamer was gegaan. Het was een eenzaam bestaan voor hen allebei, maar er was niets aan te doen. Uiteindelijk ging ze de hele maand oktober niet naar hem toe. De onderhandelingen voor de nieuwe arbeidsovereenkomst waren zwaar en langdurig.

'Ben je me helemaal vergeten, of is er hoop voor de komende maand?' Peter was begonnen dagelijks te klagen aan de telefoon, en Mel dacht dat ze zou gaan gillen als ze nog één gebloemde envelop van Mark zou zien. Ondertussen had hij waarschijnlijk elke denkbare, afgezaagde kaart uit de staat Californië naar Val gestuurd, en ze werd er gek van, maar Val vond het geweldig.

'Ik beloof je dat ik deze maand kom.'

'Dat zei je vorige maand ook.'

'Het komt door die verdomde arbeidsovereenkomst, en trouwens, je weet heel goed dat ik twee weekends heb gewerkt.' Toen de Russische premier en zijn echtgenote voor een onverwacht bezoek kwamen, was Mel naar Washington D.C. gestuurd om de Russische tegenhanger van Amerika's first lady te interviewen, en ze had haar zowaar erg aardig gevonden. En het daaropvolgende weekend had ze een aanvullend verslag over het herstel van de president gedaan. 'Ik kan er ook niets aan doen, Peter.'

'Dat weet ik, maar ik weet niet tegen wie ik er anders over moet mopperen.'

Ze glimlachte. Er waren momenten dat ze hetzelfde over zijn patiënten dacht. 'Ik beloof je dat ik volgende week bij je ben.'

Ze hield zich aan haar woord, maar hij was het grootste deel van het weekend bij Marie, die ineens achteruitging. Ze hadden haar de afgelopen maand al twee keer geopereerd, en ze kreeg elke denkbare complicatie die een hartpatiënt kan krijgen.

Mel bracht het weekend winkelend en met zijn kinderen door. Ze nam Pam mee toen ze dingen voor de tweeling ging kopen. Ze gingen samen lunchen in de Polo Lounge van het Beverly Hills Hotel, wat Pam geweldig vond al gaf ze dat niet toe, en met ogen als schoteltjes keek ze toe hoe Mel tijdens de lunch een keer of vier, vijf om een handtekening werd gevraagd. Later nam Mel Matt mee naar de film.

Op zondag bracht ze eindelijk wat tijd door met Peter, maar hij was er met zijn gedachten niet bij, luisterde met een half oor of de telefoon ging, en moest continu aan Marie denken.

'Als ze niet zo verschrikkelijk ziek zou zijn, zou ik jaloers zijn.' Ze probeerde er een luchtig grapje van te maken, maar geen van beiden was er voor in de stemming.

'Ze is heel erg ziek, Mel.'

'Dat weet ik. Maar ik vind het moeilijk om je met haar te moeten delen, vooral omdat we elkaar toch al zo weinig zien.' Dat deed hem denken aan iets dat hij haar al eerder had willen vragen.

'Hoe zit het met Thanksgiving Day?'

'Wat is daarmee?' Ze keek hem niet-begrijpend aan.

'Ik wilde je vragen of je zin hebt om samen met de meisjes hier naartoe te komen. We vieren Thanksgiving altijd heel traditioneel, en we zouden het allemaal fantastisch vinden als jullie erbij kunnen zijn. Het zou het tot een echt familiegebeuren voor ons maken.'

'Dat is over een week of drie, hè?' Peter keek in zijn agenda en knikte. 'Tegen die tijd zouden mijn contractonderhandelingen achter de rug moeten zijn.'

'Hangt alles daarvan af, Mel? Zelfs Thanksgiving?' Hij keek verslagen, en Mel probeerde zijn irritatie met een kus te laten verdwijnen.

'Ik sta gewoon onder grote druk, dat is alles. Maar ik denk dat alles tegen die tijd wel klaar is.'

'Jullie komen dus?'

'Ja.' Hij reageerde opgetogen, maar even later betrok zijn gezicht.

'En als je contract onverhoopt toch niet rond is?'

'Dan komen we ook. Waar zie je me voor aan? Een monster?'

'Nee, voor een verdomd drukke dame. Eentje met een veel te belangrijke baan.'

'En hou je ondanks dat toch van me?' Soms was ze bang dat het hem allemaal te veel zou worden en dat hij het bijltje erbij neer zou gooien. Het was iets waar ze zich altijd zorgen over had gemaakt, dat haar baan ten koste zou gaan van de liefde van een goede man zoals hij.

Maar hij sloeg zijn armen om haar heen en hield haar stevig vast. 'Ik hou meer van je dan ooit.' En toen hij haar 's avonds naar het vliegveld bracht, bleef hij tot haar vliegtuig vertrok.

Toen ze het Val en Jess de volgende ochtend vertelde, slaakte Val een vreugdekreet en rende meteen naar boven om voordat ze naar school ging nog snel een briefje aan Mark te schrijven. Mel keek haar geërgerd na en vroeg aan haar oudste dochter: 'Denkt ze nog weleens ergens anders aan?'

'Nauwelijks,' antwoordde Jessica naar waarheid.

'Het zal mij benieuwen met wat voor cijfers ze over een paar weken thuiskomt.'

Jessica gaf geen antwoord, ze wist precies hoe slecht haar zus ervoor stond. Al dat geschrijf van brieven was ten koste van Vals huiswerk gegaan. 'Leuk dat we met Thanksgiving naar Californië gaan.'

'Ik hoop het.' Mel glimlachte vermoeid, kuste de meisjes voor ze naar school gingen, en voordat ze haar weekendtas uitpakte belde ze haar advocaat. Ze wist dat hij elke dag voor acht uur op kantoor was. Maar hij had geen goed nieuws voor haar. Het tv-station had het contract nog steeds niet getekend, ze hoopten dat ze een paar eisen zou laten vallen. Maar hij hield Mel voor dat ze haar eisen uiteindelijk waarschijnlijk zouden inwilligen, en dat als ze dat niet deden er in een mum van tijd een stuk of vijf andere aanbiedingen op haar mat zouden vallen bij het minste of geringste teken van interesse van Mel.

'Dat wil ik helemaal niet, George. Ik wil blijven zitten waar ik zit.'

'Dan moet je gewoon je poot stijf houden.'

'Dat is precies wat ik van plan was. Denk je dat er een kans in zit dat we de boel voor Thanksgiving kunnen afronden?'

'Ik doe mijn best.'

Maar later bleek dat zijn best niet goed genoeg was. En toen ze drie weken later op het vliegtuig stapten, was er nog niets definitief geregeld. Mels advocaat bleef volhouden dat het bijna rond was, maar er was nog steeds niets getekend, en Mel werd er gek van. Peter zag aan de zenuwachtige manier waarop ze uit het vliegtuig kwam dat het zijn tol van haar begon te eisen, maar ze hadden vier gezamenlijke dagen voor de boeg, en hij hoopte dat ze in die tijd tot rust zou komen. Hij deed een schietgebedje dat de president niet neergeschoten zou worden en dat er niemand een harttransplantatie nodig zou hebben deze dagen.

Zijn gebed werd verhoord. Ze beleefden een heerlijk rustige Thanksgiving met alle vijf de kinderen gelukkig bij elkaar. Mevrouw Hahn overtrof zichzelf met een diner dat zo uitgebreid was dat naderhand iedereen nagenoeg te vol zat om op te kunnen staan.

'Mijn god, ik kan me niet eens meer bewegen.' Val keek wanhopig naar haar buik, en Mark kwam haar redden en trok haar overeind, en Pam en Jess gingen naar boven voor een potje schaak. Matthew kroop met zijn teddybeer bij de open haard onder zijn lievelingsdeken en viel in slaap.

Peter en Mel trokken zich terug in zijn werkkamer om uit te rusten en te praten. Het geheel ademde de sfeer van thuiskomst uit. Peter had erop aangedrongen dat ze niet in een hotel zouden gaan maar bij hem thuis logeerden. En Mel had het idee dat Pam het deze keer niet zo erg zou vinden omdat Jess erbij was. Haar dochter zorgde ervoor dat Mel buiten schot bleef.

'Het eten was heerlijk, Peter.'

'Ik ben blij dat jullie er zijn.' Hij keek haar onderzoekend aan en zag de vermoeide lijntjes rond haar ogen. Op tv zag je ze niet, verborgen onder haar make-up, maar hij wist dat ze er zaten en dat vond hij vervelend. Ze zou niet zo hard moeten werken of onder zo'n grote druk moeten staan. 'Je werkt te hard, schat.'

'Hoe kom je daarbij?' Ze strekte haar benen in de richting van de haard.

'Je bent afgevallen en je ziet er moe uit.'

'Ik denk dat je gelijk hebt, maar het is nu eenmaal een zware baan.' Ze keek hem glimlachend aan. Ze wist dat hij het de laatste tijd ook niet gemakkelijk had gehad met twee nieuwe transplantaties, en Marie die opnieuw problemen had met haar medicatie, al ging het de laatste tijd een beetje beter met haar.

'Nog steeds geen nieuws over je arbeidsovereenkomst?'

'George zegt dat het een kwestie van uren is nu. Hij verwacht dat ze maandag, als ik terug ben, zullen tekenen.' Peter bleef een hele tijd stil. Hij keek naar Mel. Hij wist niet hoe hij moest beginnen, maar het was nu of nooit. Het zou zijn allerlaatste kans kunnen zijn, in ieder geval voor het komende jaar. Hij moest wel. 'Mel...'

'Hmm?' Ze had stilletjes in het vuur zitten staren en keek glimlachend naar hem op, eindelijk ontspannen na een heleboel zware weken. 'Ja, dokter?'

Hij wilde naar haar toe schuiven, maar hij deed het niet. 'Ik wil je iets vragen.'

'Is er iets?' Misschien was er iets aan de hand met Pam, maar het ging de laatste tijd eigenlijk wel goed met haar. In ieder geval een stuk beter dan met Val, die, zoals Mel tot haar spijt ontdekt had, nog nooit zulke slechte cijfers had gehaald. Maar daar wilde ze het later dit weekend pas met Peter over hebben. Ze zouden de twee tortelduifjes een aantal beperkingen moeten opleggen, voordat Val zou blijven zitten, en Mel wilde dat Peter haar daarin steunde. Maar dat kwam later wel. 'Wat is er, schat?'

'Er is iets waar ik het al een tijdje met je over wil hebben. Het heeft te maken met je arbeidsovereenkomst.'

Ze reageerde verbaasd. Tot nu toe had hij nooit getracht haar te adviseren in haar werk, en dat vond ze prima. Hij wist net zoveel van haar vak als zij van dat van hem, en het enige wat ze elkaar konden bieden en wat ze nodig hadden, was geestelijke steun. 'Wat is daarmee?'

'Wat gebeurt er als je niet tekent?'

Ze glimlachte. 'Het probleem ligt niet bij mij, het ligt bij hen. Ik zet mijn handtekening in een vloek en een zucht als die bobo's gewoon meegaan in onze eisen. En ik denk dat ze dat zullen doen. Maar het is wel een zenuwengedoe geweest allemaal.'

'Dat weet ik. Maar als je nu eens niet tekent...' Hij hield zijn adem even in voor hij verder ging. 'En ergens anders aan het werk gaat?'

'Dat zal misschien nodig zijn als ik niet krijg wat ik wil.' Maar ze begreep nog steeds niet waar hij naartoe wilde. Het kwam gewoon niet in haar op. 'Hoezo? Waar zat je aan te denken?' Hij probeerde haar kennelijk iets duidelijk te maken, maar ze wist nog steeds niet wat.

Hij keek haar recht aan en zei toen: 'Trouwen.'

Er gleed een wezenloze blik over haar gezicht voordat ze bleek wegtrok en hem aanstaarde. 'Wat bedoel je?' Haar stem was nauwelijks meer dan een licht gefluister.

'Ik bedoel dat ik met je wil trouwen, Mel. Ik probeer al maanden moed te verzamelen om je te vragen, maar ik wilde je carrière niet dwarsbomen. Maar nu het zo lang duurt voor je contract getekend wordt, dacht ik... vroeg ik me af...'

Mel stond op, liep met grote passen naar de andere kant van de kamer, en staarde een tijdje naar het vuur voor ze zich uiteindelijk langzaam omdraaide.

'Ik weet niet wat ik tegen je moet zeggen, Peter.'

Hij probeerde te glimlachen, maar hij was zo doodsbenauwd dat het niet meer dan een grimas werd. 'Ik neem genoegen met een eenvoudig "ja".'

'Maar dat kan ik niet doen. Ik kan niet zomaar alles opgeven wat ik in New York heb opgebouwd. Ik kan toch niet...' Haar ogen vulden zich met tranen. 'Ik hou van je, maar dat kan ik niet...' Ze begon van top tot teen te trillen. Hij liep naar haar toe en nam haar in zijn armen, en ze zag zijn tranen niet toen hij haar stevig vasthield.

'Het geeft niet, Mel. Ik begrijp het. Maar ik moest het je vragen.'

Ze duwde hem een stukje van zich af zodat ze hem kon zien, en de tranen stroomden nu vrijelijk over haar wangen maar ook over de zijne. 'Ik hou van je... o god, vraag dat alsjeblieft niet van me, Peter. Laat me niet iets bewijzen wat ik niet bewijzen kan.'

'Je hoeft me niets te bewijzen, Mel.' Hij veegde de tranen van zijn wangen en ging op de bank zitten. Maar ze hoefden elkaar ook niet voor de gek te houden, ze konden niet eeuwig het halve land over blijven vliegen om elkaar te kunnen zien. Er zou een einde aan komen, dat was hun allebei duidelijk. Hij keek haar doordringend aan en schudde langzaam zijn hoofd. 'In het begin dacht ik dat we verschrikkelijk veel geluk hadden met onze kinderen, ons werk en dat we elkaar gevonden hadden.' Hij glimlachte meesmuilend. 'Maar nu weet ik niet meer of dat wel een kwestie van geluk was.'

Mel snoot haar neus en veegde haar tranen af. Het duurde een hele tijd voor ze antwoord gaf. 'Ik weet niet wat ik tegen je moet zeggen, Peter.'

'Je hoeft niets te zeggen. Als je maar weet dat als je van gedachten verandert, ik er altijd voor je zal zijn en dat ik van je hou. Ik wil met je trouwen. Ik zal je overal in steunen. Je zou net zo hard en zoveel kunnen werken als je maar wilt bij een van de tv-stations van L.A.'

'Maar L.A. is New York niet.' Op dat moment wilde hij haar vragen of New York meer voor haar betekende dan hij, maar dat was geen eerlijke vraag, dat wist hij.

'Dat weet ik. We hoeven het er niet meer over te hebben. Ik wilde je het alleen vragen.'

'Het lijkt net of ik mijn werk belangrijker vind dan jou, en dat is afschuwelijk.'

'De waarheid is soms nu eenmaal afschuwelijk.' Het moest gezegd worden.

'Wil je nog steeds doorgaan met... ons... met mij... als ik mijn nieuwe arbeidsovereenkomst teken en in New York blijf?' Huiverend stelde ze de vraag. Wat zou er overblijven als ze hem kwijtraakte? Niets.

'Ja, zolang als we dat beiden aankunnen. Maar we weten allebei dat we niet eeuwig zo door kunnen gaan. En als het stopt, Mel, dan verliezen we allebei iets heel speciaals, iets wat we allebei nodig hebben. Ik heb nog nooit zoveel van iemand gehouden als van jou.' De tranen stroomden opnieuw over haar wangen, en toen kon ze er niet langer tegen. Ze liep naar buiten voor een beetje frisse lucht, en even later kwam Peter bij haar staan. 'Het spijt me dat ik het je heb gevraagd, Mel. Het was niet mijn bedoeling om je verdriet te doen.'

'Je doet me geen verdriet. Het is alleen... soms...' Met betraande ogen en gebroken stem vervolgde ze: '... het leven hangt van moeilijke keuzes aan elkaar. Het enige dat ik wilde was een nieuw en beter contract, en nu heb ik het gevoel dat ik jouw hart breek als ik mijn handtekening eronder zet.'

'Dat gebeurt niet, Mel.' Hij nam haar in zijn armen. 'Je doet wat jou goeddunkt, en dat is belangrijk. Ik respecteer dat.'

'Waarom hebben we zo'n pech?' Mel huilde nu openlijk. 'Waarom wonen we niet gewoon in dezelfde stad?'

Hij glimlachte en aanvaardde hun lot nu. Ze was vanaf het begin niet anders geweest dan nu, en het was niet goed dat hij dat had geprobeerd te veranderen. 'Omdat het leven vol uitdagingen zit, Mel. We redden het wel. Jezus, als ik vijf keer deze afstand moest reizen, zou ik je nog steeds willen zien.' En in de schemer vroeg hij: 'Kom je met Kerstmis weer hier naartoe?'

'Ja, als ik niet hoef te werken.'

'Goed.' Hij probeerde tevreden te zijn met dat antwoord, maar dat lukte niet. Hoe dan ook, hij had geen keus, en toen ze 's avonds zij aan zij lagen, waren ze allebei verdiept in hun gedachten, en hun sombere stemming bleef de daaropvolgende dagen hangen.

En de kinderen brachten daar weinig verandering in. Val en Mark leken voor elke minuut van het weekend plannen te hebben, en Jess, Pam en Matthew gingen naar de film, bij vrienden op bezoek en deden boodschappen. Peter drukte hun deze keer niet eens op het hart dat ze alles samen moesten doen, hij had het te druk met zichzelf. En Mel zag er nog vermoeider uit toen ze ging dan toen ze kwam, en het telefoontje van de advocaat de volgende ochtend deed daar niets aan af.

'Nou, we hebben het voor elkaar.' Hij kraaide zo ongeveer victorie toen hij haar die ochtend om elf uur belde. Mel liep op dat moment door haar kamer te ijsberen en dacht aan Peters gezicht toen ze vertrokken waren. Hij zag er vreselijk ontdaan uit, en Mel voelde zich nog erger dan dat, maar ze hadden geen keus.

'Wat?' Mel was te zeer van haar stuk gebracht om nog helder te kunnen denken. En ondanks hun terugvlucht met de red-eye had ze de meisjes naar school gestuurd.

'Lieve god! Wat is er met je gebeurd in Californië, Mel? Heb je het hele weekend aan de lsd gezeten? Je contract is rond!' Hij was net zo uitgeput als zij. Het was een zware strijd geweest deze keer, maar het was het waard geweest. Ze had het lef gehad om niet eerder toe te geven, en ze had alles gekregen wat ze wilde. Niet veel van zijn klanten durfden dat, maar zij wel. 'We tekenen om twaalf uur. Red je dat?'

'Wat dacht jij? Natuurlijk!' Ze grijnsde, het was waar ze twee maanden op hadden gewacht, maar toen ze ophing merkte ze dat de glans eraf was. De overwinning was wrang, dankzij Peter. Op het moment dat ze het contract tekende, zou ze het gevoel hebben dat ze Peter bedroog. Maar om twaalf uur was ze bij het tv-station, en George en alle andere belanghebbenden zaten al op haar te wachten. Ze zaten met z'n tienen in de kamer toen Mel als laatste binnenkwam, gekleed in een zwart pak van Dior, een bontmantel over haar arm, en een zwarte hoed met voile, alles passend bij haar stemming. Ze zag eruit als een weduwe in een oude film, klaar om naar de bekendmaking van het testament te gaan. Haar theatrale entree deed de heren van het tv-station deugd. Mel Adams gaf hun altijd waar voor hun geld, en ze respecteerden haar vasthoudendheid bij de voorbije onderhandelingen. Ze zond glimlachjes door de kamer als rijst bij een huwelijk, en met een korte blik naar George, die haar met een knikje begroette, ging ze zitten. Hij kon bijna niet wachten tot hij de pers over dit contract kon inlichten. Het was een klapper voor Mel, en iedereen in de kamer, inclusief Mel, was daarvan op de hoogte. Mel pakte haar pen en liet haar ogen een laatste maal over de regels glijden. De heren van het tv-station hadden al getekend, het enige dat nog ontbrak was haar handtekening. Ineens werden haar handpalmen vochtig, en haar gezicht werd wit. Ze zag Peters gezicht voor haar ogen. Haar pen bleef boven het papier zweven, en bleek en stil keek ze George nadenkend aan. Hij knikte opnieuw.

'Alles klopt, Mel.'

Mel zag zijn overwinnaarsgrijns en ineens wist ze dat ze het niet kon doen. Ze stond op, de pen nog steeds in haar hand geklemd, en hoofdschuddend keek ze naar de heren voor wie ze had gewerkt.

'Het spijt me. Dit kan ik niet doen.'

'Maar, wat is er mis mee?' Ze waren met stomheid geslagen. Was ze gek geworden? Dat zou ze beaamd hebben als ze haar dat hadden gevraagd. 'Alles staat erin, Mel. Alles waar je om hebt gevraagd.'

'Ik weet het.' Ze ging zitten, ze was gebroken. 'Ik kan het niet uitleggen. Maar ik kan deze arbeidsovereenkomst niet tekenen.'

En bloc begonnen de tv-mensen boos te kijken, ook George. 'Wel godver...'

Ze keek hen een voor een aan, ze trilde en de tranen prikten achter haar ogen, maar ze mocht nu niet huilen. Ze wilde dit zo graag dat ze de overwinning praktisch kon proeven, maar er was iets anders dat ze nog liever wilde, en wat niet een jaar maar een heel leven zou duren. En Peter had gelijk. Ze kon ook in L.A. werken. Haar carrière zou niet plotseling ophouden te bestaan als ze New York verliet.

Ze stond op en zei met vaste stem: 'Heren, ik ga verhuizen naar Californië.'

De aanwezigen stonden perplex. 'Heb je daarginds getekend?' Nu wisten ze zeker dat ze gek geworden was. Ze konden haar daar onmogelijk meer geld geboden hebben. Of wel soms? De poenige klootzakken. Maar Mel had toch meer klasse dan dat? Niemand begreep wat er was gebeurd, ook haar eigen advocaat niet.

Mel haalde diep adem en sprak tegen niemand in het bijzonder: 'Ik ga trouwen.' Zonder nog een woord te zeggen stevende ze de kamer uit, haastte zich de lift in en verliet het gebouw voordat iemand haar tegen kon houden. Ze legde de hele weg naar huis lopend af, en daar aangekomen merkte ze dat ze zich een beetje beter voelde. Ze had zojuist haar hele carrière uit het raam gegooid, maar ze dacht dat Peter het waard was. Ze hoopte maar dat ze daar gelijk in zou krijgen toen ze de telefoon oppakte, en de telefoniste in het ziekenhuis hem oppiepte. Binnen een minuut kwam hij aan de lijn, druk en een beetje afgeleid, maar blij met het telefoontje.

'Alles goed met je?' Hij luisterde maar half naar het antwoord.

'Nee.'

Haar stem klonk vreemd. O god, er was iets gebeurd. Hij had hetzelfde geklonken toen Anne overleden was... de tweeling... 'Wat is er aan de hand?' Met luid bonzend hart wachtte hij op het antwoord.

'Ik ging het contract tekenen...' Ze klonk verdoofd. 'En ik heb het niet gedaan.'

'Wat heb je niet gedaan?'

'Ik heb niet getekend.'

'Wat zeg je?' Zijn benen begaven het bijna onder hem.

'Ben je gek geworden?'

'Dat vroegen de heren zich ook af.' En ineens raakte ze in paniek. Misschien was hij van gedachten veranderd en was het nu te laat. Ze had al haar schepen achter zich verbrand. Ze fluisterde: 'Is dat zo?'

Toen pas begreep hij wat ze had gedaan en waarom, en de tranen sprongen in zijn ogen. 'O schat, nee, dat ben je niet... hoewel, misschien ook wel... o god, ik hou van je. Meen je het echt?'

'Ik geloof het wel, ja. Ik heb zojuist een bod van een miljoen dollar afgewezen. Dus ik geloof wel dat ik het meen.' Ze ging zitten en barstte in lachen uit, ze kon niet meer stoppen, en hij ook niet. Ze deed haar hoed met voile af en gooide hem in de lucht. 'Dokter Hallam, vanaf 31 december, toevallig oudejaarsavond, ben ik werkloos. Dan ben ik praktisch een landloper.'

'Fantastisch. Ik heb altijd met een landloper willen trouwen.'

Haar lachbui ebde langzaam weg. 'Is dat nog steeds wat je wilt?'

Met liefde in zijn stem antwoordde hij: 'Ja. Wil je met me trouwen, Mel?' Ze knikte, en hij luisterde vol angst. 'Ik hoor je niet, Mel.'

'Ik zei ja.' En toen vroeg ze nerveus: 'Denk je dat ik werk kan vinden in L.A.?'

'Wat denk je dan?' Hij lachte weer. 'Ik durf te wedden dat ze vanavond al bij je aan de deur staan.' Maar in gedachten was hij met andere dingen bezig. 'Mel, laten we tijdens de kerstdagen trouwen.'

'Goed.' Ze was nog steeds een beetje verdoofd, en alles wat hij voorstelde leek haar prima. 'Wanneer precies?' Het leek een droom, en ze had geen idee hoelang die droom al duurde. Ze herinnerde zich een kamer vol mannen in een donker pak en dat ze was weggelopen zonder haar arbeidsovereenkomst te tekenen, maar vanaf dat moment was alles tot aan dit telefoongesprek wazig. Ze kon zich nauwelijks herinneren hoe ze was thuisgekomen. Lopend? Met de taxi? Vliegend?

'Wat dacht je van kerstavond?'

'Prima. Wanneer is dat?'

'Over drieëneenhalve week. Gaat dat lukken?'

'Ja hoor.' Ze knikte langzaam. En toen vroeg ze: 'Peter, denk jij dat ik gek geworden ben?'

'Nee, ik denk dat je de dapperste vrouw bent die ik ooit ontmoet heb, en ik hou zielsveel van je.'

'Ik ben doodsbang.'

'Dat is nergens voor nodig. Je vindt hier vast en zeker een geweldige baan, en we zullen heel gelukkig worden. Alles komt helemaal goed.' Ze hoopte dat hij gelijk had. Ze kon nu nergens anders aan denken dan wat ze had gedaan door niet te tekenen, maar als ze het haar nog een keer zouden vragen, zou ze het weer niet doen. Ze had haar keus gemaakt, en ze moest nu leven met de gevolgen. Maar wat die gevolgen zouden zijn wist ze nog niet helemaal.

'Wat zal ik doen met mijn huis?'

'Verkopen.'

'Kan ik het niet beter verhuren?' Ze voelde een steek in haar hart bij het idee dat ze het voor altijd op zou geven. Ze vond de stappen die ze moest nemen, wel erg groot. 'Ben je van plan om ooit weer terug te gaan?'

'Nee, natuurlijk niet. Behalve als jij meegaat.'

'Waarom zou je het dan aanhouden? Verkoop het, Mel. Je kunt het geld gebruiken om hier ergens in te investeren.'

'Gaan we een nieuw huis kopen?' Ze voelde zich verward. Ze staarde voor zich uit en hoorde in de verte de deurbel gaan, maar ze deed niet open. Het was Raquels vrije dag, en er was niemand die ze wilde zien, vooral geen verslaggevers die het nieuwtje al hadden gehoord.

'We hebben geen nieuw huis nodig, Mel. We hebben een huis.' Hij klonk zo gelukkig, maar terwijl ze luisterde wist ze al dat ze daar niet wilde wonen. Het was Annes huis, hun huis... niet haar huis. Maar misschien voorlopig...

'Luister, zorg dat je tot rust komt. Neem een borrel of zo. Ik moet weer aan het werk. Ik bel je later. En vergeet niet dat ik van je hou.'

'Ik hou ook van jou.' Maar haar stem was niet meer dan een gefluister. Een uur later zat ze nog steeds op de stoel te overdenken wat ze had gedaan, en toen George belde probeerde ze het hem uit te leggen. Hij zei haar dat hij vond dat ze niet goed bij haar hoofd was, maar dat het een uiterst persoonlijke beslissing was. Hij beloofde contact op te nemen met tv-stations in L.A., en nog diezelfde avond had ze drie aanbiedingen, en een week later had ze een arbeidsovereenkomst onder dezelfde voorwaarden als ze in New York gekregen zou hebben en waar ze daar twee maanden op had moeten wachten. Maar natuurlijk was dit L.A. en niet New York.

Ze had voor enorme opwinding gezorgd, en het was haast ondraaglijk om naar haar werk te gaan. Ze hadden haar gevraagd tot 15 december te blijven, en dan kon ze twee weken voor het einde van haar arbeidsovereenkomst vertrekken. Overal waar ze kwam werd ze behandeld als een overloper. Zelfs Grant kwam haar zeggen dat ze gek geworden was, dat het niets zou worden, dat haar roeping in New York lag en niet in L.A., en dat het huwelijk niets voor haar zou zijn. Ze had het gevoel dat ze in een nachtmerrie beland was, en ook de tweeling gaf haar het gevoel dat ze hen bedrogen had.

'Wist je van tevoren dat je het zou doen?' vroeg Jess, doelend op Peters aanzoek. Maar de vraag klonk eerder alsof ze haar moeder vroeg of ze al die tijd van plan was geweest een moord te plegen.

'Nee, dat wist ik niet.'

'Wanneer heeft hij je gevraagd?'

'Met Thanksgiving.'

Het verwijt stond duidelijk leesbaar in hun ogen. Valerie was zelfs zo van slag dat elke keer als Mel naar haar keek, ze op het punt stond om over te geven, zelfs zij was niet gelukkig met de beslissing. Ze moesten midden in het schooljaar van school veranderen, en hun huis en hun vrienden achterlaten.

Toen Mel het huis te koop zette, dacht ze dat haar hart zou breken. Het werd binnen een week verkocht, en bij dat bericht zakte Mel huilend op de trap ineen. Alles ging veel te snel. Alleen Raquel kon blijkbaar nog logisch denken, en pakte eindeloos dozen in voor Californië.

'Ik heb het u gezegd, mevrouw Mel... Weet u nog, afgelopen zomer zei ik tegen u: over zes maanden...'

'Ach jezus, Raquel, hou daar nou eens mee op.' Maar halverwege het inpakken besefte Mel dat ze geen idee had wat ze met Raquel ging doen. Er was geen plek voor haar bij Peter, maar ze werkte al jaren voor haar. Ze belde hem rond middernacht in Californië in paniek op, drie uur plaatselijke tijd in New York.

'Wat moet ik met Raquel?'

'Is ze ziek?' Hij sliep al half toen ze belde, maar Mel was klaarwakker.

'Nee, ik bedoel als ze naar Californië komt.'

'Ze kan niet meekomen, Mel.'

'Hoezo niet?'

'We hebben geen plek voor haar, en mevrouw Hahn doet haar wat.'

'Ik moet zeggen dat ik liever heb dat Raquel mevrouw Hahn iets doet.'

'Mevrouw Hahn is uiterst toegewijd aan mijn kinderen.' Het was de eerste keer dat hij op die toon tegen haar sprak, en dat kon Mel niet waarderen.

'Raquel is toegewijd aan mijn kinderen. Dus wat doen we?'

'Wees nou redelijk.' Hoeveel redelijker moest ze worden? Ze had haar baan en haar huis opgegeven. Haar kinderen lieten hun school en hun vrienden achter. Waarvan moest ze verder nog afstand doen? Van Raquel?

'Peter, als ze niet meekomt, komen de kinderen en ik ook niet.'

'Jezus.' Hij besloot dat het te laat was om ruzie te maken. 'Vooruit dan maar. We huren wel ergens een appartement voor haar.'

'Dank je.'

De volgende dag vertelde Mel het nieuws aan Raquel, maar Raquels reactie was verrassend.

'Naar Californië? Helemaal niet! Ik hoor hier, in New York.' Glimlachend gaf ze Mel een zoen op haar wang.

'Maar, dank je wel. Ik zal jullie missen. Maar ik wil gewoon niet naar Californië verhuizen. Je krijgt het goed. Met een goede man. Maar ik heb hier een vriend, misschien ga ik ook nog wel trouwen.' Ze keek hoopvol en was vastbesloten niet naar Californië te gaan.

'We zullen jou ook missen.' Ze zouden niets vertrouwds meer om zich heen hebben, behalve elkaar. Zelfs haar meubels werden opgeslagen. Er was geen plaats voor in zijn huis. Naarmate de dagen vorderden, ontdekte Mel dat het niet eenvoudig zou zijn allemaal.

Op de 15e december, twee weken voor het officiële einde van haar arbeidsovereenkomst, presenteerde ze voor de laatste keer het nieuws van elf uur vanuit New York. En ze wist dat ze over ongeveer twee weken weer aan het werk zou zijn voor een ander tv-station in L.A., maar dit deel van haar leven was nu afgesloten. Voor altijd. Ze huilde toen de uitzending achter de rug was, en toen ze de studio uitliep, stond Grant daar op haar te wachten. Hij sloeg zijn armen om haar heen en snikkend stond ze tegen hem aangeleund. Hij keek hoofdschuddend op haar neer, als een verbaasde vader, maar tegelijkertijd was hij trots op haar. Ze had gekozen voor iets moois, en daar was hij blij om. Peter Hallam was een prima vent. Grant hoopte nu dat alles goed zou gaan met haar carrière, de kinderen, en het aanpassen aan de verhuizing. Het was niet niks. Maar als er iemand was die het aankon, was het Mel.

'Succes, Mel. We zullen je missen.' Ze hadden een feestje voor haar willen geven, maar dat had ze afgewezen. Dat kon ze niet aan. Daar was ze nu te geëmotioneerd voor. Maar ze had beloofd om iedereen op te komen zoeken en Peter aan hen voor te stellen. Voor hen klonk het als een sprookje. Ze was weggegaan voor een interview en verliefd geworden op de knappe dokter. Maar op dit moment deed het verschrikkelijk veel pijn om hen te verlaten, het huis op slot te doen en afscheid te nemen van New York.

'Tot ziens, Grant. Pas goed op jezelf.' Ze gaf hem een zoen op zijn wang en draaide zich om terwijl de tranen over haar gezicht stroomden. Ze liet alles wat vertrouwd was achter zich, en al haar oude vrienden. Vijf minuten later verliet ze het gebouw, het pand waar ze zo hard had gewerkt en zoveel had bereikt.

Toen ze die avond thuiskwam, zag ze niets anders dan verhuisdozen. De verhuizers kwamen de volgende ochtend, en dat zou ook Raquels laatste dag zijn. Mel en haar dochters zouden het laatste weekend doorbrengen in het Carlyle Hotel, en op maandag zou ze de witte, wollen Bill Blass-jurk ophalen die ze bij Bendel's had gekocht, en de dag daarna, de 19e december, zouden ze naar L.A. vliegen, vijf dagen voor haar trouwdag... Haar trouwdag... ze schoot overeind, de muren kwamen in het donker op haar af. Haar trouwdag. Ze ging trouwen...

'O mijn god.' Ze keek in het schemerdonker om zich heen, zag de chaos, en de tranen biggelden over haar wangen toen ze zich afvroeg waar ze aan begonnen was. Zelfs de gedachte aan Peter, die in L.A. op haar wachtte, kon haar niet troosten.

24

Op zaterdag 16 december stond Mel voor de allerlaatste keer in haar slaapkamer op East Eighty-first Street. De verhuizers hadden het huis twee dagen lang onder handen genomen, en de laatste wagen was net om de hoek verdwenen met haar goederen, zoals zij dat noemden. De wagens waren nu onderweg naar Californië, waar alles behalve haar kleding en een paar dierbare spulletjes opgeslagen zou worden. De rest paste eenvoudigweg niet in zijn huis, had Peter haar gezegd.

De meisjes stonden beneden in de gang met Raquel op haar te wachten, maar ze had een laatste keer van het uitzicht van haar slaapkamer willen genieten. Nooit zou ze meer 's morgens vanuit haar bed naar buiten kijken en luisteren naar de vogeltjes in de tuin. Ze zou andere vogels krijgen in Californië, een andere tuin, een ander leven. Maar ze kon niet zomaar vergeten wat dit huis voor haar had betekend toen ze het kocht. Het was een groot offer voor de man van wie ze hield, en tegelijkertijd was het alleen maar een huis.

'Mam?' Val riep van beneden. 'Kom je nog?'

'Ik kom er zo aan,' riep ze terug, met een laatste blik naar de kamer, en toen rende ze de trap af, waar ze op haar stonden te wachten met armen vol cadeaus van Raquel, en naast de koffers die ze meenamen naar het hotel. En toen Mel naar buiten stapte om een taxi aan te houden, zag ze dat de sneeuw een wit laagje over de straat had gelegd. Het duurde bijna een halfuur voor ze een taxi gevonden had, en toen ze weer binnenkwam, vond ze de meisjes in tranen in de armen van Raquel.

'Ik zal jullie missen, jongens.' Raquel keek Mel door haar eigen tranen heen aan. 'Maar je hebt het goed gedaan, mevrouw Mel. Het is een fijne man.'

Mel knikte, ze kon geen woord uitbrengen, en toen kuste ze Raquel op haar wang voor ze haar dochters aankeek. 'De taxi staat klaar, meisjes, zetten jullie je spullen er vast in?' Ze stampten naar buiten in hun laarzen, parka, spijkerbroek en dikke sjaal, en Mel bedacht dat die dagen nu ook voorbij waren, behalve wanneer ze op wintersport gingen.

'Raquel,' Mels stem was schor van emotie, 'we houden van je, dat mag je niet vergeten. En als je ons ooit nodig hebt, of als je van gedachten verandert over Californië...' Haar ogen stonden vol tranen, en de twee vrouwen omarmden elkaar stevig.

'Het komt allemaal goed, hija... Je zult heel gelukkig zijn daar. Niet huilen alsjeblieft...' Maar ze huilde zelf ook. Ze waren zoveel jaren samen geweest, en samen hadden ze de meisjes opgevoed. En dat was nu allemaal voorbij. Mel had alles opgegeven voor een nieuwe start in haar leven, zelfs Raquel.

'We zullen je verschrikkelijk missen.' Er werd getoeterd buiten, en Mel omhelsde Raquel een laatste keer en keek om zich heen in het donkere huis. De overdracht zou maandag plaatsvinden, en de nieuwe mensen trokken er een dag later in, en dan zou alles anders zijn. Ze zouden het hele huis opnieuw schilderen en behangen, en wat muren uitbreken, en misschien zouden ze er een nieuwe keuken in zetten. Ze rilde bij de gedachte en Raquel keek haar aan.

'Kom, mevrouw Mel. We gaan.' Met zachte hand leidde ze Mel naar buiten, waar Mel zich omdraaide om haar voordeur voor een allerlaatste keer op slot te doen, en ze voelde alles in haar binnenste week worden. Maar dit is wat ze had gewild, en er was geen terugkeer mogelijk.

Zij aan zij stonden ze op de stoep, Raquel in de nieuwe bontjas die ze voor haar als kerstcadeau hadden gekocht, en Mel liep naar de taxi. Mel had haar ook een cheque gegeven waarmee ze het een maand of twee zou kunnen uitzingen, en een aanbevelingsbrief die haar binnen de kortste keren aan een nieuwe baan zou helpen. Ze opende de deur van de taxi en schoof naast de meisjes, en zwaaide naar Raquel toen ze wegreden. Alle drie zaten ze huilend op de achterbank en Raquel stond huilend in de sneeuw.

Eenmaal aangekomen in het hotel, waren de meisjes door het dolle heen door de afmetingen van hun suite. Ze bestelden snacks op de kamer, zetten de tv aan en beiden hun vrienden. Mel had eindelijk een beetje tijd voor zichzelf. Ze belde Peter vanaf het andere toestel in haar eigen kamer.

'Hoi schat.'

'Je klinkt bekaf. Gaat het een beetje?'

'Ja, maar het was afschuwelijk om afscheid te moeten nemen van Raquel en het huis.'

'Je bent bijna hier, en dan ligt het allemaal achter je, Mel.' Hij vertelde dat er die dag een dikke stapel papier van het tv-station in L.A. aangekomen was. Het was de bedoeling dat ze op 1 januari zou beginnen, en ze wilden haar graag even zien als ze aangekomen was.

'Ik bel ze voor een afspraak als ik donderdag aankom.'

'Dat is precies wat ik tegen ze heb gezegd. Gaat het wel, schat?' Hij wist hoe zwaar het voor haar was om afscheid te nemen van New York, en hij bewonderde haar voor haar moed. Ondanks het feit dat hij haar ten huwelijk had gevraagd, had hij niet verwacht dat ze het ook echt zou doen. Het kwam hem allemaal voor als een droom, een droom die werkelijkheid werd.

'Ja hoor, lieverd. Ik ben gewoon erg moe.' En neerslachtig, maar dat vertelde ze hem liever niet. Het zou wel weer overgaan als ze eenmaal bij hem was, dan zouden de scherpe kantjes van haar beslissing af zijn. 'Hoe is het op je werk?'

'Erg druk. We zitten vol patiënten die dringend toe zijn aan een transplantatie, en we hebben geen enkel hart. Het is net of je met tien ballen tegelijk aan het goochelen bent.' Maar ze wist hoe goed hij kon goochelen, en glimlachend bedacht ze hoezeer ze hem miste. Ze had hem niet meer gezien sinds Thanksgiving, sinds zijn aanzoek.

'Hoe gaat het met Marie?'

'Beter. Ik denk dat het allemaal goed komt met haar.' Hij was duidelijk in een goed humeur, en Mel voelde zich een beetje beter toen ze ophingen. En die avond lieten ze hun avondeten op de kamer bezorgen en gingen vroeg naar bed, en toen ze de volgende ochtend wakker werden, lag er een halve meter sneeuw buiten.

'Moet je kijken, mam!' Voor deze keer vergat Jess serieus te doen en ze gilde als een klein meisje. 'Laten we een sneeuwballengevecht gaan houden in het park.' En dat was precies wat ze deden, en later stelde Mel voor om schaatsen te huren en naar de Wollman-ijsbaan te gaan, waar ze schaterend en elkaar plagend vielen en weer opstonden. Val had er in eerste instantie niet zoveel zin in als haar moeder en zus, maar uiteindelijk deed ze mee en had ze net zoveel plezier. Later liepen ze langzaam terug naar het hotel, waar ze bekers warme chocolademelk met slagroom bestelden.

'We zijn gewoon toeristen nu,' zei Mel glimlachend. In de avond gingen ze met z'n drieën naar de film. De meisjes hadden de volgende dag met vrienden afgesproken, maar deze avond hadden ze geen plannen.

Op maandagmorgen was de overdracht van het huis, en daarna ging Mel haar jurk ophalen bij Bendel's. Het was een eenvoudige, witwollen jurk met bijpassend jasje van Bill Blass. De meisjes gingen met haar mee en kozen voor zichzelf een lichtblauwe jurk uit, en op aanraden van Mel kochten ze precies dezelfde jurk voor Pam.

Ze zouden op kerstavond trouwen in de St.-Albans-kerk in Beverly Hills, tegenover ucla, en er zou maar een handvol gasten bij aanwezig zijn, allemaal vrienden van Peter omdat Mel nog niemand kende in L.A.

'Het zal wel een beetje raar zijn, zo zonder onze vrienden, hè mam?' Val keek bezorgd, en Mel glimlachte.

'Ja, dat zal wel even zo blijven. Tot Peters vrienden ook onze vrienden geworden zijn.' Val knikte, en Jessica keek verdrietig. Het herinnerde haar eraan dat ze niemand kende en in januari naar een nieuwe school moest. Ze keek er niet erg naar uit. Val vond het kennelijk minder erg, maar zij had Mark natuurlijk.

Op maandagavond nam Mel haar dochters mee naar '21' voor een afscheidsdiner van New York, en ze gingen met een limousine terug naar het hotel. Ze stonden met z'n drieën naar de skyline van de stad te kijken voor ze naar bed gingen, en Mel voelde de tranen weer prikken. 'We zullen vaak genoeg terugkomen.' Maar ze wist niet wie ze probeerde te troosten, zichzelf of de meisjes. 'En misschien willen jullie hier wel gaan studeren.' Dat was al over twee jaar, maar voor zichzelf zou er behalve een incidenteel bezoek geen terugkeer mogelijk zijn... Het was een enorme stap die ze zette.

Het was de volgende dag minder erg om uit het Carlyle Hotel weg te gaan dan het was geweest om het huis te verlaten. Het avontuur was begonnen, en de tweeling was in opperbeste stemming toen ze in een taxi naar het vliegveld reden en aan boord van het vliegtuig gingen. Twee universiteitsstudenten die naar huis gingen, hadden de meisjes opgemerkt, en nadat het vliegtuig opgestegen was, zag Mel de meisjes pas vlak voor de landing weer terug.

'Waar hebben jullie uitgehangen?' Ze had zich niet druk gemaakt. De meisjes konden nergens naartoe in het vliegtuig.

'We hebben bridge gespeeld achterin, met twee jongens uit L.A. Ze studeren aan Columbia en ze gaan met Kerstmis naar huis en ze hebben ons uitgenodigd voor een feest in Malibu morgenavond.' Vals ogen schitterden en Jessica keek lachend naar Mel.

'Ja, en dat vindt mam vast goed.' Ze wist heel goed hoe haar moeder daarover dacht, en Mel lachte.

Maar Val probeerde het opnieuw. 'We kunnen Mark toch meenemen?'

'Volgens mij moeten we eerst maar eens een beetje thuisblijven.'

'Ah, mam...'

Maar toen raakten de wielen van het vliegtuig de grond, en het was helder en zonnig buiten, en terwijl ze om zich heen speurden stapten de drie uit, zich afvragend welke Hallams er naar het vliegveld gekomen zouden zijn. Val gaf een gilletje toen ze Mark zag, en Mel zag dat ze er allemaal stonden, zelfs Matthew. Ze rende in Peters armen en hij hield haar stevig vast, en op dat moment wist ze dat ze de juiste beslissing had genomen. Ze wist dat ze met heel haar hart van hem hield.

25

Mel en de meisjes bleven tot 24 december in het Bel Air Hotel, en om vijf uur 's middags kwam er een gehuurde limousine om ze naar de St.-Albans-kerk te brengen. Ze zag er prachtig uit in de witte, wollen jurk, en de tweeling ook in hun blauwe jurk. Mel had een boeket van witte fresia's met witte cymbidiumorchideeën en gipskruid, en Jess en Val hadden kleinere boeketten van witte stefanotis met kleine voorjaarsbloemetjes, en in hun haar zaten kleine knopjes van dezelfde bloemen verweven.

Mel keek nog een keer goed naar hen voor ze uitstapten, en was blij met wat ze zag. 'Jullie zien er schitterend uit, dames.'

'Jij ook, mam,' zei Jessica met vochtige ogen. 'Ben je bang?'

Ze aarzelde en zei toen grijnzend: 'Doodsbang.'

Jessica glimlachte, en toen gleed er een bezorgde blik over haar gezicht, misschien gingen ze weer naar huis. 'Je haakt toch niet af?'

Daar moest Mel hartelijk om lachen. 'Onder geen voorwaarde. Je weet het toch: "Oost west, thuis best."' Er gleed een schaduw over Jessica's gezicht, en Mel had spijt van haar woorden. Ze stak haar hand uit en raakte het knappe, roodharige meisje even aan. 'Het spijt me, Jess.' En zacht voegde ze daaraan toe: 'Binnenkort voelt dit echt als thuis.' Maar ze wist dat het van hen alle drie het moeilijkst was voor Jess, en toch klaagde het meisje nooit. Ze was de afgelopen vijf dagen druk bezig geweest met het herinrichten van Pams kamer en met Val te helpen hun spullen naar de logeerkamer te brengen. Zij en haar tweelingzus zouden de logeerkamer delen, en het zou best vreemd zijn om niet langer ieder een eigen kamer te hebben.

'Ik zou het minder erg vinden als ze niet zo'n sloddervos was,' had Jess in vertrouwen aan Pam verteld, en toen haar schouders opgehaald. Er was gewoon niet genoeg ruimte in huis om allemaal een eigen kamer te hebben, en Jessica accepteerde dat. Jessica accepteerde alles. Zelfs de kille ontvangst door mevrouw Hahn, die telkens met afkeurende blikken in hun koffers en kasten keek. Hun allerlaatste spullen zaten nu nog in de koffers, die 's avonds opgehaald zouden worden bij het Bel Air Hotel en dan naar het huis van de Hallams gebracht zouden worden. Mel had niet voor haar trouwdag in het huis willen trekken.

'Goed.' Jess keek door het raam naar de mooie, kleine kerk. 'Dit is het dan.'

Mel viel stil en keek alleen maar, en Val hapte naar adem toen ze Mark naar binnen zag gaan, hij zag er knap en jong en sterk uit. Peter en Matt waren al binnen, en Pam stond op ze te wachten in de hal. Ze zou als eerste in haar blauwe jurk en bijpassend boeket door het middenpad lopen, gevolgd door Valerie en Jessica. Mel zou een paar tellen later komen. Peter en de jongens zouden hen bij het altaar opwachten, en na afloop zouden Pam en Matt hand in hand voorop door het middenpad naar buiten lopen, gevolgd door Mark, Peter en Mel en de tweeling. Alles was in een paar weken geregeld, Mel had de trouwkaarten uitgezocht in New York, en Peters secretaresse had ze verstuurd aan zijn beste vrienden.

Toen Mel om zich heen keek toen ze de kerk binnenschreed, zag ze geen enkel bekend gezicht. Daar liep ze dan op haar trouwdag, in de hele kerk was geen enkele vriend of bekende te zien, alleen haar dochters. Eenmaal bij het altaar aangekomen zag ze dodelijk bleek van de spanning en verwachting. Haar ogen zochten die van Peter toen hij een pas naar voren deed en haar arm pakte, en ineens was de rest van de wereld onbelangrijk, en er verscheen een zachtroze gloed op haar wangen. Hij fluisterde zacht in haar oor voordat de ceremonie begon.

'Ik hou van je, Mel. Alles komt goed.'

'Ik hou ook van jou,' was het enige dat ze uit haar mond kreeg.

En toen bracht de dominee de gemeente de reden voor hun aanwezigheid onder de aandacht. 'Beste mensen, we zijn hier vandaag, op kerstavond, samengekomen op deze heilige avond, om deze vrouw en deze man in de echt te verbinden...' Mels hart klopte in haar keel, en om de paar minuten gaf Peter haar een geruststellend klopje op haar hand, en toen kwam het moment dat ze hun geloftes moesten afleggen en ringen moesten uitwisselen. Hij had haar ring besteld zonder dat ze erbij was, een alliance-ring, een smalle band rondom bezet met diamanten. Ze had gezegd dat ze absoluut geen verlovingsring wilde hebben. Nu ze naar haar ring keek, vulden haar ogen zich met tranen, zo erg dat ze Peter bijna niet zag toen ze de eenvoudige, gladde, gouden ring aan zijn vinger schoof.

'In voor- en tegenspoed... eeuwige trouw... tot de dood ons scheidt...' Er trok een rilling over haar rug. Na alles wat ze hadden meegemaakt zou ze het niet aankunnen om hem te verliezen. En toch, hij had Anne verloren en nu stonden ze samen hier. Ze keek hem aan, de man die nu haar echtgenoot was. 'Hierbij verklaar ik u tot man en vrouw.'

Het orgel begon te spelen en het koor zong 'Stille nacht', en toen Mel Peter aankeek had ze het gevoel dat ze smolt.

'U mag de bruid nu kussen,' zei de gezette dominee na een glimlach voor Mel tegen de bruidegom, en dat deed Peter. Even later leken ze door het middenpad te zweven, en gedurende het daaropvolgende uur schudde ze tientallen handen van mensen die ze nog nooit ontmoet had, en tussendoor lukte het haar om Mark, Matthew en Pam te omhelzen en hun te vertellen hoe gelukkig ze was, en in de verte ving ze een glimp op van mevrouw Hahn. Zelfs op hun trouwdag vond Mel dat ze zuur keek, maar Peter zorgde ervoor dat ze haar de hand gingen schudden, en Mel zag dat ze glimlachte. Ze vroeg zich af of mevrouw Hahn haar afkeurde. Misschien miste ze Anne nog steeds. De aanwezigheid van mevrouw Hahn deed haar denken aan Raquel, en Mel wilde dat ze erbij had kunnen zijn. Zonder eigen familie, was Raquel een soort moeder voor haar geweest.

Na afloop stapten ze met z'n zevenen in de klaarstaande limousine, die hen naar het Bel Air Hotel bracht waar de receptie gehouden werd, en Mel ontdekte plotseling dat het feest veel groter werd dan ze had verwacht. De receptie was vanaf zes uur, gevolgd door een diner om half acht, en in de zaal waren al minstens honderd gasten. Een zevenkoppige band zette de 'Bruiloftsmars' in toen ze binnenkwamen, en Peter bleef staan om haar een innige kus op haar mond te geven.

'Welkom, mevrouw Hallam.' En plotseling vond Mel het allemaal geweldig, en kon het haar niet meer schelen wie al die mensen waren, of ze ze wel of niet kende, en of ze ze ooit nog vaker zou zien. Ze deelden het gelukkigste moment van haar leven met haar. Telkens kwamen er mensen naar haar toe om te zeggen hoe ze van haar televisieoptredens genoten en wat een geluksvogel Peter was. Uiteindelijk leek het alsof het geen vreemden meer waren.

'Nee hoor, ik ben de geluksvogel,' antwoordde ze keer op keer.

Heel even leek het alsof er een domper op de vreugde gezet werd toen ze dacht dat ze Val met Mark zag praten en haar in een hoekje van de eetzaal zag huilen, maar tegen de tijd dat ze aan tafel gingen scheen Val weer opgeknapt te zijn. Onder toeziend oog van Jess omhelsde ze Mel lachend, en daarna was Jess aan de beurt.

'We houden van je, mam. En we zijn heel blij voor je.' Maar ze zag ook de pijn in Jessica's ogen. Ze zouden allemaal aan de nieuwe situatie gewend moeten raken. Zelfs Mel met Peter aan haar zijde. Maar ze wist zeker dat ze de juiste beslissing had genomen, vooral voor Peter en zichzelf, en daar moesten de meisjes zich maar aan aanpassen. Maar ze wist dat het voor hen als een schok was gekomen, en ze was blij dat ze Peter daar niet de dupe van lieten worden. Dat had gemakkelijk gekund als ze minder fatsoenlijke dochters had gehad.

Het was haar al een paar keer opgevallen dat Pam zich onbehoorlijk tegenover haar gedroeg. Maar daar zou ze na verloop van tijd pas iets aan gaan doen, als Pam gewend was geraakt aan het idee dat haar vader opnieuw was getrouwd. Alles op zijn tijd, hield Mel zichzelf voor. Val en Mark waren nog steeds verliefd, hoewel blijkbaar minder innig dan ervoor, en Mel vermoedde dat het samen onder een dak wonen de romantiek er voor hen af zou halen. Jess verwachtte dat het snel tussen hen zou bekoelen als hij eenmaal zag wat een sloddervos ze was, en dat Val hem niet meer zo interessant zou vinden als ze hem altijd in haar buurt had. Mel hoopte dat ze gelijk had. Toen richtte ze haar aandacht op Matt die een buiginkje voor haar maakte en haar ten dans vroeg. Terwijl de zaal toekeek, deed ze een vrolijk huppeldansje met hem, tot Peter het aan het einde van zijn zoon overnam en haar wegvoerde in een wals.

'Heb je enig idee hoe mooi je bent?'

'Nee, maar heb jij enig idee hoe gelukkig ik ben?' antwoordde ze stralend.

'Vertel het me maar. Dat hoor ik graag.' Hij zag er net zo gelukkig uit als Mel. Maar de veranderingen waren veel kleiner voor hem geweest. Mel was degene die van baan moest veranderen, de kinderen weg had gehaald uit hun omgeving, haar huis had verkocht, Raquel had moeten laten gaan, en New York had verlaten...

'Dit is de mooiste dag van mijn leven.'

'Goed zo. Zo hoort het ook.' Hij liet zijn ogen door de zaal glijden toen ze rondzwierden. 'Onze kinderen zien er ook niet echt ongelukkig uit.'

Pam zat te lachen om iets wat Jess zei, Mark en Val stonden samen op de dansvloer, en Matt vermaakte een aantal gasten.

'Ik geloof het ook niet, nee. Alleen mevrouw Hahn ziet er niet bijster gelukkig uit.'

'Die trekt wel bij. Ze is gewoon een beetje stug.' Dat was zwak uitgedrukt, maar Mel gaf geen commentaar. 'Ze houdt ook van je, net als al mijn vrienden.'

'Ze zien er leuk uit.' Maar het hadden net zo goed gasten op een willekeurig andere bruiloft kunnen zijn, figuranten om te eten, dansen en aardige dingen te zeggen.

'Als we allemaal wat tot rust gekomen zijn, zal ik wat avondjes organiseren waarbij je ze in kleine groepjes kunt leren kennen. Ik begrijp dat dit moeilijk voor je is.'

'Dat valt best mee.' Ze keek hem stralend aan. 'Maar dat komt door jou. Jij bent de enige om wie ik echt geef hier, met uitzondering van de kinderen natuurlijk.'

Hij keek tevreden, maar hij wilde dat ze zijn vrienden ook aardig vond. Ze wisten wie Mel was, maar hij wilde dat ze hen ook zou ontmoeten. 'Je zult ze vast aardig vinden.' En toen was hun dans afgelopen en nam een van Peters collega's het van hem over. Ze praatten over het interview dat ze eerder dat jaar met Peter had gedaan. Hij was bij de harttransplantatie van Marie aanwezig geweest, en Mel herinnerde zich hem nog.

Ze danste met een heleboel mensen die ze niet kende, lachte om grapjes, schudde handen, probeerde allerlei namen te onthouden en gaf dat toen op omdat ze wist dat dat nooit zo snel zou lukken, en om elf uur gingen ze met z'n allen naar huis. Ze kropen allemaal in de limousine die hen naar Peters huis aan Copa de Oro Drive in Bel Air zou brengen. Thuis aangekomen droeg Mark Matthew, die onderweg in slaap was gevallen, naar binnen. De meisjes liepen nog gapend na te praten, toen Peter ineens zijn hand op haar arm legde en haar voor de deur tegenhield.

'Even wachten, alsjeblieft.'

'Wat is er?' vroeg ze verbaasd. De chauffeur bracht hun tassen naar binnen. Peter tilde haar grinnikend op, droeg haar over de drempel en zette haar naast de kerstboom met beide benen op de grond.

'Welkom thuis, mijn liefste.' Terwijl Mel en Peter innig verstrengeld bij de kerstboom stonden, verdwenen de kinderen stil naar boven. Maar de enige die glimlachte was Mark. Alle drie de meisjes zagen er gespannen uit toen ze de betekenis van deze dag van zich af probeerden te zetten. Het was geen spelletje meer. Het was nu echt. Pam en de tweeling wensten de anderen zacht welterusten, en deden de deur achter zich dicht. Pam vond het verre van prettig om Mel in de armen van haar vader te zien, en de tweeling besefte dat hun moeder niet meer exclusief van hen was. De grenzen waren verlegd.

Mel en Peter bleven beneden nog even napraten over hun trouwdag. Het was een schitterend feest geweest, en ze hadden veel plezier gehad. Hij schonk nog een glas champagne voor haar in, Cristal, die hij speciaal voor haar bewaard had, en hij bracht een toast op haar uit op het moment dat de klok op de schouw sloeg.

'Vrolijk kerstfeest, Mel.'

Mel stond op, zette haar glas neer, en ze kusten elkaar lange, lange tijd, en toen tilde hij haar in zijn armen, met trouwjurk en al, en droeg haar de trap op.

26

Peter en Mel brachten de kerstdagen met hun kinderen door in het huis aan Copa de Oro Drive. Mevrouw Hahn zette een geweldig kerstdiner op tafel, van gans met wilde rijst, kastanjepuree, doperwtjes en uien, en pastei en plumpudding toe.

'Hebben we dit jaar geen kalkoen?' vroeg Jessica verbaasd toen ze beneden kwam. En toen Val erbij kwam en de gans zag, barstte ze in tranen uit en rende meteen weer naar boven, maar toen Mel achter haar aan wilde gaan om haar te troosten, werd ze tegengehouden door Mark.

'Laat mij maar, Mel.' Hij was nogal stil, maar kennelijk viel dat niemand op behalve Jessica. Val huilde de laatste tijd erg veel, dat vond Jess tenminste, en ze had haar de vorige avond in bed ook horen huilen, maar Val wilde haar niet zeggen wat er mis was, en Jessie wilde haar moeder niet ongerust maken, vooral omdat ze tot nu toe niet in de gaten had dat er iets met Val aan de hand was.

'Dank je, Mark.' En tegen Peter zei ze: 'Het spijt me. Ik denk dat iedereen gewoon een beetje moe is.'

Hij knikte, niet in het minst ongerust. Hun tradities waren nieuw voor de tweeling. Met kerst aten ze altijd gans. De laatste jaren dankzij mevrouw Hahn, en daarvoor werd hij klaargemaakt door Anne. Alleen met Thanksgiving aten ze kalkoen. En met Pasen aten ze ham.

Toen mevrouw Hahn de pastei op tafel zette, prikten Jess en Val er alleen maar een beetje in, in gedachten verlangend naar de warme appeltaart die ze in New York altijd gegeten hadden met de kerst. Zelfs de kerstboom zag er vreemd uit in hun ogen. Er hingen kleine, flakkerende lampjes in en alleen maar grote, goudkleurige ballen. Al hun antieke kerstdecoraties, die ze jarenlang met veel liefde verzameld hadden, waren samen met de veelkleurige kerstverlichting opgeslagen bij hun andere spullen.

'Ik zit propvol,' zei Mel wanhopig tegen Peter toen ze van tafel opstonden. Het enige goede dat ze aan mevrouw Hahn kon ontdekken, was haar kookkunst. Het was een overdadige maaltijd geweest, en met een volle maag gingen ze met z'n allen naar de woonkamer.

Om zich heen kijkend in haar nieuwe huis, viel het Mel op dat er overal foto's van Anne stonden, en er hing een portret in olieverf boven een klein Frans tafeltje. Peter zag haar kijken en verstarde even, en vroeg zich af of ze er iets van zou zeggen. Maar dat deed ze niet. In stilte besloot ze om de foto's weg te halen als ze op oudejaarsdag terugkwamen van hun huwelijksreis.

Peter had voorgesteld om naar Puerto Vallarta te gaan, een van zijn lievelingsplekjes. Alle vijf de kinderen gingen mee, hoewel Mel zich zorgen maakte over Matt in Mexico voor het geval hij ziek zou worden. De anderen waren oud en wijs genoeg om op te letten, maar zij zou goed op Matt moeten letten. Ze hadden besloten dat het niet eerlijk zou zijn om de kinderen al zo snel alleen achter te laten. Ze zouden een ander moment uitkiezen om een keer met z'n tweeën naar Europa of Hawaï te gaan, afhankelijk van wanneer en hoelang ze vrij konden nemen.

Contractueel had Mel niet langer twee maanden vrij, zoals in New York het geval was geweest. Ze had nu één maand vakantie en recht op zwangerschapsverlof. Ze vond het erg grappig dat ze dat in haar arbeidsovereenkomst hadden gezet. Ze had alle kinderen gekregen die ze wilde hebben, en nog tegelijkertijd ook. Vrolijk had ze het aan Peter verteld, en hij had plagend gezegd dat hij zou zorgen dat ze zwanger werd als ze zich niet netjes gedroeg. In antwoord daarop had ze hem achternagezeten met een kartelschaar.

Die avond in de zitkamer kreunde Mel bij het idee dat ze alweer een koffer in moest pakken. Het was alsof ze de afgelopen maand niets anders gedaan had, maar gelukkig zou ze niet veel nodig hebben in Puerto Vallarta, en alle kinderen hadden er zin in. Die avond renden ze giechelend en plagend elkaars kamers in en uit. Ze pikten dingen uit elkaars koffers, Matt sprong bij Val op bed, en Pam plofte op uitnodiging van haar nieuwbakken zus boven op een paar truien van Jess.

Peter en Mel luisterden naar het rumoer op de kamer en Mel glimlachte. 'Als ik dit zo hoor, denk ik dat het wel goed komt tussen ze.' Maar ze was zich goed bewust van de vage spanning die nog steeds tussen de twee groepjes heerste. Het was allemaal erg echt geworden, er viel nu niet meer aan te ontsnappen.

'Je maakt je veel te veel zorgen, Mel. Het gaat prima met ze,' zei hij glimlachend, voordat hij opstond om de telefoon aan te nemen. Met een diepe frons luisterde hij en stelde toen in hoog tempo een heleboel vragen. Toen hij opgehangen had, greep hij zijn jasje van de rugleuning van een stoel en legde in het kort aan Mel uit wat er was gebeurd. 'Het is Marie. Ze heeft weer afstotingsverschijnselen.'

'Is het ernstig?'

Hij knikte met een bleek gezicht. 'Ze ligt in coma. Ik snap niet waarom ze me niet eerder hebben gebeld. Ik kreeg net allemaal onzin te horen over dat het Kerstmis is en dat ik niet oproepbaar was. Verdomme.' Vanuit de deuropening keek hij verdrietig naar Mel. 'Ik kom zo snel mogelijk naar huis.'

Mel zag hun reisje naar Mexico in het water vallen. Toen de kinderen haar een tijdje later welterusten kwamen wensen, zei ze er niets over. Ze wilde hen niet nodeloos ongerust maken. Ze zei alleen dat hij naar het ziekenhuis was gegaan om even naar een patiënt te kijken. Maar toen ze naar boven waren, was ze in gedachten weer bij Marie en in stilte bad ze voor het meisje.

Peter belde niet. Om halfdrie gaf Mel het op en ging naar bed, in de hoop dat Peter mee op reis zou kunnen. Anders zouden ze moeten annuleren, want ze wilde niet zonder hem gaan. Het was tenslotte hun huwelijksreis.

Ze voelde hoe hij kort na vijven naast haar in bed stapte. Toen ze zich naar hem toe draaide, deed hij afwerend en bleef hij stil liggen. Dat was zo anders dan ze gewend was dat ze een oog opendeed en dichter naar hem toe kroop.

'Dag, schat. Is alles goed?' Hij antwoordde niet en Mel deed alle twee haar ogen open. Er was iets mis. 'Peter?'

'Ze is om vier uur overleden. We hebben haar opengemaakt, maar er was niets meer aan te doen. Ze had de meest verharde slagaderen die ik ooit heb gezien, en dat met een nieuw hart, verdomme.' Het was duidelijk, dat hij zichzelf de schuld gaf. Ze hadden haar niet meer dan zeven maanden kunnen geven, maar het waren zeven maanden meer dan ze anders zou hebben gehad.

'Wat verschrikkelijk.' Ze wist niet wat ze nog moest zeggen, en hij sloot haar buiten. Hij weerde al haar pogingen om hem te troosten af. En om zes uur stapte hij uit bed. 'Probeer nou wat te slapen voor we gaan.' Haar stem was warm en ze maakte zich duidelijk zorgen om hem. Maar zelf had ze ook verdriet. Marie was vanaf het begin belangrijk voor hen beiden geweest. Ze voelde een diep gevoel van verlies om het meisje.

Maar ze was niet voorbereid op Peters volgende woorden. Hij klonk als een boos klein kind toen hij zei: 'Ik ga niet mee. Ga jij maar met de kinderen.'

Met een boos en verdrietig gezicht liet hij zich in de stoel op hun slaapkamer zakken, en omdat het buiten nog steeds donker was, deed Mel het licht aan om hem beter te kunnen zien. Hij zag er uitgeput uit en er lagen donkere kringen rond zijn ogen. Het was een verschrikkelijke afsluiting van hun trouwen, en een beroerde start van hun huwelijksreis.

'Er is hier niets wat je nog kunt doen. En we gaan niet zonder jou.'

'Ik ben er niet voor in de stemming, Mel.'

'Dat is niet eerlijk. De kinderen zullen diep teleurgesteld zijn, en het is wel onze huwelijksreis.' Hij gedroeg zich onredelijk, maar ze wist dat hij te moe was om helder te denken. 'Peter, alsjeblieft...'

'Verdomme,' hij sprong overeind en keek haar kwaad aan, 'hoe zou jij je voelen? Zeven rottige maanden, dat is alles wat ik haar heb kunnen bieden.'

'Je bent God niet, Peter. Je hebt gedaan wat je kon, en dat heb je goed gedaan. Maar de eindbeslissing ligt bij God, niet bij jou.'

'Nonsens! We hadden het beter moeten doen.'

'Nou, dat is niet gebeurd, en nu is ze dood.' Mel schreeuwde nu ook. 'En het heeft geen nut om hier te gaan zitten kniezen, je hebt ook een verantwoordelijkheid naar ons.'

Met een boze blik beende hij de kamer uit, maar een halfuur later kwam hij terug met twee dampende bekers koffie. Ze hoefden pas om twaalf uur op het vliegveld te zijn, dus ze had nog ruim de tijd om hem over te halen. Met een betrokken gezicht gaf hij Mel haar koffie, en ze keek hem diep in zijn ogen toen ze hem bedankte.

'Het spijt me, Mel. Het is gewoon... ik voel me altijd beroerd als ik een patiënt kwijtraak, en het was zo'n lieve meid. Het is gewoon niet eerlijk...' Zijn stem stierf weg. Mel zette haar beker neer en sloeg haar armen om hem heen.

'Jouw werk is niet altijd eerlijk, lieve schat. Dat hoort erbij. Je weet elke keer dat het kan gebeuren. Je doet je best om dat te vergeten, maar het hoort er altijd bij.' Hij knikte, ze had gelijk. Ze kende hem door en door. Met een verdrietige glimlach keek hij haar aan.

'Ik heb geluk met een vrouw als jij.'

'Je bent een fantastische chirurg. Dat mag je niet vergeten.' Ze begon pas weer over Mexico nadat ze samen met de kinderen hadden ontbeten. Hij was vreemd teruggetrokken, en Mark vroeg Mel wat er met hem aan de hand was toen ze samen de trap opliepen.

'Hij heeft vannacht een patiënt verloren.'

Mark knikte begrijpend. 'Dan heeft hij het altijd heel zwaar, vooral als het een van zijn transplantatiepatiënten was. Was dat zo?'

'Ja. Het was het meisje dat ze hebben geopereerd toen ik hier in mei was.'

Mark knikte weer en keek Mel onderzoekend aan. 'Gaan we nog naar Mexico?'

'Ik hoop het.'

Mark was er niet van overtuigd. 'Je weet niet hoe hij soms kan zijn bij dit soort dingen. Het kan zijn dat het niet doorgaat.'

'Ik doe erg mijn best.'

Hij keek haar aan en wilde kennelijk nog iets zeggen, maar Matt onderbrak hen. Hij kon zijn flippers niet vinden en wilde weten of Mel ze ergens had gezien.

'Nee, maar ik zal voor je zoeken. Heb je bij het zwembad gekeken?' Hij knikte, en Mel ging naar de slaapkamer toen hij weggerend was. In de slaapkamer zat Peter op een stoel voor zich uit te staren, hij zag er ineens jaren ouder uit. Zijn oudste zoon kende hem goed. De dood van Marie was hard aangekomen bij hem, en Mel begon zich nu af te vragen of ze die dag nog weg zouden gaan.

'En schat, wat doen we?' Ze ging vlak bij hem op de rand van het bed zitten.

'Waarmee?' Hij keek op met een lege blik in zijn ogen, hij zag weer in gedachten hoe haar hart eruit had gezien toen ze haar openmaakten.

'Ons reisje. Gaan we of blijven we hier?'

Hij aarzelde een paar tellen en keek Mel aan. 'Ik weet het niet.' Het was alsof hij geen beslissing kon nemen op dat moment.

'Ik denk dat het je goed zou doen, en de kinderen ook. We hebben nogal wat meegemaakt de laatste tijd, een hoop veranderingen en aanpassingen, en het einde is nog niet in zicht. Ik denk dat een vakantie precies is wat de dokter zou voorschrijven.' Ze glimlachte, maar ze herinnerde hem er niet aan dat ze over een week al aan haar nieuwe baan zou beginnen en vanaf dat moment zelf onder enorme druk zou staan. Ze had haar vakantie bijna nog harder nodig dan hij.

'Goed dan. We gaan. Je zult wel gelijk hebben. Het is niet eerlijk om de kinderen teleur te stellen, en ik heb tenslotte iemand geregeld om mijn taken waar te nemen.'

Mel sloeg haar armen om hem heen en hield hem stevig vast. 'Dank je.'

Maar hij reageerde nauwelijks, en onderweg naar het vliegveld zei hij helemaal niets. Mels en Marks ogen ontmoetten elkaar een paar keer, maar ze zeiden niets tot ze vlak na het opstijgen even alleen waren.

Mark lichtte haar in over wat ze kon verwachten. 'Dit zou weleens een tijd kunnen gaan duren.'

'Hoelang duurt het meestal?'

'Een week, soms twee. Soms zelfs een maand. Het hangt ervan af hoe verantwoordelijk hij zich ervoor voelt en hoe goed zijn contact met de patiënt was.'

Mel knikte. Dat bood weinig perspectief, vooral niet voor hun huwelijksreis. En Mark had gelijk. Na hun landing in Puerto Vallarta dromden ze in de twee klaarstaande jeeps, die hen naar het hotel brachten waar ze drie kamers met uitzicht op strand en zee hadden gereserveerd. Onder hun raam bevond zich een enorme buitenbar, en drie zwembaden met gillende en lachende mensen. Boven alle herrie uit klonken de tonen van een steelband, van tijd tot tijd afgewisseld met mariachimuziek.

Er hing een feestelijke sfeer, en de kinderen waren opgetogen, vooral Jessica en Val, die nog nooit eerder in Mexico waren geweest. Mark trommelde iedereen op om te gaan zwemmen en iets te gaan drinken aan de bar, maar Peter wilde in hun kamer blijven. Mel probeerde hem in een betere stemming te krijgen.

'Wat dacht je van een strandwandeling, schat?'

'Daar heb ik geen zin in, Mel. Ik wil gewoon alleen zijn. Waarom ga je niet met de kinderen mee?'

Ze wilde tegen hem uitvallen dat dit hun huwelijksreis was, niet die van de kinderen, maar ze besloot dat het verstandiger was om haar mond te houden. Misschien zou zijn bui dan eerder overwaaien. Dus liet ze hem achter.

Maar met het verstrijken van de dagen werd het er niet beter op. Ze ging winkelen met Pam en de tweeling, en ze kochten prachtige geborduurde blouses en jurken om thuis in L.A. aan het zwembad te dragen, en Mark nam Matthew twee keer mee uit vissen. Ze nam iedereen behalve Matt mee naar Carlos O'Brien om cola te drinken en naar mensen te kijken, en één avond ging ze zelfs met de oudsten naar een discotheek. Peter ging geen enkele keer mee. Hij was volledig in de ban van wat er met Marie was gebeurd, en een paar keer per dag zat hij een uur aan de telefoon om verbinding te krijgen met L.A., zodat hij naar zijn patiënten kon informeren.

'Je had net zo goed niet mee kunnen gaan. Je hebt niets anders gedaan dan aan de telefoon hangen met Center City,' zei Mel, die aan het einde van hun verblijf tegen hem uit haar slof schoot.

Hij keek haar met een lege blik aan. 'Dat had ik je thuis al voorspeld, maar jij wilde de kinderen niet teleurstellen.'

'Het was de bedoeling dat het ónze huwelijksreis was, niet die van hen.' Zo, nu had ze het eindelijk gezegd. Hij had de hele week geen enkele moeite gedaan, en ze hadden niet één keer meer gevrijd sinds Marie was overleden. Het was niet bepaald een gedenkwaardige huwelijksreis geworden.

'Het spijt me, Mel. Het kwam gewoon even heel slecht uit. Ik zal het allemaal weer goedmaken.' Maar ze vroeg zich af of dat ooit zou lukken. En ineens schoot haar te binnen dat ze niet eens een eigen huis had om in terug te keren na hun reis. Ze miste haar huis in New York meer dan ooit, en dat bracht haar gedachten op de foto's van Anne, die ze op wilde bergen als ze terug waren. Ze vroeg zich af wat Peter zou willen doen met haar portret. Het was nu ook haar huis, en ze had geen zin om bij elke oogopslag geconfronteerd te worden met Anne. Dat leek haar vrij logisch, maar ze zou er niet over beginnen voordat ze in L.A. waren.

Ze noemde het nog steeds 'L.A.', en niet 'thuis', omdat het nog geen thuis voor haar was. Dat was haar bij de tweeling ook opgevallen. Toen ze bij Carlos O'Brien waren, hadden een paar jongens aan Jessica gevraagd waar ze vandaan kwam, en zonder nadenken antwoordde ze New York. Mark plaagde haar ermee en legde uit dat ze net naar L.A. verhuisd waren.

Andere aanpassingen verliepen wat vlotter. Mel hoorde dat ze elkaar betitelden als broers en zussen. Met uitzondering van Val en Mark, die daar een gegronde reden voor hadden.

En de enige die ziek werd was Val, op hun laatste dag. Ze had een ijsje gekocht op het strand, en nadat Mel hoorde wat ze had gedaan, stond ze kreunend naast Val, die urenlang moest overgeven en vervolgens de hele nacht diarree had. Peter wilde haar iets geven, maar ze weigerde pertinent om de medicijnen in te nemen, en toen Mel om vier uur 's morgens eindelijk in bed kroop, werd hij wakker, met zijn medische intuïtie op volle sterkte.

'Hoe is het met Val?'

'Ze slaapt eindelijk. Het arme kind. Ik heb nog nooit iemand zo ziek gezien. Ik begrijp niet waarom ze die Lomotil niet wil innemen, meestal is ze niet zo eigenwijs.'

'Mel, is alles wel goed met haar?' Met een diepe rimpel op zijn voorhoofd dacht hij na.

'Hoe bedoel je?'

'Ik weet het niet. Ik ken haar nog niet zo heel goed, maar ze ziet er anders uit dan in Aspen en met Thanksgiving.'

'Wat bedoel je met "anders"?'

'Om eerlijk te zijn weet ik niet precies wat ik bedoel. Het is gewoon een gevoel. Wanneer is ze voor het laatst onderzocht?'

'Je maakt me bang. Waar denk je aan?' Na zijn woorden verwachtte ze minstens de bedreiging van leukemie, maar hij schudde zijn hoofd.

'Bloedarmoede misschien. Volgens mij slaapt ze de laatste tijd heel veel, en Pam zei dat ze moest overgeven na het kerstdiner.'

Mel zuchtte diep. 'Ik denk dat het gewoon de zenuwen zijn. Ik vind dat Jess er ook beroerd uitziet. Het was niet gemakkelijk voor ze, de verhuizing, en ze zijn ook nog eens op een moeilijke leeftijd. Maar misschien heb je gelijk. Ik zal ze allebei mee naar de dokter nemen als we terug zijn.'

'Ik zal je de naam van onze internist geven. Maar maak je voorlopig maar geen zorgen.' Hij kuste haar voor het eerst in dagen. 'Het is vast niets ernstigs, en je zult wel gelijk hebben. Meisjes van die leeftijd hebben nog weleens last van hun zenuwgestel. Het is alleen dat ik sinds die anorexia van Pam van vorig jaar nogal gevoelig ben voor dat soort dingen. Waarschijnlijk is er niets aan de hand.'

Maar in de kamer van de meisjes zat Mark aan haar bed. Hij had uren gewacht tot Mel naar bed ging, en Val was wakker en vreselijk verzwakt door haar diarree-aanval. Ze lag zacht te huilen en Mark streelde haar haren. Ze fluisterden zodat Pam en Jess niet wakker zouden worden. 'Denk je dat het kwaad kan voor de baby?' fluisterde Val tegen Mark, en hij keek haar ellendig aan. Twee dagen nadat ze uit New York waren gekomen had ze het ontdekt. Hij had haar meegenomen voor een zwangerschapstest. En ze wisten precies wanneer het was gebeurd. Toen ze eindelijk voor het eerst met elkaar naar bed waren gegaan, op Thanksgiving. Val keek doodsbenauwd. Ze hadden nog geen beslissing genomen, maar als ze besloten om het kind te houden, wilde ze niet dat het gehandicapt zou zijn.

'Ik heb geen idee. Heb je medicijnen ingenomen?'

'Nee,' fluisterde ze. 'Je vader heeft ze me wel gegeven, maar ik heb ze niet ingenomen.' Mark knikte, maar dat was niet het grootste probleem. Ze was pas vijf weken zwanger, maar dat betekende dat ze minder dan twee maanden de tijd hadden om er iets aan te doen als ze dat wilde.

'Denk je dat je nu kunt slapen?' Ze knikte met haar ogen al half dicht, en hij bukte om haar een zoen te geven voor hij zacht de deur uit sloop.

Hij had het zijn vader willen vertellen, maar het was lastig met de bruiloft en Kerstmis en alles in het vooruitzicht, en Val had hem gesmeekt om het niet te doen. Hij moest zorgen dat ze naar een goede dokter zou gaan als ze een abortus wilde, niet naar de een of andere groezelige kliniek. Maar daar zou hij het met haar over hebben als ze terug waren in L.A. Hier konden ze niets doen, en hij zou haar alleen maar zenuwachtiger maken als hij erover begon.

'Mark?' Jessica draaide zich om toen hij bijna buiten stond. Zijn voetstappen hadden haar gewekt. 'Wat is er aan de hand?' Ze kwam overeind en keek van hem naar haar zus.

'Ik kwam even kijken hoe het met Val ging.' Val sliep al en hij bleef in de deuropening staan.

'Is er iets?' Mark concludeerde dat ze kennelijk nog half sliep, als ze zich niet kon herinneren dat Val de halve dag last van haar maag had gehad.

'Ze is ziek geworden van iets dat ze heeft gegeten.'

'Ik bedoel of er nog iets anders is.'

'Nee, het gaat goed met haar.' Maar hij trilde van top tot teen toen hij in zijn eigen kamer kwam. Jessie merkte iets, en hij wist wat ze van tweelingen zeiden, dat ze paranormaal begaafd ten opzichte van elkaar konden zijn. Hij hoopte niet dat ze iets tegen zijn vader of haar moeder zou zeggen, want dan zou de hel losbarsten. Hij wilde het zelf oplossen. Hij moest wel. Er was geen andere oplossing.

27

Op de ochtend van oudejaarsdag gingen ze terug naar L.A. Val was nog zwak, maar sterk genoeg om te kunnen reizen. Om vier uur 's middags kwamen ze moe, blij, zongebruind en verkwikt door de vakantie aan bij het huis. Peter was de laatste dag toch nog uit zijn zelfgekozen isolement gekomen, en met z'n allen hadden ze er een leuke dag van gemaakt. Zelfs Mel had het naar haar zin.

Op zijn zachtst gezegd was het geen bijzondere huwelijksreis voor haar geweest. Op de terugvlucht bood Peter zijn excuses aan, en ze vertelde hem dat ze het begreep. In ieder geval was ze een beetje tot rust gekomen voordat ze aan haar nieuwe baan zou beginnen. Ze moest zich om twaalf uur de volgende dag, nieuwjaarsdag, melden bij het tv-station, en om zes uur 's avonds had ze haar eerste nieuwsuitzending met haar medepresentator Paul Stevens.

Hij werkte al jaren voor het tv-station, en ondanks zijn vaste schare fans begonnen de kijkcijfers te dalen, daarom hadden ze Mel binnengehaald. Het tv-station had het idee dat ze samen een team zouden kunnen vormen dat niet te verslaan zou zijn. Hij was lang, had grijzend haar, blauwe ogen, een zware stem en een ongelooflijke aantrekkingskracht op vrouwen, zoals de onderzoeken uitwezen. Mel trok ook veel vrouwelijke kijkers, en onderzoeken toonden aan dat mannen ook graag naar haar keken. Met die twee samen tijdens een uitzending verwachtten de mensen van het tv-station dat ze een winnende formule in handen hadden. Zelfs als Stevens verder afzakte zou Mel hem kunnen dragen.

Maar het was de eerste keer dat Paul Stevens een presentator naast zich kreeg, en hij was verre van gecharmeerd van het idee. Ook voor Mel was het een stap terug omdat ze het nieuws jarenlang in haar eentje had gepresenteerd. Het zou voor hen allebei een les in nederigheid worden, verwachtte Mel, en ze zou diplomatiek te werk moeten gaan.

Mel en Peter besloten om op oudejaarsavond thuis te blijven met een fles champagne bij de open haard. Mark nam Val en Jess mee naar een aantal feesten waarvoor hij uitgenodigd was. Mel was blij dat hij Jess er ook bij betrok, ook al had ze er blijkbaar niet erg veel zin in, en bovendien was Val nog niet helemaal beter. Mel drukte hun op het hart het niet te laat te maken, en om voorzichtig te rijden, voordat ze naar boven ging om even bij Pam te kijken, die een vriendinnetje te logeren had. Matt lag te slapen met een toeter naast hem in bed. Hij wilde dat iemand hem om twaalf uur wakker zou maken zodat hij kon toeteren, maar Mel had het bij het juiste eind toen ze verwachtte dat er tegen die tijd niemand meer wakker zou zijn.

Enerzijds wilde ze opblijven tot Mark en de meisjes thuiskwamen, maar anderzijds waren Peter en zij bekaf. Terwijl Peter in bed nog wat medische tijdschriften doorbladerde, dwaalde Mel door het huis en probeerde het gevoel te krijgen dat dit nu ook haar huis was, maar zo voelde het nog steeds niet. En toen viel haar oog op de foto's van Anne in de zilveren lijstjes. Ze pakte ze een voor een op, het waren er drieëntwintig, en ze legde ze in de la van Peters bureau. Toen ze door de woonkamer liep met de tweede stapel in haar armen, zag ze Pam in de deuropening staan.

'Wat doe je?'

'Ik leg een paar foto's weg.' Ze keken elkaar vreemd en afwachtend aan, en Mel zag dat Pam helemaal verstijfd was.

'Welke foto's?'

'Die van je moeder,' zei Mel zonder te haperen.

'Zet ze terug!' Het klonk als een snauw, en Mel zag dat haar logeetje achter haar stond.

'Pardon?'

'Ik zei: zet ze terug! Dit is mijn moeders huis, niet het jouwe.' Als Mel niet beter wist, zou ze denken dat Pam dronken was. Maar dat was ze niet. Ze was alleen verschrikkelijk kwaad, zo erg dat ze op haar benen stond te trillen.

'Geef hier!' Met een snelle beweging sprong Pam op haar af, maar Mel zag haar aankomen en gooide de lijstjes op een stoel en greep Pams armen vast voordat ze schade aan kon richten. Ze hield haar stevig vast en sprak haar streng toe.

'Naar je kamer. Nu!' Het was niet anders dan ze tegen de tweeling zou hebben gedaan. Maar Pam negeerde haar volkomen en begon met wilde gebaren de fotolijstjes op te pakken uit de stoel waarin Mel ze had laten vallen. Met haar armen vol keek ze woest naar Mel.

'Ik haat je!'

'Van mij mag je alle foto's hebben die je maar wilt. Ik heb de rest in je vaders werkkamer gelegd.'

Pam negeerde haar woorden. 'Dit is ons huis, van óns en van mijn moeder, vergeet dat niet!'

Mels handen jeukten om haar een tik te geven, maar dat leek haar niet verstandig in de aanwezigheid van die vriendin. In plaats daarvan greep ze Pam bij haar schouder en loodste haar naar de deur.

'Je gaat nu naar je kamer, Pam. Anders bel ik nu de moeder van je vriendin om te vragen of ze haar kan komen halen. Is dat duidelijk?'

Zonder een woord te zeggen stormde Pam de trap op met de foto's van haar moeder in haar armen. Haar vriendin verdween er uit het veld geslagen achteraan. Mel deed de lichten uit en ging naar haar slaapkamer, waar Peter nog steeds zich van niets bewust in zijn tijdschriften zat te bladeren. Mel staarde hem een tijdje aan in het besef dat Pam in ieder geval gedeeltelijk gelijk had. Het was hun huis. Mel had er zelfs haar meubels niet mogen neerzetten. En op alles zat nog steeds Annes stempel gedrukt.

Nog natrillend van haar aanvaring met Pam, liet Mel haar ogen op Peter rusten toen hij opkeek. 'Ik wil dat dat portret morgen weggehaald wordt.'

'Welk portret?' Hij keek haar aan of ze plotseling gek geworden was, en zo zag ze er ook een beetje uit.

'Het portret van je vorige vrouw.' Ze sprak met opeengeklemde kaken en hij was perplex. Misschien was de champagne haar naar het hoofd gestegen.

'Waarom?'

'Omdat dit nu mijn huis is, en niet het hare. En ik wil dat het weggehaald wordt. Onmiddellijk!' Ze schreeuwde het bijna uit.

'Het is geschilderd door een bekende kunstenaar.' Hij verstijfde. Haar heftige gedrag kwam uit de lucht vallen, en hij wist niets van de woordenwisseling die ze met Pam had gehad.

'Het kan me geen barst schelen wie het heeft geschilderd. Dat ding moet daar weg. Gooi het weg of verbrand het of geef het aan een voorbijganger. Doe ermee wat je wilt, maar zorg dat dat ding uit mijn woonkamer verdwijnt!' Ze balanceerde op de rand van een huilbui, en hij staarde haar ongelovig aan.

'Wat is er in godsnaam met je aan de hand, Mel?'

'Wat er met me aan de hand is? Met mij? Je haalt me naar een huis waarin zelfs nog geen speldenknop van mij is, waar alles van jou en je kinderen is. Een huis waar je je nek breekt over de foto's van je eerste vrouw, en daar moet ik me thuis voelen?'

Hij begon het te begrijpen, althans, dat dacht hij, maar niettemin klonk ze behoorlijk onredelijk. En waarom nu ineens? 'Haal de foto's dan weg, als je dat wilt. Maar je hebt er nooit eerder een punt van gemaakt.'

'Ik heb hier niet eerder gewoond. Maar nu wel.'

'Dat is duidelijk.' Hij begon geïrriteerd te raken. 'Ik ga er vanuit dat de rest van de inrichting ook niet geheel naar wens is?' Hij zei het op een geniepig toontje.

'O ja hoor, het is helemaal naar wens, als je het tenminste geen probleem vindt om in een toonzaal te wonen. Persoonlijk gaat mijn voorkeur meer uit naar een echt huis, een thuis, een plek waar het de bedoeling is dat mensen zich er thuis voelen.'

'Zoiets als dat poppenhuis van je in New York, zeker?'

'Juist.' Briesend stonden ze elk aan een andere kant van de kamer.

'Prima. Haal de foto's dan maar weg, als dat is wat je wilt. Maar het schilderij blijft hangen waar het hangt.' Eigenlijk zei hij dat alleen maar om haar dwars te zitten, omdat de manier waarop ze erover begonnen was hem tegenstond, en Mels mond viel open.

'Dat dacht ik dus niet!' En na een korte stilte: 'Dat schilderij eruit of ik eruit!'

'Klinkt je dat zelf niet een beetje overdreven in de oren? Je gedraagt je als een verwend nest, of had je dat zelf nog niet in de gaten?'

'En jij gedraagt je als een zelfingenomen blaaskaak. Je verwacht dat ik me aan alle kanten aanpas, en zelf weiger je ook maar iets te veranderen, tot en met de foto's van je overleden vrouw aan toe.'

'Dan laat je toch gewoon een paar foto's van jezelf maken, dan zetten we die ook neer.' Hij werd nu echt vals, en dat wist hij, maar hij had er genoeg van om haar tekeer te horen gaan over de foto's van Anne. Hij had er zelf al een paar keer aan gedacht om ze weg te halen, maar het idee stond hem tegen, en hij wilde de kinderen geen pijn doen. En daar herinnerde hij haar nu aan. 'Ik neem aan dat je niet over de reactie van de kinderen hebt gedacht als je dat portret weg wilt halen?'

'Ja hoor, dat is me geheel duidelijk.' Met een vinnige blik deed ze een paar stappen zijn kant op. 'Ik was de betreffende foto's in je werkkamer aan het leggen toen je dochter me duidelijk kwam maken dat dit jullie huis is, en niet het mijne, of beter gezegd, het is haar moeders huis.'

Ineens werd alles Peter duidelijk. Met hangende schouders ging hij zitten en keek Mel aan. Hij kon zich precies voorstellen wat er beneden was gebeurd, en dat verklaarde Mels gedrag tegenover hem. Hij begreep er ook al niets van. Hij vond haar helemaal geen type voor woede-uitbarstingen. 'Heeft ze dat gezegd, Mel?' Zijn stem klonk nu een stuk vriendelijker, en de blik in zijn ogen was dat ook.

'Ja, dat heeft ze gezegd.' Hij gebaarde dat ze bij hem moest komen zitten, maar ze bleef staan en huilde nu openlijk. Hij liep naar haar toe en sloeg zijn armen om haar heen. 'Dat spijt me verschrikkelijk, lieve schat. Je weet dat dit ook jouw huis is.' Snikkend legde ze haar hoofd tegen zijn schouder. 'Ik zal het portret morgen weghalen, het was dom van me.'

'Nee, nee, daar gaat het niet om... het is gewoon...'

'Ik snap het...'

'Het is verrekt moeilijk om in andermans huis te wonen. Ik ben zo aan mijn eigen plek gewend.' Hij trok haar naast zich op bed.

'Dat weet ik... maar dit is nu ook jouw huis.'

Snuivend keek ze hem aan. 'Nee, dat is het niet. Alles hier is van jou en Anne. Er staat helemaal niets van mij hier.' Peter luisterde nadenkend.

'Alles wat van mij is is van jou, Mel.' Maar ze wilde haar eigen spullen, niet die van hem.

'Geef me de tijd. Ik wen er vast wel aan. Ik ben gewoon doodmoe, er is zoveel gebeurd, en Pam heeft me net een flinke schop tegen het zere been gegeven.' Peter gaf zijn vrouw een kus en stond op.

'Ik ga even met haar praten.'

'Nee! Dat los ik zelf met haar op. Als jij je ermee gaat bemoeien, zal ze me nog meer gaan verfoeien.'

'Ze houdt van je, dat weet ik zeker.' Maar zijn ogen stonden zorgelijk.

'Alles is veranderd. Hiervoor was ik een gast, nu ben ik een indringster in haar huis.'

'Je bent geen indringster. Je bent mijn vrouw. Ik hoop dat je dat niet vergeet.'

Ze glimlachte door haar tranen heen. 'Dat vergeet ik niet. Ik heb gewoon erg veel aan mijn hoofd, en morgen begin ik met mijn nieuwe baan.'

'Ik weet 't.' Hij begreep het, maar het deed hem verdriet haar te zien huilen, en hij beloofde zichzelf plechtig dat hij het portret van Anne de volgende dag weg zou halen. Ze had gelijk. 'Laten we vanavond vroeg naar bed gaan. We zijn allebei moe en het is een zware week geweest.'

Mel sprak hem niet tegen. De verhuizing uit New York, hun trouwdag, de huwelijksreis, de dood van Marie... Ze poetsten hun tanden en gingen naar bed. Hij trok haar dicht tegen zich aan in het donker, en genoot van haar warme lichaam tegen het zijne. Dit was waar hij de afgelopen zes maanden naar had verlangd, sterker nog, de afgelopen twee jaar. En zelfs voor die tijd was het met Anne nooit hetzelfde geweest. Ze was veel afstandelijker geweest dan Mel. Het was alsof Mel veel meer een deel van hem was, en voor de eerste keer die week voelde hij beroering in zijn binnenste, en hij verlangde meer dan ooit naar haar. En op het moment dat het oude jaar overging in het nieuwe bedreef hij de liefde met haar.

28

Zoals in haar nieuwe arbeidsovereenkomst was vastgelegd toen ze nog in New York was, werd ze in het begin van de middag per limousine thuis opgehaald en naar het tv-station gebracht. Op het moment dat ze naar binnen stapte, was ze zich bewust van honderden paren starende ogen. Iedereen was razend nieuwsgierig naar haar. Mel Adams begon aan haar nieuwe baan.

Ze werd voorgesteld aan de regisseurs, assistent-regisseurs, redacteuren, cameramannen en loopjongens, en ondanks het feit dat ze zich in een nieuwe omgeving bevond, voelde Mel zich toch thuis in een haar bekende wereld. Het ging er hier niet anders aan toe dan in New York, of zoals daarvoor in Chicago of Buffalo. Een studio was een studio, en terwijl ze om zich heen keek in haar nieuwe kantoor ging ze met een zucht zitten.

Het voelde als een thuiskomst. De hele middag deed ze haar uiterste best om bekend te raken met de in en uit lopende mensen, en met de meest recente specials en reportages. Ze dronk een glas wijn met de producent en zijn ploeg, en om halfzes verscheen Paul Stevens. De producent stelde hen aan elkaar voor en Mel stak glimlachend haar hand naar hem uit.

'Ik verheug me op onze samenwerking, Paul.'

'Ik wilde dat ik hetzelfde kon zeggen.' Hij schudde haar uitgestoken hand en liep de kamer uit. De producent deed zijn best de situatie te redden, en Mel keek Paul met opgetrokken wenkbrauwen na.

'Nou ja, ik weet in ieder geval hoe de zaken ervoor staan.' Ze grinnikte spottend.

Maar het zou niet eenvoudig worden om met hem samen te werken. Hij was woedend over de hem toegewezen vrouwelijke co-presentator, en hij zou Mel op alle mogelijke manieren het leven zuur maken, zoals ze die avond meteen ondervond tijdens de uitzending. Hij deed poeslief als hij iets tegen haar zei, maar hij onderbrak haar waar mogelijk en trok de aandacht zo veel mogelijk naar zich toe. Hij probeerde haar zenuwachtig te maken, op het verkeerde been te zetten, en haar volledig gek te maken. Zijn woede was zo overduidelijk dat Mel zo gauw ze uit de lucht waren voor zijn bureau ging staan.

'Is er iets waar je het nu met me over wilt hebben voordat dit uit de hand gaat lopen?'

'Ja, hoor. Wat dacht je ervan om je salaris met me te delen? Ik deel mijn baan tenslotte met je, dus het lijkt me niet meer dan eerlijk.' Zijn ogen glommen vervaarlijk, en Mel begreep zijn probleem. De details van haar contract hadden uitgebreid in de krant gestaan, en ze verdiende waarschijnlijk drie keer zoveel als hij, maar dat was niet haar probleem.

'Ik kan er niets aan doen dat ik een goede deal heb gesloten met het tv-station, Paul. Het was een prijzenslag in New York. Je weet hoe het is.'

'Nee, maar ik zou er graag eens van mee willen profiteren.' Hij probeerde al jaren in New York te komen, en zij had het allemaal aan de kant geschoven om in zijn nek te kunnen hijgen. Hij haatte de stomme trut, al was ze nog zo goed als ze zeiden. Hij had haar niet nodig als co-presentatrice. Hij stond op en zei fel: 'Als je zorgt dat je bij me uit de buurt blijft, zal het allemaal wel lukken. Is dat duidelijk?'

Met een verdrietige blik keek ze hem even aan voordat ze zich omdraaide en wegwandelde. Het zou niet gemakkelijk worden om met hem te werken, dacht ze onderweg naar huis. Ze hoefde hier alleen het nieuws van zes uur te presenteren, voor hetzelfde salaris als waar ze in New York twee uitzendingen voor moest doen. Ze had het niet slecht voor elkaar in L.A., en dat was de reden dat Paul Stevens haar niet uit kon staan.

'Hoe ging het? Je zag er geweldig uit.' Peter straalde van trots toen ze thuiskwam, en iedereen zat nog voor de tv. Maar Mel zag er niet gelukkig uit.

'Ik heb een collega die mijn bloed wel kan drinken, dus het is een gezellige boel.' Dus ze had Paul Stevens, en niet te vergeten Pam, die haar hielp herinneren dat ze in het huis van Anne woonde, dacht ze toen ze haar jas ophing. 'Hij draait vast wel bij.'

Ze betwijfelde het. 'Daar zou ik maar niet op rekenen. Ik denk dat hij hoopt dat ik dood neerstort of anders terugga naar New York.' Mel liet haar blik naar Pam glijden terwijl ze zich afvroeg wat ze in haar ogen zou zien, maar Pam keek haar nietszeggend aan. En toen Mel naar de muur van de woonkamer keek, zag ze dat het portret weg was. Dolgelukkig sloeg ze haar armen om Peters hals en fluisterde in zijn oor: 'Dank je wel, schat.' Pam begreep waar ze het over hadden. Ze stond op en liep de kamer uit terwijl de anderen toekeken, en Peter gaf op normaal volume antwoord.

'Ik heb het portret van Anne in de hal gehangen.'

Mel verstijfde. 'O ja? Ik dacht dat je had gezegd dat je het weg zou halen.'

'Hier heeft niemand er last van.' O nee? Hun ogen ontmoetten elkaar. 'Dat vind je toch niet erg, hè?'

Zacht zei ze: 'Nou, eigenlijk wel. Dit is niet wat we hadden afgesproken.'

'Dat weet ik... Maar het is nogal wat voor de kinderen om alles in een keer te veranderen. Alle foto's zijn nu weg.'

Mel knikte en ging zonder nog een woord te zeggen naar boven om zich op te frissen voordat ze bij de anderen aan tafel schoof voor het avondeten. Naderhand klopte ze op Pams deur.

'Wie is daar?'

'Je boze stiefmoeder.' Ze glimlachte tegen de deur.

'Wie?'

'Mel.'

'Wat wil je?'

'Ik heb iets voor je.' En toen Pam de deur langzaam opendeed, drukte Mel haar een stapel foto's van Anne in zilveren lijstjes in handen. 'Ik dacht dat je deze wel op je kamer zou willen hebben.

Pam wierp een blik op de lijstjes en nam ze van Mel over. 'Bedankt.' Zonder verder nog een woord te zeggen draaide ze zich om en deed de deur in Mels gezicht dicht. Mel ging terug naar beneden.

'Was je bij Pam?' Peter keek blij toen ze hun kamer binnenstapte. Hij zat weer in zijn medische tijdschriften te lezen. Het was van groot belang dat hij op de hoogte bleef van de laatste ontwikkelingen.

'Ja. Ik heb haar een paar foto's van Anne gebracht.'

'Mel, je zou je er niet zo druk over moeten maken.'

'Pardon?' Hij begreep het echt niet, en ze was te moe om er nu weer over te beginnen. 'Hoezo niet?'

'Omdat ze er niet meer is.' Hij zei het zo zacht dat ze haar oren moest spitsen om hem te kunnen verstaan.

'Dat weet ik. Maar het is moeilijk om hier te wonen als ze me vanuit elke hoek aankijkt.'

'Je overdrijft. Zoveel stonden er nou ook weer niet.'

'Ik heb er gisteravond drieëntwintig in je werkkamer gelegd. Dat valt inderdaad best mee. Ik heb er net een stuk of twaalf aan Pam gegeven, en ik wilde er ook een paar bij Mark en Matthew neerzetten. Dat is waar ze horen.'

Peter gaf geen antwoord en las weer verder, en Mel strekte zich uit op het bed. De producent had haar gevraagd om de komende maand zoveel mogelijk specials te maken. Ze waren wanhopig op zoek naar manieren om de kijkcijfers op te krikken, en van oudsher was het altijd zo geweest dat haar interviews de nieuwsuitzendingen in New York een enorme oppepper gaven. Ze had beloofd haar uiterste best te zullen doen, en al aantekeningen gemaakt over een stuk of vijf onderwerpen die haar interesseerden. Maar ze kon zich nu al voorstellen wat Paul Stevens zou zeggen als hij hier lucht van kreeg. Misschien moest ze de man maar gewoon negeren.

Maar de volgende avond was hij ronduit onbeschoft tegen haar, en ondanks zijn suikerzoete gedrag tijdens de uitzending had ze het gevoel dat hij haar het liefst in elkaar wilde slaan toen ze klaar waren. Het was een onwerkbare situatie en mijlenver verwijderd van wat ze gewend was. Diezelfde avond overhandigde ze haar lijstje met potentiële interviews aan de producer, hij keurde ze vrijwel allemaal goed. Dat was goed en slecht nieuws tegelijk. Het betekende dat ze de komende twee maanden veel zou moeten overwerken, maar misschien was het wel een goede manier om ingewerkt te raken. Het was altijd moeilijk om je draai te vinden bij een nieuw tv-station. En deze keer was het nog moeizamer omdat ze haar draai thuis ook nog niet gevonden had.

'Heb je een drukke dag gehad?' Peter keek afwezig toen hij binnenkwam, en ze glimlachte. Ze was pas om kwart over zeven thuisgekomen, en hij was zelfs nog later. Het was bijna acht uur.

'Behoorlijk.' Mel was in een stille stemming. Het gedoe met Paul Stevens was vermoeiend.

'Gedraagt die vent zich al een beetje beter? Die Paul Je-weet-wel?'

Ze lachte. Iedereen in L.A. kende zijn naam, of ze hem mochten of niet. 'Nee, het wordt alleen maar erger.'

'De klootzak.'

'En jij?' De school was weer begonnen voor de kinderen, en ze hadden om zes uur al gegeten. Mel en Peter aten om acht uur.

'Drie bypassoperaties achter elkaar. Geen bijzonder opwindende dag.'

'Ik ga Louisa Garp interviewen.' Dat was de grootste ster van Hollywood.

'Echt?'

'Ja.'

'Wanneer?'

'Volgende week. Ze heeft vandaag toegezegd.' Mel keek trots, en Peter was duidelijk onder de indruk. 'Ach wat, ik heb zelfs de beroemde dokter Hallam een keer geïnterviewd,' zei ze glimlachend. Hij pakte haar hand. Ze hadden het allebei zo druk tegenwoordig. Ze hadden alle twee zo'n drukke baan. Hij hoopte niet dat dat betekende dat ze nooit tijd voor elkaar zouden hebben. Dat was niet het leven dat hij voor ogen had. Hij hield van het idee dat zijn vrouw er voor hem was. En hij wilde er ook voor haar zijn.

'Ik heb je vandaag gemist, Mel.'

'Ik jou ook.' Maar ze wist ook hoe de komende twee maanden eruit zouden gaan zien. Ze zou hem bijna niet zien. Maar misschien kwamen ze daarna in rustiger vaarwater.

Na het eten zaten ze rustig samen te kletsen in de woonkamer toen Pam zich bij hen voegde. Peter strekte een arm naar haar uit. 'Hoe is het met mijn meisje?' Glimlachend ging ze bij haar vader staan. 'Heb je al gehoord dat Mel Louisa Garp gaat interviewen?'

'Nou en?' Ze kon blijkbaar niet anders dan lelijk doen tegen Mel, en Peter reageerde geërgerd.

'Zeg dame, dat is geen prettig toontje.'

'Vind je?' Ze vroeg erom, maar Mel hield zich erbuiten. 'Nou, en? Ik heb vandaag een negeneneenhalf gekregen voor mijn opstel van kunstgeschiedenis.'

'Hé, dat is geweldig!' Peter zei verder niets meer van haar gedrag tegen Mel. Mel was woedend en dat zei ze dan ook tegen hem toen het meisje de kamer verlaten had.

'Wat wil je dan dat ik tegen haar zeg? Vorig jaar is ze met hangen en wurgen overgegaan, en nu haalt ze eindelijk weer eens een negeneneenhalf.'

'Schitterend. Maar dat geeft haar geen enkel recht om onbeschoft tegen me te zijn.'

'Jezus, Mel. Geef dat kind de tijd om zich aan te passen.' Hij was moe. Hij had een zware dag achter de rug. En hij wilde thuis niet elke keer ruzie maken met Mel. 'Laten we naar boven gaan met de deur op slot.' Maar ze waren nauwelijks boven toen Jess aan de deur klopte. Mel vroeg haar vriendelijk om weg te gaan.

'Waarom?' Ze keek geschokt.

'Omdat ik Peter de hele dag niet gezien heb, en we willen praten.'

'Ik heb je ook niet gezien.' Ze was zichtbaar gekwetst.

'Dat weet ik, maar we kunnen morgenochtend praten, Jess. Dan is Peter weer naar het ziekenhuis.' Hij verliet de kamer om te gaan douchen en Mel wilde haar dochter een zoen geven, maar Jess trok zich terug.

'Laat maar zitten dan.'

'Jess, toe nou... Ik kan mezelf moeilijk in stukjes hakken. Denk nou ook eens even aan mij.'

'Ja hoor.'

'Hoe gaat het met Val?'

'Hoe zou ik dat moeten weten? Vraag het haar zelf maar. Met mij praat ze niet, en jij hebt geen tijd voor ons.'

'Dat is niet eerlijk.'

'O, nee? Maar zo is het wel. Ik begrijp dat hij op de eerste plaats komt.' Ze maakte een knikbeweging naar de badkamerdeur.

'Jess, ik ben nu getrouwd. Als ik al die jaren getrouwd was geweest, was het altijd zo geweest.'

'Kennelijk. Ik moet zeggen dat ik het vroeger leuker vond.'

'Jessie...' Mel voelde zich verscheurd toen ze naar haar oudste dochter keek. 'Wat is er met je?'

'Niks.' Maar de tranen stonden in haar ogen. Ze ging op bed zitten en probeerde haar tranen weg te slikken. 'Het is gewoon... Ik weet niet...' Ze schudde in verwarring haar hoofd en keek op naar Mel. 'Het is alles bij elkaar... een nieuwe school, een nieuwe kamer. Ik zie mijn vrienden nooit meer en ik moet mijn kamer delen met Val en ze maakt zo'n troep. Ze pakt al mijn spullen en ze legt nooit iets terug.' Voor haar waren dat grote problemen, en Mel leefde met haar mee. 'En ze loopt de hele dag te huilen.'

'Echt?' Mel ging in gedachten terug naar de voorgaande weken. Ze bedacht dat Val inderdaad veel huilde. Misschien had Peter gelijk en was ze ziek. 'Gaat het wel goed met haar, Jess?'

'Ik weet het niet. Ze doet raar. En ze is altijd bij Mark.' Daar zou Mel iets van zeggen.

'Ik zal weer eens met ze praten.'

'Dat helpt toch niet. Ze zit de hele tijd op zijn kamer.'

Mel fronste haar wenkbrauwen. 'Ik heb duidelijk tegen haar gezegd dat ik dat niet wil hebben.' Maar er waren wel meer dingen die Mel duidelijk had gezegd, en Jess wist zeker dat haar zus zich daar niet aan hield, maar dat ging ze haar moeder niet vertellen. Mel sloeg haar armen om haar dochter en zoende haar op haar wang. Jessie keek haar met een verdrietige lach aan.

'Sorry dat ik net zo lelijk deed.'

'We hebben het allemaal moeilijk, maar het komt wel goed. Het is voor Mark en Matt en Pam ook niet gemakkelijk om ons erbij te hebben. Laten we elkaar een kans geven.'

'Wat is er aan de hand?' Peter kwam uit de douche met een handdoek om zijn middel en glimlachte naar Jess.

'Hoi Jess, alles goed?'

'Ja hoor.' Met een klein lachje stond ze op. Ze wist dat ze hen nu alleen moest laten. Met een blik op haar moeder zei ze: 'Welterusten, mam.'

Het brak Mels hart om haar dochter zo verdrietig te zien. Ze zei er niets over tegen Peter, maar het maakte dat haar hart extra zwaar was toen ze de volgende dag naar haar werk vertrok en de strijd met Paul Stevens weer aan moest gaan.

Toen ze 's avonds thuiskwam, belde Peter. Er was een noodgeval en hij zou 'wat later' thuiskomen. 'Wat later' werd uiteindelijk elf uur.

Het was alsof ze nooit meer ergens tijd voor hadden, alsof de daaropvolgende weken bestonden uit interviews, ruziën met Paul Stevens voor of na de uitzending, en luisteren naar de klachten van Jessie en Val. Ze mochten niets te eten uit de keuken pakken van mevrouw Hahn, Pam droeg hun kleren en Jess zei dat Val en Mark de hele tijd op zijn kamer zaten.

Als klap op de vuurpijl kreeg Mel eind januari een telefoontje van Matts school; hij was van een schommel gevallen en had zijn arm gebroken. Peter kwam op de eerste hulp afdeling naar hen toe met een bevriende orthopedist, en Mel maakte vermoeid het grapje dat dit de eerste keer in weken was dat ze elkaar zagen. Hij had bijna elke avond een noodgeval en een eindeloze hoeveelheid bypassoperaties. En daarbovenop waren er ook nog eens twee patiënten overleden bij gebrek aan donorharten.

'Denk je dat we het overleven, Mel?'

Het was een avond dat Mel zich doodmoe op bed liet vallen. 'Soms weet ik het echt niet meer. Ik heb nog nooit zo achterlijk veel interviews afgenomen.' En ze voelde zich nog steeds te gast in andermans huis, dat hielp ook niet bepaald, maar ze had nog geen tijd gehad er iets aan te doen. En ze had ook nog geen tijd gehad om mevrouw Hahn onder handen te nemen.

'Ik zou willen dat je haar de laan uit stuurde,' erkende Mel op een middag tegenover Peter.

'Mevrouw Hahn?' Peter reageerde geschokt. 'Ze is al jaren bij ons.'

'Nou, ze maakt het leven er voor Jess en Val niet bepaald gemakkelijker op, en ik kan niet zeggen dat ze vriendelijk tegen mij doet. Het zou een stapje in de goede richting zijn.' Ze wilde nog veel meer dingen veranderen, maar ze had er domweg de tijd niet voor.

'Dat is belachelijk, Mel.' Hij werd al kwaad bij het idee. 'Ze is onderdeel van de familie.'

'Raquel was mijn familie, en die heb ik in New York achter moeten laten.'

'En dat verwijt je mij?' Hij vroeg zich af of hij te veel van Mel had geëist door haar naar L.A. te laten komen. Ze was constant prikkelbaar, en hij wist dat ze het niet naar haar zin had bij het tv-station. Het salaris was geweldig, dat viel niet te ontkennen, maar de randvoorwaarden waren minder goed dan voorheen, en dan waren er nog de problemen met Paul Stevens, had ze gezegd. 'Je geeft mij overal de schuld van, hè?' Hij was op zoek naar ruzie. Diezelfde ochtend was er zonder aanwijsbare reden een van zijn bypasspatiënten overleden.

'Ik geef je helemaal nergens de schuld van.' Ze was doodmoe. 'Maar we kunnen niet ontkennen dat we allebei een behoorlijk zware baan hebben en vijf kinderen voor wie we moeten zorgen. Ik probeer de dingen een beetje gemakkelijker te maken, en mevrouw Hahn werkt daar niet bepaald aan mee.'

'Dat geldt misschien voor jou, maar niet voor de rest van ons.' Hij keek Mel onverzettelijk aan en ze wilde in gillen uitbarsten.

'Woon ik hier niet ook? Mijn god, zet jou en Pam bij elkaar, en...'

'Wat nu weer?' Haar opmerking was niet ongemerkt voorbijgegaan.

'Niets. Ze vindt het alleen verschrikkelijk dat ik hier woon, maar ik had niet anders verwacht.'

'O, en jouw dochters vinden mij wel leuk? Je bent niet wijs als je dat denkt. Ze waren gewend om altijd bij je terecht te kunnen. Elke keer als we de deur van onze slaapkamer dichtdoen zijn ze gepikeerd.'

'Daar kan ik niets aan doen, net zomin als jij Pam kunt veranderen. Ze hebben allemaal tijd nodig om te wennen, maar Val en Jess hebben de grootste verandering van hun leven moeten doorstaan.'

'Helemaal niet. Pam heeft haar moeder verloren.'

'Het spijt me.' Er viel niet met hem over te praten, laat staan over het heilige onderwerp Anne. Het was Mel niet ontgaan dat er links en rechts weer foto's van Anne waren neergezet, en het portret hing nog steeds in de hal.

'Mij ook.'

'Daar meen je niets van.' Mel wilde het onderwerp niet laten rusten, en dat was niet slim. 'Je verwacht dat wij ons hier aan alles aanpassen.'

'O ja? En wat had je precies voor mij in gedachten dan? Moet ik naar New York verhuizen?'

'Nee.' Ze keek hem recht aan. 'Ik wil dat we naar een ander huis verhuizen.'

'Dat is belachelijk.'

'Nee, dat is het helemaal niet, maar je bent doodsbenauwd om iets te veranderen. Toen ik je leerde kennen, zat je nog steeds met alles op dezelfde plek te wachten tot Anne thuis zou komen. En nu heb je mij in haar huis binnengehaald. Je vindt het niet meer dan normaal dat ik mijn hele leven ondersteboven gooi, maar voor jou moet alles blijven zoals het was. En zal ik je wat zeggen? Zo werkt het niet.'

'Misschien is het ons huwelijk waar je uit wilt ontsnappen, Mel, en niet dit huis.'

Wanhopig en gefrustreerd staarde ze hem vanaf de andere kant van de kamer aan. 'Wil je het opgeven?'

Met een zucht liet hij zich zakken op zijn lievelingsstoel.

'Soms wel, ja.' Hij antwoordde eerlijk. 'Waarom wil je alles veranderen, Mel? Mevrouw Hahn, het huis, waarom kan alles niet gewoon blijven zoals het is?'

'Omdat niets meer is zoals het was, of je dat nou leuk vindt of niet. Ik ben Anne niet, ik ben ik, ik ben Mel, en ik wil mijn eigen leven leiden, niet een leven dat ik van iemand te leen heb.'

'We hebben een nieuw leven.' Maar hij klonk niet erg overtuigd.

'In een oud huis. Jess en Val en ik voelen ons indringers.'

'Misschien ben je gewoon op zoek naar een excuus om terug te gaan naar New York.' Zijn gezicht stond hard, en het huilen stond Mel nader dan het lachen.

'Is dat wat je denkt?'

'Soms.' Hij vertelde het haar eerlijk.

'Nou, laat me je iets duidelijk maken. Ik heb hier een arbeidsovereenkomst. Als jij en ik besluiten er vanavond een punt achter te zetten, zit ik hier toch nog twee jaar vast, of ik dat nou leuk vind of niet. Ik kan niet terug naar New York.'

'En dat is allemaal mijn schuld.' Dat was zijn conclusie van haar verhaal.

'Ik geef je helemaal nergens de schuld van. Ik hou van je.' Ze liep naar hem toe en knielde bij zijn stoel. 'En ik wil ook dat het goed gaat tussen ons, maar het gaat niet vanzelf. We moeten allebei de wil hebben om te veranderen.' Ze streek met haar hand over zijn wang.

'Ik geloof...' De tranen sprongen in zijn ogen, en hij wendde zijn hoofd even af voor hij haar weer aankeek.

'Ik geloof dat ik dacht... dat we alles... hetzelfde...'

'Dat weet ik.' Ze sloeg haar armen om hem heen en kuste hem. 'En ik hou verschrikkelijk veel van je, maar ik heb zoveel aan mijn hoofd dat ik het soms allemaal niet meer weet.'

'Dat weet ik, schat.' Uiteindelijk kwamen ze na een ruzie altijd weer op een lijn, maar ze hadden zoveel ruzies de laatste tijd. 'Ik had je dat contract in New York moeten laten tekenen, Mel. Het was niet eerlijk van me om je hier naartoe te slepen.'

'Jawel, dat was het wel.' Ze glimlachte door haar eigen tranen heen. 'En je hebt me hier helemaal niet naartoe gesleept. Ik wilde niet in New York blijven. Het enige dat ik wilde was bij jou zijn.'

'En hoe is dat nu?' Hij was bang voor haar antwoord. 'Ik ben blij dat we hier naartoe zijn gekomen. En over een tijdje valt alles vast en zeker op zijn plek.'

Hij pakte haar hand en leidde haar voorzichtig naar hun bed, en toen ze liefdevol met elkaar vrijden, wist Mel dat ze elkaar weer gevonden hadden. Ze had geen spijt van haar daden, maar het was niet gemakkelijk, en de druk op hen beiden was groot. Ze hoopte dat ze het zouden overleven, maar met Peter aan haar zijde was ze daarvan overtuigd.

De enige problemen waar hij haar niet voor kon behoeden, vonden plaats op haar werk. Op een avond in februari kwam ze nagenoeg in tranen thuis.

'Mijn god, als je toch eens wist wat een klootzak die man is.' Paul Stevens dreef haar tot het uiterste. 'Er komt een avond dat ik hem zijn nek omdraai op het moment dat we midden in de uitzending zitten.'

'Nou, dat zou pas echt nieuws zijn.' Hij keek haar meevoelend aan. Op dit moment had hij het voor de verandering rustig in het ziekenhuis. 'Ik heb een idee.'

'Een huurmoordenaar. Dat is het enige dat ik van je wil horen.'

'Ik weet iets veel beters.'

'Ingieten in beton.'

Peter lachte. 'Laten we dit weekend met z'n allen gaan skieën. Het zal ons allemaal goeddoen. Ik heb geen dienst, en ik heb gehoord dat de sneeuw geweldig is op het moment.'

Mel reageerde flauwtjes op het voorstel. Het idee alweer te moeten inpakken vermoeide haar. 'Wat denk je ervan.?'

'Ik weet het niet.' Ze wilde geen spelbreker zijn nu Peter eindelijk weer eens in een goed humeur was. Ze glimlachte en hij sloeg zijn armen om haar heen. 'Goed dan.' Ze zouden in ieder geval even weg zijn van de problemen thuis.

'Afgesproken?'

'Ja, dokter.' Ze grijnsde en ging naar boven om het de kinderen te vertellen.

Boven vond ze Val in bed met wat eruitzag als een zware griep. Ze was erg bleek en half in slaap, en toen Mel haar hand op haar voorhoofd legde, voelde Val erg koortsig aan. Mark zat zorgelijk naast haar bed. Het zag er niet anders uit dan de griepaanvallen die ze in New York zo vaak had gehad. Ze was nu eenmaal veel minder sterk gebouwd dan Jess.

'Ik heb goed nieuws,' vertelde ze Mark en de tweeling in de slaapkamer van de meisjes. 'Peter neemt ons dit weekend mee op skivakantie.' Ze reageerden verheugd, maar ook een beetje lauw. Mark maakte zich kennelijk ernstig zorgen, en Jess keek twijfelend naar haar tweelingzus.

'Leuk,' zei Val als eerste. Haar stem klonk zwakjes.

'Gaat het wel, lieverd?' Ze ging bij Val op bed zitten en het meisje trok een gezicht.

'Ja hoor, ik heb gewoon griep.'

Mel knikte, maar ze was niet helemaal gerustgesteld. 'Denk je dat je dit weekend weer beter bent, Val?'

'Vast wel.'

Mel vertrok naar beneden om het aan Pam en Matt te vertellen. Daarna bracht ze aspirine en vruchtensap naar Val en ging toen opnieuw naar beneden.

'Vond iedereen het leuk?'

'Ik geloof het wel, maar Val ligt ziek in bed.'

'Wat heeft ze?' Hij keek bezorgd. 'Moet ik even bij haar gaan kijken?'

Mel glimlachte, maar ze kende haar dochter. 'Doe dat maar niet. Ik denk dat ze zich zou schamen voor je. Ze heeft gewoon een griepje.'

Hij knikte. 'Laten we hopen dat ze aan het einde van de week weer opgeknapt is.'

'Ik moet nog steeds met haar naar die internist over wie je het hebt gehad.' Maar elke keer dat ze daar tegen Val over was begonnen, had het meisje haar in tranen geprobeerd te overtuigen dat er niets met haar aan de hand was.

Toen ze tegen het einde van de week met z'n allen naar Reno vlogen en daar een busje huurden om naar Squaw Valley te rijden, zag Val nog steeds erg wit, maar verder leek het alsof ze helemaal opgeknapt was. Mel had ondertussen andere zorgen aan haar hoofd. Paul Stevens had de vorige avond vlak voor de uitzending een enorme scène gemaakt. Het werd steeds moeilijker om haar werk goed te doen, en ze zag er elke dag tegen op, maar ze was vastbesloten vol te houden, wat er ook gebeurde. En in het weekend kon ze altijd een beetje tot rust komen, vooral dit weekend in Squaw Valley.

Vrolijk zingend en elkaar behulpzaam met de bagage en ski's, kropen ze met z'n allen in het busje op Reno Airport. Voordat Peter achter het stuur stapte gaf hij Mel een stevige zoen, en alle kinderen keken joelend en juichend toe vanuit de auto. Zelfs Pam was in een beter humeur dan de maand ervoor. Tegen de tijd dat ze aankwamen zat iedereen grapjes te maken en te lachen, en zelfs Val begon een beetje kleur op haar gezicht te krijgen. Mel was blij dat ze waren gegaan. Het zou hun goed doen om even in een andere omgeving te vertoeven dan het huis dat zo'n bron van ergernis tussen haar en Peter begon te worden.

Hij had een prettig appartement voor ze gehuurd in een complex waar hij en zijn kinderen eerder waren geweest. Het was klein maar groot genoeg. Ze maakten dezelfde indeling als in Mexico, de meisjes in de ene kamer, de jongens in de andere en Mel en Peter in de derde kamer. Tegen de middag stonden ze op de piste, gillend en lachend, en zaten elkaar bergafwaarts achterna. Zoals gewoonlijk bleef Mark dicht bij Val in de buurt, maar ze waren niet zo vrolijk als anders. Jess en Pam vlogen over steile pistes met Matt op hun hielen.

Na hun eerste afdaling stopte Mel ademloos aan de voet van de berg naast Peter, en samen wachtten ze op de rest. Het was heerlijk om de frisse berglucht in te ademen, en Mel voelde zich plotseling jaren jonger. Vrolijk keken Peter en Mel samen toe hoe hun kinderen de berg af kwamen.

'Ben je niet blij dat we gegaan zijn, Mel?'

Met een gelukkige blik keek ze hem aan. Hij was knapper dan ooit, zijn blauwe ogen straalden, er lag een blos op zijn wangen en zijn hele lichaam tintelde. 'Je maakt me heel erg gelukkig, Peter.'

'Is dat zo?' Hoopvol keek hij haar aan. Hij hield zo verschrikkelijk veel van haar, hij had haar nooit verdriet willen doen, maar zo nu en dan had hij het gevoel dat hij haar juist door haar verhuizing naar de Westkust geen goed had gedaan. Eigenlijk was ze bijna een soort postorderbruid. Hij lachte inwendig om die gedachte. 'Ik hoop het maar. Er is nog zoveel dat ik met je wil doen en je wil geven.'

'Dat weet ik.' Ze kende hem beter dan hij dacht. 'We komen alleen een beetje tijd tekort. Misschien leren we daar ooit nog weleens mee om te gaan.' Maar hun leven zou altijd gevuld zijn met interviews, specials, nieuwsuitzendingen, transplantatiepatiënten en mensen die een ander soort operatie nodig hadden. 'In ieder geval zullen de kinderen een keer volwassen worden.'

'Daar zou ik maar niet op rekenen,' lachte hij, toen hij het vijftal aan zag komen met Matthew op een haar na als laatste. Hij was al bijna net zo goed als de rest. 'Niet slecht, jongens. Gaan we nog een keer naar boven, of zullen we eerst ergens iets gaan eten?' Ze hadden in het vliegtuig gegeten, en in het busje hadden ze broodjes bij zich gehad, maar Jess zei: 'Ik denk dat Val even iets moet eten.' Het ontroerde Mel dat ze nog altijd zo zorgzaam was voor haar tweelingzus, en toen pas zag ze hoe bleek Val was. Met zijwaartse stapjes liep ze op haar ski's naar haar dochter en hield haar hand tegen haar voorhoofd. Ze had geen koorts.

'Gaat het, Val?'

'Ja hoor, mam.' Maar haar ogen stonden afwezig.

Toen ze weer in de lift naar boven zaten, zei Mel er iets van tegen Peter. 'Als we weer terug zijn, sleep ik haar toch echt mee naar de dokter, al springt ze hoog en laag. Ik snap niet waarom ze daar zo op tegen is.'

Glimlachend zat Peter naast haar in de stoeltjeslift, die hen langs enorme dennenbomen voerde op hun weg naar boven. 'Twee jaar geleden moest ik met Pam mee naar de kinderarts, en ze heeft gillend rondjes door zijn praktijk lopen rennen om haar tetanusprik te ontlopen. Het maakt niet uit hoe lang ze zijn of hoe groot hun borsten zijn, het blijven kinderen. Soms zou je het bijna vergeten, als je ziet hoe volwassen ze zich gedragen. Maar dat is alleen nog maar de buitenkant, vanbinnen zijn ze nog net zo klein als Matthew.'

Mel knikte instemmend en liet haar ski's in de lucht bungelen. 'Wat Val betreft heb je gelijk, maar ik denk dat het voor Jessie niet opgaat. Dat kind is met een oude ziel geboren, en ze houdt altijd een oogje op haar zus. Soms denk ik weleens dat ik te veel aan haar overlaat.'

Peter keek opzij en antwoordde voorzichtig: 'Dat heb ik ook weleens gedacht. Ze heeft het erg zwaar sinds we hier zijn. Komt dat door mij of is ze jaloers op Val en Mark?'

Mel was zich niet bewust dat Jessie zo prikkelbaar was, en ze was verbaasd dat Peter dat opgemerkt had. Hij was bijzonder scherpzinnig, vooral als je bedacht dat hij de kinderen nauwelijks zag vanwege de lange werkdagen in het ziekenhuis en zijn kantoor.

'Van allebei een beetje denk ik. Ze was gewend dat ik veel meer tijd voor haar had. Ik ben veel tijd kwijt aan Pam, om te proberen iets met haar op te bouwen, en Matthew vraagt meer tijd dan de anderen. Hij hunkert al twee jaar naar liefde.'

Peter keek gekwetst. 'Ik heb mijn best gedaan.'

'Dat weet ik. Maar je bent geen mama.' Ze leunde opzij en gaf hem een kus.

Boven aan de berg lieten ze zich uit de lift glijden. Het was fijn om tijd te hebben voor haar echtgenoot. In L.A. kwamen ze nauwelijks aan elkaar toe, en ze waren altijd moe. Maar hier, in een paar uur tijd, zag het ernaar uit dat ze elkaar weer gevonden hadden.

Af en toe keek Mel even achterom of iedereen er nog was. Ze herkende hen aan de kleurencombinaties van hun ski-pak. Jessica en Val droegen een identiek geel pak. Mark droeg een zwarte broek en een rood jack, Pam was van top tot teen in het rood, en Matthews skipak was blauw met geel. Zelf had ze een bontjack aan met een bijpassende muts en een zwarte skibroek, en Peter droeg een strak donkerblauw pak. Ze vormden een kleurrijk geheel. Tegen het eind van de middag dronken ze ergens warme chocolademelk, en daarna gingen ze de piste weer op. Ditmaal namen de kinderen een andere afdaling dan Peter en Mel, maar Mel vertrouwde op hun kunsten en wist dat ze goed op zouden passen. Ook over Matthew maakte ze zich geen zorgen, Jess zou goed op hem passen, samen met Pam. Het was een genot om samen met Peter naar beneden te glijden, en op de laatste piste maakten ze er een wedstrijdje van. Peter won met een paar meter voorsprong, en Mel remde lachend en buiten adem naast hem.

'Je skiet geweldig!' Vol bewondering keek ze naar hem op. Blijkbaar kreeg hij alles wat hij aanpakte voor elkaar.

'Niet meer zo goed als vroeger. Toen ik studeerde, zat ik in het universiteitsteam, maar het is jaren geleden dat ik voor het laatst echt getraind heb.'

'Ik ben blij dat ik je nu pas ken. Ik zou je vroeger nooit bij hebben kunnen houden.'

'Je bent helemaal niet slecht.' Met een lach gaf hij haar een klap met zijn handschoen op haar billen, en na een zoen stapten ze giebelend van hun ski's en wachtten ze onder aan de piste op de kinderen. Het duurde een hele tijd voor ze eindelijk in zicht kwamen. Mark skiede voorop, gevolgd door Jess, Pam, Matt, en deze keer met Val als hekkensluiter. Het was alsof ze veel langzamer ging dan de anderen, en Jess keek een paar keer om naar haar zus. Mel keek met samengeknepen ogen toe.

'Gaat het wel goed daar?'

'Met wie?' Hij had zijn ogen op Matt gericht, het jongetje ging met sprongen vooruit.

'Met Val.'

'Skiet ze vlak achter Mark?' Hij kon geen haarkleur onderscheiden onder de wollige witte muts, en hij verwarde Jess met haar zus.

'Nee, ze skiet achteraan, in hetzelfde pak als Jess.' Hij keek ook, en samen zagen ze dat ze een paar keer achter elkaar bijna viel, zichzelf weer corrigeerde, en ongecontroleerd tussen twee andere skiërs door schoot.

'Peter...' In een reflex greep Mel zijn arm. 'Er is iets mis.' Op dat moment begon Val vreemde bochten te maken, uit balans te raken en vreselijk te slingeren. Plotseling viel ze vlak voor het einde van de piste op haar zij, met haar gezicht in de sneeuw. Haar bindingen schoten los en Mel en Peter renden op haar af. Hij knielde naast haar neer, tilde haar oogleden op, voelde haar pols en keek niet-begrijpend naar Mel.

'Ze heeft een shock.' Zonder verder iets te zeggen ritste hij zijn jas los en legde die over haar heen. Jessie volgde zijn voorbeeld en gaf haar jas aan Peter, en terwijl iedereen ongelovig naar Val staarde, knielde Jess naast haar zus in de sneeuw.

Peter keek om zich heen in de hoop dat ze snel opgemerkt zouden worden door de pistepatrouille. 'Heeft iemand enig idee wat er aan de hand is? Is ze hard gevallen? Heeft ze haar hoofd gestoten? Heeft ze misschien iets gebroken of gekneusd?' Mark was vreemd stil, Pam schudde haar hoofd en Matt begon te huilen.

Ineens gaf Mel een harde gil. Vanuit het kruis van Vals skibroek verspreidde zich een grote rode vlek, en zelfs de sneeuw om haar heen begon donker te kleuren.

'Peter! O, mijn god!' Ze gooide haar handschoenen uit en legde haar handen om het gezicht van haar dochter. Dat gezicht was ijskoud, maar het was een kou die van binnenuit kwam.

Peter keek van zijn vrouw naar zijn stiefdochter. 'Ze heeft een ernstige bloeding.' En gelukkig kwam de pistepatrouille er op dat moment aan, en twee sterke jonge mannen met een rood-witte band om hun arm knielden naast Peter neer.

'Is ze hard gevallen?'

'Nee. Ik ben dokter. Ze heeft een bloeding. Hoe snel kunnen jullie hier een brancard hebben?' Een van de twee haalde een portofoon te voorschijn en maakte melding van de ernstige situatie en hij gaf hun exacte lokatie door. 'Hij komt er zo aan.' En voor hij die woorden goed en wel uitgesproken had, verschenen er in de verte twee skiërs met een 'banaan'. Mel zat op haar knieën naast Val, haar eigen jasje lag ook over het bewusteloze meisje, en ze zag dat Val ondanks hun zorgen blauwe lippen had gekregen.

Angstig keek ze Peter aan. 'Kun je niets doen?' Haar met tranen gevulde ogen stonden verwijtend, en hij beantwoordde haar blik hulpeloos. Als ze haar zouden verliezen, zou Mel het hem nooit vergeven. Maar hij kon niets doen.

'We moeten het bloeden zien te stelpen, en ze heeft zo snel mogelijk een bloedtransfusie nodig.' Hij wendde zich tot een van de jongens van de pistepatrouilie. 'Hoever is de dichtstbijzijnde eerstehulppost hiervandaan?' De jongen wees naar een klein huisje in de diepte. Het was nauwelijks meer dan een minuut skiën van waar ze stonden. 'Hebben jullie daar bloedplasma?'

'Ja, meneer.' Val lag ondertussen op de slee, en er bleef een grote rode vlek achter in de sneeuw. De hele familie volgde naar het kleine gebouw.

Peter vroeg aan Mel: 'Wat is haar bloedgroep?'

'O positief.'

Jessie huilde ondertussen zacht, net als Pam, en Mark zag eruit alsof hij de volgende was die op de brancard moest. Ze maakten Val zo snel mogelijk los en brachten haar naar binnen. Binnen werden ze opgewacht door een verpleegster, en de dokter was onderweg. Hij was op de piste bij een man met een gebroken been, maar Peter zorgde er snel voor dat Vals heupen hoger kwamen te liggen dan haar hoofd, en de verpleegster hielp hem met het uittrekken van haar kleren, terwijl de anderen toekeken. Ze gaven haar bloedplasma via een infuus, maar Val vertoonde geen tekenen van verbetering.

Mel keek vol afgrijzen toe. 'Mijn god... Peter...' Het was alsof ze helemaal onder het bloed zat, en plotseling herinnerde ze zich Matthew, die met grote ogen naar zijn stiefzus staarde. 'Pam, neem je broertje mee naar buiten.'

Pam knikte zwijgend en nam Matt mee. Jessica en Mark klampten zich aan elkaar vast en zochten zo steun bij elkaar. Peter en de verpleegster vochten om Vals leven te redden en Mel keek toe.

Een paar minuten later arriveerde de arts en bundelde zijn krachten met Peter. De ambulance was onderweg, ze moest met spoed naar het ziekenhuis. Het was duidelijk een gynaecologische bloeding, maar het was onduidelijk hoe of waarom die ontstaan was.

'Heeft iemand enig idee...' begon de dokter. Mark verraste hen allemaal door een stap naar voren te doen en met trillende stem het woord te nemen.

'Ze heeft dinsdag een abortus gehad.'

'Ze heeft wat?' Mel voelde de kamer ronddraaien toen ze eerst naar Mark en daarna naar Peter keek. Die kon haar nog net opvangen voor ze in elkaar zakte. De verpleegster bracht vlugzout, en de dokter ging door met zijn hulp aan Val. Maar het was overduidelijk dat alleen een operatie het bloeden zou kunnen stelpen, en zelfs dat was niet zeker. Ze had enorme hoeveelheden bloed verloren, en Peter keek zijn zoon ontsteld aan.

'Wie heeft dit in vredesnaam gedaan?'

Met tranen in zijn ogen en met trillende stem gaf Mark zijn vader antwoord. 'We wilden niet naar iemand die je kende, dus daardoor konden we bijna nergens terecht. Val wilde naar een kliniek. We zijn naar West-L.A. geweest.'

'Godallemachtig... besef je dat ze haar hiermee misschien vermoord hebben?' Peter stond te schreeuwen in de kleine kamer en Mel begon te snikken en Jess klampte zich aan haar moeder vast.

'Ze gaat dood... O mijn god, ze gaat dood...' Jessica raakte totaal buiten zinnen bij het zien van haar stervende tweelingzus, en haar uitbarsting zorgde ervoor dat Mel weer een beetje bij haar positieven kwam.

Ze zei op strenge toon tegen Jess, en haar stem was de enig hoorbare in de kleine ruimte: 'Ze gaat niét dood, hoor je? Ze gaat niét dood!' Haar woorden waren zowel bedoeld voor God als voor de aanwezigen. En plotseling viel ze kwaad uit tegen Mark en Jess. 'Waarom hebben jullie me verdomme niets verteld?' Mark keek haar zwijgend aan. Het was te veel geweest om van hen te verwachten, en toen keek ze Jess aan. 'En jij! Jij wist ervan!' Het was een gemene beschuldiging.

'Ik heb het vermoed. Ze hebben me nooit iets verteld.'

Maar ze klonk net zo kwaad als haar moeder. 'En wat had het voor verschil gemaakt als we het je hadden verteld? Je hebt het altijd veel te druk met je echtgenoot en je werk en Matt en Pam. Je had ons net zo goed achter kunnen laten in New York, je had ons net zo goed...' Maar ze werd tot stilte gedwongen door een harde klap in haar gezicht, waardoor ze zich huilend in een hoekje terugtrok. De daaropvolgende stilte werd doorbroken door de sirene van de aanscheurende ambulance, en even later waren ze druk bezig Val erin te leggen, samen met twee verpleegkundigen en Mel.

Peter zei zacht tegen zijn vrouw: 'Ik rij in het busje achter je aan.' Hij rende naar buiten met achterlating van alle ski's. Daar konden ze later wel voor terugkomen, dat was op dit moment niet hun grootste zorg. Hij startte de motor en de rest stapte stilletjes in. Jess en Mark gingen bij hem op de voorbank zitten en Pam en Matt kropen achterin. Niemand zei een woord toen ze koers zetten naar het ziekenhuis in Truckee. Peter was de eerste die het zwijgen verbrak.

'Je had het me moeten vertellen, Mark.' Zijn stem klonk rustig door de stille auto, en het begon tot hem door te dringen wat zijn zoon had doorgemaakt.

'Dat weet ik. Pap, haalt ze het?' Zijn gezicht trok en de tranen stroomden over zijn wangen.

'Ik denk het wel, als ze haast maken. Ze heeft veel bloed verloren, maar het bloedplasma zal helpen.' Jessica zat in ijzige stilte tussen hen in, de afdruk van haar moeders hand nog steeds zichtbaar op haar gezicht. Peter keek even opzij en legde kort een hand op haar knie. 'Het komt wel goed, Jess. Het ziet er erger uit dan het is. Dat komt omdat je zoveel bloed ziet.' Jessica knikte zwijgend.

Eenmaal aangekomen bij het ziekenhuis in Truckee stapten ze allemaal uit, maar de jeugd kwam niet verder dan de wachtkamer. Peter en Mel gingen met Val mee naar binnen tijdens de voorbereidingen, en Peter besloot niet bij de operatie aanwezig te zijn zodat hij bij Mel kon blijven. Er was een gespecialiseerde gynaecoloog opgeroepen, en Peter ging ervan uit dat die wist wat hij deed. Ze kregen alleen te horen dat ze er ernstig aan toe was en dat er kans was dat ze een hysterectomie bij haar moesten doen. Ze zouden pas tijdens de operatie kunnen zien hoe ernstig ze eraan toe was.

Mel knikte verdoofd en Peter nam haar mee naar de wachtruimte om samen met de rest te wachten. Ze bleef expres bij Mark uit de buurt, en Jess hield afstand van haar moeder. Na een tijdje liep Peter naar zijn oudste zoon en gaf hem twintig dollar om samen met de andere drie iets te gaan eten in de kantine. Mark knikte en ze gingen op pad, maar geen van hen had echt trek. Ze konden alleen maar denken aan Val, daar op de operatietafel.

Toen ze weg waren, liet Mel zich wanhopig huilend in Peters armen vallen. Het was een tafereel dat hij in Center City dagelijks te zien kreeg, maar nu overkwam het hun... Mel... en Val... en hij werd overvallen door hetzelfde gevoel als hij had gehad toen Anne overleed. Hij voelde zich volledig hulpeloos. In ieder geval kon hij Mel nu bijstaan. Hij hield haar stevig vast en mompelde geruststellende woorden.

'Het komt allemaal goed. Mel... ze wordt...'

'En als ze nu nooit meer kinderen zal kunnen krijgen?'

Mel snikte onbedaarlijk in zijn armen.

'Dan zal ze in ieder geval verder gezond en wel in ons midden blijven.' Dat was op zich iets om dankbaar voor te zijn.

'Waarom heeft ze me niets verteld?'

'Ik denk dat ze bang waren. Ze hebben het met z'n tweeën willen oplossen.' Het was bewonderenswaardig, maar ook heel dom.

'Maar ze is pas zestien.'

'Ik weet het, Mel... ik weet het...' Hij had al langer vermoed dat Val en Mark met elkaar naar bed gingen, maar hij had Mel niet ongerust willen maken. Hij besefte nu dat hij daar een gesprek met Mark over had moeten hebben. Hij zat dat allemaal te bedenken toen de kinderen terugkwamen uit de kantine, en Mark liep langzaam naar zijn vader en Mel.

Mel keek intens verdrietig op en bleef huilen. Mark ging net zo verdrietig bij hen zitten. 'Ik weet niet wat ik moet zeggen. Het spijt me... Ik... ik heb nooit gedacht... ik zou echt niet...' Hij boog zijn hoofd en zijn verdriet kwam in schokken en golven uit zijn lichaam. Peters hart brak toen hij zijn zoon zo zag, en hij sloeg zijn andere arm om hem heen. Ineens hielden Mark en Mel elkaar huilend vast, en toen kwamen Jessica, Pam en Matthew er ook bij staan. Het was een akelig gezicht, en de dokter kreunde toen hij hen zo zag.

Peter zag de arts het eerst en maakte zich los van de rest. Hij sprak op zachte toon met de dokter, en Mel keek angstig toe. 'Hoe is het gegaan?'

De chirurg knikte en Mel hield haar adem in. 'Ze heeft geluk gehad. We hebben haar baarmoeder niet hoeven te verwijderen. Ze heeft een enorme bloeding gehad, maar er is geen blijvende schade aangericht. Maar een volgende abortus lijkt me geen goed idee.'

Peter knikte. Dat was hopelijk nooit meer nodig. 'Dank u.' Hij stak een hand uit en de twee chirurgen schudden elkaar de hand.

'Ik heb me laten vertellen dat u ook arts bent.'

'Dat klopt. Hartchirurgie. We komen uit L.A.'

De andere arts kneep zijn ogen samen, sloeg met zijn hand tegen zijn voorhoofd en er verscheen een grijns op zijn gezicht.

'O m'n hemel. Ik weet wie u bent. U bent dokter Hallam!' Hij wist even niet waar hij het zoeken moest. En toen lachte hij. 'Ik ben blij dat ik dat net niet wist. Ik zou doodzenuwachtig geweest zijn.'

'Dat is nergens voor nodig. Ik had met geen mogelijkheid kunnen doen wat u net heeft gedaan.'

'Ik ben blij dat ik kon helpen.' Hij schudde Peter opnieuw de hand. 'En ik vond het prettig u te ontmoeten.'

Op dat moment begreep Peter dat er geen rekening zou komen en dat speet hem want de man had goed werk gedaan. Hij had Vals leven gered, en het leven van haar toekomstige kinderen, en misschien zelfs die van Mark. Hij vroeg zich af of dit het einde van hun relatie zou betekenen, of dat het hen juist nog nader tot elkaar zou brengen. Het had in ieder geval de rest van het gezin tot elkaar gebracht, en toen ze met z'n allen wachtten tot Val weer bijkwam, kwamen ze zelf een beetje tot leven. Ze praatten zacht en maakten grapjes maar op een rustige manier. De realiteit was hard aangekomen bij hen allemaal.

Voordat Val bij bewustzijn kwam, bracht hij Pam en Matthew terug naar het appartement. Mark en Jess wilden bij Mel in de buurt blijven, en bij Val als ze bijkwam, maar de andere twee zagen er ondertussen slechter uit dan Val. Ondanks hun protest bracht Peter ze terug.

'Ik wil bij Val blijven,' jengelde Matthew.

'Je mag toch niet bij haar op de kamer, en het is ontzettend laat, Matt.' Zijn vader was vriendelijk maar hij hield voet bij stuk. 'Als het ziekenhuis het goedvindt, mag je morgen naar haar toe.'

'Ik wil haar vanavond zien.'

Peter nam hem mee naar buiten, en Pam keek nog een keer achterom naar de anderen voordat ze meeliep. En toen Peter terugkwam, was Val net wakker en terug in haar kamer, maar ze was nog te versuft om te begrijpen wat er tegen haar gezegd werd. Ze glimlachte alleen maar en gleed weer weg, en toen ze Mark zag, stak ze haar hand naar hem uit en zei: 'Het spijt me... Ik...' En toen viel ze weer in slaap. Een uur later gingen ze allemaal terug naar het appartement. Het was bijna middernacht, en iedereen was doodmoe.

Mel kuste Jessica welterusten en hield haar even stevig vast voordat ze naar bed ging. Jessie keek haar met grote, verdrietige ogen aan en zei: 'Het spijt me van wat ik gezegd heb.'

'Misschien had je wel een beetje gelijk. Misschien heb ik het inderdaad te druk gehad met de anderen.'

'We hebben het allemaal zwaar, jij ook, dat weet ik best, mam.' Haar stem stierf weg, en in gedachten was ze bij de tijd dat ze haar moeder niet met zoveel anderen hoefde te delen.

'Dat is geen excuus, Jess. Ik zal beter mijn best doen vanaf nu.' Maar ze had geen idee hoe ze dat ging doen. Hoeveel meer uren zaten er in een dag? Hoe kon ze iedereen geven wat ze vroegen, haar werk goed doen en dan nog tijd over hebben om adem te halen? Ze was nu moeder van vijf, de echtgenote van een vermaard chirurg, en niet te vergeten presentator van een nieuwsuitzending, Ze hield nauwelijks tijd voor zichzelf over. En haar dochter verweet haar dat ze meer interesse toonde voor haar stiefkinderen dan voor haar eigen dochters. Misschien deed ze te veel haar best om het iedereen naar de zin te maken. Ze kuste Mark ook welterusten en liet zich naast Peter in bed vallen, maar zo moe als ze was, ze kon de slaap niet vatten. Urenlang lag ze te denken aan Jessica's woorden, en aan Val in een kring van bloed in de sneeuw. Peter voelde hoe ze naast hem lag te trillen.

'Ik zal mezelf nooit vergeven dat ik dit niet in de gaten heb gehad.'

'Je kunt niet alles weten, Mel. Het zijn praktisch volwassenen.'

'Dat is niet wat je eerder vandaag zei. Je zei dat ze in hun hart net zo kinderlijk waren als Matthew.'

'Misschien had ik het mis.' Hij was geschokt over het feit dat zijn zoon bijna vader geworden was. Maar Mark was in augustus achttien geworden. Eigenlijk was hij al een man. 'Ik weet dat ze nog jong zijn, en ze zijn veel te jong om te doen wat ze hebben gedaan. Met elkaar naar bed gaan, zwanger worden en een abortus ondergaan. Maar gebeurd is gebeurd, Mel.' Hij steunde op een elleboog en keek naar zijn vrouw. 'Ze hebben geprobeerd het zelf op te lossen, daar moet je bewondering voor hebben.' Ze was nog niet in staat bewondering te hebben, niet voor hen en niet voor zichzelf.

'Jessie had wel een beetje gelijk. Ik heb het zo verschrikkelijk druk gehad met jou en Pam en Matthew. Ik heb nauwelijks aandacht aan mijn eigen dochters besteed.'

'Je hebt nu vijf kinderen, een baan, een groter huis en mij. Wat verwacht je dan van jezelf, Mel?'

'Meer, kennelijk.' Maar bij de gedachte alleen al raakte ze verder uitgeput.

'Hoeveel meer?'

'Geen idee. Maar kennelijk doe ik het niet helemaal goed, want anders zou dit met Val nooit gebeurd zijn. Ik had het in de gaten moeten hebben. Ik had het moeten zien zonder dat ze het me hadden verteld.'

'Hoe zie je dat dan voor je? Wil je politie-agentje spelen? Wil je stoppen met werken zodat je ze overal naartoe kunt wegbrengen en ophalen?'

Het was geen aanlokkelijk vooruitzicht, dat was duidelijk, maar even later vroeg Mel met een klein stemmetje: 'Dat is wat Anne deed, hè?'

'Ja, maar je kunt jullie twee niet vergelijken, Mel. En ik geloof niet dat ze er helemaal gelukkig mee was, als je het eerlijk wilt weten. Het verschil is dat jij je werk leuk vindt, en dat maakt je tot een gelukkiger mens.' Het was aardig van hem om dat te zeggen, en met een glimlach op haar gezicht draaide ze zich in het donker naar hem toe, met alleen hun schaduw zichtbaar door het maanlicht dat naar binnen viel.

'Je geeft me altijd een goed gevoel, Peter. Over een heleboel dingen, maar vooral over mezelf.'

'Dat is ook de bedoeling. Jij geeft mij ook een goed gevoel. Ik heb het idee dat je me respecteert in alles wat ik doe.' Hij haalde diep adem. 'Anne was niet gelukkig met mijn werk.' Hij keek Mel met een glimlachje aan. 'Ze vond transplantaties afschuwelijk en verkeerd. Haar moeder was een overtuigd aanhanger van de Christian Science, en in haar hart heeft ze de medische professie nooit vertrouwd.'

'Dat moet moeilijk voor je geweest zijn.' Dit had hij haar nooit verteld, en het boeide haar.

'Dat klopt. Ik heb nooit het gevoel gehad dat ik haar goedkeuring kon dragen.'

'Je weet dat je die van mij hebt, Peter.'

'Dat weet ik, en dat betekent heel veel voor me. Ik geloof dat dat een van de eerste dingen was die ik leuk aan je vond. Ik had respect voor jou en ik voelde dat jij respect had voor mij.' Hij glimlachte en gaf haar een kus op het puntje van haar neus. 'En toen werd ik verliefd op je mooie benen en je lekkere kont, en nu liggen we hier.'

Ze lachte zacht in de duisternis, verbaasd over hoe vreemd het leven soms kon zijn. Niet meer dan een paar uur geleden was ze volledig overstuur geweest, ervan overtuigd dat ze op het punt stond haar dochter te verliezen, en nu lagen ze in het donker een vertrouwelijk gesprek te voeren. Maar ze besefte nog iets anders: Peter en zij waren in de afgelopen maanden vrienden geworden. Elkaars beste vrienden. Ze had in haar hele leven nog nooit zo'n intense band gehad met een andere man of vrouw. Hij had alle muren afgebroken die ze in de jaren daarvoor om zich heen had opgebouwd, en ze had het niet eens gemerkt. 'Ik hou van je, Peter Hallam, veel en veel meer dan je ooit zult weten.' En na die woorden gaapte ze hartgrondig en viel in zijn armen in slaap. Peter keek naar haar en zag dat er een vredige glimlach op haar gezicht lag.

29

Peter nam Mark, Jess, Pam en Matthew mee naar huis op zondagavond, en Mel bleef in Truckee bij Val. Ze ging uit het appartement en betrok een kamer in een motel, van waaruit ze elke dag naar het ziekenhuis kon lopen. Op woensdag zei de arts dat Val met haar moeder naar huis mocht vliegen.

Verrassend genoeg was het een fijne tijd voor hen beiden. Ze praatten zoals ze in geen jaren gedaan hadden over het leven in algemene zin, over jongens, over Mark, over seks, over het huwelijk en Peter, en over Mels leven. En toen ze op woensdagavond landden in L.A., had Mel het gevoel dat ze Val nu pas goed had leren kennen. Ze wilde dat ze vaker dit soort tijd aan hen kon besteden, zonder voorafgaand drama als deze keer.

Het leek alsof Val er lichamelijk en psychisch goed aan toe was. Ze vond het verschrikkelijk dat ze afstand had gedaan van een ongeboren kind. Maar ze had besloten dat een baby op haar zestiende haar verdere leven geruïneerd zou hebben, en daar kon Mel haar geen ongelijk in geven. Het zou haar hele leven op zijn kop hebben gezet, en haar gedwongen hebben om een levenslange relatie met Mark te onderhouden, iets wat ze later misschien helemaal niet meer zou willen. Ze had aan haar moeder toegegeven dat ze wat afstand van hem wilde nemen om ook met wat andere jongens uit te gaan. De intensiteit van hun relatie beangstigde haar, en ze wilde hetzelfde niet nog een keer laten gebeuren.

Mel was blij met de wijze beslissing van haar dochter. Misschien was het een dure les geweest die haar de rest van haar leven bij zou blijven. Ze zou nooit meer slordig omgaan met voorbehoedsmiddelen, en ze zou niet zomaar een seksuele relatie met iemand aangaan. Maar Mel vond het vreselijk dat dit was gebeurd. Val had verteld hoe de abortus was gegaan, en Mel bewonderde haar moed, en dat vertelde ze haar dochter dan ook.

'Ik denk niet dat ik dat had aangekund.'

'Ik had niet het gevoel dat ik een keus had. En Mark was erbij.' Ze deed alsof het allemaal wel meeviel, maar ze wisten allebei dat dat niet waar was. Mel had haar stevig vastgehouden, en samen hadden ze om Vals verhaal gehuild.

'Ik vind het heel erg voor je, schat.'

'Ik ook, mam.'

Bij terugkeer in L.A. gedroeg Val zich berouwvol. En in de avond tijdens het eten viel het Mel op dat ze Mark nu meer als een broer behandelde, en dat vond hij kennelijk niet erg. Er hadden een paar kleine veranderingen in hun gedrag plaatsgevonden, en dat was misschien maar beter ook. Het viel Peter ook op, en hij zei er later die avond iets over tegen Mel. 'Ja,' knikte ze, 'ik denk dat de liefde wat bekoeld is.'

'Dat komt dan goed uit.' Peter glimlachte vermoeid. Hij had een lange dag achter de rug, en hij had een vijf uur durende operatie verricht die ochtend. De terugkeer in de echte wereld was voor hem gepaard gegaan met een berg werk die in Center City op hem lag te wachten. 'We kunnen hem nu in de buurt loslaten en hem veel succes wensen. Ik heb nooit beseft hoe lastig het kan zijn om dochters te hebben.' Hij had weliswaar zijn deel van ellende met Pam meegemaakt, maar dat lag op een heel ander vlak dan de bezorgdheid rondom Val. Het lag aan dat verdomd mooie lichaam van het meisje. 'Het is verrekte jammer dat ze niet lelijk is.'

Mel grijnsde. 'Vertel mij wat. Ik krijg er al jaren grijze haren van.'

Maar de volgende dag kwamen haar grijze haren niet van de kinderen maar van het tv-station. Paul Stevens had haar aan alle kanten zwart lopen maken tijdens de drie dagen dat ze zich ziek had gemeld. Op donderdagochtend ontdekte ze wat hij allemaal over haar had gezegd. Gelukkig kende de producent Stevens langer dan vandaag en wist hij dat de man Mel haatte, dus de echte schade viel uiteindelijk wel mee. Maar het was vervelend om te horen dat hij had rondgebazuind dat haar ex-collega's in New York haar de 'Royal Bitch' noemden, dat niemand haar uit kon staan, dat ze haar weg naar de top had afgelegd door met belangrijke mensen naar bed te gaan, en nog veel meer van dat soort verhalen. Mel vertelde het die avond aan Peter, en hij was woest.

'Wel verdomme, die kleine, geniepige smiecht...' Hij balde zijn vuist, en Mel lachte vermoeid om zijn reactie.

'Het is echt een enorme klootzak.'

'Ik vind het echt rot voor je.'

'Ik ook, maar het is nou eenmaal niet anders.'

'Waarom haat hij je zo?'

'Voornamelijk omdat ik veel meer verdien dan hij, en ook omdat hij zijn plek in het voetlicht met me moet delen. Hij heeft in geen jaren een medepresentator gehad, en dat is ook absoluut niet wat hij wil. Het is ook niet mijn eerste keus, maar ik vind dat ik me moet aanpassen. Ik zou hem het liefst kwijt zijn, maar het is me het gedoe niet waard.'

'Jammer dat hij er niet hetzelfde over denkt.'

'Daar zeg je iets waars.'

In de daaropvolgende maand was het telkens hetzelfde verhaal. Het werd zo erg dat Mel zich de meeste tijd ziek voelde, hoofdpijn had, en een steen op haar maag voelde drukken, die niet meer weg te krijgen was. Ze begon met tegenzin naar haar werk te gaan. Ze nam zoveel mogelijk interviews af om Paul Stevens te ontlopen, maar tegenwoordig probeerde ze ook veel meer tijd door te brengen met de meisjes, vooral met de tweeling.

Jessica's commentaar toen Val in het ziekenhuis lag, was blijven hangen bij Mel. Ze had haar moeder ervan beschuldigd meer interesse te tonen in Peters kinderen dan in haar eigen dochters, en nu probeerde Mel het evenwicht te verleggen. Maar ze merkte ook dat Pam zich aan de kant gezet voelde en erg veel optrok met mevrouw Hahn. Om dat te vermijden betrok ze Pam zo veel mogelijk bij haar plannetjes met de tweeling, maar het was moeilijk om iedereen tevreden te stellen, en de laatste tijd voelde ze zich zo beroerd dat het moeilijk was om aan hun en haar eigen behoeftes tegemoet te komen.

Op een dag tijdens het boodschappen doen met Matt, moest ze letterlijk gaan zitten om op adem te komen. Ze voelde zich draaierig en misselijk, en ze dacht dat ze ter plekke flauw zou vallen in Safeway. Ze liet hem beloven niets aan zijn vader te vertellen, maar hij was zo geschrokken dat hij het thuis meteen aan Jess vertelde, die het op haar beurt aan Peter doorgaf toen hij thuiskwam. Tijdens het eten hield hij haar scherp in de gaten, en later vroeg hij haar ernaar.

'Ben je ziek, Mel?'

'Nee, hoezo?' Ze draaide haar gezicht af zodat hij haar niet aan kon kijken.

'Geen idee. Een klein vogeltje vertelde me dat je je niet zo lekker voelde vandaag.' Hij keek haar bezorgd aan.

'En wat zei dat kleine vogeltje allemaal?' Ze wilde uitvinden wat Peter precies wist.

'Dat je bijna flauwgevallen bent in de supermarkt.' Hij trok haar naast zich op bed en keek haar diep in de ogen.

'Is dat waar, Mel?'

'Zo ongeveer.'

'Wat is er aan de hand?'

Ze staarde zuchtend naar de grond voordat ze Peter aankeek. 'Ik word helemaal gek van die Paul Stevens. Ik denk dat ik misschien een maagzweer heb, en ik voel me al een paar weken niet lekker.'

Peter keek ongelukkig. 'Mel, wil je me beloven dat je naar de dokter gaat?'

'Ja,' zuchtte ze, maar ze klonk niet overtuigend. 'Maar ik heb eigenlijk geen tijd.'

Hij pakte haar arm beet. 'Dan maak je maar tijd.' Hij had al een vrouw verloren, en hij wilde er niet nog een kwijtraken. 'Ik meen het, Mel! Als je niet uit jezelf gaat, sleep ik je aan je haren mee.'

'Doe niet zo gek. Ik was gewoon een beetje duizelig, dat is alles.'

'Had je wel gegeten?'

'Nee, niet echt.'

'Dan is dat het misschien geweest. Maar ik wil toch dat je naar de dokter gaat.' Het viel hem ineens op dat ze afgevallen was. Haar gezicht was mager en ze zag er bleek uit. 'Je ziet er verschrikkelijk uit.'

'Nou, dank je wel, zeg.'

Hij pakte haar hand. 'Ik maak me gewoon zorgen over je, Mel.' Hij trok haar naar zich toe. 'Ik hou zo verschrikkelijk veel van je. Wil je me beloven dat je morgen belt voor een afspraak?'

'Oké, oké.' En de volgende ochtend overhandigde hij haar een lijst met namen van specialisten. 'Wil je dat ik ze allemaal bel?' Ze keek geschrokken en hij lachte.

'Eén of twee lijkt me genoeg. Bel eerst Sam Jones maar, hij is internist, dan zegt hij wel wie je verder nog moet bellen.'

'Waarom breng je me niet gewoon een hele week naar de Mayo Clinic?' Ze spotte ermee, maar hij kon er niet om lachen. Ze zag er nog beroerder uit dan de vorige avond.

'Als je niet oppast, is dat precies wat ik doe.'

'Als je het maar laat.'

Ze maakte een afspraak met Sam Jones voor diezelfde middag. Normaal gesproken zou ze vier weken hebben moeten wachten, maar toen ze haar naam noemde tegen de verpleegster, bleek er op wonderbaarlijke wijze ineens een plekje vrij te zijn op dezelfde middag. Ze was er om twee uur 's middags, en om vier uur moest ze op haar werk zijn. Dokter Jones benutte elke minuut om bloed af te nemen, haar urine te testen, haar medische geschiedenis met haar door te nemen, naar haar longen te luisteren en haar bloeddruk te meten. Tegen de tijd dat hij klaar was had Mel het gevoel dat hij elke centimeter van haar lichaam bekeken had.

'Tot zover lijk je me prima in orde. Je bent misschien een beetje vermoeid, maar je bent helemaal gezond. Maar laten we even afwachten wat er uit de testen komt. Voel je je al lang zo?'

Ze vertelde hem alles over de symptomen die ze had, de misselijkheid, de hoofdpijnen, de grote druk op haar werk, de verhuizing van New York naar L.A., Vals abortus, het huwelijk, het wennen aan de drie nieuwe kinderen, en het huis met de geest van Anne.

'Ho maar!' Hij liet zich achterovervallen in zijn stoel en sloeg met een hand tegen zijn voorhoofd. 'Hier word ik zelfs misselijk van. Ik geloof dat je zojuist je eigen diagnose hebt gegeven. Ik denk dat je mij helemaal niet nodig hebt. Wat je nodig hebt is zes weken op een luie stoel aan het strand.'

Ze glimlachte. 'Kon dat maar. Maar ik had al tegen Peter gezegd dat het komt omdat het me allemaal een beetje te veel wordt.'

'Ik denk dat je gelijk hebt.' Hij bood haar valium, librium of slaappillen aan, maar ze wees alles af. En toen ze Peter later die avond zag, vertelde ze hem wat Sam Jones had gezegd.

'Zie je wel, er is niets met me aan de hand. Ik ben gewoon een beetje overwerkt.' Dat was niets nieuws voor ze, maar hij was nog steeds niet overtuigd. Hij had de neiging zich erg beschermend op te stellen ten opzichte van haar, en dat begreep Mel.

'Laten we eerst maar even afwachten wat de uitslagen van de onderzoeken zijn.'

Met rollende ogen liep ze weg om Matthew naar bed te brengen. Pam lag op haar kamer naar muziek te luisteren, en de tweeling zat huiswerk te maken op hun kamer. Mark was weg. Via via had Mel een paar dagen geleden gehoord dat Mark een nieuw vriendinnetje had, een eerstejaars studente van ucla, en dat Val het niet erg vond. Er zat een jongen bij haar in de klas die ze erg leuk vond, en Jessica had ook eindelijk iemand gevonden die ze graag mocht en met wie ze al twee keer naar de film was geweest. Voor de verandering ging alles eens goed.

Met een tevreden zucht keerde ze terug bij Peter. 'Alles is rustig aan het Westfront.' Ze bracht verslag uit en hij was ook blij. Het zag ernaar uit dat alles op zijn pootjes terechtkwam, dacht hij. Maar geen van beiden was voorbereid op het nieuws dat ze de volgende dag te horen kregen.

Mel vergat Sam Jones te bellen voordat ze naar haar werk ging, en toen ze thuiskwam, lag er een briefje dat ze hem moest bellen. Peter zag het bericht het eerst en belde Sam zelf, maar zijn oud-collega en vriend wilde hem niets vertellen. 'Laat je vrouw me bellen zodra ze thuiskomt, Peter.'

'Jezus, Sam, wat is er aan de hand?' Hij was doodsbang, maar Sam Jones liet niets los, en toen Mel thuiskwam, sprong Peter direct op haar af.

'Je moet Sam Jones bellen!'

'Nu? Waarom? Ik kom net binnen. Mag ik mijn jas misschien eerst even ophangen?'

'Mel, doe me een lol...'

'Jezus.' Ze zag de bezorgde blik in zijn ogen en vroeg zich af wat hij voor haar verzweeg. 'Wat is er mis?'

'Ik heb geen idee. Hij wil me niets vertellen.'

'Heb je hem gebeld?' Ze keek geërgerd.

Hij gaf het toe. 'Ja, maar hij wilde me niets vertellen.'

'En zo hoort het ook.'

'Mel, doe me een plezier en bel hem op.'

'Ja, ja, rustig maar.' Ze belde zijn privénummer dat hij had achtergelaten, en mevrouw Jones riep haar man aan de telefoon. Peter drentelde heen en weer, maar ze wuifde hem aan de kant. Zij en de dokter wisselden wat beleefdheden uit voordat ze ter zake kwamen.

'Ik wilde het niet aan Peter vertellen voor ik het jou had verteld.' Hij klonk serieus, en Mel hield haar adem in. Misschien had Peter gelijk. Misschien had ze de een of andere vreselijke ziekte. 'Je bent in verwachting, Mel. Ik dacht dat je hem dat zelf wel zou willen vertellen.' Hij klonk stralend, maar zo keek Mel niet bij het nieuws. Haar gezicht werd een masker, en Peter was ervan overtuigd dat het slecht nieuws was. Hij liet zich langzaam op een stoel zakken en wachtte tot ze opgehangen had.

'En?'

Het was moeilijk om hem af te poeieren. Hij zat daar maar te wachten.

'Wat zei hij?'

'Niets bijzonders.'

'Onzin!' Peter sprong overeind in de hal. 'Ik heb je gezicht gezien. Ga je het me nog zelf vertellen of moet ik hem terugbellen.'

'Hij zal je niets vertellen.'

'Dat zullen we nog weleens zien!' Peter werd nu kwaad, en Mel voelde zich als in een droom. Ze staarde hem aan en stond op.

'Zullen we verder praten in je werkkamer?' Zonder een woord te zeggen liep hij achter haar aan en deed de deur achter zich dicht. Ze ging weer zitten en staarde Peter aan. 'Ik begrijp er niets van.'

'Vertel me wat hij heeft gezegd, en dan zal ik proberen om het je uit te leggen, maar vertel me in godsnaam wat er mis is.'

Nu was het haar beurt om te lachen. Hij verwachtte dat hij haar iets ingewikkeld moest verklaren, maar er was niets ingewikkelds aan wat Sam Jones haar had verteld.

Het zou haar leven alleen een stuk ingewikkelder maken. 'Ik ben in verwachting.'

'Je bent wat?' Hij staarde haar ongelovig aan. 'Dat meen je niet.'

'Jawel.'

Er brak een grote lach door op zijn gezicht. 'Niet te geloven. Echt waar?'

'Echt waar.' Ze zag eruit alsof ze zojuist overreden was door een trein, en voorzichtig trok hij haar in zijn armen. 'Dat is het mooiste nieuws dat ik in jaren heb gehoord.'

'Vind je?' Ze was nog steeds geschokt.

'God, ja.'

'Allemachtig, Peter. Hier zaten we net op te wachten. We komen al om in onze verantwoordelijkheden. En een baby? Nu? Ik ben zesendertig, we hebben samen al vijf kinderen...' Het idee boezemde haar angst in, en Peters gezicht betrok.

Hij probeerde nonchalant te klinken toen hij vroeg: 'Wil je het laten weghalen?'

Ze staarde voor zich uit bij de gedachte aan wat Val haar had verteld over de abortuskliniek waar ze samen met Mark naartoe was geweest. 'Ik weet het niet. Ik weet niet of ik dat zou kunnen.'

'Dan hoeven we dus geen beslissing te nemen, is het wel?'

'Jij laat het wel heel gemakkelijk klinken zo.' Ze keek hem ongelukkig aan. 'Maar zo eenvoudig ligt het niet.'

'Natuurlijk wel. Je hebt me zelf verteld dat je recht hebt op zwangerschapsverlof.'

'Christus, dat was ik helemaal vergeten.' En lachend dacht ze terug aan hoe grappig ze dat had gevonden. En plotseling vond ze alles erg grappig. Ze kon niet meer ophouden met lachen en Peter kuste haar wang en haalde een fles champagne uit de kelder. Hij liet de kurk knallen, schonk een glas voor hen beiden in en bracht toen een toast uit: 'Op ons,' en vervolgens: 'Op onze baby.'

Ze nam een slokje en zette het glas snel neer. Ze werd er direct misselijk van. 'Dat gaat niet.' Hij zag haar gezicht letterlijk groen worden, en hij zette zijn glas weg en sloeg zijn armen om haar heen.

'Liefste, gaat het?'

'Ja hoor.' Ze leunde glimlachend tegen hem aan, ze kon het nog steeds niet bevatten. 'Ik heb twee dochters van bijna zeventien, en ik ben zwanger. Dat is toch niet te geloven...' Ze begon weer te lachen. 'Ik heb geen idee hoe dit heeft kunnen gebeuren, tenzij je een gaatje in mijn pessarium hebt geprikt.'

'Wat doet het ertoe? Laten we het zien als een geschenk.' Hij keek zijn vrouw ernstig aan. 'Mel, ik heb dag in dag uit met de dood te maken. Ik vecht ertegen, ik verafschuw het, ik probeer de dood te slim af te zijn door een plastic hart in mensen te zetten, ik gebruik varkenskleppen, en hartkleppen van schapen, ik doe harttransplantaties, ik doe er alles aan om magere Hein buiten de deur te houden. En kijk ons hier nou staan, met het geweldige geschenk van een nieuw leven, dat we zomaar in de schoot geworpen krijgen. Het zou misdadig zijn om dat niet te waarderen.'

Ze knikte stil, ontroerd door zijn woorden. Welk recht had ze om dat geschenk niet met beide handen aan te nemen? 'Wat zeggen we tegen de kinderen?'

'Dat we een baby krijgen en dat we er heel blij mee zijn. Mijn god, en ik dacht nog wel dat je ziek was.'

'Ik ook.' Ze glimlachte. Ze voelde zich een stuk beter nu de champagne ver van haar lippen vandaan was. 'Ik ben blij dat het niet zo is.'

'Niet half zo blij als ik, Mel. Ik zou niet kunnen leven zonder je.'

'Nou, dat hoef je ook niet te proberen.'

Op dat moment kwam Matthew vertellen dat het eten op tafel stond. En voordat ze met z'n allen aan tafel gingen riep Peter iedereen bij elkaar in de woonkamer voor een kleine toespraak.

'We hebben een leuke verrassing voor jullie.' Peter keek stralend naar Mel.

'We gaan volgende week naar Disneyland!' riep Matthew, en iedereen begon te lachen en te raden wat het kon zijn. Mark dacht dat ze een tennisbaan gingen aanleggen, Pam dacht dat ze een jacht zouden kopen. De tweeling hoopte op een Rolls-Royce en een vakantie naar Honolulu, een idee dat iedereen waardeerde trouwens. Peter schudde op elk voorstel zijn hoofd.

'Nee, allemaal mis. Hoewel Honolulu niet verkeerd klinkt. Misschien met Pasen? Maar we hebben jullie iets veel belangrijkers te vertellen.'

'Kom op, pap, wat is het?' Matthew stikte van nieuwsgierigheid, en Peter keek hem strak aan.

'We krijgen een baby, Matt.' En toen keek hij ze allemaal een voor een aan. Mel keek ook naar hun gezicht, maar ze waren nog minder voorbereid op hun reacties dan op het nieuws van Sam Jones.

'Wat?' Pam sprong geschrokken op en barstte in ongeloof tegen Mel uit: 'Dat is het meest walgelijke dat ik ooit heb gehoord.' En met die woorden barstte ze in tranen uit en stormde naar haar kamer.

Matthew keek hen met trillende lippen aan. 'We hoeven helemaal geen nieuwe baby. We zijn al met z'n vijven.'

'Maar misschien is het een leuk vriendje voor je, Matt.' Peter zag hoe de ogen van zijn jongste zoon zich met tranen vulden. 'De rest is veel ouder dan jij.'

'Dat vind ik juist leuk.' Hij volgde het voorbeeld van zijn zus en ging naar zijn kamer.

Mel richtte haar aandacht op haar eigen dochters en zag dat Val hartverscheurend zat te huilen. 'Je hoeft niet van me te verwachten dat ik blij voor je ben, mam.' Ze stond op en haar zware borsten bewogen op en neer. 'Ik heb twee maanden geleden net mijn eigen baby vermoord, en nu denk je zeker dat ik blij kan zijn voor jou?' Ze rende in tranen de kamer uit.

Mark haalde zijn schouders op, maar hij vond het kennelijk ook geen geweldig plan, en Jessica staarde hen alleen maar geschokt aan. Het was alsof ze besefte hoe zwaar het al was met vijf kinderen en zich niet voor kon stellen hoe ze zelfs maar in overweging konden nemen voor nog een kind te kiezen. En het ergste was dat Mel vond dat ze gelijk had. Jessica verdween naar boven met het excuus dat ze even wilde kijken hoe het met haar zus ging, en Mark verdween ook. Uiteindelijk bleven ze met z'n tweeën achter en Mel veegde de tranen van haar wangen.

'Nou, dat was dan dat.'

'Ze draaien wel bij.' Hij sloeg een arm om de schouders van zijn vrouw en keek op in de starende ogen van Hilda Hahn.

'Het eten staat koud te worden.' Ze keek vinnig, en Mel stond verdrietig op. De kinderen waren ondersteboven van het nieuws over de baby, en dan had ze ook nog steeds de problemen op haar werk. Op de een of andere manier werd het haar allemaal te veel, en toen ze aan tafel schoven, lag er een klomp op haar maag. Ze keek op in de starende blik van mevrouw Hahn.

'Ik hoorde toevallig wat jullie vertelden.' Het zware Duitse accent ergerde Mel nog meer dan anders. De stem van deze vrouw straalde totaal geen warmte uit, anders dan andere Duitse vrouwen die ze had gekend. Met kwaadaardige blik zei ze tegen Mel: 'Kan een baby op uw leeftijd geen kwaad?'

'Nee hoor,' zei Mel zoetjes, 'ik ben pas tweeënvijftig.' Goed wetende dat mevrouw Hahn eenenvijftig was. Peter keek glimlachend toe. Hij vond alles nu prima wat Mel deed. En het kon hem geen barst schelen wat de kinderen ervan vonden, hij was dolgelukkig en wilde dat Mel dat wist. Maar Mel kreeg geen hap door haar keel, ze kon alleen maar aan de kinderen en hun reactie denken. Ze ging naar boven om met ze te praten, maar alle deuren zaten dicht en ze kreeg nergens een warm onthaal. Toen ze weer in hun slaapkamer kwam, wilde Peter dat ze ging liggen, en ze lachte hem uit. 'Hou toch op, ik ben pas vier of vijf weken zwanger.'

'Dat doet er niet toe. Ik wil dat je goed begint.'

'Nou, dat goede begin hebben we een uur of twee geleden al gehad in de woonkamer.' Met een zucht strekte ze zich uit op bed. 'Dat was me het onthaal wel, hè?' Hun reactie was haar rauw op haar maag gevallen, en het maakte dat ze zich onbeschermd, ongewenst en eenzaam voelde.

'Laat ze maar even. De enigen die een reden hebben om het niet leuk te vinden zijn Matthew en Val, en ze komen er vast wel overheen.'

'Arme Matt.' Glimlachend dacht ze aan het jongetje. 'Hij wil de baby zijn, en ik geef hem geen ongelijk.'

'Misschien wordt het een meisje,' zei Peter opgetogen, en Mel kreunde.

'Nee, niet nog een, we hebben er al drie.' Ze begon aan het idee te wennen en ze vond het een wonder. Ze lagen er die nacht urenlang over te praten, en hij kuste haar innig toen hij de volgende ochtend naar zijn werk vertrok. Maar toen ze beneden aan de ontbijttafel kwam, en Matt en Pam en de tweeling zag zitten, voelde ze zich alsof ze het kamp van de vijand was binnengedrongen. Ze keek hen stuk voor stuk aan en voelde de moed in haar schoenen zinken. Ze zouden er nooit aan wennen.

'Het spijt me dat jullie er zo over denken.'

Val weigerde haar moeder aan te kijken, en Jess zag er intens verdrietig uit. Matthew raakte zijn eten niet aan, en toen Mel in Pams ogen keek, schrok ze van wat ze daar zag, haat, woede en angst tegelijkertijd. Het was alsof ze naar een plekje in haar hoofd was gevlucht waar niemand haar kon bereiken.

Van alle kinderen was Pam er het ergst aan toe. En Mel probeerde er later die dag, toen Pam uit school kwam, opnieuw met haar over te praten, maar Pam sloeg haar deur in Mels gezicht dicht en draaide hem op slot. Zelfs toen Mel er op bonsde, deed ze niet meer open.

Het werd een huis vol verdriet, pijn en woede. Het was alsof ieder haar op zijn eigen manier wilde straffen. Mark, die tot zijn vaders wanhoop nooit meer thuis was. De tweeling, die bij haar uit de buurt bleef en haar buitensloot. Matt door te dreinen en problemen te maken op school, en Pam door van school te spijbelen. In vier weken tijd werd Mel even zoveel keer gebeld dat Pam al voor haar tweede uur verdwenen was, en toen ze het kind ermee confronteerde, haalde ze gewoon haar schouders op en verdween naar haar slaapkamer. En haar laatste uitbarsting van valsheid was dat ze Annes portret boven Mels en Peters bed had gehangen. Toen Mel op een dag thuiskwam en het daar zag hangen, stokte haar adem in haar keel.

'Hebt u haar dit zien doen?' vroeg ze aan mevrouw Hahn, terwijl ze het portret in haar trillende handen hield.

'Ik zie niets, mevrouw Hallam.' Maar Mel wist dat ze het wel gezien had. En toen ze opnieuw gebeld werd door Pams school dat het meisje weer spijbelde, besloot ze die dag thuis te blijven en haar op te wachten. Maar om vier uur was ze er nog steeds niet. Mel begon zich af te vragen of er een jongen in het spel was. Om vijf uur slenterde ze doodleuk naar binnen met een grijns op haar gezicht omdat Mel de hele dag op haar had zitten wachten, en toen Mel goed naar haar keek, zag ze dat het meisje high was. Ze stuurde haar naar haar kamer nadat ze haar op haar donder had gegeven, en vertrok toen naar het tv-station. Later vertelde ze Peter wat er was gebeurd.

'Dat betwijfel ik hoor, Mel. Dat heeft ze nog nooit gedaan.'

'Neem het maar van mij aan.' Maar hij schudde zijn hoofd. Hij geloofde zijn vrouw niet, en toen hij Pam erover aan de tand voelde, ontkende ze alles wat Mel had gezegd. Pam begon een ernstige wig tussen hen te drijven, en Mel kreeg het gevoel dat ze haar enige medestander begon te verliezen. Peter koos altijd de kant van Pam boven die van haar. Ze woonde in een huis vol vijanden, niet eens haar eigen huis, en bovendien trok Peter ook nog partij voor zijn eigen dochter. 'Peter, ik weet zeker dat ze high was.'

'Ik geloof er niets van.'

'Ik denk dat je met haar school moet gaan praten.'

Toen Mel het probeerde te bespreken met Val en Jess, waren ze afstandelijk maar beleefd. Ze wilden zich er niet mee bemoeien, net als Mark. Mel was een paria geworden in hun ogen, vanwege het ongeboren kind dat ze in zich droeg. Ze had hen bedrogen.

En toen de politie twee weken later belde, was het een loze overwinning. Ze had gelijk gehad. Pam was opgepakt toen ze een zakje marihuana kocht van een stel jongens op straat op een moment dat ze op school had horen te zijn. Peter ging uit zijn dak en dreigde haar naar een internaat te zullen sturen, maar opnieuw gaf Pam de schuld aan Mel.

'Jij hebt hem tegen me opgejut. Jij wilt me het huis uit hebben.'

'Dat wil ik helemaal niet. Maar ik wil dat je je gedraagt, en ik vind het intussen tijd worden dat je stopt met spijbelen en hasj roken en je te gedragen als een verwend, klein nest. Dit is jouw huis, en we houden heel veel van je, maar je zult je toch echt moeten aanpassen. Elke gemeenschap, elke club, elk huis heeft regels waar je je aan dient te houden.'

Maar zoals gewoonlijk liet Peter Pam verder met rust. Ze kreeg één week huisarrest en daarmee was de zaak afgedaan. Peter stond niet achter Mel, en twee weken later werd Pam opnieuw opgepakt. Deze keer kreeg ze nog meer aandacht dan de vorige keer, en Peter belde haar vroegere psychiater. Er werd een aantal afspraken voor haar gemaakt en Peter vroeg Mel om Pam er naartoe te brengen. Het einde van het liedje was dat Mel zich in allerlei bochten moest wringen om haar vier keer in de week daar te krijgen, en zich na het werk naar huis moest haasten om nog iets van Matt en de tweeling te zien te krijgen. En het enige wat ze eigenlijk wilde, was slapen tussen het overgeven van de zware door mevrouw Hahn klaargemaakte maaltijden door.

'Dit is wat de dokter lekker vindt,' zei ze elke keer nadat ze Mel het zoveelste bord met zuurkool had voorgeschoteld.

Uiteindelijk, na een maand, belandde Mel op een vrijdagavond met bloedingen en krampen in het ziekenhuis. Haar verloskundige keek haar ernstig aan.

'Als je het niet rustiger aan gaat doen, verlies je de baby, Mel.'

Mels ogen vulden zich met tranen. Tegenwoordig moest ze werkelijk voor alles vechten. 'Ik geloof niet dat dat ook maar iemand iets kan schelen.'

'Jou ook niet?'

Ze knikte, bedroefd en vermoeid. 'Ja, mij wel ondertussen.'

'Dan stel ik voor dat je je omgeving vertelt dat ze zich moeten gaan gedragen.'

Toen Peter de volgende dag op bezoek kwam, keek hij haar bedroefd aan. 'Je wilt de baby niet echt, hè Mel?'

'Denk je dat ik mijn best doe om het kwijt te raken?'

'Dat zegt Pam. Ze heeft me verteld dat je vorige week bent gaan paardrijden.'

'Wat. Ben je gek geworden? Denk je echt dat ik zoiets zou doen?'

'Ik weet het niet. Ik snap dat dit niet goed uitkomt met je werk, althans, dat denk je tenminste.' Ze staarde hem ongelovig aan, stapte uit bed en begon haar tas in te pakken. 'Waar ga je naartoe?'

Ze draaide zich om en keek hem aan. 'Naar huis. Om je dochter een schop onder haar achterste te geven.'

'Mel, toe nou... alsjeblieft...'

Maar ze verliet het ziekenhuis en ging naar huis, waar ze ondanks Peters verontschuldigingen in bed stapte. Later in de middag ging ze naar beneden en droeg mevrouw Hahn op om die avond kip met rijst te serveren, iets dat voor de verandering goed was voor Mel, en daarna lag ze letterlijk te wachten tot de kinderen thuis zouden komen. Om zes uur waren ze er allemaal, verbaasd om haar thuis te zien. En toen het tijd was om te eten, zat Mel met vuurspuwende ogen aan tafel op ze te wachten.

'Hallo, Pam.' Ze begon met haar. 'Hoe was je dag?'

'Prima.' Het meisje deed haar best zelfverzekerd over te komen, maar ondertussen wierp ze nerveuze blikken op Mel.

'Ik heb begrepen dat je je vader hebt verteld dat ik vorige week ben gaan paardrijden. Is dat de waarheid?' Er viel een doodse stilte. 'Ik herhaal: is dat waar?'

Met zachte stem antwoordde ze: 'Nee.'

'Ik hoor niets, Pam.'

'Nee!' Ze schreeuwde het uit, en Peter pakte Mel bij haar arm.

'Mel, alsjeblieft. Blijf nou kalm.'

Mel keek hem scherp aan. 'Ik geloof dat hier het een en ander rechtgezet moet worden. Heb je gehoord wat ze zei?'

'Ja, dat heb ik gehoord.'

Mel richtte zich tot Pam. 'Waarom heb je tegen je vader gelogen? Wil je ruzie stoken tussen ons?' Pam schokschouderde. 'Waarom, Pam?' Ze legde een hand op die van Pam. 'Omdat ik een baby krijg? Is dat zoiets verschrikkelijks dat ik daarvoor gestraft moet worden? Nou, laat me je een ding duidelijk maken: Het doet er niet toe hoeveel baby's we krijgen, we zullen altijd van je blijven houden.' Ze zag dat Pams ogen zich met tranen vulden, en Peter hield haar nog steeds bij haar arm vast. 'Maar als je niet heel gauw ophoudt met dat geklier waar je al maanden mee bezig bent, dan krijg je een schop onder je achterwerk van hier tot aan de andere kant van de stad.'

Pam grijnsde door haar tranen heen en keek Mel aan. 'Echt?' Er klonk tevredenheid door in haar stem. Het betekende dat Mel nog steeds om haar gaf.

'Ja, echt.'

Toen keek Mel om zich heen naar de rest van de mensen aan tafel. 'En dat geldt voor jullie allemaal.'

Ze richtte haar blik op Matt en zei met zachte stem: 'Jij zult altijd onze baby zijn, Matt. De nieuwe baby neemt jouw plaats niet in.' Maar Matt keek alsof hij haar niet geloofde. Ze keek de tweeling aan. 'En jullie twee.' Ze keek nadrukkelijk naar Val. 'Ik heb dit echt niet bewust zo gepland om jou pijn te doen, Val. Ik wist er net zomin iets van als jij, en jullie twee hebben je vreselijk ongevoelig opgesteld tegenover mij, en dat doet behoorlijk pijn.' Tegen Mark zei ze: 'En om eerlijk te zijn, Mark, ik ben verbaasd je hier vanavond te zien. Zoveel zien we je de laatste tijd niet meer. Is je geld op, en eet je daarom maar weer eens thuis?'

'Ja,' antwoordde Mark grijnzend.

'Nou, ik vind dat je in gedachten moet houden dat je de verplichting hebt om vaker dan een keer per maand thuis te eten zolang je onder dit dak woont. Ik verwacht vanaf nu meer van je te zien dan de laatste tijd het geval is geweest.'

Hij keek geschokt bij het horen van die woorden, en onder de ogen van zijn vader antwoordde hij: 'Ja, Mel.'

'En Pam,' Peters dochter keek haar behoedzaam aan, 'vanaf nu zorg je zelf maar dat je bij de psychiater komt. Je gaat maar met de bus, net als iedereen. Ik heb geen zin meer om de halve stad met je door te rijden. Als je er naartoe wilt, ga je in je eentje, ik sleur je er niet meer naartoe. Je bent bijna vijftien, het wordt tijd dat je je eens wat verantwoordelijker leert te gedragen.'

'Moet ik dan ook met de bus van school naar huis?' Matt kwam er hoopvol tussendoor. Hij was gek op de bus.

'Nee, dat zal niet nodig zijn.' Mel schudde glimlachend haar hoofd. 'Ik hoop dat ik jullie het een en ander duidelijk heb gemaakt. Om de een of andere reden hebben jullie je stuk voor stuk schofterig gedragen sinds Peter en ik jullie hebben verteld dat ik zwanger was, en eerlijk gezegd vind ik dat een grote rotstreek. Ik kan jullie gevoel niet veranderen, maar jullie gedrag wel, en jullie gedrag tot nu toe accepteer ik niet meer, van niemand...' Ze keek ook mevrouw Hahn aan. 'Er is genoeg plek en liefde voor iedereen, voor jullie, voor mij, voor je vader, de baby, maar dat kan alleen als we lief zijn voor elkaar. En ik ben niet van plan om nog langer gestraft te worden voor,' ze barstte ineens in tranen uit, 'dit ongeboren kind.'

Na die woorden legde ze haar servet op tafel en ging naar boven. Ze had geen hap gegeten, maar toch had ze haar standpunt duidelijk gemaakt, en mevrouw Hahn had inderdaad een maaltijd van sla, rijst en kip op tafel gezet. Peter keek om zich heen. Ze zagen er schuldig en in zichzelf gekeerd uit, zoals ook de bedoeling was, en dat wisten ze. 'Mel had gelijk, en dat weten jullie. Jullie hebben je allemaal beroerd gedragen de laatste tijd.'

Pam probeerde zijn blikken te trotseren, maar dat lukte haar niet. Mark schoof ongemakkelijk heen en weer op zijn stoel, en Val liet haar hoofd hangen. 'Het was niet mijn bedoeling om...'

Jess reageerde. 'Jawel, dat was het wel. We waren allemaal boos op haar.'

'Het is niet eerlijk om je zo tegen haar te gedragen.'

'Pap, het komt wel goed. Vanaf nu zullen we allemaal lief zijn.' Matt klopte zijn vader op zijn arm, en iedereen glimlachte. Een paar minuten later liep Peter met een bord naar de slaapkamer. Mel lag huilend op hun bed.

'Kom, kom, schat, rustig nou. Ik heb wat te eten voor je meegenomen.'

'Ik hoef geen eten. Ik voel me beroerd.'

'Je moet je niet zo opwinden, dat is niet goed voor je.' Ze kwam een beetje overeind en keek hem ongelovig aan. 'Niet goed voor me? Is het nooit bij je opgekomen hoe slecht het voor me is om door iedereen hier als grof vuil behandeld te worden?'

'Ik weet zeker dat ze zich na vanavond een stuk beter zullen gedragen.' Mel gaf geen antwoord. 'En je zou het hun niet zo zwaar aan moeten rekenen, Mel. Het zijn nog kinderen.'

Ze kneep haar ogen tot spleetjes en keek hem aan. 'Ik tel Matt niet mee, hij is pas zes en het is logisch dat hij boos is, maar de rest is nagenoeg volwassen, en ze zijn de afgelopen maand over me heen gewalst. Pam heeft je zelfs een grove leugen verteld zodat jij zou denken dat ik de baby kwijt probeerde te raken, en jij geloofde wat ze zei!' Plotseling was ze woedend op hem.

Peter liet zijn hoofd hangen voor hij opkeek en zei: 'Nou ja, ik weet dat deze zwangerschap niet goed uitkomt met je werk, en eerst wilde je de baby niet.'

'Ik weet nog steeds niet of ik het wil. Maar het is verdomme niet anders. En dan hebben we nog het volgende probleem: waar dacht jij dit kind te laten in dit huis?'

'Daar had ik nog niet over nagedacht.'

'Dat vermoedde ik al.' Ze keek verdrietig. Ze wilde geen ruzie met hem maken, maar ook hij deed haar op zijn eigen manier pijn. Op zachtere toon zei ze: 'Kunnen we dit huis dan eindelijk verkopen?'

Hij keek haar met grote ogen aan. 'Ben je gek geworden? Dit is het huis waar mijn kinderen zich thuis voelen.'

'En dat je samen met Anne gebouwd hebt.'

'Daar gaat het nu niet om.'

'Voor mij wel. En we hebben hier geen ruimte voor de baby.'

'Dan bouwen we er een stuk aan.'

'Waar? Boven het zwembad?' Het was een onmogelijk idee, en dat wist hij.

'Ik zal mijn architect bellen om te vragen wat hij ervan vindt.'

'Je bent niet met hem getrouwd.'

'En jij niet met mij. Je bent getrouwd met die rotbaan waar je altijd over loopt te klagen.'

'Dat is niet eerlijk.'

Hij bleef ziedend. 'En je zou er nog geen dag mee willen stoppen, hè? Zelfs niet als het je de baby zou kosten.' Hun stemmen waren door het hele huis te horen.

'Dat gebeurt niet.' Ze sprong van het bed en bleef recht tegenover hem staan. 'Jij en de kinderen zijn een veel groter gevaar voor dit kind als er niet gauw iets gebeurt. De kinderen vallen me op alle fronten aan omdat ik het gepresteerd heb om zwanger te worden, jij probeert me in jouw oude leventje te forceren, en je dochter hangt doodleuk een portret van haar moeder boven mijn bed.'

'Dat is maar één keer gebeurd.' Hij was er blijkbaar niet van onder de indruk.

'Dat ding zou hier niet eens meer in huis moeten zijn.' Ze staarde hem aan en zweeg. Het was te ver gegaan. 'En ik ook niet trouwens. En nu we het daar toch over hebben...' Ze stampte met grote passen naar de kast, trok een koffer te voorschijn, gooide hem op bed, en begon in het wilde weg lades open te schuiven en kleren in haar koffer te gooien. 'Ik ga hier weg totdat jullie hier met z'n allen goed over hebben nagedacht. De kinderen, en dan heb ik het over allemaal, zullen zich vanaf nu een stuk beter moeten gedragen, en jij kunt maar beter ophouden Pam met fluwelen handschoentjes aan te pakken, want anders kun je haar op haar zestiende van de straat halen. Er is niets mis met dat kind dat niet met harde hand kan worden opgelost.'

'Mag ik je er misschien even aan helpen herinneren dat het niet mijn dochter was die eerder dit jaar zwanger was?' Het was een stoot onder de gordel. Op het moment dat hij de woorden uitsprak, wist hij dat hij te ver was gegaan. Maar het was te laat om ze ongedaan te maken.

Met haat in haar ogen staarde Mel hem aan. 'Eén-nul. En dat hebben we allemaal te danken aan jouw zoon.'

'Luister, Mel... laten we kalmeren en er rustig over praten...' Hij maakte zich ineens zorgen om de blik die in haar ogen lag, hij wist dat ze zich rustig moest houden, maar ze had hem zo verschrikkelijk kwaad gemaakt.

'Je hebt gedeeltelijk gelijk. Ik ga kalmeren, maar we gaan niet praten. Nu niet in ieder geval. Ik vertrek vanavond, en je zorgt maar in je eentje voor de kinderen. Ik raad je aan om eens rustig na te denken over wat je wilt met hen, met het huis en met mij.'

'Is dat een ultimatum, Mel?' Hij vroeg het emotieloos.

'Ja.'

'En wat ga jij in de tussentijd doen?'

'Ik ga weg om zelf over een aantal zaken na te denken. Of ik nog in dit huis wil wonen, of ik mijn huidige baan wil houden, en of ik de baby wil houden.'

'Meen je dat serieus?' Hij was perplex, maar Mel was plotseling uiterst kalm.

'Ja.'

'Zou je het weg laten halen?'

'Misschien. Jullie lijken allemaal te denken dat ik moet doen wat me gezegd wordt en wat er van me verwacht wordt. Ik moet de hele dag voor iedereen klaarstaan, ik moet mevrouw Hahn dulden, ik moet alles slikken van de kinderen, ik moet het goed vinden dat Annes gezicht me van alle kanten aanstaart, ik moet Pam dag in dag uit naar de psychiater rijden, ik moet en zal deze baby krijgen... En zal ik je eens wat zeggen? Dat hoeft helemaal niet. Ik heb ook het recht om keuzes te maken.'

'En daar heb ik niets over te zeggen?' Hij was laaiend.

'Je hebt genoeg gezegd. Jij houdt Pam de hand boven het hoofd zodra ik mijn mond opendoe. Je blijft volhouden dat mevrouw Hahn geweldig is, terwijl ik je vaak genoeg heb gezegd dat ik haar niet uit kan staan. Je hebt me verteld dat dit jouw huis is, en je verwacht dat ik jouw kind krijg. Nou, zo werkt het niet. Ik ben zesendertig, en eerlijk gezegd denk ik dat ik hier een beetje te oud voor ben. En ik ben zeker te oud om dit soort gedoe van jou en de kinderen te hoeven pikken.'

'Ik was me er niet van bewust dat ik je ellende gaf, Mel.'

Ze keek hem verdrietig aan. 'In de afgelopen zes maanden heb ik mijn hele leven voor je omgegooid. Ik heb mijn baan opgezegd, mijn huis verkocht, mijn stad verlaten, mijn onafhankelijkheid opgegeven. Ik heb hier een baan die misschien wel iets wordt, maar misschien ook niet. Een baan die hoe je het ook wendt of keert, een stap achteruit is voor me, en ik heb een afschuwelijke collega. Jij lijkt die offers niet echt te kunnen waarderen. Voor jou is alles bij het oude gebleven. Je kinderen hebben nog steeds hun eigen kamer, hun eigen huis, overal foto's van hun moeder, hun oude huishoudster en hun eigen vader. Hun enige ongemak bestaat uit het feit dat ze nu ook rekening moeten houden met mij. Dus, als jullie verwachten dat ik hier rond blijf hangen, wordt het tijd dat jullie bedenken wat er allemaal moet veranderen. Want anders ga ik het een en ander veranderen en vertrek ik naar huis.'

Hij keek haar doodsbang aan, maar zonder haperen vroeg hij: 'Mel, ga je bij me weg?'

'Nee, ik ga niet bij je weg. Ik ga ergens naartoe waar ik een weekje na kan denken en de dingen voor mezelf op een rijtje kan zetten.'

'Ga je abortus plegen?'

Hoofdschuddend vocht ze tegen haar tranen. 'Dat zou ik je nooit aandoen. Als dat mijn beslissing is, dan zal ik je dat eerst vertellen.'

'Het kan bijna niet meer. Je zou een groot risico nemen.'

'Dat zal ik ook in overweging nemen. Maar voor nu ga ik nadenken wat ík wil, niet wat jij wilt, of wat je verwacht, of waar jij je prettig bij voelt, of wat de kinderen willen. Ik heb ook behoeftes, en het is verdomd lang geleden dat iemand daar interesse in heeft gehad, zelfs ikzelf niet.'

Hij knikte langzaam, volledig ontdaan dat ze hem verliet, al was het maar voor een week.

'Laat je me weten waar je zit?'

'Dat weet ik nog niet.'

'Weet je al waar je naartoe gaat?'

'Nee, ik heb geen idee. Ik stap in de auto en ik zie wel waar ik uitkom. Volgende week kom ik terug.'

Ze liet hem achter met een heleboel om over na te denken. Mel was niet de enige die de boel op een rijtje moest zetten.

'En wat doe je met je werk?'

'Ik zal tegen ze zeggen dat ik weer ziek ben. Ik weet zeker dat Paul Stevens het helemaal niet erg zal vinden.'

Hij wist dat hij op dat moment iets tegen haar moest zeggen, voordat ze wegging, voordat ze besloot alles achter zich te laten. 'Ik wel, Mel. Ik zal je heel erg missen.'

Met een trieste blik liep ze weg met haar kleine koffer. 'Ik jou ook. Maar daar gaat het nu juist allemaal om. Het is tijd dat we erachter komen hoeveel alles voor ons betekent, wat het ons waard is, hoe hoog de prijs mag zijn die we willen betalen. Ik weet het niet meer, ik dacht van wel, maar ik weet het niet meer, ik moet erover nadenken.'

Hij knikte en volgde haar met zijn ogen toen ze de kamer uitliep. Even later hoorde hij de voordeur achter haar dichtslaan. Hij had haar in zijn armen willen nemen om haar te vertellen dat hij meer van haar hield dan wat ter wereld, dat hij hun kind wilde. Maar hij was te trots geweest en roerloos blijven staan. En nu was ze weg. Voor een week. Of langer? Voor altijd?

'Waar is mama?' Val liep langs en bleef verbaasd staan toen ze haar moeder niet zag.

'Weg.' Hij staarde haar aan. 'Gewoon weg.' Hij besloot haar de waarheid te vertellen. Ze hadden er recht op. Ze maakten deel uit van het probleem. Ze waren allemaal verantwoordelijk voor hoe Mel zich voelde. Hij zou de schuld niet in zijn eentje op zich nemen, hoewel hij besefte dat een groot deel ervan op zijn schouders rustte. Hij was koppig geweest wat betreft het huis, wat betreft alles. Ze had haar hele leven aangepast voor een gezamenlijke toekomst, en hij had niets gedaan. Ze had gelijk, het was niet eerlijk. Hij keek Val, die er niets van begreep, verdrietig aan.

'Weg? Waar naartoe?'

'Ik weet het niet. Ze komt over een week terug.' Val bleef zonder iets te zeggen staan. Ze begreep het. Ze waren te ver gegaan. Maar ze waren allemaal zo verschrikkelijk kwaad op haar geweest. Het leek het nu allemaal niet waard.

'Doet ze voorzichtig?'

'Ik hoop het, Val.' Hij stapte de gang op en sloeg een arm om Val heen. Op dat moment kwam Jessica de trap op.

'Is mama weg?'

'Ja,' antwoordde Val. 'En ze blijft een week weg.' De anderen kwamen de trap op en hoorden wat Val zei. Iedereen stond stil en staarde naar Peter.

30

Toen Mel die avond het huis verliet, stapte ze eenvoudigweg in de auto en reed weg zonder te bedenken waar naartoe. Ze wilde niets anders dan het huis, haar baan, en Peter en hun kinderen ontvluchten. De eerste tachtig kilometer dacht ze alleen aan waar ze vandaan kwam, niet aan waar ze naartoe ging.

Maar daarna ontspande ze zich, en nadat ze twee uur later was gestopt om te tanken, begon ze ineens te grijnzen. Zoiets belachelijk spontaans als dit had ze nog nooit gedaan. Maar ze kon er niet meer tegen. Iedereen liep aan haar te trekken, en het werd tijd dat ze aan zichzelf ging denken. Zeker als het ging om de baby. Ze hoefde niets te doen wat ze niet wilde. Ze hoefde niet eens in dat huis te wonen als ze dat niet wilde. Allemachtig, ze verdiende een miljoen dollar per jaar, ze kon haar eigen huis kopen. Ze hoefde niet met de geest van Anne te leven als ze dat niet wilde, en dat laatste was haar eigenlijk al duidelijk.

Toen ze weer wegreed, met een volle tank benzine, dacht ze aan alles wat de voorgaande zes maanden veranderd was in haar leven, en hoe weinig Peter gedaan had. Hij had nog steeds dezelfde baan, met dezelfde collega's, die zijn werk respecteerden, en hij sliep nog steeds in hetzelfde bed als toen. Zijn kinderen waren niet uit hun omgeving weggerukt. Hij had zelfs nog steeds dezelfde huishoudster. Het enige dat voor hem veranderd was, was het gezicht dat hij 's morgens kuste voordat hij naar zijn werk vertrok, en misschien had hij zelfs dat niet in de gaten.

Tegen de tijd dat Mel Santa Barbara binnenreed, maakte ze zich opnieuw boos, en ze was blij dat ze weggegaan was. Het enige dat haar speet was dat ze dat niet eerder had gedaan. Maar ja, hoe had ze daar tijd voor moeten maken? Ze had het veel te druk gehad met Pam op en neer rijden naar de psychiater, vrede stichten met de tweeling, een oogje op Mark houden, moeder spelen voor Matthew, Peters hand vasthouden als er een van zijn patiënten overleed, en niet te vergeten interviews afnemen, reportages maken en het nieuws presenteren. Het was een wonder dat ze tussendoor nog tijd gevonden had om zich aan te kleden en haar haren te kammen. Ze konden de boom in met z'n allen. Peter, de kinderen en Paul Stevens. Hij mocht het vanaf nu een tijdje alleen doen, ze konden altijd zeggen dat ze ziek was. De boom in. Het kon haar even helemaal niets meer schelen.

Ze stopte bij een motel en betaalde voor een kamer die er met zijn roestkleurige vloerbedekking, oranje plastic stoelen, brandschone wit betegelde badkamer en roestkleurige beddensprei uitzag zoals die overal ter wereld te vinden was, van Beiroet tot aan New Orleans. Het was niet bepaald het Bel Air of zelfs het Santa Barbara Biltmore, waar ze jaren geleden gelogeerd had, maar het interesseerde haar weinig. Ze nam een heet bad, zette de tv aan, keek meer uit gewoonte dan uit belangstelling naar het nieuws van elf uur, en deed het licht uit zonder eerst naar huis te bellen. Ze zoeken het maar uit, dacht ze bij zichzelf, en voor het eerst in maanden voelde ze zich vrij om te doen en laten wat ze wilde, om zichzelf te zijn, en om haar eigen gang te gaan zonder rekening te moeten houden met anderen.

Plotseling, toen ze in bed lag, dacht ze aan wat er in haar groeide en besefte ze dat ze zelfs hier niet helemaal alleen was. De baby was met haar meegereisd. De baby... alsof het al een zelfstandig mensje was... Ze legde een hand op haar buik die een maand geleden nog plat was, en nu kon je een lichte zwelling zien op de plaats waar de holte tussen haar heupbeenderen had gezeten. Het was vreemd om te bedenken wat er met haar lichaam zou gebeuren als ze deze zwangerschap doorzette. De baby zou tot leven komen, ze zou het kind over een week of zes kunnen voelen bewegen... Een moment lang welde er iets van tederheid voor dit wezentje in haar op, maar toen drukte ze dat gevoel weer weg. Daar wilde ze nu niet aan denken. Ze wilde nergens aan denken.

Ze sloot haar ogen en viel in slaap, zonder te dromen over Peter, de kinderen of hun ongeboren kind. Ze sliep een droomloze slaap in het motelbed, en toen ze de volgende ochtend wakker werd, vielen de zonnestralen haar kamer binnen. In eerste instantie kon ze zich niet herinneren waar ze was, maar even later lachte ze hardop. Ze voelde zich goed, sterk en vrij.

Toen Peter diezelfde ochtend wakker werd in Bel Air, strekte hij een arm uit naar de andere kant van het bed, en toen zijn hand niets anders tegenkwam dan gladde, onbeslapen lakens, deed hij één oog open en herinnerde zich toen met een schok dat ze weg was. Hij draaide zich op zijn rug en lag een tijdje naar het plafond te staren, terwijl hij zich intussen afvroeg waar ze was en waarom ze weg was gegaan. Het was echt allemaal zijn schuld. Hij kon de schuld niet afschuiven op de kinderen, of Paul Stevens en haar werk, of op mevrouw Hahn.

Het was zijn eigen schuld omdat hij alles vanaf het begin verkeerd had gedaan. Hij had veel te veel van haar verwacht. Hij had verwacht dat ze haar hele leven zou veranderen... voor hem. Hij wist dat ze daar nu spijt van had en daar gaf hij zichzelf de schuld van. Hij dacht aan haar liefde voor New York, en vroeg zich af hoe hij het in zijn hoofd had gehaald om haar te vragen dat op te geven, plus haar baan, de droombaan van iedereen, haar huis waar ze zo van hield, haar vrienden, haar hele leven...

Melanie reed in noordelijke richting en dacht aan de eerste keer dat ze Peter had ontmoet, de eindeloos durende eerste dagen tijdens het interview, de afmattende uren die ze hadden gedeeld nadat de president was neergeschoten, en de keer dat hij naar New York was gekomen. Ze liet haar gedachten niet gaan over wat ze achtergelaten had, maar aan wat ze ervoor teruggekregen had. De eerste keer dat Matthew bij haar op schoot was gekropen, een enkele liefdevolle blik van Pam, de keer dat Mark in haar armen had gehuild toen Val bijna dood was gegaan tijdens hun skivakantie. Ineens was het moeilijk om ze allemaal uit haar leven te bannen. Haar boosheid was nu meer gericht op de tweeling. Op Jess, die te veel van haar verwachtte, die vond dat ze voor iedereen klaar moest staan, maar vooral voor haar. Op Val, die deze baby afwees omdat ze haar eigen baby had moeten afstaan.

Ze gunde het hun allemaal, maar wat kon ze nog meer geven? Niet meer dan tot nu toe, en het ergste was, dat was niet genoeg. En nu was er een volgend paar ogen onderweg dat haar op een dag zou aankijken en haar zou verwijten dat ze hem of haar niet genoeg gaf... en dan bleef er helemaal niets meer voor haarzelf over. Het idee alleen al putte haar uit, en ze was opgelucht toen ze Carmel eindelijk binnenreed. Ze wilde niets liever dan een kamer in een volgend motel en opnieuw slapen... wegvluchten... dromen... ontsnappen...

'Wanneer komt mammie terug?' Matthew staarde somber naar zijn bord voordat hij de anderen aankeek. Niemand had een woord gezegd sinds ze aan tafel waren gegaan die avond. Zonder Mel voelde het niet als zondagavond. Het was de vrije dag van mevrouw Hahn, en meestal maakte Mel dan iets lekkers te eten. Dan praatte en lachte ze, en luisterde naar wat ze te vertellen hadden, en ondertussen zag ze precies wat er gebeurde, en vertelde haar plannen voor de komende week, al kwam daar nooit iets van terecht. Ze presteerde het om te plagen en grapjes te maken zonder ooit iemand buiten te sluiten. Matthew keek beschuldigend naar Peter.

'Waarom heb je haar laten gaan?'

'Ze komt wel terug,' zei Jessica met tranen in haar ogen. 'Ze is gewoon even weggegaan om uit te rusten.'

'Waarom kan ze niet hier uitrusten?' Hij keek haar beschuldigend aan. Ze was de enige die nog met hem praatte. De rest had kennelijk zijn tong verloren. Maar ook Mark sprak nu tegen hem.

'Omdat ze doodmoe van ons wordt, Matt. We verwachten met z'n allen veel te veel van haar.' Mark keek nadrukkelijk naar Pam voor hij iedereen stuk voor stuk even aankeek. En na het eten hoorde Peter hem tekeergaan tegen Val.

'Je hebt haar werkelijk overal de schuld van gegeven. Het was haar schuld dat je uit New York weg moest, dat je afscheid moest nemen van je school en van je vrienden. Je hebt haar zelfs de schuld gegeven van wat er met ons gebeurd is. Daar kon ze niets aan doen, Val.' Het mooie, blonde meisje barstte in tranen uit, en hij had het hart niet om door te gaan.

Langzaam liep Peter de trap op naar Vals kamer, waar ze allemaal waren, behalve Pam. Pam lag in haar eigen kamer op bed naar het plafond te staren met de radio aan. Ze had gewild dat ze wegging. Ze had het aan zichzelf toegegeven, maar niet aan de psychiater. Ze wilde haar eigen moeder terug. Maar ze begreep nu dat dat onmogelijk was. Ze kon kiezen, of Mel, of deze ongelooflijke leegte. Dezelfde leegte als toen haar moeder net overleden was en ze alleen mevrouw Hahn hadden. Plotseling drong het tot Pam door dat ze dat niet wilde, niet voor de anderen en niet voor zichzelf. Ze stond op en liep naar de kamer van de tweeling, waar de anderen allemaal bij elkaar zaten, zelfs Matt, die verdrietig op de grond zat. 'Jeetje, wat is deze kamer klein.' Ze keek om zich heen. Haar kamer was twee keer zo groot. Val en Jess gaven geen antwoord, maar keken op toen ze Peter in de deuropening zagen staan.

'Dat klopt.' Maar het herinnerde hem alleen maar aan wat Mel had gezegd. Dat de tweeling nog nooit een kamer had hoeven delen. En hier zaten ze als twee weesjes in een klein hok, terwijl Pam een kamer had van ruim twee keer zo groot. Was alles wat ze had gezegd zo waar geweest? Het meeste wel. Niet alles. Maar te veel om klakkeloos aan voorbij te gaan.

'Een tweepersoonskamer?' vroeg de man van het motel in Carmel.

'Nee.' Ze glimlachte vermoeid. 'Een eenpersoonskamer is prima.'

Hij keek haar met een schuin oog aan. Dat zeiden ze altijd, en dan renden de man en kinderen er snel achteraan, en dachten dat hem dat niet op zou vallen. En met een beetje pech hadden ze dan ook nog een grote, kwijlende hond bij zich. Maar deze keer had hij het mis.

Mel pakte haar koffertje uit de auto, stapte haar kamer binnen en ging zonder om zich heen te kijken op bed liggen. De kamer was vrijwel identiek aan die van de nacht ervoor. Elke nieuwe ervaring had iets vertrouwds toen ze van pure uitputting in slaap viel in alweer een kamer met roestkleurig tapijt.

'Dokter Hallam?'

'Hmm?' Hij werd aangesproken door een verpleegkundige nadat hij zich teruggetrokken had in zijn kleine werkruimte, blij dat hij die ochtend maar twee bypass-operaties had hoeven doen.

'Is er iets mis?' Ze was als de dood voor hem. Het was een belangrijke arts, en als ze een fout zou maken, zou haar dat de kop kosten, maar hij keek haar alleen maar met een vermoeide glimlach aan en schudde zijn hoofd.

'Alles is in orde. Hoe gaat het met Iris Lee? Reageert ze al op de medicatie?'

'Nee, nog niet.' Ze had de harttransplantatie twee weken daarvoor ondergaan, en alles zag er op het eerste oog goed uit, maar Peter was niet erg hoopvol gestemd. Ze hadden niet op tijd een hart voor haar gekregen, en hadden haar eigen hart moeten aanvullen met een kinderhart. Soms werkte deze techniek, maar Iris was zo frêle dat het in haar geval een heel grote gok was geweest, en Peter verwachtte al dagen het ergste. En deze keer zou Mel niet voor hem klaarstaan. Het was net als in de dagen na Annes dood. Hij was alleen. En nog eenzamer dan na de dood van Anne.

'Jess?'

'Ja, wat?'

Val lag na schooltijd op bed, en Jessie zat aan het bureau in hun kamer. 'Heb jij ook weleens gehoopt dat we terug zouden gaan naar New York?'

'Natuurlijk.' Ze draaide zich om en keek haar tweelingzus aan. 'Ontzettend vaak zelfs. Dat is ook niet zo gek. We hebben er zo lang gewoond.'

'Denk je dat mama daar naartoe is?' Ze had de hele dag aan niets anders gedacht.

'Ik weet het niet. Ik heb geen idee waar ze is. Misschien is ze gewoon hier in L.A.'

'Zonder ons te bellen?' Val keek alsof ze het zich niet voor kon stellen en Jessie glimlachte.

'Zou jij ons bellen als je je zo voelde?'

Val schudde haar hoofd. 'Nee, dat denk ik eigenlijk niet.'

'Ik ook niet.' Ze slaakte een diepe zucht en staarde uit het raam. 'Ik heb haar overal de schuld van gegeven, Val. Van alles. Dat was niet eerlijk, maar dat kwam omdat ze ineens alle beslissingen in haar eentje nam. Vroeger vroeg ze ons altijd naar onze mening, en nu deed ze ineens wat ze zelf wilde en haalde ze ons van school en moesten we hier naartoe verhuizen...' Ze dacht een tijdje na. 'Ik denk dat ik gewoon baalde dat ze ons er niet in betrok.'

'Ze zal gedacht hebben dat ze er goed aan deed,' zei Val verdrietig. Jess knikte en keek naar haar zus.

'En het erge is dat dat ook zo was. Ik vind Peter aardig, jij niet?'

Val knikte opnieuw. 'Ik kon alleen maar aan Mark denken toen we hier naartoe gingen.'

Jess glimlachte. 'Ja, dat weet ik. Dat heeft mij niet echt geholpen. Mama had Peter en jij had Mark. Ik had helemaal niemand.' Ze grijnsde. Achteraf was het blijkbaar allemaal niet meer zo vreselijk. Ze had het naar haar zin op haar nieuwe school, en een maand geleden had ze een leuke jongen leren kennen. Voor het eerst van haar leven had ze een jongen ontmoet die ze de moeite waard vond. Hij was eenentwintig, en ze had het voorgevoel dat haar moeder daar een rolberoerte over zou krijgen, vooral na wat er met Val en Mark was gebeurd. Maar ze wist dat dit een speciaal iemand voor haar zou worden, en met een afwezige glimlach staarde ze voor zich uit.

'Waar zit jij nou om te lachen?' Val had naar haar zitten kijken. 'Waarom kijk je zo gelukkig? Vertel op.'

'Niets.'

Maar Val wist het meteen. Jess haalde misschien hogere cijfers op school, maar Val had meer verstand van jongens. Met toegeknepen ogen keek ze haar zus aan. 'Ben je verliefd?'

Jess antwoordde met een brede glimlach. 'Nog niet. Maar ik heb wel iemand ontmoet.'

'Jij?' Val was verbaasd, en Jessie knikte. Meer wilde ze er nog niet over kwijt. Maar Val was er kennelijk niet van onder de indruk. 'Als je maar oppast.' Ze wisten allebei wat ze daarmee bedoelde, en Val had gelijk. Ze had een van de zwaarste lessen uit het leven geleerd, een les die ze niet licht zou vergeten.

Die avond zette mevrouw Hahn zonder iets te zeggen het eten op tafel, en Peter kwam pas om negen uur thuis. Matthew lag toen al in bed, ingestopt door Jess, Val en Pam, en Peter ging boven even bij ze kijken. 'Gaat het een beetje met jullie?' Iedereen knikte stil toen hij van kamer naar kamer liep. Hij had een zware dag achter de rug, maar er was niemand aan wie hij dat kwijt kon.

In de kamer van de tweeling bleef hij even staan bij Jess. 'Heb je toevallig iets gehoord van je moeder?' Ze schudde haar hoofd en Peter ging terug naar beneden.

Op datzelfde moment reed Mel in San Francisco over California Street op Nob Hill, waar ze stopte bij het Stanford Court Hotel. Het was een welkome afwisseling van de motels waar ze tot nu toe gebivakkeerd had. De kamer was ingericht in diverse tinten grijs, met stoffen als fluweel, zijde en moiré, en met een diepe zucht liet ze zich op bed vallen. Ze had het gevoel dat ze dagenlang gereden had, en ze herinnerde zichzelf eraan dat ze het rustiger aan moest doen. Ze had nog geen beslissing genomen, en ze wilde de baby niet verliezen voordat ze zover was. Als ze het kind wilde, was ze er verantwoordelijk voor.

Die nacht lag ze lang wakker en dacht aan de boosheid van Jessie over alle aanpassingen die ze hadden moeten doen. Aan Pams vijandelijkheid en gekonkel om aandacht te krijgen. Aan het verdriet en de pijn van die lieve, kleine Matthew. En aan Peters verwachting dat ze deze baby welkom zouden heten, als tegenwicht voor zijn dagelijks terugkerende gevecht met de dood in de operatiezaal. Het scheen haar allemaal ontzettend oneerlijk toe. Anderen bepaalden of ze het kind wel of niet zou moeten krijgen. Opnieuw draaide de wereld om hen, en niet om haar.

De volgende dag maakte ze een wandeling door Chinatown, en daarna reed ze naar Golden Gate Park, waar ze een wandeling tussen de bloemen maakte. Het was al bijna mei. Mei... Ze had Peter bijna een jaar geleden leren kennen, en moest je haar nu zien.

Terug in het hotel haalde ze haar agenda uit haar tas en belde Raquel. Het was nu acht uur 's avonds in New York, en het was maanden geleden dat ze elkaar gesproken hadden. Mel wist niet eens of ze al ander werk had gevonden. Ze had ook op stap kunnen zijn, maar ze nam de telefoon op nadat hij een keer over was gegaan.

'Hallo?' Ze klonk achterdochtig als altijd, en Mel lachte.

'Hoi Raquel, met mij.' Het was net als vroeger wanneer ze naar huis belde, en ze moest oppassen dat ze niet vroeg hoe het met de tweeling ging. 'Hoe is het met je?'

'Mevrouw Mel?'

'Natuurlijk.'

'Is er iets aan de hand?'

'Nee hoor, ik wilde gewoon even weten hoe het met je is.'

'Goed.' Ze klonk blij. 'Hoe gaat het met de meisjes?'

'Geweldig.' Ze zou haar niet vertellen van Val. Dat was allemaal achter de rug. 'Ze hebben het naar hun zin op school, en alles lijkt op zijn pootjes terecht te komen.' Maar bij die laatste woorden brak haar stem en vulden haar ogen zich met tranen.

'Er is iets!' Ze klonk beschuldigend en Mel probeerde haar tranen weg te slikken.

'Absoluut niet. Ik ben een paar dagen in San Francisco en ik miste je gewoon.'

'Wat doe je daar? Werk je nog steeds te hard?'

'Nee, dat valt wel mee. Ik hoef alleen het nieuws van zes uur maar te presenteren.' Ze vertelde niet over haar moeilijkheden bij het tv-station. 'En ik ben hier gewoon om een paar dagen uit te rusten.'

'Waarom? Ben je ziek?' Raquel draaide nooit om de hete brij heen, en Mel glimlachte. Waarom zou ze haar voor de gek willen houden?

'Om eerlijk te zijn, nieuwsgierig Aagje, ben ik weggelopen.'

'Van wie?' Ze klonk angstig.

'Van iedereen. Van Peter, de kinderen, mijn baan en mezelf.'

'Wat is er in godsnaam met je aan de hand?' Het was duidelijk dat ze Mels gedrag afkeurde.

'Ik heb geen idee. Ik geloof dat ik gewoon een beetje tijd nodig heb om na te denken.'

'Waarover?' Ze klonk nu ronduit boos. 'Je denkt weer veel te veel, zoals altijd. Is je man er ook?'

'Nee, ik ben hier alleen.' Ze zag Raquels gezicht voor zich, en ze vroeg zich af waarom ze juist haar had gebeld, maar ze wilde gewoon even een bekende stem horen en had niet naar huis willen bellen.

'Ik wil dat je nu meteen naar huis gaat.'

'Ja, over een paar dagen.'

'Nee, nu. Wat is er toch met je? Begin je gek te worden daarginds?'

'Ja, een beetje.' Ze wilde haar nog niet vertellen dat ze in verwachting was. Ze had nog steeds niet besloten wat ze wilde doen. Het had geen zin om het aan wie dan ook te vertellen als ze besloot om abortus te plegen. In L.A. zou ze kunnen zeggen dat ze het kind had verloren omdat ze te hard had gewerkt, en op haar werk wist niemand er nog van. 'Ik wilde gewoon even van je horen hoe het met je gaat.'

'Met mij gaat het prima. En nu wil ik dat je naar huis gaat.'

'Dat zal ik doen. Maak je geen zorgen, Raquel. Een dikke zoen van mij.'

'Je moet mij niet zoenen, ga naar huis en zoen je man. Zeg tegen hem dat het je spijt dat je weggelopen bent.'

'Dat zal ik doen. En ik wil dat je me af en toe schrijft.'

'Goed, goed. En doe de tweeling de groeten van me.'

'Dat zal ik doen.' Ze hingen op en Mel bleef op haar rug naar het plafond staren. Raquel begreep er net zomin iets van als de anderen. In haar beleving hoorde ze thuis, wat er ook gebeurde. Dat was haar plek. En de waarheid was dat Mel dat eigenlijk ook vond.

Ze bestelde eten op haar kamer, nam een warm bad en keek een paar uur televisie. Ze had geen zin om er nog uit te gaan. Ze wilde nergens naartoe. Om elf uur, vlak voor het nieuws begon, pakte ze de telefoon en zat er een tijdje mee in haar hand. Misschien had Raquel gelijk, maar ze wilde bellen omdat het haar eigen keus was. Ze toetste het nummer in, nog steeds niet overtuigd dat ze hem wilde spreken, maar toen ze zijn stem hoorde, maakte haar hart een sprong zoals het dat een jaar geleden altijd deed.

'Hallo?' Ze hoorde aan zijn stem dat hij nog niet sliep. En ze aarzelde even.

'Hoi?' Ze zei het op voorzichtige toon.

'Mel?'

'Nee. Pizza Hut. Ja, met mij.'

'Goddank. Is alles goed met je? Ik heb doodsangsten uitgestaan.'

'Het gaat wel.'

Hij durfde het bijna niet te vragen, maar hij moest het weten. 'De baby? Heb je... heb je abortus laten plegen?'

Ze klonk gekwetst. 'Ik heb je gezegd dat ik dat niet zou doen zonder je eerst te vertellen wat ik besloten had.'

'En, heb je al iets besloten?'

'Nee, nog niet. Ik heb er nog niet echt over nagedacht.'

'Waar heb je dan wel over nagedacht?'

'Over ons.'

Er viel een lange stilte. 'O.' En toen: 'Ik ook. Ik heb me als een echte klootzak gedragen, Mel. Dat vinden de kinderen ook.'

'Dat zal wel meevallen.' Ze glimlachte. Hij had alles op zichzelf betrokken tijdens haar afwezigheid, en dat was niet helemaal terecht. 'Doe niet zo idioot, Peter. We hebben allebei een heleboel veranderingen moeten ondergaan.'

'Ja, en jij hebt dat het meest moeten doen.'

'Dat is niet helemaal waar.' Maar voor een deel wel, en dat was nu tot hem doorgedrongen. Ze wilde hem niet overal van beschuldigen. 'Een van ons moest verhuizen en de kinderen aan een nieuw leven laten wennen. Voor jou was dat onmogelijk. Het was mijn eigen keus.'

'En daar heb ik verder niets mee gedaan. Ik heb alles op jouw schouders laten neerkomen. Ik verwachtte zelfs dat je op dezelfde manier verder ging als Anne. Ik krijg er nu buikpijn van als ik daaraan denk.'

Ze slaakte een zucht. Hij zat er niet helemaal naast, maar er was meer dan dat, dat wist ze nu. 'En dan dacht ik ook nog dat ik gewoon verder kon gaan met mijn onafhankelijke leven, dat ik beslissingen kon nemen zonder eerst met jou te overleggen, dat ik mijn kinderen op mijn manier kon opvoeden en dat die van jou daar wel gewoon bij konden. Ik vond dat jij en je kinderen al jullie oude gewoontes overboord moesten zetten om je aan te passen aan ons. En dat was heel erg verkeerd.'

'Het was niet verkeerd.' Hij klonk erg berouwvol, en ze was ontroerd.

'Misschien hadden we het allebei mis en ook allebei gelijk.' Ze glimlachte.

Peter glimlachte nog niet. Ze was nog niet thuis. Hij wist nog steeds niet waar ze was. 'En wat betekent dat nu voor ons?'

'Dat we er allebei een beetje wijzer van geworden zijn.' Hij wist niet wat ze daarmee bedoelde. 'En nu, Mel? Ga je terug naar New York?' Hij hoorde haar naar adem happen.

'Ben je gek?' Ze dacht even na. 'Of gooi je me het huis uit?'

Nu was het zijn beurt om te lachen. 'Ik weet niet of je het je herinnert, maar jij bent degene die weggelopen is. Eerlijk gezegd weet ik niet eens waar je zit.'

Ze glimlachte. Dat was ze inderdaad vergeten te zeggen. 'Ik zit in San Francisco.'

'Hoe ben je daar gekomen?' Hij klonk verbaasd.

'Met de auto.'

'Dat is veel te ver, Mel.' Hij dacht aan de baby, maar wilde dat niet zeggen.

'Ik ben onderweg in Santa Barbara en Carmel gestopt.'

'Voel je je goed?'

'Ik voel me prima.' Glimlachend strekte ze zich uit op het bed in het Stanford Court. 'Ik mis je.'

'Daar ben ik blij om.' Eindelijk durfde hij de vraag te stellen. 'Wanneer kom je thuis?'

'Hoezo?' Ze klonk achterdochtig en hij kreunde.

'Omdat ik wil dat je de boel komt schoonmaken en het gras komt maaien, sufferd. Wat denk je nou? Omdat ik jou ook mis.' Ineens kreeg hij een idee. 'Waarom blijf je niet nog een paar dagen en dan kom ik naar je toe.'

Er brak een brede grijns door op Mels gezicht. 'Dat is een geweldig idee, schat.' Het was lang geleden dat ze hem zo genoemd had, en hij straalde.

'Ik hou zo verschrikkelijk veel van je, Mel. En ik ben zo'n klootzak geweest.'

'Dat is niet waar. We hebben ons allebei misdragen. Er is veel te veel gebeurd in korte tijd. En we leven onder grote druk van ons werk.' Dat viel niet te ontkennen.

'Wat wil je met het huis? Wil je nog steeds verhuizen? Als jij dat wilt, doen we dat.' Hij had er de laatste dagen veel over nagedacht. Eigenlijk wilde hij geen afstand doen van het huis waar hij zoveel van hield, maar het was een grote bron van ergernis voor Mel. En er was inderdaad weinig ruimte voor de tweeling, behalve als ze van kamer zouden ruilen met Pam, wat die laatste nooit goed zou vinden. 'Wat vind jij?'

'Ik denk dat we alles voorlopig even moeten laten zoals het is, en iedereen even tot rust moeten laten komen voordat we nog meer overhoop halen, en dat geldt wat mij betreft ook voor mevrouw Hahn.'

Opgelucht luisterde hij naar haar woorden, blij dat alles nu opgelost was, met uitzondering van de problemen op haar werk en de kwestie van de baby.

'Kom je echt hier naartoe?'

'Ja. Ik heb het gevoel dat we al in geen eeuwen meer alleen zijn geweest. De kinderen waren zelfs mee op huwelijksreis naar Mexico.'

Ze lachte. 'En wiens idee was dat?'

'Ja, al goed. Mea culpa. Hoe dan ook, een romantisch weekend met z'n tweeën klinkt me geweldig in de oren. Ik ga mijn best doen, duim maar voor me.'

Dat deed ze en hij belde de volgende dag terug. Hij had twee collega-chirurgen zover gekregen dat ze ieder een dag voor hem invielen. Het was niet eenvoudig geweest hen over te halen, maar nadat hij voet bij stuk hield waren ze overstag gegaan.

'Ik ben over twee dagen bij je.'

'Fijn.' Ze wilde nog steeds even alleen zijn om in alle rust over de baby na te denken. 'Hoe is het trouwens met de kinderen?'

'Goed. Ze beginnen je eindelijk te waarderen.' Net als hijzelf. Hij kon nauwelijks wachten tot vrijdagavond. Het was net als toen ze nog in New York woonde. Eigenlijk nog erger, nu wist hij wat hij miste. En dat was precies wat hij haar vertelde. 'Ik mis je, Mel. Meer dan ik je kan vertellen.' Hij had een afschuwelijke week achter de rug. Iris Lee was eerder die dag overleden, maar daar zei hij niets over tegen Mel. Ze hadden nu hun eigen problemen, daar hoefde hij niets aan toe te voegen. Hij had zich meer zorgen over haar gemaakt dan over zijn patiënten.

'Voel je je wel goed?'

'Ik voel me prima.'

Hij vroeg niet of ze al een beslissing genomen had.

De volgende dag maakte ze een lange wandeling in Muir Woods en probeerde tot een besluit te komen. Keer op keer dacht ze aan wat ze tegen Val had gezegd: 'Ik weet niet of ik in jouw plaats hetzelfde had kunnen doen.' Het was geen vloek, los van hoe Val er op dat moment tegenaan gekeken had. Kon ze op haar leeftijd, getrouwd met een man van wie ze hield, en met de ruime middelen die ze hadden om een kind groot te brengen, abortus plegen? Er was geen gegronde reden voor, geen verklaring, en misschien kon ze ook niet leven met het schuldgevoel. 'Maar wil je dit kind?' vroeg ze zichzelf, en op dat punt raakte ze in haar gedachten verstrikt. Ze wist het eenvoudig niet. Maar het was natuurlijk een verkeerd soort luxe om een leven te beëindigen omdat ze er domweg niet voor in de stemming was, omdat het niet uitkwam met haar werk, en omdat de andere kinderen het geen leuk idee vonden. Daar ging ze weer, nu draaide het opnieuw om wat de anderen in haar leven, haar man en kinderen, vonden dat ze hun schuldig was. Wat was ze zichzelf schuldig?

Plotseling hoorde ze de echo van haar eigen stem tussen de bomen in het bos galmen. 'Ik wil dit kind.' Ze keek geschrokken om zich heen, als om te zien wie die woorden uitgesproken had, maar ze wist dat ze het zelf was geweest. Het was alsof er een groot gewicht van haar schouders werd getild. Glimlachend keek ze op haar horloge. Het was tijd om te eten. Als ze deze baby op de wereld ging zetten... ik wil dit kind... kon ze er maar beter goed voor gaan zorgen. De woorden hadden krachtig en overtuigd geklonken, en met dat gevoel liep ze door het bos terug naar haar auto.

31

Mel stond bij de gate op hem te wachten en had weer net zulke klamme handen als een jaar geleden. Ze voelde zich weer net zo nerveus. Het was alsof ze weer helemaal opnieuw begonnen, alleen zou het deze keer beter zijn. Hij stapte als derde uit het vliegtuig en ze vloog in zijn armen. Het was een eindeloos durende week geweest. 'O, Mel...' De tranen stonden in zijn ogen en hij had geen woorden voor wat hij wilde zeggen toen hij haar in zijn armen hield. Het kon hem op dit moment niet eens schelen wat haar beslissing over de baby zou zijn. Hij wilde haar en niemand anders... en dat gevoel was wederzijds. 'Ik heb je verschrikkelijk gemist.' Maar toen ze zich voorzichtig losmaakte uit zijn omhelzing, lachend en met tranen in haar ogen, zag hij dat ze er beter uitzag dan ze in maanden had gedaan. Ze zag er ontspannen en uitgerust uit, en de rimpel tussen haar ogen was verdwenen.

'Je ziet er fantastisch uit, Mel.'

'Jij ook.' Toen liet ze haar ogen zakken naar de rits van haar broek die nauwelijks nog dicht kon en erg strak zat.

'Ik ben op bepaalde plaatsen een beetje aangekomen.' Hij wist niet goed hoe hij daarop moest reageren. Mel keek hem glimlachend aan. 'Ik heb besloten dat...' Het was vreemd om die woorden hardop te zeggen. Wie was zij dat ze mocht beslissen over een leven? Iets dergelijks had ze in een ver verleden tegen hem gezegd. Dat waren beslissingen van God, en niet van een van hen. 'Het komt goed met de baby.'

'Echt waar?' Hij wilde zeker weten dat hij haar woorden niet verkeerd begreep.

'Ja,' zei ze stralend.

'Weet je het zeker?'

'Absoluut.'

'Doe je het voor mij?' Dat wilde hij niet. Ze moest het zelf ook willen, en dat was een grote opgave, temeer omdat ze bij elkaar al vijf kinderen hadden, naast haar veeleisende baan.

'Voor mezelf, voor jou, voor ons. Voor ons allemaal.' Ze bloosde en hij pakte haar hand vast. 'Maar vooral voor mezelf.' Ze vertelde hem wat haar was overkomen toen ze in de bossen wandelde, en met tranen in zijn ogen sloeg hij zijn armen weer om haar heen.

'O Mel.'

'Ik hou van je.' Meer kon ze niet uitbrengen, en arm in arm wandelden ze naar buiten om te genieten van een weekend zoals ze er nog nooit een hadden beleefd.

Op zondagmiddag begonnen ze langzaam aan de rit naar huis. Ze reden via Route 5 zodat ze er niet al te lang over deden. Tegen tienen waren ze thuis, en toen Mel het huis zag, had ze het gevoel dat ze jaren weg was geweest. Ze bleef glimlachend staan, maar Peter pakte haar hand en trok haar mee naar binnen. 'Kom op, dame, je moet naar bed. Je hebt een zware rit achter de rug.' Hij behandelde haar als Venetiaans glas, en ze keek glimlachend naar hem op.

'Ik denk dat ik het wel overleef.' Maar zodra ze een voet over de drempel zette, barstte er een oorverdovend lawaai los. De kinderen hadden hen horen aankomen, en Pam gaf een harde gil toen ze naar buiten keek.

'Ze zijn thuis!' Ze was als eerste beneden en stortte zich in Mels armen. 'Welkom terug!' Het was geen 'welkom thuis', maar het kwam in de richting. De tweeling omhelsde haar, en Mark ook, en Matthew werd wakker van al het lawaai en wilde die nacht in haar bed slapen. Toen ze zich na ruim een uur gezelligheid en gepraat eindelijk allemaal in hun eigen kamer terugtrokken, ging Mel op hun bed liggen en keek ze Peter met een gelukkige lach aan.

'Het zijn een stel geweldige kinderen, hè?'

'Ze hebben een geweldige moeder.' Hij kwam op de rand van het bed zitten en nam haar hand in de zijne. 'Mel, ik beloof je dat ik er alles aan zal doen om het je zo gemakkelijk mogelijk te maken.' Maar hij had niet alles in de hand, en diezelfde nacht werd hij om twee uur opgeroepen. Een van zijn bypasspatiënten had zijn hulp nodig. Mel zag hem pas weer toen hij de volgende dag tussen de middag naar huis kwam om zich te verkleden. Ze had het huishouden weer helemaal onder controle. Ze had mevrouw Hahn te verstaan gegeven wat ze die avond op tafel wilde hebben, en Peter zag met een grijns dat mevrouw Hahn er niet bepaald blij bij keek. Maar ze beklaagde zich niet bij hem.

Nadat Peter zich had verkleed verliet hij het huis tegelijkertijd met Mel. Ze zwaaide lachend naar hem toen ze ieder in hun eigen auto de oprit afreden. Pam zou die dag zelf naar de psychiater gaan, net als de week ervoor toen Mel er niet was geweest. Mark had laten weten dat hij na het eten thuis zou komen, maar dat het niet laat zou worden omdat hij de volgende dag tentamens had. De tweeling ging tennissen met een paar vriendinnen, en ze zouden om vijf uur thuis zijn. Mevrouw Hahn zou Matthew ophalen van school, net als tot een jaar geleden, en Mel ging voor het eerst sinds een week weer werken, en toen ze binnenstapte konden zelfs de valse opmerkingen van Paul Stevens haar humeur niet bederven. Alles voelde goed vandaag.

Maar om kwart over zes, nadat ze het nieuws had gepresenteerd, kwam de regisseur haar opzoeken in haar kantoor waar ze nog een paar aantekeningen zat te maken voordat ze naar huis ging. Hij kwam binnen, sloot de deur achter zich, en Mel keek op.

'Hoi, Tom. Is er iets?'

Hij aarzelde en er liep een rilling over Mels rug. Gingen ze haar ontslaan? Kon dat? Had Stevens eindelijk gewonnen? 'Mel, ik wil het even ergens met je over hebben.' Verdomme.

'Geen probleem. Ga zitten.' Ze gebaarde naar een stoel. Het kantoor voelde nog niet aan als het hare, maar het was alles wat ze hier had.

'Ik weet niet hoe ik dit tegen je moet zeggen, Mel...' Haar hart sloeg over. Jezus, ze stuurden haar de laan uit. Bij het tv-station van New York was ze de belangrijkste verslaggeefster geweest, ze had vier belangrijke prijzen in de wacht gesleept voor documentaires, en nu zorgde dat miezerige mannetje ervoor dat ze ontslagen werd.

'Ja?' Ze zou het hem niet moeilijk maken. Ze hoopte alleen dat ze niet zou gaan huilen, en op dit moment wilde ze niets liever dan naar huis gaan, naar Peter. Ze konden allemaal de boom in met hun stomme baantje en de waardeloze uitzendingen. Ze ging naar huis om een baby te krijgen en voor de kinderen te zorgen.

'Ik wil je niet bang maken.' Ze kon er geen touw aan vastknopen. 'Maar er zijn wat dreigementen binnengekomen...' Ze keek hem niet-begrijpend aan. 'Het is begonnen in de week dat je weg was. En vandaag kwam er weer een.'

'Wat voor dreigementen?' Ze begreep er niets van. Dreigde die minkukel nu met ontslag? Ze moesten hem zijn gang maar laten gaan. De kijkcijfers zouden met sprongen stijgen. Maar dat zou ze Tom nog niet zeggen.

'Jouw leven wordt bedreigd, Mel.'

Ze staarde hem aan. 'Mijn leven?' Het was haar in New York al eens eerder overkomen. Jaren geleden was er een of andere gek geweest die het niet eens was geweest met een reportage. Hij had het tv-station maandenlang lastig gevallen met telefoontjes waarin hij beloofde Mel te zullen wurgen, maar uiteindelijk was hij daar gewoon mee opgehouden. Mel keek Tom met een twinkeling in haar ogen aan. 'Dan weten we in ieder geval zeker dat we minstens één kijker hebben.'

'Ik ben bloedserieus, Mel. We hebben al eens eerder zoiets meegemaakt hier. We zitten hier in Californië, niet in New York. Er zijn hier de nodige aanslagen op presidenten geweest.'

Ze kon het niet helpen dat ze moest lachen. 'Ik ben zeer vereerd, Tom, maar ik bevind me niet bepaald in dat soort gelederen.'

'Je bent erg belangrijk voor ons.'

Ze was geroerd. 'Dank je, Tom.'

'En we hebben een lijfwacht voor je ingehuurd.'

'Wat hebben jullie? Doe niet zo raar... jullie denken toch niet echt dat...'

'Je hebt kinderen, Mel. Wil je het risico lopen?' Die vraag zette haar met beide benen op de grond.

'Nee, natuurlijk niet, maar...'

'We wilden je man niet ongerust maken tijdens je afwezigheid, maar we vatten dit heel serieus op.'

'Waarom?' Ze kon er nog steeds om lachen. Dit soort dingen gebeurde nu eenmaal in deze branche.

'Omdat we vorige week een telefoontje hebben ontvangen waarin een man ons vertelde dat er een bom in je bureau lag. Die bom lag er inderdaad, Mel. Hij zou precies een uur later ontploft zijn als je de la open had gemaakt. We zouden allemaal opgeblazen zijn, en jij ook als je er was geweest.' Mel voelde zich misselijk worden.

'Ze denken te weten wie het is. Maar in de tussentijd, tot ze hem te pakken hebben, willen we dat je veilig bent. We waren erg blij dat je er vorige week niet was.'

'Anders ik wel.' Haar linkeroog vertoonde een zenuwachtig trekje, en ze keek op toen er een lange, meedogenloos uitziende man de kamer binnenkwam. Tom stelde hem meteen aan haar voor. Het was haar lijfwacht, en buiten hem waren er nog twee mannen voor haar ingehuurd. Ze wilden haar bij elke stap die ze zette laten escorteren, en ze lieten de beslissing aan haar over, maar ze vonden eigenlijk dat ze thuis ook gebruik van hun diensten zou moeten maken. Het was algemeen bekend met wie ze getrouwd was, en ze waren eenvoudig op te sporen.

De lijfwacht heette Timothy Frank, en toen ze het gebouw samen met hem verliet, had ze het gevoel dat er een muur naast haar liep. Het was de grootste, breedste en gevaarlijkst uitziende man die ze ooit had gezien. Ze bedankte hem toen hij haar thuis afzette. Ze hadden haar gevraagd haar auto die nacht bij het tv-station te laten staan en met Tim in de limousine naar huis te gaan. Toen ze voor het huis stopten, zag ze dat Peter thuis was.

'Hoi.' Hij keek glimlachend op van zijn papierwerk. Het was heerlijk om haar weer thuis te hebben, maar tot zijn bezorgdheid zag hij dat de rimpel er weer zat en ze zag er erg gespannen uit.

'Heb je een zware dag gehad?'

'Dat kun je wel zeggen.' Ze zag er verdwaasd uit. Tim was alweer vertrokken met de limousine.

'Wat is er gebeurd?' Ze vertelde hem van de bom en hij staarde haar met grote ogen aan. 'Lieve god, Mel, dat is toch geen doen? Niet voor jou en niet voor ons.'

'Wat verwacht je dan van me?'

Hij vond het vreselijk om te moeten zeggen, maar ze was in verwachting, en de druk werd veel te groot voor haar. Zelfs als ze de dader over een week of twee te pakken zouden krijgen, zou de wetenschap dat zoiets opnieuw zou kunnen gebeuren veel te ingrijpend voor haar zijn. En voor hem ook. Hij wilde niet dat ze dat door moest maken. En als ze de dader niet zouden grijpen... Hij rilde bij de gedachte en stond op om de deur van zijn werkkamer dicht te doen. Van een afstandje keek hij haar aan.

'Ik vind dat je ontslag moet nemen.'

'Dat kan ik niet.' Haar gezicht werd hard als steen. 'Het is me al eens eerder gebeurd in New York, en toen ben ik ook niet weggerend. Ik vind het geen goede reden om weg te gaan.'

'Wat is er dan voor nodig?' Hij schreeuwde het uit. Hun leven mocht blijkbaar met geen mogelijkheid in rustig vaarwater komen. Stervende patiënten, onhandelbare kinderen, bommeldingen, onverwachte zwangerschappen. Het was bijna te veel om te bevatten. 'En wat gebeurt er als iemand hier een bom neerlegt en een van de kinderen het slachtoffer wordt?'

Ze kromp ineen bij het horen van die woorden en haar gezicht betrok. 'We nemen lijfwachten.'

'Voor vijf kinderen?'

'Verdomme, ik weet het ook niet meer...' Ze sprong op. 'Ik ga wel naar een hotel als je dat wilt. Maar ik ben niet van plan mijn baan op te zeggen door toedoen van de een of andere gek. Voor hetzelfde geld is het Paul Stevens die me weg probeert te pesten.'

'Is dat wat de politie denkt?'

Ze moest eerlijk tegen hem zijn. 'Nee, dat denken ze niet. Maar ze denken te weten wie het wel is.'

'Neem dan verlof tot ze hem te pakken hebben.'

'Dat kan ik niet, Peter. Dat kan ik verdomme niet. Ik wil gewoon mijn werk kunnen doen.'

Hij liep naar Mel en pakte haar arm. 'Dat kan je dood worden.'

'Dat risico heb ik al eens eerder genomen.' Haar ogen spogen vuur. Hij kon haar niet dwingen ontslag te nemen. Niet na al die jaren. Haar werk was een belangrijk deel van haar, en hij had beloofd dat te respecteren, in goede en slechte tijden.

'Dat risico heb je niet genomen terwijl je mijn kind droeg.

Denk daar maar aan.'

'Ik kan nergens meer aan denken.'

'Behalve aan jezelf.'

'Verrek!' Ze liep de kamer uit, smeet de deur achter zich dicht en ging naar boven. Die avond sprak hij geen woord meer tegen haar. Het was weer een valse start en de kinderen voelden de gespannen sfeer. Diezelfde avond belde ze de regisseur en accepteerde zijn aanbod voor lijfwachten voor zichzelf, haar echtgenoot en de kinderen. Er zou een klein leger voor nodig zijn om hen allemaal te beschermen, maar het tv-station betaalde alles. En toen ze naar bed gingen, vertelde ze het aan Peter. 'Ze beginnen morgenochtend om zes uur.'

'Dat is belachelijk. Wat wordt er van me verwacht? Moet ik mijn rondes doen met een lijfwacht naast me?'

'Ik geloof niet dat dit om jou gaat. Misschien hoeft hij alleen maar bij je te zijn als je naar buiten gaat. Het grootste probleem ligt bij mij.'

'Dat is me duidelijk.' Hij voelde zich ziek bij de gedachte.

De volgende ochtend legde ze het tijdens het ontbijt uit aan de kinderen. Met grote ogen hoorden ze haar aan, en ze verzekerde hun dat ze allemaal veilig waren en dat de man over een paar dagen gepakt zou worden. Het was gewoon iets waar ze even mee moesten leven. Matt vond het geweldig. Mark geneerde zich ervoor dat hij een lijfwacht mee naar de universiteit moest nemen, en de meisjes keken doodsbang.

Nadat de kinderen ieder met een eigen lijfwacht naar school waren vertrokken, zocht mevrouw Hahn Mel boven op.

'Mevrouw Hallum?' Ze sprak de naam altijd op die manier uit, en Mel draaide zich naar de huishoudster om.

'Ja, mevrouw Hahn?' Peter noemde haar af en toe Hilda, maar Mel deed dat nooit. En voor haar was er geen mevrouw Mel zoals er met Raquel in New York was geweest.

'Ik kom u vertellen dat ik gezien de omstandigheden mijn ontslag indien.'

Mel staarde de vrouw aan. 'Echt waar?' Peter zou hevig ontdaan zijn en misschien zelfs boos op Mel worden. Het huishouden dreigde aan diggelen te vallen, en het was niet haar schuld.

'Ik geloof echt niet dat u hier enig gevaar loopt, en zoals ik de kinderen vanmorgen ook uitgelegd heb, zal er vierentwintig lang bewaking zijn.'

'Ik heb nog nooit in een huis met politiebewaking hoeven werken.'

'Dat geloof ik graag, mevrouw Hahn. Maar als u een beetje geduld hebt...' Omwille van Peter moest ze het in ieder geval proberen.

'Nee.' Ze schudde haar hoofd vastbesloten. 'Dat heb ik niet. Ik vertrek nu meteen.'

'Zonder opzegtermijn?'

Ze knikte en keek Mel beschuldigend aan. 'Dit soort dingen gebeurde niet toen de vrouw van de dokter hier was.' Met de vrouw van de dokter bedoelde ze uiteraard Anne. De echte mevrouw Hallam. Mel kon het nu niet langer laten om haar met een nauwelijks verholen grijns een beetje te pesten. Ze was niet bepaald verdrietig over het vertrek van de vrouw. Ze had haar vanaf het begin niet gemogen.

'Dan zal het hier wel saai zijn geweest.' Ze zei het op luchtige toon, en Hilda Hahn reageerde geschokt. Ze stak zelfs geen hand uit naar Mel.

'Tot ziens. Ik heb een brief voor de dokter achtergelaten op zijn bureau.'

'Ik zal zorgen dat hij hem krijgt. U blijft zelfs niet om afscheid te nemen van de kinderen?' Mel vond dat erg zelfzuchtig, maar ze wist dat de kinderen het zouden overleven.

'Ik wil geen uur langer in dit huis zijn.'

'Prima.' Onverstoord keek Mel de vrouw na, en ze barstte bijna in jubelen uit toen de voordeur dichtsloeg. Maar die avond was Peter niet zo blij.

'Wie gaat hier de boel draaiende houden, Mel? Jij hebt er geen tijd voor.' Ze speurde zijn ogen af naar een beschuldigende blik, maar ze zag niets anders dan bezorgdheid.

'We vinden wel iemand.' Ze had Raquel al gebeld, maar die weigerde nog steeds naar het westen te komen, en ze had Mel laten beloven voorzichtig te zijn met de meisjes.

'In de tussentijd doen de kinderen en ik het gewoon zelf.'

'Geweldig. De een of andere gek legt bommen neer met jouw naam erop, en jij gaat je druk maken over de was en onopgemaakte bedden.'

'Jij mag ook helpen,' zei ze glimlachend.

'Ik heb andere dingen aan mijn hoofd.' Zoals het verdragen van de aanwezigheid van een lijfwacht. De hele situatie werkte op zijn zenuwen, en het duurde steeds langer en de dader was nog steeds niet gepakt. Er waren nog vier bedreigingen geweest, en er was een defecte bom in Mels kantoor gevonden.

Zelfs Paul Stevens had medelijden met Mel. Hij wist intussen dat ze zwanger was, en er zaten donkere kringen rond haar ogen van de slapeloze nachten die ze doorbracht met piekeren over wanneer de man gepakt zou worden. Uiteindelijk zou dat gebeuren, dat leed geen twijfel, maar hoeveel langer zou het nog duren?

'Ik vind dit echt heel vervelend voor je, Mel.' Op een dag was hij eindelijk klaar om de strijdbijl te begraven, en hij stak een hand naar haar uit.

'Dank je.' Ze glimlachte vermoeid toen ze uit de lucht gingen. De lijfwacht week de hele tijd nauwelijks van haar zijde. Ze was zich constant bewust van zijn aanwezigheid, en voordat de kinderen 's morgens naar school gingen, was het alsof het huis vol politieagenten zat. Peter werd er gek van en ze maakten continu ruzie. Hij was nu wel redelijk gewend geraakt aan zijn eigen lijfwacht, maar de rest was in zijn ogen een noodzakelijk kwaad. 'Dat krijg je ervan als je je hoofd boven het maaiveld uitsteekt,' zei ze tegen Paul.

Hij keek haar meelevend aan. 'Vroeger benijdde ik je.'

'Dat weet ik,' zei ze glimlachend, en ze wist ook waarom. 'Maar in ieder geval hoef jij je hier geen zorgen over te maken.'

'Ik snap niet hoe je deze druk aankan.'

'Ik maak me vooral zorgen om de kinderen. Die van mij en die van mijn man. Als hun iets overkomt, zal ik het mezelf nooit vergeven.' Het duurde nu al een maand, en ze dacht er serieus over om haar baan op te zeggen. Ze had er nog niets over tegen Peter gezegd omdat ze hem niet wilde laten denken dat het al zeker was. Maar ze had zichzelf beloofd te stoppen als de dader over twee weken nog niet gepakt zou zijn.

Paul Stevens luisterde geschokt naar haar verhaal. 'Als ik iets voor je kan doen...'

Mel schudde haar hoofd en wenste hem een prettige avond. Ze ging naar huis, naar haar gezin, maar het was niet meer hetzelfde als vroeger. Buiten stonden overal onopvallende politiewagens, en binnen was iedereen zich bewust van het gevaar dat om de hoek op de loer lag.

'Denk je dat ze hem te pakken krijgen, mam?' vroeg Matthew op een avond.

'Ik hoop het van harte, Matt.' Ze hield het kind op schoot en hoopte dat hij geen gevaar liep... dat niemand gevaar liep. Ze liet haar ogen van hem naar Pam en de tweeling glijden. Mark was weg.

Die avond begon Peter er opnieuw over. 'Waarom stop je er niet mee?'

Ze wilde hem niet vertellen dat ze zich daarover aan het beraden was. 'Omdat ik geen lafaard ben.' Er kwam een gedachte in haar op. 'Laten we ergens naartoe gaan.'

'Waar naartoe?'

Het was ondertussen juni, en onder het slaken van een diepe zucht keek ze Peter hoopvol aan. 'Zullen we met z'n allen naar Martha's Vineyard gaan?' Ze had het huis dit jaar niet gereserveerd, maar misschien konden ze er desondanks een paar weken terecht, of anders in een ander huisje. Maar hij schudde zijn hoofd.

'Dat is veel te ver voor je.' Ze was ondertussen vier maanden zwanger, en haar buikje begon zichtbaar te worden.

'En dan zie ik jullie nauwelijks. Waarom zoeken we het niet dichter bij huis?'

'Omdat dat nu juist het hele idee achter een zomervakantie is.'

Ze was doodmoe van de hele situatie, en ze was perplex over wat het tv-station spendeerde aan hun lijfwachten, maar niemand misgunde het haar. En het was zeker niet hun fout dat ze op haar zenuwen werkten. Diezelfde ochtend stond ze een glas melk in te schenken voor Matt, toen een van de mannen haar had gevraagd een paar stappen van het raam vandaan te gaan. Ze werd vierentwintig uur per dag herinnerd aan het gevaar dat hun leven liep. 'En Aspen dan?' Ze keek Peter met een wanhopige blik aan.

'Ik denk niet dat die hoogte goed voor je is.'

'Dat is de spanning hier ook niet.'

'Ik weet het niet. Ik zal er vandaag eens over nadenken.'

Dat deed Mel ook. Plotseling wilde ze niets liever dan weer vluchten. Ze leefde nu al een maand in deze nachtmerrie, en ze kon er niet langer tegen.

Die middag, toen ze op haar werk achter haar bureau zat, met de lijfwacht voor de deur geposteerd, stond de regisseur plotseling glimlachend voor haar neus.

'Mel, we hebben goed nieuws voor je.'

'Sturen jullie me een jaartje naar Europa?' Ze glimlachte, en voor de eerste keer voelde ze de baby schoppen. Ze hadden haar zwangerschap niet openbaar gemaakt. Ze waren bang dat de gek die achter haar aan zat, nog iets veel ergers zou doen als hij erachter kwam. Dus haar geheim bleef onzichtbaar verborgen achter haar bureau. 'Iets veel beters.' De grijns werd breder en ze zag dat Paul Stevens vanuit de deuropening welwillend toekeek.

'Jullie geven mijn baan aan Paul.' Paul grijnsde en knikte bevestigend. Mel lachte. Door alle ellende van de afgelopen maand waren ze min of meer bevriend geraakt. 'Ze hebben de gek te pakken die achter je aan zat.'

'Echt waar?' Haar ogen werden groot en vulden zich met tranen. 'Is het echt voorbij?' Hij knikte en Mel begon van top tot teen te trillen.

'O god.' Ze liet haar hoofd op het bureau zakken en barstte in snikken uit.

32

'En, liefste,' Peter keek haar tevreden aan vanaf zijn plek op een ligbed naast haar aan het zwembad. Alle kinderen waren weg, en hun leven was in rustiger vaarwater gekomen. 'Wat zullen we deze week eens doen om een beetje leven in de brouwerij te brengen?' Hij keek haar lachend aan. 'Niemand kan ons verwijten dat we een saai leven leiden.'

'God verhoede!' Mel strekte zich uit en deed haar ogen dicht. Ze wist wel wat ze wilde. Ze wilde naar Martha's Vineyard om daar in het warme zand te zonnen. Maar alle kinderen hadden ondertussen andere plannen gemaakt en Peter kon nauwelijks vrij krijgen van zijn werk, dus had ze ermee ingestemd om in plaats daarvan haar vakantiedagen om te wisselen voor zwangerschapsverlof. Ze was rond Thanksgiving uitgerekend, en was van plan om begin oktober te stoppen met werken.

'Ik heb een idee, Mel.'

'Als het iets anders is dan een duik in het zwembad, wil ik het niet weten,' antwoordde ze met haar ogen nog steeds dicht. Peter stond glimlachend op en ging voorzichtig bij haar op het ligbed zitten.

'Zullen we vandaag op huizenjacht gaan?' Mel deed één oog open.

'Ik neem aan dat je een grapje maakt?'

'Ik ben bloedserieus.'

Ze keek hem in opperste verbazing aan. 'Echt?'

'Nou ja, ik vind het vreselijk om te moeten toegeven, maar we hebben geen plaats voor de baby, behalve misschien in de garage, en van die verbouwing zouden we gek worden. En daarbij komt dat de tweeling ieder een eigen kamer zou moeten hebben...' Mel wist hoe moeilijk hij het vond om zijn fouten toe te geven, en ze strekte haar armen naar hem uit. Hij wist hoe graag ze uit Annes huis weg wilde, maar ze had de moed al lang geleden opgegeven.

'Weet je zeker dat je niet liever hier blijft wonen? Zo erg vind ik het niet. We kunnen er de komende jaren wel een mouw aan passen, en Mark gaat binnenkort het huis uit.' Mark had besloten voor zijn laatste twee studiejaren naar het oosten van het land te gaan, wat betekende dat hij nog slechts een jaar thuis zou wonen. En Jess hoopte dat ze aan Yale toegelaten zou worden... 'De kinderen zijn bijna volwassen.'

'Dat is fijn voor ze. Ik wilde dat hetzelfde voor mij gold.'

'Je bent de allerliefste man die ik ken.' Ze kuste hem innig op zijn lippen en hij liet zijn handen langzaam over haar been naar boven kruipen. 'Zeg... denk je dat iemand ons hier kan zien?'

'Ach, hooguit een paar buren. En wie heeft er nou bezwaar tegen een uiting van vriendschap?'

Hij nam haar mee naar binnen en ze beminden elkaar, waarna ze zich nog inniger met elkaar verbonden voelden. Later bracht hij haar iets te eten op een dienblad. Mel lag uitgerust, voldaan en tevreden op bed. 'Waarom ben je zo goed voor me?'

'Ik heb geen idee. Ik denk dat ik heel veel van je hou.'

'En ik van jou.' Ze lachte tevreden. 'Meende je wat je zei over een nieuw huis?' Het idee sprak haar erg aan, maar ze wilde hem niet onder druk zetten. Ze wist hoeveel het oude huis voor hem betekende, en hoeveel tijd en moeite hij er samen met Anne ingestoken had. Maar in Mels beleving zou het altijd Annes huis blijven, niet Peters huis, maar dat van Anne. Zelfs nu nog.

'Ja, dat meende ik.' Stralend at ze haar eten op, en toen stonden ze op en gingen op pad. Af en toe zagen ze een huis dat hun aanstond, maar geen van die huizen stond te koop.

'Het kan jaren duren voor we iets vinden.'

'We hebben geen haast.'

Ze knikte. Ze was ontspannen en genoot van de zondagmiddag. Het weekend erna was het Onafhankelijkheidsdag, en toen vonden ze het ideale huis. 'Kijk nou!' Mel keek Peter aan toen ze voor de tweede keer door het huis liepen. 'Het is enorm.'

'Dit komt misschien als een verrassing voor u, mevrouw Hallam, maar we hebben zes kinderen.'

'Vijfeneenhalf.' Glimlachend constateerde ze dat er voor iedereen een kamer was, met daarbij voor Mel en Peter ieder een werkkamer, een riante tuin, een enorm zwembad, en een huisje bij het zwembad waar de kinderen met hun vrienden gebruik van konden maken. Het huis had alles wat ze wensten, en het stond in Bel Air, wat Peters voorkeur had.

'En, wat vindt u ervan, mevrouw Hallam?'

'Ik weet het niet, dokter. Wat denkt u, kunnen we het betalen?'

'Waarschijnlijk niet. Maar wel als we mijn huis verkopen.' Het was de eerste keer dat hij toegaf dat het zijn huis was en niet het hare, en Mel grijnsde. Ze vond dit huis geweldig. 'Zullen we een aanbetaling doen?'

Het was een onderneming waar ze beiden in zouden moeten investeren, anders konden ze het zich niet veroorloven, maar dat vond Mel prima. Ze wilde iets van hen allebei, van hem en van haar samen, en ze had nog steeds het geld van de verkoop van haar huis in New York. In de daaropvolgende week zetten ze Peters huis te koop. Het werd pas op Labour Day verkocht, maar het andere huis was nog steeds te koop.

'Eens even kijken.' Peter wierp een blik in zijn agenda toen ze hun handtekening onder het koopcontract hadden gezet. 'Jij bent eind november uitgerekend, vandaag is het drie september, en over vier weken ga je met verlof. Dat betekent dat je precies twee maanden de tijd hebt om dit huis voor ons in te richten, en met een beetje geluk zitten we er dan met Thanksgiving in.' Hij zei het alsof het weinig voorstelde en Mel lachte hem uit.

'Ben je gek? Daar heb ik maanden voor nodig.' Hoewel het huis in perfecte staat verkeerde, wilden ze de muren verven en opnieuw behangen en de tuin op een paar plaatsen veranderen; ze moesten de stof voor de gordijnen uitzoeken en bestellen, er moest nieuwe vloerbedekking komen... 'Ik zou me geen illusies maken, als ik jou was.'

Peter keek Mel verbaasd aan. 'Wil je dan niet dat je baby in ons nieuwe huis geboren wordt?' Dat wilde ze zeker, de nestdrang begon ondertussen sterke vormen aan te nemen, maar er stonden nog drie belangrijke interviews op haar agenda voor ze aan haar vier maanden verlof kon beginnen.

'Het is trouwens ook jouw baby, hoor.'

'Onze baby.' Na die laatste woorden ging zijn pieper, en de makelaar staarde hen aan.

'Gaat het altijd zo bij jullie?'

'Bijna altijd,' zei Mel glimlachend. Ze waren er na een huwelijk van acht maanden intussen aan gewend geraakt. In die tijd had Peter negentien harttransplantaties verricht en een eindeloze hoeveelheid bypasses, en Mel had eenentwintig grote interviews afgenomen naast de nieuwsuitzendingen, die ze vijf keer in de week presenteerde. Zoals te verwachten was geweest, waren de kijkcijfers van het nieuws gestegen.

Peter ging naar een aangrenzende kamer om het ziekenhuis te bellen. Gehaast kwam hij terug om Mel met een kus goeiendag te zeggen. 'Ik moet gaan. We hebben een hart.' Het was een donorhart waar ze met smart op hadden gewacht, en hij had de hoop al bijna opgegeven. 'Rond jij hier alles af?' Mel knikte en hij verdween. Toen ze zijn auto met hoge snelheid weg zagen rijden, schudde de makelaar weer zijn hoofd, en Mel grinnikte.

33

'... en dank u God, voor mijn oma...' Hij keek schaapachtig lachend om zich heen en ging met zachte stem verder: '...en mijn nieuwe fiets. Amen.' Iedereen aan de feestelijk gedekte Thanksgivingtafel lachte. Matthew was die week zeven geworden, en zijn oma had hem een spiksplinternieuwe, rode fiets gegeven. Plotseling vouwde hij zijn handen weer en kneep zijn ogen weer dicht. 'En ik wil u ook danken voor Mel.' Na die woorden keek hij verontschuldigend in de richting van Val en Jess, maar het was te laat om opnieuw te beginnen. Iedereen zat klaar om op het diner aan te vallen.

Peter had de kalkoen al aangesneden, en Pam had haar lievelingsrecept van zoete aardappels gemaakt. De tweeling had geholpen met de rest, en iedereen was in feestelijke stemming, met inbegrip van Mel, die bleef volhouden dat ze geen ruimte had.

De baby voelde enorm. Peter had haar de voorafgaande twee maanden geplaagd dat het weer een tweeling werd, maar de dokter had volgehouden dat het niet zo was. Hij hoorde maar één hartje, en ondanks haar leeftijd had Mel er voor gekozen om geen vruchtwatertest te doen, dus ze hadden geen idee of het een jongetje of een meisje was. Over twee dagen was ze uitgerekend, en Mel was vooral dankbaar dat ze Thanksgiving met haar gezin kon vieren. Ze was bang geweest dat ze misschien in het ziekenhuis zou liggen. En de nieuwe huishoudster had deze dag vrij willen hebben, dus Mel had het eten zelf bereid. 'Wie wil er nog meer?' Peter keek tevreden rond. Het ging goed met zijn laatste transplantatiepatiënt, en ze waren drie weken geleden in het nieuwe huis getrokken. Het rook er nog steeds naar verf, maar dat kon niemand iets schelen. Het huis zag er schitterend en fris uit, en iedereen had een eigen kamer.

Zelfs de kamer van de ongeboren baby lag vol met speelgoed dat iedereen had gekocht. Matthew had een teddybeer neergelegd en een paar oude cowboypistolen. En Pam had zonder iets tegen Mel te zeggen een kledingstuk voor de baby gebreid voor de rit van het ziekenhuis naar huis. Ze had er erg haar best op gedaan, en de hele familie wist ervan, behalve Mel, die hard moest huilen toen ze het pakje openmaakte nadat ze wat verdrietig was thuisgekomen van haar laatste werkdag.

Het had hun alles bij elkaar genomen meer dan een jaar gekost om hun draai te vinden, en helemaal wennen zou het nooit. Mel zou het altijd druk blijven houden met de nieuwsuitzendingen, en er zouden altijd momenten blijven waarop Peter om twee uur 's nachts weggeroepen werd om te proberen een beschadigd hart te repareren. Maar er was veel gebeurd. Er bestond een sterkere band tussen hen allen dan voor die tijd. Ze hadden veel overwonnen in het voorbije jaar, de dreigementen tegen Mel, de rampzalige relatie tussen Val en Mark... de aankondiging van de baby... de dreiging die ze allemaal hadden gevoeld van het nieuwe huwelijk, en zelfs de geest van Anne. Mel had het portret meeverhuisd; het hing nu in Pams kamer, daar waar het thuishoorde. En Mels meubels uit New York waren eindelijk uit de opslag gehaald en hadden een plaatsje gekregen in hun nieuwe thuis.

'Ben je gelukkig, mijn liefste?' Peter keek Mel liefdevol aan toen ze samen bij de open haard in hun slaapkamer zaten. De kinderen hadden allemaal plezier en deden spelletjes in de grote kamer bij het zwembad. Mel keek hem aan en pakte zijn hand.

'Ja, behalve dan dat ik te veel heb gegeten.'

'Ach, daar zie je niks van.' Ze lachten samen om Mels enorme buik, die langzaam van de ene naar de andere kant bewoog terwijl Mel toekeek hoe de baby lag te schoppen. Dat was deze dagen constant het geval, en Mel begon er genoeg van te krijgen. Vooral na vanavond. Nu Thanksgiving achter de rug was voelde ze zich vrij om het kind op de wereld te zetten, en dat zei ze tegen Peter toen ze naar bed gingen.

'Zeg dat nou niet, anders hoort hij je en komt hij vannacht.' Lachend gingen ze slapen, en twee uur later werd Mel wakker van een bekende pijn in haar onderrug. Ze klom uit bed en ging in een stoel zitten, maar ze wilde niets liever dan blijven lopen. Ze ging naar beneden en stond een tijdje naar de tuin te kijken. De tuin zag er al mooi uit, maar zou er in het komende voorjaar nog veel mooier uitzien. Even later ging ze rustig in de woonkamer zitten. Ze voelde zich thuis in het huis, dat niet alleen van haar of van hem was, maar een huis waar ze samen een nieuwe start hadden gemaakt. Een huis waar ze samen een nieuw leven waren begonnen.

Eenmaal terug in hun slaapkamer probeerde ze te gaan liggen, maar de baby schopte te hard. Plotseling voelde ze een korte pijnscheut in haar onderbuik, en ze hapte naar adem. In afwachting van wat er vervolgens zou gebeuren ging ze rechtop zitten, en toen de volgende pijnscheut kwam, pakte ze met een opgetogen gevoel Peters hand.

'Hmm?' Hij verroerde zich nauwelijks, het was pas vier uur.

'Peter,' fluisterde ze zacht na de derde wee. Ze wist dat het nog uren ging duren, maar ze wilde niet alleen zijn. Ze wilde de opwinding met hem delen. Dit was waar ze, maar vooral Peter, zo lang op hadden gewacht.

'Wat is er?' Hij werd wakker en keek haar gealarmeerd aan. 'Misschien is het vals alarm.' Ze keek lachend naar haar enorme buik, maar die lach verdween van haar gezicht op het moment dat er een hevige pijn door haar onderrug trok. Happend naar adem greep ze zijn hand vast, en hij ondersteunde haar. Nadat de pijn weggetrokken was, wierp hij een blik op de klok. 'Hoe snel komen ze?'

Ze keek hem liefdevol lachend aan. 'Ik heb geen idee. Ik ben vergeten de tijd bij te houden.'

'Lieve god.' Hij ging rechtop zitten. Van harten had hij verstand, maar van bevallingen niet, en stiekem had hij zich daar al negen maanden zorgen over gemaakt. 'Hoelang ben je dan al wakker?'

'Ik weet het echt niet. Al bijna de hele nacht.' Het was nu vijf uur.

'Hoelang duurde het bij de tweeling?'

'Ik heb geen flauw idee. Dat is zeventieneneenhalf jaar geleden. Het heeft wel een aantal uren geduurd geloof ik.'

'Aan jou heb ik ook niets.' Hij stapte uit bed en hield haar met een schuin oog in de gaten. 'Ik ga de dokter bellen, kleed jij je maar aan.'

Er kwam een volgende wee, en het leek alsof deze langer duurde dan de voorgaande. Peter maakte zich zorgen, maar dat wilde hij Mel niet laten merken. Hij wilde de bevalling van dit kind niet thuis doen. Hij wilde Mel zo snel mogelijk in het ziekenhuis hebben voor het geval er zich complicaties zouden voordoen. 'Hup, eruit jij.' Hij hielp haar opstaan, en even later kwam ze terug met een vage blik in haar ogen.

'Wat moet ik aan?'

'Allemachtig, Mel! Wat doet dat er nou toe? Een spijkerbroek of een jurk of zo.'

Glimlachend waggelde Mel weer weg, en toen brak haar water en riep ze hem naar de badkamer waar ze in handdoeken gewikkeld op hem wachtte. De gynaecoloog zei dat Peter meteen met Mel moest komen, en ze legden een briefje voor de kinderen neer op de keukentafel waar ze het de volgende ochtend zouden vinden, we zijn naar het ziekenhuis. komen terug met de baby. veel liefs, mama, schreef ze met een glimlach. Peter duwde haar in de richting van de deur. 'Schiet je nou op?'

'Waarom?' Ze zag er uiterst kalm uit, en Peter benijdde haar.

'Omdat ik niet wil dat je de baby in onze nieuwe auto krijgt.' Hij had Annes Mercedes eindelijk verkocht en een nieuwe auto voor Mel gekocht.

'Waarom niet?'

'Schiet nou maar op, bijdehante tante.' Maar hij had zich nog nooit zo sterk met haar verbonden gevoeld als tijdens deze rit naar het ziekenhuis, een rit die hij 's nachts zo vaak maakte. Vol trots duwde hij haar rolstoel de kraamafdeling op.

'Ik kan best zelf lopen, hoor.'

'Waarom zou je zelf lopen als je je kunt laten rijden?' Maar de schertsende woorden verhulden nauwelijks wat hij voor haar voelde. Er gingen duizend gedachten tegelijk door zijn hoofd, en hij bad dat alles in orde was. Haar buik kwam hem immens groot voor, en hij vroeg zich af of het een keizersnee zou worden. Hij vroeg het buiten de kamer nog een keer aan de gynaecoloog, en zijn oude vriend gaf hem een geruststellend klopje op zijn arm.

'Het gaat prima met haar. Maak je geen zorgen.' Maar tegen die tijd was het bijna acht uur en duurden de weeën al een uur of vijf à zes.

'Hoelang denk je dat het nog gaat duren?' Hij zei het zo zacht mogelijk, zodat Mel het niet zou horen, en de arts glimlachte.

'Nog wel even.'

'Nu klink je net als Mel.' Peter keek hem met een boze blik aan en ging terug naar binnen. Mel zei dat ze wilde beginnen met persen. De arts zei dat het daar nog te vroeg voor was, maar toen hij weer keek, zag hij dat ze grote vorderingen had gemaakt in het voorgaande halfuur. Hij liet haar naar de verloskamer rijden, waar ze onder aanmoediging van Peter en de verpleegkundigen met een rood gezicht ingespannen begon te persen.

'Ik zie het hoofdje, Mel,' juichte de dokter, en Mel straalde.

'Echt?' Haar gezicht droop van het zweet en haar haren leken te vlammen tegen de witte kussens, en Peter hield meer van haar dan ooit tevoren. Toen ze opnieuw perste, hoorden ze plotseling een kreet. Peter deed een pas naar voren om de baby geboren te zien worden, en de tranen stroomden over zijn wangen toen hij glimlachend zei: 'O Mel, het is een prachtig kind.'

'Wat is het?' En toen moest ze weer persen.

'Dat weten we nog niet.' Iedereen moest lachen, en toen volgden in hoog tempo de schouders, het lijfje, de heupen en de beentjes... 'Een meisje!'

'O Mel.' Peter kwam weer bij het hoofdeinde staan en kuste Mel vol op haar lippen. Ze lachten en huilden samen, en toen werd de baby voorzichtig in haar armen gelegd. Hij wist hoe graag ze een jongetje had willen hebben, maar dat herinnerde ze zich kennelijk niet meer toen ze haar dochter in haar armen hield.

Plotseling verkrampte haar gezicht en ze greep Peters arm vast. Iemand nam de baby voorzichtig van haar aan. 'Lieve god, dat doet pijn...'

'De nageboorte komt eruit.' De dokter maakte zich blijkbaar geen zorgen, tot Peter zag dat er een diepe frons op zijn gezicht verscheen, en de angst trok door zijn lichaam. Er was iets met haar aan de hand. Ze had opnieuw verschrikkelijk veel pijn, nog meer dan ervoor.

'O Peter... ik kan niet...'

'Jawel, dat kun je wel,' zei de dokter kalmerend.

Peter hield Mels hand nog steeds vast en maakte zich kwaad omdat ze Mel niet onder narcose brachten om te kijken wat er met haar aan de hand was. Maar plotseling perste Mel opnieuw met alle kracht die ze in zich had, en klonk er een nieuwe schreeuw. Peters ogen werden groot en Mel, die al eerder wist wat er ging gebeuren, staarde hem aan.

'Nee, niet weer...' Peter begreep er niets van. De dokter lachte, en bij de volgende kreet drong het ook tot Peter door en begon hij te lachen. Ze had weer een tweeling gekregen, en net als bij Val en Jess had niemand dat van tevoren geweten.

Half spottend en half geamuseerd keek ze naar Peter.

'Weer in tweevoud.'

'Jazeker, mevrouw.'

De dokter gaf het tweede kind deze keer aan Peter, die hem vol trots bekeek voordat hij het kind in Mels armen legde. 'Mevrouw,' zei hij met de liefde voor zijn vrouw duidelijk leesbaar in zijn ogen, 'mag ik u voorstellen aan uw zoon?'

Table of Contents

- Inhoud
- 1
- 2
- 3
- 4
- 5
- 6
- 7
- 8
- 9
- 10
- 11
- 12
- 13
- 14
- 15
- 16
- 17
- 18
- 19
- 20
- 21
- 22
- 23
- 24
- 25
- 26
- 27
- 28
- 29
- 30
- 31
- 32
- 33