Vaders en kinderen
Author: Danielle Steel
Date: 2012-12-12T23:00:00+00:00
Description: Olivier Watson is de perfecte echtgenoot en vader... tot zijn vrouw besluit haar gezin te verlaten. Olivier ziet zich geconfronteerd met een totaal ander leven: een vrijheid die hij nooit heeft gewild maar ook de zorg voor zijn drie kinderen. Ieder van hen moet leren leven met tot dan toe ongekende verantwoordelijkheden, nieuwe liefdes en een scala van nu eens grappige, dan weer ontroerende ervaringen...

Inhoud

Olivier Watson is de perfecte echtgenoot en vader... tot zijn vrouw besluit haar gezin te verlaten.

Olivier ziet zich geconfronteerd met een totaal ander leven: een vrijheid die hij nooit heeft gewild maar ook de zorg voor zijn drie kinderen.

Ieder van hen moet leren leven met tot dan toe ongekende verantwoordelijkheden, nieuwe liefdes en een scala van nu eens grappige, dan weer ontroerende ervaringen...

Vader

Voor de allerliefste vader

Die ik ken… negen maal!

Vader van hen…

Vader van ons…

Vader van mij!

Met heel mijn hart,

Met al mijn liefde,

Weer voor Papa,

Maar ditmaal van

Ons allen,
met heel mijn hart,
en ziel,
mijn lieverd
van

Olive

Vader

Eerste liefde,

Eerste zoon,
of misschien,
een kostbare
dochter,
hun lach
snel
en blij
zijn hand zo zeker,
zijn liefde zo zuiver,
zijn trouw
aan hen
verbazingwekkend,
zijn geduld,
enorm,
en zijn hart
ruimer
dan de hemelen,
het zuurdesem
voor hun
leven,
de heldere zon
aan hun firmament,
degene tot wie
zij zich wenden,
de man voor wie
zij branden,
de vlam
van liefde
zo helder,
zijn wijsheid
altijd juist,
zijn hand
zo sterk,
zo zelden
fout,
zo zacht,
zo nabij,
zo dierbaar,
zozeer het centrum
van alles,
en eens
zo groot,
zijn liefde voor hen
nimmer tanend,
altijd plezierig,
knap,
charmant,
opvoedend,
reikt hij
naar de sterren,
rijdt in leuke auto’s,
een liefhebbende hand en een hart
voor ieder meisje,
iedere jongen,
geliefde man,
eeuwige vriend,
hoe gelukkig
zijn jullie,
lieve kinderen,
om hem
als
jullie
vader
te hebben.

1

De sneeuw viel in een dicht gordijn van grote witte vlokken, aan elkaar geplakt als in een tekening bij een sprookje, zoals in de boeken die Sarah de kinderen vroeger altijd voorlas. Ze zat achter de schrijfmachine en zag vanuit het raam hoe de sneeuw het gazon bedekte en als kant van de bomen hing, zodat ze het verhaal dat al vanaf de vroege ochtend door haar hoofd maalde, volkomen vergat. Het was zo verdomde schilderachtig. Beeldschoon. Alles was even mooi hier. Het was een sprookjesleven in een sprookjesstad en de mensen om haar heen leken wel sprookjesmensen. Ze waren precies wat zij nooit had willen worden, en nu was ze een van hen, al jaren. En waarschijnlijk voor altijd. Sarah MacCormick, de rebel, de assistent-redactrice van de Crimson, het meisje dat in 1969 was afgestudeerd aan Radcliffe als beste van haar jaar en wist dat ze anders was, was nu een van hen geworden. Van het ene ogenblik op het andere. Althans bijna. In werkelijkheid had het zowat twintig jaar geduurd. En nu was ze Sarah Watson, mevrouw Oliver Wendell Watson. Ze woonde in Purchase, New York, in een mooi huis dat bijna hun eigendom was na veertien jaar worstelen met de hypotheek. Ze had drie kinderen, een hond, en de laatste hamster was het jaar ervoor eindelijk doodgegaan. En ze had een man van wie ze hield. Die lieve schat van een Ollie. Hij studeerde af aan de Economische Hogeschool van Harvard toen zij van Radcliffe kwam en ze waren al vanaf haar tweede studiejaar verliefd op elkaar geweest. Toch was hij in ieder opzicht haar tegenpool. Hij was behoudend terwijl zij onconventioneel was. Hij had geloofd in wat ze hadden geprobeerd te doen in Vietnam, en een tijdlang had ze hem erom gehaat. Ze had hem zelfs een tijd niet meer willen zien nadat ze haar graad had behaald, omdat ze bleef beweren dat ze te verschillend waren. Ze was toen in SoHo, in New York, gaan wonen en probeerde te schrijven. Eigenlijk had ze het tamelijk goed gedaan. Er waren twee van haar verhalen gepubliceerd in The Atlantic Monthly, en een... in het heilige der heiligen... in The New Yorker. Ze was goed en dat wist ze. Oliver woonde destijds uptown Manhattan, in East 79th Street, in een appartement dat hij deelde met twee vrienden. Dank zij zijn MBA kreeg hij een goede baan bij een reclamebureau op Madison Avenue. Ze had hem erom willen verachten, verachten om zijn conformisme, maar ze had het niet gekund. Zelfs toen al wist ze hoeveel ze van hem hield.

Hij praatte over dingen als buiten wonen en het houden van Ierse setters. Hij wilde vier kinderen en een vrouw die niet werkte, en ze lachte hem erom uit. Maar hij grinnikte alleen op die ongelooflijk jongensachtige manier die haar hart toen al sneller deed kloppen... ook als ze zich voorhield dat ze eigenlijk een man wilde hebben met haar dat langer was dan het hare... een schilder... een beeldhouwer... een schrijver... iemand die 'creatief' was. Oliver was creatief, en hij was pienter. Hij was cum laude aan Harvard afgestudeerd, maar de modieuze stromingen van de jaren zestig hadden hem nooit geraakt. Als zij aan een protestmars had deelgenomen, viste hij haar op uit de gevangenis, als ze ruzie met hem maakte, hem zelfs uitschold, legde hij kalm en redelijk uit waarin hij geloofde. En hij was zo verdomd fatsoenlijk, zo goedhartig, hij was haar beste vriend, zelfs als hij haar boos maakte. Ze maakten soms een afspraak in de Village of in de stad voor een kop koffie, een borrel of een lunch en dan vertelde hij haar wat hij deed en vroeg haar naar wat ze op dat moment aan het schrijven was. Hij wist ook dat ze goed was, maar zag niet in waarom ze niet zowel 'creatief' als getrouwd kon zijn.

'... Het huwelijk is voor vrouwen die iemand zoeken om hen te onderhouden. Ik wil voor mezelf zorgen, Oliver Watson.' En dat kon ze, of had ze toen gekund op haar manier. Ze had een deeltijdbaan gehad in een galerie in SoHo en was freelance schrijfster geweest. En ze had er geld mee verdiend. Soms. Maar nu vroeg ze zich wel eens af of ze nog in staat zou zijn voor zichzelf te zorgen, in haar onderhoud te voorzien, haar eigen belastingbiljet in te vullen en erop te letten dat haar ziekteverzekering niet verliep. In de achttien jaar dat ze getrouwd waren, was ze zo afhankelijk van hem geworden, want hij loste alle kleine problemen op in haar leven en ook bijna alle grote. Het was of ze in een hermetisch afgesloten wereld leefde, met Ollie die er altijd was om haar te beschermen.

Bij alles rekende ze op hem en vaak maakte dat haar bang. Stel dat er iets met hem gebeurde? Zou ze dat dan aankunnen? Zou ze in staat zijn het huis te houden, geld te verdienen voor zichzelf en de kinderen? Ze probeerde er zo nu en dan met hem over te praten, maar hij lachte alleen en zei dat ze zich nooit zorgen zou hoeven maken. Hij had geen fortuin gemaakt, maar had wel goed geboerd en hij was een man met verantwoordelijkheidsgevoel. Hij had een goede levensverzekering.

Het had hem meegezeten op Madison Avenue en op zijn vierenveertigste was hij de derde man bij Hinkley, Burrows en Dawson, een van de grootste reclamebureaus van het land. Hij was de man die vier van hun belangrijkste cliënten had aangebracht, was een waardevolle firmant en hij werd gerespecteerd door zijn collega's. Hij was een van de jongste adjunct-directeuren van de zaak en ze was trots op hem. Maar het maakte haar nog steeds bang. Wat deed ze hier buiten, in dat leuke kleine Purchase waar ze naar de vallende sneeuw zat te kijken en wachtte tot de kinderen thuiskwamen, terwijl ze deed of ze een verhaal schreef... een verhaal dat nooit geschreven zou worden, dat nooit af zou komen, dat nooit ergens een plaats zou vinden, net als de andere die ze de laatste twee jaar had geprobeerd te schrijven.

Op de avond voor haar negenendertigste had ze besloten weer te beginnen. Het was een belangrijke beslissing voor haar geweest. Negenendertig was eigenlijk erger dan veertig. Als ze veertig was, zou ze berusten in de 'dreigende ondergang', zoals ze het in een sombere bui had genoemd. Oliver had haar voor haar veertigste verjaardag een maand mee naar Europa genomen, haar alleen, zonder de kinderen. Die gingen naar een kamp, twee in ieder geval, en haar schoonmoeder zorgde voor Sam. Hij was toen pas zeven en het was de eerste maal dat ze hem achterliet. Maar het was of de poorten van de hemel opengingen toen ze in Parijs kwam... geen carpool... geen kinderen... geen huisdieren... geen oudervereniging... geen benefiet-diner voor de school of de plaatselijke ziekenhuizen... niemand... niets... alleen zij tweeën en vier onvergetelijke weken in Europa. Parijs... Rome... rijden door Toscane en een kort verblijf aan de Italiaanse Rivièra, en toen een paar dagen op een boot die hij had gehuurd en waarin ze dobberden tussen Cannes en St. Tropez. Ze reden naar Eze en St.-Paul-de-Vence, dineerden in de Colombe d'Or en hadden ten slotte een paar wervelende dagen in Londen. Tijdens de reis had ze voortdurend aantekeningen gemaakt en er zeven schriften mee gevuld. Maar toen ze thuiskwam... niets. Niets ervan wilde verwerkt worden in een verhaal, of in een boek of een artikel, zelfs niet in een gedicht. Ze zat daar maar, tuurde naar haar schriften en naar het lege blad in haar schrijfmachine dat ze nooit scheen te vullen. En anderhalf jaar later zat ze nog precies zo. Op haar eenenveertigste had ze het gevoel dat haar hele leven achter haar lag. En Oliver lachte er altijd om als ze dat zei.

'God, Sarrie... je bent geen greintje veranderd sinds ik je voor het eerst zag.' En hij meende het. Het was bijna waar. Maar niet helemaal. Zij, en de mensen die kritisch wilden zijn, konden het verschil zien. Het glanzende rode haar dat vroeger in koperkleurige golven op haar rug hing, was verkleurd tot rossig bruin. Ze droeg het tot op haar schouders en er zat meer dan een enkele zilveren draad tussen, iets wat de kinderen erger vonden dan Sarah zelf. De heldere blauwe ogen waren dezelfde, ze waren van een donker vibrerend blauw, en haar roomkleurige huid was nog even glad en vertoonde nauwelijks rimpels. Maar toch waren er hier en daar sporen van de tijd te zien, al zei Oliver er alleen over dat ze haar gezicht meer uitdrukking gaven. Ze was knap om te zien, en was een knap meisje geweest: lang en slank, met een goed figuur en elegante handen, en een gevoel voor humor dat danste in haar ogen. Dat was het waarom hij vanaf het begin zoveel van haar gehouden had: van haar lach en haar vuur, en haar koppige vastbeslotenheid om zich te houden aan de dingen waarin ze geloofde. Sommige mensen vonden haar moeilijk toen ze jong was, maar Ollie niet. Ollie nooit. Hij hield van haar manier van denken, van de dingen die ze zei en hóe ze die zei. Hun verhouding berustte op wederzijds respect en genegenheid en ze hadden het fijn in bed. Dat hadden ze trouwens altijd gehad, maar soms dacht hij zelfs dat het na twintig jaar nog beter was dan vroeger. En dat was in zekere zin ook zo. Ze kenden elkaar door en door, als satijnglad hout dat duizenden malen is gestreeld en gekoesterd door liefhebbende handen en de tederheid van het ware samenzijn.

Het had hem precies twee jaar gekost voor hij haar kon overhalen om na haar SoHo-dagen met hem te trouwen, en op haar drieëntwintigste was ze mevrouw Oliver Watson geworden. Al tegenstribbelend had ze op de haar typerende manier geweigerd een traditionele bruiloft te hebben. Ze waren getrouwd in de tuin van zijn ouders in Pound Ridge, en haar ouders en jongere zusje waren uit Chicago overgekomen. Sarah had een vuurrode jurk gedragen met een hoed met een enorme rand en ze leek meer op een jong meisje van een schilderij dan op een bruid, maar ze waren allebei even gelukkig. Voor de huwelijksreis waren ze naar de Bermuda's gegaan, waar het verschrikkelijk weer was. Maar ze hadden er niets van gemerkt, lachten en speelden en bleven in bed tot aan het eind van de middag, kwamen alleen te voorschijn voor een vroege rooftocht in de stemmige eetzaal van het hotel en haastten zich dan terug naar hun kamer, giechelend en lachend als twee kinderen.

Drie weken later was Sarah echter minder vrolijk. Ze woonden in een klein appartement aan Second Avenue, in een gebouw vol stewardessen en jonge zakenlui, en 'vrijgezellen' die het hele gebouw in een voortdurende party leken te veranderen.

Toen hij van zijn werk thuiskwam, keek ze of haar beste vriend gestorven was. Maar het was geen vriend, het was slechts het 'konijn'. Ze had bij hun thuiskomst al gepiekerd over het wegblijven van haar menstruatie, maar ze had zo plichtsgetrouw steeds haar pessarium gebruikt, dat ze wist dat ze niet zwanger kón zijn. Ze had het vrijwel dag en nacht gedragen vanaf het altaar totdat ze thuiskwamen van hun huwelijksreis. Maar hoe dan ook, op de een of andere manier was er iets misgegaan, en nu was ze zwanger. En ze wilde een abortus. Oliver was hevig geschokt dat ze er zelfs maar aan had gedacht. Maar Sarah nog meer bij het idee al zo snel een kind te hebben.

'We willen toch nog geen gezin... ik wil weer een baan... iets gaan doen...' Ze had ditmaal gedacht aan een baan als redactrice bij een literair tijdschrift — ze kon haar verhalen niet meer zo gemakkelijk kwijt - en had zich opgegeven bij de Universiteit van Columbia om te werken voor haar doctoraal. Zodra ze met Ollie trouwde, had ze haar deeltijdbaan bij de galerie opgegeven, omdat het dagelijkse op en neer reizen naar SoHo onpraktisch zou zijn geweest.

'Je kunt later toch altijd nog een baan zoeken,' probeerde hij haar te overreden. Hij troostte, wilde haar overtuigen, deed alles wat hij kon om te maken dat ze zich beter voelde. Maar ze was ontroostbaar en iedere avond onderweg naar huis werd hij overvallen door een golf van paniek... stel dat ze het deed... dat ze naar iemand toeging terwijl hij werkte en dat ze een abortus zou laten uitvoeren! Maar ze deed het niet. Ze was hoe dan ook té misselijk, té uitgeput, té gedeprimeerd om het zelfs maar te proberen en een poosje later schommelde ze door het appartement en vroeg zich af hoe ze het had kunnen laten gebeuren.

Oliver was echter opgetogen. Hij wilde vier kinderen, dat had hij altijd gezegd, en al kon hun budget het nauwelijks aan, toch was hij bereid het onder ogen te zien. Hij stond goed aangeschreven en maakte snel carrière bij de firma, en al hadden ze op een houtje moeten bijten, dan nog zou hij nooit een abortus hebben toegestaan. Dat wilde hij per se niet. Het was hun baby. Van hen. En lang voordat het kind er was, hield hij ervan.

Benjamin Watson arriveerde met een grote pluk rood haar en een verbaasde blik in zijn heldere oogjes, precies negen maanden en drie dagen na de bruiloft van zijn ouders. Hij scheen erop gebrand de wereld te verkennen, huilde veel en leek sprekend op zijn moeder, tot grote vreugde van Oliver, die het prachtig vond een zoon te hebben en vooral een die op Sarah leek. Benjamin groeide als kool en had meer dan alleen het uiterlijk van Sarah. Hij had haar vastbeslotenheid, haar koppigheid en haar opvliegende humeur. Er waren dagen dat ze dacht dat ze het kind zou wurgen voordat Oliver thuis was om hen te kalmeren. Binnen een paar minuten na zijn aankomst zorgde hij ervoor dat de baby tevreden geluidjes maakte en begon te lachen. Hij speelde kiekeboe met hem, liep het huis met hem door, terwijl Sarah in een stoel zakte en met een zucht en een glas wijn zich afvroeg hoe ze dit alles moest overleven. Het moederschap was kennelijk niet haar sterkste eigenschap en het appartement was zo klein dat ze er stapelgek van werd. Als het weer te slecht was om uit te gaan, en dat was het dat jaar vaak, scheen het gekrijs van de baby van de muren te weerkaatsen tot ze dacht dat ze krankzinnig werd.

Oliver wilde buiten gaan wonen in een eigen huis, maar die droom was voorlopig onbereikbaar, ze konden het zich niet permitteren. Sarah bood aan weer een baan te zoeken, maar telkens als ze probeerden dat te berekenen, bleek het zinloos te zijn, want alles wat ze eventueel zou verdienen, zou naar de babysitter gaan, zodat ze even weinig geld hadden als eerst. Het enige doel dat ermee gediend zou zijn, was dat ze dan het huis uit kon. En hoewel Sarah het een aantrekkelijk idee vond, dacht Oliver dat het belangrijk voor haar was om bij de baby te blijven.

'Over vooroordelen gesproken, Ol. Wat verwacht je eigenlijk van me, dat ik hier de hele dag tegen mezelf zit te praten terwijl hij zo krijst?' Er waren dagen waarop ze echt dacht dat ze het niet langer uithield. En het vooruitzicht van de vier kinderen die hij wilde hebben, bezorgde haar zelfmoordneigingen.

Haar eigen ouders konden haar niet helpen omdat ze in Chicago woonden en ondanks al hun goede bedoelingen deden die van hem niet veel meer. Zijn moeder had slechts één kind gehad, en de manier waarop ze indertijd met hem was omgegaan, scheen ze vergeten te zijn. Als ze bij Benjamin was, werd ze alleen maar nerveus, maar niet half zo nerveus als Sarah.

Ten slotte paste de baby zich aan en tegen de tijd dat hij begon te lopen, was hij lang niet meer zo angstwekkend voor haar. Ze hadden eindelijk het ergste achter de rug. Ze huurden voor de zomer een huisje op Long Island, en over een jaar zou ze hem naar een peuterschooltje kunnen sturen... nog één jaar... ze was bijna vrij... en dan kon ze weer gaan schrijven. Het idee van een baan had ze opgegeven. Ze wilde een roman schrijven. Alles ging er weer plezieriger uitzien, en toen kreeg ze griep. Het was een griep waar iedere griep bij in het niet zonk en na een maand was ze ervan overtuigd dat ze doodging. Ze was haar leven lang nog niet zo ziek geweest. Ze had een verkoudheid die niet wilde verdwijnen, een hoest die klonk als tb, en ze was van vroeg tot laat misselijk van het kuchen. Eindelijk, na vier weken van vechten, besloot ze er geld aan uit te geven en naar een dokter te gaan. Ze had griep, maar ze had meer dan dat: ze verwachtte weer een baby. Ditmaal geen ergernis, geen woede, geen scènes en uitbarstingen, alleen maar wanhoop en wat Oliver uren en uren van huilen toescheen. Ze kon het niet accepteren, ze kon het niet nog eens hebben. Ze kon een tweede kind niet aan, en Benjamin was zelfs nog niet uit de luiers. Nu zouden er twee zijn! Het was de enige keer dat ze Oliver echt terneergeslagen had gezien. Hij wist niet wat hij moest doen om haar de dingen anders te laten bekijken. En net als de eerste maal was hij opgetogen over de baby, maar als hij dat zei, begon ze alleen maar harder te huilen.

'Ik kan het niet... ik kan het gewoon niet, Ollie... toe... dwing me niet...' Ze ruzieden weer over een abortus en eens wist ze hem bijna over te halen, zo bang was hij dat als hij het niet toestond, ze krankzinnig zou worden. Maar hij wist haar te overtuigen en kreeg salarisverhoging toen ze halverwege de zwangerschap was. Hij besteedde iedere cent ervan voor het aannemen van een meisje dat haar drie middagen per week met Benjamin kwam helpen. Het was een Ierse uit een gezin met dertien kinderen en ze was precies wat Sarah nodig had. Plotseling kon ze weer uitgaan: naar een bibliotheek, vriendinnen opzoeken, een galerie of een museum binnenlopen, en haar stemming verbeterde aanzienlijk. Ze ging zelfs genieten van Benjamin en nam hem een of tweemaal mee naar een museum. En Oliver wist, al wilde ze het niet toegeven, dat ze zich langzamerhand begon te verheugen op de komst van hun tweede kind.

Melissa werd geboren toen Benjamin twee was, en Oliver ging er nu werkelijk aan denken met het gezin naar buiten te verhuizen. Vrijwel ieder weekend bekeken ze huizen in Connecticut, maar ze besloten uiteindelijk dat ze zich dat niet konden permitteren. Ze probeerden Long Island, Westchester, tot het leek of ze ieder weekend rondreden om huizen te bekijken. Pound Ridge, Rye, Bronxville, Katonah, om ten slotte, na een jaar, precies te vinden wat ze zochten in Purchase. Het was een oude boerderij die twintig jaar onbewoond was geweest en waar ontzettend veel aan gedaan moest worden. Hij behoorde tot een landgoed en ze kochten het huis voor een appel en een ei. Het kostte hun toch nog heel wat appels en eieren, maar met sparen en rekenen en door het meeste werk zelf te doen, maakten ze er binnen een jaar een opvallend mooi huis van waar ze beiden even trots op waren. 'Maar dat betekent niet dat ik nog meer kinderen wil hebben, Oliver Watson!' Wat haar betreft had ze zich voldoende opgeofferd door in een voorstad te gaan wonen. Ze had gezworen dat ze dat nooit zou doen toen ze nog met elkaar uitgingen voor ze getrouwd waren. Maar zelfs zij moest toegeven dat dit veel verstandiger was. Het appartement op Second Avenue was onmogelijk geworden en al het andere dat ze in de stad zagen, leek klein en was belachelijk duur. Hier hadden de kinderen ieder een eigen kamer. Er was een enorm grote, gezellige zitkamer met een open haard, een bibliotheek die ze liefdevol met boeken vulden, een knusse keuken met twee bakstenen muren, zware houten balken aan de zoldering en een ouderwets fornuis dat Sarah in ieder geval wilde opknappen en gebruiken. Er was een erker met grote ramen die uitkeken op wat zij op wonderbaarlijke wijze in een tuin veranderde, en ze kon de kinderen buiten zien spelen terwijl ze aan het koken was. Door hun verhuizing naar buiten waren ze het Ierse meisje kwijtgeraakt, maar dat kwam goed uit, want op dat moment konden ze het zich toch niet veroorloven.

En Benjamin was nu al drie en ging iedere ochtend naar een schooltje, en twee jaar later ging Melissa daar ook heen. Sarah hield zich voor dat ze weer moest gaan schrijven. Maar om de een of andere reden was er geen tijd meer voor. Ze had altijd van alles te doen. Ze werkte als volontair in het plaatselijke ziekenhuis, was één dag per week op de kleuterschool, deed boodschappen, deed carpools, hield het huis schoon, streek Ollies overhemden en werkte in de tuin. Het was een verdomd grote verandering voor de assistent-redactrice van de Crimson. Maar het gekke was dat ze het niet erg vond.

Toen ze New York eenmaal de rug hadden toegekeerd, was het of een deel van haarzelf was achtergebleven, dat deel van haar dat steeds had gevochten tegen het huwelijk en het moederschap. Plotseling scheen ze deel uit te maken van het vredige wereldje om haar heen. Ze leerde vrouwen kennen met kinderen van dezelfde leeftijd, er waren echtparen met wie ze in de weekends tennis en bridge speelden, haar werk als volontair eiste haar steeds meer op en de weerstand en gevechten van vroeger waren vrijwel vergeten. Hetzelfde gold voor haar schrijven: ze miste het zelfs niet meer. Het enige dat ze wilde, was wat ze bezat: een gelukkig, druk leventje met haar man en kinderen.

Benjamins schreeuwende babytijd vervaagde tot een verre herinnering. Hij was een lief zonnig kind geworden, dat niet alleen uiterlijk op haar leek, maar ook al haar interessen en hartstochten en normen scheen te delen. Hij was als een spons die alles van haar opnam en hij was in veel opzichten het spiegelbeeld van Sarah. Oliver zag het en lachte erom, en hoewel Sarah het zelden toegaf, was zij er tot op zekere hoogte door gevleid en er blij om. Hij leek ook zóveel op haar. Ook Melissa was lief; ze was veel gemakkelijker dan Benjamin was geweest en had veel van haar vader. Ze lachte al gauw en voelde zich gelukkig in dit leven. En ze scheen niet veel eisen aan haar ouders te stellen. Het was heerlijk voor haar Sarah overal te volgen met een boekje of een pop of een puzzel. Soms vergat Sarah zelfs dat ze in de kamer naast haar zat te spelen. Het was een klein meisje dat niet veel nodig had, met Olivers blonde haar en groene ogen. Toch leek ze niet echt op hem, maar eigenlijk meer op zijn moeder, iets wat Sarah altijd ergerde als haar schoonouders er een opmerking over maakten. Ze was nooit echt bevriend geraakt met Olivers moeder. Mevrouw Watson had in het verleden geen blad voor haar mond genomen en haar enige zoon gezegd wat ze van Sarah dacht voordat hij met haar trouwde. Ze vond haar een koppig, moeilijk meisje dat ten koste van alles haar eigen zin wilde doordrijven, en mevrouw Watson was altijd bang dat ze Oliver nog eens vreselijk zou kwetsen. Maar tot nu toe was Sarah een goede vrouw voor hem, zoals ze haar echtgenoot met tegenzin moest toegeven wanneer hij het voor zijn schoondochter opnam. Sarah had echter altijd het gevoel dat de oudere vrouw haar in het oog hield, alsof ze wachtte op een of andere fout, een faux pas, een vreselijke tekortkoming die haar uiteindelijk gelijk zou geven. De enige vreugde die de twee vrouwen deelden, was de liefde voor de beide kinderen. Mevrouw Watson was verrukt van hen en Sarah hield nu van ze alsof ze hen vanaf het eerste begin had willen hebben. Maar mevrouw Watson herinnerde zich heel goed dat dat niet het geval was geweest. Oliver had er nooit iets over gezegd, maar ze had gevoeld wat er aan de hand was zonder dat erover was gesproken. Ze was intelligent, met een scherpe blik en wist heel goed dat Sarah niet gelukkig was geweest met haar zwangerschap, en evenmin van Benjamins babytijd had genoten. Aan de andere kant moest ze toegeven dat Benjamin geen gemakkelijke baby was geweest. Hij had haar ook zenuwachtig gemaakt, met zijn eeuwige schreeuwbuien. Maar toen de kinderen opgroeiden, was dat allemaal vergeten en Sarah en Oliver hadden het goed samen. Ze hadden het druk en waren gelukkig. En Sarah scheen uiteindelijk haar literaire aspiraties te hebben opgegeven, die mevrouw Watson altijd wat overdreven gevonden had.

'Het is een lief kind, Phyllis, je moet niet zo streng oordelen. Ze was nog zo jong toen ze trouwden. En ze maakt Oliver heel gelukkig.' Haar man was altijd al filosofischer geweest dan zij.

'Dat weet ik... maar ik heb altijd het gevoel dat ze meer wil... iets wat juist buiten haar bereik ligt... iets wat Oliver nog eens een hoop narigheid zal bezorgen.' Het was een rake opmerking, meer dan ze zelf wist. Maar George Watson schudde met een toegeeflijke glimlach het hoofd.

'Ollie kan haar wel aan.'

'Ik weet niet of hij dat wel wil. Ik denk dat hij in alles toegeeft als ze iets hebben wil, hoeveel het hem ook kost. Zo'n man is hij nu eenmaal.' Ze lachte teder tegen haar echtgenoot van wie ze al bijna veertig jaar zoveel hield, jaren die zelfs te kostbaar waren om te tellen. Ze waren al lang tot één lichaam en één ziel geworden. 'Precies zijn vader. Veel te goed. En dat kan gevaarlijk zijn in de handen van een verkeerde vrouw.' Ze maakte zich altijd zorgen over haar zoon en wantrouwde Sarah nog steeds een beetje.

Maar het compliment was niet onopgemerkt aan haar man voorbijgegaan en hij glimlachte tegen zijn vrouw met de blik die haar hart nog steeds deed bonzen. 'Vertrouw het kind toch een beetje, Phyllis. Ze heeft onze jongen geen kwaad gedaan en ze heeft hem, en ons, twee prachtkinderen gegeven.' Ze waren inderdaad mooi, en hoewel ze geen van beiden veel op hun vader leken, hadden ze wel iets van zijn klassiek-knappe uiterlijk.

Oliver was lang en elegant en atletisch gebouwd, met dik, steil, blond haar dat de afgunst had opgewekt van iedere moeder toen hij nog klein was, en van ieder meisje toen hij studeerde. En hoewel Sarah het hem zelden zei, omdat ze zijn ego niet wilde opblazen tot iets wat ze niet meer kon hanteren, had ze meer dan eens horen zeggen dat Oliver Watson de knapste kerel in Purchase was. Zes maanden per jaar was hij door de zon gebruind, en zijn groene ogen schenen ondeugend te dansen en te lachen. Toch was hij zich niet bewust van zijn knappe uiterlijk, wat hem nog aantrekkelijker maakte.

'Denk je dat ze nog meer kinderen zullen nemen, George?' Phyllis vroeg het zich dikwijls af, maar zou het nooit aan haar zoon durven vragen, laat staan aan Sarah.

'Ik weet het niet, schat. Ik denk dat hun leven al vol genoeg is. En in deze tijd kun je nooit zeker zijn van wat er gaat gebeuren. Oliver zit in een onzekere branche wat zaken betreft. Reclame is niet zoiets als het bankwezen van toen ik jong was. Je kunt nergens meer op rekenen. Het is, denk ik, verstandig van hen niet nog eens aan een kind te beginnen.' George Watson praatte het laatste jaar dikwijls zo. Hij had lang genoeg geleefd om te zien dat zijn investeringen die eens zo solide waren, langzaam maar zeker begonnen te slinken. De kosten van het levensonderhoud waren waanzinnig hoog en hij en Phyllis moesten voorzichtig te werk gaan. Ze hadden een aardig klein huis in Westchester dat ze vijftien jaar geleden hadden gekocht, in de tijd dat Oliver studeerde. Ze wisten dat hij nooit meer voor langere tijd thuis zou zijn en het leek nogal dwaas in het grote oude huis in New London te blijven zitten. Maar George maakte zich de laatste tijd steeds zorgen over zijn financiën. Niet dat ze nu direct tot de bedelstaf werden gebracht, maar als beiden nog vijfentwintig jaar bleven leven, wat met negenenvijftig en tweeënzestig heel goed mogelijk was en wat hij ook hoopte, was het de vraag of zijn spaargeld toereikend zou zijn. Hij was pas gepensioneerd van de bank en kreeg een behoorlijk pensioen, en hij had in de loop der jaren verstandig geïnvesteerd, maar toch... Je kon nooit té voorzichtig zijn. Dat zei hij ook iedere keer tegen Ollie wanneer hij hem zag. Hij had veel meegemaakt in zijn leven, één grote oorlog en verschillende kleine. Hij had gevochten in Guadalcanal en het gelukkig overleefd. Tijdens de grote krach van 1929 was hij twaalf geweest en hij wist hoe wreed de Depressie was geweest. En in de loop der jaren had hij de economie op en neer zien gaan. Hij wilde dat zijn zoon met overleg te werk ging. 'Ik zie niet in waarom ze meer kinderen zouden willen hebben.'

Sarah was het hartroerend met hem eens. Het was een van de weinige onderwerpen waarover George Watson en zij hetzelfde dachten. Wanneer Ollie het onderwerp zo nu en dan ter sprake bracht, soms 's avonds laat in bed, of tijdens een rustige wandeling door het bos in een verre uithoek van Purchase, zei ze altijd dat ze het te belachelijk vond om zelfs maar over te denken. 'Waarom zouden we nog meer kinderen willen, Ollie? Melissa en Benjamin worden groot. Ze zijn gemakkelijk, ze hebben hun eigen leven. Over een paar jaar kunnen we alles doen waar we zin in hebben. Waarom moeten we ons opnieuw gaan binden, met al die problemen erbij?' De gedachte alleen al deed haar huiveren.

'Het zou ditmaal niet hetzelfde zijn. We kunnen hulp nemen. Ik weet het niet... ik denk gewoon dat het prettig zou zijn. Op een dag hebben we misschien spijt dat we niet meer kinderen hebben.' Hij keek haar teder aan met ogen die bijna alle vrouwen van de oudervereniging in zwijm zouden doen vallen, maar Sarah deed of ze niets merkte.

'De kinderen zouden het idee niet eens leuk vinden. Benjamin is zeven, en Melissa vijf. Daar moet je ook aan denken. We zijn hun ook iets verschuldigd.' Ze klonk zo definitief, zo zeker, dat hij glimlachte en haar hand pakte toen ze terugliepen naar de auto. Hij had kort geleden zijn eerste Mercedes gekocht. En ze wist het nog niet, maar hij zou haar voor Kerstmis een bontmantel geven. Die had hij pas uitgezocht bij Bergdorf Goodman, de monogrammen werden er nog ingezet.

'Het klinkt of je er zeker van bent.' Zoals altijd was hij teleurgesteld.

'Natuurlijk ben ik er zeker van.' En zo was het. Hij zou haar op geen enkele manier tot nog een kind kunnen overhalen. Ze was eenendertig en vond haar leven prettig zoals het was. Ze werd de hele dag overstelpt met werk voor commissies, bracht de helft van haar leven door met carpooling en de rest met het rijden naar de padvinders en de balletlessen van Melissa. Genoeg was genoeg. Hij had haar getemd voor zover ze bereid was om getemd te worden. Ze hadden een veilig leven en twee kinderen, een huis buiten en ze hadden het vorige jaar zelfs een Ierse setter gekocht. Meer dan dat kon ze niet geven, zelfs niet aan Ollie.

'Hoe zou je het vinden als we na Kerstmis met de kinderen gingen skiën?' vroeg hij toen ze in de auto stapten. Hij bleef met de feestdagen liever thuis, omdat hij het daar dan zo gezellig vond en omdat het plezieriger was voor zijn ouders. Sarahs ouders hadden haar zuster en haar kinderen, die ieder jaar met Kerstmis van Grosse Pointe naar Chicago kwamen, maar zijn ouders hadden alleen hem. En Sarah voelde geen brandend verlangen om met de feestdagen naar haar ouders te gaan. Dat was eenmaal gebeurd, en ze had er drie jaar lang over geklaagd. Haar zuster ergerde haar, en Sarah en haar moeder hadden nooit goed met elkaar overweg gekund, dus deze regeling was ideaal.

'Dat zou enig zijn. Waar? Vermont?'

'Wat zou je denken van iets spannenders dit jaar? Aspen bijvoorbeeld?'

'Meen je dat? Dan moet je vorige week wel een fantastische bonus hebben gekregen.' Hij had het bureau hun belangrijkste cliënt tot nu toe aangebracht, maar haar nog niet verteld hoe groot de bonus was. Ze hadden het beiden de afgelopen week zo druk gehad dat ze niet bij hem had aangedrongen.

'Groot genoeg om het geld een beetje over de balk te gooien als je dat wilt. Maar we kunnen ook thuisblijven en met ons tweeën weggaan als de kinderen weer naar school zijn, als je dat leuker vindt. Mijn moeder wil best komen oppassen.' Dat had ze al eerder gedaan en nu de kinderen groter werden, werkte het beter. 'Wat vind je ervan?'

'Het klinkt fantastisch!' Ze omhelsde hem en het eindigde met een vrijage in de nieuwe auto die rook naar mannenparfum en nieuw leer.

Uiteindelijk deden ze het allebei. Ze gingen met de kinderen naar Aspen in de week tussen Kerstmis en nieuwjaar, en een maand later nam hij Sarah mee voor een romantisch weekje op Jamaica bij Round Hill, in hun eigen villa die uitkeek over de Montego Baai. Lachend herinnerden ze zich hun huwelijksreis naar de Bermuda's en hoe ze nooit van hun kamer afkwamen en nauwelijks lang genoeg in de eetzaal zaten om iets naar binnen te werken. Deze vakantie was het al niet anders. Ze speelden tennis en zwommen en lagen iedere ochtend op het strand, maar laat in de middag konden ze hartstochtelijk vrijen in de beslotenheid van de villa. En vier van de zes avonden regelden ze met het hotel een speciaal diner op hun kamer. Het was de meest romantische reis die ze ooit hadden gemaakt en ze voelden zich allebei als herboren toen ze Jamaica verlieten. Het verbaasde Sarah altijd als ze zich weer eens realiseerde hoe hartstochtelijk ze nog steeds van hem hield. Ze kende hem nu twaalf jaar en was er acht van met hem getrouwd, en toch had ze het gevoel dat hun romance nog even jong was. Kennelijk voelde Oliver hetzelfde voor Sarah. Hij nam haar met het vuur en de energie van een achttienjarige en meer dan dat; hij vond het heerlijk urenlang met haar te praten. De seks die ze deelden was altijd goed geweest, maar met de jaren kwamen er nieuwe inzichten, nieuwe ideeën, een nieuwe horizon, en die ideeën waren niet langer zo uiteenlopend of zo sterk gepolariseerd als vroeger. Ze waren langzaam naar elkaar toe gegroeid: hij plaagde haar dat ze steeds conservatiever werd, terwijl hij langzamerhand een beetje progressiever was geworden. Hij had het gevoel dat ze geleidelijk aan één persoon werden, met één geest, één hart en één richting.

Ze kwamen in een soort roes, het hoofd nog in de wolken, uit Jamaica terug. Hun normale tempo was vertraagd en op de ochtend na hun thuiskomst zat Oliver aan het ontbijt en bekende dat hij er niets voor voelde haar thuis achter te laten en naar zijn werk te gaan. Ze wisselden een heimelijke blik over de hoofden van de kinderen die ook aan het ontbijt zaten. Het geroosterde brood was verbrand en er zaten klonten zo groot als eieren in de pap, terwijl de ham nog bijna rauw was toen ze die opdiende.

'Zalig ontbijt, mama,' plaagde Benjamin. 'Jullie moeten wel een geweldige vakantie hebben gehad dat je het koken hebt verleerd!' Hij lachte hard om zijn eigen grapje en Melissa giechelde. Ze was meer verlegen dan Benjamin en op haar vijfde aanbad ze hem als haar eerste en enige held, na haar vader.

De kinderen gingen naar school met de carpool, Oliver moest zijn trein halen en Sarah vond het onmogelijk om te beginnen. Haar organisatievermogen liet haar de hele dag in de steek en ze had het gevoel dat ze niets voor elkaar kon krijgen. Tegen etenstijd was ze nog de deur niet uit geweest; ze had alleen maar rondgehangen zonder iets te doen. Ze veronderstelde dat het de prijs was voor de al te heerlijke vakantie.

Die toestand bleef echter weken aanhouden. Het lukte haar nauwelijks de dagen door te komen, en de carpools en het rijden van de kinderen van hot naar her schenen al haar energie op te slokken. 's Avonds om tien uur lag ze al in bed zachtjes te snurken. 'Het moet de oude dag zijn,' kreunde ze op een zaterdagochtend tegen Oliver toen ze probeerde een stapel rekeningen te sorteren en zelfs dat niet kon doen zonder zich uitgeput en afgeleid te voelen.

'Misschien heb je bloedarmoede.' Dat had ze een paar maal eerder gehad en het leek een eenvoudige verklaring van wat een vervelend probleem aan het worden was. Ze had een maand lang niets uitgevoerd en moest twee voorjaarsbenefieten organiseren. Maar het leek haar allemaal veel te veel werk.

Die maandagochtend ging ze naar de dokter voor een medisch onderzoek en om bloed te laten afnemen. Zonder dat ze er enige reden voor had, voelde ze zich 's middags een stuk beter toen ze de kinderen ging afhalen.

'Ik denk dat ik het me allemaal maar verbeeld,' zei ze tegen Oliver toen hij opbelde om te zeggen dat hij niet thuis kwam eten omdat hij bleef werken. 'Ik ben vandaag voor onderzoek geweest en voel me alweer een stuk beter.'

'Wat heeft hij gezegd?'

'Niet veel.' Ze vertelde hem niet dat de dokter had gevraagd of ze depressief was, of ongelukkig, en of zij en Ollie soms moeilijkheden hadden. Kennelijk was een van de eerste tekenen van een depressie dat je chronisch uitgeput was. Maar wat het ook was, het was niet ernstig, daar was ze zeker van. Zelfs de dokter had gezegd dat ze er gezond uitzag. Ze was dan ook ruim vier pond aangekomen na hun reisje naar Jamaica. Geen wonder, ze deed niet anders dan rondlummelen en slapen. Zelfs het vele lezen werd verwaarloosd en ze was ook nog niet begonnen met haar wekelijkse tennisochtend. Ze had beloofd de volgende dag te komen en was die ochtend op weg naar de deur, vermoeid maar met haar racket in de hand, toen de dokter haar opbelde.

'Alles is in orde, Sarah.' Hij belde haar zelf, wat haar eerst even bezorgd maakte. Maar toen bedacht ze dat het niet meer dan een vriendelijkheid was na al die jaren die ze hem nu al kende. 'Je bent goed gezond, geen bloedarmoede, geen grote problemen.' Ze kon hem bijna horen glimlachen, maar ze was zo moe dat het haar ergerde.

'Waarom ben ik dan aldoor zo verdomd moe? Ik kan nauwelijks mijn ene voet voor de andere zetten.'

'Je geheugen laat je in de steek, lieve kind.'

'Geweldig. Vertelt u me dat ik seniel word? Fijn. Precies wat ik graag wilde horen om kwart over negen in de ochtend.'

'Wil je liever geen goed nieuws horen?'

'Zoals?'

'Zoals een nieuwe baby!' Het klonk alsof hij haar een geschenk van een miljoen dollar aanbood, maar ze dacht dat ze midden in haar keuken zou flauwvallen, met het tennisracket in haar hand.

'Houdt u me voor de gek? In dit huis is het geen grapje. Mijn kinderen zijn bijna groot... ik... ik kan niet... verdomme!' Ze zakte neer in een stoel en vocht tegen haar tranen. Hij kon het niet menen. Maar ze wist dat het waar was. En plotseling begreep ze wat ze niet bereid was geweest om onder ogen te zien. Haar ontkenning had haar van de waarheid afgehouden. Ze had geen menstruatie overgeslagen omdat ze bloedarmoede had, overwerkt was of oud was. Ze was zwanger. Ze had zelfs niets tegen Ollie gezegd. Ze had zich voorgehouden dat het niets betekende. Mooi niets! Maar ditmaal was er geen twijfel aan wat ze zou doen. Dit was 1979. Haar kinderen hadden een redelijke leeftijd. Ze was eenendertig. En abortussen waren wettelijk toegestaan. Ditmaal zou Ollie haar er niet van kunnen weerhouden. Ze zou géén baby krijgen. 'Hoe ver ben ik?' Maar ze wist het... het moest wel... het was gebeurd op Jamaica... net zoals indertijd op de Bermuda's toen ze tijdens de huwelijksreis zwanger raakte van Benjamin... verdomde vakantie.

'Wanneer was je laatste menstruatie?' Ze rekende snel terug en zei het hem. In medische taal was ze zes weken zwanger, maar in de taal van 'gewone mensen' waren het er vier, en dat betekende dat er nog tijd genoeg was voor een abortus. Een ogenblik vroeg ze zich zelfs af of het niet beter was een abortus te laten doen zonder het tegen Ollie te zeggen. Maar ze zou er in geen geval met hun huisarts over praten. Ze zou de gynaecoloog opbellen voor een afspraak. 'Gefeliciteerd, Sarah. Je bent een gelukkige vrouw. Ik hoop dat Ollie er gelukkig mee is.'

'Ik weet zeker van wel.' Haar stem voelde als lood in haar keel toen ze hem bedankte en de hoorn op de haak legde. Met bevende vingers belde ze haar gynaecoloog en maakte een afspraak voor de volgende ochtend. Toen pas herinnerde ze zich in paniek haar tennispartners op de baan van de Westchester Country Club die op haar wachtten. Ze was liever niet gegaan, maar dat zou niet fair tegenover hen zijn, dus rende ze de deur uit en stak het sleuteltje in het contact van de stationcar. Terwijl ze dat deed, ving ze een glimp van zichzelf op in het spiegeltje. Dit kon haar niet overkomen... dat kon niet... het was niet eerlijk... als ze volwassen was, werd ze schrijfster... wanneer... indien... of misschien helemaal niet. Misschien zou ze voor altijd alleen maar huisvrouw zijn. Het toppunt van onnozelheid toen ze nog studeerde, het laatste dat ze ooit gewild zou hebben, en nu was. Dat was toch immers alles wat ze was? Een huisvrouw. Ze zei het hardop in de auto alsof het een vies woord was... een baby... Jezus Christus... een baby... en wat kwam het eropaan dat het ditmaal anders zou zijn, dat ze zich hulp konden veroorloven, dat het huis groot genoeg was om iedereen te herbergen? De baby zou toch de hele nacht schreeuwen, zou gebaad moeten worden en aangekleed, gevoed en verzorgd en later naar de orthodontist worden gereden. Ze zou nooit de kans krijgen te doen wat ze wilde. Nooit. Ze had het gevoel of het ongeboren kind, alleen al het feit dat ze van zijn aanwezigheid wist, de kern van haar bestaan bedreigde. En dat zou ze niet toestaan.

Ze schakelde de auto luidruchtig in zijn achteruit en schoot de oprit af. Tien minuten later was ze bij de tennisclub, bleek en misselijk, wetend wat ze nu wist.

Ze slaagde erin het gesprek op de een of andere manier op gang te houden, en die avond was ze Ollie dankbaar dat hij op kantoor bleef werken aan de presentatie voor een nieuwe cliënt, een heel belangrijke. Maar wat gaf het nog hoe belangrijk zijn cliënten waren? Volgens Sarah was haar leven voorbij.

Ze sliep al toen Oliver die avond thuiskwam en het lukte haar de volgende morgen het ontbijt af te werken. Hij vroeg wat er met haar was, en ze zei dat ze barstende hoofdpijn had.

'Weet je de uitslag van het onderzoek al? Ik wil wedden dat je echt bloedarmoede hebt.' Hij keek plotseling bezorgd, maar in plaats van daarom van hem te houden, was ze woedend op hem bij de gedachte aan wat hij in haar had geplant.

'Nog niet. Ze hebben nog niet gebeld.' Ze draaide zich om om de borden in de afwasmachine te zetten zodat hij de leugen in haar ogen niet kon zien en een paar minuten later was hij weg, en waren de kinderen opgehaald door hun carpools. Een uur later zat ze in de spreekkamer van de gynaecoloog met plannen voor een abortus, maar de dokter tekende een curve en vroeg haar wat Ollie ervan vond. 'Ik... hij... eh...' Ze kon niet liegen tegen die man. Hij kende haar te goed, en bovendien mocht ze hem graag. Ze keek hem direct aan met een vreemd licht in haar ogen en daagde hem zwijgend uit haar te weerstaan. 'Ik heb het hem niet gezegd.'

'Van de abortus of de baby?' Hij leek geschrokken, had altijd gedacht dat ze een goed huwelijk hadden, van het soort waarin mensen gemakkelijk en openlijk met elkaar konden praten.

'Geen van beide. En ik doe het ook niet.' Zijn gezicht verstrakte toen hij naar haar luisterde en hij schudde langzaam en afkeurend het hoofd.

'Ik geloof dat je een fout maakt, Sarah. Hij heeft het recht het te weten. Het kind is ook van hem.' En toen kwam er een onplezierige gedachte bij hem op. Misschien hadden ze dingen waar hij niets van wist. Alles was mogelijk. 'Het is toch... ja toch?'

Ze glimlachte als antwoord. 'Natuurlijk. Ik wil het alleen niet hebben.' Ze somde al haar redenen op. Hij gaf geen commentaar, maar toen ze uitgesproken was, herhaalde hij nog eens dat ze het eerst met haar man moest bespreken. Hij drong er bij haar op aan erover na te denken, daarna wilde hij wel een afspraak voor haar maken, maar eerder niet.

'Je bent nog een heel jonge vrouw. Zeker niet te oud voor deze baby.'

'Ik wil mijn vrijheid. Over elf jaar gaat mijn zoon studeren, en mijn dochter twee jaar later. Als ik deze baby krijg, ben ik nog eens twintig jaar gebonden. Ik wens me absoluut niet zo te binden.' Het klonk ongelooflijk zelfzuchtig, zelfs in haar eigen oren, maar ze kon er niets aan doen. Zo voelde ze het nu eenmaal. En niemand kon dat veranderen.

'Voelt Oliver het ook zo?' Het duurde lang voor ze antwoordde. Ze wilde hem niet zeggen dat Oliver altijd meer kinderen had willen hebben.

'Ik heb er niet met hem over gepraat.'

'Dan vind ik dat je dat moet doen. Bel me over een paar dagen, Sarah. Je hebt tijd genoeg om een besluit te nemen en de dingen zonder risico te nemen te doen.'

'De tijd verandert er niets aan.' Ze voelde zich opstandig en boos en in de steek gelaten toen ze de spreekkamer uitliep. Hij was degene die het probleem voor haar hoorde op te lossen en nu deed hij het niet.

Thuis huilde ze een potje en toen Oliver om elf uur die avond op de slaapkamer kwam, lag ze in bed en deed of ze weer hoofdpijn had. De kinderen sliepen al lang en ze had de tv in de slaapkamer aan laten staan, zodat dat geluid in haar oren dreunde terwijl ze op zijn thuiskomst wachtte. Ze was er nog steeds van overtuigd dat ze niets zou vertellen.

'Hoe ging het vandaag? Je ziet er moe uit.' Ze keek somber naar hem op toen hij de slaapkamer doorliep.

'Het ging best,' antwoordde hij terwijl hij op de rand van het bed kwam zitten, tegen haar lachte en zijn das lostrok. Zijn blonde haar was verward door de wind en hij was moe, maar hij zag er desondanks ondragelijk knap uit. Hoe kon hij er zo uitzien? Het leven was zo simpel voor hem. Het enige dat hij moest doen, was iedere dag naar zijn kantoor gaan en met echte mensen praten in een echte wereld. Hij had alle lol, terwijl zij al haar wakende uren tussen vrouwen en kinderen zat. Er waren dingen in dit leven die niet eerlijk waren, en in haar ogen was dit één zo'n ding. Soms wenste ze dat ze een man was, dat ze haar leven anders had ingericht, wilde ze dat ze jaren geleden een baan had genomen, in plaats van te doen wat ze nu deed. Maar dit was zo gemakkelijk. Ze had de gemakkelijke uitweg gekozen. Ze had twee kinderen, was naar een voorstad verhuisd en had haar dromen opgegeven. En nu kreeg ze weer een kind... maar dat gebeurde niet, hield ze zich snel voor... ze wilde een abortus.

'Wat is er, Sarrie?' Hij keek ongerust toen hij zich bukte om haar een kus te geven. Hij kende haar veel te goed, en zag de pijn in haar ogen, geen pijn uit een gevoel van schuld om wat ze wilde gaan doen, maar uit woede over wat er gebeurd was.

'Niets. Ik ben ook moe.'

'Waren de kinderen lastig vandaag?'

'Nee... ze waren gewoon lief.'

'Wat is er dan?' drong hij aan.

'Niets,' loog ze.

'Onzin.' Hij trok zijn colbert uit, knoopte zijn overhemd los en kwam dichter bij haar op bed zitten. 'Probeer me nu maar niet voor de gek te houden. Er is iets waar je vreselijk over ligt te piekeren.' Toen sloeg er plotseling een golf van angst over hem heen. Het was zes maanden geleden een man bij hem op kantoor overkomen. Ze ontdekten dat zijn vrouw kanker had en vier maanden later was ze dood. Hij was kapot en bleef achter met drie kinderen. Oliver wist dat hij het niet zou overleven als hij Sarah verloor. Hij had al die jaren zoveel van haar gehouden, ze betekende alles voor hem. 'Hoe is het met het onderzoek afgelopen? Is er iets wat ik weten moet?'

De gedachte schoot door haar heen dat de dokter had gezegd: 'Je moet het hem zeggen, Sarah... hij heeft er recht op het te weten ... de baby is ook van hem...' Maar iets in haar schreeuwde, ik wil het niet!

'De uitslag was normaal.' En toen, gedwongen door de oprechtheid die ze onderling hadden, liet ze zich gaan en zei iets terwijl ze wist dat ze er later spijt van zou hebben. 'Min of meer.'

De angst stak als een mes door hem heen, terwijl hij teder haar hand in de zijne nam. 'Wat betekent dat?' Hij kon nauwelijks spreken en zijn ogen lieten de hare geen ogenblik los. 'Wat hebben ze je verteld?'

Ze besefte onmiddellijk wat hij dacht en wist dat ze hem niet nog ongeruster mocht maken. Ze wilde weliswaar geen kinderen meer van hem, maar ze hield van hem. 'Dat is het helemaal niet. Je hoeft niet zo bang te kijken.' Ze boog zich naar hem toe om hem een kus te geven en toen hij haar in zijn armen hield, voelde ze hem beven.

'Wat is er dan?'

Vanuit een afgrond van wanhoop hief ze langzaam haar ogen weer naar hem op en wilde het hem eigenlijk nog steeds niet vertellen, maar ze fluisterde: 'Ik ben zwanger.'

Een ogenblik bewogen ze geen van beiden toen de betekenis van haar woorden tot hem doordrong, en zijn hele lichaam leek te verslappen na de spanning die hij had gevoeld toen ze begon te spreken. 'O, mijn God... waarom heb je me dat in vredesnaam niet verteld?' Hij ging verzitten en grinnikte tegen haar, maar zijn lach verdween toen hij de blik in haar ogen zag. Ze keek of ze nog liever kanker had willen hebben.

'Ik hoorde het gisteren pas. Stom, hè. Het moet op Jamaica gebeurd zijn.'

Hij kon een glimlach niet onderdrukken en ze zou hem kunnen slaan. 'Verdomme, dat ik daar zelfs niet aan gedacht had. Ik denk dat mijn geheugen zo langzamerhand aftands wordt.' Zijn stem en ogen waren teder, maar ze trok haar hand uit de zijne en leunde tegen de kussens alsof ze zover mogelijk van hem vandaan wilde blijven. Het was allemaal zijn schuld.

'Ik laat een abortus doen.'

'O, wanneer heb je dat besloten?'

'Dertig seconden nadat ik het nieuws had gehoord. Ik kan hier niet aan beginnen.'

'Is er dan iets niet goed?'

Ze schudde langzaam haar hoofd en wist plotseling hoe bitter het gevecht tussen hen zou worden. Toch was ze ditmaal niet bereid om het van hem te verliezen. Ze wilde het kind niet hebben. 'Ik ben te oud. En het is niet fair tegenover de kinderen.'

'Wat een onzin, dat weet je best. Ze zouden het vast geweldig vinden als we het hun vertelden.'

'Maar dat doen we niet. Over een paar dagen is het voorbij.'

Hij stond op en ijsbeerde door de kamer. 'Zo eenvoudig ligt dat, hè? Wat is er toch met jou? Iedere keer wanneer je zwanger wordt, moeten we door die verrekte krankzinnigheid van jou over een abortus.'

'Het is geen krankzinnigheid. Het is mijn zinnigheid. Ik wil geen kinderen meer. Jij gaat iedere dag naar je kantoor, jij hebt een eigen leven. Ik zit hier opgesloten om kinderen weg te brengen en moeder bij de oudervereniging te spelen, en ik begin er niet nog eens twintig jaar aan. Ik heb het tien jaar gedaan en zoals ik het nu zie, ben ik halverwege, en daar ga jij niets aan veranderen.'

'O ja? Wat heeft zoveel waarde dat je er een baby voor doodmaakt? Word je misschien neurochirurg? In Godsnaam, je doet hier iets belangrijks: je voedt onze kinderen op. Is die opoffering te groot voor onze juf om aan God en vaderland te brengen? Ik weet dat je vroeger vond dat je eigenlijk in SoHo zou moeten zijn tussen de Machtige Ongewassenen, om daar gedichten en de Grote Amerikaanse Roman te schrijven. Persoonlijk denk ik dat dit iets meer waarde heeft, en ik had het idee dat jij daar ook zo langzamerhand achter gekomen was. In Godsnaam, Sarrie, word toch eens volwassen!'

'Ik ben volwassen, godverdomme. Ik ben opgegroeid, uitgegroeid en oud gegroeid en ik ga mijn leven niet voor eeuwig voor Jan en alleman weggooien. Geef mij eens een kans. Wat moet er met míj? Er zijn meer dingen op de wereld dan een paar kinderen, Oliver, of had je dat niet gemerkt?'

'Ik heb gemerkt dat je hier een verdomd gemakkelijk leven hebt. Terwijl ik me kapot werk in New York, speel jij tennis met je vriendinnen, bakt koekjes met Melissa en dat hoor je ook te doen. Maar vertel me nou niet wat een verdomd hard leven je hebt, Sarah. Dat neem ik niet. En een baby verandert daar niets aan.'

'Kletskoek!'

Het gevecht woedde tot twee uur in de morgen, en de volgende avond, en de daaropvolgende avond en de avond daarna. Het woedde tijdens het weekend, en de volgende week ging het door, met tranen aan weerskanten, slaan van deuren en gemene beschuldigingen. Het kwam er ten slotte op neer dat Oliver Sarah smeekte de baby te houden en nog later zijn handen in de lucht stak en zei dat ze verdomme maar moest doen wat ze niet laten kon.

Ze maakte tweemaal een afspraak voor een abortus, en maakte zelfs de fout haar zuster in Grosse Pointe op te bellen, wat op een nog groter gevecht uitdraaide toen deze haar zei dat ze gemeen, immoreel en meer dan zomaar een beetje gek was.

Het ging wekenlang zo door, en uiteindelijk waren beiden leeg, beschadigd en gedesillusioneerd, maar op de een of andere manier slaagden ze erin om de zaak weer te lijmen en Sarah kreeg geen abortus. Maar Oliver stemde erin toe dat ze hierna haar eileiders zou laten afbinden. Hij vond het een ongelukkige keus, maar besefte dat ze geen van beiden nog eens zo'n aanval op de fundamenten van hun huwelijk zouden overleven, en Sarah verzekerde hem dat ze op haar veertigste niet nog een keer zo'n surprise-baby zou accepteren.

De baby kwam op de dag van de verkiezingen. Oliver stond in de verloskamer en moedigde Sarah aan, die hem bij iedere wee verzekerde dat ze hem niet kon luchten of zien. Ze had Ollie de afgelopen acht maanden bijna ieder uur voorgehouden dat ze nooit een barst om het kind zou geven, maar dan zei hij dat hij voor twee van hem zou houden. De kinderen waren opgewonden bij het vooruitzicht. Benjamin was al acht en vond het geheimzinnig en spannend, en voor Melissa, die zes was, leek het of ze een levende pop zou krijgen. Alleen Sarah toonde geen enthousiasme over de te verwachten komst. Toen het hoofdje van de baby verscheen, stond Oliver vol verwondering toe te kijken hoe Samuel Watson zijn entree in deze wereld maakte, met een luide schreeuw en een verbaasde blik naar zijn vader. Ze gaven de baby eerst aan Oliver en hij gaf hem voorzichtig door aan Sarah. De tranen stroomden over haar wangen toen ze zich alle lelijke dingen herinnerde die ze over de baby had gezegd. Hij had zwart haar, Olivers groene ogen en een roomkleurige huid. De blik in zijn ogen voorspelde op de een of andere manier grote wijsheid en veel humor. Hij was een baby waar je dol op was zodra je hem zag, en even heftig als Sarah zich eens tégen de baby had gekeerd, zo verliefd was ze op hem toen ze hem in haar armen hield. Hij was 'haar' baby, geen schreeuwer, geen krijser, een gemakkelijk, rustig, gelukkig kind, vanaf het allereerste begin. Hij werd de grote passie van haar leven en iedere avond onthaalde ze Oliver op verhalen over Sams prestaties en zijn genie. Hij was gewoonweg een schat van een baby en iedereen was vanaf het begin dol op hem: Ollie, Sarah, zijn broer en zusje, zijn grootouders. Hij was geweldig en Ollie bleek gelijk te hebben gehad, hoewel hij mild genoeg was om er niets van te zeggen, maar ze wisten het beiden. Ollie had echt gelijk gehad en ze waren allebei even dankbaar dat ze hem nu hadden. Alles aan hem was gemakkelijk, aantrekkelijk en grappig en hij werd nooit de last waar Sarah zo bang voor was geweest.

Om de dingen wat eenvoudiger te maken, had Ollie een huishoudster voor Sarah aangenomen, een vrouw uit Purchase die vijftien jaar voor een bisschop had gewerkt en nu naar een gezin zocht met wat meer leven en vrolijkheid. Ze hield van Melissa en Benjamin, en was net als iedereen dol op Sam vanaf het eerste moment dat ze hem zag. Hij had ronde cherubijnen-wangetjes en een lach die erbij paste, en dikke armpjes en beentjes die erom vroegen vastgehouden en gekust te worden. En meer dan eens kusten Agnes, zijn beschermengel, en Sarah, zijn moeder, ieder een mollig wangetje en raakten de drie neuzen elkaar. Dan lachten ze en Sam schaterde van plezier. Agnes was precies de vrouw die Sarah nodig had; ze vond het alleen jammer dat Agnes er niet was geweest toen Benjamin op Second Avenue de boel bij elkaar brulde, maar toen hadden ze haar toch niet kunnen betalen. Nu was alles anders, en zoals Ollie had voorspeld, liep het verrassend gemakkelijk.

Sarah hoefde geen ontbijt meer klaar te maken. Ze hoefde geen avondeten meer klaar te maken. Ze raakte geen stofzuiger meer aan, maakte het huis niet meer schoon en bemoeide zich niet meer met de was. Tweemaal per week kwam de werkster en verder was Agnes er, hun goede fee. Ze voelde zich gelukkig in een kamer die aangebouwd was aan het terras van de logeerkamer, die tot babykamer was gepromoveerd. Dag en nacht was Sam omringd door zijn zusje dat zich met hem bezighield, zijn broer die hem honkbalhandschoenen en voetballen kwam brengen, Sarah, Oliver en Agnes. Gek genoeg werd hij geen verwend kereltje, maar bleef een opvallend lief kind, het zonnetje in huis. De nachtmerrie dat het kind Sarahs leven zou verwoesten, werd nooit werkelijkheid, maar om dezelfde reden kon ze zich er niet op beroepen. Hij eiste geen extra tijd, gaf geen moeilijkheden op school, speelde met evenveel plezier met Agnes of Melissa als met haar, al ging zijn voorkeur uit naar Benjamin en zijn vader, en Sarah had nu geen excuus meer om niet te schrijven.

En voor ze het wist, was Benjamin plotseling zeventien en zat in de hoogste klas van de middelbare school, en Melissa vijftien, eeuwig aan de telefoon gekluisterd die ze om onverklaarbare redenen mee naar boven sleepte en waar ze tussen oude ski-kleren op de grond gehurkt zat in diep gesprek met jongens van wie niemand ooit had gehoord. Sam was negen en speelde tevreden op zijn eigen kamer, had het druk met zijn eigen routine en eiste vreemd genoeg maar zelden de aandacht van zijn moeder op. Er was geen enkele reden meer waarom Sarah niet zou kunnen schrijven. Ze kon de kinderen de schuld niet meer geven van de lege bladen of de stilte van haar schrijfmachine.

Terwijl ze naar de vallende sneeuw zat te kijken, vroeg ze zich af wat ze tegen Ollie moest zeggen. Ze wilde dat hij niet telkens vroeg hoe het met haar schrijven ging. Al bijna twee jaar toonde hij oprechte belangstelling, maar ze werd er tureluurs van. Ze kon hem niet zeggen dat er niets uit haar handen kwam, dat het nergens toe leidde, dat op haar eenenveertigste haar grootste angsten waren uitgekomen. Haar leven was echt voorbij. Ze had zich nooit zo duf en oud en vermoeid gevoeld en ditmaal wist ze dat het geen zwangerschap was. Zoals beloofd en overeengekomen had ze na de geboorte van Sam haar eileiders laten afbinden. Nee, dit was heel anders. Dit was het langzame, demoraliserende besef dat het leven absoluut geen zin had, dat de dromen die ze had op haar twintigste al jaren geleden waren weggeblazen en waarschijnlijk nooit een basis hadden gehad. Ze zou nu nooit meer schrijfster kunnen worden. Op haar vijfendertigste zou die wetenschap haar vernietigd hebben, op haar negenendertigste had het haar kunnen doden, op haar eenenveertigste vervulde het haar met diepe droefheid. Er was niets meer over, behalve het alledaagse van haar leven, terwijl Ollie steeg in eer en aanzien. Het was een raar gevoel. Zelfs haar kinderen waren belangrijker dan zij. Iedereen had iets in zijn of haar leven: Benjamin was een echte atleet en een uitstekende leerling, Melissa was buitengewoon artistiek en werd, tot haar grote verrassing, een schoonheid. Soms praatte ze erover dat ze aan het toneel wilde gaan, maar Benjamin en zij hadden het ook over Harvard. Sam zong in een koor en had de stem van een engel, maar meer dan dat, hij was zo warm en hartelijk dat iedereen van hem hield. En wat had zij? De kinderen. Ollie. Het huis. Het feit dat ze twintig jaar geleden aan Radcliffe had gestudeerd. En wat dan nog? Wie interesseerde zich daarvoor? Wie wist het? Wie herinnerde het zich? Ze had nog één stille hoop al was die maar klein, nog een brokje onwerkelijkheid in haar leven van niets. Ze zou het trouwens nooit kunnen uitvoeren. Hoe zou dat kunnen? Ze woonde hier. Ze hadden haar nodig. Hadden ze dat eigenlijk wel? Ze hadden Agnes... maar dat kon ze Ollie niet aandoen... Ze glimlachte droevig in zichzelf toen Agnes de hond ging uitlaten. Hij sprong happend en blaffend door de sneeuw. Ze waren zo gelukkig. Allemaal. Zelfs Agnes. Waarom voelde zij zich dan zo leeg? Wat was er verdwenen? Wat had ze verloren? Wat had ze nooit gehad? Wat wilde ze nu eigenlijk? Iets. Alles. Ze wilde het allemaal: roem, succes, een levensvervulling, het grote werk, de grote kanonnen. En ze wist dat ze het nooit zou krijgen. Ze zou hier voor altijd blijven zitten om naar de sneeuw te kijken terwijl het leven haar oversloeg en Ollie nieuwe cliënten aanbracht. Ze had nu haar eigen Mercedes, ze had twee bontmantels. Ze had drie fantastische kinderen, dank zij Ollies doorzettingsvermogen en één fantastische echtgenoot, en van haarzelf had ze niets wat erop aankwam. Geen talent, geen vaardigheden. Dat was nu allemaal weg. Het meisje dat ze vroeger was geweest, was voor altijd verdwenen.

'De post, mevrouw Watson,' zei Agnes zacht, en legde het stapeltje op haar bureau.

'Dank je, Agnes. Zit er iets leuks bij?'

'Bijna allemaal rekeningen. En ik geloof dat er een brief van school is voor Benjamin, maar hij is aan u geadresseerd.' Benjamin was de laatste dagen bezig met het invullen van aanvraagformulieren voor Harvard, maar had ze nog niet verzonden. Ze zouden hem niet schrijven en evenmin een antwoord sturen aan Sarah. Dit was iets anders en ze wist het. Ze wist waar het een antwoord op zou zijn. Maar haar hand beefde toen ze hem uitstak om de brief van Agnes aan te nemen. Ze stond op en bleef er even doodstil naar turen, dacht aan vroeger... toen alles anders was... maar dat was voorbij. Allemaal voorbij. Ze moest zich dwingen dat te beseffen toen ze, met haar rug naar Agnes, de brief openscheurde. Langzaam liep ze de zitkamer binnen en bleef staan tussen de zonnige chintz en vrolijk gebloemde stoffen die hun lente en zomer brachten, zelfs als het hartje winter was. Met trage bewegingen opende ze de brief, alsof ze een schil afpelde, alsof haar leven openbrak, maar ze stond zichzelf niet toe zo te denken. Ze ging langzaam in haar stoel zitten zonder op Agnes te letten die verwonderd naar haar stond te kijken terwijl Sarah las... langzaam... pijnlijk... en toen haar adem inhield van verbazing. Het kon niet waar zijn! Het was een vergissing. Ze had het verkeerd gelezen. Dat moest wel. Maar dat was niet zo. De woorden stonden er. Mijn God... de woorden stonden er... en plotseling voelde ze hoe haar lichaam zich vulde met licht en muziek. Niet meer leeg. Het was of er nu iets binnenin haar was. Beter dan een baby. Zijzelf! Zij leefde daar. Ze was weer terug. En ze las de regel nog eens, en nog eens en nog eens.

... 'Met veel genoegen berichten wij u dat u bent aangenomen voor het doctoraal programma aan de Universiteit van Harvard'. .. met veel genoegen berichten wij u... met veel genoegen... de woorden liepen door elkaar terwijl de tranen langzaam over haar wangen rolden. Het was een droom, niet meer dan een droom. Ze kon hen niet in de steek laten. Ze kon niet weer gaan studeren. En toch had ze maanden geleden, in september, een aanvraag ingediend. De kinderen waren terug op school en ze verveelde zich en voelde zich eenzaam. Gewoon om het te proberen ... gewoon om te zien... en nu zeiden ze dat ze haar wilden aannemen! Maar het kon niet. Toch wist ze dat ze het moest doen. Ze zouden het begrijpen. Ze zouden het moeten begrijpen. Het zou niet voor zo lang zijn... en dan was ze weer een echt mens. Haar eigen persoonlijkheid. Ze zou werkelijk bestaan... ze zou Sarah zijn!

2

'Staat er slecht nieuws in die brief, mevrouw?' Agnes had gezien hoe bleek Sarah werd en hoe de tranen op haar wangen glinsterden terwijl ze uit het raam tuurde. Agnes kon onmogelijk begrijpen wat Sarah nu allemaal voelde. De opwinding... het ongeloof... de hoop... en de angst. Agnes liet Sarah alleen met haar gedachten. Het duurde ruim een uur voor Sarah de keuken binnenkwam.

'Nee... nee... alleen een verrassing...' Sarah keek vaag rond of ze een hevige schok had gehad, niet gelukkig of verdrietig. Ze liep verstrooid de keuken rond, zette dingen recht zonder ze te zien, schoof een stoel onder de tafel, raapte een stukje papier van de grond. Het was of ze niet wist wat ze moest doen, alsof ze haar huis voor het eerst zag, of voor het laatst. Wat moest ze in vredesnaam doen? Ze kon nu niet terug naar Harvard. Ze kon hen onmogelijk in de steek laten. Zwijgend vroeg ze zich af waarom ze eigenlijk die aanvraag had ingediend. Het was belachelijk, een opiumdroom. Ollie zou haar uitlachen... en toch... om de een of andere reden was het niet om te lachen. Het was angstwekkend en droevig en geweldig, en een kans die ze niet wilde opgeven, zelfs niet voor hen. Ze had zich nog nooit in haar leven zo verscheurd gevoeld. En ze wist dat ze het Ollie niet kon vertellen. Nog niet. Misschien na de vakantie. Over veertien dagen was het Kerstmis en daarna zou ze het hem zeggen. Misschien gingen ze een paar dagen skiën en vertelde ze het hem dan. Maar wat moest ze in Godsnaam tegen hem zeggen? Ik wil weer gaan studeren, Ollie... Ik verhuis voor een paar jaar naar Boston... Ik moet hier weg... Maar haar ogen schoten weer vol tranen en een enkel wanhopig moment wist ze dat ze hen niet wilde verlaten.

Agnes stond naar haar te kijken en geloofde niet wat Sarah had gezegd. Er moest meer dan een verrassing in die brief staan. En als het een verrassing was, was het niet veel goeds.

'Hoe laat komen de kinderen thuis?' Sarah keek vaag naar het magere vrouwtje dat in de keuken bezig was met koken. Meestal was ze dankbaar om Agnes, maar nu maakte ze dat Sarah zich overbodig voelde. Het glanzende witte haar was glad naar achteren getrokken in een knoetje, haar gezicht stond strak en ze had de lippen op elkaar geklemd terwijl ze de keukentafel dekte. De kinderen aten altijd samen met Agnes in de keuken als zij en Oliver uitgingen, en soms aten ze met elkaar in de keuken. Maar als ze thuis waren, aten ze meestal in de eetkamer. Het was een van de dingen waar Ollie van hield: hij hield van het ceremonieel, van de traditie van het samenzijn op een beschaafde manier, het luisteren naar de verhalen van iedereen over wat er die dag gebeurd was. Het was zijn manier om de druk van zijn werk van zich af te zetten, en om op de hoogte te blijven van wat ze deden, vooral de kinderen. Maar deze avond gingen Sarah en Oliver met vrienden eten in een restaurant in de buurt van Rye. De telefoon onderbrak Sarahs gedachten en voordat Agnes hem kon aannemen, was Sarah er al. Misschien was het Ollie. Plotseling verlangde ze ernaar om dicht bij hem te zijn, zijn stem te horen, hem tegen zich aan te drukken. Plotseling, in een enkel ogenblik, was door de brief die ze zojuist gelezen had, alles aan het veranderen. Het was een telefoontje van hun vrienden. Ze moesten de afspraak voor 's avonds afzeggen. Zij had vreselijke keelpijn en hij moest nog een poosje doorwerken op zijn kantoor. Sarah wendde zich peinzend tot Agnes. 'Ik denk dat we vanavond thuis zullen blijven, dan eten we met de kinderen. De mensen met wie we zouden uitgaan zijn verhinderd.'

Agnes knikte, keek haar aandachtig aan en zei toen: 'Waarom gaat u niet uit alleen met meneer Watson?' Sarah zag eruit of ze wat afleiding nodig had. En Sarah lachte tegen haar. De twee vrouwen kenden elkaar goed, al bewaarde Agnes altijd een eerbiedige afstand. Ze was niet bang om te zeggen wat ze dacht en kon hen geducht de les lezen, vooral als het om de kinderen ging, maar zelfs al deed ze ook nog zo nijdig, wat wel eens kon gebeuren, dan nog waren ze 'meneer en mevrouw Watson'. 'Meneer Watson houdt niet zo van gehakt.'

Sarah grinnikte tegen haar. Ze had gelijk, hij hield er niet van. Misschien moesten ze maar uitgaan. Maar plotseling wilde ze niet alleen met hem zijn. Terwijl ze probeerde een besluit te nemen, hoorde ze de voordeur slaan en iemand roepen, en even later kwam Benjamin met grote stappen de gezellige keuken binnen. Hij was nu zeventien en ruim een meter tachtig lang, had rood haar en de donkerblauwe ogen van zijn moeder. Zijn wangen gloeiden van de kou en hij trok zijn pet van zijn hoofd en gooide die op de tafel.

'Walgelijk kind!' Agnes zwaaide met haar pollepel naar hem en keek hem dreigend aan, maar de liefde voor hem straalde uit haar hele wezen. 'Haal die pet van mijn keukentafel.'

Hij lachte vrolijk tegen haar, stopte de pet in de zak van zijn duffelse jas. 'Sorry, Aggie ... Hoi, ma.' In plaats van de muts kwam er nu een armvol boeken op de tafel te liggen. 'Jongens, wat is het koud buiten.' Zijn handen waren rood, want hij droeg nooit handschoenen en was het laatste blok naar huis komen lopen omdat een vriend hem daar had afgezet. Het eerste dat hij deed was naar de koelkast gaan om zich voorlopig te voeden tot het avondeten. Hij at aanhoudend, porties om bang voor te worden, maar toch was hij zo mager als een lat en had de schrale bouw en krachtige schouders van zijn vader.

'Laat de boel staan. We gaan binnen een uur eten.' En weer zwaaide Agnes met haar pollepel. Benjamin grinnikte.

'Eén hapje maar, Aggie... dat mag toch wel... ik rammel van de honger.' Hij stopte een handvol salami in zijn mond terwijl Sarah naar hem stond te kijken. Hij was een man, een knappe vent. Hij had een eigen leven, eigen vrienden en over een paar maanden ging hij naar de universiteit. Had hij haar echt nog nodig? Zou het enig verschil voor hem maken? Plotseling kon ze zich niet meer voorstellen dat haar aanwezigheid ook maar iets voor hem betekende. Hij keek haar aan, getroffen door de sombere blik in haar ogen. 'Is er iets gebeurd, ma?'

'Nee, nee,' ze schudde heftig haar hoofd, net zoals toen Agnes het haar gevraagd had. 'Ik stond er alleen maar aan te denken of ik vanavond met je vader uit eten zou gaan of niet. Wat doe jij vanavond? Studeer je hard voor je examens?'

Hij knikte. Hij was een goede leerling, een fijne jonge kerel en ze bewonderde hem, haar eerstgeborene en nog steeds degene die in veel opzichten het meest op haar leek, hoewel minder opstandig dan zij op die leeftijd. 'Ja, morgen het laatste. Scheikunde. Ik ga vanavond bij Bill werken. Kan ik de auto krijgen?' Dat was feitelijk het enige dat hij van haar nodig had: de koelkast en haar autosleuteltjes.

Ze glimlachte tegen hem. Ze zou hem missen als ze weg was. Ze zou hen allemaal missen... vooral Sam... o God... en Ollie...

'Best... maar rijd vooral voorzichtig. Als het nog kouder wordt, rijd je over een ijsbaan. Kan hij eigenlijk niet hierheen komen?' Maar Benjamin schudde snel het hoofd, altijd even daadkrachtig, net als zij.

'Hij is hier de laatste drie maal geweest en ik heb beloofd dat ik vanavond naar hem toe zou komen. Mel is er toch ook niet. Heeft ze je opgebeld?'

Sarah schudde het hoofd. 'Nog niet.' Dat deed ze nooit. Ze vergat altijd op te bellen en deed precies waar ze zin in had. Dat had ze altijd gedaan, zonder er veel drukte om te maken. Ze leidde een eigen leven. Melissa was op haar vijftiende een symbool van zelfstandigheid. 'Wat bedoel je met "ze is er vanavond niet"? Het is dinsdag.' Sinds afgelopen september had ze toestemming er een vriendje op na te houden, al bleef haar uitgaan beperkt tot één avond van het weekend met een jongen die haar ouders kenden en onder omstandigheden die ze goedkeurden. 'En hoe moet ze thuiskomen?'

'Ik heb gezegd dat ik haar wel kom halen.' Hij pakte een appel uit de mand op het aanrecht en hapte erin. 'Ze moet vanavond repeteren. Ze speelt in een of ander stuk van de toneelclub. Niets aan de hand, ma.' Ze hoorden de voordeur weer slaan en Sarah zag dat Agnes met een bijzonder lachje naar de klok keek en snel een blik op het gehakt wierp.

Er klonken voetstappen van zware laarzen, alsof er een man in hun midden was aangekomen, toen een wild 'waf!' een gedempte val en het slaan van een andere deur. Nog meer geblaf en de plotselinge uitbarsting van Sam en Andy, de Ierse setter, in de keuken. De hond liet overal natte poten achter en sprong maar tegen de jongen op met het glanzende donkere haar en de groene ogen van zijn vader. Hij had een brede, onbezorgde glimlach, zijn haar was nat en zijn laarzen en de hondepoten hadden tonnen sneeuw meegebracht die op de keukenvloer al snel in plassen water veranderden, terwijl Andy opsprong om Sams gezicht te likken en twee poten op zijn schouders te leggen.

'Hoi iedereen! Jongens, wat ruikt het hier lekker. Wat eten we? Gehakt?'

Agnes draaide zich om en lachte blij tegen hem, maar zag toen de ramp die hij in de keuken teweegbracht, terwijl Sarah en Benjamin stonden te lachen. Sam was hopeloos, hij kon iedere kamer in een oogwenk in een puinhoop veranderen.

'Maak dat je wegkomt, ellendige knul! En waar is je muts? Je gaat nog eens dood met dat natte haar!' Ze zwaaide met haar pollepel zoals ze ook tegen Benjamin had gedaan, maar ditmaal met meer vuur, en draafde toen weg om een handdoek te halen, klakkend met haar tong en standjes brommend.

'Hoi, ma!' Hij rende naar haar toe om haar een kus te geven, terwijl Andy wild met zijn staart zwaaide en naar hem bleef kijken. Sam ging met hem spelen, trapte zijn laarzen uit en liet ze midden op de keukenvloer achter, waar Andy ze tot zijn grote vreugde vond, met een ervan naar de bank in de zitkamer vloog en hem tot groot misbaar van Agnes daar ergens deponeerde.

'Maak dat je wegkomt! Jullie allebei! Ga naar boven en neem een bad!' riep ze hem na toen hij de trap op rende, achtervolgd door Andy. Sam had zijn jas onder aan de trap laten liggen en Sarah riep hem na: 'Kom terug en raap je rommel op!' Maar hij was allang weg, de hal door, met Andy blaffend achter hem aan, en Agnes was haar keuken al aan het aandweilen. Benjamin holde de trap op naar zijn kamer om zijn boeken voor die avond bij elkaar te zoeken en toen Sarah langzaam achter hen aan naar boven liep, moest ze eraan denken hoe ze hen zou missen.

De telefoon rinkelde toen ze de slaapkamer binnenkwam. Het was Melissa om te zeggen wat Sarah al wist, namelijk dat ze die avond op school bleef om te repeteren met de toneelclub en dat Benjamin haar zou komen halen op weg naar huis. En toen belde Ollie. Hij wilde die avond toch uitgaan, dan maar zonder vrienden, net zoals Agnes had voorgesteld.

'Dan hebben we een rustig etentje, alleen wij tweeën. Ik geloof dat ik dat nog prettiger vind.' Ze voelde de warmte in zijn stem helemaal vanuit New York en er stonden tranen in haar ogen toen ze de hoorn op de haak hing. Wat zou ze tegen hem zeggen? Niets. Vanavond nog niet. Ze moest wachten. Ze had zichzelf al beloofd dat ze het pas na Kerstmis zou vertellen.

Ze scharrelde wat in de kamer rond, zette dingen recht, luisterde naar de geluiden van de jongens op de andere kamers, streek over bekende voorwerpen en dacht aan haar man. Toen ging ze op het bed liggen en dacht aan hen allemaal, aan wat ze voor haar betekenden. En toch kostten ze haar ook het een en ander, zonder het te weten, zonder het te bedoelen; ieder op zijn eigen wijze had iets van haar afgenomen, maar ook iets teruggegeven... en plotseling was wat ze gaven niet genoeg, en niet wat ze wilde hebben. Het was vreselijk om dat toe te geven. Vreselijk om tegen hen te zeggen en ze wist dat ze dat nooit zou kunnen. Maar nu wilde ze haar eigen leven verder leiden. Ze was er klaar voor. Ze wilde meer zijn dan Agnes die iedere dag in de keuken stond te wachten tot ze thuiskwamen en bleef wachten tot ze ten slotte allemaal waren vertrokken. Het duurde nu niet lang meer. Benjamin ging in het najaar al weg, Melissa twee jaar daarna, en dan was Sam er nog. Maar ze zou wat ze wilde doen al hebben afgemaakt voordat hij het huis uitging. Dus wat maakte het eigenlijk voor verschil? Waarom kon ze voor de verandering niet eens doen wat zij wilde? Toch voelde ze zich, terwijl ze zich dat voorhield, ondragelijk schuldig.

Weer onderbrak de telefoon haar gedachten, nu was het haar schoonvader, die moe en verdrietig klonk. Hij had de laatste tijd veel last van zijn hart en met Phyllis ging het ook niet goed.

'Hallo, George, wat is er?'

'Is Oliver thuis?' Hij was kortaf tegen haar, wat niets voor hem was.

'Nee.' Ze fronste bezorgd, ze was erg op hem gesteld, veel meer dan op Phyllis. 'Is er iets aan de hand?'

'Ik... nee... ik weet het eigenlijk niet. Phyllis is om een uur of twaalf boodschappen gaan doen, alleen, en ze is nog niet thuis. En met dit weer... nou ja, ik maakte me bezorgd dat ze niet heeft opgebeld. Het is niets voor haar.' Ze was negenenzestig en nog sterk, maar de laatste tijd vonden ze haar nogal verstrooid. Een paar maanden geleden had ze longontsteking gehad, maar daarna had ze weer een gezonde indruk gemaakt. Sarah wist echter dat George zich zorgen over haar maakte. Op zijn tweeënzeventigste leek hij veel actiever dan zijn vrouw, maar tegelijkertijd zwakker. Hij was nog een knappe man, net zoals zijn zoon, lang en met een rechte rug, milde ogen en een warme glimlach, en toch waren er tijden dat hij ouder leek dan hij was en Oliver maakte zich wel eens ongerust over hem.

'Ze heeft natuurlijk de tijd vergeten. Je weet toch hoe vrouwen zijn als ze boodschappen gaan doen.' Sarah wilde hem geruststellen. Het was niet goed voor zijn hart zo te piekeren over iedere kleinigheid en Phyllis kon natuurlijk elk moment thuiskomen.

'Ik vroeg me af of ik haar niet moet gaan zoeken. Misschien dat Oliver...' De laatste tijd steunde hij meer op Oliver, wat ook niets voor hem was.

'Ik zal vragen of hij je belt zodra hij thuiskomt.' En dat betekende het eind van hun etentje, tenzij Phyllis eerder kwam opdagen. Anderzijds was het misschien nog wel zo goed. Plotseling wilde Sarah liever niet met haar man alleen zijn.

Maar George belde alweer voordat Oliver thuis was. Phyllis was terecht, gezond en wel. Het had veel moeite gekost om een taxi te krijgen en ze had geen klein geld om op te bellen. Hij vertelde Sarah niet dat ze volkomen uit haar doen leek en dat de taxichauffeur had gezegd dat ze zich met moeite haar adres kon herinneren. George had tot zijn schrik gemerkt dat Phyllis hun telefoonnummer vergeten was en dat ze hem daarom niet had opgebeld. 'Het spijt me dat ik je last heb bezorgd, liefje.'

'Doe niet zo gek, George. Je kunt altijd opbellen, dat weet je toch wel.'

'Dank je.' Aan de andere kant van de lijn wierp hij een bezorgde blik op zijn vrouw die in zichzelf neuriënd doelloos door de keuken drentelde. De laatste tijd kookte hij voor haar, maar ze deden allebei of dat gebeurde omdat hij graag iets te doen wilde hebben, en hij plaagde haar door te zeggen dat hij een betere kok was dan zij. 'Doe Oliver mijn groeten en vraag of hij nog even belt als hij tijd heeft.'

'Dat doe ik,' beloofde ze, en vergat het prompt toen Oliver een paar minuten later thuiskwam. Hij haastte zich om een douche te nemen en zich te verkleden en stond erop haar die avond mee te nemen naar een restaurant. 'Maar dan is Sam vanavond alleen.' Ze wilde wanhopig graag thuisblijven, ze wilde hem niet aankijken over een tafel heen. Er was niets dat ze hem zeggen kon, nog niet. En het was gemakkelijker het voor zich te houden in hun eigen huis, zich te verstoppen achter de kinderen en de televisie. Achter van alles als het moest. Alles was beter dan hem aan te kijken.

'Gaat Agnes uit?' vroeg Ollie terwijl hij zich stond te scheren en intussen naar het nieuws keek. Naar haar keek hij nauwelijks, maar hij was blij met het vooruitzicht een avond samen uit te gaan. Hij had een verrassing voor haar. Hij had zojuist een enorme promotie gemaakt met verhoging van salaris. Nu was de top van de ladder duidelijk in zicht. Op zijn vierenveertigste was Oliver Watson van het kaliber dat tot de mythen van het zakenleven hoorde. Hij had het allemaal, wist hij, en hij was er dankbaar voor: een baan waarvan hij hield, een vrouw die hij aanbad en drie kinderen waar hij dol op was. Wat kon hij nog meer wensen in dit leven? Hij kon absoluut niets meer bedenken.

'Nee, Agnes is thuis, maar ik dacht...'

'Niet doen. Kleed je aan.' Hij streelde haar billen toen ze langs hem liep, hield haar tegen en sloeg nadat hij zijn scheerapparaat had afgezet zijn armen om haar heen. 'Ik houd van je, weet je dat wel?' Ze wist het, ze wist het maar al te goed. En ze hield ook van hem, en dat maakte dat alles wat ze wilde gaan doen veel moeilijker werd.

'Ik houd ook van jou.' Haar ogen stonden bedroefd en hij trok haar dichter tegen zich aan.

'Je lijkt er niet erg gelukkig om. Moeilijke dag gehad?'

'Niet echt.' Er was niets moeilijks meer. De kinderen hadden het druk en waren bijna het huis uit, Agnes zorgde voor het huishouden en zijzelf deed de afgelopen twee jaar veel minder werk in commissies om meer tijd te hebben voor het schrijven, waar toch niets van terechtkwam. Wat kon er nu moeilijk zijn in het ideale leven? Niets, behalve aanhoudende leegte en totale verveling. 'Een beetje moe, denk ik. O ja, dat vergat ik bijna. Je vader heeft opgebeld, hij vroeg of je hem terug kon bellen.'

'Is alles goed?' Hij maakte zich dikwijls ongerust over zijn ouders. Ze werden oud en zijn vader leek zo zwak na zijn hartaanval. 'Voelt hij zich goed?'

'Hij klonk best. Toen je moeder tenminste eenmaal thuis was. Hij belde op omdat ze boodschappen was gaan doen en te laat thuiskwam. Ik geloof dat hij zich zorgen over haar maakte vanwege het slechte weer.'

'Hij piekert veel te veel over van alles. Daarom heeft hij ook die hartaanval gehad. Ze kan best voor zichzelf zorgen, dat vertel ik hem zo vaak. Hij beweert maar dat ze telkens in de war is, maar ik geloof dat het minder erg is dan hij denkt. Ik bel hem wel als we thuiskomen, wanneer het dan tenminste niet te laat is. Hup,' spoorde hij haar glimlachend aan, 'schiet op. We hebben voor zeven uur een tafel gereserveerd.'

Ze kusten Sam welterusten en gaven Agnes het telefoonnummer van het restaurant. Benjamin was al weg en had hen niet goedendag gezegd. Wel had hij de autosleuteltjes van Sarahs auto gepakt en was onmiddellijk verdwenen nadat hij het grootste gedeelte van het gehakt, twee borden groenten en een stuk van Agnes' appeltaart verorberd had. En Sarah wist zeker dat hij bij Bill ook zou eten en waarschijnlijk de appeltaart soldaat zou maken zodra hij vanavond thuiskwam. Vroeger maakte ze zich bezorgd dat hij te dik zou worden, maar daar scheen ze niet bang voor te hoeven zijn; hij was een bodemloze put en als hij niet zulke brede schouders had gehad, zou hij er uitgezien hebben als de spreekwoordelijke bonestaak.

Het was een mooi restaurant waar ze gereserveerd hadden, gezellig en typisch Frans; met een decor van de Provence en een laaiend vuur in de open haard. De keuken was goed en Oliver bestelde een uitstekende Californische Chardonnay. Ze konden zich beiden ontspannen en Sarah luisterde toen hij haar vertelde over zijn promotie en salarisverhoging. Het was vreemd om nu te horen wat hij allemaal vertelde. Jarenlang had ze via hem geleefd, en plotseling had ze een leven van haarzelf. Het was of ze naar iemand anders luisterde. Ze was blij voor hem, maar zijn succes was niet langer een gedeelde prestatie. Het was iets van hem alleen. Dat wist ze nu. Toen ze klaar waren met eten, leunde hij in zijn stoel en keek haar aan; hij voelde dat er iets veranderd was, maar wist niet wat. Gewoonlijk was ze een open boek voor hem, maar deze avond niet. Er was iets afstandelijks en droevigs aan de manier waarop ze naar hem keek en plotseling voelde hij hoe een vinger van angst tegen zijn hart prikte. Stel dat ze een verhouding met iemand had? Zelfs al was het maar iets voorbijgaands... een van die affaires van vrouwen uit de voorsteden met de verzekeringsagent, of de orthodontist, of een van hun vrienden. Hij kon het niet van haar geloven. Ze was altijd zo loyaal tegenover hem. Zo was ze nu eenmaal, recht door zee en zelfverzekerd en eerlijk; dat was juist het deel van haar waar hij zoveel van hield. Dat kon het niet zijn. En hij had haar ook nooit bedrogen. Op dat moment kon hij echter niet bedenken wat er in haar omging, en toen hij champagne en een dessert bestelde, keek hij haar aan bij het kaarslicht en vond dat ze er nooit mooier of jonger had uitgezien. Op haar eenenveertigste was ze knapper dan de meeste vrouwen van dertig. Het donkerrode haar glansde nog steeds, ze had een prachtig figuur en haar middel had nog vrijwel dezelfde maat als voor de geboorte van hun kinderen.

'Wat scheelt eraan, lieverd?' Zijn stem streelde haar toen hij haar hand pakte. Hij was een goed mens, oprecht, en dat wist ze, en ze wist ook hoeveel hij van haar hield.

'Niets. Waarom? Hoe kom je op het idee? Ik heb een heerlijke avond gehad.' Ze loog, maar wilde niet dat hij het wist. Maar dat deed hij toch. Hij kende haar veel te goed. Tweeëntwintig jaar was een lange, lange tijd. 'Als je tot tien gaat, krijgt deze avond een twee in je boek. Misschien een een, als je een tocht naar de tandarts een nul geeft.'

Ze begon te lachen en hij grinnikte toen hij haar champagne inschonk. 'Je bent gek, weet je dat wel?' beschuldigde ze hem.

'Ja. Op jou. Stel je voor, zo'n ouwe knar als ik die nog steeds hoteldebotel van zijn vrouw is. Een lachertje, hè, na achttien jaar huwelijk.'

'Ik neem aan dat je op je vierenveertigste tegenwoordig een "ouwe knar" bent. Wanneer ben je daar achter gekomen?'

Hij liet zijn stem samenzweerderig dalen en zei: 'Toen ik zondagnacht niet voor de derde maal met je kon vrijen. Ik denk dat dat me over de rand duwde, zodat ik nu voor altijd in die categorie terechtgekomen ben.'

Ze grinnikte. Liefde bedrijven was bijna altijd geweldig met hen. 'Ik dacht dat je er met twee keer in anderhalf uur niet al te slecht afkwam. Bovendien had je een verduivelde hoop wijn gedronken. Vergeet dat niet.'

Hij keek naar de lege wijnfles en de champagne voor hen op de tafel en lachte tegen haar. 'Ik ben bang dat het vannacht dan overgaat, hè?'

'Ik weet het niet. Misschien moeten we naar huis om het te proberen vóór je te ver weg bent.' Ze lachte tegen hem, blij dat ze toch samen waren gaan eten. Het had haar spanning gedeeltelijk verminderd.

'Dank je wel. Maar eerst wil ik weten wat je dwars zit.'

'Er is niets.' En op dat moment was ze volkomen eerlijk.

'Nu misschien niet, maar daarnet wel. Toen ik thuiskwam, keek je of je beste vriend gestorven was.'

'Nee, echt niet.' Maar ze had iets dergelijks gevoeld. Hij was tenslotte haar beste vriend, en als ze weer ging studeren, zou ze hem tot op zekere hoogte kwijtraken. 'Doe niet zo stom, Ol.'

'Probeer maar niet om me voor de gek te houden. Je piekert ergens over, of er is iets waar je je druk over maakt. Gaat het om je schrijven?' Hij wist dat ze in twee jaar niets op papier had gezet, maar dat kon hem niet schelen. Hij wilde alleen dat ze gelukkig zou zijn.

'Misschien. Ik schiet er helemaal niet mee op. Misschien kan ik niet meer schrijven. Misschien was het gewoon een jeugdige bevlieging.' Ze haalde de schouders op en voor het eerst in twee jaar kon het haar niet schelen.

'Dat geloof ik niet, Sarah. Je was goed. Ik denk dat het op zijn tijd wel terug zal komen. Misschien heb je geen goed idee, weet je niet waarover je wilt schrijven. Misschien moet je meer naar buiten treden... iets anders doen...'

Zonder het te weten opende hij een deur voor haar, maar ze was doodsbang om naar binnen te gaan. Wat ze ook deed of zei, en hoe ze het zei, als ze het hem eenmaal verteld had, zou alles in hun leven voorgoed veranderd zijn.

'Daar heb ik ook aan gedacht.' Ze schoof omzichtig naar voren. 'En?'

'Wat bedoel je met "en"?' Ze was bang voor hem en dat was nog niet dikwijls gebeurd. Maar voor het eerst in haar leven was ze doodsbenauwd voor haar man.

'Jij denkt nooit ergens aan zonder tot een soort beslissing te komen of een daad te stellen.'

'Je kent me veel te goed.' Ze glimlachte, maar voelde zich toen weer bedroefd en ze verlangde er wanhopig naar niets tegen hem te hoeven zeggen.

'Wat vertel je me niet, Sarrie? Als ik niet weet wat je denkt, word ik helemaal gek.'

'Ik denk niets.' Maar ze overtuigde hen geen van beiden en ze draaide in een kringetje rond. 'Misschien is het alleen maar een kwestie van leeftijd.'

'Alweer?' grinnikte hij. 'Dat heb je twee jaar geleden ook al gehad en je mag er maar één keer mee bezig zijn. De volgende maal is het mijn beurt. Vooruit, baby... wat is er?'

'Ik weet het niet, Ollie...'

'Gaat het om ons?' Zijn ogen keken bezorgd toen hij het vroeg. 'Natuurlijk niet. Hoe kan het nou om ons gaan? Jij bent geweldig... ik ben het zelf, denk ik. Groeistuipen. Of gebrek eraan. Ik heb het gevoel of ik sinds ons huwelijk heb stilgestaan.' Hij wachtte en hield zijn adem in. De champagne, de wijn, en de feestelijke sfeer waren vrijwel vergeten. 'Ik heb nooit iets uitgevoerd en jij hebt zoveel bereikt.'

'Doe niet zo belachelijk. Ik ben net zo'n vent als een miljoen andere reclamemensen.'

'Dat geloof ik direct. Kijk eens naar wat je me zojuist verteld hebt tijdens het eten. Over vijf jaar sta je aan het hoofd van Hinkley, Burrows en Dawson, als het tenminste zo lang duurt, en dat betwijfel ik. Jij bent een van de grootste wonderkinderen in het reclamevak.'

'Dat betekent niets, Sarrie, dat weet je toch; het is zo voorbijgaand. Het is leuk, maar verder... Jij hebt drie kinderen grootgebracht. Dat is verdomd veel belangrijker.'

'Maar wat maakt het nu nog voor verschil? Ze zijn volwassen, bijna tenminste, en over een jaar of twee zijn ze de deur uit. In ieder geval Mel en Benjamin, en wat dan? Dan kan ik gaan zitten wachten tot Sam ook verdwijnt. Moet ik soms de rest van mijn leven doorbrengen met het kijken naar soap opera's en met gesprekken met Agnes?' Haar ogen vulden zich met tranen bij dat toekomstbeeld en hij begon te lachen. Hij had nooit meegemaakt dat ze overdag voor de beeldbuis zat. Het lag eerder voor de hand dat ze zich zou verdiepen in Baudelaire of Kafka.

'Je schildert wel een in-droevig beeld, schat. Niets kan je weerhouden van wat je wilt gaan doen.' Hij meende het, maar had geen idee van de draagwijdte van haar ambities. Dat had hij nooit gehad. Ze had ze al lang geleden begraven en ze verstopt in een jute zak of een oude hutkoffer, samen met haar Radcliffe-diploma.

'Dat meen je niet echt.'

'Natuurlijk wel. Je kunt weer vrijwilligerswerk gaan doen, of een deeltijdbaan nemen, weer korte verhalen gaan schrijven. Je kunt precies doen waar je zin in hebt.'

Ze ademde diep. Nu of nooit, of ze er klaar voor was of niet. Ze moest het hem zeggen. 'Ik wil weer gaan studeren.' Haar stem was nauwelijks verstaanbaar over de smalle tafel.

'Een machtig idee.' Hij keek opgelucht. Ze was niet op een ander verliefd. Ze wilde alleen maar een paar cursussen volgen. 'Je zou naar de universiteit hier in Purchase kunnen gaan, en als je het een beetje uitsmeert over de tijd, kun je je doctoraal doen.' Maar de manier waarop hij het zei, ergerde haar plotseling. Ze kon naar een plaatselijke instelling gaan en 'het uitsmeren over de tijd'. Hoeveel tijd? Tien jaar? Twintig? Ze kon een van die grootmoeders worden die een cursus in creatief schrijven volgden en nooit iets produceerden.

'Daar heb ik nooit aan gedacht.' Haar stem was plotseling vast en veel luider. Nu was hij de vijand, de man die haar had afgehouden van alles wat ze graag wilde.

'Waar dacht jij dan aan?' vroeg hij, in de war gebracht.

Ze sloot even de ogen, opende ze weer en keek hem aan. 'Ik ben aangenomen voor het doctoraal programma van Harvard.' Er hing een eindeloze stilte tussen hen terwijl hij naar haar tuurde en probeerde te begrijpen wat ze zei.

'En wat wil dat zeggen?' Plotseling snapte hij er niets meer van. Wat zei ze tegen hem, die vrouw die hij dacht te kennen, die twintig jaar lang naast hem had gestaan. Plotseling, in een oogwenk, was ze een vreemde geworden. 'Wanneer heb je die aanvraag ingediend?'

'Eind augustus.' Ze sprak heel zacht, maar de vastberadenheid die hij zich herinnerde uit haar jeugd, brandde weer in haar ogen. Vlak voor zijn neus werd ze iemand anders.

'Leuk hoor. Het zou natuurlijk wel aardig van je zijn geweest als je er iets over gezegd had. En wat was je van plan te doen als je aangenomen werd?'

'Ik heb nooit gedacht dat het zou gebeuren. Ik deed het enkel voor de grap. Ik geloof toen Benjamin het erover had een plaats aan Harvard aan te vragen.'

'Roerend, een moeder-en-zoon-team. En nu? Wat ga je doen?' Zijn hart bonsde en hij wilde dat hij thuis was, dat hij door de kamer kon ijsberen, en niet in een hoek van een restaurant achter een tafel zat geplakt, wat hem nu benauwde. 'Wat vertel je me eigenlijk? Je meent het toch niet?'

Haar ogen ontmoetten de zijne als blauw ijs en ze knikte langzaam. 'Ja Ollie.'

'Ga je terug naar Cambridge?' Hij had er zeven jaar gewoond en zij vier, maar dat was een eeuwigheid geleden. Het was nooit in zijn hoofd opgekomen om nog eens terug te gaan.

'Ik denk er nog over.' Ze deed meer dan dat. Maar ze kon het hem onmogelijk nu al vertellen, dat was te wreed.

'En wat word ik verondersteld te doen? Mijn werk opgeven en met je meegaan?'

'Ik weet het niet. Zover heb ik nog niet gedacht. Ik verwacht niet dat jij iets doet. Dit is mijn beslissing.'

'O ja? Dacht je dat? En wat verwacht je dat wij doen terwijl jij weer voor student speelt? Mag ik je eraan herinneren dat Melissa nog twee jaar thuis is en Sam nog negen, of had je dat vergeten?' Hij was nu woedend en wenkte de ober met een ongeduldig gebaar om de rekening. Ze was gek. Ja, dat was ze. Gewoon gek. Hij had nog liever gewild dat ze hem vertelde dat ze een verhouding had met een of andere vent. Dat had hij beter aangekund, dat dacht hij althans op dat ogenblik.

'Ik heb niets vergeten. Ik moet alleen alles nog op een rijtje zetten.' Ze sprak zacht, terwijl hij een stel bankbiljetten van een stapeltje trok en op de tafel neerlegde.

'Je hebt een goede zieleknijper nodig, heus, je gedraagt je als een verveelde, neurotische huisvrouw.' Hij stond op en ze keek hem woedend aan, alle frustraties van de afgelopen twintig jaar borrelden naar boven tot ze zich niet langer kon inhouden.

'Je weet niets van me af.' Ze bleef hem staan aankijken, terwijl de obers zich beleefd verre van hen hielden en de gasten in de buurt deden of ze niets hoorden. 'Je weet niet wat het is om alles op te geven waarvan je ooit hebt gedroomd. Jij hebt het allemaal: een carrière, een gezin, een vrouw die thuis als een gehoorzaam hondje op je zit te wachten om je de krant te brengen en je pantoffels te halen. Maar ik dan, godverdomme? Wanneer kom ik aan de beurt? Als je dood bent, als de kinderen weg zijn, als ik negentig ben? Zolang wil ik niet wachten. Ik wil het nú, voordat ik te oud ben om nog een barst om de dingen te geven of ervan te genieten. Ik ga niet zitten wachten tot jij onze kinderen opbelt omdat je niet weet of ik verdwaald ben tijdens het boodschappen doen. Misschien had ik wel zo verdomd genoeg van mijn leven dat ik besloot om nooit meer thuis te komen. Daar ga ik niet op zitten wachten, Oliver Watson!' Een vrouw aan een tafeltje vlakbij hen zou willen opstaan om haar toe te juichen; ze had vier kinderen en had de droom van een medische praktijk opgegeven om te trouwen met een man die haar twintig jaar lang had bedrogen en zich niets aan haar gelegen liet liggen. Maar Oliver liep met grote stappen het restaurant uit en Sarah pakte haar mantel en haar tas en liep achter hem aan. Hij zei pas weer iets toen ze op de parkeerplaats stonden en ditmaal waren er tranen in zijn ogen, maar ze wist niet of het kwam door de kou of door pijn en woede; het was moeilijk te zeggen. Maar wat ze niet begreep, was dat ze alles vernietigde waar hij in geloofde. Hij was goed voor haar, hield van haar, hield van de kinderen. Hij had nooit gewild dat ze zou werken omdat hij voor haar wilde zorgen, haar wilde liefhebben, eren, koesteren en beschermen. En nu haatte ze hem om dat alles en wilde terug naar de universiteit. Maar het ergste was dat, als ze terugging naar Harvard, het onmogelijk voor haar was thuis te blijven wonen. Hij had niets tegen de universiteit, alleen tegen de plaats waar die was en wat ze hun moest aandoen om er te komen.

'Wil je zeggen dat je ons in de steek laat? Gaat het daarover?

Loop je gewoon weg? En voor hoelang, weet je dat al?'

'Ik kreeg de brief pas vanmiddag. Oliver, ik heb hem zelf nog niet eens goed in me opgenomen. En nee, ik laat jullie niet in de steek.' Ze probeerde hem te kalmeren. 'Ik kan toch thuiskomen in de weekends en de vakanties.'

'O, in Godsnaam... en wat moeten wij doen? En wat stel je je voor van Mel en Sam?'

'Ze hebben Agnes.' Ze stonden in de sneeuw hard tegen elkaar te praten en Sarah wenste met haar hele hart dat ze had gewacht met het te vertellen. Ze had het zelf nog niet eens verwerkt.

'En ik dan? Is Agnes ook voor mij? Ze zal het wel spannend vinden als ze dat hoort.'

Sarah lachte tegen hem. Zelfs in zijn verdriet was hij eerlijk en grappig. 'Vooruit, Ollie, laten we wachten tot de zaak een beetje bekoeld is. We moeten er allebei nog over denken.'

'Nee.' Zijn gezicht was plotseling ernstiger dan ze het ooit had gezien. 'Er is absoluut niets om over na te denken. Je bent een getrouwde vrouw met een man en drie kinderen. Je kunt onmogelijk naar een universiteit gaan die meer dan tweehonderd kilometer van ons vandaan ligt, tenzij je ons in de steek laat, zo simpel is dat.'

'Zo simpel is het niet. Je moet het niet zo simplificeren, Ollie. Als ik dit nu eens echt moet gaan doen?'

'Je geeft alleen maar toe aan jezelf.' Hij deed het portier van het slot, rukte het open en gleed achter het stuur. Toen ze instapte, keek hij haar aan en had nog een paar vragen. 'Hoe wil je het eigenlijk betalen, of reken je erop dat ik Harvard voor jou en Benjamin betaal?' Het kostte hun al wat moeite om één kind aan Harvard te laten studeren, laat staan twee als Mel er ook heen zou gaan. En om Sarah daar ook nog eens aan toe te voegen, leek helemaal absurd, maar daar had ze al over nagedacht toen ze de formulieren invulde.

'Ik heb het geld nog dat mijn grootmoeder me heeft nagelaten. Afgezien van het nieuwe dak dat we op het huis hebben gezet, ben ik er nooit aan geweest.'

'Ik dacht dat dat bestemd was voor de kinderen. We waren het er toen over eens dat dat geld heilig was.'

'Misschien betekent het meer voor hen een moeder te hebben die iets in haar leven doet dat de moeite waard is, zoals het schrijven van iets wat op een dag wat voor ze kan betekenen, of het vinden van een baan waarin ze iemand goed doet of iets nuttigs doet.' 'Een loffelijk idee, maar eerlijk gezegd geloof ik dat je kinderen liever een moeder willen hebben dan een literair voorbeeld.' Zijn stem klonk bitter. Bij hun huis bleef hij op de oprit ineengedoken in de auto zitten. 'Je hebt je besluit al genomen, hè Sarrie? Je gaat het echt doen, hè?' Hij klonk zo bedroefd! En toen hij zich ditmaal omwendde om haar aan te kijken, wist ze dat de tranen in zijn ogen niet van de wind afkomstig waren: ze kwamen door wat zij tegen hem had gezegd.

Ook haar ogen waren vochtig toen ze aarzelde, en naar buiten naar de sneeuw tuurde. Toen keek ze hem aan. 'Ik geloof dat ik het moet doen, Ollie... ik weet niet of ik het je ooit kan uitleggen... maar ik moet. Het duurt niet lang, dat beloof ik je. Ik zal zo hard mogelijk werken, zo snel als ik kan.' Maar ze kon hem niet voor de gek houden. Ze wisten beiden dat het een overladen programma van twee jaar was.

'Hoe kun je het doen?' Hij wilde zeggen: hoe kun je het mij aandoen, maar dat klonk te zelfzuchtig.

'Ik moet.' Haar stem kwam fluisterend, terwijl er een auto achter hen stopte en het licht van de koplampen hun gezichten bescheen. Ze kon de tranen over zijn gezicht zien rollen en het enige dat ze op dat moment wilde, was hem in haar armen nemen. 'Ik vind het zo ellendig... ik had het je nog niet willen zeggen... ik wilde het pas na Kerstmis vertellen.'

'Wat maakt dat nou voor verschil?' Hij keek om naar Benjamin en Melissa die uit de andere auto stapten, en toen naar zijn vrouw, de vrouw die hij op het punt stond te verliezen, die hem in de steek liet om terug te gaan naar de universiteit en die misschien nooit meer thuiskwam, wat ze nu ook mocht zeggen. Hij wist dat het nooit meer hetzelfde zou zijn. Dat wisten ze allebei. 'Wat ga je tegen hen zeggen?'

De kinderen wachtten tot ze uitstapten en keken naar hen terwijl ze stonden te babbelen in de koude nacht. Sarah zag hen en voelde een steen in haar hart. 'Ik weet het nog niet. Laten eerst de feestdagen maar eens voorbij zijn.' Oliver knikte, opende het portier en veegde snel de tranen van zijn wangen; de kinderen mochten die niet zien.

'Hoi pa, hoe was het etentje?' Benjamin scheen opgetogen te zijn en Melissa, een en al benen en lang blond haar, lachte. Ze had haar toneelmake-up nog op haar gezicht. Het was de generale repetitie voor het stuk geweest, en ze had het heerlijk gevonden. 'Enig,' zei Sarah snel, en lachte vrolijk. 'Een beeld van een restaurant.' Oliver wierp haar een verbaasde blik toe, en vroeg zich af hoe ze zo kon doen, hoe ze zelfs maar met hen kon praten, hoe ze kon doen alsof, hoe ze hen onder ogen kon komen. Misschien had ze dingen in zich waar hij niets van wist, die hij nooit geweten had en misschien niet wilde weten.

Hij liep het huis binnen, zei de kinderen welterusten en ging langzaam de trap op. Hij voelde zich oud, moe en gedesillusioneerd en hij keek naar haar toen ze zacht de deur achter zich sloot en zei: 'Ik vind het ellendig, Ollie, echt.'

'Ik ook.' Hij geloofde het nog steeds niet. Misschien veranderde ze wel van gedachten. Misschien was het de menopauze, of een hersentumor. Of een teken van een diepe depressie. Misschien was ze krankzinnig, misschien was ze altijd al zo geweest. Maar het kon hem niet schelen wat ze was. Ze was zijn vrouw en hij hield van haar. Hij wilde dat ze bleef, dat ze de dingen die ze had gezegd terugnam, dat ze hem zei dat ze hem voor niets ter wereld in de steek zou laten. Niet alleen de kinderen, maar ook hem. Maar terwijl ze met sombere ogen naar hem stond te kijken, wist hij dat ze dat nooit zou doen. Ze meende wat ze gezegd had. Ze ging terug naar Harvard. Ze liet hen alleen. En toen dat besef als een mes door zijn hart sneed, vroeg hij zich af wat hij zonder haar moest beginnen. Hij wilde huilen toen hij eraan dacht, hij wilde sterven toen hij die nacht in bed lag, naast haar, en haar warmte naast zich voelde. Maar het leek of ze al weg was. Hij lag naast haar, snakte naar haar, verlangde naar de jaren die omgevlogen waren, verlangde meer naar haar dan hij ooit had gedaan, maar hij rolde langzaam op zijn zij, en lag met zijn rug naar haar toe zodat ze niet zou zien dat hij huilde. Hij raakte haar zelfs niet aan.

3

De dagen voor Kerstmis schenen voorbij te kruipen en Oliver had er bijna een hekel aan om thuis te komen. Hij werd heen en weer geslingerd tussen zijn haat en zijn liefde voor haar, die groter was dan ooit, en probeerde iets te bedenken waardoor ze van gedachten zou veranderen. Maar haar besluit stond vast. Ze praatten er steeds over, laat op de avond, als de kinderen in bed lagen. Hij zag een niets ontziende koppigheid in Sarah, die ze naar hij dacht, al jaren geleden had opgegeven. Zelf vond ze echter dat ze voor haar leven vocht.

Ze had beloofd dat er niets zou veranderen, dat ze iedere vrijdagavond thuis zou komen, dat ze nog evenveel van hem hield als vroeger, maar toch wisten ze beiden dat het een doekje voor het bloeden was. Ze zou scripties moeten schrijven en moeten studeren voor examens. Het was onmogelijk steeds op en neer te reizen. En als ze al thuiskwam en zich dan achter haar boeken verstopte, zou dat de frustraties van hem en de kinderen alleen maar vergroten. De dingen móesten wel veranderen als ze het huis uitging, dat was onvermijdelijk, of ze het nu onder ogen wilde zien of niet.

Hij probeerde haar over te halen naar een andere universiteit te gaan, dichter bij huis, zelfs Columbia zou beter zijn dan het verre Harvard. Maar ze wilde per se daarheen terugkeren. Hij vroeg zich soms af of ze haar jeugd opnieuw wilde beleven, of ze de klok wilde terugzetten naar simpeler tijden. Hij hield juist veel meer van hun leven zoals het nú was, en hij kon maar niet begrijpen hoe ze in staat was de kinderen in de steek te laten.

Die wisten nog niets van de plannen van hun moeder. De oudsten voelden wel iets van de spanning in de lucht en Melissa vroeg haar meer dan eens of pa en zij ruzie hadden gehad, maar Sarah schoof dat met een luchthartig antwoord opzij. Ze was vastbesloten het kerstfeest voor hen niet te bederven, want haar aankondiging zou hen zeker van hun stuk brengen. Daarom besloot ze het pas de dag na Kerstmis te vertellen, en Ollie stemde ermee in omdat hij hoopte dat hij haar nog van gedachten kon doen veranderen. Ze gingen naar Melissa's toneelstuk en versierden de kerstboom in wat op volmaakte harmonie leek, zongen kerstliederen, maakten grapjes, terwijl Oliver en Benjamin met de lampjes worstelden en Sam de popcorn sneller opat dan Melissa en Sarah samen konden rijgen. Als Oliver naar hen keek, dacht hij dat zijn hart zou breken. Dit kón ze hen toch niet aandoen, dat mocht niet! En hoe zou hij voor de kinderen moeten zorgen? Al was Agnes ook nog zo aardig, ze bleef toch betaalde hulp. En hij werkte de hele dag in New York. Hij had visioenen van Benjamin en Melissa die volkomen uit het lood geslagen waren en van Sam met wie niets meer te beginnen zou zijn, terwijl hun moeder studentje speelde in Harvard.

Het was kerstavond voor hij weer eens alleen met haar bij het open haardvuur in de bibliotheek zat. Hij keek haar rustig aan en vroeg haar haar plannen niet door te zetten. Hij had al besloten dat hij er haar om zou smeken als dat nodig mocht zijn.

'Je kunt hun dit gewoon niet aandoen.' Hij was in veertien dagen tien pond kwijtgeraakt en de spanning tussen hen was dodelijk voor beiden, maar Sarah was onvermurwbaar. Ze had de vorige week geschreven en ze zou over twee weken naar Boston vertrekken om kamers te zoeken. De colleges begonnen op vijftien januari. Het enige dat ze nog moest doen, was wachten tot Kerstmis voorbij was, haar spullen pakken en het de kinderen vertellen.

'Toe Ollie, laten we er niet nog eens over beginnen.'

Hij wilde opspringen en haar door elkaar rammelen. Maar ze had zich volkomen van hem teruggetrokken, alsof ze de pijn die ze veroorzaakte niet kon verdragen.

De kinderen hadden hun kousen bij de boom gehangen en Sarah en hij hadden die avond laat de cadeaus naar beneden gehaald. Ze was weken bezig geweest om alles samen met Agnes in te pakken. Dit jaar had ze zich enorm uitgesloofd, bijna alsof het hun laatste kerstfeest was. Ollie had de vorige week bij Van Cleef een ring met een smaragd gekocht; hij wist dat ze zoiets altijd al had willen hebben. De ring was bezet met vierkant geslepen kleine diamantjes en in het midden een prachtig geslepen, vierkante smaragd. Die wilde hij haar 's avonds geven, maar plotseling leek het of hij haar ermee wilde omkopen, en het speet hem dat hij de ring gekocht had.

Toen ze die avond naar bed gingen, zette Sarah de wekker op zes uur. Ze wilde vroeg opstaan om de kalkoen te vullen. Agnes, die zeker vroeg op was, zou natuurlijk het meeste werk doen, maar Sarah wilde zelf voor de kalkoen zorgen, nog een laatste geschenk aan het gezin, en bovendien was het een familietraditie.

Nadat ze het licht hadden uitgedaan, lag ze stil in bed te denken en naar Ollies ademhaling te luisteren. Ze wist dat hij wakker was en kon zich maar al te gemakkelijk voorstellen waaraan hij dacht. Hij was de afgelopen twee weken buiten zichzelf geweest. Ze hadden geruzied, gehuild, gepraat, gediscussieerd en toch wist ze dat ze goed had gekozen, voor zichzelf in ieder geval wel. Het enige dat ze nu nog wilde, was dat het allemaal voorbij was, dat ze haar nieuwe leven kon beginnen en hen allemaal achter kon laten, samen met de pijn die ze wist dat ze Ollie gaf.

'Ik wilde dat je niet steeds deed alsof ik voorgoed wegga,' zei ze zacht in de duisternis.

'Dat doe je toch?' Zijn stem klonk zo treurig dat ze het nauwelijks kon verdragen.

'Maar ik heb het toch gezegd. Ik kom als ik kan ieder weekend thuis en er zijn toch ook vakanties?'

'En hoe lang denk je dat dat duren zal? Je kunt niet op en neer reizen. Ik begrijp gewoon niet hoe je dit kunt doen.' Dat had hij de laatste dagen al duizend keer gezegd en voor zichzelf zocht hij naar een andere reden, naar iets wat hij had gedaan of niet had gedaan. Zoiets móest het toch zijn. Ze kon toch niet naar een volkomen ander leven verlangen, ver van hen vandaan, als ze werkelijk van hem hield.

'Misschien begrijp je het beter als het achter de rug is. Misschien dat jij zult respecteren wat ik heb gedaan, als ik hierdoor iets van mijzelf maak. Als dat gebeurt, is het de moeite waard geweest.'

'Ik respecteer je nu ook. Dat heb ik altijd gedaan.' Hij draaide zich om om naar haar te kijken in het maanlicht. Ze was in zijn ogen even mooi als ze altijd was geweest, misschien nu nog mooier omdat het verdriet over haar verlies hem steeds herinnerde aan zijn liefde voor haar. En toen, met de pijn die hij voor hen voelde, voor wat zij niet wisten en hij wel, vroeg hij: 'Wanneer zeg je het precies tegen de kinderen?'

'Ik dacht morgenavond, als je ouders naar huis zijn.'

'Een fijne manier om Kerstmis af te sluiten.'

'Ik geloof niet dat ik langer moet wachten. De kinderen weten dat er iets aan de hand is. Mel is al meer dan een week achterdochtig, en Benjamin is steeds weg. Bij hem is dat altijd een teken dat hij weet dat er iets mis is en onzeker is over hoe hij het moet aanpakken.'

'En hoe denk je dat ze zich zullen voelen als ze je nieuws hebben gehoord?'

'Net als wij waarschijnlijk: bang, verward, misschien opgewonden voor mij. Ik denk dat Benjamin en Mel het wel zullen begrijpen. Maar ik maak me wel zorgen over Sam.' Ze zei het zacht en keek Ollie aan, zocht voorzichtig naar zijn hand en haar stem trilde toen ze aan hun laatste baby dacht. 'Zorg goed voor hem, Ollie... hij heeft jou meer nodig dan mij.'

'Hij heeft jou net zo goed nodig. Ik zie hem maar een paar uur per dag en het enige waarover we praten is voetbal, honkbal en huiswerk.'

'Dat is alleen het begin. Misschien komen jullie hierna allemaal meer tot elkaar.'

'Ik had gedacht dat dat altijd al zo was.' Dat was nog het ergste. Hij had heilig geloofd dat ze alles hadden. Het ideale gezin. Het ideale leven. Het ideale huwelijk. 'Ik dacht altijd dat alles goed was tussen ons... ik heb nooit begrepen hoe jij het voelde. Ik bedoel... nou ja, ik begreep het wel als je zwanger was, maar ik heb altijd gedacht dat je gelukkig was.' Het deed hem zoveel pijn om te denken dat hij haar niet alles had gegeven wat ze wilde.

'Ik was... ik heb altijd... Ik wilde gewoon iets hebben wat jij me niet kon geven. Het moet van binnenuit komen en ik denk dat ik dat nooit gevonden heb.' Ze voelde zich schuldig omdat ze hem het idee gaf dat hij tekortgeschoten was. Hij was altijd de ideale echtgenoot geweest.

'En als je het nu niet vindt?'

'Dan geef ik het op, denk ik.' Maar ze wist dat ze het vinden zou. Ze had het gedeeltelijk al in handen. Het nemen van het besluit alleen al had haar veranderd.

'Ik denk dat je het híer had kunnen vinden. Misschien had je alleen meer vrijheid nodig.'

Ze kroop dichter naar hem toe in het grote bed en hij sloeg een arm om haar heen. 'Ik had alle vrijheid die ik nodig had. Ik wist alleen niet wat ik ermee moest doen.'

'O schat...' Hij verborg zijn gezicht in haar haar en de tranen sprongen weer in zijn ogen. Maar toen ze haar hoofd tegen zijn borst legde, voelde hij ook haar tranen, en haar schouders trilden. 'Waarom doen we dit? Kunnen we de klok niet gewoon een paar weken terugzetten en vergeten dat dit ooit is gebeurd?'

Maar door haar tranen heen schudde ze haar hoofd en keek naar hem op. 'Ik geloof van niet. Ik zou altijd het gevoel hebben dat ik iets had gemist. Ik kom weer terug, dat beloof ik. Dat zweer ik. Ik houd veel te veel van je om dat niet te doen.' Maar iets in zijn hart zei hem dat dat nooit zou gebeuren, wat ze ook zei. Het was veiliger haar thuis te houden, haar nooit te laten gaan. Als ze eenmaal weg was, kon er van alles gebeuren.

Ze lagen lange tijd in elkaars armen, hun gezichten naast elkaar, met lippen die elkaar zo nu en dan ontmoetten, maar ten slotte werd hij overmand door zijn honger naar haar. Voor het eerst in veertien dagen nam hij haar met een hartstocht en een verlangen die hij lang vergeten had. Er was een wanhoop in hun liefde die er nooit eerder was geweest, een dorst, een eenzaamheid en een onverzadigbare honger. Ook zij voelde het, met haar schuld, berouw en verdriet die haar bijna overstelpten toen zij samen opgingen in hun eenheid en naderhand elkaar kusten. Uiteindelijk viel hij in slaap in haar armen. Oliver, de jongen van wie ze vroeger al zoveel had gehouden, de man die hij geworden was, de liefde die was begonnen en nu misschien zou eindigen in Harvard.

4

Kerstochtend was een en al drukte en beweging. De tafel, de kalkoen, de telefoon uit Chicago en drie telefoontjes van de Watsons. George belde om te zeggen dat Phyllis in de war was en Oliver negeerde het omdat zijn vader zich over alles en niets opwond. Ze werden om twaalf uur verwacht en verschenen pas om twee uur, beladen met cadeaus voor iedereen, waaronder een kasjmier stola voor Agnes en een enorm soepbeen voor Andy. In tegenstelling tot de waarschuwing van George, scheen Phyllis wonderbaarlijk goed en ze zag er snoezig uit in een nieuwe jurk van paarse wol die ze had gekocht op de dag dat ze boodschappen was gaan doen en urenlang was weggebleven tot grote angst van haar echtgenoot.

Het uitpakken van de cadeaus duurde eeuwen en Sarah was helemaal verslagen over de smaragd ring die Ollie haar al vroeg in de ochtend had gegeven toen hij toekeek bij het klaarmaken van de kalkoen. Ze had voor hem een schapeleren jas, een paar bandjes waarvan ze wist dat hij die graag wilde hebben, een paar dassen en sokken en wat gekke dingetjes, en een mooie zwartleren aktentas. En hij gaf haar voor de grap een gek rood 'schooltasje' om haar eraan te herinneren dat ze gewoon 'een kind' voor hem was, en een gouden kompas om de weg naar thuis terug te vinden. Hij had er 'Kom gauw thuis. Ik houd van je. Ollie' in laten graveren. 'Waar is dat voor, pa?' vroeg Sam die het cadeau zag toen Sarah het openmaakte. 'Gaan jij en ma kamperen? Wat een idioot kompas.'

'Je moeder is ook een beetje idioot. Ik dacht dat het te pas kon komen als ze nog eens verdwaalt.' Hij lachte, en Sam lachte en Sarah stak haar hand naar Ollie uit. Ze kuste hem teder en naderhand volgde hij haar naar de keuken om de kalkoen aan te snijden.

De maaltijd zelf ging zijn gewone gang, behalve dat oma Phyllis halverwege nerveus begon te worden. Ze scheen bij iedere gelegenheid van haar stoel op te springen, hielp met het dragen van borden die nergens heen moesten, haalde dingen uit de keuken die niet nodig waren en vroeg iedereen wel tien maal of ze niet nog eens wilden opscheppen.

'Wat heeft oma toch?' fluisterde Sam op een gegeven ogenblik tegen zijn vader, toen Phyllis achter Agnes aansnelde en erop stond haar te helpen. 'Ze heeft het nog nooit prettig gevonden om te helpen in de keuken.' Ook Oliver had het gemerkt, maar dacht dat er iets was waarover ze zich zorgen maakte. Ze scheen buitengewoon geagiteerd.

'Ik denk dat ze je moeder en Agnes graag wil helpen. Oude mensen worden wel eens zo. Ze willen dat iedereen weet dat ze zich nuttig kunnen maken.'

'O,' knikte Sam, tevredengesteld, maar ook de anderen hadden het gezien. Mel keek met een vragende blik naar haar moeder. Sarah schudde alleen het hoofd, ze wilde niet dat de vragen in woorden werden uitgedrukt. Het bleek plotseling dat haar schoonmoeder een soort probleem had.

Maar verder ging de maaltijd ongestoord voorbij. Iedereen at te veel van alles en viel uiteindelijk neer in de zitkamer, terwijl Sarah, Agnes en Phyllis de keuken opruimden. Melissa ging ook even naar hen toe, maar kwam niet veel later bij de mannen en haar twee broers terug. Eenmaal weer in de kamer keek ze bezorgd naar opa George en ging naast hem zitten. 'Wat is er met oma? Ze schijnt zo nerveus.'

'Ze is wel meer zo, erg geagiteerd. Dan is het moeilijk haar te kalmeren, soms kun je haar maar het beste haar gang laten gaan zolang ze niet lastig is. Gaat het met haar in de keuken?'

'Ik geloof van wel. Ze rent door de keuken als een wervelwind.' De waarheid was dat ze eigenlijk niets deed, ze praatte alleen onophoudelijk en zette de vuile borden overal neer om ze daarna terug te halen. Ze deed niets zinnigs. Sarah en Agnes hadden het ook gemerkt, maar niemand had iets gezegd en ten slotte hadden ze tegen Mel gezegd dat ze beter naar de zitkamer kon gaan. Bij het horen van die naam had de grootmoeder aandachtig naar haar enige kleindochter gekeken.

'Mel? Is die hier ook? O, wat zou ik haar graag willen zien, waar is ze?' Melissa zweeg verbijsterd en haar moeder gebaarde dat ze naar de zitkamer moest gaan. Ze was nog steeds geschokt toen ze naast haar grootvader kwam zitten en om een verklaring vroeg. 'Ze is zo in de war. Ik heb haar nog nooit zo meegemaakt.'

'Het gebeurt steeds vaker.' George Watson keek somber naar zijn zoon. Dit was nu precies wat hij aldoor aan Ollie had willen uitleggen. Soms was ze heel normaal en vroeg hij zich af of hij zich die verwarring maar verbeeldde. Hij wist niet wat hij ervan moest denken. De ene dag was ze volkomen in de war, en de volgende scheen ze goed, en soms veranderde ze met het uur. Het was angstwekkend en verwarrend. 'Ik weet niet wat het is, Mel. Wist ik het maar. Ouderdom, vermoed ik, maar daar lijkt ze me nog niet oud genoeg voor.' Phyllis Watson was negenenzestig, haar man drie jaar ouder.

Een poosje later kwamen Phyllis en Sarah samen de kamer weer in en de oudere vrouw scheen veel kalmer. Ze ging rustig in een stoel zitten en babbelde met Benjamin die haar vertelde over zijn aanvraag voor Harvard. Hij had ook papieren ingediend voor Princeton, Stanford aan de westkust, Brown, Duke en Georgetown. Met zijn schooldiploma en zijn atletische vaardigheden kon hij uit een groot aantal universiteiten kiezen. Maar toch hoopte hij naar Harvard te kunnen gaan, en dat hoopte Sarah ook. Het zou opwindend zijn samen met hem op dezelfde universiteit te zitten. Als dat gebeurde, zou hij haar misschien vergeven dat ze acht maanden voordat hij van school kwam het huis was uitgegaan om college te lopen. Ollie had voorgesteld te wachten tot Benjamin ging studeren, maar ze wilde niets uitstellen. Ze had hier veel te lang op gewacht en wilde geen uur langer meer blijven wachten. Het was het soort reactie die Phyllis jaren geleden had voorspeld, maar nu herinnerde ze zich dat misschien niet meer en anders begreep ze het niet.

'Duurt het lang voor je bericht krijgt van die universiteiten?' George Watson was even opgewonden als zijn kleinzoon.

'Waarschijnlijk pas eind april.'

'Wel lang hè, voor een jongen van jouw leeftijd.'

'Ja.' Benjamin glimlachte en keek vol liefde naar zijn vader. 'Pa en ik gaan in het voorjaar alle universiteiten af. Ik ken de meeste wel, maar ik ben nooit in Duke of Stanford geweest.'

'Dat is veel te ver weg. Ik vind nog steeds dat je naar Princeton moet gaan.' Het was de oude universiteit van George en iedereen moest erom lachen. George vond altijd dat studenten op Princeton hoorden.

'Wie weet, als het geen Harvard wordt. Maar misschien lukt het u Mel er nog eens naar toe te krijgen.' Mel kreunde en gooide een half afgekloven koekje naar hem toe.

'Je weet dat ik naar Los Angeles naar de UCLA wil om dramaturgie te studeren.' 'Als je tenminste niet voor die tijd getrouwd bent.' Gewoonlijk zei hij 'gepikt', maar dat durfde hij niet waar zijn ouders bij waren. Ze was in een hevige romance verwikkeld met een jongen uit zijn klas en hoewel hij niet geloofde dat ze het 'al gedaan hadden', vermoedde hij dat het heel innig was. Maar zij was er kort geleden achter gekomen dat hij een romance had met een knap, blond meisje met een fantastisch figuur, Sandra Carter.

De avond sleepte zich voort en ten slotte gingen de oudste Watsons naar huis. Gelijk daarna keek Oliver Sarah vragend aan. Ze was het laatste halfuur eigenaardig stil geweest en hij wist dat ze zat te denken over wat ze tegen de kinderen zou zeggen. Eigenlijk waren ze allemaal zo moe dat ze beter tot de volgende dag had kunnen wachten, maar ze had er zolang tegenaan gehikt dat ze het hun wilde vertellen.

Benjamin stond op het punt haar om de sleutels van haar auto te vragen, Melissa wilde een vriendin opbellen, en Sam zat al te gapen toen Agnes in de deuropening verscheen.

'Het is tijd voor Sam om naar bed te gaan. Ik breng hem wel boven als u dat wilt, mevrouw Watson.' Alles in de keuken was opgeruimd en ze wilde naar haar kamer om te genieten van de nieuwe televisie die ze van de Watsons voor Kerstmis gekregen had. 'Ik breng hem dadelijk wel boven. We moeten eerst nog even praten. Dank je, Agnes.' Sarah glimlachte tegen haar en Agnes bleef even staan - de ogen van haar werkgeefster stonden zo vreemd, maar ze knikte alleen en wenste hun allemaal gelukkig kerstfeest voordat ze zich in haar kamer terugtrok. Sam keek zijn moeder met grote vermoeide ogen aan.

'Waar gaan we over praten?'

'Ma... kan ik... ik zou uitgaan.' Benjamin scheen op hete kolen te zitten en keek op zijn nieuwe horloge, maar ditmaal schudde Sarah het hoofd.

'Ik wil graag dat je nog even wacht. Ik moet iets met jullie allemaal bespreken.'

'Is het erg?' Hij keek verbaasd en Mel, die al halverwege de trap was, keek op hen neer, maar Sarah wachtte totdat ze allemaal weer bij elkaar waren en ging toen zitten. Het scheen een officiële zaak te zijn. Oliver nam een stoel aan de andere kant van de kamer, bij de open haard, en vroeg zich af wat ze tegen hen zou zeggen en hoe ze het zouden opnemen.

'Ik weet niet hoe ik beginnen moet.' Sarah voelde zich plotseling ademloos toen ze hen aankeek: haar lange, knappe zoon, haar dochter die er al zo volwassen uitzag maar toch nog een kind was, en Sam naast haar op de bank, waar hij slaperig in elkaar gerold lag.

'Er is iets wat ik al lange tijd heb willen doen en daar ga ik nu aan beginnen, maar het is niet gemakkelijk, voor geen een van ons. Het is een grote verandering. Maar het eerste dat ik wil dat jullie weten, is dat ik ontzettend veel van jullie houd, ontzettend veel om jullie geef. Maar er is iets waarin ik altijd heb geloofd en dat ik jullie ook allemaal heb voorgehouden en dat is dat je trouw moet zijn aan jezelf,' ze drukte Sams hand en vermeed Olivers blikken toen ze verder ging. 'Je moet doen wat jezelf het beste lijkt, ook al is dat wel eens moeilijk.' Ze ademde diep en het was doodstil in de kamer terwijl ze wachtten. Ze waren bang voor wat ze ging zeggen. Benjamin zag hoe bleek zijn vader was. Misschien gingen ze scheiden, of kregen ze weer een kind, een baby zou niet zo erg zijn, maar een echtscheiding het eind van de wereld. Geen van hen kon zich realiseren wat dat betekende. 'Ik ga weer studeren.' Ze zuchtte toen ze de woorden uitsprak.

'Echt?' Mel keek verbijsterd.

'Waar?' vroeg Benjamin.

'Waarom?' wilde Sam weten. Hij vond het meer dan stom klinken. Studeren en leren was voor kinderen, en hij snakte nu al naar het eind ervan. Stel je voor dat je terugging als je volwassen was. Dat zou hij zeker niet doen als hij zo oud was als zij nu. 'Gaat pa ook weer studeren?'

Sarah glimlachte, Oliver niet. Het zou gemakkelijker voor iedereen zijn geweest als dat waar was. Dan hadden ze met elkaar naar Cambridge kunnen verhuizen. Maar zij was de enige die verhuisde, de anderen bleven hier, in hun veilige, gemakkelijke leven. Zij alleen had er behoefte aan de haven uit te varen, weg van de veilige ankerplaats van hun bestaan, naar onbekende wateren. Maar die gedachte was voor haar eerder opwindend dan angstwekkend. Op een dag zou ze hun dat wel uitleggen, maar nu niet. Nu moesten ze weten wat voor invloed het op hun leven zou hebben. En dat zou het zeker, dat viel niet te ontkennen; vooral voor Sam die vol verwachting naar haar opkeek. Haar hart scheurde bijna als ze naar hem keek, maar toch wist ze dat ze hen moest achterlaten. 'Nee, pa gaat niet studeren. Ik alleen. Ik ga over een paar weken terug naar Harvard.' 'Harvard?' Benjamin was geschokt. 'Jij? Waarom?' Hij begreep het niet. Hoe kon ze nu in Boston gaan studeren? Toen begon het hem te dagen. Hij keek naar de ogen van zijn vader en zag het allemaal: de eenzaamheid, de pijn, het verdriet dat ze hem gebracht had, maar er was ook iets van pijn en droefheid in háár ogen.

'Ik kom zoveel mogelijk thuis. En jullie hebben toch altijd pa en Agnes om voor jullie te zorgen.'

'Bedoel je dat je ons alleen laat?' Sam schoot omhoog met grote ogen, die vol doodsangst waren. 'Voorgoed?'

'Nee, niet voorgoed,' zei ze snel. 'Voor een poosje. En ik kan in de weekends en in de vakanties thuiskomen.' Ze besloot de waarheid te vertellen. Dat was ze hun schuldig. 'Het is een programma van twee jaar.'

'Twee jáár.' Sam begon te huilen en even sprak niemand, terwijl ze probeerde haar armen om hem heen te slaan. Maar hij rukte zich los en rende naar het midden van de kamer, naar zijn vader. 'Ga je weg en laat je ons alleen? Waarom? Houd je niet meer van ons?' Ze stond op en stak haar hand naar hem uit, maar hij wilde niets van haar weten. Er stonden nu ook tranen in haar ogen. Ze had verwacht dat het moeilijk zou zijn, maar niet zoals dit, en plotseling voelde ze pijn om het verdriet dat ze hun aandeed, en toch wist ze dat ze het moest doen, terwille van haarzelf.

'Natuurlijk houd ik van je, Sam. Van jullie allemaal. Ik vind het nu eenmaal nodig dit te gaan doen... voor mijzelf.' Ze probeerde het uit te leggen, maar hij kon het niet verstaan omdat hij zo snikte. Hij was naar Mel gehold en klampte zich nu aan haar vast, terwijl ook zij begon te huilen. Ze hield haar broertje vast alsof ze samen verdronken, en ze keek met beschuldigende blikken naar haar moeder.

'Waarom, ma?' Het waren de pijnlijkste woorden die ze ooit had gehoord. Sarah keek naar Ollie voor hulp, maar hij zei niets. Zijn hart was gebroken, net als dat van de kinderen.

'Het is zo moeilijk uit te leggen. Het is iets wat ik al heel lang heb willen doen.'

'Gaat het om jou en pa?' vroeg Mel door haar tranen heen terwijl ze Sam vasthield. 'Gaan jullie scheiden?'

'Nee. Er verandert niets. Ik moet gewoon een tijdlang weg om iets te bereiken voor mezelf, om zelf iemand te zijn, zonder jullie allemaal.' Ze zei niet dat ze aan haar trokken, dat ze haar weerhielden om zelf creatief te zijn. Dat zou unfair tegenover hen zijn geweest, maar dat was dit ook. Dat was nu gemakkelijk te zien. Tot op zekere hoogte had Oliver gelijk gehad, zoals altijd, maar ze wist dat zij ook gelijk had. Ze zouden het overleven en ze zou als een beter mens tot hen terugkeren. Als ze bleef, ging ze dood, daar was ze nu heel zeker van.

'Kun je niet hier gaan studeren?' vroeg Benjamin zacht. Ook hij leek geschokt. Maar hij was te oud om te huilen; hij bleef haar alleen aankijken alsof hij het wilde begrijpen, overtuigd dat er een andere reden voor dit alles was. Misschien gingen ze scheiden en wilden ze het de kinderen niet vertellen. Maar waarom nam ze hen dan niet mee? Hij kon er geen touw aan vastknopen. Het enige dat hij wist, was dat hun gezin uit elkaar viel en hij wist niet precies waarom. Toch wilde hij wel geloven dat ze er een goede reden voor had. Hij hield van haar. Hij wilde haar kant van de zaak best begrijpen, maar hij kon het niet.

'Ik denk niet dat ik hier iets voor elkaar zou krijgen, Benjamin. Harvard is precies de goede plaats voor me.' Ze glimlachte bedroefd, voelde het snikken van Sam door haar heen snijden als een fysieke pijn, maar durfde niet naar hem toe te gaan. Telkens als ze het probeerde, maaide hij wild met zijn armen. En ook Oliver hield zich afzijdig van Sam. 'Misschien zitten we er in het najaar wel samen.'

'Dat zou leuk zijn.' Benjamin glimlachte tegen haar. Hij zou altijd in haar en in de dingen die ze deed geloven, maar innerlijk wankelde hij onder de slag. Hij had het gevoel of zijn leven in een ogenblik getorpedeerd was. Het was nooit bij hem opgekomen dat een van zijn ouders zou weggaan. Ze waren er voor altijd... of misschien toch niet. Maar hij had nooit gedacht dat zij degene was die zou vertrekken. Hij kon nauwelijks denken terwijl hij probeerde kalm te blijven. Hij keek naar Ollie in een hoek van de kamer, stond op, ging naar zijn vader en vroeg hem op de man af: 'Pa, wat vind jij ervan?'

'Het is je moeders beslissing, Ben. We mogen haar niet in de weg staan. En ze laat ons niet veel keus. Ze gelooft dat ze de juiste stap neemt en we moeten er het beste van maken en haar helpen.' Nu ontmoetten zijn ogen die van Sarah en er was voor hem iets veranderd, want ze had zijn kinderen - niet alleen hem - zo'n pijn gedaan dat hij het nooit zou vergeten. Maar hij wist ook dat hij altijd van haar zou blijven houden. 'We zullen je missen, Sarrie.' Het heerlijke kerstfeest was vrijwel vergeten: het lachen, de tradities, de cadeaus. Dit was de moeilijkste avond van hun leven, maar het had nog erger kunnen zijn. Een van hen had een ongeluk kunnen krijgen. Dit was maar tijdelijk, dat zei ze althans. Twee jaar. Het leek nu een eeuwigheid voor hen. Sarah probeerde Mel en Sam weer te benaderen, maar Sam huilde alleen harder en Mel stak haar hand op om haar van zich af te houden. Ze keek haar beide ouders met gelijke woede aan.

'Ik geloof dat je ons voorliegt. Ik geloof dat je voorgoed weggaat en het lef niet hebt om het ons te vertellen. Maar waarom neem je ons dan niet mee?'

'Omdat het niet waar is. En wat zou je in Cambridge moeten doen? Al je vriendjes hier kwijtraken? Naar een nieuwe school gaan? In een flatje bij mij opgesloten zitten terwijl ik werk voor examens en scripties moet schrijven? Benjamin is in zijn laatste jaar, jij hebt er nog twee te gaan. Wil je dat werkelijk allemaal overhoop halen? Ik zou trouwens niet voor jullie kunnen zorgen als ik college moet lopen. Je kunt veel beter hier blijven bij pa en Aggie, in je eigen huis, met de school die je fijn vindt, met vrienden en vriendinnen die je al jaren kent, in een bekende omgeving.'

'Je laat ons in de steek.' Mels ogen waren vol boosheid en pijn, en de snikken van Sam waren nog steeds niet verminderd. Mel keerde zich tegen haar vader. 'Je moet haar iets vreselijks hebben aangedaan dat ze ons zo in de steek laat.' Ze haatte hen beiden en wist dat ze dat altijd zou blijven doen. Voor eeuwig.

Sarah verdedigde hem ogenblikkelijk. 'Dat is niet waar, Mel. Je vader heeft hier niets mee te maken.'

'Mensen gaan niet zomaar weg om te studeren. Grote mensen tenminste niet. Je moet wel een vreselijke hekel aan ons hebben om weg te lopen.'

Sams snikken gingen over in gejammer en Mel stond op en hield hem in haar armen. Toen keek hij zijn moeder nog eens aan, met een gezicht gezwollen van het huilen, maar ze kwam ditmaal niet naar hem toe. Hij was niet langer van haar. Hij was van hen.

Sam kon nauwelijks uit zijn woorden komen door al het huilen, iss... iss... dat waar? Heb... heb... je... echt zo'n... hekel aan ons, mam?' Ze dacht dat haar hart zou breken bij dat idee, en de tranen stroomden over haar wangen toen ze haar hoofd schudde.

'Nee, ik houd van je met mijn hele hart! Van jullie allemaal, en van pa.' Ze bleef huilen en Oliver keerde hen de rug toe, terwijl ze elkaar zwijgend bleven aankijken, niet wetend wat te doen. Hun gezin was met één enkele klap vernietigd. Nu liep Ollie rustig naar Mel en nam Sam van haar over, en Sam klampte zich aan hem vast zoals hij jaren geleden ook had gedaan, toen hij nog een baby was.

'Het komt allemaal weer goed, jò; het komt weer in orde.' Hij boog zich naar voren om Mel een kus te geven, maar ze draaide haar hoofd om en rende naar haar kamer. Even later hoorden ze haar deur dichtslaan. Toen liep Ollie langzaam naar boven met Sam en bleven Sarah en Benjamin alleen achter. Benjamin keek haar aan, nog steeds geschokt, niet in staat te geloven wat hij gehoord had, al wist hij dat het waar was.

'Ma... waarom?'

Hij was oud genoeg om de dingen openlijk mee te bespreken, dat had ze altijd gedaan. 'Ik weet eigenlijk niet of ik wel precies weet waarom. Ik weet alleen dat ik dit niet meer aankan en dat het andere me juist lijkt. Dat is het enige wat ik weet. Ik wil meer zijn dan dit. Meer dan iemand die carpools rijdt en wacht tot Sam van school thuiskomt.' Ben dacht even dat het klonk alsof ze het vreselijk vond hun moeder te zijn.

'Maar kon je dan niet wachten?' Dat deden andere moeders ook. 'Niet lang genoeg. Het moet nu.' Ze snoot haar neus, maar de tranen wilden niet ophouden. Vreselijk, hen zo te kwetsen, maar zonder dat ze het bedoelden, kwetsten ze haar ook. Dat deden ze al jaren, Ollie eveneens.

Benjamin knikte, wilde dat hij het begreep. Hij hield van haar en wenste haar het beste, maar in zijn hart vond hij het verschrikkelijk wat ze deed. Hij kon zich niet voorstellen dat je een kind in de steek liet, het was trouwens nooit bij hem opgekomen dat ze zoiets zou doen. Maar ze had het gedaan en nu was alles veranderd. Wat was er over? Niets. Een stel kinderen. Een vader die altijd werkte. En een vrouw die betaald werd om voor hen te koken. Plotseling kon hij nauwelijks meer wachten tot het herfst was. Dan ging hij weg, hij zou eerder gaan als dat mogelijk was. Ze hadden geen gezin meer, er waren alleen een paar mensen met wie hij samenwoonde. Het was bijna of ze dood was, alleen erger, omdat ze had kunnen blijven als ze gewild had. Het was het weten dat ze dat niet wilde, dat werkelijk pijn deed. Al dat gezeik over hoeveel ze van hen hield. Als het waar was, ging ze niet weg, maar ze ging wél. Dat zei alles. Hij keek naar zijn voeten en toen weer naar haar, voelde zich schuldig over zijn gedachten en wilde zo gauw mogelijk de deur uit. Hij had altijd in haar geloofd, nog meer dan in zijn vader, en plotseling bedroog ze hen allemaal. Zomaar. Hem, Mel, Sam, zelfs zijn pa. Hij had medelijden met hem, maar kon niets doen om het te veranderen.

'Ik vind het vervelend het nu te vragen, maar kan ik misschien... denk je dat pa het erg vindt als ik de auto even neem?'

Ze schudde het hoofd en vroeg zich af wat hij eigenlijk dacht. Hij was altijd degene geweest met wie ze zich het meest verwant voelde. 'Ik weet zeker dat het wel goed is.' Het was of ze plotseling geen autoriteit meer had. Ze had haar sleutels afgegeven. Het was een glimp van wat het thuiskomen in de weekends zou zijn. Ze waren er dan niet meer aan gewend dat ze thuis was, ze zou geen gezag meer over hen hebben. Het zou niet gemakkelijk zijn, wat ze ook deed. 'Voel je je goed?' Ze maakte zich bezorgd over hem, wist dat hij, al zei hij niet veel, een geweldige schok had gehad. En hij was pas zeventien tenslotte. Ze wilde niet dat hij uitging om zich te bedrinken en dan probeerde naar huis te rijden, of een ander wild idee had. 'Waar ga je zo laat nog naar toe?' Het was over tienen op de avond van eerste kerstdag en de gedachte dat hij nu op de weg zou zitten, beviel haar niet.

'Even naar een vriend. Ik ben zo weer terug.'

'Oké.' Ze knikte en hij draaide zich om, maar plotseling kwam ze naar hem toe en greep zijn hand. 'Ik houd van je... vergeet dat alsjeblieft nooit.' Ze huilde weer. Hij wilde iets tegen haar zeggen, maar deed het niet. Ze had hem te veel pijn gedaan, had hen allemaal te veel pijn gedaan. Hij knikte alleen en liep naar de voordeur, waar hij zijn jas pakte. Een ogenblik later was hij weg. Ze huiverde toen de deur dichtsloeg en liep toen langzaam de trap op naar hun slaapkamer. Er kwam gesnik uit de kamer van Mel, maar de deur was op slot toen ze die probeerde en Mel gaf geen antwoord. Er kwam ook geen geluid uit Sams kamer, maar ze durfde niet naar binnen te gaan om hem wakker te maken. Ze liep de slaapkamer in en ging op het bed zitten met het gevoel of ze door een vrachtwagen was aangereden.

Na een uur kwam Ollie eindelijk binnen. Hij trof haar op het bed, waar ze naar de muur lag te staren met ogen die nog steeds vol tranen stonden.

'Hoe is het met hem?' Ze was zelfs niet meer naar hem toegegaan. Hij was nu van Oliver, niet langer van haar. Zij allemaal. Ze had evengoed al weg kunnen zijn. Ze realiseerde zich dat ze zo gauw mogelijk moest vertrekken. Dat was waarschijnlijk het beste voor allemaal, nu ze wisten dat ze wegging.

'Hij slaapt.' Oliver ging met een zucht van uitputting in een stoel zitten. Het was een lange dag geweest, en een eindeloze avond, en hij had geen zin nog meer spelletjes met haar te doen. Ze ruïneerde hun leven, alleen terwille van wat zij wenste. Zijn moeder had gelijk gehad. Maar het was nu te laat. Ze zaten tot hun nek in de ellende, en als hij wilde dat zijn kinderen er niet in verdronken, moest hij snel gaan zwemmen. Hij had zojuist zijn voeten al nat gemaakt met Sam, en over Mel maakte hij zich ook zorgen, net als over Benjamin. Hij had de blik gezien in de ogen van de jongen. Al was hij zeventien, toch had hij een schok gehad door wat Sarah had gedaan. 'Ik weet niet of ze hier alle drie ooit overheen komen.'

'Zeg toch niet zulke dingen. Ik voel me al zo slecht.'

'Als je je echt zo slecht voelde, zou je het misschien niet doen. Ze zullen nooit meer iemand vertrouwen, mij wel allerminst. Als hun eigen moeder hen in de steek laat, wat denk je dan dat ze nog van de rest van de wereld verwachten? Wat denk je dat je hun aandoet, dat ze er betere mensen door worden? Dat zeker niet. Ze hebben geluk als ze het overleven. Wij allemaal trouwens.'

'En als ik dood was gegaan?'

'Dat zou minder erg voor hen zijn geweest. Dat was tenminste niet je eigen keus, en zelfs daardoor blijken kinderen zich dikwijls afgewezen te voelen.'

'Hartelijk dank. Je vertelt me dus dat ik het toppunt van een slechterik ben, dat bedoel je toch?' Ze werd opnieuw boos. Hij probeerde haar te verslaan met schuldgevoelens en ze voelde zich al schuldig genoeg.

'Misschien zeg ik dat, Sarah. Misschien ben je het ook wel. Misschien ben je niet meer dan een zelfzuchtig klein kreng en geef je geen barst om ons. Dat is toch heel goed mogelijk?'

'Misschien wel. Vertel je me daarmee dat je me niet terug wilt hebben?'

'Je moet niet zomaar woorden in mijn mond leggen.' De moeilijkheid was dat hij haar zou terugnemen, altijd, wat ze hem en de kinderen ook aandeed, maar nu haatte hij haar om alles wat ze kapot had gemaakt. Sam had hem vastgehouden als een kind dat verdronk, zo beleefde hij het. Het zou lang, heel lang pijn doen en Oliver meende wat hij had gezegd. Hij vroeg zich af of ze hierdoor allemaal voor het leven getekend zouden zijn. Sam zeker, vooral als ze niet blijvend terugkwam, wat heel goed mogelijk was, besefte Oliver. Ze ontkende het nu, maar de dingen zouden veranderen zodra ze in Harvard was. Er kwamen andere mensen in haar leven, en Oliver en de kinderen zouden daar heel ver vanaf staan. Er waren geen garanties meer, voor geen van hen beiden.

'Ik denk dat ik een dezer dagen maar moet vertrekken; het is te moeilijk voor iedereen als ik nog twee weken blijf.'

'Dat moet je zelf weten.' Hij ging naar de badkamer en kleedde zich uit. Plotseling was alle intimiteit tussen hen verdwenen. De nacht tevoren hadden ze de liefde bedreven, en nu leek ze wel een vreemde voor hem. Een vreemde die zijn huis was binnengekomen en zijn kinderen emotioneel mishandeld had. 'Wanneer wilde je gaan?' vroeg hij toen hij terugkwam en op het bed ging zitten.

'Overmorgen misschien. Ik moet mijn spullen in orde maken.'

'Misschien kan ik de kinderen beter meenemen, dan zien ze je niet vertrekken.'

'Dat is misschien een goed idee.' Ze keek hem treurig aan, er viel niets meer te zeggen. Ze hadden alles gezegd: de beschuldigingen, de spijt, de verontschuldigingen, de verklaringen en nu de tranen.

'Ik weet niet wat ik nog tegen je moet zeggen.' Speciaal na vanavond, nadat hij had gezien hoe hun kinderen huilden. En toch ging ze weg.

'Ik ook niet.' Ze leek verstomd en gebroken.

Zwijgend lagen ze in de duisternis, en eindelijk om twee uur, viel hij in slaap. Maar Sarah was klaarwakker tot de nieuwe dag aanbrak en pas toen hoorde ze Benjamin thuiskomen. Maar ze zei niets tegen hem. Hij was een goede jongen en had het er beslist moeilijk mee. Het was voor hem ook erg. En hij was nog maar een jongen, dat dacht ze tenminste.

Die nacht was hij echter man geworden, en het was een vreemde en prachtige ervaring voor hem geweest. Sandra's ouders waren niet thuis en hij had voor het eerst de liefde bedreven. Het was of hij een vrouw voor zichzelf had gekregen in ruil voor degene die hij eerder die avond verloren had. Het was een eigenaardige, bitterzoete nacht voor hem, en later hadden ze nog heel lang liggen praten, over wat er thuis was gebeurd en hoe hij dat voelde. Hij kon met Sandra praten zoals hij het met niemand anders kon en daarna hadden ze weer liggen vrijen. Eindelijk was hij thuisgekomen en lag hij in zijn eigen bed te denken aan de nieuwe liefste die hij had, en wat dat betekende, en aan de moeder die hij had verloren. En plotseling leek het iets minder afschuwelijk, vanwege Sandra.

Sarah lag te luisteren naar de geluiden van het huis toen iedereen sliep en wenste dat ze weer een van hen was, maar dat was ze niet meer. Het was of ze iemand anders was geworden, en het enige dat haar overbleef, was het doorgaan met haar nieuwe leven. Ze was er nog steeds opgewonden over, ondanks alles wat het had gekost aan harten en levens. En terwijl iedereen sliep, stond ze op en begon te pakken. Ze pakte alles wat ze mee wilde nemen in drie koffers en toen Oliver die ochtend opstond, was ze klaar. Ze had gedoucht en zich aangekleed en een plaats in een vliegtuig gereserveerd. Ze had een hotel in Cambridge opgebeld, waar ze vroeger eens geweest was. En ze had besloten diezelfde middag weg te gaan.

'Waar ga je op dit uur naar toe?' Oliver was verbaasd haar al aangekleed te zien toen hij opstond en hij had het gevoel dat er veel was gebeurd terwijl hij lag te slapen.

'Nog nergens heen. Ik vertrek vanavond. Dat zeg ik tegen de kinderen als ze opstaan. Ze kunnen niet nog meer van hun stuk worden gebracht dan ze al zijn. Waarom neem je ze niet ergens mee naar toe om even uit te blazen?'

'Ik kan het proberen, eens zien wat ik kan doen.' Hij nam een douche, kleedde zich aan en belde een paar mensen op. Aan het ontbijt vertelden ze de kinderen dat Sarah eerder vertrok dan ze van plan was geweest en dat hij met hen ging skiën in Vermont. Hij vroeg Agnes te pakken voor Sam, maar Benjamin scheen zich op het laatste moment terug te trekken. Hij zei dat hij nog het een en ander voor school wilde doen in de rest van de vakantie.

'In de kerstvakantie?' Oliver was sceptisch en vroeg zich af of het om een meisje ging.

'Hoe lang blijven we weg?'

'Een dag of drie, vier.' Lang genoeg om iedereen wat af te leiden, voor zover dat mogelijk was, en dan weer terug naar het lijkkleed dat over het huis zou zijn gevallen als ze vertrok. Ze hadden geschrokken gekeken toen ze zei dat ze die dag al vertrok, maar ze waren zo verdoofd door de pijn van de vorige avond dat niets hen meer verbaasde en ze knikten alleen. Ze aten nauwelijks van het ontbijt. Benjamin zag er moe uit en zei niet veel, hij raakte zijn ontbijt nauwelijks aan en Mel zei tegen niemand een woord, terwijl Sam aanhoudend naar zijn vader zat te kijken, alsof hij er zeker van wilde zijn dat die er nog was en hen niet in de steek liet. Ten slotte stemde Benjamin erin toe met hen mee naar Vermont te gaan. Ze slaagden erin vóór vieren te vertrekken, voordat Sarah naar het vliegveld ging. Het afscheid was vreselijk, en Sam begon weer te huilen toen ze haar achterlieten. Agnes stond in de deuropening, volkomen verslagen en zelfs Benjamin had ditmaal tranen in zijn ogen. Sarah kon niets meer zeggen en Oliver huilde openlijk toen ze wegreden. Hij keek slechts eenmaal in het spiegeltje en voelde zijn hart bijna breken toen hij haar daar voor het huis zag staan, haar arm geheven in een laatste groet. Zijn hele leven was weg, in een enkel ogenblik: de vrouw van wie hij hield en alles wat hij had opgebouwd. Verdwenen in ruil voor iets krankzinnigs dat ze wilde hebben. En hij bedacht dat het niet erg was als zijn kinderen hem zagen huilen. Hij had evenveel pijn als zij, en toen hij neerkeek op Sam, glimlachte hij door zijn tranen heen en trok de jongen dichter tegen zich aan.

'Vooruit kerel, we komen er wel doorheen, joh. En mama ook.' Er stonden nog tranen in zijn ogen toen hij tegen Sam en de andere kinderen probeerde te glimlachen.

'Zullen we haar nog ooit terugzien?' Dat was precies waar Ollie zo bang voor was geweest. Sam vertrouwde nu niets en niemand meer. Ollie was er niet zeker van of hij dat zelf ook nog wel deed, en wie kon hem ongelijk geven?

'Natuurlijk wel. En na een paar dagen voelen we ons niet meer zo bedroefd. Nu doet het nog verdomd veel pijn, hè?' Zijn stem klonk verstikt. Achter in de auto snoot Benjamin zijn neus, Mel huilde ook, maar was in haar eigen gedachten verdiept en zei niets tegen hen, sinds die ochtend had ze haar mond nog niet opengedaan.

Het zou vreemd zijn moeder en vader tegelijk voor hen te moeten zijn, vreemd om de dingen te doen die zij altijd voor hen gedaan had: met hen naar de dokter, naar de orthodontist, schoenen kopen voor Sam. Hoe zou hij daar ooit tijd voor kunnen vinden? Hoe zou hij het klaarspelen zonder haar? Maar belangrijker nog, hoe zou hij kunnen leven zonder de vrouw van wie hij hield, zonder haar hand, haar leven, haar troost en haar lach? Het was een lange, stille rit naar Vermont en niemand sprak totdat ze al ver in Massachusetts waren en stopten om te gaan eten.

Tegen die tijd was Sarah in Boston en op weg naar Cambridge om haar nieuwe leven te beginnen. Het leven dat ze had gewild, zonder hen.

5

Uiteindelijk was de ski-vakantie heel plezierig, en na de eerste paar dagen kwamen ze weer tot leven, hoewel het de een meer moeite kostte dan de ander. Sam had nachtmerries en huilde gauw, maar lachte ook en genoot van het skiën met zijn vader. Benjamin schreef zich zelfs in voor een afdalingsrace voor ze naar huis gingen. Maar zodra hij niet aan het skiën was, telefoneerde hij met vrienden, alsof die als enigen de oplossing hadden voor al zijn problemen. Alleen Mel bleef teruggetrokken, ook het skiën kon haar niet enthousiast maken, en ze vermeed de anderen. Zij was nu het enige vrouwelijke element en Oliver probeerde haar herhaaldelijk op te beuren, maar ze was niet te benaderen. Ze scheen hun niets meer te zeggen te hebben, de enige met wie ze nog wel eens sprak, was Sam, en zelfs samen met hem was ze pijnlijk stil.

Oliver hield zich met de drie kinderen bezig, huurde ski's en laarzen voor hen, laadde de auto en pakte die uit, organiseerde maaltijden, stopte Sam in bed, hield Mel in het oog, zorgde ervoor dat iedereen behoorlijk gekleed was en was om acht uur 's avonds uitgeput. Hij kon nauwelijks de avondmaaltijd afwerken en ging gelijk met Sam naar bed. Hij had besloten een kamer samen met Sam te nemen, in geval het kind zich te eenzaam voelde. Sam plaste tweemaal in zijn bed, zodat Oliver zelfs 's nachts bezig was met schone lakens, het omdraaien van de matras en het zoeken naar nieuwe dekens. Sam had kennelijk intens verdriet, zoals zij allen, maar Ollie had zijn handen zo vol met hen dat hij nauwelijks tijd had om aan Sarah te denken. Alleen 's nachts als hij in bed lag, voelde hij de pijn in zijn hart, en als hij 's morgens wakker werd, trof de vreselijke herinnering hem als een molensteen. Het was bijna of ze gestorven was. Pas op de derde dag in Vermont noemde Oliver even haar naam. Hij zei iets over 'ma' en ze draaiden met een ruk hun hoofd om en hun pijn was duidelijk merkbaar, zodat hij ogenblikkelijk spijt had van zijn woorden. Op Nieuwjaarsdag reden ze naar huis terug. Ze waren in een opgewekter stemming en zagen er ongelofelijk gezond uit. Pas toen ze thuiskwamen, trof het hen opnieuw. Het huis was te stil, de hond lag te slapen, en zelfs Aggie was uit. Oliver besefte dat ze in stilte allemaal hadden gehoopt dat Sarah op hen zat te wachten, maar dat was niet zo. Ze was allang weg en hoewel Oliver het telefoonnummer van haar hotel in Cambridge had, belde hij haar die avond niet op. Hij bracht Sam naar bed nadat Mel hem had geholpen met het klaarmaken van een maaltijd. Benjamin ging uit. Hij verscheen in de keuken, gekleed voor een afspraakje, terwijl de anderen aan tafel zaten.

'Zo gauw al?' glimlachte Ollie. Niemand had zelfs nog maar uitgepakt. 'Moet wel een heel bijzonder iemand zijn.'

Benjamin lachte nietszeggend tegen zijn vader. 'Gewoon een vriend. Mag ik de auto lenen, pa?'

'Kom niet te laat thuis, Ben. En wees voorzichtig. Er zijn op zo'n avond altijd nogal wat dronken rijders op de weg.' Hij was dankbaar dat zijn zoon voorzichtig was en hij wist dat hij nooit dronk als hij moest rijden. Meer dan eens had Ben opgebeld met de vraag hem op te halen, zelfs als hij alleen een paar biertjes met wat vrienden had gedronken. Sarah had dat erin geheid, dat en nog veel meer. Ze had haar merkteken op hen allen achtergelaten en nu was ze weg. Oliver vroeg zich af wanneer ze zou komen voor het dikwijls beloofde weekend. Ze was pas zes dagen geleden vertrokken en nu al voelde het of het een heel leven was.

Het was vreemd die avond alleen naar bed te gaan en hij bleef aan haar liggen denken, zoals de hele afgelopen week, al probeerde hij zich in te beelden dat hij niet met haar bezig was. Om twaalf uur deed hij eindelijk het licht weer aan en ging de papieren doorlezen die hij van zijn werk had meegebracht. Zijn baas was zo vriendelijk geweest hem op korte termijn een week vrij te geven en hij was weer beter in vorm, al was het niet veel. Hij was nog wakker toen Benjamin om een uur thuiskwam en in de deuropening bleef staan om hem goedenacht te wensen. Oliver had de deur opengelaten om Sam te kunnen horen, en Benjamin bleef somber naar hem staan kijken toen hij de autosleuteltjes op tafel legde.

'Het moet wel moeilijk voor je zijn, pa. Ik bedoel... nu ma weg is.'

Oliver knikte. Er was niet veel dat hij tegen hem zeggen kon. Het was voor hen allemaal moeilijk. 'Ik denk dat we er wel aan zullen wennen, en ze komt gauw thuis.' Maar het klonk niet erg overtuigend. Benjamin knikte. 'Heb je een leuke avond gehad? Het is wel laat voor een doordeweekse avond.' 'Ja... ik had de tijd een beetje vergeten. Sorry, pa.' Hij glimlachte en zei welterusten. Een uur later hoorde Oliver Sam huilen, en snelde naar zijn kamer. De jongen lag te slapen en Ollie kwam naast hem zitten en streelde zijn hoofd, het donkere haar was vochtig. Ten slotte kwam Sam tot rust. Maar om vier uur voelde Ollie hem bij zich in bed glijden. Het kind rolde zich op naast hem en hoewel Ollie erover dacht hem terug naar zijn eigen kamer te dragen, was hij eigenlijk dankbaar hem bij zich te hebben. Hij draaide zich om en ging weer slapen. Vader en zoon sliepen vredig door tot de ochtend.

Het ontbijt die ochtend was de gewone chaos. Aggie had voor iedereen wafels en spek gemaakt, gewoonlijk een traktatie voor het weekend en bewaard voor speciale gelegenheden. Maar het was of ze wist dat ze op dat ogenblik iets bijzonders nodig hadden en ze had een extra lekkere lunch voor Sam ingepakt met de dingen waar hij het meest van hield. Zij zou voortaan zijn carpool rijden. Ollie rende naar zijn trein, hij voelde zich gejaagd en gedesorganiseerd, wat niets voor hem was. Hij had voor iedereen instructies achtergelaten, legde er de nadruk op dat de kinderen op tijd thuis moesten komen en hun huiswerk moesten maken. Dat deed Sarah toch ook altijd? Of niet? Alles had altijd zo vredig geleken toen zij er was, alles onder controle en iedereen gelukkig als hij naar kantoor vertrok. Toen hij eenmaal op zijn werk was, wachtte hem een stapel werk van de afgelopen week en rapporten over hangende projecten. Hij kon pas om zeven uur die avond vertrekken en het was bij negenen toen hij thuiskwam. Benjamin was weer uitgegaan, Mel hing aan de telefoon en Sam zat in het bed van zijn vader naar de tv te kijken. Hij had vergeten zijn huiswerk te maken en Aggie had hem er niet toe geprest. Ze zei tegen Oliver dat ze hem niet nog meer overstuur wilde maken.

'Kan ik bij jou slapen, pap?'

'Vind je niet dat je eigenlijk in je eigen bed moet slapen, Sam?' Hij was bang dat het een gewoonte van de jongen zou worden.

'Alleen maar voor vannacht? Alsjeblieft? Ik beloof dat ik lief zal zijn.'

Oliver glimlachte tegen hem en bukte zich om de kruin van zijn hoofd te kussen. 'Ik zou heel wat gelukkiger zijn geweest als je je huiswerk had gemaakt.'

'Ik heb het vergeten.'

'Kennelijk.' Hij deed zijn jas uit, trok zijn das los, zette zijn aktentas naast zijn bureau en kwam naast Sam op het bed zitten, zich afvragend of Sarah had opgebeld. Maar hij durfde het niet te vragen. 'Wat heb je vandaag gedaan?'

'Niet veel. Ik mocht van Aggie tv kijken toen ik thuiskwam.' Ze wisten beiden dat dat nooit mocht van Sarah. De dingen veranderden heel snel zonder haar, een beetje te snel voor Ollie.

'Waar is Benjamin?'

'Uit,' deed Sam onverschillig.

'Dat dacht ik al.' Dat zou hij ook moeten aanpakken. Benjamin mocht door de week 's avonds niet uitgaan, ook al was hij in zijn laatste schooljaar. Hij was pas zeventien en Ollie wilde niet dat hij losgeslagen raakte zonder Sarah. 'Moet je horen, vent. Je mag hier vannacht blijven slapen, maar dan niet meer. Morgen ga je weer naar je eigen bed. Afgesproken?'

'Afgesproken.' Ze gaven er elkaar een hand op en het kind begon te grinniken. Oliver deed het licht uit.

'Ik ga nu naar beneden om iets te eten. Slaap lekker.'

'Nacht, pap.' Hij zag er gelukkig uit toen hij zich oprolde in het grote bed, en Sarahs gedeelte in beslag nam.

'Welterusten.' Oliver bleef vanuit de deuropening nog even naar hem staan kijken. 'Ik houd van je.' Hij fluisterde de woorden en ging toen naar Mel om te zien wat zij aan het doen was. Ze had de telefoon uit de hal naar haar kamer gesleept en zat tussen de rommel, want overal lagen kleren, boeken en schoenen. Het was een wonder dat ze de kamer nog binnen had kunnen komen en ze keek met een nieuwsgierige blik naar haar vader op, die stond te wachten tot het gesprek was afgelopen. Maar ze legde alleen haar hand op de hoorn.

'Wil je iets, pa?'

'Ja, een hallo en een kus zouden wel prettig zijn. Heb je je huiswerk al gemaakt?'

'Hallo, en ja.' Het leek of de vraag alleen al haar ergerde.

'Houd je me gezelschap terwijl ik zit te eten?' Ze aarzelde en knikte toen, al keek ze niet erg opgewekt. Ze was liever aan de telefoon blijven praten met haar vriendin, maar haar vader deed het klinken als een bevel. De waarheid was dat hij geen zin had om alleen te eten en zij was de enige kandidaat in huis, behalve Aggie.

'Oké, ik kom zo beneden.' Hij zocht behoedzaam zijn weg door de troep en ging naar beneden op zoek naar de maaltijd die Aggie voor hem had klaargezet. Ze had het bord in aluminiumfolie gewikkeld en in de oven gezet om warm te blijven, maar toen hij het openmaakte, was er niet veel bij waar hij trek in had. De lamskarbonaadjes waren te gaar, de gebakken aardappelen te hard, en de broccoli had al uren geleden de geest gegeven. Zelfs de geur ervan trok hem niet aan en hij gooide alles in de vuilnisbak en bakte een paar eieren en perste wat sinaasappels terwijl hij op Mel wachtte. Ten slotte gaf hij het op en toen ze eindelijk beneden kwam, was hij klaar met eten.

'Waar is Benjamin?' Hij dacht dat zij het misschien wist, maar ze haalde alleen de schouders op.

'Bij vrienden, denk ik.'

'Op een doordeweekse avond? Dat is niet erg slim.' Ze haalde weer haar schouders op, met een gekwelde blik nu ze moest babysitten bij haar vader. 'Houd je je ook wel eens met Sam bezig als je thuiskomt?' Hij maakte zich de meeste zorgen over Sam, vooral wanneer het moeilijk voor hem was om op tijd thuis te komen. Het kind had nu meer in zijn leven nodig dan alleen Aggie. 'Ik heb altijd veel huiswerk, pa.'

'Waar je daarstraks op je kamer mee bezig was, zag er anders niet direct als huiswerk uit.'

'Hij ligt toch al in bed?'

'Niet toen ik thuiskwam. Hij heeft je nu nodig, Mel, dat hebben we allemaal.' Hij glimlachte. 'Jij bent de vrouw des huizes nu ma er niet is.' Maar het was een verantwoording die ze nooit had gewild. Ze wilde vrij zijn en bij haar vrienden en vriendinnen zitten, althans met hen praten. Het was haar schuld niet dat ma weg was, het was zíjn schuld. Als hij niet had gedaan wat hij gedaan had en wat hij nog steeds niet bedenken kon, zou Sarah hen waarschijnlijk nooit in de steek hebben gelaten. 'Ik wil graag dat je wat meer tijd aan hem besteedt. Praat eens met hem, houd hem even gezelschap en kijk of hij zijn huiswerk maakt.'

'Waarom? Hij heeft Aggie toch.'

'Dat is niet hetzelfde. Vooruit Mel, wees een beetje aardig voor hem. Vroeger was hij altijd je baby.' Ze had hem zelfs in haar armen gewiegd die avond dat Sarah zei dat ze wegging. Maar nu was het of ze geen deel meer van hen wilde uitmaken. Net als Sarah had ze zich losgemaakt van hen allemaal. Plotseling vroeg Oliver zich af of Benjamin soms dezelfde reactie vertoonde. Hij scheen aldoor uit te willen gaan, en daar moest een eind aan komen. Hij wilde dat hij meer tijd voor hen had, zodat hij hen kon helpen met hun reacties en hun problemen. De telefoon rinkelde toen hij met Mel praatte en hij zuchtte bijna toen hij zijn vader aan de lijn hoorde. Hij was te moe om nu nog met hem te praten. Het was over tienen en hij verlangde naar een douche en naar zijn bed, bij Sam. Het was een moeilijke dag op kantoor geweest en als hij nu 's avonds thuiskwam, was dat evenmin gemakkelijk.

'Ha, pa, hoe gaat het?'

'Met mij goed.' Hij scheen te aarzelen en Oliver zag Mel ontsnappen terwijl hij met zijn vader sprak. 'Maar met je moeder niet.'

'O, is ze ziek?' Deze ene keer was Oliver te moe om zich er druk over te maken.

'Het is een lang verhaal, Ollie.' De oude man zuchtte terwijl Oliver op nieuws wachtte. 'Ze heeft vanmiddag een hersenscan gehad.'

'Mijn God... waarom?'

'Ze deed aldoor zo verward, en ze is vorige week verdwaald, toen jullie met vakantie waren. Ik bedoel, echt verdwaald, en ze viel een trapje af en verstuikte haar enkel.' Oliver voelde zich plotseling schuldig dat hij niet had opgebeld vanuit Vermont, maar hij had toen ook zijn handen vol. 'Ze bofte nog, neem ik aan, op haar leeftijd had ze evengoed een heup kunnen breken, of nog erger.' Maar het kon niet veel erger zijn dan wat ze hem hadden verteld.

'Maar pa, ze maken toch geen hersenscan voor een verstuikte enkel? Wat is er?' De gedachten van zijn vader schenen ook al af te dwalen en Oliver was te moe om naar een lang verhaal te kunnen luisteren.

Hij scheen weer te aarzelen. 'Ik vroeg me af... of ik even naar je toe kon komen.'

'Nu?' Oliver klonk verbijsterd. 'Pa, wat is er aan de hand?'

'Ik moet gewoon even praten, dat is alles. En onze buurvrouw Margaret Porter houdt een oogje in het zeil. Ze is een geweldige steun. Haar man had dezelfde problemen.'

'Wat voor problemen? Waar heb je het over? Wat hebben ze gevonden?' Oliver klonk ongeduldig, wat zelden voorkwam, maar hij was zo moe en plotseling zo ongerust.

'Geen tumor, zoiets is het niet. Dat was natuurlijk ook een mogelijkheid. Kijk... als het niet te laat is...' Kennelijk moest hij met iemand praten en Ollie had de moed niet hem te zeggen dat hij niet komen kon.

'Nee, best, pa, kom maar.'

Hij maakte een pot koffie, schonk zich een kop in en vroeg zich opnieuw af waar Benjamin kon zijn en wanneer hij thuis zou komen. Hij was veel te laat voor een doordeweekse avond. Morgen moest hij weer naar school en hij moest hem vóór alles zeggen dat dit niet kon. Maar zijn vader kwam eerst, bezorgd en bleek. Hij leek jaren ouder dan de vorige week met Kerstmis en het herinnerde Ollie weer aan het feit dat zijn vader een zwak hart had. Hij vroeg zich af of hij wel 's nachts alleen mocht rijden, maar wilde hem niet van zijn stuk brengen door het te vragen.

'Kom binnen, pa.' Hij hoopte dat de deurbel Sam niet wakker had gemaakt terwijl hij zijn vader naar de grote gezellige keuken bracht. Zijn vader wilde geen gewone koffie, maar nam wel een kop cafeïnevrije poederkoffie en liet zich toen langzaam in een keukenstoel zakken terwijl Ollie naar hem stond te kijken. 'Je ziet er uitgeput uit.' Hij had het waarschijnlijk niet goed moeten vinden dat hij kwam, maar had gedacht dat zijn vader er behoefte aan had om te praten, en hij had gelijk. Langzaam vertelde hij Oliver de uitslag van de hersenscan.

'Ze heeft de ziekte van Alzheimer. Haar hersenen krimpen zienderogen volgens de scan. Ze zijn er natuurlijk niet zeker van, maar dat én haar gedrag van de laatste tijd schijnen de diagnose te bevestigen.'

'Belachelijk.' Oliver wilde het niet geloven. 'Je moet om een nieuw onderzoek vragen.' Maar George Watson schudde alleen het hoofd. Hij wist wel beter.

'Het heeft geen zin. Ik weet dat ze gelijk hebben. Je weet niet wat ze de laatste tijd allemaal heeft gedaan. Ze verdwaalt, raakt in de war, vergeet eenvoudige dingen die ze haar leven lang geweten heeft, zoals het gebruiken van de telefoon of de namen van vrienden.' De tranen sprongen in zijn ogen. 'Soms weet ze zelfs niet meer wie ik ben. Dan weet ze niet of ik het ben of jij. Dagenlang heeft ze me vorige week Oliver genoemd en ze werd woedend toen ik probeerde haar te verbeteren. En ze slaat een taal uit die ik haar nooit heb horen gebruiken. Soms durf ik haar bijna niet mee te nemen in het openbaar. Kort geleden noemde ze de kassier van de bank die we toch iedere week zien een "smerige etterbak". De arme vrouw bezwijmde bijna.' Oliver moest lachen, ondanks zichzelf. Maar het was niet grappig. Het was treurig! Plotseling keek George verbaasd rond. 'Waar is Sarah? Is ze al naar bed?'

Een ogenblik dacht Oliver dat hij beter kon zeggen dat ze uit was, maar het had geen zin de waarheid voor zijn vader te verzwijgen. Hij zou het toch ééns ontdekken. Het vreemde was dat hij zich ervoor schaamde, alsof hij er niet in geslaagd was zijn vrouw te houden, alsof het duidelijk zijn schuld was. 'Ze is weg, pa.'

'Waar naar toe?' Het klonk nietszeggend. 'Is ze uit?'

'Nee, ze is terug naar de universiteit. Naar Harvard.'

'Heeft ze je in de steek gelaten?' vroeg George verbijsterd. 'Wanneer is dat gebeurd? Ze was hier toch met Kerstmis?' Het scheen iets onbegrijpelijks, maar plotseling zag hij het verdriet in de ogen van zijn zoon en nu begreep hij het ook. 'O God, Ollie... wat vreselijk... wanneer is dat allemaal begonnen?'

'Ze vertelde het me een week of drie geleden. De afgelopen herfst had ze zich al ingeschreven voor een doctoraal cursus, maar ik geloof dat er meer achter zit. Ze zegt dat ze weer terugkomt, maar daar ben ik niet zo zeker van. Ik denk dat ze zichzelf meer voor de gek houdt dan mij. Ik weet nog niet wat ik moet geloven. We moeten maar afwachten wat er gebeurt.'

'Hoe nemen de kinderen het op?'

'Oppervlakkig gezien gaat het wel. Ik ben de vorige week met hen gaan skiën en dat heeft ons allemaal goed gedaan. Daarom heb ik je ook niet opgebeld. Ze is de dag na Kerstmis vertrokken. Maar in werkelijkheid leven we nog steeds in een soort schoktoestand. Mel geeft mij van alles de schuld, Sam lijdt aan nachtmerries en Benjamin schijnt het te willen verwerken door dag en nacht bij vrienden rond te hangen. Ik weet niet of ik het hem kwalijk kan nemen. Als het mij op die leeftijd was overkomen, had ik waarschijnlijk hetzelfde gedaan.' Maar het idee dat zijn moeder hen had kunnen verlaten, was voor beiden onvoorstelbaar en het bracht hun gedachten weer op Olivers moeder. 'Wat ga je doen met ma?'

'Ik weet nog niet wat ik kan doen. Ze zeggen dat als het zich met zo'n snelheid ontwikkelt, er een grote mogelijkheid bestaat dat ze al gauw volslagen dementeert. Uiteindelijk zal ze niemand meer herkennen, mij ook niet.' Zijn ogen vulden zich weer met tranen, het was ondraaglijk eraan te denken. Hij had het gevoel of hij haar iedere dag meer verloor en de gedachte daaraan maakte dat hij de pijn van Oliver over het verlies van Sarah intens aanvoelde. Maar Oliver was nog jong, hij vond nog wel eens iemand anders. Phyllis was de enige vrouw van wie George ooit had gehouden en na zevenenveertig jaar ging hij kapot bij de gedachte dat hij haar verliezen zou. Hij haalde een linnen zakdoek tevoorschijn, snoot zijn neus en ademde diep voor hij verder ging. 'Ze zeiden dat het een half jaar tot een jaar kon duren, of nog minder zelfs, voor ze absoluut niet meer aanspreekbaar is. Ze weten het gewoon niet. Maar ze denken dat ze heel moeilijk thuis te handhaven zal zijn als het eenmaal zover is. Ik weet niet wat ik moet doen...' Zijn stem trilde en Olivers hart ging naar hem uit. Hij pakte de hand van zijn vader. Het was zo moeilijk te geloven dat ze het over zijn eigen moeder hadden, de vrouw die altijd zo intelligent en zo sterk was geweest, en die nu alles vergat wat ze ooit geweten had en daardoor het hart van zijn vader brak.

'Je moet je er niet al te overstuur door laten maken, anders word jij ook nog ziek.'

'Margaret zegt hetzelfde. Zij is de buurvrouw van wie ik je vertelde. Ze is altijd even aardig voor ons. Haar man heeft jaren de ziekte van Alzheimer gehad en ten slotte moest hij toch naar een verpleeghuis. Ze kreeg zelf twee hartaanvallen en kon niet meer voor hem zorgen. Hij heeft zo nog zes jaar geleefd en eindelijk is hij nu in augustus gestorven.' Hij keek zijn zoon terneergeslagen aan. 'Ollie, ik kan de gedachte niet verdragen dat ik haar moet verliezen... dat ze zich niets meer herinnert. Het is of ik haar bij stukjes en beetjes zie vervagen, en ze wordt nu zo moeilijk. Vroeger was ze altijd zo opgewekt en goed gehumeurd.'

'Ik vond wel dat ze wat geagiteerd was met Kerstmis, maar ik realiseerde me niet dat er zoiets aan de hand was. Ik denk dat ik te veel in mijn eigen probleem verdiept was. Wat kan ik doen om je te helpen?' Het was afschuwelijk, nu verloor hij zijn moeder en zijn vrouw, en zijn dochter wilde nauwelijks iets tegen hem zeggen. De vrouwen in zijn leven verdwenen snel, maar hij moest nu aan zijn vader denken, niet aan zichzelf. 'Wat kan ik voor je doen, pa?'

'Je hoeft er alleen maar te zijn, denk ik.' De mannen keken elkaar aan en Oliver voelde een contact met hem dat hij in jaren niet had gehad.

'Ik houd van je, pa.' Hij schaamde zich niet om dat nu te zeggen, hoewel de woorden zijn vader jaren geleden zeker verlegen hadden gemaakt. Toen Oliver een kind was, was zijn vader zeer streng. Maar de jaren hadden hem milder gemaakt en op dit moment had hij zijn zoon wanhopig hard nodig, meer dan hij ooit iemand nodig had gehad.

'Ik houd ook van jou, jongen.' Ze stonden beiden openlijk te huilen en George snoot zijn neus weer, net toen Oliver de voordeur zacht hoorde openen en sluiten. Hij draaide zich om en zag Benjamin snel de trap opgaan, maar hij riep hem terug.

'Niet zo snel, jongeman. Waar ben je geweest tot half twaalf 's avonds op een doordeweekse dag?'

Benjamin wendde zich om, hij had een kleur van de kou en van verlegenheid, en keek toen verbaasd naar zijn grootvader die in de keuken zat. 'Met vrienden uit. Het spijt me, pa. Ik dacht niet dat het je wat kon schelen. Hoi, opa, wat doet u hier? Is er iets aan de hand?'

'Je grootmoeder is niet goed.' Oliver was plotseling streng en voelde zich weer sterk. De warmte van zijn vader scheen hem nieuwe kracht te geven, er was ten minste nog iemand die om hem gaf. Zijn vader had hem nodig, en de kinderen ook, al kon Sarah heel goed buiten hem. 'En je weet verdomd goed dat je niet uit mag als je de volgende dag naar school moet. Als dat nog een keer gebeurt, krijg je twee weken huisarrest. Begrepen?'

'Oké, oké, ik zei toch dat het me speet.' Oliver knikte. De jongen zag er eigenaardig uit. Niet dronken of stoned, maar of hij plotseling anders was. Hij leek meer een man, en scheen niet geneigd er verder iets over te zeggen. 'Wat is er met oma?'

Zijn grootvader keek ongelukkig en Oliver zei snel: 'Er zijn wat problemen met je grootmoeder.'

'Wordt ze weer beter?' Benjamin zag er plotseling jong en angstig uit. Het was alsof hij de gedachte niet kon verdragen dat hij nog iemand zou verliezen. Hij keek ongerust naar de beide mannen, en Oliver klopte hem op de schouder. 'Ze wordt wel weer beter. Maar je grootvader heeft wat steun nodig, dat is alles. Misschien vind je eens wat tijd voor hem, naast al die vriendinnen die zo aantrekkelijk zijn.'

'Natuurlijk opa. Ik kom dit weekend naar jullie toe.' De jongen was erg op hem gesteld en George Watson was dol op zijn kleinkinderen. Soms dacht Oliver dat hij meer van hen hield dan van zijn enige zoon. Hij was nu veel milder en kon beter van hen genieten.

'Je grootmoeder en ik zouden het fijn vinden.' Hij stond op, al voelde hij zich moe en oud, en raakte even de arm van de jongen aan, alsof hij daardoor iets van zijn jeugd kon terugkrijgen.

'Dank jullie allebei. Maar ik kan nu beter naar huis gaan, want mevrouw Porter zal wel naar haar eigen huis willen. Ik heb je grootmoeder in haar hoede achtergelaten.' Hij liep langzaam naar de voordeur, met Oliver en Benjamin achter zich aan.

'Gaat het, pa?' Oliver vroeg zich af of hij zijn vader niet beter kon thuisbrengen, maar deze wimpelde het af door te zeggen dat hij liever zelfstandig bleef. 'Bel dan als je thuis bent.'

'Doe niet zo onnozel,' snauwde George. 'Ik voel me best. Het is je moeder die ziek is.' Maar zijn gezicht verzachtte zich weer en hij omhelsde Oliver. 'Dank je, mijn jongen... voor alles. En het spijt me van...' Hij keek naar Benjamin, maar zijn blik was voor hen beiden bedoeld,'... van Sarah. Bel als je iets nodig hebt. Als je moeder weer wat beter is, kan Sam misschien een weekend blijven logeren.' Maar het klonk niet alsof ze beter zou worden.

De twee mannen keken George na toen hij wegreed, en Oliver zuchtte toen hij de voordeur sloot. Niets was meer eenvoudig. Voor niemand. Het was ontnuchterend om aan de problemen met zijn moeder te denken. Hij wendde zich om en keek Benjamin aan, en vroeg zich af wat er plaatsvond in dat leven dat hij niet deelde.

'En waar ga je al die keren heen als je tot laat in de avond wegblijft?' Hij nam hem aandachtig op toen ze het licht uitdeden en naar boven liepen.

'Gewoon naar vrienden, hetzelfde stel als altijd.' Maar iets in de manier waarop hij zijn mond bewoog, vertelde Ollie dat de jongen loog.

'Ik wilde dat je me de waarheid vertelde.'

Benjamin schrok en draaide zich naar hem om. 'Waarom zeg je dat?'

'Het is een meisje, hè?' Oliver was pienterder dan hij had gedacht en Benjamin wendde zijn hoofd af met een veelbetekenend lachje.

'Misschien wel. Maar het is niet zo belangrijk.' Dat was het wel. Heel, heel belangrijk. Zijn eerste liefdesverhouding en hij was dol op haar. Ze brachten iedere minuut die ze konden in bed door. Haar ouders waren nooit thuis. Ze werkten allebei en schenen veel uit te gaan, en zij was het enige kind dat nog thuis was, dus hadden ze alle tijd voor zichzelf en ze wisten precies wat ze ermee wilden doen. Ze was een mooi meisje, van zijn school, volgde dezelfde scheikundelessen, en hij hielp haar met de problemen. In tegenstelling tot Benjamin was het lang niet zeker of ze een academische opleiding zou kunnen volgen, maar dat kon haar niet veel schelen. Ze had veel meer belangstelling voor hem en hij hield van de manier waarop haar lijf aanvoelde als hij het streelde. Hij hield van alles wat met haar te maken had.

'Waarom breng je haar niet eens mee? Kent Mel haar ook? Ik zou haar graag eens willen ontmoeten.'

'Ja... Misschien. Soms. Nacht, pa.' Hij verdween snel in zijn kamer en Oliver glimlachte in zichzelf toen hij zijn slaapkamer binnenliep en Sam zag liggen. Op dat moment rinkelde de telefoon. Hij rende ermee naar de badkamer, wat mogelijk was door het lange snoer dat Sarah eraan had laten maken om te kunnen telefoneren terwijl ze in het bad zat. Zijn stem klonk gedempt toen hij antwoordde.

'Hallo?'

'Ben jij daar?'

'Ja.' Een lange pauze waarin hij probeerde zijn zelfbeheersing terug te krijgen. 'Hoe gaat het, Sarah?'

'Best. Ik heb vandaag een flatje gevonden. Hoe gaat het met de kinderen?'

'Ze kunnen zich staande houden.' Hij luisterde, snakte naar haar en haatte haar toen omdat ze hen in de steek had gelaten. 'Het is niet gemakkelijk voor hen.' Ze negeerde de opmerking.

'Hoe was het skiën?'

'Best. De kinderen hebben het leuk gehad.' Maar het was niet hetzelfde zonder jou, wilde hij tegen haar zeggen, maar hij deed het niet. In plaats daarvan vroeg hij het enige dat hij zichzelf had beloofd nooit te vragen: 'Wanneer kom je een weekend thuis?'

'Ik ben net een week weg.' Verdwenen was de belofte dat ze ieder weekend thuis zou komen. Híj had geweten dat het zo zou gaan, maar ze had het zo vurig ontkend. En nu klonk ze plotseling zo hard en anders. Hij kon nauwelijks geloven dat ze echt samen met hem had gehuild voor ze vertrok. Nu leek ze wel een oppervlakkige kennis die even opbelde om dag te zeggen in plaats van de vrouw met wie hij achttien jaar getrouwd was, en die zojuist naar een hotel in de buurt van Boston was verhuisd. 'Ik dacht dat we beter iedereen de tijd konden geven om zich aan te passen. Na de afgelopen week vind ik dat we allemaal wel even een adempauze nodig hebben.' Daarom had ze hen in de eerste plaats in de steek gelaten, voor een 'adempauze'.

'En hoe lang duurt die?' Hij had een hekel aan zichzelf nu hij bleef aandringen, maar hij kon er niets aan doen. 'Een week? Een maand? Een jaar? Ik vind dat de kinderen je echt weer eens moeten zien.'

'Ik heb er ook behoefte aan hen weer te zien, maar ik geloof dat we er een paar weken overheen moeten laten gaan, ze een kans moeten geven om te wennen.' En ik dan, wilde hij haar toeschreeuwen, maar hij deed het niet.

'Ze missen je erg.' Hijzelf ook.

'Ik mis hen ook.' Het klonk of ze zich niet op haar gemak voelde, alsof ze er liever een eind aan maakte. Ze kon het schuldgevoel tijdens het praten met hem niet verdragen, 'Ik wilde je alleen even het adres van mijn nieuwe flat geven. Zaterdag ga ik verhuizen en zodra ik een telefoon heb, bel ik je op.'

'En in die tussentijd? Als er iets gebeurt met de kinderen?' De gedachte alleen bracht hem in paniek, maar hij had het recht te weten waar ze was. Hij moest het weten, al was het alleen terwille van hemzelf.

'Ik weet het niet. Je kunt een boodschap achterlaten bij het hotel. En daarna denk ik dat je eventueel een telegram kunt sturen naar dat adres, als het nodig zou zijn. Maar het zal niet lang duren voor ik een telefoon heb.'

Het ijs in zijn stem was er alleen om de pijn te verbergen. 'Wat een belachelijke regeling.'

'Iets beters kan ik niet bedenken. Maar ik moet nu weg.'

'Waarom? Staat er iemand op je te wachten?' Hij kon zich wel om zijn oren slaan toen hij dat ook al zei, maar al luisterend naar haar werd hij hevig jaloers.

'Doe niet zo idioot. Het is laat, dat is alles. Hoor eens, Ol... ik mis je.' Het was het wreedste dat ze kon zeggen. Ze hoefde daar helemaal niet te zijn. Het was haar eigen keus geweest, ze had zijn hart in stukken gescheurd en nu durfde ze te zeggen dat ze hem miste.

'Jij bent ook brutaal, Sarah. Ik begrijp dat spelletje niet dat je speelt.'

'Het is geen spelletje. Je weet precies waarom ik hierheen ben gegaan. Ik moet dit doen.'

'Je zei ook dat je ieder weekend zou thuiskomen. Je hebt gelogen.'

'Ik loog niet. Maar ik heb er nog eens over gedacht en ik denk gewoon dat het voor iedereen te moeilijk zal zijn. Voor jou, mij en de kinderen.'

'Dat belachelijke vrijheidsverlof van jou is ook voor iedereen moeilijk en wat word ik verondersteld te doen terwijl jij weg bent? Me opsluiten in de badkamer met een Playboy?''

'Ollie, toe alsjeblieft; het is voor ons allebei moeilijk.' Maar het was haar keus, niet de zijne.

'Ik ben er niet vandoor gegaan. Dat zou ik nooit gedaan hebben.' 'Ik had geen keus.'

'Je bent een gemene meid. Mijn moeder had jaren geleden al gelijk. Je bent een echte egoïst.'

'Laten we nu niet weer beginnen. In Godsnaam, Ollie, het is over twaalven.' Maar plotseling werd ze nieuwsgierig. 'Waarom fluister je?' Ze had verwacht dat hij in bed zou liggen, maar er was een echo als hij sprak.

'Sam ligt in ons bed. Ik zit in de badkamer.'

'Is hij ziek?' Ze klonk plotseling bezorgd, en dat maakte hem alleen maar boos. Wat zou ze gedaan hebben als hij het echt was? Zou ze naar huis vliegen? Misschien moest hij haar zeggen dat Sam ziek was, maar de waarheid was erger.

'Hij heeft iedere nacht nachtmerries. En hij is gaan bedwateren. Hij wilde vannacht bij mij slapen.'

Er volgde een lange stilte toen ze zich hen voorstelde in wat nog pas een paar dagen geleden haar bed was geweest, en toen zei ze zacht: 'Hij boft dat hij jou heeft. Zorg goed voor hem. Ik bel je zodra mijn telefoon is aangesloten.'

Hij wilde nog meer tegen haar zeggen, maar het was duidelijk dat ze er een punt achter wilde zetten. 'Zorg goed voor jezelf.' Hij wilde haar zeggen dat hij nog steeds van haar hield, maar dat zei hij evenmin. Ze hield zichzelf met alles voor de gek, met het naar hen terugkomen, met het niet voor altijd vertrokken zijn, met het thuiskomen in de weekends en de vakanties. Ze had hen in de steek gelaten, dat was de simpele waarheid. Ze had hen allen de rug toegekeerd. En het ergste was dat hij wist, dat wat er ook gebeurde, waarom of hoe het gebeurde, hij altijd van haar zou blijven houden.

6

De eerste weken zonder haar waren heel moeilijk. En het leek wel of ieder ontbijt een ramp was. De eieren waren nooit goed, het sinaasappelsap was te vezelig, het geroosterde brood was te donker of te licht en zelfs Ollies koffie smaakte anders, vond hij. Hij wist dat het belachelijk was, want Aggie kookte nu al tien jaar voor hen en ze waren dol op haar, maar ze waren nu eenmaal gewend aan Sarahs ontbijten. Sam scheen aldoor te jengelen en meer dan eens zag Ollie dat hij de hond een schop gaf. Mel bleef nors en Benjamin vond zijn aanwezigheid niet langer noodzakelijk. In plaats daarvan vloog hij de deur uit en beweerde dat hij nóóit ontbeet. En plotseling merkte Ollie dat hij ruzie met hen maakte. Mel wilde de béide avonden van het weekend uit, Benjamin kwam 's avonds nog steeds te laat thuis, maar beweerde dat hij samen met zijn vrienden studeerde en Sam was 's nachts altijd even rusteloos en eindigde in Ollies bed, iets wat in het begin wel prettig was, maar uiteindelijk op Ollies zenuwen werkte. Het vredige gezin dat ze eens hadden gevormd was verdwenen.

Sarah belde eindelijk toen ze haar telefoon had, twee weken later dan beloofd, en kwam nog steeds niet naar huis. Ze vond het nog te vroeg en nu waren al hun gesprekken kort en bitter. Ze scheen bijna bang te zijn voor de kinderen, alsof ze er niet toe kon komen hen te troosten. Toch deed ze nog steeds of ze op een dag knapper, met een betere opleiding en veel succes het huis zou binnenstappen. Maar Ollie wist wel beter. Van het ene moment op het andere was het huwelijk dat hij achttien jaar lang gekoesterd had bij het afval terechtgekomen. En het beïnvloedde alles wat hij zag: het huis, de kinderen, hun vrienden, zelfs de cliënten van zijn reclamebureau. Hij was boos op iedereen, en op haar natuurlijk, en ook op zichzelf, er nog steeds van overtuigd, net als Mel, dat hij een fout had gemaakt, dat het zijn schuld was.

Hun vrienden belden en nodigden hem uit, want iedereen kwam het langzamerhand te weten nu Aggie de carpool van Sarah had overgenomen. Maar hij wilde niemand zien. Ze waren nieuwsgierig en roddelden alleen maar, en wilden overal hun neus in steken. En te midden van die ellende scheen George dag en nacht op te bellen met de meest afschuwelijke verhalen over de achteruitgang van Phyllis. Ze werd steeds vergeetachtiger, en was in bepaalde opzichten een gevaar voor haarzelf. George wist niet waar hij het zoeken moest en zocht steeds troost bij zijn zoon, die zelf nauwelijks op de been kon blijven. Het was al moeilijk genoeg zijn kinderen min of meer in toom te houden. Hij kwam zelfs op het idee ze naar een psychiater te sturen, maar toen hij er met Sams onderwijzeres over sprak, beweerde ze dat zulke gevoelens heel normaal waren. Het was goed te begrijpen dat Sam lastig en bokkig was, dat hij jengelde en slechte cijfers haalde, en hetzelfde gold voor Mel. Kennelijk gaf ze nog steeds haar vader de schuld van haar moeders vertrek. De schoolpsycholoog zei dat dat heel normaal was. Ze had iemand buiten zichzelf nodig om de schuld te kunnen geven en hij was een voor de hand liggende zondebok. Het was even gewoon dat Benjamin zijn toevlucht bij vrienden zocht om het huis te ontvluchten dat zo veranderd was zonder haar. Dat ging wel weer over, zeiden de experts, na een tijdje pasten ze zich aan. Er waren echter ogenblikken dat Oliver zich afvroeg of hij het zou overleven.

's Avonds kwam hij uitgeput thuis, volkomen leeg na een dag hard werken en dan trof hij een chaos aan met ongelukkige, vechtende kinderen. Zijn maaltijden waren oneetbaar, ze waren in aluminiumfolie gewikkeld en hadden veel te lang in de oven gestaan. En wanneer Sarah opbelde, kon hij de telefoon wel tegen de muur smijten en schreeuwde dat hij niets wilde horen over haar colleges en waarom ze dit weekend alweer niet thuiskwam. Hij wilde dat ze bij hem was, met hem sliep, van hem hield en voor hem kookte, dat ze zich weer met de kinderen bezighield. Aggie was een schat, maar wat zij kon bieden was zoveel minder dan al die kleine speciale dingen die hun moeder gaf.

Op een middag zat hij op zijn kantoor uit het raam te turen naar de regen en de natte sneeuw die hoorden bij New York aan het eind van januari en vroeg zich af of ze nog ooit terug zou komen. Op dat moment zou hij ieder weekend hebben aangegrepen. Ze was nu een maand weg en hij voelde zich zo eenzaam dat hij het bijna niet meer uithield.

'Wat kijk jij vrolijk... mag ik binnenkomen?' Het was Daphne Hutchinson, een assistent vice-presidente van de firma. Hij kende haar nu vier jaar en de laatste tijd werkten ze samen aan de presentatie voor een nieuwe cliënt. Ze was een knappe vrouw met donker haar dat strak naar achteren was getrokken, met een wrong in haar nek. Ze was goed gekleed op een chique, Europese manier: alles was eenvoudig en zeer verzorgd. Ze droeg altijd een sjaal, dure schoenen en een ingetogen maar mooi sieraad. Hij mocht haar graag: ze was snel en intelligent, discreet, een harde werker en ze was om de een of andere reden nooit getrouwd. Ze was achtendertig en hoewel ze al jarenlang met Oliver bevriend was, was die vriendschap nooit anders dan platonisch geweest. Vanaf het begin had ze het iedereen op kantoor duidelijk gemaakt dat romances binnen een firma haar stijl niet waren en door dik en dun en ondanks oppervlakkige en sommige serieuze pogingen hield ze zich aan wat ze aan het begin had gezegd. Oliver respecteerde haar daarom en het maakte dat hij prettig met haar kon werken.

'Ik heb een paar modellen geïmproviseerd voor de volgende week.' Ze had een grote map bij zich, maar keek hem aarzelend aan. 'Je lijkt niet erg in de stemming. Zal ik later terugkomen?' Ze had geruchten gehoord dat Sarah was weggegaan en had wekenlang de spanning op zijn gezicht gezien, maar ze hadden er nooit over gesproken.

'Het is oké, Daphne, kom er maar in. Je kunt net zo goed nu komen als later.'

Ze maakte zich bezorgd over hem toen ze binnenkwam. Hij scheen veel magerder geworden te zijn, zijn gezicht was bleek en hij zag er wanhopig ongelukkig uit. Ze ging zitten en liet hem het werk zien, maar hij scheen zich niet te kunnen concentreren, en ten slotte stelde ze voor het maar even te vergeten en een kop koffie van haar aan te nemen. 'Kan ik iets voor je doen? Ik lijk misschien niet veel,' grinnikte ze vrolijk, 'maar ik heb geweldige schouders.'

Hij glimlachte tegen haar. Ze had veel allure en heel veel stijl en hij vergat bijna hoe klein ze was. Ze was een geweldige vrouw en eens te meer vroeg hij zich af waarom ze nooit getrouwd was. Te druk misschien, of te veel in haar werk opgaand. Dat gebeurde vaak bij vrouwen en als ze een jaar of veertig waren, raakten ze in paniek. Maar zij zag daar niet naar uit. Ze scheen tevreden en beheerst en haar ogen waren vriendelijk toen hij met een zucht in zijn stoel zakte. 'Ik weet het niet, Daphne, je hebt het misschien wel gehoord?' Hij keek haar aan, zijn ogen waren meren van groene pijn en ze moest een opwelling bedwingen haar armen om hem heen te slaan. 'Sarah is de vorige maand weggegaan, terug voor een opleiding aan de universiteit. Boston...'

'Maar dat is toch het eind van de wereld niet? Ik dacht dat het veel erger was.' Ze had gehoord dat ze gingen scheiden, maar dat zei ze niet tegen Ollie.

'Het is geloof ik heel waarschijnlijk dat het wel erger is, maar ze heeft het lef niet het toe te geven. We hebben haar nu bijna vijf weken niet gezien en de kinderen zijn helemaal over hun toeren. Ik trouwens ook. Ik doe alles om 's avonds op tijd weg te komen, maar het is bijna altijd zes of zeven uur. Dus acht voor ik thuis ben en tegen die tijd heeft iedereen alle zelfbeheersing verloren, mijn maaltijd kan ik weggooien, we gillen tegen elkaar, ze beginnen te huilen en de volgende ochtend is het van hetzelfde laken een pak.'

'Dat klinkt niet erg opwekkend. Waarom neem je niet een tijdje een flat in New York, dan ben je in ieder geval dichter bij je werk en misschien is die verandering wel goed voor de kinderen.' Hij had daar geen ogenblik aan gedacht en zag er ook het nut niet van in. Dan kregen ze ook nog het trauma van andere vrienden en een andere school. En hij wist dat ze allemaal de troost nodig hadden van de bekende omgeving.

'We kunnen nauwelijks het hoofd boven water houden, laat staan denken aan verhuizen.' Hij vertelde haar over Mels woede tegenover hem, de eeuwige verdwijning van Benjamin en het feit dat Sam bij tijd en wijle bedwaterde en dat hij iedere nacht bij hem sliep.

'Je hebt vakantie nodig, kerel. Waarom neem je de kinderen niet ergens mee naar toe? Een weekje naar het Caribisch gebied of naar Hawaï, ergens waar het zonnig en warm en vrolijk is?' Bestond er nog zoiets? Zouden ze ooit nog eens vrolijk zijn? Het was moeilijk te geloven en hij vond het min of meer pijnlijk dat hij haar met zijn verhaal had opgezadeld, maar ze scheen het niet erg te vinden.

'Ik denk dat ik hoop dat ze terugkomt als we maar blijven waar we zijn, en dat we de klok terug kunnen zetten.'

'Zo werkt het meestal niet.'

'Helaas.' Hij streek met een vermoeide hand door zijn haar. 'Dat heb ik gemerkt. Het spijt me dat ik jou met dit alles zit te vervelen. Het maakt het moeilijk voor me me op het werk te concentreren. Maar het is in ieder geval prettig het huis uit te zijn. Je wordt zo depressief als je daar 's avonds aankomt! En de weekends zijn nog erger. Het is of we allemaal uit elkaar gemept zijn en niet meer weten hoe we elkaar terug moeten vinden. Zo was het vroeger niet.' Maar hij kon zich nu nauwelijks meer herinneren hoe het vroeger was, alsof haar rampzalige afwezigheid al een leven lang duurde.

'Kan ik iets voor je doen?' Ze had zijn kinderen nooit ontmoet, maar was er best toe bereid, ze had zoveel tijd in de weekends. 'Ik wil graag eens kennis met ze maken. Misschien is het wel goed voor hen, of denk je dat ze dan het gevoel krijgen dat ik probeer hen van hun moeder af te pikken?'

'Ik weet niet eens of ze het zouden merken.' Maar ze wisten beiden dat dat niet het geval zou zijn. Hij glimlachte tegen haar, dankbaar voor een luisterend oor. 'Misschien kun je eens een dagje komen. Het zou best fijn zijn voor ons allemaal als we een beetje aan de situatie gewend zijn, maar of dat ooit gebeurt... Mijn moeder is de laatste tijd ook ziek. Zo gaat het dikwijls, als er één ding misgaat, loopt alles opeens mis. Heb je dat ooit gemerkt?' Hij grinnikte zijn jongensachtige lach die vrouwenharten deed smelten en ze begon ook te lachen.

'Wat je zegt. Zo is mijn hele leven. Hoe gaat het met de hond?'

'De hond?' Het verbaasde hem dat ze ernaar vroeg. 'Best. Hoezo?'

'Pas maar op. Op dit soort momenten kan hij hondeziekte krijgen en bijt dan veertien van je buren.' Ze lachten bij het idee en toen zuchtte hij weer.

'Ik had nooit gedacht dat zoiets ons kon overkomen, Daphne. Ze heeft me volkomen overrompeld, ik wist niet wat ik ermee aan moest en de kinderen evenmin. Ik dacht altijd dat we een ideaal leven hadden.'

'Zoiets gebeurt wel meer. Mensen worden ziek, sterven, dingen veranderen, of mensen worden plotseling verliefd op een ander, of doen iets geks als dit. Het is niet zoals het hoort, maar zo gaat het nu eenmaal. Je moet proberen er het beste van te maken en als je op een dag terugkijkt, begrijp je misschien waarom het gebeurd is.'

'Het zal wel aan mij hebben gelegen.' Dat geloofde hij nog steeds. Hij was de oorzaak. 'Misschien voelde ze zich verwaarloosd, of genegeerd, of als vanzelfsprekend genomen.'

'Of had ze het gevoel dat ze stikte, of verveelde ze zich, of misschien was ze eigenlijk niet zo'n fantastisch iemand.' Ze was dichter bij de waarheid dan ze besefte, maar Oliver was niet bereid dat te accepteren. 'Misschien wilde ze voor de verandering eens haar eigen leven leiden. Je kunt eigenlijk niet weten waarom mensen dingen doen. En voor je kinderen moet het nog moeilijker te begrijpen zijn.' Ze was een verstandige vrouw voor haar leeftijd en Oliver herinnerde zich weer dat hij altijd op haar gesteld was geweest, niet op een flirterige manier, maar op de gezonde, waardevolle manier waarop een goede vriendschap gebaseerd is. Het was jaren geleden dat hij een vrouw tot vriend had gehad, niet sinds hij met Sarah was getrouwd.

'Als ik het zelf niet begrijp, hoef je je niet te verbazen dat zij het niet doen. En ze helpt niet erg door weg te blijven. Toen ze vertrok, beloofde ze ieder weekend thuis te komen.'

'Dat is ook naar, maar misschien is het voor jullie allemaal wel beter. Tegen de tijd dat ze komt voor een bezoek, is iedereen tot rust gekomen.' Hij lachte bitter bij die gedachte. Het leek een onwaarschijnlijk vooruitzicht.

'Zoiets bestaat niet meer bij ons. Iedereen begint aan het ontbijt al te klagen en als ik thuiskom, klagen ze nog of ze zijn er niet, wat nog erger is. Ik heb nooit beseft dat kinderen zoveel last konden veroorzaken. Ze waren altijd even gemakkelijk en aardig, goed aangepast en gelukkig. En nu... ik herken ze nauwelijks als ik 's avonds thuiskom, met hun klachten, hun slechte humeur, hun ruzies en gejengel. Ik kan nauwelijks wachten om weer hier naar toe terug te gaan.' Maar als hij eenmaal op kantoor was, kon hij het daar ook niet uithouden. Misschien had ze gelijk. Misschien moesten ze echt nog een keer met vakantie gaan.

'Laat dit je leven niet worden,' zei ze met een wetende blik in haar ogen. 'Daar moet je ook een prijs voor betalen. Geef haar een kans, als ze terugkomt, prachtig. Komt ze niet, regel je leven dan op een andere manier. Je échte leven. Niet deze rotzooi. Dat is geen vervanging voor een werkelijk levend mens. Ik spreek uit ervaring. Geloof me.'

'Ben je daarom nooit getrouwd, Daphne?' Onder deze omstandigheden scheen het niet langer zo impertinent om dat te vragen. 'Min of meer. Dat en nog een paar complicaties. Ik had voor mijzelf gezworen dat ik tot mijn dertigste aan een carrière wilde bouwen, en daarna gebeurden er een paar dingen die me bezighielden en zo vluchtte ik weer in mijn werk. En toen... nou ja, het is een lang verhaal, maar laten we zeggen dat dit geknipt voor me is. Ik houd ervan en het past bij me. Maar voor de meeste mensen gaat het niet op. En jij hebt kinderen. Je hebt meer nodig in je leven dan alleen maar dit. Op een dag zijn je kinderen de deur uit, en 's nachts is dat bureau geen fleurig gezelschap.' Iedereen wist dat ze sommige avonden wel tot tien uur bleef doorwerken. Maar daarom kwam zij ook met de beste prestaties. Ze werkte er als een paard aan en had briljante ideeën.

'Je bent een wijze vrouw.' Hij glimlachte tegen haar en keek op zijn horloge. 'Zullen we nog even een blik werpen op dat spul dat je hebt meegebracht?' Het was bijna vijf uur en hij dacht aan naar huis gaan, maar vond het nog wat te vroeg.

'Waarom ga je voor de verandering niet eens vroeg weg? Misschien is het goed voor je kinderen, en voor jou ook. Neem ze mee uit eten.'

Hij was verbaasd over het idee, had er zelfs nooit aan gedacht, zo hing hij aan de oude routine. 'Een geweldig idee. Dank je. Je vindt het niet erg als we dat spul morgen doen?'

'Doe niet zo gek. Dan kan ik je ook meer laten zien.' Ze stond op en liep naar de deur, maar keek nog eens over haar schouder naar hem. 'Kop op, joh. De storm kan wel alles tegelijk treffen, maar er is goed nieuws, hij duurt niet eeuwig.'

'Zweer je dat?'

Ze grinnikte en stak twee vingers op. 'Padvinders-eed.'

Ze vertrok en hij belde naar huis. Agnes kwam aan de telefoon. 'Ha, Aggie.' Hij voelde zich gelukkiger dan hij zich in dagen gevoeld had. 'Doe vanavond maar geen moeite om te koken. Ik kom naar huis en wilde de kinderen mee uit eten nemen.' Hij vond het een pracht idee van Daphne, ze was echt een geweldige vrouw.

'O.' Agnes klonk of hij haar verrast had.

'Is er iets?' De werkelijkheid sloeg weer toe. Niets was tegenwoordig gemakkelijk. Zelfs niet als hij met de kinderen wilde uitgaan. 'Melissa is naar een repetitie, en Benjamin moest vanavond basketball spelen. En Sam ligt met koorts in bed.'

'Christus... sorry. Goed, het geeft niet. We gaan wel een andere keer.' Toen fronste hij. 'Is Sam erg ziek?'

'Het is niets. Gewoon verkouden en een beetje grieperig. Ik dacht gisteren al dat hij iets had. Ze belden op van school en ze vroegen of ik hem kon komen halen. Dat was gelijk nadat ik hem had weggebracht.' En ze had niet opgebeld. De jongen was ziek en hij wist het zelfs niet. Arme Sam.

'Waar is hij?'

'In uw bed, meneer Watson. Hij weigerde in zijn eigen bed te kruipen, en ik dacht dat u het niet erg zou vinden.'

'Best.' Een ziek kind bij hem in bed. Wel heel anders dan het leven dat het bed eens had gekend, maar dat scheen nu voorbij te zijn. Hij hing de hoorn op en Daphne verscheen weer in de deuropening.

'Oh-o, nog meer slecht nieuws? De hond?'

Ollie lachte. Ze vrolijkte hem op, bijna als een lievelingszuster. 'Nog niet. 't Is Sam. Hij heeft koorts, en de anderen zijn uit. Een geïmproviseerd hapje vanavond.' Toen kreeg hij een idee. 'Hoor eens, heb jij geen zin om zondag te komen? Dan nemen we de kinderen mee uit eten.'

'Weet je zeker dat ze het niet erg zullen vinden?'

'Vast niet. Ze zullen ervan genieten. We gaan dan naar een Italiaans restaurantje waar ze dolgraag komen. Heerlijke vis en zo en geweldige pasta. Wat zeg je ervan?'

'Het klinkt enig. Maar laten we afspreken dat als hun moeder onverwacht voor het weekend thuiskomt, er geen moeilijkheden of problemen zijn. Dan gaat het gewoon niet door. Oké?'

'Juffrouw Hutchinson, je bent veel te gemakkelijk in de omgang.'

'Zo ben ik nu eenmaal. Waarom dacht je dat ik zover gekomen was? Toch niet dank zij mijn uiterlijk.' Ze was even bescheiden als intelligent en ze had een grote zin voor humor.

'Kletskoek.'

Ze wuifde en rende weer weg en toen hij zich klaarmaakte om te vertrekken, vroeg hij zich af waarom ze geen fysieke aantrekkingskracht voor hem had. Ze was een knappe vrouw, had een uitstekend figuur hoewel ze klein was, maar wist dit zorgvuldig te camoufleren met zakelijke mantelpakken en eenvoudige jurken. Misschien kwam het ook omdat hij er nog niet klaar voor was, tenslotte was hij, voor zover hij wist, nog steeds met Sarah getrouwd. Maar het was meer dan dat. Daphne had iets van: ik wil altijd bevriend met je zijn, maar kom niet dichterbij, kerel. Raak me niet aan!

Hij vroeg zich af wat er eventueel achter stak, of het alleen haar beleid tijdens het werk was, of soms meer. Misschien vroeg hij het haar nog wel.

Hij kwam om kwart over zeven thuis en trof Sam in diepe slaap aan in zijn bed, zijn gezicht heet en droog van de koorts. De twee anderen waren uit en hij ging naar beneden om weer een paar eieren voor zichzelf te bakken. Er stond geen eten voor hem klaar. Aggie had voor Sam kippesoep en geroosterd brood gemaakt en dacht kennelijk dat Ollie wel voor zichzelf kon zorgen. Dat kon hij en daarna wachtte hij op de twee anderen. Maar hij moest lang wachten. Melissa kwam om tien uur thuis, vrolijk en opgewonden. Ze vond het een fijn toneelstuk en had een hoofdrol, maar zodra ze Ollie zag, verstrakte haar gezicht en ze rende naar haar kamer zonder een woord te zeggen. Het gaf hem een eenzaam gevoel toen ze de deur achter zich sloot. Het was na middernacht toen haar oudste broer thuiskwam. Oliver zat rustig in de kamer te wachten.

Hij hoorde de voordeur en liep snel naar Benjamin toe, met een blik in zijn ogen die niet veel goeds voor Benjamin inhield.

'Waar ben je geweest?'

'We hadden basketballtraining, het is dinsdag.' Zijn ogen vertelden zijn vader niets, maar hij zag er gezond en sterk uit en alles aan hem schreeuwde om zelfstandigheid.

'Tot twaalf uur 's nachts?' Zo'n verhaal nam Oliver niet.

'Ik heb onderweg nog een hamburger gegeten. Mag ik?'

'Niks te "mag ik". Ik weet niet wat er met jou aan de hand is, maar je schijnt te denken dat je, nu je moeder weg is, kunt doen wat je wilt. Maar dat is niet het geval. Er is hier niets veranderd, behalve dat zij er niet meer is. Ik verwacht nog steeds dat je door de week 's avonds thuiskomt en thuisblijft, dat je je huiswerk maakt, met je huisgenoten omgaat en hier bent als ik thuiskom. Begrepen?'

'O ja, best. Maar wat maakt het voor verschil?' Hij was woedend.

'Omdat we nog steeds een gezin vormen. Met of zonder haar. Sam en Mel hebben je nodig... en ik ook.'

'Dat is gezeik, pa. Het enige dat Sam wil, is ma. En Mel brengt de helft van haar leven door aan de telefoon en voor de andere helft sluit ze zich op in haar kamer. En jij komt niet voor negen uur thuis. En als je er dan bent, ben je te moe om nog met ons te praten. Waarom zou ik verdomme mijn tijd hier gaan zitten verknoeien?'

Oliver was gekwetst door zijn woorden en toonde het ook. 'Omdat je hier woont. En ik kom niet om negen uur thuis, maar uiterlijk om acht. Ik werk me kapot om iedere avond de trein te halen en dan verwacht ik dat je thuis bent. Ik zeg het je niet nog eens, Benjamin. Dit duurt nu al de hele maand. Je bent iedere avond uit. Als je er niet mee stopt, blijf je een maand lang thuis.'

'Dat zou je wel willen!' Benjamin was witheet van woede en zijn vader was geschokt. Zijn zoon was nooit zo tegen hem opgetreden, hij zou het niet gedurfd hebben. En plotseling trotseerde hij hem openlijk.

'Nu is het genoeg, meneer. Dit is wel een prijs waard. Vanaf dit ogenblik blijf je 's avonds thuis.'

'Verdomme, pa!' Even leek het of Benjamin op hem af zou vliegen.

'Houd je mond.' Ze waren luider gaan praten en geen van beiden had Mel gezien, die zachtjes de trap af kwam en nu vanuit de deur van de keuken naar hen stond te kijken. 'Je moeder is er dan misschien niet, maar ik stel nog steeds de regels vast.'

'En wie zegt dat?' kwam een boze stem achter hen vandaan en ze draaiden zich allebei verbaasd om en zagen Melissa naar hen staan kijken.

'Wat geeft jou het recht ons op de kop te zitten. Je bent er warempel nooit. Je geeft geen barst om ons. Anders had je ma toch zeker nooit weggejaagd. Het is jouw schuld dat ze weg is en nu verwacht je van ons dat we de boel weer lijmen.'

Hij kon wel huilen toen hij hen zo hoorde. Ze begrepen er absoluut niets van. Hoe konden ze ook? 'Luister, ik wil dat jullie één ding weten.' De tranen stonden in zijn ogen toen hij hen aankeek. 'Ik had wel alles willen doen om je moeder hier te houden en hoewel ik mijzelf ook de schuld geef van wat ze heeft gedaan, geloof ik toch dat een deel van haar hier altijd naar heeft verlangd, dat ze echt terug wilde naar de universiteit, en weg van ons allemaal om een eigen leven te leiden. Maar of het al dan niet mijn schuld is, ik moet zeggen dat ik ontzettend veel van jullie houd.' Zijn stem trilde pijnlijk en hij vroeg zich af of hij nog verder kon gaan, maar hij deed het. 'En ik houd ook van haar. We kunnen ons gezin nu toch niet uit elkaar laten vallen, het betekent te veel voor ons allemaal. Ik heb jullie nodig, kinderen.' Hij begon te huilen en Mel keek plotseling dodelijk geschrokken. 'Ik heb jullie zo nodig... en ik houd van jullie.' Hij wendde zich af, en voelde Bens hand op zijn schouder. Even later voelde hij ook Melissa vlak bij zich en toen haar armen om hem heen.

'We houden van je, pa,' fluisterde ze hees en Benjamin zei niets, maar stond vlak naast hen. 'Het spijt me dat we zo gemeen zijn geweest.' Ze wierp een blik op haar broer, en ook zijn ogen stonden vol tranen, maar al had hij nog zoveel medelijden met zijn vader, hij had nu zijn eigen leven en zijn eigen problemen.

'Het spijt me.' Het duurde een paar minuten voor hij weer kon spreken. 'Het is voor ons allemaal even moeilijk. En voor haar waarschijnlijk ook.' Hij wilde fair tegenover haar blijven en niet de kinderen tegen haar opzetten.

'Waarom komt ze niet thuis zoals ze beloofd heeft? Waarom belt ze ons nooit op?' vroeg Melissa klagend toen ze gedrieën langzaam naar de keuken liepen. Sarah had heel zelden gebeld sinds ze in Boston was.

'Ik weet het niet, schat, ik vermoed dat ze meer te doen heeft dan ze dacht. Ik had al zo'n idee dat dit kon gebeuren.' Toch had hij niet verwacht dat ze vijf weken zou wegblijven. Het was wreed voor Sam, voor hen allemaal en hij had het haar herhaaldelijk door de telefoon gezegd, maar ze bleef volhouden dat ze nog niet zover was dat ze thuis kon komen. Ze had met hen gebroken, al vond ze het ook pijnlijk, en vloog nu vrij rond, al deed het hen ook nog zoveel verdriet. 'Ze komt een dezer dagen vast wel thuis.'

Melissa knikte peinzend en ging aan de keukentafel zitten. 'Maar het zal nooit meer zo zijn als vroeger, hè?'

'Misschien niet. Maar misschien is een andere manier ook niet zo slecht. Misschien is het wel beter als we hier doorheen zijn.'

'Maar alles was eerst zo fijn.' Ze keek naar hem op en hij knikte. Ze hadden in ieder geval weer contact met elkaar, zodat er tenminste weer iets goed liep. Hij keek naar zijn zoon. 'Wat is er met jou aan de hand, Ben?' Oliver voelde dat er iets was, maar zijn zoon wilde hem niets vertellen. Ook dat was nieuw voor hem. Hij was altijd zo gemakkelijk en openhartig geweest.

'Niets bijzonders.' En toen verlegen: 'Ik kan maar beter naar bed gaan.' Hij draaide zich om om de keuken uit te lopen. Oliver zou een hand willen uitsteken om hem tegen te houden.

'Benjamin...' De jongen bleef staan. Oliver had iets gevoeld. 'Is er iets? Wil je soms alleen met me praten voor je naar bed gaat?'

Hij aarzelde, maar schudde toen het hoofd. 'Nee, dank je, pa, ik ben best.' En toen ongerust: 'Moet ik toch thuis blijven?'

Oliver aarzelde geen moment. Het was belangrijk dat ze goed begrepen dat hij de baas was, anders gingen ze allemaal hun eigen gang. Voor hun eigen bestwil kon hij dat niet laten gebeuren. 'Ja, Ben. Het spijt me. Met etenstijd thuis, de weekends ook. Een maandlang. Ik heb je gewaarschuwd.'

Hij was onvermurwbaar, maar zijn ogen vertelden Benjamin dat hij het deed omdat hij van hem hield.

Benjamin knikte en geen van de twee achterblijvers wist iets van de wanhoop die zijn vader veroorzaakte. Hij moest 's avonds bij haar zijn! Hij moest; ze had hem nodig. En hij had haar ook nodig. Hij wist niet hoe ze het moesten overleven.

Oliver keek Melissa aan toen Benjamin verdwenen was, liep langzaam naar haar toe en gaf haar een kus. 'Ik houd van je, schat. Heel veel. En ik denk dat we allemaal geduld moeten hebben. Het moet toch weer beter worden.'

Ze knikte langzaam en keek op naar haar vader. Ze wist meer over Benjamin dan ze bereid was te vertellen. Ze had hem wel duizend keer met Sandra gezien en wist dat hij lessen oversloeg. Er deden verhalen de ronde bij hen op school, ook tussen de hoogste klassen en die eronder. En ze vermoedde dat hij heel serieus was wat betreft het meisje, serieus genoeg om zijn vader te trotseren. Sam bewoog zich die nacht niet toen zijn vader naast hem lag en 's morgens was de koorts weg. Iedereen scheen kalmer toen hij naar zijn werk ging en hij voelde zich opgelucht. Het was vervelend dat hij Benjamin thuis moest houden, maar het was voor zijn bestwil en hij dacht dat Benjamin het begreep. De doorbraak met Mel had de ellende van de vorige avond overvleugeld en was de moeite waard geweest, en toen hij aan het werk ging en een boodschap op zijn bureau zag liggen, moest hij plotseling aan zijn uitnodiging aan Daphne denken om zondag op bezoek te komen. En voor het eerst in een maand was hij opgetogen bij het vooruitzicht van het weekend.

7

Daphne kwam die zondag met de trein. Hij haalde haar van het station en reed gelijk met haar naar huis. Onderweg praatten ze over de kinderen. Mel was de hele week lief voor hem geweest, Sam was nog wat verkouden en Benjamin had nauwelijks iets tegen hem gezegd sinds Oliver hem verboden had 's avonds uit te gaan. Maar hij hield zich aan de gezinsregels, dus was iedere avond met etenstijd thuis en ging gelijk daarna naar zijn kamer. 'Ik waarschuw je, het is tegenwoordig geen gemakkelijk stelletje, maar het zijn goede kinderen.' Hij glimlachte tegen haar, blij dat ze gekomen was. Sarah had al in geen dagen opgebeld, en ze voelden allemaal de druk van haar stilte, vooral Oliver.

'Ik zal proberen hun te laten weten dat ik geen bedreiging vorm.' Daphne lachte weer tegen hem; ze droeg een perfect zittende zwartleren broek en een kort bontjasje.

'Waarom zeg je dat?' Hij wist niet zeker waarom, maar het scheen dat ze wilde dat hij wist dat ze absoluut geen romantische interesse in hem had.

'Omdat ik de dingen graag open en eerlijk wil houden.'

'Heb je een reden om niet in mannen geïnteresseerd te zijn?' Hij probeerde het nonchalant te laten klinken en had ook geen onmiddellijke belangstelling voor haar, maar het kon prettig zijn op een dag met haar uit te gaan. Ze had een man veel te bieden: hersenen, uiterlijk, charme, een spitse geest. Hij mocht haar buitengewoon graag. 'Ik weet dat je er een punt van maakt nooit met iemand van ons reclamebureau uit te gaan.'

'Dat is omdat ik lang geleden mijn les heb geleerd. Op de harde manier.' Ze besloot het hem te vertellen. Misschien omdat ze hem ook aantrekkelijk vond. 'Ik zat drie jaar in mijn eerste baan toen ik verliefd werd op de voorzitter van het bestuur van het reclamebureau waar ik toen werkte.' Ze glimlachte in zichzelf en hij floot even terwijl hij haar aankeek.

'Je bent toch niet iemand die van de een naar de ander vliegt.' 'Hij was een van de meest opwindende mannen die je in de reclamewereld vinden kunt. Nog steeds. Hij was toen zesenveertig, getrouwd, met twee kinderen. Hij woonde in Greenwich en was katholiek.' 'Geen echtscheiding.'

'Goed gezien, jij wint de prijs. Tweehonderd dollar.'

Het klonk niet bitter, maar gewoon nuchter. Ze wilde dat Ollie het wist, hoewel ze er nooit met iemand over praatte. Een paar mensen wisten het maar de meesten niet. 'Feitelijk was de firma familiebezit. Hij is een geweldige man. En ik was tot over mijn oren verliefd op hem en zei tegen mezelf dat het er niet op aan kwam dat hij getrouwd was.' Ze zweeg en keek naar het landschap alsof er herinneringen bovenkwamen, maar Oliver drong aan. Hij wilde de rest weten, wat de kerel had gedaan om haar van mannen en seks af te houden. Het scheen jammer haar leven zo alleen te verprutsen, hoewel ze kennelijk niet ongelukkig leek.

'En? Hoe lang heeft het geduurd? Wat is er gebeurd?'

'We hadden een heerlijke tijd. We reisden en kwamen altijd dinsdags en donderdagsavonds bij elkaar, in een flat die hij in de stad had. Het klinkt niet aardig, maar ik denk dat je zou kunnen zeggen dat ik zijn maîtresse werd. En ten slotte ontsloeg hij me.'

'Leuk.'

'Hij was bang dat iemand erachter zou komen en sommigen merkten het ook, maar de meesten niet. We waren zeer discreet. En hij was altijd eerlijk tegen me. Hij hield van zijn vrouw en zijn kinderen, die toen nog klein waren. Zijn vrouw was niet meer dan een paar jaar ouder dan ik. Maar hij hield ook van mij. En ik hield van hem. Ik was bereid het beetje dat hij me geven kon, te accepteren.' Ze keek niet boos toen ze het vertelde en het verbaasde Ollie dat ze er zo kalm onder bleef.

'Wanneer heb je hem voor het laatst gezien?'

Ze lachte en keek hem aan. 'Drie dagen geleden. Hij heeft me een andere baan bezorgd. We hebben een flat. We zijn tegenwoordig drie avonden per week samen en meer zal het nooit zijn. Het is al dertien jaar zo in maart, en jij vindt het misschien gek, maar ik ben gelukkig en ik houd van hem.' Ze leek volkomen tevreden en Oliver was verbijsterd. Ze had een affaire met een getrouwde man en scheen er volkomen gelukkig bij te zijn.

'Meen je dat, Daphne? Vind je het niet erg?'

'Natuurlijk wel. Zijn kinderen gaan nu naar college. En zijn vrouw heeft het druk met haar tuinclub en zo'n zestien liefdadigheidsdingen. Ik vermoed dat er iets aan hun leven is wat hij prettig vindt, omdat hij geen seconde geaarzeld heeft. Ik weet dat hij haar nooit in de steek zal laten.'

'Maar dat is toch een rottige regeling voor jou. Je verdient meer dan dat.'

'Wie zegt dat? Als ik met iemand getrouwd was, hadden we kunnen scheiden of waren we ongelukkig samen geweest. Er zijn voor niemand garanties. Vroeger dacht ik dikwijls dat ik kinderen zou willen, maar vijf jaar geleden had ik wat klachten en nu kan het in geen geval meer. Ik denk dat dit voldoende voor me is. Misschien ben ik vreemd, of abnormaal, maar het werkt voor ons. En dat, mijn vriend, is mijn verhaal. Ik vond dat je het moest weten.' Ze glimlachte warm tegen hem. 'Omdat ik je graag mag.' 'Ik jou ook.' Hij grinnikte schaapachtig. 'Ik ben bang dat je zojuist mijn hart gebroken hebt.' Maar tot op zekere hoogte was hij opgelucht. Het nam ook de druk van hem af, en nu konden ze werkelijk vrienden zijn. 'Denk je dat hij zijn vrouw ooit zal verlaten?'

'Ik betwijfel het. Ik weet zelfs niet of ik met hem zou trouwen als hij het deed. We hebben het goed zoals het nu is. Ik heb mijn eigen leven, mijn carrière, mijn vrienden, en hem. Het is alleen wel eens moeilijk met vakanties en in de weekends. Maar misschien is wat we hebben juist zo kostbaar voor ons omdat we de beperkingen kennen.' Ze was nog wijzer dan hij had gedacht en hij bewonderde haar, om haar eerlijkheid evenzeer als om de rest.

'Ik wilde dat ik even filosofisch kon zijn als jij.'

'Misschien komt dat nog wel eens.' Hij vroeg zich af of hij ooit genoegen zou kunnen nemen met twee dagen per week met Sarah. Hij dacht van niet. Hij wilde zoveel meer dan dat. Hij wilde wat hij vroeger met haar had gehad, en het zag er niet naar uit dat dat ooit zou gebeuren.

Hij stopte voor het huis en keek haar aan. 'Dank je dat je het me verteld hebt.' En hij meende het oprecht.

'Ik vertrouw je.' Dat was haar manier om hem te vragen haar geheim nooit aan anderen te vertellen, maar ze wist al dat hij dat niet zou doen. 'Ik vond dat je het moest weten en ik wilde niet dat je kinderen zich zorgen over mij zouden maken.'

'Prachtig,' grinnikte hij. 'Wat moet ik hun vertellen als ik je voorstel? Hé jongens, het is oké, ze heeft al een man en hij is getrouwd, en ze houdt van hem.' Hij keek weer ernstiger en zijn ogen stonden zacht. 'Je bent een fantastische vrouw, Daphne. Als ik ooit iets voor je kan doen, als je een vriend nodig hebt... geef dan maar een gil.'

'Maak je geen zorgen, dat doe ik zeker. Soms voel je je wel eens eenzaam. Maar je leert om voor jezelf op te komen, niet 's avonds de telefoon te pakken of op te bellen omdat je denkt dat je een blindedarmontsteking hebt. Je belt vrienden, je leert voor jezelf te zorgen. Ik geloof dat het heel goed voor me is.' Hij schudde het hoofd. 'Ik ben bang dat ik nooit volwassen zal worden.' Hij was nu vierenveertig en verwachtte nog steeds dat Sarah voor hem zou zorgen als hij hoofdpijn had.

'Wees maar niet ongerust, ik ben waarschijnlijk alleen maar gek. Dat denken mijn ouders in ieder geval wel.'

'Weten ze het?' Ze waren blijkbaar zeer liberaal.

'Ik heb het hun jaren geleden eens verteld. Mijn moeder huilde er maandenlang om, maar nu zijn ze eraan gewend. Goddank dat mijn broer zes kinderen heeft. Daardoor kon ik tenminste lucht krijgen.' Ze moesten erom lachen en kwamen de auto uit, en Andy sprong ogenblikkelijk tegen haar leren lange broek op, maar dat scheen ze niet erg te vinden.

Toen ze het huis binnenkwamen, zat Sam tv te kijken en was Mel met Agnes in de keuken bezig. Oliver stelde Daphne voor aan Sam. Ze deed nonchalant, of ze volkomen op haar gemak was en Sam nam haar vol belangstelling op.

'Werkt u bij mijn pa?'

'Ja. En ik heb een neefje dat even oud is als jij en dat ook zo graag naar worstelen kijkt.' Ze scheen volkomen op de hoogte van de nieuwste rages van negenjarigen en Sam knikte goedkeurend. Ze was oké.

'Mijn vader heeft me verleden jaar meegenomen naar een match. Machtig was dat.'

'Ik ben er ook eens geweest met Sean. Hij vond het prachtig, maar ik niet. Ik vond het afschuwelijk.' Sam moest erom lachen en op dat moment kwam Melissa langzaam de keuken uit. Oliver stelde hen aan elkaar voor.

'Daphne Hutchinson, mijn dochter Melissa.' Ze gaven elkaar keurig een hand en Agnes verdween stilletjes naar de keuken, ze vroeg zich af of hij nu al met andere vrouwen uitging. Er was wel heel wat veranderd hier, maar na wat mevrouw Watson gedaan had, kon je het hem niet kwalijk nemen. Hij had een vrouw nodig en als zij te dwaas was om zo'n goed leven niet vast te houden, verdiende een ander haar geluk.

Melissa zat gezellig met Daphne te praten en Ollie kon zien dat Melissa hun gast kritisch opnam. Maar alles werd goedgekeurd: de zwartleren lange broek, het glanzende haar, het bontjasje en de zwarte Hermèstas die aan haar schouder bungelde. Daphne was ook in haar vrije tijd heel chic en nu begreep Oliver waarom. Ze had een soort allure die stoelde op het feit dat een oudere man cadeaus voor haar kocht en haar attent maakte op mooie dingen. Zelfs haar sieraden waren te kostbaar voor de meeste ongetrouwde vrouwen. Het verhaal dat Daphne hem had verteld, verbaasde hem nog steeds. Maar het was ook interessant, het was of Melissa voelde dat deze vrouw geen bedreiging vormde, dat er alleen maar vriendschap tussen haar en haar vader bestond. Ze had Daphne eerst zorgvuldig bekeken, en de boodschap die deze uitzond was er een van vriendschap en niet-seksuele belangstelling.

'Waar is Benjamin?' vroeg Ollie ten slotte.

'Uit, geloof ik,' zei Melissa. 'Wat dacht je anders?' Ze haalde de schouders op en grinnikte tegen Daphne.

'Ik heb ook een broer die ouder is dan ik. Achttien jaar lang heb ik een hekel aan hem gehad. Maar met de jaren is hij wel een stuk opgeknapt.' Hij was precies even oud als Ollie, wat misschien ook een reden was waarom ze hem zo aardig vond.

Ze zaten met hun vieren uren te praten in de gezellige zitkamer en maakten ten slotte een wandeling met Andy. Vlak voor het middageten kwam Benjamin thuis. Hij zag er gekreukeld en verstrooid uit. Hij was zogenaamd met vrienden gaan voetballen, maar was als altijd bij Sandra terechtgekomen. Haar ouders waren nu gescheiden en dat maakte alles veel eenvoudiger voor hen. Haar moeder was nooit thuis en haar vader was naar Philadelphia gegaan.

Toen Benjamin aan Daphne werd voorgesteld, deed hij heel koel, en hij zei nauwelijks een woord tegen iemand toen ze op weg naar het restaurant waren, het Italiaanse restaurant waar Ollie haar over had verteld. Ze hadden veel plezier, lachten en praatten, maakten grappen, zodat Benjamin ten slotte ontdooide, hoewel hij telkens onderzoekende blikken op zijn vader en Daphne wierp.

Eenmaal weer thuis was er het dessert dat Agnes hun beloofd had, en Andy lag voor de open haart, terwijl ze appeltaart aten en eigen gebakken koekjes. Het was een ideale dag geweest, de eerste in lange tijd en ze voelden zich allemaal gelukkig.

De telefoon rinkelde toen Sam midden in een spookverhaal was, en Ollie stond op om te luisteren. Het was zijn vader en de anderen hoorden maar de helft van de conversatie.

'Ja... goed, pa. Niet zo snel. Waar is ze? Hoe gaat het met jezelf? Ik kom eraan... Blijf daar, dan haal ik je op. Ik wil niet dat je alleen naar huis rijdt. Laat de auto er maar staan, die kun je morgen wel oppikken.' Hij hing de telefoon met een heftig gebaar weer op en de kinderen schrokken, maar hij probeerde ze zo gauw mogelijk gerust te stellen, hoewel zijn handen beefden. 'Het is niet erg. Het gaat om oma. Ze heeft een ongelukje gehad, is alleen met de auto uitgegaan en heeft een van de buren aangereden. Gelukkig is niemand erg gewond. Zij is natuurlijk hevig geschokt en ze houden haar vannacht in het ziekenhuis ter observatie. Opa is erg van zijn stuk. Gelukkig was de kerel die ze raakte vlug. Hij sprong op de motorkap en heeft alleen een gebroken enkel. Het had voor allebei veel erger kunnen zijn.'

'Ik dacht dat ze niet meer mocht rijden,' zei Melissa, die zich gelijk ongerust maakte.

'Dat mag ze ook niet. Opa was in de garage om wat gereedschap op te bergen en zij vond dat ze een boodschap moest gaan doen.' Hij vertelde maar niet dat ze tegen de dokter had gezegd dat ze haar zoontje van school ging halen en dat zijn vader stond te huilen toen hij opbelde. De artsen hadden hem zojuist gezegd dat het tijd was haar te laten opnemen in een verzorgingshuis, zodat er aanhoudend toezicht was. 'Ik vind het vreselijk,' zei Oliver en keek Daphne aan, 'maar ik moet erheen om even met hem te praten. Hij is waarschijnlijk meer in de war dan zij. Zal ik je onderweg bij het station afzetten?' De trein vertrok pas over een uur maar hij wilde haar niet alleen achterlaten.

'Ik neem wel een taxi. Ga jij maar.' Ze keek naar de drie jonge gezichten om haar heen. 'Ik kan nog wat bij de kinderen blijven, als ze me tenminste willen hebben.' Mel en Sam vonden het prachtig, Benjamin zei niets.

'Dat zou fijn zijn.' Hij glimlachte tegen haar en gaf Mel de opdracht om om kwart over negen een taxi te bellen. Dan was ze ruim op tijd bij het station voor de trein van half tien. 'Anders brengt Benjamin je wel weg.'

'Een taxi is best. Ik weet zeker dat Benjamin zijn tijd wel beter kan gebruiken dan oude dames naar het station te brengen.' Ze had zijn terughoudendheid gevoeld en wilde geen beroep op hem doen. Een ogenblik later was Ollie vertrokken en verdween Benjamin naar zijn kamer, zodat zij met de twee jongste kinderen alleen bleef.

Sam wilde nog een stuk appeltaart en Mel rende naar boven om de tekst van het toneelstuk te halen dat ze Daphne wilde laten zien. Agnes was naar bed, zoals altijd nadat ze de keuken had opgeruimd, en Daphne was alleen in de zitkamer toen de telefoon rinkelde, en rinkelde en rinkelde. Nerveus keek ze rond en besloot uiteindelijk de hoorn maar op te nemen, bang dat het Ollie zou zijn en dat hij zich bezorgd zou maken als hij geen antwoord kreeg. Misschien had hij iets vergeten. In ieder geval nam ze hem op en plotseling was het stil aan de andere kant. Toen vroeg een vrouwenstem naar Ollie.

'Het spijt me, hij is uit. Kan ik de boodschap aannemen?' Ze klonk zakelijk en haar intuïtie zei dat het Sarah was. Ze had gelijk.

'Zijn de kinderen er?' Ze klonk geërgerd.

'Jazeker. Zal ik hen even halen?'

'Ik... ja...' en toen: 'Neemt u me niet kwalijk, maar met wie spreek ik?'

Daphnes hart klopte niet sneller toen Mel binnenkwam en ze zei: 'De oppas. Maar u kunt nu met Mel spreken.' Ze gaf de hoorn aan Mel met een warme glimlach en liep toen naar de keuken om te zien wat Sam aan het doen was. Hij slachtte de appeltaart en liet grote stukken appel in zijn mond verdwijnen, terwijl hij probeerde nog een stuk voor Daphne af te snijden. 'Je moeder is aan de telefoon, geloof ik. Ze praat met Mel.'

'O ja?' Hij keek geschrokken en liet vallen waar hij mee bezig was om zo snel mogelijk naar de zitkamer te rennen. Daphne keek hem na. Het duurde ruim tien minuten voor ze terugkwamen. Al hun vrolijkheid was verdwenen en Daphne had diep medelijden met hen. Ze zag in hun ogen hoe wanhopig ze haar misten en Sam veegde zijn ogen af aan zijn mouw. Hij had kennelijk gehuild. En ook Melissa scheen geïntimideerd door het gesprek.

'Is er iemand die nog appeltaart lust?' Daphne wilde hen afleiden, maar wist niet hoe, toen Mel haar vragend aankeek.

'Waarom zei u tegen haar dat u de oppas was?'

Daphne keek haar recht in de ogen en was even eerlijk tegen haar als tegen Ollie. 'Omdat ik haar niet van haar stuk wilde brengen. Je pa en ik zijn niet meer dan vrienden, Mel. Ik heb iemand in mijn leven van wie ik ontzettend veel houd en je pa en ik zullen nooit meer dan vrienden zijn. Het had geen zin om je moeder te laten schrikken of om een misverstand tussen hen te veroorzaken. Het is voor jullie allemaal op het moment al moeilijk genoeg, zonder dat ik daar nog een schepje bovenop doe.'

Mel knikte tegen haar, in stilte was ze haar dankbaar. 'Ze zei dat ze het volgende weekend niet komt omdat ze een artikel moet schrijven.' Toen ze dat zei, begon Sam zachtjes te huilen. En zonder erbij te denken trok Daphne hem dicht tegen zich aan en hield hem vast. Ze had de eventuele angst die ze konden hebben weggenomen door hun te vertellen dat er iemand was van wie ze hield en ze was blij dat ze het gedaan had, en het was nog beter dat ze het Ollie al eerder had verteld. Dit waren geen mensen die je kwetste, maar van wie je hield en die je met zorg omringde. En het maakte haar boos dat hun eigen moeder hen in de steek had gelaten.

'Misschien vindt ze het te pijnlijk om nu alweer hier te komen.' Ze probeerde fair te zijn, maar Mel keek boos.

'Waarom kunnen we dan niet naar haar toe?' Een redelijke vraag van Sam.

'Ik weet het niet, Sam.' Daphne veegde zijn tranen weg en ze gingen gedrieën om de keukentafel zitten. Hun trek was weg en de appeltaart bleef vergeten staan.

'Ze zegt dat de flat nog niet klaar is en dat we nergens kunnen slapen, maar dat is stom.' Hij huilde niet meer en ze bleven zitten praten, zodat kwart over negen voorbij was zonder dat ze het hadden gemerkt.

'O hemel.' Toen ze op haar horloge keek, was het half tien. 'Gaat er nog een trein?' Ze kon altijd een taxi naar New York nemen als dat nodig mocht zijn.

Maar Melissa knikte. 'Om elf uur.'

'Dan zal ik die maar nemen.'

'Goed.' Sam hield haar hand krampachtig vast, maar de twee kinderen leken plotseling uitgeput. Ze stopte Sam even later in bed en bleef nog tot tien uur met Mel zitten praten, stelde haar toen voor ook naar bed te gaan, zij kon zichzelf nog wel een half uur bezighouden voor ze een taxi opbelde. Mel ging eindelijk naar boven, vol van haar eigen gedachten en om half elf kwam Ollie thuis, verbaasd Daphne daar rustig te zien zitten lezen.

'Hoe gaat het met je vader?'

'Wel goed, geloof ik.' Ollie zag er moe uit. Hij had zijn eigen vader naar bed gebracht als een kind en had beloofd de volgende dag terug te komen om hem te helpen een beslissing te nemen over zijn moeder. 'Mijn moeder heeft de ziekte van Alzheimer en mijn vader gaat eraan kapot.'

'O God, wat vreselijk.' Ze was dankbaar dat haar ouders nog zo jeugdig en gezond waren. Ze waren zeventig en vijfenzeventig maar zagen eruit als vijftig. Toen herinnerde ze zich het telefoontje van Sarah. 'Tussen twee haakjes, je vrouw heeft opgebeld.'

'Mijn hemel!' Hij streek met een hand door zijn haar en vroeg zich af of de kinderen haar hadden verteld dat Daphne er was. Maar ze las de blik in zijn ogen en stelde hem snel gerust. 'Wat hebben ze tegen haar gezegd?'

'Ik weet het niet. Ik was niet in de kamer toen ze met haar spraken. Maar er was niemand toen de telefoon overging, dus nam ik hem aan en zei dat ik de oppas was.' Ze glimlachte en hij grinnikte tegen haar.

'Dank je.' En toen, weer met bezorgde ogen: 'Hoe waren de kinderen daarna?'

'Nogal overstuur. Ik geloof dat ze hun vertelde dat ze het volgende weekend niet thuis kon komen en ze kan hen ook niet bij haar hebben. Sam huilde. Maar alles was weer goed toen hij naar bed ging.'

'Je bent echt een wonderbaarlijke vrouw.' Hij keek spijtig op zijn horloge. 'Ik vind het meer dan vervelend, maar ik kan je nu toch maar beter naar de trein brengen. We halen het nog net.'

'Ik heb een heerlijke dag gehad, Oliver,' bedankte ze hem op weg naar het station.

'Ik ook. Maar het spijt me dat ik vanavond opeens weg moest.'

'Dat moet je niet erg vinden. Je hebt je handen vol. Maar het wordt een dezer dagen echt wel weer beter.'

'Als ik het zo lang uithoud.' Hij glimlachte vermoeid.

Hij wachtte samen met haar op de trein, gaf haar een broederlijke kus voor ze vertrok en zei dat hij haar de volgende dag weer op kantoor zou zien. Ze wuifde toen de trein wegreed. Hij reed langzaam naar huis en vond het jammer dat de dingen niet anders waren. Misschien als ze vrij was geweest, hield hij zich voor, maar hij wist dat het een leugen was. Al was Daphne ook nog zo vrij, en nog zo charmant en nog zo intelligent geweest, Sarah was de enige die hij wilde hebben. Hij draaide haar nummer toen hij thuiskwam. De telefoon rinkelde, maar er werd niet opgenomen.

8

De week daarop bracht George Watson zijn vrouw naar een verpleeginrichting, een die gespecialiseerd was in de verzorging van patiënten met de ziekte van Alzheimer en diverse vormen van dementie. Het huis zag er van buiten vrolijk en aardig uit, maar een glimp van de patiënten daar toen hij bij zijn moeder op bezoek kwam, maakte Oliver onzegbaar gedeprimeerd. Ze herkende hem ditmaal niet en dacht dat George haar zoon was in plaats van haar echtgenoot.

De oude man droogde zijn ogen bij hun vertrek en Oliver nam hem bij de arm in de bitterkoude wind en reed hem naar huis. Hij had het gevoel of hij zijn vader in de steek liet toen hij die avond afscheid van hem nam en terugging naar zijn kinderen.

Het leek eigenaardig als hij eraan dacht dat hij en zijn vader tegelijk hun vrouw verloren, hoewel op een verschillende manier. Het was voor allebei hartverscheurend. Maar Oliver had tenminste zijn kinderen om hem bezig te houden en zijn werk om hem af te leiden. Zijn vader had niets behalve zijn eenzaamheid en zijn herinneringen, en de pijnlijke bezoeken die hij iedere middag aan Phyllis in het verpleeghuis bracht.

En toen kwam de grote dag. Sarah belde met Valentijnsdag op en verklaarde dat ze de kinderen het volgende weekend graag wilde zien. In Boston.

'Waarom kom je niet hier?' Ze was nu zeven weken weg en net als de kinderen snakte Ollie ernaar haar te zien en weer in huis te hebben.

'Ik wil graag dat ze zien hoe ik woon.' Hij wilde tegenstribbelen, maar deed het niet. In plaats daarvan stemde hij toe en belde haar terug toen hij bij benadering de tijd van hun aankomst in Boston wist.

'We kunnen zaterdagochtend om een uur of elf bij jou in de flat zijn als we het vliegtuig van negen uur nemen.' Hij was liever vrijdagavond al gegaan, maar dat was te gecompliceerd met de school en zijn werk en zelf had ze zaterdagochtend voorgesteld. 'Heb je ruimte voor ons allemaal?' Voor het eerst in weken glimlachte hij weer, maar aan haar kant hing een vreemde stilte.

'Ik was niet... Ik dacht dat Mel en Benjamin op twee oude banken in mijn zitkamer konden slapen. En... dan slaapt Sam bij mij...' Haar stem stierf weg en Oliver luisterde met zijn hand om de telefoon geklemd terwijl de woorden weergalmden in zijn hoofd: Sam slaapt bij míj, had ze gezegd, niet bij óns.

'En waar blijven wij dan, of moet ik zeggen ik?' Hij besloot het haar vierkant te vragen. Hij wilde weten waar hij stond, voor eens en voor altijd. Hij kon de marteling van de onzekerheid niet langer verdragen.

'Ik dacht dat...' haar stem was nauwelijks meer dan gefluister, '... jij misschien in een hotel zou willen slapen. Het... het is dan misschien gemakkelijker, Ollie.' Er stonden tranen in haar ogen toen ze het zei, maar er lag een gewicht op zijn hart toen hij het hoorde.

'Gemakkelijker voor wie? Was jij niet degene die zei dat er niets zou veranderen? Nog niet zo lang geleden beloofde je dat je niet voor altijd wegging. Of was je dat vergeten?'

'Ik heb het niet vergeten. De dingen veranderen gewoon als je eenmaal weg bent en nieuwe perspectieven krijgt.' Waarom veranderden de dingen dan niet voor hem? Waarom verlangde hij dan nog zo intens naar haar? Hij zou haar door elkaar willen rammelen tot haar tanden klapperden om haar dan te kussen tot ze hem smeekte haar te nemen. Maar dat zou ze nooit meer doen. Nooit meer!

'Dus je vertelt me nu dat het uit is tussen ons. Ja toch, Sarah?' Zijn stem was te luid en zijn hart bonsde.

'Ik vraag je alleen maar om naar een hotel te gaan, Ollie... deze keer.'

'Houd op! Houd op om zo met me te spelen, verdomme!' Het was een wrede kant aan haar waarvan hij nooit iets geweten had.

'Het spijt me. Ik ben net zo in de war als jij.' En op dat ogenblik meende ze het.

'Verdomd als het niet waar is, Sarah. Je weet precies wat je doet. En je wist het al op de dag dat je wegging.'

'Ik wil dit weekend gewoon alleen zijn met de kinderen.'

'Mooi.' Zijn stem klonk als ijs. 'Ik zet ze om elf uur bij jou af.' En hij hing de hoorn op de haak voordat ze hem nog meer kon pijnigen. Het zou een eenzaam weekend voor hem worden, terwijl zij en de kinderen gelukkig waren met hun hereniging.

Hij had hen alleen kunnen laten gaan, maar dat wilde hij niet. Hij wilde bij hen zijn, vooral naderhand, op de reis naar huis. En diep in zijn hart wist hij ook dat hij bij haar in de buurt wilde zijn. Bovendien maakte hij zich extra bezorgd om Sam, wat minder om de anderen. Benjamin was niet erg enthousiast om te gaan, daardoor zou hij een wedstrijd missen, maar Oliver vond dat de jongen mee moest. Mel was opgewonden en Sam in extase. Maar hij vroeg zich af hoe ze zich zouden voelen als ze eenmaal bij haar waren geweest.

De vlucht naar Boston had iets feestelijks, en Oliver zat rustig aan de andere kant van het gangpad, iets van hen vandaan. Maar toen ze naar haar adres in Brattle Street reden, was hij ongelooflijk nerveus. Hij had haar gezegd dat hij de kinderen zou afzetten en toen ze de deur opende, dacht hij dat zijn hart zou stilstaan toen hij haar zag. Ze was nog even mooi als vroeger, eigenlijk nog mooier. Haar haar hing los en was langer, en haar spijkerbroek zat zo strak om haar heen dat het Ollie pijn deed, maar hij probeerde zich te beheersen tegenover de kinderen. Ze gaf hem een lichte kus op zijn wang, omhelsde de kinderen en nam hen mee naar binnen naar de lunch die ze al voor hen had klaargezet. Oliver reed weg in de taxi en iedere vezel in zijn lijf verlangde naar haar.

Ze had een kleine flat, met een ruime zitkamer, een kleine slaapkamer en erachter een ruig begroeid tuintje. Terwijl de kinderen hun soep slurpten, hun eten naar binnen werkten en met gelukkige gezichten naar haar keken, praatte iedereen tegelijk, opgelucht dat ze hun lang opgekropte angsten en emoties konden uiten. Sam bleef vlak naast haar en zelfs Benjamin leek meer ontspannen dan hij in lange tijd geweest was. Iedereen was gelukkig, behalve Oliver, alleen in zijn hotel.

Het was eindelijk gebeurd, ze had hem afgewezen. Ze hield niet langer van hem. De realiteit daarvan ervaarde hij als iets dodelijks. Hij huilde toen hij zich het verleden herinnerde, en liep uren over de campus van Harvard, ging naar alle plaatsen waar ze vroeger samen waren geweest en merkte pas toen hij terugliep naar zijn hotel, dat hij nog steeds huilde. Hij begreep het niet. Ze had hem gezegd dat er niets tussen hen zou veranderen, en toch had ze hem nu buitengesloten. Het was allemaal voorbij en ze waren vreemden voor elkaar geworden. Hij voelde zich als een verlaten kind. En toen hij die avond alleen op zijn hotelkamer zat, belde hij haar op.

Hij hoorde de klanken van muziek en stemmen en lachen op de achtergrond en hij voelde zich daardoor nog verder van haar vandaan dan eerst. 'Het spijt me, Sarah, het was niet mijn bedoeling je tijd met de kinderen te onderbreken.'

'Dat geeft niet. Ze maken op het ogenblik popcorn in de keuken. Zal ik je later terugbellen?' En toen ze dat deed, was het over twaalf.

'Wat gebeurt er met ons?' Hij moest het haar vragen, moest het weten na twee maanden waarin hij alleen maar aan haar had kunnen denken. Meer dan ooit wilde hij haar terug. En als ze dat inderdaad niet deed, moest hij het weten. 'Ik begrijp dit niet. Toen je wegging, zei je dat je ieder weekend thuis zou komen. Nu, na bijna twee maanden, houd je me op een afstand en doet of we gescheiden zijn.'

'Ik weet het ook niet, Ollie.' Haar stem was zacht, de bekende streling die hij wilde vergeten. Hij kon het niet. 'Alles is zo veranderd voor me sinds ik hier ben. Toen pas besefte ik de behoefte die ik eraan had en dat ik niet terug kon naar wat we vroeger hadden. Misschien later nog eens, maar dan wel op een heel andere basis.'

'Hoe? Zeg het me. Ik moet het weten.' Hij vond zichzelf een ellendige stumper, maar hij huilde alweer. Er was dit weekend iets verschrikkelijks gebeurd en dat wist hij. Zij beheerste alles waar hij om gaf en wat hij wilde, en hij was hulpeloos, kon niets veranderen, kon haar niet dwingen bij hem terug te komen.

'Ik weet de antwoorden ook niet. Ik weet alleen dat ik hier moet blijven.'

'En wij dan? Waarom kon ik daar niet blijven?' Hij had geen schaamte, geen trots. Hij hield te veel van haar en verlangde te veel naar haar.

'Ik denk dat ik bang ben om je te zien.'

'Maar dat is idioot. Waaróm?'

'Ik weet het niet. Misschien verlang je te veel van me, Oliver. Het is bijna of ik iemand anders geworden ben. Iemand die ik vroeger was en zou worden. Iemand die jarenlang geslapen heeft, weggestopt en vergeten, maar nu leef ik weer. En dat wil ik niet opgeven. Voor niemand. Zelfs niet voor jou.'

'En de mensen die wij samen waren? Heb je die al zo gauw vergeten?' Ze was pas zeven weken weg, maar het klonk of het eeuwen waren.

'Maar ik ben die mens niet meer. Ik weet niet of ik die ooit nog zou kunnen zijn. Ik denk dat ik daarom bang ben je te zien. Ik wil je niet teleurstellen. Maar ik ben niet meer degene van vroeger, Ollie. Misschien al lange tijd niet meer, alleen wist ik het niet.'

Hij hield zijn adem in maar moest het haar vragen. 'Is er iemand anders?' Nu al? Zo gauw? Het kon natuurlijk. Ze zag er zo mooi uit toen hij de kinderen bij haar afzette. Alsof er jaren van haar afgevallen waren na haar vertrek uit Purchase. Toen had hij haar knap gevonden, maar nu vond hij haar beeldschoon.

'Nee.' Ze scheen te aarzelen toen ze het zei. 'Nog niet. Maar ik wil vrij zijn om met anderen om te gaan.' Hij kon niet geloven dat zij het was die die woorden uitsprak. Maar zij was het. Het was voorbij.

'Ik neem aan dat dat alles zegt, hè? Wil je een echtscheiding?' Zijn hand aan de telefoon beefde toen hij het vroeg.

'Nog niet. Ik weet niet wat ik wil.' Nog niet. Hij wilde dat ze het zou uitschreeuwen van angst bij het vooruitzicht, maar blijkbaar overwoog ze het al. En het was even duidelijk dat hun leven samen in ieder geval voorbij was.

'Laat het me weten wanneer je zover bent. Maar ik vind je een grote dwaas, Sarah. Achttien jaar lang hebben we iets moois samen gehad en je gooit het zonder slag of stoot weg.' Hij klonk verbitterd en bedroefd terwijl hij de tranen van zijn wangen veegde, heen en weer geslingerd tussen verdriet en woede.

'Ollie...' Ze klonk alsof zij ook huilde. 'Ik houd nog steeds van je.'

'Ik wens het niet te horen.' Het was nu te pijnlijk, te veel voor hem. 'Ik kom de kinderen morgen om vier uur halen. Stuur ze maar naar beneden, dan sta ik er met een taxi.' Plotseling wilde hij haar niet meer zien. En toen hij de telefoon zacht naast zijn bed neerzette, had hij het gevoel of hij zijn hart erbij had gezet. De vrouw die hij gekend had en had liefgehad als Sarah Watson bestond niet meer. Ze was weg. Als ze al ooit bestaan had.

9

Toen hij de kinderen de volgende middag kwam halen, bonsde zijn hart terwijl de taxi stond te wachten. Hij stapte uit, belde en ging weer in de auto zitten. Hij verlangde ernaar hen weer te zien, hen weer bij zich te hebben, geen ogenblik langer alleen te zijn. Zondag alleen in Boston was naargeestig geweest zonder hen. Dit was een weekend dat hij nooit zou vergeten.

Melissa was de eerste die tevoorschijn kwam, vol zelfvertrouwen en erg volwassen en mooi. Ze wuifde naar haar vader in de taxi en hij was opgelucht dat ze in een vrolijk humeur was. Het had haar goed gedaan eindelijk haar moeder te zien. Benjamin volgde, ernstig en teruggetrokken, maar hij was de laatste tijd aldoor zo. Hij was drastisch veranderd in de twee maanden dat ze hen in de steek had gelaten. Of misschien was het gewoon een kwestie van volwassen worden. Ollie wist het niet zeker en maakte zich bezorgd. En toen kwam Sam, met slepende voeten en een groot, onhandig ingepakt ding in zijn armen. Ze had hem een teddybeer gegeven, onzeker of hij zo'n cadeau zou accepteren, maar hij was ermee in slaap gevallen en hield het nu vast als een heilige schat. Benjamin ging voorin zitten en Mel zat al in de taxi toen Sam zijn vader bereikte. Zijn ogen waren groot en verdrietig en het was gemakkelijk te zien dat hij gehuild had.

'Ha, grote knul, wat heb je daar?'

'Mama gaf me een teddybeer.' Hij was pijnlijk verlegen te moeten toegeven hoe fijn hij dat vond. Ze had instinctief het juiste voor hem uitgezocht. Ze kende hen allemaal zo goed en Oliver rook haar parfum aan de jongen toen hij hem omhelsde. Zijn hart deed alleen al pijn bij het ruiken en het aan haar denken. En toen Sam over hem heen klom en zijn weekendtas tegen zijn benen bonsde, keek Oliver op en zag haar in de deuropening staan. Ze wuifde naar hen en één ogenblik wilde hij uit de taxi springen, terug rennen en haar in zijn armen nemen en weer thuis brengen. Misschien kon hij haar wat verstand bijbrengen, kon hij haar ten minste aanraken, voelen en ruiken. Maar hij dwong zich een andere kant op te kijken, en zei met hese stem tegen de chauffeur naar het vliegveld te rijden. Ondanks zichzelf keek hij om en ze zag er mooi en jong uit zoals ze vanuit de deuropening bleef wuiven. Terwijl hij nog naar haar keek, voelde hij dat Melissa iets in zijn hand stopte. Het was een witzijden zakje, en toen hij het opende, zag hij de ring met de smaragd die hij Sarah met Kerstmis gegeven had. Er was een briefje bij waarin ze hem vroeg de ring voor Melissa te bewaren. En ook dat was een veelzeggend gebaar. Het was een ondragelijk weekend. Hij stopte het pakje in zijn zak zonder een woord te zeggen, klemde zijn kaken op elkaar en keek met koude ogen uit het raampje.

Lange tijd zei Oliver niets, maar luisterde naar de kinderen die doorratelden over de maaltijd die ze had gekookt, en de popcorn en hoe leuk ze de flat vonden. Zelfs Sam leek nu meer op zijn gemak. Het bleek duidelijk dat het hem enorm veel goed had gedaan zijn moeder weer te zien. Ze zagen er allemaal keurig uit, en Sams haar was gekamd zoals Ollie het graag zag. Het was pijnlijk voor hem hen zo te zien, kennelijk pas onder haar handen vandaan, alsof ze opnieuw uit haar geboren waren. Hij wenste niet te horen dat het zo fijn was geweest, dat ze er zo goed uitzag, dat de tuin zo leuk was en dat haar colleges zo moeilijk waren. Hij wilde alleen maar horen dat ze hen wanhopig miste, hem vooral. Hij wilde weten hoe gauw ze thuiskwam, dat ze een hekel aan Boston had en dat het een vergissing was geweest erheen te gaan. Maar hij wist dat hij dat nooit zou horen.

Tijdens de vlucht terug naar New York hadden ze slecht weer, maar de kinderen schenen het zelfs niet te merken. Ze kwamen om acht uur die avond thuis. Aggie wachtte hen al op en bood aan een maaltijd te koken. Ze vertelden Aggie alles over Boston, en wat hun moeder had gedaan, wat ze had gezegd, wat ze dacht en wat ze allemaal deed. En eindelijk, halverwege de maaltijd, kon Ollie het niet langer uithouden. Hij stond op en gooide zijn servet neer, terwijl de kinderen hem vol verbazing aankeken.

'Ik word doodziek van het luisteren naar al die verhalen! Ik ben blij dat jullie het fijn hebben gehad, maar verdomme, kunnen jullie nu niet over iets anders praten?' Ze waren verslagen en plotseling vond hij zijn houding uiterst pijnlijk. 'Het spijt me; ik ben... het geeft ook niet.' Hij liep weg, de trap op, sloot de deur van zijn kamer en bleef in de duisternis naar het maanlicht staren. Het was zo pijnlijk naar hen te luisteren, steeds over haar te horen. Zij hadden haar teruggevonden. En hij had haar verloren. Hij kon de klok niet meer terugzetten, dat moest hij accepteren. Ze hield niet meer van hem, wat ze ook door de telefoon zei. Het was voorbij. Voor altijd.

Hij bleef in het donker op zijn bed zitten voor wat een onmogelijk lange tijd scheen, en ging toen liggen, in de duisternis. Hij tuurde naar de zoldering. Het duurde lang voor hij iemand aan de deur hoorde kloppen. Het was Mel. Ze opende de deur op een kier, maar zag hem eerst niet. 'Pa?' Toen liep ze naar binnen en ontdekte hem op zijn bed in het maanlicht. 'Het spijt me... we wilden je niet ongelukkig maken. Het was alleen...'

'Dat weet ik, schat. Je hebt het recht om opgewonden te zijn. Ze is jullie moeder, maar ik werd eventjes een beetje gek. Zelfs vaders doen wel eens krankjorum.' Hij ging rechtop zitten, glimlachte tegen haar en deed het licht aan, verlegen dat ze hem zo kniezend in het donker had aangetroffen. 'Ik mis haar gewoon heel erg... net zoals jullie deden.'

'Ze zegt dat ze nog steeds van je houdt, pap.' Mel vond het plotseling zo vreselijk voor hem en de blik in zijn ogen was zó bedroefd.

'Dat is fijn, liefje. Ik houd ook van haar. Het is alleen soms moeilijk te begrijpen wanneer de dingen veranderen, wanneer je iemand verliest van wie je zoveel houdt, wanneer je het gevoel hebt dat je hele leven voorbij is. Ik zal er wel aan wennen.'

Melissa knikte. Ze had haar moeder beloofd alles te zullen doen om te helpen en dat zou ze ook. Ze bracht Sam die avond naar bed, met zijn teddybeer en zei dat hij papa nu eens alleen moest laten voor de verandering en in zijn eigen bed moest blijven.

'Is papa ziek?' Ze schudde het hoofd. 'Hij deed zo raar vanavond.' Sam keek ongerust.

'Hij is overstuur, dat is alles. Ik denk dat het moeilijk voor hem was om mama weer te zien.'

'Ik vond het geweldig.' Hij lachte gelukkig, met de beer in zijn armen, en Mel glimlachte tegen hem, ze voelde zich wel duizend jaar ouder.

'Ik ook. Maar ik geloof dat het voor hen veel moeilijker was.' Sam knikte alsof hij het begreep, maar in feite begreep hij er niets van. En toen vroeg hij zijn zusje wat hij aan geen van zijn beide ouders durfde vragen: 'Mel, denk je dat ze weer thuis zal komen? Ik bedoel, zoals vroeger? Hier, bij pa, en alles?'

Zijn zusje aarzelde lang voor ze antwoordde, en zocht in haar eigen hart en hoofd, maar net zoals haar vader wist ze het antwoord: 'Ik weet het niet... maar ik geloof van niet.'

Sam knikte weer, hij kon er nu beter tegen, nu hij bij haar was geweest en ze beloofd had dat hij over een paar weken weer mocht komen. Ze had niets gezegd over terugkomen of hen bezoeken in Purchase. 'Denk je dat papa woedend op haar is?'

Mel schudde het hoofd. 'Nee, ik denk dat hij alleen maar bedroefd is. Daarom deed hij ook zo raar vanavond.'

Sam knikte en ging liggen met zijn hoofd op het kussen. 'Welterusten, Mel. Ik houd van je.' Ze boog zich om hem een kus te geven en streelde zacht zijn haar, net zoals Sarah had gedaan in Boston.

'Ik houd ook van jou, al ben je soms een echte klier.' Ze moesten allebei lachen en toen draaide ze het licht uit en sloot de deur. Op het ogenblik dat ze terugging naar haar kamer, zag ze Benjamin het raam uitklimmen en snel op de grond springen. Ze keek hem na, maar maakte geen geluid en gaf geen enkel teken. Ze sloot haar gordijnen en ging naar bed. Er was zoveel om over na te denken. Die avond deden ze dat allemaal. Iedereen lag nog lang wakker en dacht aan Sarah. En waar Benjamin heen ging, dat was zijn eigen zaak, vond Mel. Maar het was gemakkelijk te raden waar hij nu zou zitten. Ondanks de straf die nog gold, was hij naar Sandra gegaan.

10

Daphne kwam de volgende ochtend om even over tien Olivers kantoor binnen en dacht eerst dat hij er goed uitzag. Ze wist dat hij de kinderen had meegenomen naar Sarah voor het weekend. 'Hoe was het?' Maar zodra de woorden uit haar mond waren, kon ze het antwoord in zijn ogen zien. Het leek of hij door de bliksem getroffen was.

'Vraag maar niets.'

'Wat jammer.' En dat meende ze, voor hem en de kinderen.

'Ja. Heb je de dia's al bij elkaar?' Ze knikte en beiden vermeden het onderwerp verder. Ze werkten door tot vier uur en deze ene maal was zijn werk een opluchting. Het was heerlijk niet aan Sarah te hoeven denken, zelfs niet aan de kinderen.

Hij kwam om negen uur die avond thuis en ook de volgende avonden. Ze moesten zich haasten met een presentatie voor een belangrijke cliënt. Maar ditmaal schenen de kinderen nergens last van te hebben. En drie weken na hun eerste bezoek nodigde Sarah de kinderen opnieuw in Boston uit, Oliver ging nu echter niet mee. Mel ging alleen met Sam. Benjamin had al plannen om te gaan skiën met vrienden en wilde die niet veranderen.

Toen Ollie die vrijdagavond laat thuiskwam, was het huis stil en donker. Zelfs Aggie had een paar dagen vrij genomen en was naar haar zuster in New Jersey. Het was vreemd zonder hen allen te zijn, maar tot op zekere hoogte was het ook een bevrijding. Sarah was nu drie maanden weg; drie maanden van zorgen en tranen en ongerustheid over de kinderen, nu hij ieder uur van de dag verantwoordelijk voor hen was en zich heen en weer haastte tussen Purchase en zijn kantoor. Soms moest hij toegeven dat Daphne gelijk had. Het zou eenvoudiger zijn geweest naar New York te verhuizen, maar hij dacht niet dat een van hen er al klaar voor was. Misschien over een jaar of twee. Het was gek zover vooruit te denken, zonder haar. Zijn leven leek op een lege woestenij.

Hij at die zaterdagavond met zijn vader en ging zondagmiddag zijn moeder opzoeken. Ze bood een neerslachtige aanblik en het enige waarover ze praatte, was dat ze naar huis wilde om in de tuin te werken. Ze was zich niet volledig bewust van waar ze was, maar het ene moment scheen ze helderder dan het andere.

'Gaat het wel, pa?' vroeg hij die avond toen ze samen gingen eten.

'Min of meer,' zei de oude man glimlachend. 'Het wordt erg eenzaam zonder haar.'

Ollie zuchtte en glimlachte treurig. 'Ik weet wat je bedoelt, pa.' Hij vond het nog steeds ironisch dat beiden tegelijk hun vrouw verloren. Ironisch en tragisch en buitengewoon pijnlijk.

'Jij hebt ten minste de kinderen nog om je gezelschap te houden.'

'Je moet wat vaker komen. Sam zal dolblij zijn.'

'Misschien morgenmiddag.' Maar Ollie legde uit dat ze dan in Boston waren, bij hun moeder.

Ze keerden ook ditmaal opgewekt terug, maar Mel had Sam gewaarschuwd er niet te veel met papa over te praten. En ze had gezegd dat hij het vooral niet over Jean-Pierre mocht hebben. Dat was een vriend van hun moeder die die zaterdagavond langs was gekomen en Mel dacht in stilte dat hij verliefd op hun moeder was. Hij was vijfentwintig, was een student uit Frankrijk en maakte iedereen aan het lachen met zijn grappen. Bovendien kon hij een pizza maken met niets. Sam vond hem geweldig, maar Mel verzekerde hem dat papa er niets over zou willen horen.

'Denk je dat hij met mama uitgaat?' Sam was altijd nieuwsgierig en dacht dat ze elkaar kusten toen hij de keuken binnenkwam om een Coke te halen.

Maar Mel veegde zijn theorieën snel van tafel. 'Doe niet zo stom.' En ze waren beiden opgewonden omdat Sarah had beloofd ze mee te nemen tijdens de voorjaarsvakantie. 'Waar denk je dat we naar toe gaan?' vroeg Sam.

'Ik weet het niet, dat zien we wel.'

Uiteindelijk zouden ze een week gaan skiën in Massachusetts en ze gingen alle drie mee. Zelfs Benjamin had erin toegestemd. Maar vijf dagen voor hun vertrek werd Oliver opgebeld op zijn kantoor. Het was Benjamins school. Hij had al maandenlang lessen overgeslagen en als het zo doorging, zou hij zakken. Ze wilden dat Oliver wist dat hij slechts voorwaardelijk naar de universiteit kon.

'Benjamin?' Hij was verstomd. Hij was weggelopen uit een bespreking, bang dat Benjamin een ongeluk had gehad. 'Ik kan het niet geloven. Hij was altijd een van de besten.'

'Nu niet meer, meneer Watson.' De conrector zelf had hem opgebeld. 'Vanaf januari hebben we hem nauwelijks meer in de klas gezien en dit semester kunnen we hem bijna geen cijfers geven.' 'Waarom hebt u dat niet eerder gezegd? Waarom hebt u zo lang gewacht?' Oliver was geschokt en boos: op de jongen, op zichzelf, op de school en op Sarah die er de oorzaak van was. Het scheen of er nooit een eind aan de problemen kwam.

'We hebben u drie maanden lang brieven gestuurd, en u antwoordde nooit.'

'Ellendige knul!' Oliver wist ogenblikkelijk wat er gebeurd moest zijn. Benjamin had ze verdonkeremaand zodat Oliver niet wist wat er gebeurde. 'En zijn college-aanvragen?'

'Daar weet ik nog niets van. We moeten de universiteiten die hij zijn aanvraag gestuurd heeft natuurlijk waarschuwen, maar hij is hiervóór altijd een goede leerling geweest. We beseffen dat er verzachtende omstandigheden zijn. Misschien als hij erin toestemt een zomercursus te volgen. En het hangt natuurlijk vanaf dit ogenblik hoofdzakelijk van zijn cijfers af. Het laatste semester wordt heel belangrijk.'

'Dat begrijp ik.' Oliver sloot zijn ogen, probeerde alles in zich op te nemen. 'Zijn er op school nog meer problemen waar ik iets van weten moet?' Hij voelde dat er meer achter stak en was plotseling bijna bang om het te horen.

'Ja, er zijn dingen waar wij niets mee te maken hebben...'

'Wat betekent dat?'

'Ik denk aan het meisje Carter, want we hebben het gevoel dat zij deel uitmaakt van Benjamins problemen. Zij heeft dit jaar haar eigen probleem: een gebroken gezin, en ze is niet... nou ja, ze is zeker niet het soort leerling dat Benjamin is, of was, maar ik denk dat hun verhouding veel te veel afleiding geeft. Ze zeggen zelfs dat ze van school gaat. Maar we hadden haar moeder al gezegd dat ze niet overgaat naar de volgende klas.' Verdomme. Oliver had hem verboden 's avonds uit te gaan, had gezegd dat hij met etenstijd thuis moest zijn en hij had zijn lessen overgeslagen om bij een of andere stomme meid rond te hangen; een kind dat wegliep van school, of tenminste bijna.

'Ik zal ervoor zorgen. Ik zou het zeer op prijs stellen als we hier iets aan konden doen zodat Benjamins aanvragen er niet onder lijden.' Hij kon iedere dag van hen horen: Harvard, Princeton, Yale, en nu moest hij maar afwachten wat het werd.

'Misschien zou u wat meer tijd aan hem kunnen besteden. Al beseffen we hoe moeilijk dat is nu mevrouw Watson weg is.' De woorden troffen hem diep, hij deed immers alles om maar bij de kinderen te zijn, maar weer klonk Benjamins verwijt hem in de oren: je komt iedere avond pas om negen uur thuis...

'Ik doe wat ik kan. En ik zal vanavond met hem praten.'

'Uitstekend. Wij van onze kant houden u op de hoogte van de situatie.'

'Kunt u volgende keer weer naar mijn kantoor bellen?'

'Natuurlijk.'

Oliver hing de hoorn op en bleef met gebogen hoofd zitten. Hij kon bijna geen adem krijgen. En toen, niet wetend wat hij anders moest doen, belde hij naar Sarah in Boston, maar gelukkig was ze niet thuis. Het was trouwens niet langer haar probleem. Zij had hen allemaal in de steek gelaten. Nu was het zíjn probleem. Die middag trok hij al om vier uur de deur van zijn kantoor achter zich dicht en kwam om zes uur thuis, zodat hij er al was toen Benjamin binnenkwam. Benjamin keek zelfvoldaan en had een stapel boeken onder zijn arm. Met een ijskoude blik hield zijn vader hem tegen.

'Ga even mee naar de kamer, Benjamin.'

'Is er iets?' Hij kon duidelijk aan het gezicht van zijn vader zien dat er iets aan de hand was, maar vermoedde geen moment wat er komen zou. Toen hij naar binnen liep, gaf Oliver hem een geweldige klap. Het was voor het eerst dat hij een van zijn kinderen sloeg, behalve een enkel pak slaag toen Benjamin vier was en een vork in het stopcontact had gestoken. Toen had hij indruk op hem willen maken, en dat deed hij ditmaal ook. Maar meer nog was het gebaar een uiting van schuld en frustratie. Benjamin wankelde bijna van de schok en kreeg een kleur, ging toen zitten zonder iets te zeggen. Oliver sloot de deur en nu begreep de jongen dat zijn vader alles had ontdekt, althans iets ervan en hij voelde wat er zou komen.

'Het spijt me... dat was mijn bedoeling niet. Maar ik voel me bedrogen. Ik werd vandaag opgebeld door meneer Young. Wat heb je verdomme uitgehaald?'

'Ik... het spijt me, pa.' Hij tuurde naar de grond en keek zijn vader eindelijk aan. 'Ik kon het gewoon niet. Ik weet het niet.' 'Je weet zeker wél dat je maar moet afwachten of je nu kunt gaan studeren?'

Benjamin knikte. 'Besef je wel dat er grote kans bestaat dat je hierna nooit meer aan een behoorlijke universiteit terecht kunt?

Dat je misschien een jaar verspeelt, minstens een zomercursus moet volgen? En wat gebeurde er verdomme met al die brieven die ik had moeten krijgen als het goed was?'

'Die heb ik weggegooid.' Hij was eerlijk en zag er weer uit of hij een jaar of tien was zoals hij met een ongelukkig gezicht naar zijn vader keek. 'Ik dacht dat ik alles wel weer onder controle zou krijgen, dan hoefde je het nooit te weten.'

Oliver ijsbeerde door de kamer en bleef toen staan om hem aan te kijken. 'En wat heeft dat meisje ermee te maken? Heet ze niet Sandra Carter?' In werkelijkheid stond die naam in zijn hoofd gegrift. Hij vermoedde allang dat Benjamins romance uit de hand was gelopen, maar hij had nooit gedacht dat het zover zou komen. 'Ik neem aan dat je met haar naar bed gaat. Hoe lang duurt dat nu al?'

Lange tijd tuurde Benjamin naar de grond en zei niets.

'Antwoord, verdomme. Wat is er met haar? Young zei dat hij dacht dat ze van school ging. Wat is het voor een meisje en waarom heb ik haar nooit ontmoet?'

'Ze is een lief kind, pa.' Benjamin keek zijn vader plotseling uitdagend aan. 'Ik houd van haar en ze heeft me nodig.' Hij beantwoordde de tweede vraag van zijn vader maar niet.

'Leuk is dat. Als een medewegloper van school?'

'Ze loopt niet van school weg; tenminste nog niet. Ze heeft het gewoon moeilijk: haar vader liet haar moeder in de steek en... nou ja, het geeft niet, het is zo'n lang verhaal.'

'Ik ben er ontroerd van. En je moeder liep weg van jou, dus jullie lopen samen hand in hand de zonsondergang tegemoet, en laten de school maar waaien. En wat dan? Pompbediende voor de rest van je leven, terwijl zij werkt als cocktailserveerster? Dat is niet wat ik van je verwacht, of wat je zelf wenst. Je verdient meer dan dat, en zij waarschijnlijk ook. In Godsnaam, Benjamin, pak jezelf eens aan!' Zijn gezicht verhardde tot strakke lijnen die zijn zoon nooit eerder had gezien, maar de laatste drieëneenhalve maand had een zware tol geëist en dat was zichtbaar. 'Ik wil dat je dat meisje niet meer ziet. Nu! Begrepen? En als je het niet doet, stuur ik je naar zo'n verdomde militaire school als het moet. Ik sta niet toe dat je je leven zo weggooit, alleen omdat je van je stuk bent gebracht en we het allemaal even moeilijk hebben gehad. Het leven gooit je nog heel wat narigheid toe, Ben. Het gaat erom wat je ermee doet, dat kan je maken of breken.'

Benjamin keek hem rustig aan, even koppig als zijn vader; nee, erger: even koppig als Sarah. 'Ik zal mijn cijfers ophalen, pa, en ik zal weer regelmatig naar school gaan. Maar ik breek niet met Sandra.'

'Nou en of, als ik het je zeg. Begrepen?'

Benjamin stond op, zijn rode haar in de war, en zijn blauwe ogen spoten vuur. 'Ik blijf naar haar toegaan, dat zeg ik je eerlijk. En je kunt me niet dwingen. Ik ga het huis wel uit.'

'Is dat je laatste woord over dit onderwerp?'

Benjamin knikte alleen.

'Mooi. Je blijft onder toezicht tot het eind van je schooltijd, tot ik zie dat je cijfers weer net zo zijn als vroeger en ze op school me vertellen dat je nog geen vijf minuten van de lessen hebt gemist, alleen om even een plas te doen, tot aan je eindexamen en tot je naar het type universiteit gaat dat je verdient. En dan hebben we het wel weer over Sandra.' De twee mannen stonden elkaar woedend aan te kijken en geen van beiden aarzelde. 'En nu naar je kamer. Ik waarschuw je, Ben Watson, ik controleer je dag en nacht, dus geen grappen meer. Zo nodig bel ik de moeder van het meisje op.'

'Bespaar je de moeite. Ze is er nooit.'

Oliver knikte, diep wanhopig over zijn oudste zoon en geschrokken door de koppige toewijding aan het kind. 'Ze klinkt charmant.'

'Kan ik nu gaan?'

'Verdwijn maar.' Toen Benjamin al bij de deur stond, zei hij zachter: 'Het spijt me dat ik je een klap gaf. Ik ben bang dat ik ook de grens heb bereikt en die nonsens van jou helpt me daar niet veel bij.' Benjamin knikte en verliet de kamer, terwijl hij zacht de deur achter zich sloot. Oliver zakte langzaam in een stoel. Zijn hele lichaam trilde.

De volgende week realiseerde hij zich na veel nadenken dat wat hem te doen stond, of wat hij kón doen, in ieder geval het verbeteren van de situatie was. Hij ging naar de rector van de school en sprak met hem. Eerst waren ze er niet zeker van, maar ten slotte zeiden ze dat wanneer Oliver zijn zoon op een soortgelijke school kon krijgen, zijn voorstel wel kon worden aangenomen. Het was het enige dat hij kon doen, al zou het voor de kinderen in het begin wel moeilijk zijn. Oliver stuurde de kinderen in de vakantie naar Sarah en hoewel Benjamin eerst weigerde om mee te gaan, dwong Oliver hem. Hij dreigde hem op alle mogelijke manieren, tot de jongen ten slotte met de anderen vertrok. En wonder boven wonder vond Oliver, nadat hij met vier verschillende scholen had gesproken, een heel goede die bereid was de jongen op te nemen. Hij zou zo gauw mogelijk met het gezin naar New York verhuizen, daar een flat huren en nieuwe scholen zoeken. Benjamin zat dan een eind van het meisje vandaan en van eventuele vrienden die hem konden afleiden, en het betekende dat Oliver 's avonds om een uur of zes thuis kon zijn. Daphne had dat twee maanden geleden al voorgesteld en hij had toen gezegd dat hij dat nooit zou doen, althans de eerste jaren niet, maar nu was het een idee dat geboren was uit wanhoop.

De betrokken scholen stemden in met het plan en de school in Purchase ging zelfs zover dat Benjamin met zin klas daar eindexamen kon doen, als het de laatste twee maanden in New York goed bleef gaan, als hij goede cijfers kreeg en bereid was in Purchase de zomercursus te volgen. Het was ideaal. Zonder enig probleem werd Mel toegelaten op een exclusieve meisjesschool aan de Upper East Side en een andere school accepteerde Sam. Het was een uitstekende zet. In de laatste twee dagen voor de kinderen thuiskwamen, liep Oliver met Daphne stad en land af en ontdekte een buitengewoon aantrekkelijke flat die hij een jaar kon huren van een bankier die met vrouw en kinderen naar Parijs verhuisde. Er waren vier flinke slaapkamers met een mooi uitzicht, een man voor de lift, een portier, een grote, uitstekend uitgeruste keuken en daarachter een mooie kamer voor Agnes. Het kostte hem een fortuin, maar wat Oliver betreft was het dat waard. In tien dagen had hij alles voor elkaar. Hij moest nu alleen de kinderen het nieuws nog vertellen als ze van de vakantie met hun moeder terugkwamen.

Hij zat met Daphne in de zitkamer nadat hij het huurcontract had getekend en ze keek hem bezorgd aan. Voor een man die twee maanden geleden nog niet bereid was geweest ook maar de geringste veranderingen aan te brengen, werkte hij nu verrassend snel. Zo was hij steeds geweest sinds hij besefte dat Sarah niet meer thuis zou komen.

'Ik denk dat het voor ons allemaal goed is,' verdedigde hij zich tegenover haar, hoewel dat niet nodig was.

'Ik ook. Maar wat zullen de kinderen ervan vinden?'

'Wat kunnen ze vinden? Ik kan Benjamin niet in het oog houden als ik op en neer reis. En als het tussen nu en juni een ramp blijkt te zijn, kunnen we altijd terug naar Purchase en gaan de kinderen in het najaar weer naar hun oude school. Maar misschien had ik dit in het begin al direct moeten doen.'

Ze knikte weer. Hij had gelijk. Het was geen wet van Meden en Perzen en het was althans een goede poging om het getij te keren dat dreigde Benjamin in Purchase te verzwelgen. 'Je vindt het niet te radicaal?'

'Vind je dat ik gek ben?' Hij glimlachte nerveus tegen haar, terwijl hij het zich afvroeg, verbaasd over wat hij bereikt had in de dagen dat de kinderen met hun moeder op vakantie waren. Hij was bang het hun te zeggen, maar ook opgewonden. Het nieuwe leven was een uitdaging voor hen allemaal, wat de redenen ook mochten zijn die hem ertoe gedreven hadden. En het leek de beste oplossing voor Benjamins problemen.

'Ik geloof dat je het beste hebt gedaan wat je doen kon. Maar ik denk wel dat het weer een grote aanpassing van ze vraagt.'

'Misschien is het ditmaal goed.' Hij liep de zitkamer rond. Het was een mooi appartement en hij dacht dat de kinderen van hun kamer zouden houden, vooral Melissa. Hun nieuwe huis stond in de East 84e Straat, een straat met bomen, twee blokken van het Central Park verwijderd. Het was precies wat Oliver wilde toen hij eenmaal het besluit genomen had naar een appartement in de stad uit te kijken. 'Wat vind je, Daphne? Vind je echt dat ik getikt ben?' Wat zouden de kinderen wel zeggen? Stel dat ze weer over hun toeren raakten, terwijl hij er zeker van was dat hij een goed besluit had genomen.

'Ik geloof niet dat je getikt bent, en het komt vast allemaal goed. Verwacht alleen niet dat ze op en neer gaan springen en zeggen dat het zo'n machtig idee is. Het zal ze eerst wel bang maken, hoe gemakkelijk je het ook voorstelt. Geef hun tijd om zich aan te passen.'

'Dat weet ik. Daar dacht ik juist aan.'

Maar hij was absoluut niet voorbereid op de heftigheid van hun reacties. Hij vertelde het hun de volgende dag, toen ze van hun vakantie met Sarah thuiskwamen. Nadat hij hen van het vliegveld had gehaald, reed hij met hen naar de stad en zei dat hij een verrassing voor hen had, maar weigerde te zeggen wat het was. Ze waren enthousiast tijdens de rit, vertelden hem alles wat ze hadden gedaan en gezien en hoe fijn ze met hun moeder geskied hadden, maar ditmaal deed het hem niets. Hij was plotseling opgewonden over wat hij hun in New York zou laten zien.

'Gaan we naar Daphne, pa?' Het was Melissa die dat vroeg, maar hij schudde het hoofd en reed door. Hij had het Agnes die ochtend verteld en ze schrok er wel van, maar had toegestemd om mee te gaan. Ze vond het niet erg naar New York te verhuizen zolang ze maar bij de kinderen kon blijven.

Ze reden tot voor het gebouw, waar hij een parkeerplaats vond, en leidde hen naar binnen, terwijl ze nieuwsgierig rondkeken.

'Wie woont hier, pa?' wilde Sam weten, en Ollie schudde zijn hoofd, liep naar de lift en vroeg om zeven.

'Ja meneer,' lachte de liftjongen. De portier had hem ogenblikkelijk herkend toen hij hem binnenliet. Het waren de nieuwe huurders van 7H, en daarom had hij niet gevraagd waar ze heengingen.

Oliver stond voor de flat en drukte op de bel, maar toen er niemand opendeed, haalde hij zijn schouders op, nam de sleutel uit zijn zak, en opende de deur voor de kinderen die hem met geschrokken ogen aanstaarden, zich afvragend of hij niet goed geworden was.

'Kom binnen, jongens.'

'Van wie is dit appartement?' fluisterde Melissa, bang om naar binnen te gaan, maar Sam liep door en keek rond. Er was niemand thuis, en hij gaf een teken aan de anderen ook te komen. Maar Benjamin begreep het plotseling, en hij keek ongerust toen hij naar binnen stapte en Mel riep dat ze het antiek zo mooi vond.

'Ik ben blij dat het je bevalt, schat,' glimlachte Oliver. 'Dit is ons nieuwe huis in New York. Hoe vind je het?'

'Hoi!' Sam was opgetogen. 'Wanneer gaan we het gebruiken, pap?' Ze hadden nooit een appartement in New York gehad, maar plotseling keek Sam zorgelijk.

'Kom je doordeweek dan niet meer thuis, pap?'

'Natuurlijk wel. Veel vroeger dan anders. We gaan hier met ons allen wonen tot het eind van het schooljaar en komen dan in september terug.' Hij probeerde het te doen klinken als een avontuur, maar het drong te plotseling tot hen door en ze waren bang.

'Wil je zeggen dat we hierheen gaan verhuizen?' Mel was hevig geschokt. 'En onze vrienden dan?'

'Die kun je in de weekends toch zien en van de zomer. En als het ons niet bevalt, komen we het volgend jaar niet terug. Maar ik vind dat we het ten minste moeten proberen.'

'Bedoel je dat we nú naar een nieuwe school moeten?' Ze kon niet geloven wat hij zei. En hij kon de waarheid niet voor haar verdoezelen. Hij knikte en keek naar de gezichten. Sam was verbijsterd, Mel ging in een stoel zitten en begon te huilen. Benjamin zei helemaal niets, maar zijn gezicht verstarde tot een blok ijs toen hij zijn vader aankeek. Hij wist dat het voor een deel aan hem te wijten was, maar dat hielp niet om zijn woede te verminderen. Hij had het recht niet hun dit aan te doen, absoluut het recht niet. Het was al erg genoeg dat hun moeder weg was, maar nu moesten ze ook nog van school veranderen en naar New York verhuizen. Plotseling zou nu alles anders zijn. Maar dat was precies wat Oliver wilde. Speciaal voor hem, en Benjamin wist dat.

'Vooruit jongens, het zal best leuk zijn. Zie het maar als een opwindend nieuw leven.'

'En Aggie?' Sam was opeens dubbel ongerust. Hij wilde niet nóg iemand verliezen van wie hij hield, maar zijn vader troostte hem al snel.

'Zij gaat mee.'

'En Andy?'

'Hij ook, als hij zich maar goed gedraagt. Wanneer hij alle kleedjes gaat opeten, moeten we hem bij opa achterlaten, dan halen we hem in de weekends wel op.'

'Maar hij zal wel zoet zijn. Dat zweer ik!' Sams ogen waren groot, maar hij huilde gelukkig niet. 'Mag ik mijn kamer zien?'

'Natuurlijk.' Ollie was blij. Sam probeerde het in ieder geval, al wilden de oudste twee het niet. Melissa speelde nog steeds voor de Dame aux Camélias en Benjamin tuurde nors uit het raam.

'Nu lijkt het nog niet veel, maar als we onze eigen spullen hier hebben, zul je zien hoe mooi het is.' Gelukkig had de bezitter van het appartement twee zoons en een dochter, en er waren twee mannelijk uitziende kamers en een die in het roze was uitgevoerd. Maar Melissa wilde zelfs niet gaan kijken, al was deze kamer twee maal zo groot als haar kamer thuis en veel chiquer dan wat ze gewend was. Sam bracht er verslag over uit toen hij in de zitkamer terug was.

'Het is oké, Mel... het is roze... je zult hem heel leuk vinden.'

'Het kan me niks schelen. Ik ga niet verhuizen. Ik ga logeren bij Carole of Debbie.'

'Geen sprake van.' Olivers stem was rustig en zelfverzekerd. 'Je verhuist hier naar toe met ons allemaal. En ik heb een uitstekende school voor je uitgezocht. Ik weet dat het een moeilijke verandering is, maar het is op het ogenblik het beste, echt Mel, geloof me.'

Benjamin draaide zich plotseling met een ruk om toen zijn vader uitgesproken was. 'Wat hij bedoelt is dat hij mij in de gaten wil houden, dat hij wil dat ik van Sandra vandaan blijf. En in de weekends, pa? Mag ik dan ook niet naar haar toe?' Zijn stem klonk boos en verbitterd.

'Je gaat er niet heen zolang je geen betere cijfers hebt. Dat heb ik je al gezegd. Ik laat je niet rondlummelen. Al je kansen voor een behoorlijke universiteit staan op het ogenblik op de tocht.'

'Dat doet me niks. Het betekent niks.'

'Het betekende wel een heleboel voor je toen je je aanvragen indiende, of ben je dat vergeten?'

'Er is sindsdien zoveel veranderd,' mompelde hij duister, en liep naar het raam.

'En, heeft iedereen gezien wat hij of zij wilde?' Het lukte Oliver ondanks alles opgewekt te klinken, maar alleen Sam was bereid om mee te doen.

'Is er een achtertuin?'

Oliver lachte tegen hem. 'Eigenlijk niet, maar het Central Park is twee blokken hiervandaan. Je moet er zo kunnen zijn.' Sam knikte instemmend. 'Zullen we gaan?' Melissa liep snel naar de deur en Benjamin volgde wat langzamer, met een peinzende blik in zijn ogen. Het was een stille rit naar Purchase, iedereen was in gedachten verdiept, alleen Sam stelde zo nu en dan een vraag.

Agnes had het eten al klaar toen ze thuiskwamen en Sam vertelde haar alles over het appartement. 'Ik kan gaan voetballen in het Central Park, en ik heb een lekkere grote kamer. We komen hier terug zodra de school afgelopen is, de hele zomer. Hoe heet mijn school, pap?'

'Collegiaal, omdat het een soort college is.'

'Collegiaal,' herhaalde hij terwijl Aggie aandachtig luisterde en intussen de twee anderen in het oog hield. Benjamin en Mel hadden geen van beiden een woord gezegd sinds ze aan tafel zaten. 'Wanneer gaan we ook weer verhuizen?'

'Het komende weekend.' Bij die woorden barstte Melissa opnieuw in tranen uit en een paar minuten later stond Benjamin van tafel op. Hij nam stilletjes de autosleutels van de tafel in de hal en zonder een woord te zeggen reed hij even later weg, nagekeken door Ollie.

Me; kwam die avond haar kamer niet meer uit en de deur was op slot toen Oliver die probeerde. Alleen Sam was blij met de verhuizing. Voor hem was het iets nieuws en opwindends. Toen Oliver hem naar bed had gebracht, ging hij terug naar beneden om op de thuiskomst van Benjamin te wachten. Ze moesten eens ernstig praten over dat uitdagende gedoe van hem.

Hij kwam pas om twee uur thuis en Oliver, die steeds meer ongerust werd, bleef op hem wachten. Eindelijk hoorde hij het geknars van het grind van de oprit. De deur ging zachtjes open en Oliver liep de hal in hem tegemoet.

'Kom je even praten in de keuken?' Het was een zuiver rhetorische vraag.

'Er valt niets te praten.'

'Er schijnt heel veel te zijn, voldoende om je tot twee uur 's nachts bezig te houden, of is dat een ander soort conversatie?' Hij ging Benjamin voor naar de keuken zonder op antwoord te wachten en trok twee stoelen naar voren. Het duurde echter een ogenblik voor Benjamin ging zitten en kennelijk had hij er geen zin in.

'Wat is er aan de hand, Benjamin?'

'Niets waarover ik met jou wil praten.' Plotseling waren ze vijanden. Het was gebeurd van het ene ogenblik op het andere, maar daarom niet minder teleurstellend of pijnlijk.

'Waarom ben je zo nijdig op me? Vanwege je moeder? Geef je mij daar nog steeds de schuld van?'

'Dat is jouw zaak. Wat ik doe, is mijn zaak. Ik houd er niet van als je me aldoor zegt wat ik doen moet. Daar ben ik te oud voor.'

'Je bent zeventien en nog niet volwassen, al wil je dat ook nog zo graag. En je kunt niet aldoor alle regels overtreden, vroeger of later moet je daar een verdomd hoge prijs voor betalen. Er zijn altijd regels in dit leven, of je het leuk vindt of niet. Zoals het nu staat, kun je misschien niet eens naar de universiteit.'

'De universiteit kan opvliegen.'

Ollie schrok bij die woorden. 'Wat bedoel je daarmee?'

'Ik heb belangrijker dingen om aan te denken.' Even dacht Ollie dat de jongen dronken was, maar daar zag het niet naar uit en Ollie geloofde ook niet dat het zo was.

'Zoals? Dat meisje? Sandra Carter? Op jouw leeftijd is dat iets voorbijgaands, Benjamin. En anders zul je lang moeten wachten voor je er iets aan kunt doen. Je moet je school afmaken, naar de universiteit, een baan zoeken, geld verdienen om een vrouw en kinderen te onderhouden. Je hebt nog een lange weg voor je en je kunt je nu beter aan een vast pad houden, anders zit je in de puree voor je het weet.' Benjamin scheen al luisterend wat in elkaar te krimpen, en toen keek hij zijn vader aan.

'Ik ga niet mee naar New York. Dat doe ik niet.'

'Je hebt geen keus. Je moet wel. Ik sluit het huis hier, behalve voor de weekends. En ik laat je hier niet alleen achter, zo simpel ligt dat. En als je de waarheid wilt weten, we verhuizen deels terwille van jou, zodat je weer jezelf kunt worden voor het te laat is. Ik kan daar 's avonds veel meer tijd met jullie doorbrengen.'

'Daar is het nu te laat voor. En ik ga niet.'

'Waarom niet?' De stilte duurde eindeloos terwijl Oliver wachtte. Eindelijk antwoordde de jongen.

'Ik kan Sandra niet alleen laten.'

'Waarom niet? En als je dan in het weekend naar haar toegaat?'

'Haar moeder gaat naar Californië en ze weet niet waar ze blijven moet.' Oliver kreunde bijna bij het beeld dat zijn zoon schetste. 'Gaat Sandra niet met haar mee?'

'Ze kunnen niet met elkaar overweg. En ze heeft een hekel aan haar vader. Daarom wil ze ook niet naar Philadelphia om bij hem te gaan wonen.'

'En wat gaat ze nu doen?'

'Ze gaat van school en zoekt een baan. Ze blijft hier, maar ik wil haar niet alleen laten.'

'Dat is nobel van je. Maar ze klinkt nogal zelfstandig.'

'Dat is ze niet. Ze heeft me nodig.' Het was de eerste maal dat hij zijn reserves liet varen en over haar praatte en Oliver was geroerd, maar ook geschrokken van wat hij hoorde. Ze leek niet het soort meisje waar je je graag mee zou inlaten. Ze leek meer iemand te zijn die problemen gaf. 'Ik kan haar niet alleen laten, pa.'

'Maar je moet haar in het najaar ook alleen laten als je gaat studeren. Je kunt het nu nog doen; doe het voordat het een groter probleem wordt.' Maar Benjamin glimlachte alleen maar om de ironie van die woorden.

'Ik kan het niet.' Hij was onvermurwbaar en Oliver raakte in de war.

'Naar de universiteit of New York?' Dit was helemaal nieuw.

'Geen van beide.' Benjamin leek koppig en bijna wanhopig.

'Maar waaróm?' Weer volgde er een lange stilte en ten slotte keek Benjamin zijn vader aan en besloot hem alles te vertellen. Hij had het lang genoeg alleen gedragen en als zijn vader het dan zo graag wilde weten, vertelde hij het hem maar.

'Omdat ze zwanger is.'

'O mijn God... o mijn Gód! Maar verdraaid, waarom heb je het me nooit verteld?'

'Ik weet het niet. Ik dacht niet dat je het zou willen horen. En bovendien is het mijn probleem.' Hij liet zijn hoofd hangen en voelde de hele last ervan, zoals nu al een paar maanden.

'Gaat haar moeder daarom alleen naar Californië?'

'Gedeeltelijk. Maar ze kunnen niet met elkaar overweg en haar moeder heeft een nieuwe vriend.'

'En wat vindt ze ervan dat haar dochter zwanger is?'

'Ze zegt dat het Sandra's probleem is, niet het hare. Ze zei dat ze maar een abortus moest laten doen.'

'En? Wil ze dat?'

Benjamin schudde het hoofd en keek zijn vader aan met ogen die vertelden waarin hij geloofde. Het waren de normen van zijn vader. 'Ik wilde het niet hebben.'

'In Godsnaam, Benjamin!' Oliver stond op en liep de keuken op en neer. 'Je stond het haar niet toe? Waarom niet? Wat moet een meisje van zeventien in vredesnaam doen met een baby? Of wil ze hem laten adopteren?'

Benjamin schudde weer zijn hoofd. 'Ze zegt dat ze hem wil houden.'

'Benjamin, denk toch eens na. Je ruïneert drie levens, niet alleen het jouwe. Laat het meisje toch een abortus ondergaan.'

'Dat kan niet.'

'Waarom niet?'

'Ze is vier maanden zwanger.'

Oliver ging met een bons weer zitten. 'Je bent ook in een rotzooi terechtgekomen, geen wonder dat je lessen oversloeg en van school wegbleef, maar ik heb nieuws voor je. We zullen samen door die troep waden, maar volgende week ga je mee naar New York, wat er ook gebeurt.'

'Pa, ik heb het je al gezegd,' Benjamin stond ongeduldig op, 'ik laat haar niet in de steek. Ze is alleen en zwanger, en het is mijn kind dat ze draagt. Ik geef om haar en om de baby.' Plotseling vulden zijn ogen zich met tranen; hij was moe en leeg, en hij wilde niet meer discussiëren, het was al moeilijk genoeg voor hem zonder dat zijn vader erbij kwam. 'Pa, ik houd van haar. Bemoei je hier alsjeblieft niet mee.' Benjamin zei niet dat hij het meisje had aangeboden met haar te trouwen, maar Sandra vond een huwelijk duf. Ze wilde niet eindigen met een scheiding zoals haar ouders.

Oliver ging naar hem toe en sloeg een arm om hem heen. 'Je moet verstandig zijn. Je moet de juiste dingen doen... voor jullie allebei. En met het weggooien van je leven is niemand geholpen. Waar woont ze nu?' Duizend mogelijkheden vlogen Ollie door het hoofd terwijl ze aan het praten waren en een daarvan was het betalen voor haar opname in een tehuis voor ongehuwde moeders.

'Thuis, maar ze gaat naar een appartement in Port Chester. Ik help haar met de huur.'

'Dat is nobel van je, maar zeer binnenkort zal ze veel meer nodig hebben. Heb je er een idee van hoe duur een baby is? Hoeveel dat kost?'

'Wat stel jij voor, pa?' Hij klonk plotseling weer verbitterd. 'Dat we een abortus laten doen omdat het goedkoper is? Het is mijn baby, daar in haar. Ik houd ervan en ik houd van haar en ik geef hen geen van beiden op, begrijp je het nu? En ik ga niet naar New York. Ik zorg dat ik hier goede cijfers krijg zonder dat ik ergens heenga. Ik kan altijd bij haar intrekken als het moet.'

'Ik weet niet wat ik nog tegen je moet zeggen. Weet je zeker dat ze vier maanden zwanger is?' Benjamin knikte en het gaf Oliver een ellendig gevoel toen hij zich realiseerde dat hun 'ongelukje' was samengevallen met Sarahs vertrek. Ze waren allemaal een tijdlang de kluts kwijt geweest, maar voor Benjamin duurden de gevolgen een leven lang. 'Wil ze het opgeven?'

Weer schudde Benjamin het hoofd. 'Nee. Gek, ik had altijd gedacht dat jij tegen een abortus was.' De klap kwam hard aan. Hij was de man die iedere keer met Sarah had gevochten om zijn drie kinderen te redden en toch wilde hij nu dat de baby van Benjamin geaborteerd werd. Maar dit lag heel anders.

'In de meeste omstandigheden wel. Maar wat je nu doet, is je leven verwoesten en ik geef meer om jou dan om die baby.'

'De baby is een deel van mij, en een deel van jou en ma... en van Sandra. En ik laat niet toe dat iemand hem doodmaakt.'

'Hoe zul je hem onderhouden?'

'Ik kan na schooltijd een baan nemen als het moet. En Sandra kan ook gaan werken. Ze doet dit niet omdat ze iets van me hebben wil, pa. Het gebeurde zomaar en nu proberen we er het beste van te maken.' Dat was niet veel, en hij wist het.

'Hoe lang weet je het al?' Het verklaarde in ieder geval zijn ernst van de laatste maanden, zijn aanhoudende verdwijning en uitdagende houding.

'Een poosje. Een paar maanden, denk ik. Ze was er eerst niet zeker van, omdat ze nooit erg regelmatig is en toen heb ik gezegd dat ze naar een kliniek moest gaan.'

'Dat is goed, denk ik. En nu? Staat ze onder medische controle?'

'Ik breng haar eens per maand naar de dokter.' Het was ongelofelijk: zijn baby, zijn eerstgeborene, werd vader! 'Dat is toch wel genoeg?' Hij was plotseling weer bezorgd.

'Tot nu toe zeker. Denk je dat ze naar een huis voor ongehuwde moeders zou willen gaan? Daar kunnen ze voor haar zorgen en haar uiteindelijk helpen bij het opstellen van een regeling voor de baby.'

'Wat voor regeling?' Benjamin was onmiddellijk achterdochtig.

'Dat moet zijzelf weten... en jij. Maar dan heeft ze een behoorlijke plek met meisjes in dezelfde situatie.'

Benjamin knikte. Het was in ieder geval iets om over te denken. 'Ik zal het haar vragen.'

'Wanneer komt de baby eigenlijk?'

'Eind september.'

'Tegen die tijd zit je op de universiteit.'

'Misschien.' Maar dat was een andere worsteling en ze waren daar beiden te moe voor. Het was over vieren en ze waren uitgeput.

'Ga naar bed, morgen praten we wel verder.' Hij raakte Benjamins schouder aan met een blik vol tederheid en verdriet. 'Ik vind het ellendig, vent. Ik vind het zo naar dat dat jullie overkomen is. We moeten er iets op zien te vinden.'

'Dank je, pa.' Maar geen van beiden was overtuigd toen ze naar boven, naar bed gingen, ieder met eigen gedachten en eigen moeilijkheden. De deuren van hun kamers gingen zachtjes achter hen dicht.

11

Bijna iedere avond die week praatten ze tot diep in de nacht en ze kwamen er niet uit. Op een avond ging Oliver zelfs naar Sandra. Hij was terneergeslagen toen hij het meisje zag. Ze zag er aardig uit, maar niet bijster intelligent, bang en alleen, en uit een andere wereld. Ze klampte zich aan Benjamin vast alsof hij de enige was die haar kon redden. En er was één ding waarin ze onwrikbaar bleek, net als Benjamin, ze wilde de baby houden.

Oliver werd er wanhopig van en uiteindelijk belde hij Sarah.

'Ben je je bewust wat er zich in het leven van je oudste zoon afspeelt?' Het klonk zelfs voor hem als een soap opera, maar er moest toch iets aan gedaan worden, hij kon de rest van zijn leven niet doorbrengen met dat meisje en hun baby.

'Hij belde me gisteravond op. Ik denk niet dat je tussenbeiden moet komen.'

'Ben je gek?' Hij zou haar kunnen wurgen met de telefoondraad. 'Begrijp je niet wat dit voor zijn leven betekent?'

'Wat wil je dat hij doet? Moet hij het meisje vermoorden?'

'Doe niet zo stompzinnig, in Godsnaam.' Hij kon niet geloven wat hij van haar hoorde, 'ze moet zien dat ze eraf komt, in ieder geval de baby opgeven voor adoptie. En Benjamin moet tot zichzelf komen.'

'Dit klinkt niet als de Oliver die ik ken. Sinds wanneer ben je zo'n voorvechter van abortus?'

'Sinds mijn zeventienjarige zoon zijn zeventienjarige vriendin zwanger maakte en het leven van hen beiden wilde ruïneren door nobel te doen.'

'Je hebt geen recht je te bemoeien met wat hij denkt dat juist is.'

'Ik kan niet geloven dat jíj dat zegt. Wat heb je? Interesseer je je niet voor zijn opleiding? Besef je niet dat hij zijn school wil opgeven, van school af wil gaan en alles wat college is wil vergeten?'

'Hij komt wel weer bij. Wacht maar tot het kind dag en nacht ligt te schreeuwen, net zoals hij deed. Dan smeekt hij je om hulp om te ontsnappen, maar intussen moet hij doen wat hij het beste vindt.'

'Ik geloof dat je even gek bent als hij. Het is zeker een kwestie van genen. En is dat het advies dat je hem gegeven hebt?'

'Ik zei dat hij moest doen waar hij in geloofde.'

'Wat een onzin.'

'Wat zeg jij dan tegen hem?'

'Dat hij zijn kiezen op elkaar moet zetten, goede cijfers moet halen, zich op school weer gaan gedragen en dat hij het meisje naar een tehuis voor ongehuwde moeders moet sturen en de baby opgeven voor adoptie.'

'Het is in ieder geval opgeruimd en netjes. Jammer dat hij het niet met je eens is.'

'Hij hoeft het niet met me eens te zijn, Sarah. Hij is minderjarig. Hij moet doen wat we tegen hem zeggen.'

'Niet als hij zegt dat je kunt opvliegen en dat zegt hij zeker als je zo blijft aandringen.'

'Net als jij?' Hij was woedend op haar, ze speelde met Benjamins leven door die verdomd progressieve ideeën van haar.

'We hebben het niet over ons, we hebben het over hem.'

'We praten over een van onze kinderen die zijn leven ruïneert en jij staat rotzooi uit te slaan.'

'Zie de werkelijkheid toch onder ogen, Ollie, het is zijn kind, zijn leven en hij doet precies wat hij wil, of je het leuk vindt of niet, dus bezorg jezelf er geen maagkwaal door.' Het was hopeloos met haar te praten, en uiteindelijk hing hij de hoorn op, nog meer gefrustreerd dan eerst.

Op zaterdagochtend kwam Benjamin naar zijn vader toe toen de verhuiswagen in de oprit verscheen. Ze stuurden wat kleinigheden naar New York: linnengoed en de kleren die ze nodig hadden.

'Klaar om mee te gaan, kerel?' Oliver probeerde opgewekt te klinken, alsof er niets aan de hand was, alsof dat verschil zou maken en hem overtuigen. Maar Benjamin was rustig en vastbesloten.

'Ik kom je goedendag zeggen, pa.' Er viel een lange stilte tussen hen.

'Je moet met ons mee, terwille van jezelf. En misschien terwille van Sandra.'

'Ik ga niet. Ik blijf hier. Ik heb mijn besluit genomen. Ik ga nu van school. Ik heb een baan in een restaurant en kan terecht in Sandra's appartement.' Tot op zekere hoogte had Oliver zich geforceerd met de verhuizing naar New York, en hij had er bijna spijt van.

'En als ik je in het huis laat wonen? Ga je dan terug naar school?'

'Ik ben doodziek van school. Ik wil voor Sandra zorgen.'

'Benjamin, alsjeblieft... je kunt veel beter voor haar zorgen als je een opleiding hebt.'

'Ik kan toch altijd later naar school terug.'

'Weet de school er al van?' Benjamin deed zijn laatste hoop in rook opgaan toen hij knikte.

'Ik heb het hun gistermiddag verteld.'

'En wat zeiden ze?'

'Ze wensten ons geluk. Sandra had haar klasseleraar al over de baby verteld.'

'Ik kan het niet geloven.'

'Ik wil bij haar zijn... en bij mijn kind, pa. Jij zou hetzelfde hebben gedaan.'

'Mogelijk, maar niet op dezelfde manier. Je doet het juiste, maar op de verkeerde manier en om de verkeerde redenen.'

'Ik doe het zo goed ik kan.'

'Dat weet ik. Als je op school een test doet, kun je nu vakantie nemen en in het najaar naar college gaan, dat is ook nog een mogelijkheid, weet je.'

'Ja, maar dat wil ik niet, pa. Ik wil in de echte wereld leven. Ik heb mijn eigen verantwoordelijkheden, en een vrouw van wie ik houd... en een baby in september.' Het was belachelijk als je eraan dacht en toch was het zo. Oliver zou willen huilen op het gazon voor zijn huis, terwijl hij naar de verhuizers keek die dozen en kisten het huis in en uit sleepten onder Aggies leiding. Het was allemaal zo idioot. In vier maanden had Sarah hun leven verwoest, en nu zou niets ooit nog hetzelfde zijn. Plotseling vroeg hij zich af waarom hij voor de drommel naar New York ging verhuizen, nu Benjamin niet meeging. En toch waren er dingen die hij er prettig van vond, zoals het feit dat hij 's avonds vroeger thuis kon zijn en meer tijd aan Mel en Sam kon besteden. Mel was de afgelopen week gekalmeerd, ze wist dat de verhuizing maar voor twee maanden was en ze er op proef zaten. Bovendien kwamen ze in het weekend naar Purchase en de hele zomer ook. En wat het nog interessanter maakte, was dat al haar vrienden en vriendinnen onder de indruk waren en haar dolgraag in de stad wilden komen opzoeken. 'Pa, ik moet weg. Mijn werk begint om twee uur en Sandra wacht op me in het appartement.'

'Bel je me op?'

'Natuurlijk. Kom ons maar opzoeken als je in de stad bent.'

'Ik houd van je, Benjamin. Ik houd echt, echt van je.' Hij sloeg zijn armen om de jongen heen en hield hem dicht tegen zich aan. Ze begonnen allebei te huilen.

'Dank je, pa. Alles komt weer goed.' Oliver knikte, maar geloofde het niet. Niets zou ooit weer goed komen, in ieder geval de eerste tijd niet.

Oliver keek de wegrijdende auto met de jongen na terwijl de tranen nog over zijn wangen rolden, en hij wuifde langzaam. Toen was Benjamin uit het gezicht verdwenen en zijn vader liep met zware passen het huis weer in. Hij had de hele verdomde troep tot uitbarsting gebracht zonder dat te bedoelen, en nu was Benjamin tussentijds van school gegaan, werkte in een restaurant en leefde samen met een grietje, maar misschien kwam er ooit nog eens iets goeds uit tevoorschijn, op een dag... in een verre, heel verre toekomst.

Leuk of niet, maar binnen in huis was alles een chaos. De verhuizers waren overal, de hond blafte onophoudelijk en Sam was zo opgewonden dat hij het nauwelijks verdragen kon, zodat hij het huis rondrende met de beer in zijn armen geklemd. Mel hing bijna tot aan het ogenblik van hun vertrek aan de telefoon, en Aggie stond erop dat het huis netjes achterbleef. Maar eindelijk gingen ze weg en na een laatste blik op het huis waarvan ze zoveel hielden, volgden ze de verhuiswagen naar nieuwe avonturen in New York.

Er stond een plant van Daphne op hen te wachten, met fruit en koekjes voor de kinderen en een doos hondebiscuits voor Andy. Het was een volmaakt welkom en Mel gilde opgewonden toen ze haar kamer zag, waar ze gelijk op de telefoon afvloog.

Terwijl ze zich installeerden, kon Oliver echter alleen maar aan Benjamin in zijn nieuwe leven denken, een leven waar hij op een dag bittere spijt van zou hebben, als het al zo lang duurde voor hij het inzag. Oliver had het gevoel dat hij de mensen van wie hij het meeste hield, een voor een verloor.

12

De verhuizing naar New York was het beste dat hij in jaren voor hen bedacht had, dat besefte Oliver al binnen een paar dagen. Sam had het prettig op zijn nieuwe school en het kostte hem niet veel moeite vrienden te maken, en Mel was dol op haar school, ging zodra ze tijd had naar Daphne in Bloomingdale en belde iedereen die ze kende om alle ontwikkelingen in haar stralende nieuwe leven in de stad uit te bazuinen. Maar Oliver was bovenal gelukkig dat hij er nu in slaagde 's avonds op tijd thuis te zijn voor het eten en zich met de kinderen bezig te houden op de manier waar hij het meest van hield. Mel hing weliswaar eindeloos lang aan de telefoon, maar ze wist dat hij thuis was en met Sam kon hij uren praten en lezen en spelletjes doen. Begin mei, toen het warmer begon te worden, gingen ze soms 's avonds na het eten naar het park om te ballen. Het was een ideaal leven. Behalve voor Benjamin. Ollie miste hem voortdurend en maakte zich dikwijls zorgen over hem. Hij had nu twee mensen verloren, hoewel hij er een punt van maakte de jongen ieder weekend als ze naar Purchase gingen op te zoeken. Hij wilde dat Ben bij hen kwam eten, maar die werkte 's avonds. Ollie was er kapot van als hij hem bezig zag in het restaurant waar hij voor een klein salaris als aankomend kelner werkte. Hij herhaalde zijn aanbod Ben in het huis te laten wonen, al vond hij het idee dat Benjamin er alleen zou zijn niet prettig, en hij smeekte hem terug te gaan naar school. Maar Benjamin wilde Sandra nu niet alleen laten. En toen Ollie op een zaterdagmiddag eens een glimp van haar opving, schrok hij. Ze zag eruit of ze langer dan vijf maanden zwanger was en hij vroeg zich af of het kind inderdaad wel van zijn zoon was. Toen hij een keer een mogelijkheid zag, vroeg hij er Benjamin naar, maar de jongen keek alleen gekwetst en beweerde hardnekkig dat het zíjn baby was. Hij zei dat hij er zeker van was. En Oliver wilde hem niet onder druk zetten.

De hardste klap kwam toen de brieven van de universiteiten arriveerden. Oliver vond ze in het weekend toen hij in het huis was, want Benjamin wilde nog steeds zijn post daarheen gestuurd hebben. De school had de colleges geen bericht gestuurd over het vertrek van Benjamin en hij was overal aangenomen, behalve bij Duke. Hij had naar Harvard kunnen gaan, of naar Princeton of naar Yale en in plaats daarvan stond hij in een restaurant andermans borden af te wassen en zou op zijn achttiende al vader zijn. Ollies hart brak bijna bij die gedachte. Hij beantwoordde al die brieven zelf, verklaarde dat door huidige moeilijke familieomstandigheden Benjamin de plaats niet zou kunnen accepteren, maar dat hij het volgende jaar graag een nieuwe aanvraag wilde insturen. Ollie hoopte nog steeds dat hij hem zou kunnen overhalen naar New York te komen om daar zijn school af te maken. Dan was er een jaar van zijn leven verloren, maar niet meer. Maar hij praatte er niet meer met Benjamin over. Het was een gevoelig onderwerp en hij scheen volkomen in beslag genomen te zijn door zijn leven met Sandra.

'Kun je niet eens een paar dagen naar New York komen?' Oliver had wel alles willen doen om de jongen daarheen te lokken, maar Ben nam zijn verantwoordelijkheden heel ernstig en wimpelde het altijd af met de verklaring dat hij Sandra niet alleen kon laten, terwijl Oliver de uitnodiging nooit tot haar uitstrekte. Benjamin ging evenmin naar Boston sinds hij het huis uit was, maar scheen zijn moeder zo nu en dan op te bellen. Melissa en Sam bezochten haar wel toen ze zich eenmaal in het nieuwe appartement geïnstalleerd hadden. Ditmaal praatten ze niet meer zo over alles toen ze thuiskwamen, en Oliver had de indruk dat Sam zich ergens ongelukkig over voelde. Hij probeerde er Mel naar te vragen, maar ze deed vaag en zei alleen dat ma het nogal druk had met haar studie. Toch voelde Oliver dat er iets anders was en op een avond kwam het uit, toen hij met Sam zat te kaarten. Het was een rustige avond en ze waren alleen. Voor één maal zat Mel op haar kamer te leren.

'Wat vind je van Franse mensen, pap?' Het was een rare vraag en zijn vader keek dan ook verbaasd op.

'Fransen? Die zijn oké. Waarom?'

'Zomaar. Ik vroeg het me alleen maar af.' Maar Ollie kreeg het idee dat er meer was en dat de jongen wilde praten maar het niet durfde.

'Is er een Franse jongen bij je op school?'

Sam schudde het hoofd en legde een kaart weg, aaide over Andy's kop terwijl hij wachtte op wat zijn vader zou spelen. Hij hield van de avonden die ze nu samen hadden en begon echt te genieten van hun nieuwe leven. Maar zijn moeder miste hij nog steeds, en ook Benjamin, dat deden ze allemaal trouwens. 'Ma heeft die vriend...' De woorden kwamen eruit toen hij speelde en naar de kaarten tuurde, en plotseling gingen de voelhoorns van zijn vader omhoog. Dat was het dus. Ze had een vriend.

'Wat voor een vriend?'

Het kind haalde de schouders op en nam een nieuwe kaart. 'Ik weet het niet. Hij is wel aardig, geloof ik.' Toevallig kwam Mel de kamer binnen. Ze bleef staan in een poging Sams blik op te vangen, maar hij keek niet naar haar. Alleen Oliver keek op en zag de uitdrukking op haar gezicht toen ze naar hen toe slenterde. 'Wie wint er?' Ze probeerde hen af te leiden van wat Sam zojuist had gezegd. Ze wist dat Sarah had verondersteld dat ze er niet over zouden praten, al had ze dat niet tegen hen gezegd. Het was een stilzwijgende overeenkomst.

'Sam. We zaten juist even te praten.'

'Ja.' Mel keek Sam afkeurend aan. 'Dat hoorde ik.'

'Heeft je moeder een nieuwe Franse vriend?'

'O, hij is niet nieuw,' voegde Sam er snel aan toe. 'Hij was er eerder ook al. We hebben hem al eens ontmoet. Maar hij logeert nu bij mama. Als een soort vriend, weet je. Hij komt uit Frankrijk en heet Jean-Pierre. Hij is vijfentwintig en zit hier twee jaar voor zo'n uitwisselingsprogramma.'

'Wat leuk voor hem.' Olivers gezicht werd tot een strakke lijn toen hij een kaart oppakte zonder te zien wat het was. 'Leuk voor mama ook, denk ik. Wat is het voor iemand?' Hij had er een hekel aan het kind uit te vragen, maar nu wilde hij het weten. Ze leefde samen met een jongen van vijfentwintig en stelde de kinderen aan hem bloot. Alleen al de gedachte eraan maakte hem woedend.

'Het is niets bijzonders, pa. Hij sliep op de bank toen wij er waren.' En toen jullie er niet waren, zou hij willen vragen. Waar slaapt hij dan? Maar dat wisten ze allemaal. Zelfs Sam had er onderweg naar huis iets over gezegd tegen Mel, omdat hij wilde weten of zijn moeder verliefd op hem was. En ze had hem extra laten beloven niets tegen hun vader te zeggen.

'Heel leuk,' herhaalde Oliver. 'Is het een aardige vent?'

'Hij is oké.' Sam scheen niet onder de indruk. 'Hij maakt zich vreselijk druk over mama. Ik denk dat Franse kerels dat altijd doen. Hij bracht bloemen en spullen voor haar mee en gaf ons croissants te eten. Ik houd meer van Engelse broodjes, maar deze waren oké. Het is niks bijzonders.' Behalve voor Oliver die het gevoel had dat hij rook met veel vuur zag. Hij kon nauwelijks wachten tot het ogenblik dat Sam naar bed ging en toen versperde Mel hem de weg, omdat ze vermoedde hoe hij zich voelde over wat Sam verteld had.

'Hij had dat niet allemaal moeten vertellen. Het spijt me, pa. Ik denk dat hij gewoon een vriend is. Het was alleen een beetje gek dat hij er ook was.'

'Vast wel.'

'Hij zei dat de huur van zijn kamer verlopen was en ma liet hem zolang op de bank slapen tot hij een andere kamer gevonden had. Hij was heel aardig tegen ons. Ik denk niet dat het veel betekent.' Haar ogen stonden groot en bedroefd en ze wisten beiden dat het veel meer betekende dan ze tegen haar vader toegaf. Het betekende dat Sarah verder van hen weg dreef en dat er een man in haar leven was; geen Oliver, die nog steeds iedere nacht naar haar verlangde en sinds haar vertrek met geen enkele vrouw een afspraak had gemaakt en daar ook geen zin in had.

'Pieker er maar niet over, Mel.' Hij probeerde meer ontspannen te doen dan hij was, terwille van haar. 'Je moeder heeft het recht te doen wat ze wil. Ze is een vrij mens. Dat zijn we allebei, denk ik.'

'Maar jij gaat toch nooit uit, pa?' Toen ze hem aankeek, leek het wel of ze trots op hem was en hij lachte tegen haar. Het was raar om om die reden trots op iemand te zijn.

'Ik denk dat ik er nooit aan toekom. Ik heb het veel te druk met mijn zorgen over jullie.'

'Misschien moet je het een dezer dagen toch eens proberen. Daphne zegt dat het zo goed voor je zou zijn.'

'O, vindt ze dat? Zeg dan maar tegen haar dat ze zich met haar eigen zaken moet bemoeien. Ik heb al genoeg verwarring in mijn leven zonder dat erbij te hebben.'

Toen keek zijn dochter hem aan, ze kende de waarheid en had medelijden met hem. 'Je houdt nog steeds van ma, hè?'

Hij aarzelde lang, voelde zich dwaas om het toe te geven, maar knikte toen en zei: 'Ja, Mel. Soms denk ik dat dat altijd zo blijft. Maar het heeft nu geen zin meer. Voor ons is het voorbij.' Het werd tijd dat ze het hoorden en hij vermoedde dat ze het allemaal eigenlijk al begrepen hadden. Ze was nu vijf maanden weg en niets was er gegaan zoals ze beloofd had. Geen weekends, geen vakanties en ze belde de laatste tijd nog nauwelijks op. Nu wist hij waarom, als ze samenwoonde met een Franse jongen van vijfentwintig die Jean-Pierre heette.

'Ik dacht al zoiets,' zei Mel. Ze vond het triest voor hem. 'Gaan jullie scheiden?'

'Een dezer dagen, denk ik, het heeft geen haast. Ik wacht af wat je moeder wil.' Die avond toen Mel naar bed was gegaan, belde hij haar op. Hij herinnerde zich wat Sam had gezegd en wond er geen doekjes om tegen zijn vrouw. Dat had geen zin. De tijd voor verstoppertje spelen met haar was voorbij.

'Vind je het niet een beetje smakeloos een man bij je te hebben als de kinderen er zijn?' Er was geen woede in zijn stem, alleen walging. Ze was niet langer de vrouw die hij kende en liefhad. Ze was iemand anders. En ze behoorde toe aan een jongen die Jean-Pierre heette. Toch was ze ook de moeder van zijn kinderen en daar had hij mee te maken.

'O, dat... gewoon een vriend, Ollie. En hij sliep op de bank. De kinderen sliepen bij mij in de kamer.'

'Ik geloof niet dat je iemand voor de gek hebt gehouden. Ze wisten wat er aan de hand was. Mel in ieder geval, dat geef ik je op een briefje, en ik denk dat Sam er ook een idee van had. Vind je dat niet erg? Vind je het niet pijnlijk als je minnaar er dan is?'

Dit was een beschuldiging, en wat het ergste voor hem was, was de leeftijd van de jongen. 'Ik heb het gevoel dat ik je niet meer ken. En ik weet zelfs niet of ik dat nog wel zou willen.'

'Dat is jouw zaak, Oliver. En hoe ik mijn leven inkleed en met wie, is mijn zaak. Het zou hen misschien wel goed doen als jouw leven wat normaler was.'

'O ja. Wat betekent dat? Dat ik negentienjarige meisjes mee moet slepen om mijn mannelijkheid aan hen te bewijzen?'

'Ik bewijs niets. We zijn gewoon goede vrienden. Leeftijd is niet belangrijk.'

'Het kan me niets verdommen. Maar wel een zekere mate van decorum, ten minste als de kinderen er zijn. Zorg dat je die ophoudt.'

'Je hoeft me niet te bedreigen, Ollie. Ik ben niet een van je kinderen. Ik ben je dienstbode niet. Ik werk niet langer voor je. En als je dat bedoelt wanneer je zegt dat je me niet kent, heb je gelijk. Je hebt me nooit gekend. Ik was niet meer dan een gehuurde juffrouw om je kinderen tot de orde te roepen en je was te doen.' 'Dat is een rotopmerking. We hadden verrekt veel meer dan dat en dat weet je. We zouden niet bijna twintig jaar bij elkaar zijn gebleven als je niet meer voor me had betekend dan een dienstbode.'

'Misschien hebben we dat geen van beiden ooit gemerkt.'

'En wat is het verschil, behalve dat je je kinderen in de steek hebt gelaten? Wat is er nu zoveel beter? Wie kookt er? Wie houdt de boel schoon? Wie zet de vuilnisbak buiten? Iemand moet het toch doen. Ik deed mijn werk. Jij deed het jouwe. En samen hebben we iets fantastisch opgebouwd, totdat jij het omver hebt gesmeten en over alles en over ons heen bent gelopen toen je wegliep. Het was verdomd gemeen om dat te doen, tegenover ons allemaal en vooral tegenover mij. Maar ik weet tenminste nog wat we hadden. We hadden iets moois wat de moeite waard was, wat goed was. Dat moet je nu niet gaan bekladden alleen omdat je hem gesmeerd bent.'

Het bleef lang stil aan het andere eind en even was hij er niet zeker van of ze huilde. 'Het spijt me. Misschien heb je gelijk. Ik moest gewoon... Ach, het spijt me, Ollie. Ik kon het niet langer aan.'

Zijn stem klonk weer wat zachter. 'Jammer, dat je dat niet kon.' En toen zei hij warm en hees: 'Ik hield zo verdomd veel van je, Sarah. Toen je wegging, dacht ik dat het mijn dood zou zijn.' Ze glimlachte door haar tranen. 'Je bent veel te goed en te sterk om je lang door de dingen op je kop te laten zitten, Ollie, je weet het wel niet, maar je bent een winnaar.'

'Wat is er dan gebeurd?' Hij lachte spijtig. 'Het ziet er niet naar uit, vind ik, dat ik gewonnen heb. De laatste keer dat ik keek, hing je niet rond bij mijn slaapkamer.'

'Misschien won je toch. Misschien krijg je ditmaal iets beters. Iemand die beter past bij jou en bij wat je verwacht. Je had moeten trouwen met een vreselijk luchthartig, vrolijk en intelligent kind dat niets liever wilde dan je een prachtig huis en een heel stel kinderen geven.'

'Dat had ik toch met jou.'

'Maar het was niet echt. Ik deed het alleen omdat het moest. Dat was het verkeerde ervan. Wat ik eigenlijk wilde, was dit: een vrij leven zonder enige verantwoordelijkheid behalve tegenover mijzelf. Ik wil niets of niemand bezitten. Dat wilde ik nooit. Ik wilde alleen maar vrij zijn. En dat ben ik nu.'

'Het gekke is dat ik dat nooit geweten heb; het me nooit heb gerealiseerd.' 'Dat deed ik lange tijd ook niet. En ik denk dat jij het daarom niet zag.'

'Ben je nu gelukkig?' Dat moest hij weten voor zijn eigen gemoedsrust. Ze had hun leven op zijn kop gezet, maar als ze gevonden had wat ze zocht, was het misschien de moeite waard geweest. Misschien.

'Ik geloof van wel. In ieder geval gelukkiger. En het gaat nog veel beter met me als ik iets tot stand heb gebracht wat ik de moeite waard vind.'

'Dat heb je gedaan, maar je weet het alleen niet. Je hebt me twintig heerlijke jaren gegeven en drie mooie kinderen. Misschien is dat genoeg. Misschien kun je niet voor altijd op iets blijven rekenen.'

'Op sommige dingen wel. Daar ben ik van overtuigd. De volgende keer weet je waar je naar zoekt en wat je niet wilt hebben, en met mij gaat het ook zo.'

'En je Franse vriend? Komt hij in aanmerking?' Hij zag niet in hoe dat op zijn vijfentwintigste mogelijk kon zijn, maar ze was een eigenaardige vrouw. Misschien wilde ze nu wel zoiets.

'Hij is best voor het ogenblik. Het is een heel existentiële regeling.'

Oliver lachte weer. Hij had die woorden eerder gehoord, lang geleden. 'Je klinkt net als in de tijd van SoHo. Denk eraan dat je vooruit gaat en niet achteruit. Je kunt niet terug, Sarrie. Dat werkt niet.'

'Ik weet het. Daarom ben ik niet meer thuisgekomen.' Hij begreep het. Het maakte hem nog wel verdrietig, maar nu begreep hij het.

'Wil je dat ik een echtscheiding aanvraag?' Het was voor het eerst dat hij het haar direct vroeg en voor het eerst was hij niet kapot bij het uitspreken van die woorden. Misschien kwam hij er eindelijk overheen.

'Als je een keer tijd hebt. Ik heb geen haast.'

'Het is zo jammer, schat.' Hij voelde de tranen in zijn ogen steken.

'Dat is het niet.' Toen zei ze welterusten en hij bleef alleen met zijn herinneringen en zijn spijt en zijn fantasieën over Jean-Pierre, die bofkont!

Sam kroop die nacht bij zijn vader in bed, voor het eerst sinds hun verhuizing naar New York, maar Oliver vond het niet erg.

Het was een troost de jongen bij zich te hebben.

Toen ze dat weekend in Purchase waren, zagen ze Benjamin niet. De kinderen hadden het druk met hun vrienden en Sarahs tuin stond in volle bloei, dus Aggie had de handen vol om dingen te plukken die ze wilde meenemen naar de stad. Die zaterdagochtend, toen Oliver nog in bed lag te dromen, rinkelde de telefoon. Het was George, en onder het luisteren ging Oliver rechtop zitten. Hij begreep niet precies wat zijn vader zei, alleen dat zijn moeder was aangereden door een bus en in coma lag. Ze was terug in het ziekenhuis en zijn vader huilde. Hij klonk onsamenhangend en gebroken.

'Ik kom gelijk, pa. Wanneer is het gebeurd?' Het was gebeurd om acht uur die morgen.

Binnen een uur was Oliver in het ziekenhuis, zijn haar nauwelijks gekamd, in een kaki broek en een overhemd van de vorige dag. Hij trof zijn vader huilend aan in de hal, en tóen hij Oliver zag, strekte hij de armen uit als een verlaten kind.

'God, pa, wat is er gebeurd?'

'Het is allemaal mijn schuld. Ze was een paar dagen zoveel beter dat ik erop aandrong haar voor het weekend mee naar huis te nemen.' Hij miste haar zo, hij verlangde haar naast zich te hebben in het bed dat ze bijna een halve eeuw samen hadden gedeeld, en toen ze hem wat beter toescheen, had hij zichzelf voor de gek gehouden en gezegd dat het zo goed voor haar zou zijn een paar dagen thuis te komen. De doktoren hadden geprobeerd het hem uit het hoofd te praten, maar hij beweerde dat hij even goed voor haar kon zorgen als zij. 'Ze moet opgestaan zijn vóór mij. Want toen ik wakker werd, was ze al aangekleed. Ze leek wel een beetje in de war, maar ze zei dat ze het ontbijt ging klaarmaken. Ik dacht dat het wel goed voor haar zou zijn van die bekende dingen te doen, dus liet ik haar haar gang gaan. Ik stond op, nam een douche, schoor me, en toen ik in de keuken kwam, was ze er niet. De voordeur stond open en ik kon haar nergens vinden. Ik zocht overal: in de tuin, in de schuur. Ik nam de auto en reed de hele buurt door, en toen...' Hij begon weer te snikken, 'zag ik de ambulance. De buschauffeur zei dat ze recht op hem af was gekomen. Hij ging op zijn remmen staan, maar kon niet tijdig tot stilstand komen. Ze leefde nauwelijks meer toen ze haar binnen brachten en nu weten ze niet... O, Ollie, het is of ik haar vermoord heb. Ik wilde de klok zo graag terugzetten, mijzelf voorhouden dat ze weer goed was, en natuurlijk was ze dat niet, en nu...'

Ze lag op intensive care en toen Ollie haar zag, was hij hevig geschokt. Ze had flinke hoofdletsels en verschillende beenderen gebroken. Maar goddank was ze vanaf het ogenblik dat ze geraakt was bewusteloos geweest, zeiden ze, als dat een troost kon zijn. De twee mannen bleven in de hal wachten, maar om twaalf uur dwong Oliver zijn vader mee te gaan naar een cafetaria voor een lunch. Ieder uur zagen ze haar een paar minuten, maar er was geen verandering en tegen middernacht was het beiden duidelijk dat hun wake vruchteloos was. De artsen gaven geen hoop meer en vlak voor het aanbreken van de dag kreeg ze een zware beroerte. Zijn vader was naar huis gegaan, maar Oliver bleef nog wachten. Hij had een paar maal naar huis gebeld en Aggie over de situatie verteld. Hij wilde niet dat ze het tegen de kinderen zei. Ze had hun gezegd dat hij terug was naar de stad omdat er plotseling werk op hem wachtte. Hij wilde hen nog niet direct van hun stuk brengen.

Om zes uur kwam de dokter om hem te spreken, toen hij lag te dommelen in de hal. Hij had zijn moeder twee uur geleden nog gezien. Op de intensive care bestonden er geen dag en nacht; er waren alleen heldere lampen en gezoem van machines en gepomp van beademingsapparatuur en een enkel gepiep van een computer, en zo nu en dan droefgeestig, eenzaam gekreun. Maar zijn moeder bewoog zelfs niet toen hij haar zag.

De dokter raakte zijn arm aan en hij was ogenblikkelijk wakker.

'Ja?'

'Meneer Watson, uw moeder heeft een ernstige hersenbloeding gehad.'

'Is ze? Heeft ze?' Het was zelfs nu nog angstwekkend de woorden uit te spreken. Hij was vierenveertig en had nog steeds zijn moeder nodig. In leven. Voor altijd.

'Haar hart klopt nog en we hebben haar aan de beademing. Maar er zijn geen hersengolven. Ik ben bang dat de strijd is gestreden.' Wettelijk gezien was ze dood, maar met hun hulp ademde ze nog. 'We kunnen haar zo lang u wilt aan die machines houden, maar het heeft echt geen zin. U moet nu een besluit nemen.' Hij vroeg zich af of zijn vader zou willen dat hij dat voor hem nam, maar wist plotseling dat dat niet zo was. 'Wat wilt u dat we doen? We kunnen wachten als u nog met uw vader wilt overleggen.' Oliver knikte en voelde een steek van eenzaamheid door zich heen gaan. Zijn vrouw had hem vijf maanden geleden verlaten en nu stond hij op het punt zijn moeder te verliezen. Maar hij moest nu niet aan zichzelf denken. Hij moest denken aan George en wat het voor hem betekende zijn vrouw te verliezen met wie hij zevenenveertig jaar getrouwd was geweest. Het was zo onmenselijk. Maar in feite had ze hen al maanden geleden verlaten, toen haar vergeetachtigheid begon. Dikwijls vergat ze zelfs wie hij was. En het zou in het komende jaar nog veel erger zijn geworden. Misschien was het op deze verschrikkelijke manier wel beter.

'Ik bel hem op.' Maar toen hij naar de telefoon liep, bedacht hij zich en ging naar buiten, naar zijn auto. Het was een milde lente ochtend, en prachtig buiten: het rook lekker, de zon was warm en de vogels zongen al. Hij kon bijna niet geloven dat ze eigenlijk al dood was en dat hij dat nu tegen zijn vader moest gaan zeggen. Hij ging het huis binnen met de sleutel die hij altijd bij zich had voor noodgevallen en liep zachtjes naar de slaapkamer van zijn ouders. Die was niet veranderd, al lag zijn vader nu alleen in het hemelbed dat ze vanaf hun bruiloft hadden gehad.

'Pa?' fluisterde hij, en zijn vader bewoog. Toen raakte hij hem voorzichtig aan. 'Pa...' Hij wilde zijn vader niet bang maken. Hij was tweeënzeventig en had een zwak hart en slechte longen, maar hij had nog steeds waardigheid en kracht en het respect van zijn zoon. Hij schrok wakker en keek Ollie aan.

'Is het? Is ze?' Hij keek plotseling doodsbang en ging rechtop zitten.

'Ze is er nog wel, maar we moeten praten.'

'Waarom? Wat is er?'

'Waarom word je niet even goed wakker?' Hij had nog steeds de geschrokken blik van iemand die uit een gezonde slaap is gewekt.

'Ik ben wakker. Is er iets gebeurd?'

'Ma heeft een hersenbloeding gehad.' Ollie zuchtte, ging voorzichtig op het bed zitten en greep de hand van zijn vader. 'Ze houden haar in leven met die apparaten. Maar pa, dat is alles wat er nog is...' Hij vond het vreselijk de woorden uit te spreken, maar het was de waarheid. 'Haar hersenen zijn dood.'

'Wat willen ze van ons?'

'Ze kunnen haar van die apparaten halen, maar dat moet jij beslissen.'

'En dan sterft ze?' Ollie knikte. Langzaam gleden de tranen over de wangen van de oude man toen hij in de kussens terugzakte. 'Ze was zo mooi, Oliver... Zo lief toen ze jong was, heel bijzonder toen we trouwden. Hoe kunnen ze me vragen haar te doden? Het is niet eerlijk. Hoe kan ik haar dat aandoen?' Een bedroefde snik. Oliver kon met moeite zijn tranen inhouden toen hij naar zijn vader keek.

'Wil je dat ik ervoor zorg? Ik dacht alleen dat je het zou willen weten. Het is zo vreselijk, pa.' Ze huilden beiden, maar het was waar dat de vrouw van wie ze hielden al een tijd geleden gestorven was. Er was echt niets meer van haarzelf over.

George ging langzaam overeind zitten en veegde zijn ogen af. 'Ik wil erbij zijn als ze het doen.'

'Nee,' protesteerde zijn zoon onmiddellijk, 'ik wil niet dat je dat doet.'

'Dat is mijn eigen besluit, niet het jouwe. Ik ben het haar schuldig. Ik heb bijna vijftig jaar voor haar klaargestaan, en ik laat haar nu niet in de steek.' De tranen stroomden weer. 'Oliver, ik houd van haar.'

'Dat weet ik, pa. En zij wist het ook. Ze hield ook van jou. Je hoeft dit echt niet op je te nemen.'

'Het is mijn schuld dat dit gebeurd is.'

Oliver nam de hand van de oude man in de zijne. 'Nu moet je goed naar me luisteren. Er was niets meer van ma over, niets wat we kenden en waarvan we hielden. Ze was weg, al heel lang en wat er gisteren gebeurde, was jouw schuld niet. Misschien is het in zekere zin wel beter zo. Als ze was blijven leven, was ze helemaal verschrompeld en doodgegaan, ze had niemand meer gekend, had zich niets meer herinnerd van de dingen waar ze vroeger zo van hield: jou, haar kleinkinderen, mij, haar vrienden, haar huis, haar tuin. Ze was een plant in dat verpleeghuis geworden en zou het vreselijk hebben gevonden als ze het geweten had. Nu wordt haar dat bespaard. Noem het de hand van het lot, of Gods wil, als je dat liever wilt, en geef jezelf niet langer de schuld. Je hebt het niet in handen. Wat je ook doet, wat er ook is gebeurd - dat was de bedoeling. En als we haar laten gaan, is ze vrij.' Zijn vader knikte, dankbaar voor die woorden. Misschien had hij gelijk. In ieder geval kon er niets meer aan worden veranderd. George Watson kleedde zich zorgvuldig in een donker streepjespak met een wit gesteven overhemd en een donkerblauwe das die Phyllis tien jaar geleden voor hem had gekocht. Hij zag er gedistingeerd en beheerst uit toen ze het huis uitgingen. Hij keek nog eenmaal rond alsof hij verwachtte haar te zien, keek zijn zoon aan en schudde het hoofd.

'Het is zo vreemd te bedenken dat ze hier gistermorgen nog was.' Maar als antwoord pakte Ollie zijn arm. 'Nee,' zei hij, 'dat was zij niet, pa. Ze is hier al lang niet meer geweest. Dat weet je.'

George knikte en ze reden verder zwijgend naar het ziekenhuis. Het was een prachtige ochtend. Een prachtige ochtend om dood te gaan, bleef Ollie denken. En toen liepen ze het bordes op, namen de lift naar de vierde verdieping en vroegen de dienstdoende arts te spreken. Het was dezelfde man die Oliver twee uur geleden op de hoogte had gesteld en hij zei dat er geen verandering in de toestand van mevrouw Watson was, al had ze wel een paar kleine toevallen gehad, maar dat was te verwachten na zo'n hersenbloeding. De belangrijke dingen waren niet veranderd. Haar hersenen waren dood en zouden dat altijd blijven, alleen de apparaten hielden haar op dit moment nog in leven.

'Mijn vader wil er graag bij zijn,' legde Ollie uit.

'Dat begrijp ik.' De jonge arts was vriendelijk en had inzicht in de situatie.

'Ik wil erbij zijn als u... wanneer...' Zijn stem trilde en hij kon de woorden niet uitspreken, maar de dokter knikte dat hij het begreep. Hij had dit tientallen malen meegemaakt, maar desondanks was hij niet hard geworden.

Er zat een verpleegster bij haar toen ze binnenkwamen en de apparaten pompten en piepten. De lijn op de monitor was één rechte streep en ze wisten dat dat het einde betekende. Maar ze lag vredig te slapen met de ogen gesloten, haar haar schoon en haar handen langs haar zijden. George pakte er een, bracht die aan zijn lippen en kuste de vingers.

'Ik houd van je, Phyllis. Ik zal altijd, altijd van je blijven houden en op een dag zijn we weer samen.' De dokter en Ollie wendden zich af, de laatste in tranen. Ze rolden over zijn wangen en hij wenste dat alles anders kon zijn, dat ze nog heel lang zou leven, dat er niets veranderd was, dat ze Sam nog had zien opgroeien en zijn kinderen nog had kunnen zien. 'Slaap zacht, liefste,' fluisterde George voor het laatst, en keek toen veelbetekenend op naar de dokter. Hij bleef haar hand vasthouden toen de apparaten werden afgezet. En zo, in alle rust, met haar man die haar hand vasthield in de dood zoals hij het in het leven had gedaan, hield Phyllis Watson op met ademen.

Een ogenblik sloot George de ogen, toen boog hij zich naar voren om haar een kus te geven en haar hand neer te leggen. Hij streelde nog even haar wang en bleef lange tijd naar haar kijken als om dat laatste beeld voor altijd in zijn hart te prenten. En toen, verblind door tranen, liep hij de zaal uit. Ze hadden zevenenveertig jaar van hun leven samen doorgebracht en nu was de liefde die hen voor het grootste deel van hun leven tot één had gesmeed, voorbij. Toch was er iets moois aan de manier waarop het had plaatsgevonden, en wel omdat ze de mensen waren die ze altijd waren geweest. Zelfs de arts was onder de indruk toen hij hen alleen liet om de papieren te tekenen. Oliver dwong George in een stoel in de hal te gaan zitten en bracht hem toen thuis, waar hij zijn vader nog een tijdlang gezelschap bleef houden, tot hij om twaalf uur weg moest om het een en ander te regelen.

De kinderen stonden al op hem te wachten en Mel wist onmiddellijk dat er iets was gebeurd. Haar vader zag er verkreukeld en uitgeput uit en ze had het verhaal van Aggie trouwens geen ogenblik geloofd. 'Wat is er gebeurd, pa?'

De tranen sprongen in zijn ogen. 'Oma is vanochtend gestorven, schat. Het was heel droevig en toch tegelijk ook mooi. Het zal wel moeilijk voor opa worden.' Mel begon te huilen en even later kwam Sam, die voelde dat er iets aan de hand was, naar hen toe. Ollie vertelde het hem en ook hij moest erom huilen. Wat zou hij haar missen.

'Mogen we naar opa toe?'

'Later. Ik moet eerst nog een paar andere dingen doen.' De begrafenis moest geregeld worden en het een en ander in het ziekenhuis worden afgehandeld. Die middag besloot hij hen toch maar samen met Agnes op de trein naar New York te zetten. Vóór die tijd belde hij Daphne om haar te vragen bij hen langs te gaan in het appartement. Ze zei hoe erg ze het voor hem vond. Het leek zo oneerlijk dat dit alles juist hem overkwam, zei ze, en hij was ontroerd en dankbaar bij die woorden.

Ook belde hij Benjamin, vertelde hem het nieuws en vroeg hem naar zijn grootvader toe te gaan als hij even tijd had. Hij zou Ben waarschuwen wanneer de begrafenis was, het zou waarschijnlijk die woensdag worden.

Daarna ging hij terug naar zijn vader en het was een opluchting voor hem te merken dat mevrouw Porter, hun trouwe buurvrouw, er was om voor zijn vader te zorgen. Ze was rustig en beleefd en aardig voor hem, en ze was heel lief. Toen hij ten slotte thuiskwam, alleen en uitgeput, belde Sarah hem op. Ze zei hoe erg ze het vond en verontschuldigde zich al van tevoren dat ze niet naar de begrafenis kon komen omdat ze examens had.

'Ik leg het pa wel uit.'

'Zeg hem hoe erg ik het vind.' Ze huilde.

'Dank je, Sarah.' En ditmaal voelde hij niets voor haar. Het enige waaraan hij kon denken, was aan het gezicht van zijn vader toen hij de hand van zijn moeder had vastgehouden, en de blik van liefde en tederheid die hij op haar geworpen had. Dat verlangde hij in zijn leven ook nog eens te krijgen en hij hoopte dat hij het op een dag vinden zou. Nu wist hij echter dat het niet met Sarah zou zijn.

De volgende ochtend ging hij terug naar zijn vader en uiteindelijk was alles geregeld. De kinderen waren er die dinsdagavond weer, want de begrafenis was op woensdag. De sfeer was goed. Het was een eenvoudige gebeurtenis met de muziek waarvan zijn moeder gehouden had, en armenvol mooie bloemen uit haar eigen tuin. Toen de kist langzaam in de grond was gedaald, lieten ze haar daar achter en hij bracht zijn vader thuis, waar hij alleen zijn verdriet moest verwerken en zijn dagen eindigen zonder de vrouw van wie hij zoveel had gehouden.

13

Het was juni voordat iedereen op adem was gekomen. Op school begon de vakantie en ze gingen voor de zomer terug naar buiten. George kwam hen zo nu en dan opzoeken en scheen moe en veel ouder geworden, het was duidelijk merkbaar dat hij wanhopig eenzaam was, meer dan in de tijd dat Phyllis in de verpleeginrichting zat. Toen kon hij ten minste nog bij haar op bezoek gaan, maar nu kon hij alleen nog maar over haar praten met zijn familie en vrienden.

Ollie was tijdelijk weer forens, alleen voor de zomer. Maar hij was nu dubbel zo blij dat hij het appartement in New York had gehuurd. Door het op en neer reizen was het even moeilijk als vroeger om 's avonds niet te laat bij de kinderen te zijn, maar in de zomer was dat minder erg omdat ze dan toch in het zwembad zaten als hij thuiskwam. Bovendien gingen ze later naar bed dan 's winters.

Ze vierden de vierde juli met wat vrienden rond een barbecue en twee weken later vertrokken Mel en Sam naar Sarah voor de rest van de zomer. Ze mochten mee naar Frankrijk, waar ze een maandlang met Jean-Pierre zouden rondtrekken. Sarah had wel opgebeld om het hem te vertellen, maar hij vond dat hij haar haar gang moest laten gaan, want de kinderen waren nu oud genoeg om het te begrijpen. Mel was zestien en Sam bijna tien, en ze waren helemaal opgewonden bij het vooruitzicht.

George kwam op de barbecue en bracht Margaret Porter mee, de lieve buurvrouw die Oliver al eerder had ontmoet. Ze was een charmante vrouw met grijs haar en een levendige geest, die in haar jeugd verpleegster geweest was. Haar overleden man was arts geweest en ze scheen goed voor Olivers vader te zorgen. Zonder er drukte over te maken lette ze erop dat hij op tijd een stoel pakte, ze bracht hem een hapje eten en maakte grapjes met hem en hun vrienden. George scheen het prettig te vinden, al praatte hij veel over Phyllis, en wist Ollie dat hij zich nog steeds schuldig voelde over het ongeluk dat uiteindelijk haar dood was geweest. Maar het leek dat hij eroverheen begon te komen. Ze verwerkten trouwens allemaal op hun eigen manier de klappen van het afgelopen jaar. Zelfs Ollie werd weer zichzelf. Hij had in juni een echtscheiding aangevraagd en na aanhoudende aandrang van Daphne had hij zich zelfs een vriendin aangeschaft, die een ramp bleek te zijn.

Het was een creatief type van een ander reclamebureau, maar hij beweerde later dat ze erg excentriek was. Ze had hem zelfs cocaïne aangeboden en haar lievelingssport was worstelen. Daphne plaagde hem er dikwijls mee, maar het was tenminste een begin. Ook Benjamin en Sandra waren bij de barbecue. Ze was nu zeven maanden zwanger. Ollie had medelijden met haar: ze was niet erg intelligent en het kindergezicht stond belachelijk bij het enorme lijf. Ze praatte veel over de baby, zodat Ollie even doodsbang was en zich afvroeg of ze gingen trouwen, maar toen hij ernaar informeerde, zei Benjamin dat ze geen plannen in die richting hadden. Hij vond hen allebei nog te jong.

Mel probeerde een paar maal een gesprek met haar aan te knopen, maar ze scheen niets te zeggen te hebben en ten slotte gaf Mel het op en praatte verder met haar eigen vrienden. Daphne was ook gekomen en zij en Margaret Porter zaten lange tijd aan de rand van het zwembad te babbelen.

'Ik heb een heerlijke dag gehad,' zei Daphne tegen Oliver toen ze vertrok. 'Een echte ouderwetse vierde juli, met goede vrienden. Meer kun je van dit leven niet vragen.' Ze glimlachte stralend en hij begon te lachen omdat hij aan vroeger moest denken.

'Ik wel, maar ik denk dat ik dat niet meer zal doen. Nog een vriendin als het kind dat ik gehad heb, zou me de das omdoen.' Ze moesten allebei lachen bij de herinnering aan de dame die zo dol op worstelen was.

'Het schijnt weer veel beter met je vader te gaan en hij heeft een alleraardigste vriendin. Ze is een heel interessante vrouw. Ze vertelde me dat zij en haar man veel hebben gereisd in het Verre Oosten en ook nog twee jaar een kliniek in Kenia hebben gehad.'

'Ze schijnt goed voor pa te zorgen. Dat is tenminste iets, nu hoop ik maar dat Benjamin op zijn pootjes terechtkomt. Het is een lief meisje, maar ze verwoest zijn leven als hij haar de kans geeft.'

'Geef hem toch wat ruimte. Hij probeert te doen wat hem het beste lijkt en weet nog niet wat dat eigenlijk is.'

'Ik kan me hem onmogelijk voorstellen met een eigen kind. Hij is zelf nog zo'n baby en zij ziet eruit of ze een jaar of veertien is. En God, Daphne, ze is zo onzegbaar stom.'

'Ze is hier niet in haar element, en je moet toegeven dat ze hier verdomd ongelukkig zit. Ze weet wat jullie van haar denken, en wat Benjamin heeft opgegeven om bij haar te zijn. Dat is wel een overbelasting.'

Ollie glimlachte wat treurig naar zijn vriendin. 'Nu je dat zegt... het lijkt wel of ze een drieling krijgt.'

'Hè, doe niet zo lelijk,' bestrafte ze hem.

'Waarom niet? Ze ruïneert het leven van mijn zoon.' 'Misschien niet. Misschien is de baby wel fantastisch.'

'Toch zou ik het prettiger vinden als ze er afstand van deed.'

Daphne schudde haar hoofd, ze had met beiden gepraat en wist wel beter. 'Ik geloof niet dat Benjamin dat zou toelaten. Hij heeft te veel van jou, is te moralistisch, te fatsoenlijk, erop gebrand om te verdedigen waarin hij gelooft. Hij wil te allen tijde het juiste doen. Het is een fijne jongen en het komt wel weer in orde.'

'Waarom ben je daar zo zeker van?'

'Hij is toch een zoon van jou?' Toen was ze teruggegaan naar New York en de anderen waren kort daarna vertrokken. Ollie had Agnes geholpen om de boel op te ruimen en toen hij laat die avond alleen bij het zwembad zat, moest hij ondanks zichzelf aan Sarah denken en aan wat ze aan het doen zou zijn. De vierde juli was altijd iets heel speciaals voor hen geweest. En deze zomer zouden ze negentien jaar getrouwd zijn geweest. Daardoor moest hij ook aan andere dingen denken: aan zijn ouders, aan zijn vader en Margaret Porter. Hij vroeg zich af of zijn vader veel belangstelling voor haar had of dat hij alleen dankbaar was voor haar hulp en blij dat hij iemand had met wie hij kon praten. Misschien een beetje van allebei. Gek om te bedenken dat zijn vader geïnteresseerd kon zijn in iemand anders dan zijn overleden vrouw.

En wat eigenaardig dat ze nu allemaal iemand hadden: Sarah had Jean-Pierre, zijn vader had Margaret, wat dat ook mocht betekenen, en zelfs zijn zoon had het meisje dat zijn baby droeg. Maar hij was alleen, wachtend op iemand die zijn leven zou binnenwandelen en het weer heel zou maken. Hij vroeg zich af of dat ooit zou gebeuren.

'Pa?' Het was Mel die zo in het donker fluisterde en naar hem zocht. 'Zit je hier buiten?'

'Ja, bij het zwembad. Wat is er?'

'Ik vroeg me af hoe het met je ging.' Ze liep naar hem toe en kwam naast hem zitten.

'Best hoor, schat.' Hij streelde het lange blonde haar en glimlachte. Ze was een allerliefst meisje en alles was weer in orde tussen hen. Sinds de verhuizing naar New York scheen ze veel evenwichtiger te zijn geworden en had weer contact met hem. Meer dan met Sarah. 'Het was gezellig vandaag, vind je niet?'

'O ja.' En, als een echo van zijn eigen gedachten: 'Wat vind je van opa's vriendin?'

'Margaret? Heel aardig.'

'Denk je dat hij met haar zal trouwen?' Mel scheen nieuwsgierig en Ollie moest erom lachen.

'Ik denk van niet. Daarvoor hield hij veel te veel van oma. Zoiets vind je maar eens in je leven.'

'Ik vroeg het me alleen maar af.' En toen, met nieuwe bezorgdheid: 'Denk je dat ma met Jean-Pierre zal trouwen? Hij is zo jong voor haar.' Hoewel ze dat nooit tegen haar moeder zou hebben gezegd.

'Ik denk het niet, schat. Ik denk dat ze het alleen maar doet omdat ze het plezierig vindt.'

Melissa knikte opgelucht. 'God, die arme Sandra. Ziet ze er niet verschrikkelijk uit?'

Hij knikte instemmend en moest plotseling lachen omdat ze alle gasten ontleedden nadat ze vertrokken waren, zoals echtparen doen. Het maakte dat hij zich minder eenzaam voelde. 'Ik word er gek van als ik zie hoe Benjamin zijn leven met haar verknoeit, en als hulpkelner werkt alleen om haar te onderhouden.'

'Wat gaan ze met de baby doen?'

'God mag het weten. Ik vind dat ze er afstand van moeten doen, maar Benjamin beweert dat ze hem graag willen hebben. En wat dan? Ik verdom het om toestemming voor hun huwelijk te geven.'

'Ik geloof niet dat hij dat wil. Hij probeert alleen aardig voor haar te zijn. Maar het lijkt of hij zich nogal verveelt met haar. En zij bleef maar kijken naar andere kerels die langskwamen. Ik geloof dat ze niet weet wat ze wil. God, pa... stel je voor dat je zeventien bent en een kind krijgt!'

'Vergeet dat niet, liefje, als de wilde natuur je nog eens roept.' Hij schudde zijn vinger tegen haar en ze lachte, blozend in het donker.

'Wees maar niet bang. Zo stom ben ik niet.' Hij wist niet precies wat ze bedoelde. Of het betekende dat ze het nooit zou doen, of dat ze als ze het wel deed, voorzichtiger zou zijn. Hij knoopte het in zijn oren en zou Daphne vragen er met haar over te praten voordat ze die zomer naar Frankrijk ging.

'Slaapt Sam al?'

'Die sliep in een mum van tijd.'

'Misschien moeten wij ook eens naar bed.' Hij stond op, rekte zich uit en toen slenterden ze hand in hand naar binnen. Het was een prachtige dag geweest, heet en zonnig, maar de avond was koel. Precies zoals hij het prettig vond.

Voor haar kamer kuste hij haar welterusten. Hij bleef die nacht in bed liggen denken aan wat er het afgelopen jaar was gebeurd. Wat was er veel veranderd en ook zij waren allemaal anders geworden. Pas een jaar geleden was alles op de vierde juli zo anders geweest. Sarah was er toen nog, en zijn moeder, en Benjamin had nog een echt kind geleken. Ze waren allemaal meer volwassen geworden, sommigen in ieder geval wel. Hij wist het niet van Sarah en vermoedde dat ze nog steeds haar weg zocht. Maar hij had het gevoel dat hij eindelijk weer grond onder de voeten had, en toen hij in slaap zakte, waren zijn laatste gedachten voor zijn vader en Margaret Porter.

14

In juli vertrokken Mel en Sam met Sarah en haar Franse vriend naar Europa, en Oliver keerde terug naar het appartement in New York. Het had geen zin dagelijks op en neer te reizen nu de kinderen er niet waren. Hij kon gemakkelijker 's avonds doorwerken en dan naar de 84ste straat gaan. In deze tijd werkte hij veel met Daphne samen en ze hadden voor iedere maandag- en vrijdagavond een spaghetti-afspraak. De andere drie avonden bracht ze door met haar vriend en zo nu en dan praatte ze met Ollie over hem. 'Waarom doe je jezelf toch zoiets aan?' bromde hij dan meer dan eens. 'Op jouw leeftijd moet je toch getrouwd zijn en met iemand samenleven die je meer kan geven dan drie avonden per week, Daphne. Dat verdien je.'

Ze haalde altijd de schouders op en lachte erom. Ze was gelukkig met de dingen zoals ze waren. Hij was een geweldige man, zei ze, en meer had ze niet nodig. Hij was intelligent en vriendelijk en heel royaal voor haar en ze hield van hem. Zonder kinderen scheen een huwelijk haar trouwens niet zo belangrijk.

'Op een dag heb je er spijt van.'

Maar ze was het niet met hem eens. Wat ze had, was precies geschikt voor haar, ook al miste ze hem als ze niet bij hem was. 'Ik geloof van niet, Ollie.' Hij gaf toe hoe eenzaam het was om alleen te zijn, zonder de kinderen. En hij miste iemand om 's avonds mee te praten, hij miste de gezelligheid die hij bijna twintig jaar had gekend met Sarah.

Hij ging nu alleen nog naar Purchase om Benjamin en zijn vader op te zoeken. Zo merkte hij ook dat Sandra met het uur zwaarder werd. En voor het eerst van zijn leven vond Ollie Benjamin er bleek uitzien. Benjamin kwam nooit meer buiten, hij werkte altijd, want hij had nu twee banen. Eén overdag bij een tankstation en de andere 's avonds als hulpkelner. Hij wilde voldoende geld sparen voor behoorlijke kraamverzorging, moest de huur betalen voor hun appartementje en nog iets overhouden voor de baby. Maar toen Oliver aanbood hem te helpen, weigerde hij.

'Het is mijn eigen verantwoordelijkheid, pa. Niet die van jou.'

'Belachelijk. Je bent een kind. Als je op school had gezeten, was er voor al je spullen gezorgd en had je een dure opleiding moeten hebben.'

Benjamin leerde echter andere dingen, over hoe hard het leven was als je op je achttiende een gezin moest onderhouden en zelfs geen middelbare school afgemaakt had. Sandra had uiteindelijk met werken moeten ophouden: haar enkels waren gezwollen tot de omvang van meloenen en de dokter was bang voor een zwangerschapsintoxicatie. Benjamin ging tussen de middag naar huis om voor de lunch te zorgen, te koken en haar maaltijden klaar te maken, terwijl zij op de bank naar de tv lag te kijken en steeds klaagde dat ze hem nooit meer zag. Hij kwam 's nachts zo vroeg mogelijk thuis, maar meestal werkte hij tot twee uur door. De gedachte daaraan maakte Oliver wild. Hij bleef proberen hem geld toe te stoppen om zijn last wat te verlichten, en vond ten slotte een eenvoudiger oplossing. Hij gaf het aan Sandra, en zij was altijd blij met alles wat ze kreeg. Hij drong erop aan dat ze naar het huis gingen en in ieder geval het zwembad te gebruiken, maar Sandra wilde nergens heen en Benjamin had er geen tijd voor. Hij had het veel te druk met werken.

Hij leek op zijn moeder, dacht Oliver bij zichzelf, nadat hij een cheque van vijfhonderd dollar aan Sandra had uitgeschreven en haar zei dat ze alles moest kopen wat ze voor de baby nodig had. Sarah had ook geen cent meer van hem willen hebben toen ze eenmaal vertrokken was. Ze kon voor zichzelf zorgen met het geld dat haar grootmoeder haar had nagelaten en ze beweerde dat Ollie haar niet hoorde te onderhouden, al moest ze heel zuinig zijn. De kinderen vertelden dikwijls dat er dingen waren die ze niet konden doen omdat 'ma het zich niet veroorloven kon', maar dat was de stijl van leven die Sarah altijd had gewenst. Het leven dat hij haar gaf, betekende niets meer voor haar. Ze had bergen kleren aan Mel overgedaan en de rest was in het huis in Purchase gebleven. Ze droeg nu alleen nog een spijkerbroek, een T-shirt en ze liep op sandalen. En zij en Jean-Pierre waren er trots op door Europa te reizen op een schoen en een slof. Oliver had verschillende ansichtkaarten van de kinderen gekregen, maar ze belden nooit op en hij wist nooit precies waar ze waren. Het maakte hem wel eens nerveus, want Sarah had alleen gezegd dat ze bij familie van Jean-Pierre zouden logeren in Frankrijk, en in de andere landen waar ze doorheen reisden in jeugdherbergen. Het zou in ieder geval een nieuwe ervaring voor hen zijn en misschien was het wel heel goed voor hen. Hij vertrouwde erop dat Sarah goed voor hen zou zorgen. Tenslotte was ze hun moeder en hij had haar altijd vertrouwd. Maar nu ze allemaal weg waren, verbaasde het hem toch wel dat hij hen zo miste. Het was bijna een lichamelijke pijn wanneer hij 's avonds thuiskwam in de lege flat. Hij had Aggie die zomer vakantie gegeven en een schoonmaakbedrijf in de arm genomen om eens per week het appartement te doen. Het huis in Purchase was gesloten en de hond was bij zijn vader, die had tenminste nog iets van gezelschap aan hem. Op een zondagmiddag nam hij de trein om George op te zoeken, en het ontroerde hem toen hij zag met hoeveel liefde zijn vader voor de tuin van zijn overleden vrouw zorgde. Hij had altijd een hekel aan tuinieren gehad, maar nu was het van levensbelang voor hem de rozen te onderhouden die zoveel voor haar hadden betekend.

'Gaat het goed, pa?'

'Best. Het is hier ontzettend stil, vooral nu jij en de kinderen er niet zijn. Margaret en ik gaan zo nu en dan ergens eten, maar ik heb een hoop te doen om de nalatenschap van je moeder in orde te brengen.' Het werk dat hij te doen had voor de verificatie van het testament scheen hem bezig te houden en ze had nog wat aandelen die hij wilde overschrijven op naam van Ollies kinderen.

Ollie voelde zich bedroefd na de middag die hij bij hem had doorgebracht en zat die avond te peinzen in de trein naar huis. Zijn auto was in de garage en het was vreemd met de trein te gaan in plaats van met de auto. Hij had een kaartje eerste klas en nam het boek op dat hij speciaal had meegebracht. Pas na een paar stations werd de plaats naast hem ingenomen en toen hij opkeek, was er een jonge vrouw met lang donker haar en een mooi gebruinde teint naast hem komen zitten.

'Sorry,' verontschuldigde ze zich, toen haar tas tegen hem aanbotste. Ze scheen een uitgebreide weekenduitrusting bij zich te hebben en een tennisracket dat aan haar weekendtas gebonden was prikte hem herhaaldelijk in een been, tot ze het weghaalde. 'Sorry voor al die rommel.' Hij knikte en verzekerde haar dat het niet erg was, en keerde toen terug naar zijn boek, terwijl zij iets wat op een manuscript leek tevoorschijn trok en notities begon te maken. Meer dan eens voelde hij dat ze hem opnam, tot hij eindelijk ook opkeek, en glimlachte, en besefte dat ze heel charmant was. Ze had blauwe ogen en hier en daar een paar sproeten op een gezicht dat niet veel ouder dan vijfentwintig kon zijn. Haar haar was naar achteren getrokken en ze droeg geen make-up.

'Hoe vindt u het boek?' vroeg ze een keer toen ze weer stilstonden bij een station.

'Niet slecht.' Het was die zomer een bestseller en hij las het met plezier, hoewel hij over het algemeen iets anders las dan romans. Maar Daphne had het hem gegeven en beweerd dat hij ervan genieten zou. 'Is dat uw manuscript waar u zo aan zit te werken?' Hij was nieuwsgierig naar haar, en ze schudde lachend het hoofd, waardoor ze even iets ouder leek. In feite was ze dertig, maar haar natuurlijke schoonheid deed hem aan een paar van Mels vriendinnen denken. Ze had een lage, warme stem en intelligente ogen en legde hem uit wat ze zat te lezen en waarom.

'Ik ben redactrice en wij publiceerden het boek dat u daar zit te lezen, daarom vroeg ik wat u ervan vond. Woont u hier?' Ze was nieuwsgierig naar hem, maar scheen in iedereen geïnteresseerd te zijn. Ze was openhartig en gemakkelijk en door haar zomerjurk merkte hij dat ze mooie armen en schouders had.

'Vroeger woonde ik hier. Maar nu zit ik in de stad, het grootste deel van de tijd in ieder geval.'

Ha, besloot ze voor zichzelf. Een weekendvader. 'Bij de kinderen op bezoek geweest?'

Hij schudde zijn hoofd en lachte om haar openhartige vragen. 'Nee. Bij mijn vader.'

'Ik ook,' glimlachte ze. 'Hij en zijn vrouw hebben pas een baby gekregen.' Ze vertelde dat hij drieënzestig was en voor de derde maal getrouwd. Ook haar moeder was hertrouwd, maar die woonde in Londen.

'Klinkt als een interessante familie.'

'Nou en of.' Ze grinnikte. 'Zijn vrouw is vier jaar jonger dan ik. Paps is nooit iemand geweest die zijn tijd verbeuzelde.' Ze zei niet dat haar moeder met Lord Bronson was getrouwd, over wie heel Europa roddelde vanwege hun kastelen en buitenplaatsen en fantastische party's. Ze had er niets meer mee te maken willen hebben, en had een baan gevonden in New York, zoals de rest van de wereld. Het jet-set bestaan van haar ouders trok haar niet in het minst. 'En wat doet u?'

Plotseling begon hij te lachen. Ze was zo'n gek kind. Gek en openhartig en aardig en buitengewoon aantrekkelijk. 'Ik doe aan reclame.' Ze vroeg zich af of hij getrouwd was, maar vroeg er niet naar.

'Mijn vader ook.' Dat scheen ze gek te vinden. 'Robert Townsend, misschien kent u hem wel.'

Dus ze was zijn dochter. Townsend was een van de belangrijkste mannen van de reclamewereld. 'Ik heb hem wel ontmoet, maar kan niet zeggen dat ik hem ken.' Toen besloot hij zich aan haar voor te stellen. 'Ik ben Oliver Watson.'

Ze gaf hem een stevige hand. 'Megan Townsend.' Daarop stopte ze het manuscript weg en ze bleven de verdere reis met elkaar babbelen. Hij vond het prettig met haar te praten en vergat zijn boek, en toen ze in het Grand Central Station in New York aankwamen, bood hij aan haar met de taxi thuis te brengen.

Ze woonde aan Park End 69, niet meer dan vijftien blokken van zijn eigen appartement en nadat hij haar had afgezet, betaalde hij de taxi en liep verder naar huis. Het was een warme avond en hij hield van New York in de zomer. De stad was vrijwel verlaten, op een paar echte liefhebbers na, hardwerkende saaierikken zoals hij en een handjevol toeristen.

De telefoon rinkelde toen hij thuiskwam en hij veronderstelde dat het Daphne was. Er was verder niemand die belde nu de kinderen er niet waren, alleen een enkele maal zijn vader. Maar hij schrok toen hij de stem hoorde van de vrouw die hij zojuist bij haar appartement had afgezet. Het was Megan Townsend.

'Hoi, ik bedacht opeens iets. Zin om een drankje en een salade te komen halen? Ik ben geen erg goede kok, maar zoiets lukt me wel. Ik dacht...' Ze klonk plotseling onzeker en het schoot haar te binnen dat hij best getrouwd kon zijn. Op zijn leeftijd waren de meeste mannen dat, maar ze rekende erop dat hij het haar wel zou zeggen als ze aan het verkeerde adres was; hij leek haar een vrij oprechte kerel.

'Dat zou heel aardig zijn.' Het was een nieuwe ervaring voor hem te worden opgepikt door een vrouw en gelijk op zondagavond te worden uitgenodigd om te komen eten. Het was niet in zijn hoofd opgekomen haar telefoonnummer te vragen, en hij besefte dat Daphne gelijk had: zijn praktijkervaring was absoluut nihil. 'Kan ik iets meebrengen?'

'Alles is klaar. Zullen we om acht uur afspreken?'

'Mooi.' En toen: 'Ik ben blij dat je belde.'

'Het is eigenlijk niet zoals het hoort, geloof ik,' lachte ze in de telefoon, schijnbaar volkomen op haar gemak over wat ze gedaan had, en hij vroeg zich af of ze vaak zoiets deed. 'Maar het leven is veel te kort en ik vond het in de trein zo gezellig om met je te praten.'

'Ik ook.'

Toen besloot ze het hem te vragen voordat ze te veel tijd aan hem had besteed. Getrouwde mannen waren niets voor haar, hoogstens voor een enkel etentje. 'Tussen twee haakjes, ben je getrouwd?'

'Ik...' Hij wist niet precies wat hij moest antwoorden. Hij was getrouwd, maar dat betekende niets meer en hij besloot haar de waarheid te zeggen. 'Ja... maar ik ben zeven maanden gescheiden van tafel en bed.'

Zijn antwoord leek haar te bevredigen. 'Ik dacht eerst dat je bij je kinderen was geweest toen ik je zag.'

'Ze zijn deze zomer in Europa, twee althans, de ander zit in Port Chester, die moet werken.' Maar hij vertelde haar niet dat Benjamin achttien was en samenwoonde met een meisje dat net als hij halverwege van school was gegaan terwijl ze wachtten op de geboorte van hun baby.

'Tot acht uur dan.' Ze hing de telefoon op met een glimlach, blij om wat ze had gedaan, en ook Oliver vond het plezierig toen hij een half uur later over de Park Avenue terugliep.

Haar appartement was op de bovenste verdieping, met een alleraardigst tuintje op het terras. Het was een klein, exclusief gebouw en Oliver vermoedde terecht dat het van de bewoners gezamenlijk was. Dit was geen gewoon werkend meisje, en hij wist dat Robert Townsend niet alleen een groot succes in de reclamewereld was, maar ook van een zeer vooraanstaande Bostonse familie kwam. En Megans opvoeding was aan alle kanten aan haar te zien, vanaf haar haar tot haar schoenen, haar beschaafde stem en de dure witzijden blouse die ze had aangetrokken bij een spijkerbroek. Haar haar hing nu los en hij hield van de manier waarop het over haar schouders hing. Ze zag er niet alleen aardig uit, merkte hij nu, ze was ook mooi en heel markant. Ze had iets van make-up opgedaan en leidde hem naar de koele zitkamer, die in wit en chroom was gehouden, met een zwart-witte marmeren vloer en twee zebravachten die nonchalant onder een enorme glazen tafel lagen. Een van de muren bestond uit een spiegel om het uitzicht te weerkaatsen, en de glazen tafel in de kleine eetkamer was gedekt voor twee.

'Dit is het, hè!' Hij bewonderde het uitzicht en ze nam hem mee naar het terras en gaf hem een gin en tonic.

'Dit is de enige uitspatting waaraan ik me bezondig.' Haar vader had haar voor haar dertigste verjaardag een huis in de stad willen geven, maar dat had ze stelselmatig geweigerd. Ze hield van dit appartement en het was groot genoeg. Oliver begreep heel goed waarom ze eraan verknocht was. 'Ik ben hier zo vaak, bijna al mijn weekends, dan zit ik hier begraven onder de manuscripten.' Ze lachte gemakkelijk en hij glimlachte tegen haar.

'Ik kan me een slechter lot voorstellen.' Hij besloot haar spel mee te spelen. Er was plotseling heel veel wat hij wilde weten over Megan Townsend. 'En jij? Ben je getrouwd? Gescheiden? Moeder van twaalf woeste kindertjes?' Hoewel dat laatste meer dan onwaarschijnlijk leek, want alles aan haar duidde erop dat ze vrij en ongetrouwd was.

'Nooit getrouwd. Geen kinderen. Geen katten, honden of vogels. En geen pasgetrouwde minnaars.' Ze moesten allebei lachen, al grinnikte hij wat spijtig.

'Ik ben bang dat ik niet kan meedoen.'

'Ga je terug naar je vrouw?' vroeg ze, toen ze buiten op twee witte ligstoelen zaten.

'Nee.' Hij keek haar recht in de ogen, maar vertelde niet dat hij dat tot voor kort maar al te graag had willen doen. 'We zijn zó uit elkaar gegroeid. Zij werkt aan haar promotie in Harvard en wil schrijfster worden.'

'Dat klinkt bewonderenswaardig.'

'Toch niet.' Er was nog steeds een spoor van verbittering in zijn stem als hij met vreemden over Sarah praatte. 'Ze heeft mij en de kinderen in de steek gelaten om dat te gaan doen.'

'Dat klinkt wel erg, hè.'

'Het was het ook.'

'Nog steeds?' Ze was snel en scheen hem graag beter te willen leren kennen.

'Soms. Maar tegenwoordig minder. Je kunt niet voor altijd zo gefrustreerd blijven doen, al heeft het lang geduurd. Ze bleef maar volhouden dat ze terugkwam, maar ik geloof dat dat spelletje nu eindelijk achter de rug is. En de kinderen passen zich aan... net als ik.' Hij glimlachte tegen haar en moest toen om zichzelf lachen. 'Hoewel ik moet toegeven dat jij mijn eerste "afspraakje" bent in twintig jaar. Misschien dat je mijn manieren op dat gebied een beetje verroest vindt.'

'En ben je na haar vertrek met niemand uit geweest?' Megan was onder de indruk. De vrouw die hem in de steek had gelaten moest wel iets bijzonders zijn. Zijzelf was nooit langer dan een maand zonder man geweest en ze wist zeker dat ze dat ook niet wilde. Haar laatste minnaar was drie weken daarvoor vertrokken, na een prettige zes maanden waarin hij op en neer pendelde tussen haar appartement en zijn huis op Fifth Avenue. Ze hoorde tot een snel groepje, maar er was iets aan Oliver dat haar belangstelling had opgewekt: zijn uiterlijk, zijn charme en iets wat erop wees dat hij eenzaam was. 'Meen je dat?'

Plotseling herinnerde hij zich de dame die zo van worstelende vrouwen hield en lachte weer. 'Nee, dat is een leugen... een paar maanden geleden had ik iemand, maar dat was rampzalig. Ik was bijna voorgoed genezen.'

'Grote hemel, Oliver,' lachte ze, en zette haar glas met de laatste gin en tonic neer. 'Je bent praktisch maagd.'

'Zo zou je het kunnen zeggen.' Hij lachte even en vroeg zich af of hij er ditmaal ingevlogen was. Hij had in geen zeven maanden met een vrouw willen vrijen en dacht er plotseling aan wat er zou gebeuren als hij het probeerde. Misschien werkte het wel niet. Zeven maanden lang had hij niemand anders willen hebben dan Sarah. En hij had in de twintig jaar ervoor met niemand anders geslapen dan met haar. Hij had zijn vrouw nooit bedrogen en het leek erop dat dit meisje eraan gewend was om iedere man te krijgen die ze hebben wilde. Plotseling wilde de kleine jongen in hem zo snel mogelijk naar huis rennen en hij voelde zich als Sam toen hij opstond om het uitzicht nogmaals te bekijken, terwijl zij naar binnen ging om de laatste hand te leggen aan de beloofde salade. 'Ik waarschuw je dat ik niet kan koken. Caesar salade en carpaccio, verder reikt mijn kookkunst niet. Daarna worden het alleen nog maar pizza's en een hapje dat ik haal bij de Chinees.'

'Ik ben doodnieuwsgierig en ik vind alles lekker.' Hij was ook nieuwsgierig naar haar, al maakte ze hem een beetje bang.

Ze aten in de eetkamer en praatten over haar werk en over het zijne en hij begon zich weer meer op zijn gemak te voelen. Uiteindelijk vroeg ze hem naar zijn kinderen en hij probeerde die voor haar te beschrijven.

'Ze kregen wel een dreun toen hun moeder wegging, net als ik trouwens, maar ik geloof dat ze er nu zo'n beetje overheen zijn.' Behalve Benjamin en de ramp die hij zichzelf en Sandra had bezorgd.

'En jij? Hoe voel jij je nu?' Ze scheen wat milder na een goede Franse witte wijn en hij was ook meer ontspannen. Het was gemakkelijker om met haar te praten nu ze tijdens zo'n simpele maaltijd over het leven peinsden.

'Ik weet het niet, ik denk er niet meer zo vaak aan. Ik heb het druk met mijn werk en de kinderen en ga al een tijdlang niet meer na wat ik voel. Misschien is dat een goed teken.'

'Mis je haar nog?'

'Dat wel, maar na twintig jaar zou het ook gek zijn als dat niet zo was. We zijn achttien jaar getrouwd geweest en vier jaar ervoor gingen we al met elkaar uit. Dat is lang in iemands leven. In mijn geval betekent het de helft van mijn bestaan.'

'Ben je vierenveertig?' Ze glimlachte en hij knikte. 'Ik schatte je ongeveer negendertig.'

'En ik dacht aan jou als vijfentwintig.'

'Ik ben dertig.' Ze moesten allebei lachen.

'En hoe voelt dat? Even angstwekkend als ze zeggen? Sarah vond het vreselijk toen ze dertig werd, alsof haar hele leven achter haar lag. Maar dat was niets vergeleken bij negenendertig... en veertig... en eenenveertig. Ik denk dat dat haar uiteindelijk te pakken kreeg. Ze raakte in paniek dat ze nooit echt iets zou bereiken voor ze oud was, en dus vluchtte ze. Het stomme was dat ze heel veel had bereikt, dat vond ik tenminste, maar zij niet.'

'Ik maak me niet druk over dat soort dingen, maar dat komt waarschijnlijk omdat ik niet getrouwd ben en verdronken in al dat gedoe met kinderen. Ik heb mijn leven lang gedaan waar ik zin in had, je zou kunnen zeggen dat ik gruwelijk verwend ben.' Ze zei het met een spottende blik en hij lachte en dacht dat ze gelijk had toen hij rondkeek in het kostbaar ingerichte appartement.

'Wat vind jij belangrijk? Ik bedoel, waar geef je werkelijk om?'

Om mijzelf. Ze had het bijna hardop gezegd, maar besloot toch wat minder openhartig te zijn. 'Mijn werk, geloof ik. Mijn vrijheid. Een eigen leven om precies te doen wat ik wil. Ik kan niet goed delen en het lukt me ook niet om aan de verwachtingen van anderen te voldoen. We hebben allemaal eigen regels en ik houd van die van mij. Ik zie niet in waarom je iets móet, waarom je moet trouwen en kinderen krijgen en je aan bepaalde regels aanpassen. Ik doe het op mijn manier, dat vind ik plezierig.'

'Je bent verwend,' zei hij nuchter, maar op dat moment wist hij niet of hij het erg vond.

'Mijn moeder heeft me bijgebracht dat ik me niet aan andermans regels moet houden en dat heb ik nooit gedaan. Ik schijn altijd in staat te zijn verder te kijken dan dat. Soms is het een voordeel, en soms is het een vreselijke zwakheid. En soms is het een nadeel omdat ik niet begrijp waarom mensen het leven zo gecompliceerd maken. Je moet in dit leven doen wat je wilt, dat is het enige dat eropaan komt.'

'En als je daardoor andere mensen kwetst?' Ze kwam nu op een gevoelig onderwerp, maar was pienter genoeg om dat te weten. 'Soms is het de prijs die je dan moet betalen. Daar moet je mee leven, want je moet ook leven met jezelf en soms is dat belangrijker.'

'Ik denk dat Sarah dat ook zo voelde. Ik ben het er niet mee eens. Soms ben je anderen meer verschuldigd dan jezelf en moet je sterk genoeg zijn om te doen wat goed voor die anderen is, ook al kost het jou heel veel.' Dat was in de grond het verschil tussen hem en zijn vrouw, en mogelijk het verschil tussen hem en Megan.

'De enige die ik iets verschuldigd ben, ben ikzelf, en daar houd ik het voorlopig maar op. Daarom heb ik geen kinderen en ben ik niet getrouwd, al ben ik al dertig. Ik denk dat dat het is waarover we eigenlijk praten. Tot op zekere hoogte ben ik het met je eens. Als je eenmaal kinderen hebt, moet je rekening met hen houden en niet alleen met jezelf. En als je daar niet aan wilt, moet je geen kinderen hebben. Ik wil al die verantwoording niet en daarom heb ik ze dan ook niet. Maar je vrouw wel. Ik denk dat de fundamentele fout die ze maakte, was dat ze met jou trouwde en kinderen kreeg.' Ze sloeg de spijker op de kop zonder het te weten, tot Olivers grote verbazing.

'Dat was mijn schuld, geloof ik. Ik heb haar overgehaald. En toen, twintig jaar later, kwam ze terug op wat ze gedaan had toen we elkaar leerden kennen... en ging er vandoor.'

'Daar kun je jezelf de schuld toch niet van geven. Het was ook haar verantwoordelijkheid. Je hebt haar niet met het pistool op de borst gedwongen om te trouwen. Jij deed waar je in geloofde, voor jezelf. Je bent in dit leven toch niet verantwoordelijk voor het gedrag van anderen?' Ze was een volkomen zelfstandige vrouw, aan niets en niemand gebonden, maar ze was er althans eerlijk over.

'Wat vindt je familie van je manier van leven?' Daar was hij ook nieuwsgierig naar, en ze keek even peinzend voor zich uit.

'O, ik geloof dat het hen ergert. Maar ze hebben me opgegeven. Mijn vader blijft maar trouwen en kinderen krijgen. Hij had er twee bij mijn moeder, vier bij zijn tweede vrouw en hij heeft nu net zijn zevende kind gekregen. Mijn moeder trouwt gewoon, maar vergeet om kinderen te krijgen, gelukkig maar, want ze houdt eigenlijk niet van ze. Mijn zusje en ik brachten het grootste deel van onze jeugd door op dure kostscholen, al vanaf dat we zeven waren. Ze hadden ons er al eerder naar toegestuurd als ze konden, maar de scholen wilden ons daarvoor nog niet opnemen.'

'Wat afschuwelijk!' Oliver keek geschokt. Hij kon zich absoluut niet voorstellen dat je je kinderen wegstuurde. Op zijn zevende was Sam nog een baby geweest. 'Heeft het je beïnvloed?' Maar zodra hij het had gevraagd, besefte hij hoe dom dat was. Kennelijk had ze steekhoudende redenen om nu aan niets en niemand gehecht te zijn.

'Ik vermoed van wel. Ik ben niet goed in het aangaan van wat de Engelsen "blijvende relaties" noemen. Mensen komen en gaan. Zo is het altijd geweest met mij en ik ben eraan gewend... op een enkele uitzondering na.' Ze keek plotseling bedroefd en begon de tafel af te ruimen.

'Zijn jij en je zuster erg bevriend met elkaar?'

Ze stopte en keek hem eigenaardig aan. 'Dat waren we wel. Heel erg. Zij was de enige op wie ik altijd kon rekenen. We waren eeneiige tweelingen, als je je dat kunt voorstellen. Dubbele problemen bij wijze van spreken. Behalve dat zij alles was wat ik níet was: goed, vriendelijk, beschaafd, fatsoenlijk, beleefd. Ze hield zich aan de regels en geloofde alles wat ze tegen haar zeiden. Op haar eenentwintigste werd ze verliefd op een getrouwde man, en pleegde zelfmoord toen hij niet van zijn vrouw wilde scheiden.' Daarna was alles voor Megan veranderd en Oliver zag het in haar ogen toen ze het verhaal vertelde.

'Wat vreselijk voor je.'

'Ja. Ik heb nooit meer zo'n vriendin gehad. Het was of ik de helft van mijzelf had verloren. De betere helft. Zij was al het goede, al het lieve dat ik nooit was en nooit zou zijn.'

'Je oordeelt te hard over jezelf.' Hij zei het heel zacht en zijn vriendelijkheid maakte het eens zo pijnlijk.

'Niet echt. Ik ben eerlijk. Als het mij was overkomen, had ik de rotvent vermoord of zijn vrouw doodgeschoten. Ik zou nooit zelfmoord hebben gepleegd.' En toen, met een blik van intens verdriet: 'Bij de autopsie ontdekten ze dat ze vier maanden zwanger was. Dat had ze me nooit verteld. Ik zat hier aan de universiteit en zij was in Londen bij mijn moeder.' Ze keek hem met harde ogen aan. 'Zin in koffie?'

'Ja, graag.' Het was een verbazingwekkend verhaal, ongelofelijk je te realiseren wat er voor dingen in het leven van een mens gebeurden, de tragedies, de pijn, de wonderen, de momenten die een heel leven veranderden. Hij vermoedde dat Megan voor de dood van haar zuster heel anders was geweest, maar dat zou hij nooit weten.

Hij volgde haar naar de keuken en ze keek hem aan met een warme glimlach. 'Je bent een aardige vent, Oliver Watson. Gewoonlijk vertel ik de mensen niets van mijn levensgeschiedenis, zeker niet de eerste maal dat ik hen ontmoet.'

'Zeer vereerd dat je het deed.' Het verklaarde veel van haar.

Ze gingen terug naar het terras waar ze het sterke brouwsel dronken dat ze uit het espresso-apparaat had gehaald. Ze zat dicht naast hem toen ze naar het uitzicht keken en hij voelde dat ze iets van hem wilde, iets wat hij nog niet bereid was haar te geven. Het was te snel voor hem, en hij was nog steeds bang voor hoe het zijn zou met een vrouw die Sarah niet was.

'Wil je van de week een keer met me gaan lunchen?'

'Graag.' Ze glimlachte. Hij was zo lief en onschuldig, en toch sterk en fatsoenlijk; gewoon een aardige man. Hij was alles wat ze altijd beangstigend had gevonden en nooit had gewild. 'Wil je vannacht bij me blijven?' Het was een botte vraag die hem verraste en hij zette zijn kopje neer. Hij keek haar aan met een glimlach die maakte dat hij er zowel knap als jongensachtig uitzag.

'Als ik nee zeg, begrijp je dan dat ik het niet van de hand wijs? Maar ik houd er niet van om op dingen af te vliegen. Je verdient meer dan dat. Wij allebei.'

'Ik wil niets meer.' Ze was eerlijk tegen hem, een van haar weinige deugden.

'Ik wel en zo moet jij er ook over denken. We zijn een nacht samen, hebben een beetje plezier en gaan weer uit elkaar, en dan? Wat heeft het ons gegeven? Zelfs als we maar één nacht samen doorbrengen, zou het toch veel prettiger zijn als het iets voor ons betekende.'

'Doe toch niet zo zwaartillend over al die dingen.' 'Is het soms eenvoudiger als ik zeg dat ik er niet klaar voor ben? Of klinkt dat als de eeuwige verliezer?'

'Weet je nog wat ik zei, Oliver? Je moet spelen volgens je eigen regels. Dat zijn de jouwe. Ik heb de mijne. Ik accepteer een lunch als je niet al te geshockeerd bent over mijn aanzoek.'

Hij lachte en voelde zich weer meer op zijn gemak. Het scheen of alles aannemelijk voor haar was, ze paste zich gemakkelijk aan en stelde weinig eisen, en was toch zo sexy dat hij zichzelf wel een trap kon geven omdat hij haar aanbod niet met beide handen had aangegrepen voor ze van gedachten veranderde.

'Ik bel je morgen op.' Hij kwam overeind. Het was tijd om te vertrekken voordat hij iets deed waar hij later spijt van zou hebben, ook al had zij dat niet. 'Dank je voor een heerlijk etentje.'

'Graag gedaan.' Ze nam hem aandachtig op toen ze naar de deur liepen en keek hem toen in de ogen met iets wat maar weinig mannen ooit zagen. Hoewel ze met veel kerels naar bed was geweest, waren er niet veel die haar kenden. 'Oliver, dank je... voor alles.'

'Ik deed niets behalve eten, praten en ervan genieten dat ik bij je was. Je hoeft mij niet te bedanken.'

'Dank je omdat je bent die je bent. Zelfs al bel je me nooit meer op.' Daar was ze aan gewend, meestal na een nacht van ongebreidelde hartstocht. Zoals ze had gezegd, kwamen en gingen de mensen in haar leven. Ze was eraan gewend. Maar als hij haar niet belde, zou ze hem toch missen.

'Ik bel je.' En daarbij boog hij zich naar voren, nam haar in zijn armen en kuste haar. Zij was de eerste vrouw die hij kuste na het vertrek van Sarah. Haar mond was uitnodigend en warm, haar lijf sterk en aantrekkelijk. Meer dan wat dan ook wilde hij met haar vrijen, maar hij wist dat hij nu gaan moest. Hij wilde alles overdenken. Ze was een veel te sterke vrouw om luchthartig benaderd te worden.

'Welterusten,' fluisterde ze toen de lift kwam en hij glimlachte terwijl hij haar in de ogen keek toen de deuren sloten. Ze bleef lange tijd staan, liep langzaam terug naar haar appartement en sloot de deur. Daar ging ze weer op het terras zitten om aan hem te denken... en aan haar zuster over wie ze in geen jaren gesproken had. En zonder te weten waarom begon ze zacht te huilen.

15

Het eerste dat hij de volgende ochtend deed was haar opbellen, zoals hij beloofd had, om haar te inviteren voor een lunch in de Vier Seizoenen, diezelfde middag. De nacht tevoren had hij urenlang aan haar liggen denken en hij kon zichzelf wel om zijn oren slaan dat hij niet gebleven was om met haar te vrijen. De hele wereld was hem op een zilveren blad aangeboden en hij was gewoon weggelopen. Hij voelde zich een volslagen idioot, en was ervan overtuigd dat Megan zijn mening deelde.

Ze zagen elkaar om twaalf uur in de Vier Seizoenen. Ze was gekleed in een vuurrode zijden jurk en zwarte laksandalen met hoge hakken. Hij vond haar de meest sexy vrouw die hij ooit had gezien, zodat hij zich een nog grotere dwaas voelde dan de afgelopen nacht. Dat zei hij haar ook toen ze aan hun tafeltje gingen zitten. De fontein in het midden van de zaal sproeide fijne druppeltjes en overal zaten mensen van zijn kantoor en van het hare. Het was niet direct een discrete plek om elkaar te ontmoeten, maar geen van beiden had een reden om hun samenzijn geheim te houden.

Ze vertelde hem van het nieuwe boek waar ze belangstelling voor had en dat ze wilde uitgeven, en hij verklaarde haar uitgebreid de problemen met hun nieuwe cliënten. Het was drie uur voor ze rondkeken en beseften dat zij de enigen waren die nog in de zaal waren overgebleven. Megan begon te lachen en Oliver vond het nogal pijnlijk.

'Wat zeg je van een etentje morgenavond?' vroeg hij, toen ze vertrokken.

'Kun je koken?'

'Nee.' Hij lachte. 'Maar ik kan doen alsof. Waar houd je van, Pizza? Iets van de Chinees? Een pastrami-sandwich? Een cheeseburger of een hamburger?'

Ze lachte om hem. 'Waarom breng ik niet het een en ander mee van mijn lievelings delicatessenzaak en maken we er samen een braspartij van?'

'Klinkt machtig.' Hij hield van het idee, van de gezelligheid ervan, maar vooral van het vooruitzicht haar weer te zien.

'Houd je van moussaka?'

'Ik ben er dol op.' Maar hij was heel wat meer geïnteresseerd in haar dan in de maaltijd toen hij haar vluchtig op de wang kuste en haar hielp bij het instappen van de taxi voor hij terugging naar zijn kantoor.

'Een nieuwe cliënt?' vroeg Daphne toen ze om vier uur langs kwam om het een en ander te bespreken.

'Wie?'

'Dat super vrouwmens met wie ik je zag lunchen.' Ze grinnikte opgewekt tegen hem en hij bloosde en probeerde zich te concentreren op de ontwerpen voor de reclamecampagne.

'Wat doe je eigenlijk? Bespioneer je me?'

'Ruik ik de lente in de lucht? Of is het haar parfum?'

'Bemoei je met je eigen zaken. Ik denk dat ze gespoten hebben. Ik vond vanochtend een kakkerlak onder mijn bureau.'

'Heel waarschijnlijk. Zelfs de plastic planten kunnen hier geen adem krijgen, laat staan een lekkere gezonde kakkerlak. Ze is geweldig. Wie is ze?'

'Gewoon een meisje dat ik pas heb ontmoet.'

'Heel plezierig. Serieus?' Ze was bijna een zuster voor hem en daarom ook hield hij zo van haar.

'Nog niet. En waarschijnlijk nooit. Ze is een van die machtig zelfstandige vrouwen zoals mijn ex-vrouw; ze gelooft in carrières en vrijheid en in geen enkele band, met niemand.' Het was voor het eerst dat hij Sarah zo noemde, en dat op zichzelf was een stap in de goede richting.

'Ze klinkt als een groot probleem. Zorg vooral voor een leuke tijd eer ze je hart breekt.'

'Het gaat de goede kant op.'

'Gefeliciteerd.'

'Dank je. Vind je het erg als we weer aan het werk gaan of vind je het prettiger de verliefden van advies te dienen?'

'Wees niet zo gauw op je tenen getrapt.' Maar ze sloegen die avond hun maaltijd samen over en bleven beiden lang doorwerken. Toen hij eindelijk thuiskwam, belde hij Megan. Ze was uit, maar het antwoordapparaat stond aan. Hij noemde zijn naam en zei dat hij alleen belde om haar goedendag te zeggen en hun afspraak voor de volgende avond nog eens te bevestigen.

Ze kwam precies om acht uur, beladen met lekkers en dingen die ze samen in de keuken uitpakten.

'Mooi appartement,' zei ze beleefd, maar het leek niet op dat van haar, het had nog steeds de onpersoonlijke sfeer van het appartement van een vreemde. Alleen de kinderen hadden hun eigen stempel op hun kamers gezet, maar Ollie had er verder niets aan gedaan, en nu Aggie weg was, waren er zelfs geen bloemen. Hij had er te laat aan gedacht, nadat hij al thuis was en een fles wijn voor de maaltijd opentrok.

'Hoe heb je het gehad vandaag?'

'Niet gek.' Ze zag er ontspannen en gelukkig uit in een witzijden rok met een split dat bijna tot haar dij reikte, en een turkooizen blouse die haar honingkleurige huid nog beter deed uitkomen.

Hij vertelde haar wat hij de hele dag had gedaan, en het was prettig iemand te hebben om zo tegen te praten terwijl ze moussaka aten aan de keukentafel.

'Het moet eenzaam voor je zijn, zo zonder de kinderen.'

Hij glimlachte tegen haar en vroeg zich af of het een uitnodiging was om naar haar appartement terug te gaan. 'Het is nogal stil zonder hen, dat is zo. Maar ik heb de laatste avonden lang door moeten werken.' Plotseling had hij het gevoel dat dat niet vaak meer zou gebeuren.

Ze praatten over gekke dingen, polo, en honkbal, weer over haar ouders en over haar afkeer van Engelsen. Hij vermoedde dat dat te wijten was aan de man die de zelfmoord van haar zuster op zijn geweten had. Ze had overal een uitgesproken mening over, maar toen ze hem hielp met het opruimen van de schalen, viel het split in haar rok hem weer op en voelde hij zich onweerstaanbaar opgewonden.

Naderhand zaten ze in de zitkamer wijn te drinken en te praten tot hij haar plotseling, zonder te weten hoe het gebeurde, begon te kussen. Ze gingen op de bank liggen en hij wilde niets anders meer dan met haar vrijen. Haar rok was opgetrokken tot haar middel, haar dijen waren bloot en toen zijn hand over het satijn van haar vlees gleed, besefte hij dat ze niets droeg onder de rok, zodat hij bromde van begeerte toen hij haar streelde. Zijn vingers vonden waar hij naar zocht en ze kreunde zacht toen de jaren van hem afvielen en hij weer jong was, jong en verliefd en overstelpt door hartstocht. Hij trok haar blouse uit en op een of andere magische manier maakte ze haar rok los, zodat ze naakt en prachtig onder zijn handen lag. Zijn adem stokte toen hij zag hoe mooi ze was.

'Mijn God, Megan... mijn God!' En toen trok ze deskundig, plagend, lachend, zijn kleren uit en lagen ze op de bank te vrijen zoals hij nooit had gedaan. Ze deed dingen met hem waarvan hij nooit had durven dromen en dat vulde hem met zo'n begeerte dat hij haar met kracht nam en als een aardbeving in haar uitbarstte. Toen lag hij op haar, voelde haar lijf trillen en langzaam draaien. Hij kon niet begrijpen dat ze meer wilde, maar ze geleidde zijn handen naar zich terug en duwde zijn hoofd tussen haar benen, waar zijn tong de plekken streelde waar ze hem wenste. Ze kreunde en riep en trilde en even later drong hij weer bij haar naar binnen en ze lagen zo uren te vrijen, telkens opnieuw. Ze trok hem op de grond en toen nam hij haar mee naar de slaapkamer, tot ze uitgeput naast elkaar lagen, en zij lachte, diep in haar keel. Daarna trok ze hem weer naar zich toe en hij kreunde.

'Goeie God, mens, je vermoordt me.'

'Maar wat een manier om dood te gaan!' Ze moesten allebei lachen en even later liet ze een bad voor hem vollopen en vrijden ze in de badkuip. Het was een onvergetelijke nacht voor hen beiden en toen de zon opkwam, zaten ze gelukkig samen te weken in bad. Hij had nooit zo iemand gekend als zij, ze was overstelpt van begeerte en bracht in hem hetzelfde boven. Nooit had hij zichzelf in staat geacht tot de grote daden die ze hem liet uitvoeren, maar hij vond het heerlijk.

'Besef je wel dat we tien uur lang aan het vrijen zijn geweest? Het is zeven uur in de ochtend.' Hij was verbaasd over wat ze hadden gedaan. Verbaasd en tevreden over zichzelf en over haar. Het had niets te maken met zijn vrijen met Sarah. Hij had toen gedacht dat hun liefdesleven volmaakt was.

'Na zeven maanden... vind je niet dat je het verdient?' Ze glimlachte tegen hem en hij lachte.

'Zo had ik het nog niet bekeken. Misschien moeten we het nog eens proberen.' Maar híj maakte alleen een grapje, zíj niet. In het bad zat ze schrijlings op hem terwijl hij lachte en tot zijn verbazing snakte hij na een paar seconden opnieuw naar haar en ze rolden en plasten en speelden als twee dolfijnen, en toen drukte hij haar tegen de zijkant van het bad en boorde zich in haar terwijl ze onbeheerst kreunde en hem smeekte niet op te houden tot ze schreeuwde toen ze alle twee explodeerden in de diepten van het warme zeepwater. 'O Megan... wat doe je met me!' Zijn stem was diep en hees toen hij haar hals kuste en ze opende haar ogen om hem aan te kijken en het blonde haar te strelen dat in de war was geraakt door hun hartstocht. 'Ik heb nooit iemand gekend als jij.'

'Voor mij is het ook nog nooit zo geweest.' Dat had ze geen enkele keer tegen iemand gezegd en ze meende het werkelijk. 'Je bent heel bijzonder, Oliver.'

'Jij bent ook geweldig.' Hij kon er nauwelijks toe komen zich aan te kleden om aan het werk te gaan, en toen hij eenmaal klaar was en ze op het punt stonden te vertrekken, greep ze hem en begon hem te strelen daar waar hij nu toch uitgeput moest zijn maar het niet was. 'Ik kan het niet geloven. Megan... zo komen we hier nooit weg.' En hij begon te denken dat ze dat ook maar niet moesten doen.

'Misschien kunnen we allebei zeggen dat we ziek zijn,' fluisterde ze, en trok hem naar de vloer van de hal, beet in zijn nek en knabbelde aan zijn gezicht om hem te plagen terwijl ze hem streelde. Hij nam haar weer met kracht, meer kracht dan hij wist dat hij bezat en meer dan hij kon geloven dat er was overgebleven na bijna twaalf uur vrijen met Megan Townsend.

Ten slotte deden ze precies wat ze hadden voorgesteld: ze meldden zich ziek en brachten de dag door in bed, op de vloer, op de bank en in het bad. Ze vrijden zelfs tegen de muur van de keuken geleund toen ze eindelijk wat moussaka gingen opwarmen. Het was een soort waanzin die hen in beslag had genomen en toen ze die nacht in bed lagen, hield hij haar dicht tegen zich aan terwijl ze hem chocoladekoekjes voerde.

'Vind je dat we een dokter moeten waarschuwen?' vroeg hij stralend. 'Misschien is het een ziekte... of zijn we bedwelmd.'

'Misschien zijn het die chocoladekoekjes.'

'Mmm, lekker, geef me er nog maar een.' Hij kon zich nauwelijks voorstellen dat ze ooit niet samen zouden zijn, ooit hun kleren zouden aanhouden. Maar plotseling vroeg hij zich iets af waaraan hij de dag ervoor al had moeten denken, en vroeg haar of ze niet bang was om zwanger te worden.

'Nee hoor.' Ze was volkomen ontspannen. 'Mijn eileiders zijn negen jaar geleden afgebonden.'

'Toen je eenentwintig was?' Hij keek geschokt, herinnerde het zich toen. Dat was geweest toen haar zuster, vier maanden zwanger, gestorven was.

'Ik wist dat ik toch nooit kinderen zou willen hebben en ik wilde niet dat een of andere stommeling mij hetzelfde aandeed als wat er met Priscilla was gebeurd.'

'En heb je er nooit spijt van gehad? Stel dat je op een dag een kind wilt hebben?'

'Dat wil ik niet. En als het zo mocht zijn, kan ik ze altijd adopteren. Maar ik denk niet dat ik dat ooit zal doen. Ik wil gewoon al die last niet hebben. Waarom zou ik? Wil jij meer kinderen?'

'Vroeger wel. Maar Sarah wilde ze niet meer. Zij liet ook haar eileiders afbinden na de geboorte van Sam. Ik heb het altijd jammer gevonden, maar zij niet.'

'Zou je nu nog meer kinderen willen?' Ze keek niet bezorgd, alleen nieuwsgierig. Ze kon zich niet voorstellen dat ze een of meer kinderen terwille van zichzelf zou willen hebben.

'Ik weet het niet. Het is nu tamelijk laat. Maar ik veronderstel dat ik het niet erg zou vinden als het gebeurde.'

'Nou, op mij hoef je niet te rekenen.' Ze grinnikte en zakte terug in de kussens.

Nu hij zich zo op zijn gemak en openhartig voelde bij haar, vertrouwde hij haar ook de geschiedenis van Benjamin toe. 'Mijn zoon van achttien krijgt in september een baby. Hij zit tot over zijn oren in de ellende, werkt als hulpkelner om het meisje te onderhouden. Ze zijn beiden halverwege het jaar van school gegaan, terwijl hij op Harvard terecht had gekund.'

'Misschien komt dat nog wel.' Maar ze had plotseling medelijden met Ollie. Hij was kennelijk overstuur over de jongen. 'Willen ze het kind houden?'

'Ja. Ik heb alles gedaan wat ik kon om hen te ontmoedigen. Goddank trouwen ze tenminste niet.' Hij was dankbaar dat Sandra daar niets voor bleef voelen.

'Misschien komen ze wel tot zichzelf als ze eenmaal geconfronteerd worden met de werkelijkheid. Baby's zijn alleen schattig in reclames voor luiers. De rest van de tijd zijn het kleine monsters.'

'En hoeveel baby's heb jij gekend, juffrouw Townsend?'

'Zo weinig mogelijk, dank je.' Ze rolde op haar zij en greep zijn lievelingslid stevig vast, trok de deken weg en liet haar tong er zachtjes omheen rollen. 'Persoonlijk heb ik liever pappa's dan baby's.'

'Daar bof ik bij.' Hij glimlachte en sloot zijn ogen, trok haar toen naar zich toe om haar op dezelfde manier te antwoorden. Even over twaalf die nacht vielen ze eindelijk uitgeput in slaap. Het was een marathon geweest, en een die hij nooit zou vergeten; het wonder van Megan Townsend.

16

Hun laaiende romance zette zich voort in de warmste zomermaand van het jaar. De augustusmaand was even verzengend heet als hun hartstocht. Ze brachten hun tijd afwisselend door in zijn appartement en het hare en lagen zelfs een nacht te vrijen op haar terras. Gelukkig lag dat hoger dan de gebouwen eromheen.

Hij had nauwelijks meer tijd voor Daphne, maar ze wist wat er aan de hand was en was blij voor hem. Zijn ogen stonden steeds glazig en hij was aanhoudend vaag en verstrooid, dus hoopte ze, terwille van hem, dat hij opging in zijn nieuwe liefde.

Op een dag was Oliver met Megan naar Purchase gereden, zodat hij Benjamin en zijn vader kon opzoeken. Hij had Megan bij haar vader afgezet en haar later weer opgepikt om terug te gaan naar de stad. Maar ze stopten niet bij zijn huis. Dat droeg nog te veel herinneringen aan Sarah.

Toch dacht hij nog maar zelden aan haar. Hij werd volkomen geobsedeerd door Megan en hun vrijen en haar lijf. Maar op een hete zondagmiddag toen ze naakt in zijn appartement zaten, rinkelde de telefoon. Hij kon zich niet voorstellen wie het zou zijn. Waarschijnlijk Daphne die wilde weten hoe hij het maakte, al belde ze hem de laatste tijd nog maar zelden. Ze wilde hem niet storen.

Het gekraak van de lange-afstandsverbinding weerklonk in zijn oren toen hij de hoorn opnam, maar er kwam geen geluid tot er weer gebeld werd en een buitenlandse telefonist hem zei dat er een door hem te betalen telefoongesprek uit San Remo was. Hij hoorde vrijwel niets en glimlachte omdat Megan voor hem liep te paraderen. Even voelde hij iets van spijt als hij dacht aan de aanpassingen die nodig zouden zijn als de kinderen het volgende weekend weer thuiskwamen.

'Hallo?' Hij hoorde iets in de verte. Het klonk als huilen, maar hij wist dat het dat niet was.

'Hallo?' riep hij weer, en toen hoorde hij plotseling Mel snikken en steeds weer zeggen: 'O pa...'

'Melissa? Melissa! Zeg eens wat!' Het geluid zakte weg maar even later kwam haar stem terug, met een echo, maar iets duidelijker. 'Wat is er? Wat is er gebeurd?' 'Een ongeluk...' O God, nee! Sam, niet Sam, alstublieft... zelfs niet Sarah.

'Schatje, ik kan je niet horen! Praat een beetje harder!' Zijn ogen schoten vol tranen terwijl hij wachtte. Megan bleef naar hem kijken. Hij had haar volkomen vergeten in zijn wanhoop om zijn dochter te verstaan.

'... een ongeluk... dood... ma...' O God. Het was Sarah!

Hij stond op alsof dat de verbinding beter zou maken en riep zo luid mogelijk in de telefoon: 'Wat is er met je moeder gebeurd?' '... een auto... rijden... we zijn in San Remo... Jean-Pierre...'

'Melissa, is je moeder gewond?' En Megan zag aan zijn gezicht dat hij nog steeds van haar hield, maar na twintig jaar kon ze hem dat niet kwalijk nemen. En ook zij was verlamd van angst. Het herinnerde haar aan het telefoontje van bijna tien jaar geleden, van haar moeder, over Priscilla.

'Ma heeft niets.' De tranen liepen over zijn wangen toen hij die woorden hoorde.

'Sam? Hoe is het met Sam?'

'Sam heeft een gebroken arm. Pa, het was zo vreselijk!' En ze begon weer te huilen zodat hij niets kon verstaan. Maar Sam leefde nog. Hij leefde toch? En Sarah... en Melissa was aan de telefoon... 'Er reed een auto op ons in... frontaal. De bestuurder was dood en twee kinderen en Jean-Pierre was onmiddellijk dood. O pa, het was zo erg!' Arme man, maar de kinderen leefden tenminste nog. Zijn kinderen in ieder geval, de anderen niet. Het was een vreselijk zelfzuchtige manier om ernaar te kijken, maar hij was intens dankbaar.

'En jij, schatje, heb jij niets? Ben jij gewond?'

'Ik heb niets.'

'Waar is ma?'

'In het ziekenhuis. Ze zei me dat ik je moest opbellen, want we moeten terug naar Frankrijk voor de begrafenis. We komen vrijdag thuis.'

'Maar jij hebt niets? Weet je het zeker. Was ma gewond?'

'Blauw oog... veel sneden... maar verder niets.'

Ze leefden nog, al hadden ze blauwe plekken en een gebroken arm. En ze hadden de minnaar van hun moeder zien sterven, en nog een man en twee kinderen. Hij rilde bij de gedachte.

'Zal ik overkomen?'

'Denk van niet. We gaan logeren bij de ouders van Jean-Pierre, we gaan vannacht terug. Ma zegt dat jij het nummer hebt.'

'Ja. Ik zal opbellen. En, schat...' hij hield de telefoon in een bevende hand, 'ik houd van je. Zeg ook tegen Sam dat ik van hem houd, en zeg ma dat ik het heel erg voor haar vind.'

Mel begon weer te huilen, maar ten slotte werd de verbinding zo slecht dat ze moesten stoppen. Ollie was hevig geschokt toen hij de telefoon neerlegde en keek plotseling naar Megan. Hij had haar volkomen vergeten toen hij met zijn dochter praatte.

'Hebben zij niets?' Ze stond naakt en heel mooi voor hem toen ze hem een glas cognac overhandigde.

'Ik dacht van niet. De verbinding was zo slecht. Ze hebben een ongeluk gehad: een paar mensen dood, van wat ik eruit kon opmaken. De vriend van mijn vrouw was onmiddellijk dood. Hij zat achter het stuur. In San Remo.'

'Jezus, wat verschrikkelijk.' Ze kwam naast hem zitten en nam een slokje van de cognac die hij niet had aangeraakt. 'Zijn de kinderen gewond?'

'Sam heeft een gebroken arm, maar Melissa heeft niets, geloof ik. Sarah heeft snijwonden, maar dat is dacht ik ook niet gevaarlijk. Het moet heel erg zijn geweest.' Nog steeds geschokt keek hij Megan aan. 'Toen ze begon te vertellen dacht ik, dacht ik dat Sam... of misschien zelfs Sarah... Het is vreselijk zoiets te zeggen als anderen dood zijn, maar ik was blij dat zij het niet waren.' 'Dat weet ik.' Ze sloeg een arm om hem heen en hield hem tegen zich aan en lange tijd bleven ze zo zitten. Die nacht bleven ze in zijn appartement voor het geval de kinderen nog eens zouden bellen, en voor het eerst die maand lagen ze niet te vrijen. Het enige waaraan hij kon denken, was aan zijn kinderen. Langzaam bracht die schok hen tot de werkelijkheid terug. Hun wilde idylle zou anders moeten worden als de kinderen weer thuis waren. Hij kon niet meer nachtenlang wegblijven en zij kon niet meer bij hem in het appartement zijn. Ze zouden veel omzichtiger te werk moeten gaan met de kinderen om hen heen. Tot op zekere hoogte maakte dat dat ze zoveel mogelijk samen wilden zijn nu ze nog alleen waren, maar toch had het besef van wat er gauw zou gebeuren de dingen al veranderd.

Die donderdagavond waren ze allebei nerveus en terneergeslagen. Ze lagen de hele nacht wakker, lagen te vrijen en te praten en wensten dat alles anders kon zijn.

'We zouden op een dag kunnen trouwen,' zei hij, half als een grapje, en ze keek hem met gespeeld afgrijzen aan.

'Doe niet zo stom. Vind je dat niet een beetje extreem?'

'Dacht je?' Hij had nooit iemand gekend als zij en op het ogenblik was hij volkomen onder haar bekoring.

'Voor mij wel, Oliver. Ik trouw met niemand. Ik ben er niet voor geschikt en dat weet je.'

'Je kunt een verrukkelijke moussaka opwarmen.'

'Trouw dan met de vent van de winkel waar ze die maken.'

'Hij kan nooit zo fantastisch zijn als jij, hoewel ik hem nooit heb gezien.'

'Nee, maar nu serieus. Wat moet ik beginnen met een man en drie kinderen?'

Hij deed of hij erover na moest denken, en ze lachte. 'Ik zou een paar dingen kunnen bedenken.'

'Daar hoef je gelukkig niet getrouwd voor te zijn.' Ze hadden een verrukkelijke maand gehad, maar ze deed nu al alsof het voorbij was. 'Ik wil echt niet meer.'

'Misschien dat je het op een dag wél wilt.'

'Als dat zo is, ben jij de eerste die het weet, dat beloof ik.'

'Serieus?'

'Even serieus als ik kan zijn over dit soort dingen. Ik heb je al gezegd dat het huwelijk niets voor mij is. En je hebt echt niet weer een vrouw nodig die gillend het huis uitrent. Je hebt een allerliefste, intelligente, mooie vrouw nodig die eindeloos veel van je houdt, voor je kinderen zorgt en je ook nog eens veertien baby's geeft.'

'Wat een idee, verwar je me niet met je vader?'

'Niet helemaal. Maar ik ben echt niet degene die de dokter je heeft voorgeschreven, Ollie. Ik weet wat ik ben, en een deel ervan is best, en een gedeelte niet. Op mijn manier heb ik waarschijnlijk veel van je vrouw, en dat is nu precies wat je niet nodig hebt. Zeg nu zelf.'

Hij vroeg zich af of ze gelijk had en of hij in haar een nieuwe, snellere uitgave van Sarah had gevonden. Daar had hij nooit aan gedacht, maar het was mogelijk hoewel het idee hem deprimeerde. 'En wat gebeurt er nu?'

'We genieten ervan zolang het mogelijk is en als het voor een van ons te gecompliceerd wordt, nemen we afscheid met een kus en een knuffel en een dank je wel.'

'Zo simpel is dat?'

'Zo simpel is dat.'

'Dat neem ik niet. Je raakt gehecht aan de mensen in je leven. Denk je niet dat we in de maand dat we aldoor samen zijn geweest aan elkaar verknocht zijn geraakt?'

'O ja, maar je moet goede seks niet verwarren met liefde. Die twee gaan niet altijd hand in hand. Ik vind je aardig, ik geef om je, misschien houd ik ook wel van je. Maar dat wordt anders als de kinderen thuis zijn. Misschien al te anders voor ons beiden, en als dat niet zo is, moeten we het gewoon accepteren en verdergaan. Je kunt je in dit leven niet doodpiekeren over dit soort dingen. Het is het niet waard.' Ze was zo verdomd onverschillig, zo nonchalant, net zoals ze hem indertijd had opgepikt in de trein en had opgebeld om hem uit te nodigen om te komen eten. Zolang het plezierig was, was alles prachtig, maar als het plezier eraf was, gooide je het weer weg. Ze had gelijk: hij had zich voorgehouden dat hij verliefd op haar was, maar misschien had ze ook gelijk wat dat betreft en was hij eigenlijk alleen verliefd op haar lijf.

'Misschien heb je gelijk. Ik weet het echt niet.' Die nacht lagen ze te vrijen, maar toch was het anders. De volgende ochtend ging ze terug naar haar eigen appartement en nam alle sporen van haar aanwezigheid die ze de afgelopen maand bij hem had achtergelaten, weer mee: haar make-up, haar deodorant, de tabletten tegen migraine, de parfum die hij voor haar had gekocht, de krullers, haar Tampax, en de paar jurken die in zijn kast hingen. Het maakte hem eenzaam als hij de lege plekken zag en hij werd weer herinnerd aan Sarah. Waarom moest er toch aan alles een eind komen? Waarom veranderden de dingen en ging alles verder? Hij wilde het voor altijd vasthouden.

Maar die werkelijkheid trof hem nog meer toen hij zijn kinderen op de luchthaven zag met Sarah achter hen. De schok was nog op haar gezicht te lezen - iets wat hij nooit eerder had gezien - en verdriet en eenzaamheid. Het was intenser dan alle pijn die ze om hem had gevoeld. Haar ogen keken hem in-verdrietig aan en waren nog blauw verkleurd, en ze had een verband om haar kin dat veertien hechtingen moest bedekken. Sam keek nog steeds angstig en hield met zijn goede hand die van zijn moeder krampachtig vast, de andere zat van de vingertoppen tot aan de schouder in het gips. En Melissa begon te huilen zodra ze hem zag; ze vloog in zijn armen, onsamenhangend snikkend en even later was Sam er ook, met de onhandige arm in een mitella, zich vastklampend aan zijn vader.

En toen Oliver opkeek naar de vrouw die zijn vrouw was geweest en het nu niet meer was, trof het hem met volle kracht hoeveel ze had gehouden van de jongen die in San Remo verongelukt was. 'Ik vind het heel erg, Sarrie, heel erg.' Het was of hij een deel van zichzelf verloor nu hij haar zo gebroken zag. 'Kan ik iets voor je doen?' Ze liepen langzaam naar de bagagehal, maar ze schudde het hoofd. Melissa praatte over de begrafenis. Jean-Pierre was enig kind geweest en het was verschrikkelijk.

Oliver knikte en probeerde hen te troosten. Toen keek hij over Sams hoofd naar Sarah. 'Wil jij in het huis in Purchase blijven? Dan blijven wij gewoon in de stad, behalve in het weekend van de Dag van de Arbeid, begin september.'

Ze schudde alleen het hoofd en glimlachte. Ze scheen rustiger, niet ouder, maar wijzer. 'De colleges beginnen maandag. Ik wil terug, er is nog zoveel te doen.' Ze vertelde hem niet dat ze die zomer eindelijk aan haar roman was begonnen. 'In ieder geval bedankt. De kinderen komen over een paar weken en dan is alles weer in orde.' Maar ze zag ertegenop om zijn spullen na te kijken toen ze terug was in het appartement in Cambridge en het maakte dat ze zich plotseling beter bewust werd van wat Oliver had doorgemaakt toen zij bij hem wegging. In zekere zin was dat ook een beetje sterven geweest. Ze had van Jean-Pierre gehouden als van een zoon, een vriend, een minnaar en een vader, en ze had hem alles kunnen geven wat ze Oliver de laatste jaren had ontzegd, omdat hij niets van haar vroeg. Hij had haar een boel geleerd over geven en liefhebben... en sterven.

Sarah vloog door naar Boston toen de kinderen eenmaal in Olivers handen waren. Ze waren stil en gedwee en nog steeds niet over de schok heen en Oliver vroeg Sam of zijn arm pijn deed en zei dat hij hem wilde meenemen naar een Amerikaanse dokter. Hij had al een afspraak gemaakt voor later in de middag. Maar toen ze erheen gingen, verzekerde de specialist hen dat de arm goed was gezet in San Remo. Mel was die zomer gegroeid, en blonder en mooier geworden, ondanks het ongeluk.

Het was heerlijk hen weer bij zich te hebben; plotseling herinnerde hij zich hoe hij hen gemist had en het nauwelijks had beseft. Hij vroeg zich ook af hoe het met zijn waanzinnige affaire met Megan zou aflopen.

De volgende dag zouden ze naar het huis in Purchase gaan, voor het weekend, en hij had Megan uitgenodigd die zondag te komen om kennis te maken met zijn kinderen. Aggie kwam maandag terug, intussen moesten ze maar voor zichzelf zorgen.

Hij maakte roereieren en geroosterd brood voor hen toen ze thuiskwamen en langzamerhand vertelden ze hem alles wat er die zomer was gebeurd. Ze hadden het heerlijk gehad tot aan het ongeluk. En terwijl hij naar hen luisterde, realiseerde hij zich eens te meer hoe de levens van hem en Sarah uit elkaar gedreven waren. Hij wist zelfs niet meer of hij nog wel van haar hield.

De kinderen gingen gelijk na het eten naar bed, Sam viel zelfs al in slaap aan de keukentafel. Het tijdsverschil had hen te pakken en ze waren uitgeput.

Oliver stopte Sam in bed en zorgde dat zijn arm op een kussen lag zoals de arts had gezegd en toen ging hij kijken hoe het met Melissa stond. Ze hield met een verbaasde frons een geheimzinnig voorwerp in de hoogte. 'Wat is dat?' Het was een damesblouse met de bh er nog in en toen ze die ophield, verstrakte zijn gezicht en kon hij het parfum van Megan weer ruiken. Hij had vergeten hoe hij haar indertijd de kamer van Melissa had binnengejaagd en haar kleren bijna van haar had afgerukt terwijl ze vreselijk moesten lachen, en hoe ze daarna naar zijn slaapkamer waren gerend en hadden gevrijd in het bad.

'Ik weet het niet.' Hij wist niet wat hij tegen haar moest zeggen. Hij kon zijn zestienjarige dochter toch niet gaan uitleggen wat er in de afgelopen maand was gebeurd. 'Is dat van jou?' Hij probeerde onschuldig te kijken, en ze was bijna nog jong genoeg om hem te geloven.

'Nee, helemaal niet.' Ze klonk als een beschuldigende echtgenote. En toen sloeg hij zich tegen het hoofd en voelde zich een dwaas. 'Ik weet al wat het is. Ik heb Daphne hier een weekend laten slapen toen ik in Purchase was. Haar appartement werd geschilderd.' Melissa keek ogenblikkelijk opgelucht en hij kuste haar goedenacht, ging naar zijn eigen kamer en had het gevoel of hij zojuist was ontsnapt aan een veroordeling tot levenslang.

Laat die avond belde hij Megan en zei hoe hij haar miste. Hij kon nauwelijks tot zondag wachten. De volgende ochtend gingen ze gelijk naar Purchase. Ze openden het huis dat heet was en muf rook, zetten de airconditioning aan en gingen boodschappen doen. Na de lunch gingen ze naar zijn vader om Andy op te halen.

Hun grootvader zag er uitstekend uit en was alweer aan het werk in de tuin van zijn vrouw, maar ditmaal werd hij geholpen door Margaret Porter, zijn buurvrouw. Ze had haar haar anders laten knippen en droeg een lichtblauwe linnen blazer en toen Ollie en de kinderen aan kwamen rijden, hoorde hij hen samen lachen. Het was prettig hem weer zo gelukkig te zien en Oliver was opgelucht. Iedere keer dat hij hem nu opzocht, zag hij weer het beeld van zijn vader die de hand van zijn moeder vasthield toen ze stierf, en van de kus die hij haar ten afscheid gaf. Hij was er kapot van geweest, maar eindelijk, na drie maanden, zag George er veel beter uit.

'Welkom thuis!' riep hij naar de kinderen, en Margaret ging naar binnen om limonade en zelfgebakken koekjes te halen. Het was bijna zoals vroeger, behalve dat Sam zei dat deze koekjes lekkerder waren. Margaret moest erom lachen en kwam op voor haar overleden vriendin.

'Je grootmoeder was de beste kokkin die ik ooit heb gekend. Ze maakte de lekkerste schuimtaart met citroen die ik geproefd heb.' George glimlachte toen hij eraan dacht en er kwamen herinneringen van vroeger bij Ollie boven.

'Wat heb je allemaal gedaan, pa?' vroeg Ollie, toen ze buiten onder de oude iep zaten. Ze hadden nooit een zwembad willen hebben en George beweerde dat hij het niet miste. Als hij toch wilde zwemmen, kon hij altijd naar de kinderen in Purchase gaan.

'We hebben het druk gehad. Er is zoveel te doen in een tuin en de afgelopen week waren we in New York. Margaret moest daar nog een paar zaken afhandelen en we zijn gelijk naar zo'n modern toneelstuk achter Broadway gegaan. Het was echt heel goed.' Hij klonk verbaasd en hij glimlachte toen hij een blik op Margaret wierp, maar Oliver was nog verbaasder. Zijn vader had altijd een hekel aan het theater gehad. Maar George keek al naar Sam. 'Hoe kom je daar nu aan, knul?'

Sam vertelde over het ongeluk en Melissa vulde de details in en de twee oudjes waren geschokt en even dankbaar als Oliver dat ze het hadden overleefd. 'Het maakt dat je je realiseert hoe kostbaar het leven is,' zei hij tegen de twee jonge mensen, 'en hoe kort. Die vriend van jullie was pas vijfentwintig. Dat is toch verschrikkelijk... verschrikkelijk.' Ollie zag dat hij Margarets hand nam en vroeg zich af wat dat betekende, maar een ogenblik later nam ze de kinderen mee naar binnen voor meer limonade en een nieuwe schaal koekjes.

'Je ziet er goed uit, pa,' zei Oliver nadrukkelijk toen de kinderen weg waren. Hij vroeg zich af of er een reden voor was en moest plotseling denken aan zijn eigen spelletjes met Megan. Misschien was er iets van een flirt tussen zijn vader en diens buurvrouw, dat was toch niet zo erg. Het waren allebei eenzame mensen die al in de zeventig waren en ze hadden zo nu en dan recht op plezierig gezelschap, hij wist immers hoe eenzaam zijn vader was zonder zijn moeder.

'Het gaat goed met me, Oliver. Margaret zorgt uitstekend voor me. Je weet toch dat ze vroeger verpleegster is geweest. En haar man was arts.'

'Ja, dat herinner ik me.'

'We zouden graag eens met je gaan eten. Misschien ergens in de stad. Margaret gaat van tijd tot tijd naar New York. Ze zegt dat het haar jong houdt. En ik weet niet zeker of dat het is, maar ze heeft meer energie dan een vrouw die half zo oud is als zij. Het is een geweldig meisje.' Oliver glimlachte bij het idee om een vrouw van in de zeventig een meisje te noemen, maar wat kwam het eropaan. Toen viel hij bijna uit zijn stoel, want zijn vader keek hem met ondeugende ogen aan. 'We gaan volgende maand trouwen, Oliver. Ik weet dat je het moeilijk zult kunnen begrijpen, maar we zijn niet zo jong meer en hebben niet veel tijd, voor zover we weten. En we moeten wat er nog over is, niet verspillen. Ik denk dat je moeder het begrepen zou hebben.'

'Je gaat wát?' Oliver draaide zich om in zijn stoel en keek hem met grote ogen aan. 'Ma is nog geen drie maanden dood en jij trouwt al met je buurvrouw?' Was hij gek geworden? Was hij seniel? Wat was er met hem aan de hand? Hoe kon het ook maar in zijn hoofd opkomen? Het was walgelijk. 'Dat meen je niet.' Oliver was woedend en liet het blijken ook.

'Ik meen het. Ik heb recht op meer dan in mijn eentje in een stoel te zitten, of vind jij van niet? Doet het je onaangenaam aan om te denken dat mensen van onze leeftijd een "verhouding" kunnen hebben, zoals jullie jongeren het noemen? We hadden het tot een affaire kunnen beperken, maar ik vind dat ik haar een fatsoenlijk huwelijk schuldig ben.'

'Je bent ma het fatsoen schuldig van respect voor haar nagedachtenis. Ze ligt nog maar koud in het graf!' Hij stond op en begon heen en weer te ijsberen terwijl George Watson kalm bleef toekijken en Margaret vanuit de keuken met bezorgde ogen toekeek. Ze had George al gezegd dat het zo zou gaan, maar hij had haar voorgehouden dat ze recht hadden op een eigen leven. Ze waren nog niet dood, maar dat kon ieder ogenblik gebeuren en hij wilde de tijd die ze nog hadden niet verknoeien. En hoewel dit anders was dan zijn leven met Phyllis, hield hij van haar.

'Ik heb alle respect voor je moeder, Oliver. Maar ik heb ook recht op een eigen leven. Net als jij. Op een dag zul jij wel hertrouwen. Je kunt toch niet de rest van je leven om Sarah blijven rouwen.'

'Dank je voor het advies.' Het was onvoorstelbaar! Tot een paar weken geleden was hij een kuise celibatair geweest, terwijl zijn vader een affaire had met zijn buurvrouw. 'Ik vind dat je hier nog eens goed over moet nadenken.'

'Dat hebben we gedaan. We trouwen op de veertiende, en we zouden het fijn vinden als jij en de kinderen ook kwamen, als je wilt.'

'Ik denk er niet over. En ik wil dat je weer tot jezelf komt.' Maar toen hij dat zei, kwam Margaret met de strohoed van George en iets koels om te drinken bij de pil voor zijn hart die hij iedere middag moest innemen, en zelfs Oliver moest de liefdevolle blik die ze wisselden wel zien.

Maar hij was stijf en ontoegeeflijk tot ze vertrokken, stopte de kinderen snel in de auto, bedankte Margaret beleefd en bedacht pas halverwege Purchase dat ze Andy hadden vergeten. Hij belde zijn vader toen ze thuiskwamen en zei dat ze de hond het volgende weekend wel kwamen halen.

'Best hoor, we hebben hem hier graag.' En toen, 'het spijt me dat ik je op het verkeerde been zette, Oliver. Ik begrijp wat je voelt. Maar probeer het ook eens van mijn kant te zien. En ze is een geweldige vrouw.'

'Ik ben blij voor je, pa,' zei hij tussen opeengeklemde kaken. 'Maar toch geloof ik dat je je te veel haast.'

'Misschien. Maar we moeten doen wat we zelf het beste vinden. En op onze leeftijd heb je niet veel tijd meer. Geen goede tijd tenminste. Je weet niet wat je morgen voor verdriet te wachten staat.'

'Des te meer reden om de dingen niet overhaast te doen.'

'Het hangt ervan af hoe je het bekijkt. Vertel het me maar als je even oud bent als ik nu.' En Oliver besefte, toen hij de hoorn ophing, dat hij het weerzinwekkend vond te bedenken dat zijn vader met Margaret kon liggen vrijen. Hij zei dat ook tegen Megan toen hij haar die avond opbelde.

'Doe niet zo belachelijk. Dacht je dat de seksuele drift doodgaat? Ik hoop van harte van niet. Hij heeft gelijk en is heel verstandig. Waarom zou hij in zijn eentje blijven zitten? Jij hebt je eigen leven en je kinderen ook. Hij heeft het recht om meer te doen dan de rest van zijn leven alleen door te brengen met denken aan je moeder. Wil je echt dat hij dat zou doen?' Dat wilde hij ook niet, en tóch wilde hij het ook weer wel, en haar kijk erop ergerde hem. 'Je bent al even slecht als hij. Ik denk dat jullie allebei oversekst zijn.' Toen vertelde hij van de blouse en bh die Mel gevonden had en ze lachte er alleen om.

'Ik herinner me dat nog heel goed,' zei ze ondeugend.

'Ik ook. God, wat mis ik je, ik heb gewoon ontwenningsverschijnselen.'

'We doen wel een vluggertje morgen in je zwembad.' De gedachte eraan, met zijn kinderen eromheen, deed hem bijna rillen. Het zou inderdaad heel moeilijk worden.

'Misschien moeten we tot maandag wachten.'

'Reken er maar niet op. We bedenken wel iets.' Hij glimlachte toen hij de hoorn neerlegde en vroeg zich af of ze gelijk had wat betreft zijn vader. Maar hij wilde er niet aan denken. Stel je voor, zijn vader die op zijn leeftijd nog eens ging trouwen! Het idee alleen was weerzinwekkend.

17

Oliver kwam Megan van de trein halen. Ze droeg korte shorts en een wit topje met zwarte stippen en hij wilde niets liever dan die van haar aftrekken en in de auto met haar vrijen, maar hij beheerste zich, al streelde ze lachend zijn kruis toen ze huiswaarts naar de kinderen reden.

'Houd op, Megan Townsend, je maakt me gek!'

'Daar gaat het juist om, mijn schat.' En toen, alsof ze in een andere versnelling overging, vertelde ze hem alles over de geslaagde veiling van afgelopen vrijdag.

De kinderen waren in het zwembad toen ze aan kwamen rijden; Sam met zijn arm in een grote plastic zak zodat hij kon zwemmen, en Mel op een vlot in een nieuwe bikini die ze in het zuiden van Frankrijk had gekocht. De twee kinderen keken belangstellend op toen hun vader met Megan naar hen toekwam. Hij stelde hen aan elkaar voor en nam Megan mee naar binnen om zich te verkleden, maar toen hij haar de kleine kleedkamer wees, trok ze hem snel mee naar binnen, stak haar hand in zijn shorts en begon hem te strelen tot hij fluisterend kreunde: 'Megan... niet doen... de kinderen.'

'Ssst, die merken zoiets toch niet.' Ze had hem net zo gemist als hij haar. Na alle seks waaraan ze zich een maand lang hadden overgegeven, waren ze nu drie hele dagen zonder geweest. In een ogenblik had ze de deur op slot en zijn broek rond zijn knieën en likte en zoog en kuste ze hem. Hij deed haar topje en shorts uit. Zoals gewoonlijk droeg ze er niets onder. Toen lag ze op haar knieën en kuste hem en hij duwde haar zacht omlaag op de grond van de kleedkamer voor een hartstochtelijke vrijpartij, en juist toen zij trilde en kreunde en hij kwam met een geluid van dierlijk genot, hoorde hij Sam roepen en op deuren bonken om hem te zoeken. Toen hij ook op de deur van de kleedkamer sloeg, schokte Oliver omhoog en keek Megan met wilde ogen aan. Hij legde smekend een vinger tegen zijn lippen om hem niet te verraden, maar ze giechelde.

'Pa? Ben je daar?' Het was een klein kamertje en Oliver was er zeker van dat het kind hem kon horen hijgen. Hij schudde het hoofd om Megan te laten zeggen dat hij er niet was.

'Nee. Ik kom zo,' zei ze vanaf de vloer, met zijn vader, doodsbenauwd, bovenop haar.

'Oké, weet je waar hij is?'

'Ik weet het niet, hij zei dat hij iets ging halen.'

'Oké.' Nog wat gebons op deuren en weg was hij, waarna Ollie overeind sprong, koud water over zijn gezicht gooide, zijn broek optrok en probeerde zijn haar in orde te brengen. Ze lachte hem uit.

'Ik zei je toch dat het zou lukken.'

'Megan, je bent gek!' fluisterde hij, overtuigd dat het kind het wist, maar daar was ze niet bang voor.

'Ontspan je toch. Hij is tien, hij heeft geen idee wat zijn vader uithaalt.'

'Wees daar maar niet zo zeker van.' Hij gaf haar nog snel een kus en deed de deur van het slot, terwijl zij nonchalant een bikini uit haar tas viste. 'Ik zie je in het zwembad.' Hij hoopte maar dat ze zich daar een beetje zou gedragen, anders zou Mel vreselijk geschokt zijn. Anderzijds had die zojuist de zomer met haar moeder en haar vijfentwintigjarige minnaar doorgebracht. Hij had recht op een eigen leven, en op het moment dat die gedachte bij hem opkwam, hoorde hij de echo van de woorden van zijn vader... maar dit was toch anders? Of niet?

Hij vond Sam in de keuken op hem wachten voor een Coke die hij niet kon vinden. 'Waar was je, pa?'

'In de garage, ik zocht naar een schroefsleutel.'

'Waarvoor?' O God, laat me alleen, ik weet het niet... het was zo simpel toen ze weg waren en nu was het iets onmogelijks.

Hij schonk een Coke voor Sam in en ging naar het zwembad, waar Megan op haar gemak in het water zakte in een minuscule rode bikini. Het dikke zwarte haar zat in een knoet bovenop haar hoofd en Mel nam haar op met een blik vol vrouwelijke kritiek. De twee zeiden geen woord tegen elkaar en Oliver voelde zich als een grote jonge hond die op beiden lette, naar Sam keek en zich ongelofelijk nerveus voelde.

'Leuk badpak heb je,' zei Megan tegen Mel. Het was roze met een ruche en betrekkelijk onschuldig vergeleken met dat van haar, dat niet veel meer was dan twee lapjes op haar borsten en een lendendoekje met een band. Het stond haar goed, want ze had een ongelofelijk mooi lijf.

'Heb ik in Frankrijk gekocht.'

'Had je een fijne vakantie?'

'Ja, best.' Ze wilde niet meer over het ongeluk praten en wist niet dat Megan er iets van wist. Haar vader had gezegd dat ze zo maar een vriendin was die hij een tijdlang niet had gezien. 'We zijn pas twee dagen thuis.' Megan zwom langs haar heen met lange, soepele slagen en een paar minuten later kwam Mel van haar vlot voor een opzienbarende duik. Het was alsof de twee met elkaar concurreerden en de spanning rond het zwembad was de hele middag bijna tastbaar, vooral tussen de beide vrouwen.

Ze hadden hot dogs voor de lunch en Megan vertelde over haar kindertijd in Engeland. Maar het was duidelijk dat Mel er niet van onder de indruk was. En Megan deed ook niet haar best met haar of Sam. Oliver voelde zich niet op zijn gemak en bleef op hen letten, zodat het bijna een opluchting was toen ze haar die avond voor haar appartement in de stad afzetten. Haar ogen wierpen hem een kus toe en ze wuifde nog even toen ze verdween, terwijl Mel zich zichtbaar ontspande en Sam het uitproestte.

'Ze is aardig, vind je niet?' vroeg Ollie, en had al spijt van die woorden nog voordat hij ze uitgesproken had. Mel vloog hem aan als een slang, met een woedende blik.

'Ze ziet eruit als een hoer.'

'Melissa!'

'Heb je die bikini gezien?'

'Juppie,' grinnikte Sam, en keek toen bedeesd omdat zijn zuster hem een vernietigende blik toewierp.

'Het is een heel aardig meisje,' verdedigde Ollie haar toen ze naar huis reden.

'Ik geloof niet dat ze veel van kinderen houdt,' kwam Sam nu. 'Waarom zeg je dat?'

'Ik weet het niet.' Hij haalde zijn schouders op. 'Ze zei niet veel. Maar ze ziet er wel goed uit, hè pa?'

'Ze is ook intelligent. Ze is redactrice bij een uitgeverij.'

'Wat dan nog? Het enige wat haar interesseert is met haar lijf pronken.' Mel had haar seksuele aantrekkingskracht gevoeld en vond dat vreselijk, in tegenstelling tot haar mannelijke gezinsleden, wier ogen de hele middag niet van haar konden afblijven. Oliver liet het onderwerp rusten, maar toen Sam die avond in bed lag, kwam Mel fronsend haar kamer uit. 'Ik denk dat je haar die wel terug kunt geven.' Ze overhandigde hem de blouse en de bh die ze twee dagen daarvoor op haar kamer had ontdekt. 'Ze zijn van haar, hè pa?'

'Hoe kom je op het idee?' Hij had het gevoel dat hij op heterdaad betrapt was, alsof hij hun huis had bezoedeld, wat hij eigenlijk ook had gedaan. Maar hij had het recht te doen wat hij wilde, ja toch? Tenslotte was hij een volwassen man. 'Ik zei je toch dat ze van Daphne waren?'

'Nee. Daphne heeft veel grotere tieten. Ze zijn van Megan.' Ze zei het beschuldigend en hij voelde zich blozen toen hij zijn dochter aankeek.

'Hoor eens, Mel, er zijn nu eenmaal dingen die volwassenen doen en waar kinderen niets mee te maken hebben. Je kunt het beter maar zo laten.'

'Ze is een lellebel.' Mels ogen schoten vuur, maar nu werd hij nijdig.

'Dat mag je niet zeggen. Je kent haar niet eens.'

'Nee, en ik wil het ook niet. En ze geeft geen barst om ons. Ze loopt maar likkebaardend om jou heen, als een hond of zoiets. Ik kan haar niet uitstaan.' De spanning van twee vrouwen die om hem vochten, leek zo oninvoelbaar toen hij naar haar luisterde. En hij moest zich wel afvragen waarom ze zo'n hekel aan Megan had. Behalve, en dat moest hij toegeven, dat Megan niet erg haar best had gedaan om de kinderen voor zich te winnen. Ze had voornamelijk met hem gepraat en slechts een enkele maal iets tegen de kinderen gezegd. Het was niet zo gelopen als hij gewild had.

'Ze is gewoon een vriendin, meer niet. Het betekent niet veel, Melissa. Kalmeer een beetje.'

'Meen je dat?' Ze keek opgelucht.

'Wat?'

'Je bent niet verliefd op haar?'

'Ik weet het niet. Ik mag haar graag.'

'Nou, maar ze mag jou niet zo graag. Ze vindt zichzelf veel belangrijker.' Hij vroeg zich af of Mel gelijk had, of ze jaloers was, of dat ze de dingen goed zag.

'Pieker er maar niet over.' Maar toen ze de kamer uit was, moest hij weer aan zijn vader denken. Was hij een jaloers kind als Mel, of had hij gelijk met zijn weerstand tegen zijn huwelijk met Margaret Porter? Welk recht had hij om tussenbeiden te komen? Zou hij hem 's nachts en in de weekends gezelschap houden? Zou hij hem de pillen voor zijn hart komen brengen? Oliver wilde een eigen leven en zijn vader had daar even goed recht op, al maakte het dat Oliver zich eenzaam voelde en naar zijn moeder verlangde.

Hij besloot zijn vader die avond op te bellen, en kreeg Margaret aan de telefoon. Het gaf hem even een schok, maar hij ontspande zich snel en vroeg naar zijn vader.

'Ha, pa... ik wilde je alleen even zeggen dat...' Hij wist niet hoe hij het zeggen moest. 'Ik houd veel van je, dat is alles. Je moet doen wat je denkt dat goed is voor jou en de rest vergeten. Je bent zo langzamerhand oud genoeg om te weten wat je wilt en wat je nodig hebt. Als ze je gelukkig maakt,' en de tranen sprongen hem in de ogen toen hij dat zei, 'heb je mijn zegen.'

Er klonk iets van een korte snik aan de andere kant en toen schraapte George zijn keel en bedankte hem. 'Ze is echt een schat van een vrouw, jongen. Al is ze niet je moeder, in geen geval.' Terwijl hij het zei, hoopte hij dat Margaret het niet kon horen, maar hij vond dat hij het tegenover Oliver verplicht was. Phyllis was immers zijn moeder geweest. 'Ze is heel lief en ik houd van haar.'

'Veel geluk voor jullie beiden.'

'Kom je op de bruiloft?'

'Nou en of.'

'Veertien september. Vergeet het vooral niet.' Oliver lachte. Zijn vader klonk weer zo jong en hij was blij voor hem. Hij had er verdomme toch recht toe. Zo zou hijzelf zich ook weer voelen als hij nog eens een vrouw vond met wie hij gelukkig kon zijn.

Nadat hij de hoorn had neergelegd, belde hij Megan, maar ze was uit en zijn hart deed even pijn toen hij zijn naam achterliet op het antwoordapparaat. Toen ging hij op het lege bed liggen dat ze voor hem had achtergelaten. Was het niet meer geweest dan een dwaze droom en had Mel gelijk? Maar Megan had nooit gedaan of ze anders was dan ze was. Ze was eropuit een vrolijke tijd te hebben en niemand te kwetsen. Meer wilde ze niet. Ze wilde geen banden, of echtgenoten, of huizen, of kinderen, en toen hij zo aan haar lag te denken, vroeg hij zich af of zijn zomerromance voorbij was. Het was geweldig geweest, maar het zou niet langer zo gemakkelijk zijn. Megan was niet iemand die hem zou willen vasthouden en op hem wilde wachten. En de kinderen mochten haar absoluut niet. Soms was het leven niet eenvoudig.

18

Het weekend van de Dag van de Arbeid was een plezierig familiefeest voor hen allemaal. Zoals altijd hadden ze een barbecue bij het zwembad, en nodigden de kinderen hun vrienden en vriendinnen uit. Olivers vader kwam met Margaret, die koekjes en lekkers en eigengebakken brood meebracht, en ook de hond, en ditmaal feliciteerde Oliver hen beiden en liet zijn vader het aan zijn kinderen vertellen. Ze schrokken eerst even, maar volgden het voorbeeld van Oliver. Als hij het goed vond, zou het dat wel zijn. Ook Daphne kwam. Hij had haar overgehaald het weekend te blijven. Alleen Megan wimpelde de uitnodiging af. In plaats daarvan ging ze naar East Hampton, tot ergernis van Ollie, maar hij kon haar niet overtuigen. Ze zei gewoon dat het niets voor haar was, kinderen en honden en barbecuen, en ze wilde geen vreemde eend in de bijt zijn. Maar de waarheid was dat zoiets haar verveelde. Ze hadden elkaar een week lang niet gezien en hij hield het bijna niet uit zonder haar, maar zij werkte lang door en hij ook. De kinderen waren thuis en hij wilde wachten tot ze zich weer hadden aangepast, iets wat Megan niet belangrijk scheen te vinden.

Ook Benjamin en Sandra kwamen op de barbecue, hoewel het meisje er ditmaal werkelijk zielig uitzag. Haar gezicht was gezwollen tot tweemaal de normale omvang, ze kon nauwelijks lopen, zo zwaar was ze en het was moeilijk te geloven dat ze er ooit aardig had uitgezien. Benjamin was mager en bleek vergeleken met haar, en hij voelde de last van twee banen, terwijl Sandra niets deed dan klagen. Soms dacht hij dat hij er niet meer tegenop kon. Toen Mel Sandra mee naar binnen nam om haar wat te laten rusten, keek Ollie Benjamin aandachtig aan en vroeg zich af of de jongen ooit zou toegeven dat hij niet meer kon, of dat hij bleef doorgaan tot hij er onderdoor ging.

'Hoe is het, Ben?'

'Oké, neem ik aan. Ik moet binnenkort een nieuw baantje zoeken. Ze sluiten het tankstation en over een paar weken moet ik weg. En het restaurant betaalt niet genoeg. Maar ik heb een paar leuke plannetjes en als de baby eenmaal geboren is, zegt Sandra dat ze ook zo gauw mogelijk weer wil gaan werken.' Hij probeerde hoopvol te klinken, maar voor zijn vader was het duidelijk dat hij ontmoedigd was en wie zou dat niet zijn? Om op je achttiende een kind te krijgen, een zeventienjarige pseudo-echtgenote te onderhouden en twee banen tegelijk te hebben, was niet direct een algemeen geldend idee van een gelukkig leven, zeker niet voor zijn vader.

'Vind je het nu goed dat ik je help, voordat jullie beiden bezweken zijn, of blijf je zo koppig?' De jongen glimlachte. Hij was ouder en wijzer dan vroeger en had de laatste maanden veel geleerd, al was het niet gemakkelijk of prettig geweest. Het drukte zwaar op het hart van zijn vader om hem zo te zien.

'We zien wel, pa. De baby komt over drie weken en daarna komt alles wel in orde.'

'Een baby om je heen is ook niet zo eenvoudig.'

'Dat weet ik. We hebben een cursus over babyverzorging gevolgd en al dat soort dingen. Ik wil bij de bevalling zijn om Sandra te helpen.' Hij werkte alles af wat hij op zich genomen had en Oliver bewonderde hem, maar hij maakte zich grote zorgen over hem.

'Zul je het zeggen als je iets nodig hebt?'

'In ieder geval.'

'Beloof je het?'

Benjamin grinnikte, en heel even was hij weer bijna zijn oude zelf. 'Dat doe ik zeker, pa, dank je.'

Daarna kwamen ze bij de anderen terug en praatten over het huwelijk van opa. Benjamin beloofde te komen en Oliver bood zich aan als rechterhand. Daphne was blij om hen en later, op een rustig moment, vroeg ze Oliver wat er met Megan gebeurd was, maar hij haalde ongelukkig zijn schouders op en zei dat hij het niet wist.

'Ze kwam vorige week hier om kennis te maken met de kinderen en het was niet direct een daverend succes. Ze houdt niet van dat soort dingen en ik heb op het ogenblik mijn handen vol. Het was anders toen de kinderen er niet waren. Maar nu weet ik het niet, Daphne.'

'Ze klinkt niet zozeer als het warme, moederlijke type maar misschien ging je belangstelling daar ook niet allereerst naar uit.'

Oliver glimlachte tegen zijn vriendin en begon toen hardop te lachen. 'Zo zou je het kunnen zeggen.'

'In ieder geval ben je uit je schulp gekropen.' Dat was zeker waar, en hij lachte weer. 'Wat fijn voor je vader.'

'Het lijkt wel gek, vind je niet? Benjamin staat op het punt om vader te worden, mijn pa gaat trouwen en ik zit alleen duimen te draaien.'

'Dat verandert een dezer dagen wel.' Maar hij had geen haast. Als de verhouding met Megan tot een eind kwam, zou dat niet het eind van de wereld zijn. Hij was nog niet eens gescheiden en kon zich voorlopig niet voorstellen dat hij aan een nieuw huwelijk zou beginnen. Hij had een druk leven met zijn kinderen en zijn werk. De rest kon nog wel even wachten.

Ze zwommen tot laat in de avond en de kinderen zongen en uiteindelijk ging zijn vader weg en moest Benjamin weer aan het werk. Daphne hielp Oliver met opruimen. Hij had toch wel het gevoel dat ze allemaal een stuk verder waren gekomen sinds het begin van de zomer. En het stak hem nog maar even toen hij dacht aan het jaar ervoor toen Sarah er nog was en het leven zo eenvoudig en gezond was. Nu was niets meer zo eenvoudig, en niets meer zo zeker. Maar het leven was goed, en hij was dankbaar voor wat hij had. Als hij nooit meer zou krijgen dan dit, zou het ook goed zijn.

Ten slotte zag hij Megan in haar appartement op de avond dat ze thuiskwamen. Nadat ze urenlang hadden liggen vrijen, praatten ze alles uit en ze gaf toe dat ze met een oude minnaar naar East Hampton was geweest. Het deed hem pijn toen ze het vertelde, al had hij het eigenlijk al vermoed.

'Het is voorbij, hè?'

'Niet echt.' Ze lag loom op haar bed en keek hem aan. 'Ik zal altijd blij zijn je te zien. Maar ik ga geen moedertje voor je kinderen spelen, als je dat zou willen. En je hebt ook niet meer de tijd voor me die je had toen ze weg waren. Zo gaat het wel vaker, Oliver. Maar tussen ons is er niets veranderd.' Ze deed zo onverschillig over die dingen, alles was voor haar gemakkelijk, ongebonden en puur seksueel. Eerst had hij daarom van haar gehouden, maar nu leek het niet meer voldoende te zijn. Hij wilde haar met niemand delen en hij wilde geen leven leiden waar zijn kinderen niets mee te maken hadden. Het was te moeilijk om bij iemand te zijn die niet echt om hen gaf en aan wie zij een hekel hadden. En hij wist nu dat ze nooit haar best zou doen voor hen. Dat wilde ze écht niet. Het was een deel van haar levenshouding om zich niet te binden. Uiteindelijk had ze gewonnen, maar het was een verliesgevend spel.

'Ik vind het jammer dat het zo gelopen is,' zei hij eerlijk toen hij zich aankleedde, en ditmaal vocht ze niet om zijn kleren weer uit te doen. Het was voor haar ook veranderd, of ze het wilde toegeven of niet.

'Het had echt op geen andere manier kunnen lopen. Dat heb ik je vanaf het begin gezegd. Je moet geen vrouw hebben als ik, Oliver. Je verdient een beter iemand dan ik. Je verdiende ook beter dan Sarah. Neem ditmaal geen genoegen met minder, mijn vriend. Als je dat wel doet, zul je altijd gekwetst worden en dat verdien je niet.'

'Waarom wil jij niet meer dan dit?' Waarom niet? Waarom waren ze zo verschillend?

'Zo ben ik niet gemaakt, denk ik. Priscilla wel... maar ik nooit. Het is te pijnlijk, vermoed ik. Ik ben niet bereid mijn hart zomaar weg te geven, risico's te lopen met mijn leven en mijn hart. Ik wil alleen maar een leuke tijd hebben, Ollie. Dat is het enige dat ik wil. Zo simpel ligt dat.' En zo was het ook geweest. Een leuke tijd, een machtige tijd, een wilde, heerlijke tijd en hij had er voor altijd mee door kunnen gaan, alleen zou de moussaka op den duur zijn bedorven. Je had meer nodig. Hij tenminste wel, ook al gold dat niet voor haar.

'Wat moet ik zeggen als ik afscheid van je neem?' vroeg hij haar bedroefd toen hij volledig aangekleed in de hal stond en wist dat hij hier niet meer terug zou komen. 'Dank je?'

'Je zegt: "Tot ziens" of "Tot de volgende keer" of "Dank je wel voor de plezierige dagen".'

'Ik dank je voor meer dan dat... dank je voor iets heel speciaals. Jij bent heel speciaal. Vergeet dat niet. En misschien dat je nog eens dapper zult zijn.'

'Reken daar maar niet op.' Ze kuste hem luchtig op de lippen en drukte op de knop van de lift. En toen de deuren sloten, zag hij haar voor het laatst, gewikkeld in een witsatijnen kimono, met een glimlach, en de manen van haar donkere haar als ebbehout tegen haar ivoren gezicht.

Hij wist dat hij haar zou missen. En hij was ook bedroefd terwille van haar toen hij die nacht naar huis liep. Bedroefd om wat ze nooit zou hebben, om wat ze niet wenste, om dat waar ze niet naar wilde reiken omdat ze bang was.

Hoog boven hem stond ze hem op het terras na te kijken, en ze wuifde hem zwijgend na. Ze liep terug naar de zitkamer en zette de muziek aan. Ze dronk de cognac op die hij had laten staan en ging alleen op de bank zitten, met de herinnering aan zijn vlees en hoe dat had gevoeld als ze hem aanraakte.

'Je zou hem zeker graag gemogen hebben,' fluisterde ze tegen de herinnering van haar tweelingzuster die er al zo lang niet meer was. Hij zou ideaal voor haar geweest zijn, en Megan zou haar geplaagd hebben over hoe fatsoenlijk hij was en hoe oprecht en hoe tam. Megan glimlachte in zichzelf toen ze aan hen beiden dacht en liep toen langzaam terug naar haar slaapkamer. Ze moest de volgende dag weer werken en had een nieuwe boekenveiling. Het had geen zin om aan het verleden te denken. Ze verdreef hen beiden uit haar hart, als meubilair waar ze geen ruimte meer voor had, nam een douche, poetste haar tanden, deed het licht uit en ging naar bed in de wetenschap dat het een tijdlang heel aardig was geweest, maar dat het nu uit was met Oliver Watson. Ze huilde niet, ze rouwde er niet om. Ze was eraan gewend zulke dingen goed aan te pakken en toen ze slaperig werd, dwong ze zich aan iets anders te denken. Haar omgang met Oliver was voorbij.

19

De bruiloft van George Watson en Margaret Porter was precies zoals die zijn moest: teder, warm en eenvoudig. Er stonden tranen in Daphnes ogen toen ze elkaar het ja-woord gaven. Zo reageerde ze altijd op bruiloften, waarschijnlijk omdat zij er zelf nooit een had gehad. Maar op deze in het bijzonder, omdat het zulke alleraardigste mensen waren.

De bruid droeg een eenvoudige jurk van beige kant en had een boeket van beige orchideetjes, en ze droeg een elegante kleine hoed. Oliver begeleidde haar door de kerk zoals hij beloofd had, en stond later toen het orgel speelde, met vochtige ogen naast zijn kinderen.

De dienst was kort en krachtig en naderhand gingen ze met elkaar naar het huis in Purchase voor de receptie. Oliver wilde hun die aanbieden, en hij had een paar van hun beste vrienden uitgenodigd. Veel van hen waren eerst geschokt geweest, maar keken er later, net als Oliver, milder tegenaan. Het was moeilijk hun de vreugde te ontzeggen die ze kennelijk samen deelden en zeker verdienden.

Het was een zonnige septembermiddag en de bruid en bruidegom vertrokken om vijf uur naar de stad. Ze zouden de nacht in het Plaza Hotel doorbrengen en de volgende dag per vliegtuig naar San Francisco gaan waar ze veertien dagen zouden blijven. Margaret wilde er familie bezoeken en ze wilden naar de opera en nog een paar dagen naar Carmel, waarna ze zouden terugkeren naar San Francisco om daarvandaan naar huis te vliegen. Het leek de ideale reis voor hen, en al had Margaret het niet gezegd, toch wilde ze niet te ver weg zijn van de 'beschaving'. Met een hart als dat van George bleef ze liever in de buurt van plaatsen waarvan ze wist dat hij er een uitstekende medische verzorging zou kunnen krijgen. Hij zag er echter niet uit of hij meer nodig had dan haar liefhebbende hand, toen ze naar de stad vertrokken terwijl de gasten rozeblaadjes achter hen aan strooiden. De twee oude mensen straalden en wuifden.

'Het was volmaakt, absoluut volmaakt!' juichte Daphne toen ze naderhand in de zitkamer zaten. 'Misschien trouw ik ook nog wel als ik net zo oud ben als zij nu.' Oliver schudde het hoofd en grinnikte.

'Dat doe je vast. Misschien doe ik wel mee.' Hij had haar verteld over het eind van de romance met Megan en ze was er niet verbaasd over, hoewel het haar voor hem speet. Het was de laatste twee maanden een goede afleiding voor hem geweest en nu het voorbij was, zag ze weer iets van die eenzame blik in zijn ogen, hoewel hij beweerde dat hij heel gelukkig was.

'Je zult gewoon terug moeten naar je tekentafel.'

'Wat een ellende.' Het vooruitzicht van nieuwe afspraakjes vervulde hem met wanhoop. Maar hij erkende dat zijn verhouding met Megan toch wel uitputtend was geweest, om het zacht uit te drukken, en zeer ongewoon. Iemand die er wat normalere normen op na hield, was op de lange duur misschien toch wel gemakkelijker.

Hij reed Daphne die avond naar het station, omdat ze beweerde dat ze terug moest. De volgende dag had ze een lunch en de vrouw van haar vriend was de stad uit, dus wilde ze de nacht bij hem doorbrengen. Hij ging nooit samen met haar ergens heen omdat hij bang was met haar gezien te worden. Zij accepteerde dat echter, zoals ze alles van hem accepteerde.

'Hij is een echte bofkont,' had Oliver meer dan eens tegen haar gezegd, maar dan lachte ze alleen. Ze wilde niets meer dan wat ze met hém kon delen. Haar liefde was absoluut en ze was tevreden met een leven binnen zijn begrenzing. Oliver probeerde al lang niet meer haar over te halen een andere man te zoeken.

Later die avond, toen hij in de zitkamer met Mel zat te babbelen en ze het over de bruiloft hadden, werd er opgebeld. Ze greep de telefoon, ervan overtuigd dat het een van haar vrienden was, maar keek verbaasd toen dat niet zo bleek te zijn en ze gaf de hoorn aan haar vader. Het was Benjamin, en hij had naar vader gevraagd. Dus gaf ze hem de telefoon, kuste hem en ging naar boven naar bed.

'Nacht, pa.'

'Tot morgen, schat, slaap lekker.' En toen gaf hij al zijn aandacht aan haar oudste broer. 'Wat is er, Benjamin?' Ze hadden hem die middag bij de bruiloft nog gezien. Hij had die dag vrij genomen en was alleen gekomen omdat Sandra zich niet goed voelde. Ze had griep, zei Benjamin, wat nogal vervelend was in haar toestand. De baby moest over tien dagen komen en de spanning van Benjamin was duidelijk zichtbaar: hij zag er vreselijk uit.

'Ha, pa,' zei Ben schor. 'De bevalling is begonnen. We zijn in het ziekenhuis. We zijn er al vanaf acht uur.'

'Alles oké?' Het bracht hem herinneringen van toen zij geboren waren en hoe opgewonden hij was geweest. Maar Benjamin klonk eerder bang dan opgetogen.

'Het gaat niet zó geweldig. Ze schiet niet op. En, pa, ze heeft het zo moeilijk. Ze gaven haar iets, maar dat helpt niet tegen de pijn.'

'En die oefeningen?'

'Die wil ze niet. En, pa, ze denken dat de baby problemen heeft.' O, Jezus. Een baby met een of andere beschadiging.

'Wil je graag dat ik kom?'

'Ja, ik... het spijt me, ik weet dat het laat is. Zou je...?'

'Natuurlijk.' Benjamin gaf hem de naam van het ziekenhuis. 'Ik ben er zo.' Hij snelde het huis uit, greep onderweg zijn autosleutels en was blij dat Benjamin hem had gebeld. Nu stak Ben tenminste een hand naar hem uit, en misschien kon hij hem op de een of andere manier helpen, al kon hij natuurlijk niets voor Sandra doen. Hij had medelijden met haar. Ze had geen familie om notitie van haar te nemen, geen moeder om haar hand vast te houden. Maar hij kon er althans zijn voor Benjamin en de doktoren deden de rest voor Sandra.

Toen hij aankwam, liep Benjamin nerveus de gang op en neer, in een groene pyjama en een witte doktersjas eroverheen, en met een gek groen petje op zijn hoofd. Zijn vader moest lachen bij die aanblik en herinnerde zich dat Benjamin zich vroeger eens als dokter had verkleed. Hij was toen vier, en op dit moment zag hij er in Olivers ogen niet veel ouder uit. 'Je lijkt dokter Kildare wel. Hoe gaat het met haar?'

'Vreselijk. Ze schreeuwde maar door. Ze vroegen me om weg te gaan, zodat ze haar weer eens konden nakijken en ze bleef maar smeken of ik wilde blijven. Ik weet niet wat ik voor haar kan doen, pa.'

'Ontspan je, jongen. Het komt wel goed. Heb je zin in een kop koffie?'

Benjamin schudde het hoofd, maar Oliver ging voor zichzelf een kopje halen. Hij had tijdens de bruiloft veel wijn gedronken en wilde geen slaap krijgen als Benjamin hem nodig had. Toen hij met de dampende kop terugkwam, stonden er twee doktoren in soortgelijke kleding met zijn zoon te praten. Oliver hield zich op een afstand en zag dat Benjamin de ogen sloot en knikte.

'Ze willen een keizersnede doen. De baby verkeert in moeilijkheden. Ik weet dat zij het niet wilde, maar ze zeggen dat ze geen keus hebben.' Hij trok het gekke petje langzaam van zijn hoofd. 'Ze willen niet dat ik bij haar blijf daar. Ze krijgt algehele narcose.'

'Het komt wel goed, zet je kiezen op elkaar.' Hij greep Benjamins schouder met een krachtige hand en leidde hem naar een stoel.

'En als de baby niet goed is?' vroeg hij ellendig, toen hij naast zijn vader zat.

'Dat zien we wel als het zover is, maar ik wil wedden dat de baby in orde is.' Hij wilde opnieuw over een adoptie beginnen maar wist dat dit het goede moment niet was.

Ze schenen er uren te zitten en keken naar de klok die traag de wijzers verzette. Het was al over enen toen er een zuster naar buiten kwam en vroeg of meneer Watson er was. De mannen stonden alle twee op en Oliver, die zich als een dwaas voelde, ging weer gauw zitten; ze zochten immers Benjamin. En de jongen rende naar de deur.

'Meneer Watson?'

'Ja?'

'Hier is iemand die graag kennis met u wil maken.' En zonder verder een woord te zeggen overhandigde ze hem zijn zoon, terwijl hij daar midden in de nacht in zijn groene pyjama in de hal stond. De baby was in dekentjes gewikkeld en stootte een kreet uit toen de zuster hem in Benjamins handen legde. Hij trok de baby zachtjes tegen zijn borst en bleef in stomme verbazing naar hem staan kijken, terwijl de tranen over zijn wangen rolden. Toen grinnikte hij en keerde zich om naar Oliver met de baby stevig tegen zich aangeklemd.

'Het is een jongen, pa! Een jóngen!' Oliver liep snel naar hem toe om hem te zien en toen hij neerkeek op dat kleine hoopje, voelde hij zijn hart beven. Het was of hij Benjamins gezichtje zag op het ogenblik dat deze net geboren was: het was hetzelfde kind, hetzelfde gezicht, hetzelfde rode haar en de verbaasde ogen en zoveel van Sarah, en terwijl Oliver zo stond te kijken, besefte hij iets wat hem vroeger was ontgaan. Dit was niet alleen het kind van Benjamin of van Sandra, het was ook zijn kleinkind; het was een deel van hem en van allen die vóór hem geweest waren: zijn vader, zijn moeder en hún ouders voor hen. Het was een deel van hen allen en hij kon dat nu niet langer ontkennen. Er stonden tranen in zijn ogen toen hij voorzichtig het kind aanraakte dat nu bij hen allen hoorde.

'Hoe is het met Sandra?' Plotseling dacht Benjamin aan haar en voelde zich schuldig. 'Is zij oké?' vroeg hij aan de zuster.

'Best. Maar ze moet nog bijkomen. En wilt u nu meegaan naar de babykamer? U kunt hem vasthouden terwijl wij hem inschrijven.'

'Is hij gezond?'

'Alles is prima. Hij weegt acht pond en tweehonderdzeventig gram en zijn reflexen zijn in orde. Dat betekent dat het een gezond jongetje is.' Ze nam de baby van Benjamin over en ging met de stralende vader naar de babykamer. Oliver bleef achter. Het was een verbazingwekkend moment in zijn leven; op zijn vijfenveertigste was hij plotseling grootvader, maar nog steeds evenzeer onder de indruk dat zijn kleinkind zo sprekend op zijn zoon leek. Toen, omdat hij het met iemand moest delen, ging hij naar de telefoon, draaide het nummer en liet het gesprek op de rekening van zijn telefoon thuis zetten.

Toen hij haar hoorde, glimlachte hij plotseling in zichzelf en zijn stem was hees en zacht: 'Hallo, oma.'

'Met wie spreek ik?' Ze dacht dat het een abnormale vent was en wilde alweer ophangen.

'Je hebt een kleinzoon, Sarah.' Er stonden tranen in zijn ogen als hij dacht aan de kinderen die ze samen hadden gehad.

'O mijn God. Is alles goed?'

'Volmaakt. Acht pond en tweehonderdzeventig gram en hij lijkt precies op Benjamin toen die geboren werd.'

'Hoe is het met Sandra?'

'Nog niet al te fit, denk ik. Ze moesten een keizersnede doen. Maar ze zal wel weer gauw opknappen. De baby is prachtig, Sarah, je moet hem gauw komen zien.'

'Houden ze hem dan?' Ze was nu klaar wakker.

'Ja,' antwoordde hij zacht. Plotseling voelde hij iets voor de baby wat hij nooit had verwacht nog eens te voelen, bijna of het zijn eigen kind was. 'Ik geloof dat ze hem willen houden.' Hij kon het onmogelijk met Benjamin oneens zijn nu hij zijn kleinzoon had gezien.

'Hoe houdt Benjamin zich?'

'Hij was erg nerveus, maar gedraagt zich nu als een trotse vader. O Sarah, je moet hem zien.' Hij was trots op hem en blij om hem en bedroefd, alles tegelijk.

'Je bent toch zo'n zacht ei, Oliver Watson. Je zou een dezer dagen er zelf nog wat kinderen bij moeten hebben.' Het was een rare opmerking voor haar, maar ze leefden nu ieder in een eigen wereld.

'Dat hebben ze vaker gezegd. Hoe gaat het eigenlijk met jou?'

'Goed.'

'Je ogen weer in orde?'

'Ze hebben nog een kleurtje, maar het gaat. Omhels Benjamin van me. Ik bel hem morgen op.'

'Zorg goed voor jezelf.' Zijn stem klonk weer bedroefd. Soms deed het hem toch weer pijn haar op te bellen, al was hij blij dat hij het gedaan had. Het was ook haar kleinzoon. En hij had het haar zelf willen vertellen.

'Gefeliciteerd,' glimlachte ze in de telefoon, 'opa.'

'Jij ook. Het maakt wel dat we erg oud klinken, vind je niet?'

'Ik weet het niet. Het is eigenlijk best aardig.'

Hij hing de hoorn op de haak en wachtte tot Benjamin terug was. Benjamin reed met zijn vader naar het huis in Purchase en het was voor het eerst in zes maanden dat hij weer in zijn oude kamer sliep. Hij was opstandig weggegaan, en bij zijn thuiskomst was hij vader. Het was een vreemde wereld, peinsde Oliver toen hij naar zijn kamer liep en aan de baby dacht die die nacht geboren was. Hij wenste hem een heerlijk leven toe, met een vast punt en een gemakkelijker pad naar de volwassenheid dan zijn vader had gehad. En Benjamin, in zijn eigen bed, zonk eindelijk in een diepe slaap, nog glimlachend om zijn baby.

20

Oliver kwam hen met de auto uit het ziekenhuis halen en bracht hen naar huis: het naargeestige appartement in Port Chester. Geen van zijn smeekbeden had hen kunnen bewegen in het huis in Purchase te blijven. Hij vermoedde dat Sandra het aanbod graag had willen aannemen, maar Benjamin beweerde dat ze het alleen best aankonden. Hij zou voor haar en de baby zorgen. Hij had twee weken vrij genomen van zijn werk en tegen die tijd zou alles goed kunnen lopen. Maar iedere keer daarna als Oliver opbelde, was de baby aan het schreeuwen en toen hij hen de volgende week kwam opzoeken, zag Sandra er verschrikkelijk uit. Ze was bleek met donkere kringen onder de ogen, en had kennelijk pijn. Benjamin zag eruit of hij er niet meer tegenop kon en het appartement was een grote troep.

Vier dagen later kreeg Oliver, terug in New York, een telefoontje. Het was Benjamin: Sandra was in het ziekenhuis opgenomen vanwege een infectie na de keizersnede en hij moest nu alleen voor de baby zorgen. Hij was in tranen toen hij opbelde, zodat Oliver hem ging halen, de babyspullen inpakte en hen alle twee mee naar huis nam.

'Agnes kan voor Alex zorgen en jij kunt voor de verandering eens voldoende slapen.' Ditmaal ging hij niet met hem in discussie. Benjamin had er nog nooit zo slecht uitgezien en scheen opgelucht dat een ander de dingen even van hem overnam, en toen Oliver de volgende dag van zijn kantoor kwam, dwong hij Benjamin tot een lang gesprek: de baby schreeuwde aanhoudend en Sandra deed niets dan klagen, hij kon geen tweede baantje vinden en het was bijna onmogelijk om rond te komen. Plotseling viel alles over hem heen en hij raakte in paniek. De baby mocht dan wel allerliefst zijn, het speet Oliver toch ook dat ze hem hadden.

'Ben, je moet dit goed overdenken. Is dit het nu wat je met je leven wilt doen? Voel je echt dat je de baby kunt houden? Wil je de rest van je leven als hulpkelner blijven werken? En hoe moet het met Sandra?'

Het waren vragen waar de jongen zich al maanden het hoofd over brak en nu was hij erdoor overstelpt. Hij gaf toe dat hij niet meer van Sandra hield, als hij ooit van haar gehouden had, en als dat zo was, had het niet lang geduurd. Het idee de rest van zijn leven met haar door te moeten brengen was onverdraaglijk, maar de complicaties begonnen met de baby: daar hield hij van.

'Het is mijn kind, pa. Ik kan hem niet in de steek laten; dat zou ik hem niet kunnen aandoen en mijzelf ook niet. Maar ik geloof niet dat ik nog veel langer bij haar kan blijven. Alleen, als ik wegga, moet ik Alex bij haar achterlaten.' En hij zette grote vraagtekens bij haar talenten op het gebied van babyverzorging. Ze scheen geen van de instincten te hebben die hij had verondersteld dat ze hebben zou. Het enige waar ze aan dacht was aan zichzelf, zoals ze vroeger ook al deed, en niet aan de baby.

'Waarom geef je haar geen kans om op eigen benen te staan? Misschien moet je haar nog wel onderhouden, maar niet langer bij haar blijven.' Maar hoe zou hij dat moeten doen? Met borden wassen? Als hulp bij een benzinestation? 'Ik zal alles doen om je te helpen. Waarom rust je niet een paar dagen uit en zet je je gedachten eens op een rijtje?' Maar toen hij dat deed, voelde hij zich weer verantwoordelijk.

Sandra kwam uit het ziekenhuis en omdat hij medelijden met haar had, pakte hij de baby weer op en ging terug. Aggie was kapot toen ze zag dat hij de baby meenam, en Oliver was er al even treurig aan toe bij het zien van Benjamin die terugging om te doen wat hij het juiste vond. Hij wilde zijn verplichtingen - zoals hij die noemde - niet in de steek laten, en Oliver stelde zich voor hoe hij daar zat met de baby en het meisje. Hij stond erop hem vijfduizend dollar te geven, en Benjamin had als een leeuw gevochten om het terug te geven.

'Zie het dan maar als een lening. Ik laat je niet van honger omkomen nu je er drie moet onderhouden. Wees toch verstandig, in Godsnaam.' En ten slotte had Benjamin toegegeven en beloofd alles terug te betalen zodra hij er de mogelijkheid toe had.

Twee weken later werden de zaken nog gecompliceerder. Het hoofd van Ollies firma riep Ollie bij zich en kwam met een verzoek dat hem totaal overrompelde. Het hoofd van de vestiging in Los Angeles lag op sterven. De man zou diezelfde week nog met permanent medisch verlof gaan en er moest iemand komen om zijn plaats in te nemen. Meer dan dat: ze wilden het kantoor uitbreiden en het even belangrijk maken als dat in New York. Ze wensten een 'twee kusten evenwicht', zoals ze het noemden, om dichter bij de televisie-industrie te zitten die zo belangrijk voor hen was, en om grotere en betere cliënten aan de Westkust te krijgen. De voorzitter van het bestuur vond dat Oliver de meest geschikte man was om dit werk te klaren.

'In Godsnaam... maar dat kan ik niet doen! Ik heb twee kinderen hier op school, een huis, een heel leven! Ik kan hen niet zomaar ontwortelen en ze vijfenveertighonderd kilometer verderop weer neerzetten.' En Benjamin was er ook nog met zijn problemen en zijn baby. Hij kon hem niet in de steek laten zoals Sarah hen het vorige jaar had gedaan. 'Ik moet er eerst over nadenken.' Maar het salaris dat ze noemden, de voorwaarden en de deelname maakten het tot een aanbod dat alleen een gek zou weigeren, en hij wist dat.

'Verdomme, Oliver, kom tot jezelf. Neem het aan! Niemand zal je ooit nog zo'n aanbod doen, en op een dag eindig je misschien nog wel als president van het bestuur.' Daphne probeerde hem die avond wat verstand bij te brengen toen ze lang nadat iedereen vertrokken was, op zijn kantoor zaten te praten.

'Maar mijn kinderen dan? Mijn huis? Mijn vader?'

'Doe niet zo belachelijk. Je vader heeft zijn eigen leven en een vrouw die van hem houdt. En Benjamin heeft nu ook zijn eigen leven. Hij krijgt de dingen vroeger of later wel voor elkaar, zo'n jongen is hij wel. Hij is net als jij. En Mel en Sam zouden het daar vast heerlijk vinden. Denk maar hoe goed het ging toen jullie naar New York verhuisden.'

'God, Daphne, dat is wat anders, dat is vijfenveertig kilometer van Purchase. Dit is vijfenveertighonderd kilometer van huis.'

'Niet als je daar voor jezelf een echt gezellig huis maakt. En Melissa gaat al bijna van school. Over twee jaar is ze ergens op een universiteit. Dus gebruik hen niet als excuus. Pak het met beide handen aan! Het is een fantastisch aanbod.' Maar Los Angeles? Californië? Hij hoorde hier thuis.

'Ik weet het niet. Ik moet er eerst goed over nadenken. En er met de kinderen over praten om te zien wat zij ervan vinden.'

Ze waren beiden geschokt toen hij het vertelde, maar ze vonden het niet zo verschrikkelijk als hij had verwacht. Ze vonden het niet prettig hun vrienden achter te moeten laten en Sam maakte zich bezorgd over hoe dikwijls hij Sarah dan nog zou zien, maar Ollie zei dat hij hem vaak naar haar toe zou sturen en dat ze al hun vakanties bij haar konden doorbrengen. Maar voor Ollie zelf was het een afschuwelijk idee, een beangstigend vooruitzicht. En het ergste was dat ze hem daar al binnen een maand wilden hebben, eerder nog als het mogelijk was.

'En jongens,' vroeg hij hun toen ze er dagenlang over hadden gedelibereerd. Hij kon nog tot aan het eind van de week een besluit nemen: 'Wat vinden jullie? Gaan we naar Californië of blijven we hier?'

Mel en Sam wisselden een lange, bedachtzame blik en Ollie hoopte maar dat ze nee zouden zeggen.

'Ik zeg dat we het moeten doen.' Het verbaasde hem van Mel, en Sam zakte in zijn stoel en grinnikte.

'Ja pa, laten we het doen. We kunnen iedere zondag naar Disneyland.' Hij bleef naar hen zitten staren, nog steeds verbijsterd over hun besluit. 'Menen jullie het?' Ze knikten, en met een gevoel of hij in een droom leefde, ging hij de volgende dag naar zijn werk en zei dat hij het aanbod aannam. Die zondag vloog hij naar Los Angeles, zocht naar een huis dat hij huren kon, bracht drie dagen door met het zoeken naar scholen, nog een week met het leren kennen van de mensen op het kantoor en kwam toen terug om de dingen in New York af te ronden.

De trouwe Aggie had erin toegestemd met hen mee te gaan en hij had besloten het huis in Purchase nog niet te verkopen, maar het te houden tot hij zeker wist dat ze zich konden aanpassen aan de Westkust. Het moeilijkste van alles was om het aan Benjamin te vertellen, maar hij maakte een afspraak met hem waardoor hij zich toch min of meer opgelucht voelde. Benjamin en Sandra stemden erin toe het huis in Purchase te gaan bewonen met hun baby. Hij zei dat zij er goed voor konden zorgen, en dat het een pak van zijn hart zou zijn als ze 'hem zouden helpen'.

'Weet je het zeker, pa? Je doet het niet uit een soort gunst?'

'Nee, joh. Er is nog een ander alternatief.' Hij hield de adem in. 'Je kunt Sandra en Alex hier in een appartement achterlaten en met ons meegaan naar de Westkust.' Maar Benjamin schudde bedroefd het hoofd. Hij liet hen niet alleen. Hij kón het niet. Sandra had er geen idee van hoe ze de dingen moest aanpakken en Alex was zijn kind.

'We zijn hier oké.' Hij had een nieuwe baan en aangezien hij geen huur hoefde te betalen in het huis van zijn vader, betekende dat een uitgave minder voor hem.

Alles gebeurde met een snelheid van een wervelwind. Ze pakten, ze vertrokken, ze huilden, ze wuifden. En de week voor de nationale dankdag vertrokken ze naar Los Angeles om een heel nieuw leven in Californië te beginnen.

Toen het vliegtuig op de luchthaven van Los Angeles landde, keek Oliver Mel en Sam aan en vroeg zich af waar hij aan begonnen was.

'Klaar?' grinnikte hij nerveus tegen hen, en prevelde een schietgebedje dat het huis dat hij in Bel Air gehuurd had, hen zou bevallen. Het was iets ongelofelijks: met een verdieping, een sauna en een zwembad dat twee maal zo groot was als dat in Purchase. Het was van een acteur geweest die zijn geld kwijt was en die het verhuurde tot hij nog eens besloot het te verkopen.

Ze pikten Andy op bij de bagage, waar hij in de grote kooi, waarin hij gereisd had, zat te wachten, en Aggie zette haar hoed recht en glimlachte.

Er stond voor de luchthaven een limousine op hen te wachten en de kinderen stapten met grote ogen in, terwijl Andy blafte en met zijn staart kwispelde. Oliver vroeg zich voor de zoveelste maal af of hij niet iets volkomen waanzinnigs gedaan had. Maar als dat zo was, scheen niemand het erg te vinden. Nog niet tenminste. Hij leunde in de kussens en hield de handen van de kinderen stevig in de zijne.

'Ik hoop dat jullie het huis fijn vinden, jongens.'

'Vast wel,' lachte Sam toen hij uit het raampje keek, en Mel zag er plotseling heel volwassen uit tijdens hun rit door het verkeer van Los Angeles naar het nieuwe huis in Bel Air. Het betekende een hele nieuwe wereld en een nieuw leven voor hen, maar ze schenen het niet erg te vinden. En toen Oliver uit het raampje keek, was hij de enige die bang was.

21

Het huis was precies zoals de kinderen het zich hadden voorgesteld. Het was ideaal voor hen. Oliver was opgetogen. In een paar weken waren ze gewend en voelden ze zich er alle drie thuis. Zelfs Aggie was enthousiast over hun nieuwe huis en nadat ze wat had rondgeneusd in de plaatselijke winkels, wist ze alles te vinden wat ze nodig had.

Mel hield van haar school en Sam nodigde gelijk een paar vriendjes uit om op de nationale dankdag in hun zwembad te komen zwemmen. De vrije dagen waren nog wel wat vreemd voor hen, zonder Benjamin of hun grootvader en ze waren ook ver van Sarah. Maar in de kerstvakantie gingen ze naar haar toe. Ze konden nauwelijks geloven dat ze er al een maand woonden toen ze hun spullen pakten om Kerstmis bij haar door te brengen.

Oliver reed hen naar de luchthaven en hoewel hij wist dat hij hen in de vakantie zou missen, was hij dankbaar dat hij een paar weken had om 's avonds te kunnen doorwerken. Hij had tijd nodig om zich in alle projecten te verdiepen die op hem lagen te wachten toen hij aankwam. En de enige die hij werkelijk miste, was Daphne. Hij miste haar goede kijk, haar heldere verstand, haar juiste inzicht en creatieve oplossingen. Meer dan eens belde hij haar om advies en stuurde haar per expresse papieren toe om te vragen wat zij dacht over zijn ideeën op het gebied van nieuwe campagnes en presentaties voor nieuwe cliënten. Hij wilde dat ze haar hadden meegestuurd naar Los Angeles, maar wist tevens dat ze nooit gegaan zou zijn. Haar verhouding met de man in New York was te belangrijk voor haar en ze had liever haar baan opgegeven dan de getrouwde man aan wie ze nu al dertien jaar van haar leven had besteed.

De kinderen hadden voor hun vertrek de kerstboom versierd en elkaar en hun vader cadeaus gegeven voordat ze naar hun moeder vertrokken. En toen Oliver op de dag van hun vertrek terugkeerde in het lege huis, realiseerde hij zich plotseling dat dit zijn eerste Kerstfeest alleen zou zijn, het eerste zonder hen, en zonder Sarah. Het was het eenvoudigste alles maar te vergeten en aan het werk te gaan. Er was meer dan genoeg om hem bezig te houden in de twee weken dat ze er niet waren. Maar de volgende middag schrok hij op toen een van de stafleden verlegen aan de deur van zijn kamer klopte.

'Meneer Watson, Harry Branston dacht dat u hier misschien wel voor voelde.' De jonge vrouw legde een uitnodiging op zijn bureau. Hij wierp er even een blik op, maar had het te druk om hem te lezen. Pas een paar uur later zag hij dat het een uitnodiging was voor een kerstparty die een van de televisiestations jaarlijks organiseerde voor hun sterren, employés, hun vrienden en belangrijkste adverteerders. Het televisiestation was een van de grootste cliënten van Olivers reclamebureau. Het was beleefd erheen te gaan, maar hij zag niet hoe hij er tijd voor zou kunnen vinden en bovendien was hij er niet voor in de stemming. Hij legde de uitnodiging opzij en besloot af te wachten hoe het zou gaan. Het was pas over vier dagen. En het was het laatste waar hij die vrijdagmiddag aan dacht toen hij de invitatie tussen een stapel papieren op zijn bureau vond. Hij wist dat hij er niemand zou kennen en hij kon zich niet voorstellen dat een mens zijn afwezigheid zou opmerken. Dus legde hij de kaart weer weg, maar plotseling was het of hij Daphne's stem hoorde die er op aandrong te gaan. Het was precies wat ze zou hebben gezegd, terwille van het reclamebureau en om zich te laten kennen als het nieuwe hoofd van de vestiging in Los Angeles. 'Goed... goed...' mompelde hij, 'ik ga al.' En toen glimlachte hij in zichzelf, en dacht eraan hoe hij haar en hun spaghettimaaltijden miste. Dat was een van de moeilijkste dingen van de verhuizing naar L.A. geweest: hij had hier geen vrienden. En zeker niet iemand als Daphne.

Hij belde om de limousine van het kantoor, iets wat hij zelden deed, maar bij zo'n gelegenheid was het gemakkelijk. De chauffeur zou weten waar het was en hij hoefde zich niet druk te maken over een parkeerplaats.

De party was in een van de enorme studio's en toen de limousine het terrein op gleed, controleerde een bewaker zijn naam op een lijst en liet hem met een handgebaar passeren. Het was nog een beetje als een droom voor hem, alsof hij een rol speelde in een onbekende film.

Twee jonge vrouwen wezen hem de weg en het volgende moment stond hij te midden van honderden mensen in feestkleding een glas champagne te drinken op een toneel dat veel op de lobby van een hotel leek. In het midden torende een enorme kerstboom boven alle mensen uit, terwijl de voormannen van het televisiestation de gasten begroetten. Hij voelde zich echter een vreemde eend in de bijt, een nieuwe jongen in de klas, al scheen niemand dat te merken. Hij stelde zich aan een paar mensen voor en raakte wel wat onder de indruk van de gezichten die hij kende: sterren van geslaagde shows die in glinsterende kledij en behangen met sieraden rondliepen. De vrouwen waren mooi en ook de mannen waren knap om te zien, en plotseling vond Oliver het jammer dat Mel er niet was. Zij zou diep onder de indruk van alles zijn geweest en ervan genoten hebben. Hij zag zelfs de ster van Sams lievelingsshow: een jongen met sproeten wiens gekke opmerkingen Sam altijd tot in het oneindige herhaalde.

Hij draaide zich om om ruimte voor iemand te maken en trapte per ongeluk op de tenen van iemand achter hem, draaide zich om met een verontschuldiging op zijn lippen en zag de mooiste vrouw die hij ooit had gezien vlak achter zich staan. Haar gezicht was volmaakt, haar ogen waren groen, en haar haar had de kleur van gepolijst koper. 'Ik... neemt u me niet kwalijk. Ik zag niet...' Hij wist dat hij haar ergens had gezien, maar had geen idee waar. Toen ze hem aankeek, lachte ze en toonde volmaakte tanden, maar ondanks haar ongelooflijk mooie uiterlijk leek ze volkomen op haar gemak. Ze droeg een roodleren lange broek en een simpel zwart truitje. Ze had de glimlach van een klein meisje, niet die van een filmster. Ze was opvallend klein en alles aan haar was verfijnd en volmaakt. 'Het spijt me ontzettend,' zei hij nogmaals, maar ze lachte alleen terwijl ze naar de menigte die om hen heen draaide, stond te kijken.

'Idioot, hè? Ik kom ieder jaar en vraag me altijd af waarom. Het lijkt precies op een centrale rolindeling, of ze zeggen: "Vooruit Joe, stuur eens een stel lijven voor een party naar boven." Dan krijgt iedereen een glas champagne in de hand gestopt en ze zeggen: "Genieten jullie nu maar." ' Ze lachte weer toen ze iedereen zo bezig zag. Plotseling keek ze Oliver recht in de ogen.

Ze was een volkomen nieuw type voor hem: het volmaakte gezicht, het prachtig verzorgde rode haar. Hij vond dat iedereen in Los Angeles er zo op zijn mooist uitzag, zo bestudeerd wat betreft de manier waarop ze zich kleedden en opmaakten. Het was of hun leven uit hun uiterlijk bestond, maar hij voelde op de een of andere manier dat dit meisje anders was.

'Ik weet dat ik het eigenlijk niet mag vragen, ik zou het waarschijnlijk moeten weten, maar werkt u hier?'

'Dat zou je kunnen zeggen. U niet, hè?' Want dan zou hij hebben geweten wie ze was. Het kon haar niet schelen, in sommige opzichten was het zo veel prettiger voor haar.

'Ik werk voor een reclamebureau.' Hij wilde haar niet zeggen dat hij de leiding had. 'Ik ben een paar weken geleden uit New York hier naartoe verhuisd. Het is wel iets heel anders, maar het bevalt me hier goed.'

'Wacht eerst maar af. Het kan hier waanzinnig toegaan. Ik woon hier nu tien jaar en voel me nog steeds een beetje als Alice in Wonderland.' Het was een gevoel dat hij ook begon te kennen, en plotseling vroeg hij zich af hoe ze eruit zou zien zonder dat mooi verzorgde haar en die deskundig aangebrachte make-up.

'Waar komt u oorspronkelijk vandaan?'

'Nebraska.' Ze lachte. 'Niet te geloven, hè? Ik ging studeren aan de Universiteit van Californië in Los Angeles om een "ster" te worden. En mijn familie vindt me nog steeds een idioot dat ik hier blijf. Soms vind ik dat ook, maar na een poosje raak je er ook wel aan verslaafd. Ik vind het heerlijk hier te werken.' Ze keek vol enthousiasme naar hem op en hij werd getroffen door de blik in haar ogen. Ze was levendig en vrolijk en scheen de dingen niet erg serieus te nemen. Terwijl ze zo stonden te praten, kwam iemand haar om haar handtekening vragen. Ze tekende zonder zich er druk om te maken, glimlachte, bedankte hem en wendde zich weer tot Ollie. Deze was pijnlijk verlegen en besefte dat hij moest weten wie ze was.

'Goed. Morgen voel ik me diep beschaamd. Ik moet erachter komen wie u bent, ik voel me echt een boertje van buuten. Waarom zegt u het niet nu gelijk, zodat ik me een onwetende stommerd kan voelen. Dan heb ik dat tenminste gehad.' Hij lachte. 'En, wie bent u?'

'Roodkapje,' antwoordde ze plagend. 'Om u de waarheid te zeggen, ik was juist zo blij dat u me niet kende. Het is jammer om dat te bederven.'

'Ik beloof dat ik het zal vergeten zodra u het me hebt gezegd.'

'Goed.' Ze stak haar hand uit in een formele begroeting, 'In dat geval ben ik Charlotte Sampson.' Ze was dé ster in een van de grootste shows van het televisiebedrijf, een dramatische show op het belangrijkste uur van de dag, die al wekenlang duurde. Ze had een mannelijke ster naast zich en een publiek van zo'n tachtig miljoen kijkers.

'O mijn God...' Nu voelde hij zich echt een dwaas, en Mel zou doodgaan als ze hoorde dat hij haar ontmoet had. 'Ik kan het niet geloven.'

'Nu we dat achter de rug hebben; wie bent u eigenlijk?' Hij had haar een hand gegeven, maar vergeten zijn naam te noemen. Hij kon nog niet geloven dat hij haar niet had herkend, maar hij had nooit beseft dat ze zo klein was en zo jong en levendig en lief. In de show was ze ernstig en droeg ze haar haar meestal anders, maar nu hij haar weer aankeek, voelde hij zich een echte heikneuter toen hij zich eindelijk voorstelde.

'Neem me niet kwalijk. U hebt me zo verrast. Ik ben Oliver Watson. Dit is zo helemaal Hollywood voor ons mensen uit het verre Oosten. Ik ben ook niet gewend om iedere dag tegen sterren op te lopen, laat staan dat ik op hun tenen trap.'

'Maak je geen zorgen. De laatste keer dat mijn vader hier was, liep hij op het toneel tegen Joan Collins op en zei tegen haar dat ze sprekend leek op de zondagschooljuffrouw die hij in Nebraska kende. Het was voor het eerst dat ze geen antwoord had. Hij klopte haar op de rug en liep door.'

'Misschien zou ik ook zoiets moeten proberen. Maar u ziet er voor mij niet als een zondagschooljuf uit.' Meer als het buurmeisje, maar dan wel een buitengewoon mooi meisje. Ze was echt beeldschoon en haar vlammend rode haar boeide hem. Hij kon aan de crèmekleurige huid zien dat ze van nature rood haar had.

'Ik vind je er niet als een reclameman uitzien, meer als een van de kerels van onze show.' Ze lachte en hij kon merken dat ze dat vaak deed. Ze was gemakkelijk in de omgang, zonder de maniertjes of aanstellerij van iemand die zo belangrijk en geslaagd was als zij.

'Ik ben bang dat dát niet waar is.'

'Waarom ben je hier eigenlijk naar toe gekomen?' Overal drentelden mensen rond die ze kende, die naar haar wuifden en haar kushanden toewierpen, maar ze scheen volkomen tevreden om met Oliver te blijven praten.

'Dat ligt aan het reclamebureau. Iemand werd ziek en ze vonden dat ik zijn plaats moest innemen. Het was wel op korte termijn, maar het heeft gelukkig goed gewerkt.' Plotseling voelde hij zich schuldig. 'Juffrouw Sampson, houd ik u niet op? Ik denk dat er heel wat belangrijker mensen zijn met wie u moet praten dan de reclameman van het televisienet.' 'Ik heb mijn plicht al gedaan. Ik ben vroeg gekomen, heb een glas champagne gedronken en het hoofd van het televisiestation een kus gegeven. Wat willen ze nog meer? Een tapdansje? Dat hebben ze al op kantoor gehad. Nu ben ik vrij en ik vind het prettig met je te praten. Veel gemakkelijker dan met een stel nerveuze sterren wier kijkcijfers achteruitgaan.' Met die van haar was dat niet het geval, ze had zelfs een nominatie voor een Emmy gehad, al had ze die niet gewonnen. Daardoor voelde hij zich nog ongelukkiger dat hij haar niet had herkend. 'Wat doe je in Los Angeles, Oliver, sinds je hier zit?'

'Werken... nog meer werken... meer werken... gewend raken... om de waarheid te zeggen. Ik heb tot nu toe niets gezien, behalve mijn huis en mijn bureau.'

'Dat klinkt niet bijster opgewekt. Ben je al ergens wezen eten?' 'Nog niet. Behalve eenmaal met mijn kinderen. We gingen naar het Hard Rock Café en dat vonden ze prachtig. Ik had zelf het gevoel of ik vierhonderd jaar oud was en doof werd.'

Ze lachte. Zij vond het er prettig, maar het gaf haar hetzelfde gevoel omdat je er nauwelijks iets kon zeggen. Maar de aankleding was fantastisch en ze was vooral dol op de oude auto van Elvis Presley die zo uit het dak scheen te komen. Iedere keer wanneer ze dat zag, voelde ze zich weer een klein kind. 'Ben je al naar Spago geweest?'

'Nog niet.'

'Dan moeten we daar eens een keer heen.' Het klonk als een L.A.-variatie op: 'Laten we eens een keer samen gaan lunchen,' en hij nam het dan ook niet serieus toen ze het zei. Toen vroeg ze belangstellend: 'Hoe oud zijn je kinderen?'

'Ik heb een dochter van zestien, een zoon van tien, en nog een zoon die in New York is gebleven en die achttien is.'

'Dat klinkt goed.' Ze glimlachte tegen hem met iets van spijt in haar blik. Ze mocht hem erg graag. 'Hoe oud is je vrouw?' Ze keek hem recht aan en hij lachte om het directe van wat ze gevraagd had.

'Ze is feitelijk tweeënveertig, maar we zijn gescheiden.' Of zo goed als. De papieren zouden over acht weken in orde zijn en in zijn hart, de plaats waar het op aankwam, was de band eindelijk verbroken. Charlotte Sampson lachte stralend tegen hem toen ze antwoordde: 'Ha, dat is goed nieuws. Ik begon me net zorgen te maken!' Hij voelde zich gevleid door haar woorden en de aandacht die ze hem schonk. Dat verdiende hij echt niet. Misschien was ze alleen maar verlegen en hield ze niet van die grote party's. 'Zijn je kinderen nu thuis?'

'Nee, ze zijn een paar dagen geleden oostwaarts gegaan om met Kerstmis bij hun moeder in Boston te zijn.'

'Ik dacht dat je zei dat je in New York woonde.' Ze keek plotseling onzeker. 'En waarom zijn ze niet met Kerstmis bij jou?'

'Omdat ze het hele jaar al bij mij zijn. En wij woonden ook in New York, maar zij woont in Boston. Ze is een jaar geleden weggegaan om weer te gaan studeren en...' Hij keek haar aan, Hollywood of niet, maar hij wilde haar de waarheid vertellen, ook al wist hij zelfs niet of die haar iets kon schelen, maar ze deed nu eenmaal alsof en ze leek zo aardig. 'Ze verliet ons... mij en de kinderen. En daarom wonen ze nu bij mij.'

Ze keek hem aan en was plotseling ernstig, streek het lange haar van haar schouders en zei: 'Dat klinkt als een lang en pijnlijk verhaal.'

'Dat was het ook. Een tijdlang. Nu is het een kort verhaal geworden. Zij is gelukkig, met ons gaat het best. Ik denk dat ze nu alles kunnen weerstaan. Het is een fijn stel.'

'En jij klinkt als een goede vader.'

'Dank u, mevrouw.' Hij maakte een korte buiging en ze moesten beiden lachen, juist toen iemand van het televisiebedrijf naar hen toekwam om hen te begroeten. Hij kuste Charlotte op beide wangen en schudde Oliver de hand, terwijl hij zei dat hij al een uur naar hem liep uit te kijken.

'Je moet een paar van onze vrienden ontmoeten, maar ik zie dat je al kennis hebt gemaakt met mijn lievelingsster.'

'Ja, ik probeerde haar te vertrappen toen ik binnenkwam en ze was zo vriendelijk om me niet de deur uit te laten gooien of een aanklacht in te dienen. Waarschijnlijk is ze nu zo kreupel dat ze niet meer lopen kan, dus staan we hier samen te babbelen terwijl ik haar verveel met verhalen over mijn kinderen.'

'Ik vond het prettig met je te praten, Oliver.' Ze keek bijna gekwetst toen de andere man lachte, en wendde zich half pruilend tot haar baas: 'Ik veronderstel dat je hem nu meeneemt?'

'Dat moet wel. Maar ik breng hem terug als je dat fijn vindt.' Toen zei hij tegen Oliver met een gespeelde waarschuwing: 'Pas maar op voor haar. Ze heeft een hekel aan filmsterren, is dol op kinderen en honden en vergeet nooit haar rol. Zulke vrouwen vertrouw ik niet. Jij? En bovendien ziet ze er veel te goed uit. Je moet haar eens meemaken om vier uur 's morgens, geen make-up en het gezicht van een engel.'

'Kop dicht, Howie, houd eens op. Je weet hoe ik er 's morgens uitzie.' Ze lachte en Oliver merkte met plezier dat ze eruitzag als iemand die goed tegen plagen kon. Wat zou hij haar graag eens willen zien om vier uur in de ochtend, met of zonder make-up. 'Hij vertelt alleen maar leugens, hoor, ik kan kinderen en honden niet uitstaan.' Maar daar leek het niet op toen ze over zijn kinderen hadden gepraat.

'Oké Charlie, ga jij nou even spelen terwijl ik Oliver meeneem. Ik breng hem zo weer terug.' Maar toen ze haar tot Olivers grote spijt alleen lieten, stelde 'Howie' hem voor aan iedereen die ook maar bij benadering van belang was voor de tv, en het duurde uren eer hij terug was op de plaats waar hij haar had achtergelaten. En natuurlijk was ze weg. Hij had ook niet verwacht dat ze zou wachten... niet echt. Maar hij zou het heerlijk hebben gevonden als ze het wel had gedaan. Zonder van iemand afscheid te nemen vertrok hij en ging op zoek naar zijn limousine, en toen zag hij haar tot zijn verbazing in de verte in een rode Mercedes stappen. Ze droeg haar haar nu in twee vlechten, was zonder make-up en had een oude, zwartleren jas aan. Hij wuifde naar haar. Ze zag hem, en wuifde terug, en aarzelde toen even alsof ze wachtte tot hij naar haar toe zou komen. Dus deed hij dat om haar te zeggen hoe prettig hij het gevonden had haar te ontmoeten. Ze glimlachte toen hij dichterbij kwam.

'Op weg naar huis?' Ze knikte en lachte tegen hem en zag er plotseling uit als een kind. Wel een knap kind, vond hij.

'Ik heb twee weken vrij, tot na de vakantie. Vanavond hebben we een rustpauze ingelast. En jij? Klaar met je plichten daarbinnen?'

Ze lachte gemakkelijk en hij knikte. Hij wilde vragen of ze met hem uit wilde gaan, durfde het eigenlijk niet, maar besloot toen het toch te doen. Verdomme, ze kon toch alleen maar nee zeggen, ook al was ze Charlotte Sampson.

'Heb je al gegeten?'

Ze schudde het hoofd, en kreeg toen plotseling een idee. 'Zin in een pizza bij Spago? Ik weet niet of er plaats is, maar we kunnen het proberen. Meestal is het er nogal druk.' Dat was wel zeer gematigd uitgedrukt, want gewoonlijk zaten de mensen op elkaar gepakt en waren bereid om een levenlang te wachten op de verrukkelijke maaltijden van Wolfgang Puck, en ook om een glimp op te vangen van de sterren die er rondhingen.

'Dolgraag.' Hij was opgetogen en keek over zijn schouder naar de limousine. 'Rijd je met mij mee? Of kom ik achter je aan?'

'Waarom rijd je niet mee met mij?'

'Vind je het niet lastig?' Het zou zeker eenvoudiger zijn.

Ze glimlachte warm, hield van de manier waarop hij eruitzag, van zijn stem, van zijn prettige optreden. Hij had iets rustigs dat vertrouwen inboezemde. Hij zag eruit als iemand op wie je kon rekenen. 'Natuurlijk niet.'

Hij stuurde de chauffeur snel weg, alsof hij bang was dat ze van gedachten zou veranderen en gleed toen op de stoel naast haar. Plotseling zei ze: 'Ik heb een beter idee. Spago is soms zo druk en lawaaiig. Ik ken nog een Italiaan op de Melrose. Het heet Chianti. Het is donker en niemand ziet ons daar. We kunnen hier vandaan opbellen of we er terecht kunnen.' Ze wees naar een kleine rode telefoon die aan het dashboard hing, en drukte met haar ene hand de toetsen in terwijl ze de auto startte. Hij keek geamuseerd toe. 'Is er iets mis?'

'Nee, ik ben alleen maar onder de indruk.'

'Ja, hè,' grinnikte ze. 'Het is wel ver weg van Lincoln, Nebraska.'

Bij het restaurant namen ze gelijk de telefoon aan en ze zouden graag een tafel voor juffrouw Sampson reserveren. Het was een ideale keuze. Het was er klein, donker en intiem en er was niets 'nouvelle'. Het zag eruit zoals Italiaanse restaurants er vroeger uitzagen, en de gangen op het menu klonken verrukkelijk. De gerant nam al snel hun bestelling op en ze zaten op hun gemak naast elkaar aan een tafel, terwijl Oliver probeerde alles in zich op te nemen. Hij zat te eten met dé Charlotte Sampson. Dit was toch Hollywood? En even flitste een gedachte aan Megan in New York door hem heen. Hoe anders was dit! Dat was zo elegant en wat decadent geweest, en dit leek op de een of andere manier zo simpel. Maar Charlotte was nu eenmaal zo. Ze scheen buitengewoon echt.

'Wat een goed idee.' Hij keek blij. Ze begonnen vast aan hun staafjes brood, want ze waren uitgehongerd.

'Het is zo heerlijk te weten dat je niet morgen om vier uur in de ochtend alweer aan het werk moet. Dat brengt je sociale leven soms volkomen in de war. Meestal ben ik te moe om 's avonds nog ergens heen te gaan, behalve naar huis en naar bed. Dan neem ik een bad, kruip in bed met het draaiboek voor de volgende dag en om negen uur lig ik te slapen met het licht uit.'

'En al die beroemde Hollywood-party's?'

'Die zijn voor debielen. Behalve als het je plicht is om te gaan, zoals vanavond. De rest kun je van mij cadeau krijgen. Die van vanavond zijn gevaarlijk als je niet komt opdagen. Je mag nooit iemand boos maken bij de televisie.'

'Dat heb ik gehoord. Is het echt zo'n gespannen beweging?'

'Soms, vooral als je kijkcijfers niet hoog genoeg zijn. Dat is een rottige zaak.' Toen lachte ze. 'Maar ik houd ervan. Ik houd van de opwinding, de uitdaging van een moeilijk draaiboek. Er zijn dingen die ik liever zou willen doen, maar dit is een geweldige ervaring.' Ze deed de show nu twee jaar.

'Wat zou je liever willen doen?'

'Professioneel?' Het was een interessante vraag. 'Shakespeare waarschijnlijk. Dat deed ik veel op de universiteit en later tijdens zomeruitvoeringen als ik geen ander werk kon krijgen. Ik houd van het directe theater. De druk ervan. De eis dat je je rol goed in je hoofd moet hebben, er avond aan avond mee bezig moet zijn. Ik denk dat een toneelstuk op Broadway voor mij het einde zou zijn.' Hij knikte, dat begreep hij ook wel. Het was het toppunt voor iedere toneelspeler, maar wat zij deed had ook zijn waarde. Hij had grote bewondering voor wat ze deed. En het was harder werken dan het leek. Zoveel wist hij al.

'Heb je ook voor de film gewerkt?'

'Eén,' lachte ze. 'Het was een ramp. De enige die hem zag en mooi vond, was mijn grootmoeder in Nebraska.'

Ze moesten er allebei om lachen en toen kwam hun maaltijd. Ze praatten eindeloos door over hun werk, zijn kinderen, de druk van hun baan en hoe hij het vond om plotseling de leiding te hebben over een reclamebureau in Los Angeles. 'Reclame zal wel keihard zijn. Eén vergissing en je bent je cliënt kwijt.' Ze hoorde al jaren van dit soort ijselijke toestanden, maar hij zag er verrassend kalm uit als je in overweging nam dat hij onder grote druk moest werken.

'Het is niet verschillend van wat jij doet. Ze geven jou evenmin veel speelruimte.'

'Daarom heb je iets anders in je leven nodig, zodat je je het nooit te veel aantrekt. Je moet nog iets anders in je leven hebben dat de moeite waard is.' 'Zoals?'

Zonder aarzelen antwoordde ze: 'Een man, een huwelijk, kinderen. Mensen van wie je houdt, iets anders wat je goed kunt, omdat op een dag de shows, de handtekeningen en alle tralala eromheen verdwenen is en je moet oppassen dat je niet wordt meegesleept.' Het was een intelligente manier om wat zij deed te bekijken, en hij respecteerde haar erom, maar wat ze zojuist had gezegd, verbaasde hem toch ook.

'Is er iets wat je me niet verteld hebt, juffrouw Sampson? Staat je man op het punt om hier binnen te komen en mij knock-out te slaan?' Ze lachte bij het idee en schudde haar hoofd, terwijl ze in haar pasta prikte.

'Geen kans op, ben ik bang. Ik ben getrouwd geweest, maar lang geleden, toen ik eenentwintig was. Het duurde ongeveer tien minuten, nadat ik van college kwam.'

'Wat gebeurde er dan?'

'Heel eenvoudig. Hij was toneelspeler. Plotselinge dood. En ik heb nooit meer iemand ontmoet met wie ik zou willen trouwen. In dit soort werk ontmoet je niet veel mannen met wie je de rest van je leven zou willen doorbrengen.' Ze was een paar jaar met een producer uitgegaan, maar het was nooit iets geworden. En daarna had ze lange perioden gehad waarin er niemand was of was ze uitgegaan met mannen die heel ander werk deden. 'Ik ben te kieskeurig, denk ik. Mijn moeder zegt dat ik op mijn leeftijd geen kans meer heb.' Ze keek hem ernstig aan, maar haar ogen glinsterden ondeugend. 'Ik word volgende maand vierendertig. Wel wat overrijp voor het huwelijk, neem ik aan.'

Hij lachte openlijk om die opmerking. Ze zag eruit als twintig. 'Dat zou ik niet direct willen zeggen, of beweren ze dat hier?'

'Boven de vijfentwintig ben je dood. Op je dertigste heb je je eerste facelift. Op je vijfendertigste ben je aan je tweede toe en moet je iets aan je ogen laten doen, misschien wel tweemaal. Op je veertigste is alles voorbij. Zie je wat ik bedoel als ik zeg dat je andere dingen in je leven moet hebben?' Het klonk of ze het meende en hij luisterde aandachtig.

'En als je geen man en kinderen hebt, wat dan?'

'Iets om je geest bezig te houden. Ik werkte vroeger veel als vrijwilliger bij gehandicapte kinderen, maar nu heb ik daar geen tijd meer voor!'

'Je mag de mijne lenen.' 'Hoe zijn jouw kinderen?' Ze klonk vol belangstelling en het ontroerde hem. Het was moeilijk te geloven dat ze zoveel succes had en zo beroemd was. Ze was zo natuurlijk en normaal en daar hield hij van. Maar hij hield van alles aan haar wat hij tot nu toe had gezien. Het deed hem bijna vergeten hoe ze eruitzag. Haar uiterlijk leek onbelangrijk als je het vergeleek met de rest. Ze was innerlijk mooi en daar hield hij nog meer van. En terwijl hij zo zat te peinzen, probeerde hij haar vraag over zijn kinderen te beantwoorden.

'Mel is intelligent, met veel verantwoordelijkheidsgevoel en ze wil dolgraag actrice worden. Dit wil ze nú tenminste. God weet wat er later uit de bus komt. Maar ze wil een graad in dramaturgie halen als ze naar college gaat. Nu zit ze nog op de middelbare school. Ze is lang en blond, een aardig kind. Ik denk dat je haar wel zult mogen.' Hij nam plotseling maar aan dat die twee elkaar nog eens zouden ontmoeten en vroeg zich af of hij te veel veronderstelde, maar Charlotte kromp nog niet in elkaar. 'En Sam is een allerleukst joch, hij is tien en een en al leven en beweging. Iedereen schijnt van hem te houden.' En toen vertelde hij haar van Benjamin en Sandra en de baby.

'Dat lijkt me heel moeilijk. Wat moet hij een vreselijke tijd hebben.'

'Ja, hij is vastbesloten het juiste te doen, ook al gaat hij er aan onderdoor. Hij schijnt niet van het meisje te houden, maar is gek op de baby.'

'Je bent dus grootvader.' Ze keek hem plotseling plagend aan. Ze hadden dezelfde groene ogen, al was het geen van beiden opgevallen. 'Maar dát heb je me niet verteld toen we elkaar ontmoetten.'

Ollie lachte om de manier waarop ze het zei.

'Maakt dat veel verschil?'

'Geweldig. Wacht maar tot ik thuis vertel dat ik met een grootvader uit ben geweest. Dan vragen ze zich écht af wat er met me aan de hand is.' Het klonk of ze veel contact met hen had en dat was een heel positief punt voor hem. Hij vertelde haar zelfs over zijn vader en Margaret.

'Ze komen in januari hierheen om de kinderen weer te zien. Zij is het beste dat hem ooit overkomen is, al vond ik dat in het begin niet zo. Het was een flinke schok voor me toen hij al zo gauw na de dood van mijn moeder hertrouwde.'

'Gek, maar hoe oud we ook zijn, wat onze ouders betreft blijven we kinderen. Denk je ook niet?'

'Ja. Ik wilde eerst absoluut niets van haar weten. Maar hij heeft ook recht op geluk aan het eind van zijn leven.'

'Hij wordt misschien wel oeroud,' glimlachte ze.

'Dat hoop ik.'

'En ik hoop ze dan te zien,' zei ze zacht.

Ze waren klaar met eten en babbelden nog even over een kop koffie voor ze teruggingen naar haar auto. Onderweg werden ze staande gehouden door twee mensen die haar handtekening wilden hebben. Dat scheen ze niet erg te vinden. Hij zei er iets over toen ze in haar auto zaten en ze keek hem met een ernstige blik in haar grote groene ogen aan.

'Je mag in dit soort werk nooit vergeten dat die mensen je maken tot wat je bent. Zonder hen ben je niemand. Dat vergeet ik nooit.'

Het mooie was dat het haar niet naar het hoofd was gestegen. Ze was buitengewoon bescheiden, bijna nederig.

'Dank je dat je vanavond met me hebt willen eten.'

'Ik heb een heerlijke avond gehad, Oliver.' En ze keek of ze het meende.

Ze reed hem terug naar het huis in Bel Air en toen ze aankwamen, scheen hij te aarzelen, niet zeker of hij haar nog binnen zou vragen of niet. Ten slotte vroeg hij het, maar ze zei dat ze te moe was. En toen, plotseling, herinnerde ze zich iets.

'Zeg, wat doe je met de Kerstdagen nu de kinderen er niet zijn?'

'Niets bijzonders. Ik was van plan om me door mijn werk op kantoor heen te worstelen. Dit is mijn eerste Kerstfeest zonder hen.'

'Ik ga meestal naar huis. Maar dit jaar lukte het me niet. Volgende week zit ik vast aan een reclamefilm en ik wil mijn rol voor de eerstvolgende weken vast bestuderen. We hebben een nieuwe schrijver. Heb je zin om zondag iets te doen?' Het was dan kerstavond en hij probeerde er maar niet aan te denken, maar haar aanbod klonk te verleidelijk om af te slaan.

'Heel graag. We kunnen hier wel eten.' Agnes was thuis, al waren de kinderen er niet. Maar Charlotte had een beter idee.

'Wat vind je ervan als ik een kalkoen klaarmaak? Een echte? Lijkt je dat wat?'

'Ik zou het heerlijk vinden.'

'We kunnen naderhand naar de kerk gaan. En er zijn een paar vrienden waar ik altijd met de kerstdagen naar toe ga. Ga je mee?' 'Dolgraag, Charlotte. Maar weet je wel zeker dat je niet liever iets anders wilt doen? Ik wil je plannen niet in de war sturen. Ik kom er best.' Best, maar wel eenzaam.

'Ik niet,' lachte ze. 'Ik zou het echt jammer vinden als je niet kwam. Kerstmis is heel belangrijk voor me en ik vind het prettig om dan bij mensen te zijn die ik graag mag. Ik houd niet van die namaakkerstbomen met zilver en al die rommel die erbij hoort. Die typische Hollywoodsfeer.'

'Dan kom ik. Hoe laat?'

'Kom maar om een uur of vijf. Dan eten we om zes uur en gaan om middernacht naar de kerkdienst.' Ze krabbelde haar adres op een papiertje en hij stapte verwezen uit de auto terwijl zij hem nog eens bedankte voor ze wuifde en wegreed. Hij bleef het rode autootje nog lang staan nakijken, tot het over een heuvel verdween en hij zich afvroeg of het echt was gebeurd. Het leek wel een droom! Maar Kerstmis samen met haar was een droom in het kwadraat.

Ze wachtte hem op in een lange witte japon. Het huis was prachtig versierd; het lag in de heuvels van Hollywood aan de Spring Oak Drive. Het had de intimiteit van een oude boerderij. Ze zei dat het haar herinnerde aan Nebraska. Er waren houten vloeren en balken aan de zoldering en enorme open haarden, een aan iedere kant van de kamer, met grote gemakkelijke banken vol kussens ervoor. De keuken was bijna even groot als de zitkamer, ook met een open haard en een knusse tafel die voor twee mensen gedekt was. In een hoek stond een glinsterende kerstboom. Boven waren twee flinke slaapkamers, waarvan er kennelijk een van haar was, in roze en gebloemde chintz. De andere kamer was voor de logés en in vrolijke gele tinten. Haar ouders sliepen daar altijd als ze kwamen, maar dat was niet vaak genoeg, vertelde ze. Het huis had nog geen tiende van de wereldse verfijning van Megans appartement in New York, maar het had tien maal zoveel warmte en hij hield er gelijk van.

Er stond een fles witte wijn in de koeler en de kalkoen stond lekker te braden in de oven. Ze had kastanjepuree, aardappelpuree en broodwortels klaargemaakt, en er stonden kleine doperwtjes, cranberrysaus en vulling voor de kalkoen klaar. De maaltijd bleek een koninklijk feest te zijn dat hem op een prettige manier deed denken aan de kerstfeesten thuis samen met Sarah, en lang daarvoor met zijn ouders. Hij was van plan geweest een pastrami-sandwich te eten op zijn kantoor of een grote hamburger als hij naar huis ging. Hij had dit nooit verwacht, evenmin als een samenzijn met Charlotte Sampson. Het was of ze zo in zijn armen was gevallen, als een geschenk uit de hemel.

Toen hij aan tafel ging zitten, legde hij een cadeautje bij haar bord. Hij was zo onder de indruk van haar uitnodiging dat hij haar iets aardigs wilde geven voor de Kerst. Daarom was hij de dag ervoor gestopt bij Cartier en had een eenvoudige armband voor haar gekocht. Ze was erdoor getroffen en nogal verlegen dat zij niet aan een cadeau voor hem had gedacht.

'Dit is míjn cadeau, dommerdje: dit kerstdiner zo uit een sprookje.' Ze was blij dat het zoveel voor hem betekende. Na het eten gebruikte hij zijn creditcard om de kinderen bij Sarah op te bellen. Het was gek met hen te praten, maar er niet bij te zijn; maar ze schenen nogal veel plezier te hebben. Er werd gelachen en gegild en de telefoon moest de ronde doen en het was zelfs niet pijnlijk om met Sarah te praten. Hij wenste haar het beste en belde daarna zijn vader op. Ook die klonk gelukkiger dan hij in tijden gedaan had. Het was verbazingwekkend te beseffen dat Sarah hen precies een jaar geleden in de steek had gelaten. Hij zei dat tegen Charlotte, want hij kon zo gemakkelijk met haar praten... Ze had een appeltaart als dessert, bedolven onder de slagroom en stevige vanillesaus.

'Mis je haar nog steeds, Oliver?' vroeg ze toen ze het uitzicht bewonderden en een laatste hapje van de kerstmaaltijd namen.

Hij schudde het hoofd, eerlijk tegenover haar. 'Nu niet meer. Het is raar om te bedenken dat ik zelfs maar met haar getrouwd ben geweest. Ze lijkt wel een vreemde, en ik denk dat ze dat ook is. Maar in het begin was het vreselijk moeilijk. Ik dacht echt dat ik het niet zou overleven. Maar ik moest wel terwille van de kinderen. Ik denk dat die me op de been hebben gehouden.' Ze knikte dat ze dat wel kon begrijpen. En ze dacht dat het een geluk was dat hij ze had. 'Ik geloof nu dat we eigenlijk nóóit hetzelfde hebben gewild, maar ik heb dat al die jaren genegeerd. Zij heeft echter nooit vergeten wat ze werkelijk wilde!'

'Gek, dat dat soort doortastendheid een echte deugd kan zijn, en een andere maal echt een zonde, vind je niet?'

'In haar geval was een huwelijk gewoon een grote vergissing, geloof ik, maar toch ben ik er blij om, anders hadden we de kinderen niet gehad.'

'Ze betekenen alles voor je, hè Oliver?'

'Ja,' gaf hij toe, 'misschien wel te veel. Ik heb het afgelopen jaar niet veel meer met mezelf gedaan.' Met uitzondering van Megan, en dat was een kortdurende afwijking geweest, een maand van absolute, totale en verrukkelijke waanzin.

'Misschien had je tijd nodig om na te denken, om erachter te komen wat je zelf wilt.'

'Ik denk het. Ik weet niet zeker of ik al een antwoord gevonden heb, maar misschien moet ik er op het ogenblik ook maar niet over denken.' Hij lachte tegen haar en ze schonk een heerlijk kopje koffie voor hem in. Hij had het gevoel of hij zo dadelijk zou barsten; het was dus een echt kerstdiner geweest. Hij was gelukkig en verzadigd en genoot intens van zijn samenzijn met deze vrouw. Het was of ze voor hem geschapen was, behalve dan het feit dat zij Charlotte Sampson was. 'En jij?' vroeg hij vervolgens, 'weet jij al wat je wilt, Charlotte?'

Ze grinnikte. 'Weet je, ik zou graag willen dat je me Charlie noemde, dat doen al mijn goede vrienden.' Het was verbazingwekkend dat hij ook als zodanig werd beschouwd, maar hij moest toegeven dat het idee hem wel aanstond. 'Ik denk altijd hetzelfde aan het eind van het jaar: waar ga ik heen, waar wil ik volgend jaar zijn, en wat wil ik gaan doen. Hetzelfde denk ik, zolang het goed loopt.' Ze wisten beiden dat ze de show bedoelde. 'En verder, alles wat er maar komt, als het tenminste goed is. Ik heb mijn dromen zoals iedereen, maar al veel ervan zijn uitgekomen.' Ze scheen volmaakt tevreden met haar leven. Ze zocht niet, streefde nergens naar en wenste evenmin meer te hebben dan ze had. 'Ik zou graag getrouwd willen zijn en kinderen willen hebben, maar als dat niet in de sterren staat, neem ik aan dat het niet voor mij bedoeld is. Je moet je nooit over dat soort dingen opwinden, ze gebeuren alleen als het echt zo moet lopen.' Het was een vreemde filosofie, maar heerlijk rustig.

Hij hielp haar met opruimen. Om tien uur dronken ze nog een kop koffie en even voor middernacht reed hij met haar naar Beverly Hills, naar de kerk van de Goede Herder. Ze zaten dicht naast elkaar tijdens de dienst. Het was precies zoals het had moeten zijn en aan het eind, met de kaarsen, de bomen en de wierook, zongen ze allemaal kerstliederen. Het was half twee toen ze weer buiten waren. Hij reed haar langzaam naar huis, met een warm en gelukkig gevoel. Zelfs de kinderen miste hij nauwelijks.

Hij wilde haar thuis afzetten, maar toen ze terug waren, keek ze hem plotseling eigenaardig aan.

'Ik weet dat je dit gek vindt klinken, Oliver, maar het is zo'n eenzaam gedoe om op kerstavond alleen thuis te komen. Waarom blijf je niet op mijn logeerkamer slapen?' Ze hadden elkaar twee dagen geleden voor het eerst ontmoet en nu hadden ze samen Kerstfeest gevierd en nodigde ze hem bij zich thuis uit. Niet met de begeerte die Megan tentoon had gespreid, maar met vriendelijkheid, warmte en respect, en plotseling wilde hij niets liever dan bij haar zijn: vannacht, een week, een jaar, misschien wel een leven lang.

'Dat wil ik graag doen, Charlie.' Hij boog zich naar voren en kuste haar, maar het was een kuise, tedere kus. Ze liepen hand in hand het huis binnen. Boven sloeg ze het bed voor hem open. De kamer had een eigen badkamer en ze had pyjama's en een badjas voor vrienden die bleven logeren. Zo maakte ze zich druk over hem als een echte kloek en ten slotte liet ze hem alleen met een 'Gelukkig Kerstfeest' en een warme glimlach. Hij bleef lang aan haar liggen denken: hij zou naar haar toe willen gaan, maar vond dat niet te pas komen. Hij mocht geen misbruik maken van haar gastvrijheid. Zo lag hij daar als een kind dat bij zijn moeder in bed zou willen klimmen, maar het niet durfde.

Toen hij de volgende ochtend wakker werd, rook hij pannekoeken en worstjes en hete koffie. Hij poetste zijn tanden met een nieuwe tandenborstel die ze had neergelegd, schoor zich en ging in badjas naar beneden, nieuwsgierig om te zien waar ze mee bezig was.

'Gelukkig Kerstfeest, Oliver!' riep ze toen hij de keuken binnenkwam, en hij glimlachte terwijl hij toekeek hoe ze bezig was. Twee minuten later had ze een uitgebreid ontbijt klaar, alle dingen die hij geroken had en spek, eieren, versgeperst sinaasappelsap.

'Gelukkig Kerstfeest, Charlie. Je krijgt me hier nooit meer weg als je me zo blijft voeden. Het lijkt wel of je er een hotel op nahoudt.'

Ze lachte blij tegen hem. 'Het doet me plezier dat u tevreden bent, meneer.'

Ditmaal boog hij zich zonder waarschuwing naar haar toe en kuste haar. Maar nu was zijn kus inniger dan hij de vorige avond gedurfd had. En toen ze zich ten slotte losmaakte, waren beiden buiten adem. 'Nee maar, Oliver, dat is pas een goedemorgen.'

'Het past bij de kwaliteit van het ontbijt.' Hij nam twee happen van zijn ei en probeerde haar toen weer te omhelzen; plotseling kon hij niet meer van haar afblijven. Ze was te mooi om waar te zijn en hij was bang dat ze voor zijn ogen zou verdwijnen als hij haar niet vasthield.

'Gedraag je netjes, Oliver,' gaf ze hem een standje, 'en eet je ontbijt op.'

'Ik weet niet wat ik liever heb.' Plotseling grinnikte hij als een schooljongen die net voor Kerstmis in een speelgoedwinkel rondloopt, 'dit ontbijt, of jou.' Hij keek haar met een stralende glimlach aan. 'Op het ogenblik win jij.'

'Gedraag je, anders krijg je niets van de kerstman. Eet op.'

'Ja, mevrouw.' Hij dacht nog steeds dat de kerstman háár in zijn sok had gestopt, en het hoofd van haar studio had gelijk: zonder make-up, met het haar strak naar achteren getrokken, met een fris en schoon gezicht, was ze zo vroeg in de morgen werkelijk beeldschoon.

Toen ze klaar waren, liep ze weg maar kwam even later terug met een blauw fluwelen doosje dat ze bij hem neerzette. Ze had er de vorige nacht na de kerkdienst plotseling aan gedacht. Nu keek ze aandachtig toe terwijl hij het opende. Het was een mooi antiek zakhorloge met een gladde, elegante wijzerplaat en met Romeinse cijfers. Hij zat er vol verbazing naar te kijken.

'Het was van mijn grootvader, Ollie. Vind je het mooi?'

'Prachtig. Maar je kunt me toch niet zoiets geven!' Hij kende haar nauwelijks. Hij kon best een rotvent zijn of een schoft of misschien zag ze hem wel nooit meer terug. Het leek niet juist, maar toen hij probeerde het terug te geven, weigerde ze het aan te nemen.

'Ik wil dat jij het hebt. Je bent een heel speciale man en voor mij is dit een heel speciaal Kerstfeest. Ik zei je al dat ik altijd met Kerstmis naar huis ga en dat het dit jaar onmogelijk was. En onder alle mensen die ik ken, was er niemand met wie ik hier Kerstfeest wilde vieren, behalve met jou, en dat zegt veel. En daarom is het voor jou, zorg er goed voor... en onthoud dit Kerstfeest.' Hij voelde de tranen in zijn ogen toen hij opkeek om haar te bedanken, en in plaats daarvan trok hij haar naar zich toe en kuste haar, ditmaal heel teder. Ze smaakte naar sinaasappelsap en pannekoeken en worstjes en ze rook naar lavendel en viooltjes. Hij wilde haar zijn leven lang in zijn armen houden.

'Ik ben dol op je, Charlie,' fluisterde hij. 'Vind je dat heel gek na drie dagen? Neem me niet kwalijk, het zijn er nu vier.' Ze hadden elkaar die donderdag ontmoet en nu was het maandag.

'Nee,' fluisterde ze terug, 'en het maakt me doodsbang, maar ik voel het net zo en ik vind het heerlijk.'

'Wat moeten we nu doen, moeten we ons gedragen als twee dwaze tieners? Ik heb je pas leren kennen en word gelijk verliefd. En jij bent een beroemde televisiester, wat moet je verdomme met mij? Waar gaat het allemaal om?'

'Ik weet het niet.' Ze keek peinzend en wat bedroefd. 'Maar het feit dat ik bij de tv werk, heeft er niets mee te maken. Zoveel weet ik nog wel. Ik denk dat we gewoon twee mensen zijn die elkaar op het juiste ogenblik hebben ontmoet. We hebben gewoon geluk gehad.'

'Zou het dat zijn?' Of was het meer? Was het het noodlot? Was het hun bestemming? Was het begeerte, of eenzaamheid. Maar wat het ook was, het was iets geweldigs en ze konden er over praten als over hun eigen privé-geheim.

'Ga je mee naar huis zodat ik me kan verkleden?' vroeg hij glimlachend.

Ze knikte, gelukkig. Het was Kerstmis en straks zou ze hem meenemen naar haar vrienden en daarna zou ze weer iets voor hem koken. Ze wilde dat hier nooit een eind aan kwam, dat het nooit zou veranderen, nooit zou eindigen, en Ollie dacht er net zo over. Hij wilde alleen maar bij haar zijn.

Hij wachtte terwijl ze zich aankleedde, waarna hij haar meenam naar zijn huis in Bel Air. Agnes had het weekend vrij en hij liet haar alles zien: de kamers van de kinderen en de duizenden foto's die ze uit New York hadden meegebracht. Ze zaten ze, als twee kinderen, urenlang te bekijken, terwijl hij vertelde wie wie was en wat en waar.

'Ze zijn heel knap, Oliver.'

'Jij ook,' fluisterde hij hees, en kuste haar weer. Hij wist niet zeker hoe lang hij zich nog zou kunnen beheersen, hij verlangde zo naar haar en ze was zo bijzonder, zoals ze daar naast hem op de bank zat. 'Zullen we bij het zwembad gaan zitten?' Het was een mooie dag, zonnig en warm en misschien zou hij niet bovenop haar springen als ze buiten zaten. Hij wilde wachten tot ze er beiden van overtuigd waren dat het goed was. Dus lagen ze in de zon lange tijd te praten. Er scheen zoveel te zeggen, zoveel te leren, zoveel uit te leggen en te begrijpen.

Die middag belde hij Benjamin en Charlotte hoorde met een tedere glimlach hoe hij met zijn zoon praatte. Het ging best met de baby. Sandra was uit. Het huis was fijn. En nee, er was niets aan de hand. Ze hoopten hem heel gauw te zien. Ze lachte toen hij de hoorn ophing. 'Je bent gek op die jongen, hè?'

'Ja,' lachte hij wat spijtig.

'Ik wilde alleen dat hij met een vaart die troep achter zich liet en hierheen kwam, zodat ik een beetje op hem zou kunnen letten. Hij moet terug naar school. Hij verknoeit zijn leven door dat kind, en op zijn leeftijd is dat een misdaad.'

'Geef hem een kans. Op den duur zal hij dat heus wel zelf in orde brengen. Dat doen we ten slotte allemaal.' En toen, in een opwelling: 'Je denkt toch niet dat ze zullen trouwen?'

'Nee.' Hij zuchtte, sloeg een arm om haar heen en ging toen met haar naar haar vrienden. Zij waren beiden regisseur en hadden interessante dingen gedaan, bovendien waren er aardige mensen op bezoek: een paar bekende figuren, maar ook enkelen die anoniem voor hem waren. Iedereen was eenvoudig en direct en niemand scheen te schrikken toen Charlotte met Oliver binnenkwam, zodat hij zich al gauw thuis voelde en een gezellige tijd had. Ze bleven langer dan ze van plan waren geweest. Om negen uur pas gingen ze terug naar Bel Air. Ze besloten te gaan zwemmen, al hadden ze niets te eten gehad. Maar het ontbijt en de lunch waren zo overvloedig geweest en ze hadden bij haar vrienden ook nog iets gehad, zodat ze geen honger hadden.

Hij leende haar een badpak van Mel en ging zich toen zelf verkleden en toen hij terugkwam, zwom zij al met soepele slagen rond. 'Je zwemt goed. Is er ook iets wat je niet kunt?'

'O, genoeg.' Ze glimlachte naar hem. 'Ik zwem veel om in vorm te blijven.' Het werkte absoluut. Het lijf dat hij tevoorschijn zag komen toen ze van de duikplank sprong, schokte hem. Haar proporties waren ideaal, haar ledematen volmaakt gevormd. Ze was een ongelooflijk mooi meisje, nat of droog, overdag of 's nachts, op elke tijd en overal, en hij wilde haar nu, hier, bij dit zwembad en wist dat hij haar dat niet kon aandoen. Ze kenden elkaar nog maar pas en in bepaalde opzichten was ze ouderwets. Ze dook op vlakbij waar hij zwom. 'Zullen we een wedstrijdje?' Ze speelde met hem en hij begon te lachen. Hij was jaren geleden nog eens leider van zijn team geweest, en ze was niet tegen hem opgewassen. Hij hield haar handen naar beneden, drukte haar tegen de zijkant van het bad en kuste haar. 'Jij doet het ook niet zo gek.' 'Over welke bekwaamheid had je het eigenlijk, schat?' plaagde hij.

'Over die van ons alle twee in feite,' antwoordde ze en toen dook ze achter hem aan en zwom onder water naar de andere kant, als een vis. Maar plotseling kon hij er niet meer tegen: hij zwom haar achterna, sloeg zijn armen om haar middel en langzaam kwamen ze naar boven om lucht te happen. Hij hield haar dicht tegen zich aan en ze sloeg haar armen om hem heen en kuste hem.

'Ik weet niet zeker of ik me netjes kan blijven gedragen, als je de waarheid wilt weten.' Hij wilde vanaf het begin eerlijk tegen haar zijn.

'Ik weet niet zeker of ik dat wel wil, Ollie.' en toen kuste ze hem hard en kon hij zich niet langer beheersen. Hij deed langzaam haar badpak omlaag en streelde het verleidelijke vlees. Ze ademden plotseling als een en bewogen als een toen zij zijn broek omlaag trok en hem in haar handen hield.

'O baby...' kreunde hij toen hij haar handen voelde, 'Charlotte, ik hou van je.' Het maakte hem verlegen dat hij die woorden had gezegd, maar hij meende het. Hij hield van de manier waarop ze dacht en van de manier waarop ze voelde en van de aanraking van haar handen. Zijn vingers gleden behoedzaam naar binnen en toen zwommen ze naar de trap, hongerig naar elkaar. Hij legde haar zacht op de grond en terwijl ze hem kuste, drong hij bij haar naar binnen. Ze boog haar rug en bewoog samen met hem, terwijl het warme water langs hen stroomde. Zo ging het eindeloos door, teder en mooi: twee mensen bij elkaar gebracht door tijd en ruimte. Maar ten slotte verloor hij zijn zelfbeheersing; hij rilde en ze klampte zich aan hem vast en toen kwam ook haar uitbarsting. Ze opende haar ogen, keek naar hem op en kuste hem opnieuw, en zei alles wat hij had willen horen vanaf het moment dat ze elkaar ontmoetten, en al klonk het ook nog zo gek, hij wist dat het waar was, voor hen allebei.

'Ollie,' fluisterde ze in de milde avondlucht, 'ik houd van je.' Toen nam hij haar mee, van het zwembad vandaan, wikkelde haar in een handdoek en bracht haar naar zijn kamer. Daar lagen ze in zijn bed en fluisterden tot laat in de nacht, giechelend als twee kinderen om de geheimen die ze deelden en om hun dromen.

En toen hij weer met haar vrijde, was het voor hen beiden duidelijk dat het goed was zo. Voor het eerst in hun leven waren ze waar ze wilden zijn, met de juiste persoon, op de juiste tijd, op precies de juiste manier.

'Het lijkt allemaal net een droom, vind je niet?' fluisterde ze tegen hem, toen ze als twee gelukkige kinderen bijna in slaap vielen. 'Gelukkig kerstfeest, Charlie,' fluisterde hij terug, met zijn arm om haar middel en hij wreef zijn neus tegen haar hals. Het was het enige kerstfeest dat ze ooit hadden meegemaakt, het enige dat ze altijd zouden willen hebben. En als het een droom was, hoopte hij dat hij er nooit uit zou ontwaken.

22

Na twee weken in Boston te zijn geweest, kwamen de kinderen terug en Ollie ging hen afhalen. Hij voelde zich gelukkig en ontspannen door zijn liefde voor Charlotte. Al had hij de kinderen net zo gemist als de andere keren dat ze weg waren, ditmaal had hij een eigen leven geleid tijdens hun afwezigheid en de dagen waren voorbij gegaan alsof ze betoverd waren. Ook was hij wat nerveus over hun thuiskomst, omdat hij bang was dat ze zouden voelen dat hij veranderd was, en hij hoopte bovendien dat Charlotte bij hen in de smaak zou vallen. Hij had al eens eerder het droeve einde van een romance meegemaakt omdat zijn geliefde en zijn kinderen niet met elkaar konden opschieten. Hij kromp nog in elkaar als hij dacht aan de dag dat hij hen aan Megan had voorgesteld. Maar wat hij en Charlotte samen hadden, was geheel anders. Ze was lief, warm, vriendelijk en gewoon prettig gezelschap. Het interesseerde haar hoe hij over de dingen dacht en in tegenstelling tot Megan wilde ze dolgraag zijn kinderen leren kennen en vrienden met hen worden.

Sam sprong in zijn armen zodra hij uit het vliegtuig kwam en Mel kwam vlak achter hem aan met een brede grijns en de teint van een skiër. Sarah had hen meegenomen naar New Hampshire om tijdens het weekend van Oud en Nieuw nog een paar dagen te kunnen skiën.

'Oei, wat zien jullie er fantastisch uit!' Ze hadden het gezellig gehad en Mel zei zacht, in de auto op weg naar huis, dat hun moeder geleidelijk over het verlies van Jean-Pierre heenkwam. Sarah besteedde nu al haar tijd aan het schrijven van een roman en had besloten die op te dragen aan Jean-Pierre. Hij vroeg niet of er iemand anders in haar leven was, wilde het eigenlijk ook niet weten, want hij voelde dat het Sarahs eigen zaak was, niet die van hem.

'En pa,' Sam kroop dicht tegen hem aan in de auto, 'heb je ons gemist?'

'Houd je me nu voor de gek, kerel? Het huis leek wel een graftombe zonder jullie tweeën.' Maar niet altijd, glimlachte hij in zichzelf, Charlotte was er immers geweest. 'Het was ontzettend eenzaam zonder jullie.' Hij glimlachte naar Mel over het hoofd van Sam, en het viel hem op hoe vrouwelijk ze geworden was. De laatste paar maanden had ze allure gekregen en nu ze twee weken weg was geweest, kon hij alweer nieuwe veranderingen aan haar zien.

'Hoe is het met Andy?' vroeg Sam.

'Net zo'n warhoofd als altijd,' grinnikte zijn vader. 'Hij liep pas over de witte bank net nadat hij door het zwembad had gewaad. Aggie rende met een bezem achter hem aan, maar ik weet niet zeker wie het gewonnen heeft. Daarna heeft hij haar gordijnen opgekauwd.' Ze moesten allemaal lachen toen ze daaraan dachten en Oliver probeerde onverschillig te klinken toen hij voorzichtig zei: 'Vanavond komt een vriendin van mij eten. Gewoon een kennis,' probeerde hij koeltjes te zeggen, maar hij wist niet of hij er iemand mee voor de gek hield, zijn kinderen waren zo slim. 'Ik dacht dat jullie het leuk zouden vinden haar te ontmoeten.'

'Een speciaal iemand, pa?' Mel had een eigenaardige glimlach en trok een wenkbrauw op. Ook dat was een verandering. Zes maanden geleden zou ze klaar hebben gestaan om iedere vrouw af te wijzen die ook maar de geringste belangstelling voor haar vader liet blijken. Plotseling waren de dingen echter veranderd. Ze werd ouder; ze was nu bijna zeventien. Er was een jongen bij haar op school in wie ze buitengewoon geïnteresseerd was en ze was na de vakantie met haar moeder en Jean-Pierre gaan begrijpen dat haar ouders nooit meer bij elkaar zouden komen. Voor Sam was dat iets moeilijker te accepteren, maar hij was ook nog zo onschuldig en scheen niet gemerkt te hebben hoe de stem van zijn vader stokte, wat Mel wel had gehoord.

'Gewoon een vriendin.'

'Wie is het?' hield Mel aan onder het naar huis rijden.

'Ze heet Charlie... eigenlijk Charlotte... en ze komt uit Nebraska.' Hij wist niet wat hij nog meer over haar zeggen moest; hij wilde niet opscheppen door te zeggen dat ze actrice was in een beroemde tv-show. Ze zouden dat zelf op een gegeven ogenblik wel uitvinden, net als Aggie. Haar mond was opengevallen van verbazing toen ze Charlie voor het eerst had gezien. Maar ze waren al gauw bevriend geraakt en op Aggies verzoek bracht Charlie foto's met handtekening mee om naar haar vrienden te sturen, en ook een paar kleine dingetjes van de show. Toen de kinderen thuiskwamen, had Charlotte al alle goedkeuring van Aggie.

Ze stopten op de oprit. Aggie, die koekjes had gebakken, stond klaar om hen te omhelzen en Andy was helemaal wild toen hij hen zag. Ze aten pas over twee uur en Sam wilde ogenblikkelijk gaan zwemmen. Hij had nauwelijks kunnen wachten om terug te gaan naar Californië en het zwembad, na twee weken in het bevroren oosten. Hij zei dat hij het nooit van zijn leven zo koud had gehad als de afgelopen tijd in Boston.

Nog voordat Mel had uitgepakt, ging ze naar de telefoon om haar vrienden en vriendinnen op te bellen en te vragen wie wat had gedaan met wie en wat ze had gemist toen ze weg was. Kennelijk waren ze allebei even blij om weer thuis te zijn, iets wat heel plezierig voor Ollie was. Het speet hem alleen dat geen van beiden gelegenheid had gehad om Benjamin op te zoeken. Ben had nu twee volledige banen en hij en Sandra konden niet veel doen door de baby. Het leek of er niets was veranderd toen hij er Mel in de auto naar vroeg, en ze zei dat hij nogal gedeprimeerd klonk, maar misschien was hij alleen maar moe. Sandra was om twaalf uur 's nachts nog steeds niet thuis en de twee maal dat ze Benjamin 's avonds hadden opgebeld, paste hij opnieuw op de baby.

Om klokslag zeven uur, terwijl Oliver nerveus op zijn kamer zat te wachten en luisterde naar de bekende geluiden van de kinderen boven, zag hij de kleine Mercedes aan komen rijden. Zijn hart bonsde in zijn keel en hij wilde wel zo naar Charlie toerennen om haar te kussen. Maar hij beheerste zich, keek hoe ze uitstapte en ging toen afgemeten naar de voordeur om haar open te doen, waarbij hij zich afvroeg of de kinderen toekeken.

'Hoi, schat,' fluisterde hij, terwijl hij snel haar hals en toen haar wang kuste, 'ik heb je gemist.' Het scheen dagen geleden dat ze elkaar voor het laatst gezien hadden, maar toch waren ze die ochtend nog bij elkaar geweest.

'Ik miste jou ook,' fluisterde ze als een samenzweerder, 'hoe gaat het met hen?'

'Geweldig. Ze hebben een fijne tijd gehad, maar schijnen blij om weer thuis te zijn. In de auto heb ik hen over jou verteld en tot nu toe is alles goed.' Dit was erger dan je meisje aan haar toekomstige schoonmoeder voorstellen, want hij wist hoe hard kinderen konden zijn, vooral die van hem. Charlotte was even nerveus om hén te ontmoeten, als hij om hen aan elkaar voor te stellen. Ze waren net twee onhandige kinderen toen hij haar meenam naar de kamer en tegenover haar in een luie stoel ging zitten, maar ze zouden er niemand mee kunnen beetnemen. De adorerende blikken die ze elkaar toewierpen vertelden van dat zeldzame dat ze de afgelopen twee weken gevonden hadden en ze wisten het beiden. Charlotte begreep dat het iets was wat ze moesten delen. Toen sprong hij van zijn stoel en rende naar boven om hen te roepen, terwijl zij de kamer rondliep, dingen aanraakte en in de ruimte staarde of zonder iets te zien naar een schilderij keek. Stel dat ze een hekel aan haar hadden, dat zijn dochter een ellendige kattekop was en zijn geliefde Sam een klein monster. Maar voordat ze kon vluchten, vloog de hond plotseling de kamer binnen, gevolgd door Sam, dan Mel, en Oliver vlak achter hen. Het was een bliksemoverrompeling en de kamer leek plotseling vol lawaai en gebabbel en gelach, maar ze zwegen zodra ze haar zagen.

Oliver kwam snel naar voren om hen aan elkaar voor te stellen. Mel gaf haar een hand, nam haar kennelijk kritisch op, maar gaf haar goedkeuring. Eigenlijk was ze wel onder de indruk. En Sam keek haar met half dichtgeknepen ogen aan alsof hij probeerde zich iets te herinneren maar niet precies wist wat. Ze konden niet ontkennen dat ze er goed uitzag. Ze had een eenvoudige, marineblauwe rok voor hen aangetrokken, een donkerblauwe panty met een patroontje, mooie donkerblauwe pumps en een witte turtle-neck trui met een blazer. Ze droeg minder make-up dan Mel, die ook niet veel ophad, en ze had haar haar naar achteren getrokken in een lange glanzende paardestaart. Haar haar had precies dezelfde kleur als dat van Benjamin; dat was het eerste dat Mel opviel.

'Ik ben blij kennis met jullie tweeën te kunnen maken,' glimlachte Charlotte, 'ik heb veel over jullie gehoord van je vader.'

'O ja? Wat dan?' Sam grinnikte verrukt tegen haar. Ze was best een leuk mens en hij besloot haar aardig te vinden. 'Heeft hij u al verteld over mijn natuurkundig experiment?' Hij was er buitengewoon trots op, maar Mel kreunde bij het idee.

'O nee, alsjeblieft niet,' ze raadde precies wat er zou komen.

'Wilt u het graag zien?' Hij lachte stralend en Charlotte knikte al, maar Mel stak haar hand uit om haar tegen te houden.

'Volg mijn raad op en doe het niet. Hij heeft een wormenfarm. Walgelijk!'

Zij en Aggie hadden hem gedwongen ermee naar de garage te verhuizen en hij wilde het dolgraag aan die vriendin van zijn vader laten zien, niet alleen als prestatieproject, maar ook om haar op de proef te stellen.

'Ik heb ook nog eens zoiets gehad,' lachte ze, 'maar mijn moeder deed alles weg. Ik had slangen, witte muizen en... een guinees biggetje. Heb jij die ooit gehad, Sam?' Hij schudde het hoofd, diep onder de indruk. Zij had wel iets! 'Ze zijn geweldig. Die van mij was langharig en leek een kruising tussen een hond en een konijn.'

'Goh, dat klinkt machtig,' en toen met grote ogen tegen Oliver: 'Pa, mag ik er ook een hebben?'

'Dat kun je beter eerst aan Aggie vragen, want die zal de boel wel moeten schoonmaken.'

Toen riep Agnes hen aan tafel; die was heel formeel in de eetkamer gedekt. Charlotte legde keurig haar gesteven servet op haar schoot en voelde hoe Mels ogen alles van haar in zich opnamen, van het glanzende haar tot aan de perfect gemanicuurde nagels. Ze aten hamburgers en Franse frietjes - Sams lievelingsgerecht - een groene salade en eigengebakken muffins, zodat Oliver ogenblikkelijk werd herinnerd aan de eenvoudige maaltijden die ze de afgelopen twee weken in de keuken van Charlotte hadden klaargemaakt. Hij wist plotseling hoe hij zijn tijd alleen met haar zou missen, maar had zich tevens voorgenomen zoveel mogelijk bij haar te zijn, ook nu de kinderen weer thuis waren. Hij had uiteindelijk recht op een eigen leven en ze moesten er maar aan wennen.

Plotseling, halverwege de maaltijd, uitte Sam een kreet en keek Charlotte met grote ogen aan. Zijn mond zakte open en toen schudde hij het hoofd; dat kon niet... dat was ze niet... of toch?

'Bent u... hebt u ooit...' Hij wist zelfs niet hoe hij zijn vraag moest inkleden. Charlotte moest erom lachen. Ze had zich al afgevraagd of ze erachter zouden komen, maar ze had gedacht dat Mel haar wel als eerste zou herkennen. Dat was dus niet zo.

'Ik denk van wel,' zei ze bescheiden, met een ondeugende lach, 'als je tenminste vraagt wat ik denk dat je vraagt, Sam.'

'U bent op tv! Joeppie! Dat bent u toch, hè? Ik bedoel...'

'Ja, ja, echt.' Ze keek de kinderen verontschuldigend aan en voelde zich wat verlegen.

'Waarom hebt u dat niet gezegd?' Sam leek bijna beledigd en Mel keek verward rond. Ze wist dat Charlotte haar bekend voorkwam, maar ze wist nog steeds niet waarom en ze schaamde zich ervoor om het te vragen. Kennelijk had ze het moeten weten en wist ze het niet. Ze voelde zich echt stom.

'Het leek me niet zo belangrijk, Sam.' En het mooie was dat ze het meende.

'En u zei dat u een guinees biggetje had. Waarom zei u dan niet dat u een tv-show had?'

Ze moesten allemaal lachen om die redenering en Charlotte schudde grinnikend haar hoofd. 'Het is niet precies hetzelfde, hoor.'

En toen wist Mel het plotseling ook en haar ogen werden enorm. 'O mijn God! U bent Charlotte Sampson!'

'Ja,' zei ze zacht, terwijl Aggie nog eens langs kwam met haar heerlijke muffins en trots een blik op Charlotte wierp; het was of zij oude vrienden waren. Charlotte wierp haar een dankbare blik toe en fluisterde: 'Dank je, Aggie,' en pakte nog een broodje uit de mand.

'Waarom hebt u dat niet gezegd?' klonk Mels echo, en Charlotte keek haar ernstig aan.

'Had je me dan aardiger gevonden? Dat zou niet moeten, weet je. Zulke dingen zijn best aardig, maar niet echt belangrijk.'

'Dat weet ik wel maar...' Wacht maar tot ze haar vriendinnen op school had verteld dat ze met Charlotte Sampson gegeten had! Er waren hier veel kinderen die acteurs kenden, sommigen hadden zelfs familieleden bij de film, maar zij kende niemand van hen. Toen ze Charlotte nog eens wat aandachtiger bekeek, vond ze haar geweldig. Haar vader vond dat trouwens ook. Hij hield van de manier waarop ze met zijn kinderen omging, de dingen die ze zei, zoals ze eruitzag, al die dingen die haar maakten tot wie ze was, in plaats van zomaar een beroemde actrice. 'Jé, echt opwindend u te ontmoeten,' zei Mel eerlijk, en Charlotte lachte. Het was een compliment dat iets voor haar betekende, vooral omdat het van Ollies dochter afkomstig was.

'Dank je, Mel. Maar voor mij is het ook opwindend om jullie te ontmoeten. Ik was zo nerveus voor ik vanavond hier naartoe kwam dat ik wel tien maal iets anders heb aangetrokken!' Ollie was ontroerd en Mel keek stomverbaasd.

'U? Nerveus om óns te ontmoeten? Dat kan toch niet. Hoe is het om op tv te zijn?' Hierna vuurden ze de ene vraag na de andere op haar af, over wie ze allemaal kende, wie ze had gezien, met wie ze werkte, hoe het was als je jezelf op tv zag, hoe het was om rollen te leren. Was ze nooit bang? Hield ze er echt van?

'Nou jongens, rustig een beetje,' kwam Ollie ten slotte tussenbeiden. 'Geef Charlie de kans om een hap in haar mond te steken.' Ze hadden haar geen tijd meer gegund om op adem te komen sinds ze wisten wie ze was, maar in de plotselinge stilte die nu viel, stelde Mel nog één vraag.

'Hoe hebt u onze pa leren kennen?' Ze was nieuwsgierig, niet langer kritisch en Charlie glimlachte vertederd.

'Een kwestie van geluk, denk ik. Het was een paar weken geleden, tijdens een kerstparty van ons tv-net.'

Oliver vond dat hij hun moest vertellen hoe de vork in de steel zat, althans gedeeltelijk, daar waren ze nu wel klaar voor. 'Charlie was zo vriendelijk om me op kerstavond voor een etentje uit te nodigen.' Hij zei niet dat hij die nacht bij haar gelogeerd had en helemaal niet dat ze hadden liggen vrijen bij hun zwembad en dat hij tot over zijn oren verliefd op haar was geworden zodra hij haar zag, maar Mel kon het wel zien. Zelfs Sam vermoedde dat het serieus was: ze keken elkaar een beetje gek aan, nog erger zelfs dan ma en Jean-Pierre; hij vond het oké, want Charlotte Sampson was geweldig.

Zodra ze klaar waren met het dessert nodigde Sam haar opnieuw uit om mee te gaan naar de garage om zijn wormenfarm te zien. En tot Mels afgrijzen ging ze mee en kwam terug met de mededeling dat die van hem veel beter was dan de hare indertijd. Sam zei trots dat hij er een natuurwetenschappelijke prijs voor gekregen had, en zijn zuster hield hem nog eens voor dat het afgrijselijk was.

Om negen uur ging Sam naar bed; Mel bleef nog beneden om met Charlotte te praten over draaiboeken en agenten en toneelspelen, en Charlotte biechtte op dat ze altijd nog eens in een toneelstuk op Broadway zou willen spelen. Eindelijk keek ze spijtig op haar horloge en zei dat ze de volgende dag al om vier uur 's morgens in de studio moest zijn voor een lastige scène die ze nog even moest nakijken als ze thuiskwam. 'Je moet hard werken, Mel, als je werkelijk denkt over acteren als een beroep. Maar ik moet toegeven dat ik het heerlijk vind.'

'Mag ik eens komen kijken als u met een opname bezig bent?' durfde Mel te vragen, zelf verbaasd over haar moed. Maar Charlie maakte dat ze zich zo op haar gemak voelde dat het bijna was of ze het aan een oude vriendin vroeg.

Charlie knikte. 'Best hoor. Als je vader het goedvindt. Een paar weken geleden heeft hij me gezien tijdens de opnamen voor een reclamefilm, dat was best leuk.' Ze glimlachte verlegen naar hem en hij streelde de hand die Mel niet kon zien van de plek waar ze stond. Daarbij had ze het zo druk met onder de indruk zijn dat ze de elektrische stroom tussen hen niet hoorde knetteren.

'Oei, pa, en hoe was het?'

'Interessant. Uitputtend.' Hij keek Charlie vol medegevoel in de ogen. 'Hoe dikwijls moest het worden overgedaan?'

'Tweeëndertig keer, geloof ik. Misschien meer, ik weet het niet precies.'

'De andere acteur verprutste het steeds en dan deden ze het over,' legde hij aan Mel uit. 'Maar het was leuk om het eens mee te maken. Ongelooflijk, hoeveel mensen erbij betrokken zijn.'

'Je moet maar eens komen kijken als ze de show opnemen.' Ze liep langzaam naar de deur en wuifde Mel goedenacht, die naar boven vloog om vriendinnen op te bellen en hun te vertellen wie ze ontmoet had. Oliver bracht haar naar haar auto en keek haar met groeiende bewondering aan.

'Je bent ongelooflijk, weet je dat? Wormenfarms, geduld met tienermeisjes, is er nog iets wat ik van je weten moet?'

'Ja.' Ze was gelukkig toen ze naar hem opkeek. Het was een heerlijke avond geweest en al haar angsten waren verdwenen. Ze hoopte dat de kinderen haar aardig vonden. 'Ik houd heel veel van je, Oliver Watson.'

'Ik houd ook van jou, Charlie,' fluisterde hij toen hij haar kuste. En vanuit zijn slaapkamerraam stond Sam verbaasd naar hen te kijken en draaide zich om naar Aggie, die zijn bed terugsloeg.

'Hé, Aggie, pa kuste daarnet Charlotte Sampson!' Dat was nog eens iets anders, maar Agnes klikte met haar tong.

'Bemoei jij je maar met je eigen zaken, jongeman, en ga je tanden poetsen!'

'Denk je dat ze hem echt aardig vindt?'

'Ik denk van wel. Je vader is een aardige man, dus...'

'Maar ze is een filmster, Aggie! Of van de tv, of... je weet wel.'

'Wat maakt dat nou voor verschil?' En terwijl hij zijn tanden ging poetsen en nog steeds zijn hoofd schudde, dacht Aggie dat die twee mensen allebei veel geluk hadden. En na wat ze vanavond had gezien de kinderen ook.

23

Dat weekend kwam Charlotte hun oprit oprijden, stapte uit en belde plechtig aan de voordeur. Toen Sam opendeed, verrukt haar weer te zien, gaf ze hem een eigenaardig gevormde kooi, bedekt met een lichtblauwe deken. Er klonken rare, piepende geluidjes daar binnen en er was een scherpe lucht. Toen hij de deken eraf haalde, piepte hijzelf ook, maar dan van vreugde. Het was een langharig guinees biggetje! En ze had gelijk gehad, het zag eruit als een kruising tussen een kleine hond en een konijn.

'Oeioeioei! Kijk eens, pap!' riep hij naar zijn vader die juist fris geschoren en gebaad de trap afkwam. 'Mag ik hem houden?' Hij keek van zijn vader naar Charlotte. En Charlotte keek smekend naar Watson senior.

'Ik denk het wel.' Hij glimlachte vol liefde naar haar. Het enige dat ze deed was hen gelukkig maken.

'Mag ik hem op mijn kamer houden?'

'Als je de stank verdragen kunt, vooruit dan maar.' De twee volwassenen lachten en Sam nam de kooi van haar over en rende ermee de trap op vóór een van hen van gedachten kon veranderen.

Die middag gingen ze naar Malibu om aan het strand te spelen en vervolgens naar een film die Mel graag wilde zien: een afschuwelijk tienermisbaksel, waarvan Charlie zei dat hij haar deed denken aan dingen die ze maakte toen ze net begon. Later kwam het Hard Rock Café aan de beurt en Charlotte scheen het lawaai niet eens erg te vinden. De week daarop werd het Disneyland. Het leven met haar leek altijd vakantie te zijn. Ze bedacht de gekste dingen om te doen, opwindende gebeurtenissen om te zien en ze nodigde hen zelfs bij zich thuis uit voor een maaltijd, hoewel Sam aarzelend toegaf dat Aggie beter kon koken, maar in ieder ander opzicht hield hij meer van Charlie. Het guinese biggetje was zelfs naar haar genoemd en heette Charles, afgekort tot Charlie. Mel had iedereen die ze ooit had ontmoet, verteld dat haar vader uitging met Charlotte Sampson.

Geen van de twee kinderen had iets op haar tegen en vonden het zelfs niet erg wanneer Oliver zei dat hij een avond uitging, iets wat door de week trouwens niet dikwijls gebeurde aangezien ze zo hard werkte en al zo vroeg in de studio moest zijn. Ze was tweemaal een weekend blijven slapen, in hun logeerkamer omdat ze vond dat het decorum bewaard moest worden en dat hun gedrag de kinderen geen aanstoot mocht geven. En niemand wist dat hun vader 's nachts op zijn tenen door de hal sloop en met een gelukkige glimlach bij haar in bed kroop als zij 'ssst' zei en daar dan om moest grinniken.

Het was voor iedereen een ideale regeling. Toen de vakantie een maand voorbij was en George en Margaret kwamen logeren, mochten zij Charlotte ook erg graag. Eerst waren ze diep van haar onder de indruk, maar ze dachten er al gauw niet meer aan dat ze zo beroemd was. Charlie was zo weinig zelfbewust, praatte nooit over haar succes, en was zo hartelijk voor degenen om wie ze gaf en vriendelijk voor ieder ander, dat mensen verrukt waren van de vrouw en níet van de tv-ster. Zoals ze had gezegd tijdens haar eerste ontmoeting met Mel was succes heel aardig, maar niet het belangrijkste in haar leven. Het ging bij haar in de eerste plaats om de mensen van wie ze hield.

Toch waren ze zich er allemaal van bewust dat ze beroemd was omdat, waar ze ook ging, mensen om haar handtekening vroegen of haar op een onverwacht ogenblik lastig vielen om te vragen of zij ook... haar te zeggen hoeveel ze van de show hielden, of wilden weten wie Mel en Sam waren. Het ergerde hen wel eens en Oliver probeerde er maar niet te veel aan te denken. Charlie was echter altijd voorkomend tegen haar fans, geduldig, begrijpend, alsof ze op hen zat te wachten om de hele dag met hen te praten en blij was dat ze er waren. Soms vroeg Mel hoe ze het uithield zonder haar geduld te verliezen.

'Dat is een deel van het werk, schat. Je moet het gewoon accepteren als je aan zoiets begint, anders kom je nergens. Je doet het net zo goed voor hen als voor jezelf. En de dag dat je genoeg van ze hebt, is de dag dat je zelf ook niet goed meer bent.'

Vooral Olivers vader was verrukt van haar. Hij vond haar het mooiste meisje dat hij ooit had gezien en bad dat ze met zijn zoon zou willen trouwen. Voordat hij vertrok, vroeg hij Oliver of deze haar zou vragen.

'Kom nou, pa. We kennen elkaar nog geen twee maanden, jaag me niet zo op. En kijk eens naar haar carrière. Ik weet niet of ze zin heeft zich te installeren bij een gewone sterveling met een stel kinderen.' Ze zei van wel, maar de waarheid was dat hij bang was het haar te vragen.

'Ik denk dat ze best wil. Ze heeft zulke goede, fatsoenlijke normen.'

'Dat weet ik, maar ze kan hier in Hollywood iedereen krijgen die ze hebben wil. Gun ons de tijd.' Hij kon nog steeds niet aan zijn geluk geloven. Maar Charlie evenmin.

Toen ze op een avond, nadat zijn vader en Margaret terug waren gegaan naar New York, rustig zaten te praten, rinkelde de telefoon. Het was Benjamin en hij huilde zo dat Oliver hem nauwelijks kon verstaan.

'Kom, kom, jongen, kalmeer even. Zo... adem nu eens diep.' Hij keek bezorgd naar Charlie, bang dat er een ongeluk was gebeurd. Hij had al in geen weken iets van zijn zoon gehoord en als híj opbelde, werd de telefoon niet opgenomen. Hij had zijn vader gevraagd contact met Ben op te nemen als hij terug was. 'Benjamin, zeg eens wat, wat is er?' Het enige dat hij hoorde, was nog steeds het geluid van onderbroken gesnik.

'Ik kan niet meer. Ik kan er niet meer tegen... ik haat haar!'

'Wat is er gebeurd?'

'Niets. Maar ik ben zo moe! Het enige dat ik doe is werken en voor de baby en voor haar betalen. Ze werkt niet meer en ze dacht dat ze weer zwanger was, maar dat is niet zo.' En ditmaal zou het zijn baby niet zijn geweest, hij had haar tenminste al in geen twee maanden meer aangeraakt. 'Ze gaat maar uit met Billy Webb en Johnny Pierson. Ik weet het niet, pa, het enige wat ze doet is uitgaan. Soms moet ik de baby meenemen naar mijn werk. Ik houd van Alex, ik wil hem niet in de steek laten... maar ik kan niet...' Hij begon weer te huilen. 'Ik kan niet meer; ik kan het gewoon niet. Vorige week dacht ik erover om maar zelfmoord te plegen. Ik zat een uur lang in de garage en probeerde voldoende moed te vinden om de motor aan te zetten, maar dat kon ik ook niet. Ik dacht steeds aan Alex en wat er met hem zou gebeuren als hij bij haar zou moeten blijven. Ze geeft geen barst om hem, pa. Soms vergeet ze gewoon om hem te voeden en dan schreeuwt hij het hele huis bij elkaar als ik thuiskom. En vorige week viel hij bijna in het zwembad toen ik hem tien minuten met haar alleen liet. Pa... help me alsjeblieft! Haal me hieruit.' Het korte gesnik leek uren door te gaan, maar toen Ollie voorstelde zo gauw mogelijk naar Californië te komen, zei Benjamin dat hij Alex niet alleen kon laten. Hij hield te veel van hem en Sandra zou hem volkomen verwaarlozen.

'Waarom breng je hem niet mee?'

'Ze zegt dat ze dat niet goedvindt. Vorige week vertelde ik haar dat ik hem mee wilde nemen en toen zei ze dat ze de politie zou waarschuwen als ik dat probeerde. Ze zegt dat ik geen recht op hem heb, want zij is zijn moeder. En als ik hem meeneem, zouden al haar vrienden denken dat ze iets vreselijks had gedaan en dan zou het lijken of ze slecht was. Maar ze wil ook niet voor hem zorgen.'

'En hoe staat het met Sandra's moeder? Denk je dat die zal willen helpen?'

'Dat weet ik niet. Haar vriend is pas bij haar weggelopen en ze is van L.A. naar Bakersfield verhuisd.'

'Heb je haar telefoonnummer?'

'Ja, Sandra heeft het ergens hier, aan de muur van de keuken.'

Zijn huilen was eindelijk opgehouden. Hij was achttien en wankelde onder een afschuwelijke last. 'Weet je, ze is vanaf gisterochtend niet meer thuis geweest. Al vanaf de geboorte van Alex neukt ze met deze en gene.' Alex was net vijfeneenhalve maand oud, 'en pa, ik heb geprobeerd er iets van te maken, echt, maar het gaat niet.' En toen met schaamte in zijn stem: 'Ik kan haar niet meer luchten of zien.'

Oliver nam het hem absoluut niet kwalijk, hij dacht dat hij haar in Benjamins geval misschien had vermoord of anders al lang geleden was weggegaan. Maar Benjamin was zo vastbesloten het goede te doen voor haar en voor zijn zoon. Oliver was alleen dankbaar dat de jongen nooit met haar getrouwd was. Dat was tenminste eenvoudig.

'Ontspan je. Waarom ga je het weekend niet naar opa?'

'Wat moet ik dan met Alex?' Hij klonk plotseling als een hulpeloos kind. Nadat hij bijna een jaar twee banen had gehad, een meisje onderhield dat zijn vrouw niet was en al bijna zes maanden voor zijn kind zorgde, was hij zo uitgeput dat hij nauwelijks meer iets kon bedenken.

'Neem hem mee. Margaret helpt je wel, ze is verpleegster geweest. Pak je spullen en maak dat je wegkomt. Ik bel hen op om te zeggen dat je in aantocht bent. En geef me nu het telefoonnummer van Sandra's moeder.' Benjamin las het op, beloofde dat hij voor hem en Alex zou pakken en nog diezelfde avond naar zijn grootvader zou gaan.

Oliver belde zijn vader op, legde de situatie uit, die George toen herhaalde voor Margaret. Hij verzekerde zijn zoon dat hij alles zou doen om Benjamin te helpen.

'Je moet hem redden uit die situatie, Oliver.'

'Ik zal alles doen wat ik kan, pa.' Hij vertelde maar niet dat zijn oudste kleinzoon nog een moment aan zelfmoord had gedacht, daarover was hijzelf nog te veel geschokt. Maar hij zei het wel tegen Charlotte en ze vond het verschrikkelijk.

'O mijn God, Ollie, haal hem uit die ellende. Waarom vlieg je er niet heen om hem op te pikken?'

'Ik wil eerst met de moeder van het meisje praten en zien of die Sandra en haar baby wil opnemen.' Hij draaide het nummer in Bakersfield en de vrouw antwoordde bij het eerste belletje. Ze klonk of ze dronken was en nogal dom, maar ze wist wie Oliver was en ze wist ook van Sandra en Benjamin en de baby. Oliver legde haar geduldig uit dat hij en Benjamin het gevoel hadden dat het tijd was de dingen anders te regelen. Hij vroeg of ze bereid was haar dochter weer in huis te nemen, met haar baby. Na wat weifelen vroeg ze ten slotte aan Oliver het enige dat haar interesseerde.

'Wil je betalen voor het kind, als ik het doe? En voor haar ook?'

'Misschien wel.' Het was hem alles waard om haar uit Benjamins leven te verwijderen, maar dat wilde hij niet zeggen, want het zou haar alleen maar hebzuchtiger maken. 'Ik verwacht in ieder geval dat Sandra weer aan het werk gaat om in haar onderhoud te voorzien, tenzij ze natuurlijk terug naar school gaat.' Maar de vrouw scheen niet de minste belangstelling te hebben voor de opleiding van haar dochter.

'Over hoeveel hebben we het nou?'

'Zeg vijfhonderd per maand voor haar en het kind.' Het was geen fortuin, maar het was genoeg, vooral omdat ze bij haar moeder zou wonen.

'Ja, dat zal wel gaan.' Ze wilde het inpikken voordat hij van gedachten veranderde. Verdomd, ze hadden haast geen geld voor het kind nodig, hield ze zich voor. Het enige dat hij at was babyvoer en zij en Sandra konden een leuke tijd hebben met de rest van het geld.

'Bent u bereid papieren te tekenen waarin u instemt met het bedrag?'

'O, zeker.'

'Hoe gauw zou u haar in huis kunnen nemen?'

'God, dat weet ik niet. Ik werk niet op het ogenblik, dus kan ik haar denk ik, helpen met het kind.' Haar stem scheen te vervagen. Ze was niet zo dol op een schreeuwende baby in huis en ook niet om Sandra weer over de vloer te hebben, maar anderzijds klonk het geld heel aardig, tenzij ze nog meer kon krijgen. 'En zevenhonderd, nu ik er nog eens over denk?'

'Zes.' Olivers gezicht verstarde van afkeer. Hij vond het vreselijk met haar te onderhandelen en alleen het luisteren deed hem al in elkaar krimpen. O, als hij dacht aan Benjamin die met haar dochter had samengeleefd!

'Oké, ik doe het.'

'Dan komt hij morgen met een vliegtuig naar u toe.'

Daarna belde hij Margaret en vroeg of ze naar het huis in Purchase wilde gaan om het meisje met de baby op een vliegtuig naar Los Angeles te zetten. En of Benjamin tijdens het weekend bij hen mocht blijven logeren. Hij wilde graag dat de jongen eerst wat bekoelde en niet dat hij weer de spanning kreeg van het samen met Sandra en de baby in één vliegtuig zitten naar Los Angeles.

Margaret klonk als een weldoende engel en was dadelijk bereid te helpen. Ze klonk niet geagiteerd of in de war, maar volkomen kalm en ze wilde graag alles doen om te helpen, zonder Olivers vader overstuur te maken. Hij bedankte haar uit de grond van zijn hart en ze verzekerde hem dat ze het huis in Purchase zou afsluiten als Benjamin weg was, dat ze de beveiliging zou aanzetten en een oogje in het zeil zou blijven houden. Hij had het huis in geen geval willen verkopen tot hij er zeker van was dat ze in Californië zouden blijven. Het was een huis om op terug te vallen en daarom had hij in Californië dan ook alleen iets gehuurd.

En toen belde hij Benjamin, die klonk alsof hij naast de telefoon had zitten wachten. 'Alles is in orde, joh. Ik heb met haar moeder gesproken en die wil hen graag in huis nemen.' Hij liet het wat prettiger klinken dan het was geweest, en legde uit dat hij geld beschikbaar had gesteld om voor de baby te zorgen, dus dat hij er zich geen zorgen over hoefde te maken. 'En er ligt een betaald plaatsbewijs op de luchthaven voor hen klaar, en Margaret komt helpen pakken en brengt je naar opa. Ik dacht dat je misschien een paar dagen bij hen kon logeren en daarna hierheen komen.' En dan zou Benjamin weer thuis zijn. Na al die maanden zou hij terug in de kudde zijn om een nieuw leven te beginnen of de draden van het oude weer op te nemen. Al zou het nooit meer helemaal hetzelfde voor hem zijn, en Ollie wist dat hij nooit zou kunnen uitvlakken wat er was gebeurd en dat hij de baby nooit zou vergeten. Maar hij had het recht om door te gaan en niet levend begraven te blijven met een vrouw van wie hij niet hield en een baby die hij nooit echt gewenst had. Ben was lang genoeg nobel geweest, en nu hij de deur geopend had, zou Oliver hem als de weerlicht uit de ellende halen, voordat hij weer van gedachten veranderde. Benjamin stribbelde eerst tegen bij het vooruitzicht dat Sandra de baby zou meenemen. Maar hij was te moe en te gedeprimeerd om nog te vechten en zijn vader hield hem voor dat Sandra's moeder voor de baby zou zorgen.

Benjamin klonk half verdoofd toen hij in alles toestemde en na een lange stilte bedankte hij zijn vader, al klonk zijn stem nog bedroefd.

'Ik zal Alex zo missen. Hij is nu zo lief, pa. Hij begint te kruipen. Ik weet het niet...' Hij scheen weer te aarzelen. 'Misschien is het toch niet goed.' Maar een deel van hem wilde zo graag bevrijd zijn van al die verantwoordelijkheid. De laatste paar maanden waren een nachtmerrie geweest.

'Je kunt niets beters doen,' troostte Oliver, 'je kunt hem toch in Bakersfield gaan opzoeken, dat is niet meer dan twee uur hier vandaan. Dit is echt het beste voor jullie alle drie: voor Sandra, voor jou en voor de baby. Je kunt daar niet blijven ploeteren. Tot nu toe ben je geweldig geweest en ik ben trots op je. Maar je moet ook aan jezelf denken. Op jouw leeftijd kun je zonder zelfs maar een einddiploma van een middelbare school een baby niet veel bieden.'

'Ik weet het.' En toen, bezorgd: 'Zei Sandra's moeder echt dat ze zou helpen met Alex? Ik vertrouw er niet op dat ze het alleen zal willen doen.'

'Ze zei van wel en ze werkt niet op het ogenblik. Ga nu eerst maar slapen.' Toen hij dat zei, hoorde hij de baby in de verte huilen. Benjamin besloot in het huis te wachten tot Sandra terugkwam. Margaret zou de volgende ochtend komen. 'Ik praat morgen weer met je, als je bij opa zit.'

Maar toen hij de volgende dag belde, zei Margaret dat hij in een diepe slaap lag. Hij was volkomen kapot geweest toen Sandra met de baby vertrok, had er daarna op gestaan het huis in Purchase zelf schoon te maken en toen hij bij zijn grootvader aankwam, was hij ongeveer in elkaar gestort van alle ellende. Kennelijk was het afscheid van Sandra bitter en luidruchtig geweest. Margaret had hem als een kind in bed gestopt, hij had zelfs niet meer gegeten. Ze vroeg zich af of hij niet beter een paar dagen langer kon blijven, maar Oliver wilde hem in Californië zien zodra hij in staat was de reis te maken. Hij moest daar gewoon weg en zo'n groot mogelijke afstand scheppen tussen hemzelf en de nachtmerrie van het afgelopen jaar.

'Het is een fijne vent, Oliver. Je kunt trots op hem zijn. Hij was een man tot het allerlaatst en hij ging bijna kapot toen hij het kind zag vertrekken.'

'Dat weet ik.' Hij had nooit verwacht dat Benjamin zoveel van de baby zou houden en het maakte de zaak wel gecompliceerder, maar na een tijdje zouden de dingen misschien veranderen, zouden de banden wat losser worden of gaf Sandra haar recht op het kind op en kon Benjamin hem adopteren. Oliver had er met een advocaat over gesproken, die hem had verzekerd dat er geen enkele manier was om het kind van haar te krijgen, tenzij ze er vrijwillig afstand van deed. Het was verstandig geweest haar de baby te laten houden, en in dat geval was het het beste dat Benjamin het kind bezocht. 'Dank je nog een keer voor alles, Margaret, en dat je zo gezorgd hebt,' zei Oliver, 'het spijt me dat ik je zoveel last heb bezorgd, maar ik wist gewoon niet wie ik anders kon vragen.' Hij had er even aan gedacht om Daphne in New York op te bellen, maar die was te ver weg en had het vreselijk druk. Margaret was een uitkomst geweest en hij was haar innig dankbaar. Zijn vader had gelijk: ze was een geweldige vrouw.

'Je vader zegt dat hij veel lijkt op jou toen jij zo oud was: sterk, vriendelijk en koppig.' Het was gek haar dat te horen zeggen; Oliver had altijd gevonden dat Benjamin meer op zijn moeder leek. 'Hij komt wel weer in het gareel, daar hoef je niet bang voor te zijn, en ik zet hem morgen of overmorgen op het vliegtuig naar jou toe.'

Hij bedankte haar nog eens en belde af, waarna hij Sandra's moeder in Bakersfield opbelde om zich ervan te verzekeren dat Sandra en de baby veilig waren aangekomen. Ze zei van wel en wilde weten wanneer de eerste cheque zou komen.

'Die heb ik gisteren naar u verstuurd, mevrouw Carter,' zei Oliver minachtend. 'Gaat het goed met de baby?'

'Het is een enig kind,' zei ze, meer om hem een plezier te doen dan vanwege een waar gevoel voor haar kleinkind. Eindelijk kon Oliver zich ontspannen, en hij ging op de bank naast Charlotte zitten, die bijna aldoor bij hem was geweest. De beproeving was nu haast voorbij.

Hij keek haar met een vermoeide glimlach aan terwijl ze teder zijn haar streelde. 'Het is een verdomd rotjaar voor die jongen geweest, Charlie, Goddank dat hij nu vrij is.' Hoewel zelfs Oliver een steek van verdriet voor de kleine Alex voelde. Hij zou zo ver van hun leven af komen te staan.

'Het moet moeilijk voor hem zijn geweest je op te bellen. Er moet tot zijn eer gezegd worden dat hij het pas heeft opgegeven toen het echt niet verder meer ging.'

'Dat vind ik ook. Ik heb veel respect voor hem. Ik vind het alleen jammer dat hij dat allemaal heeft moeten doormaken.' Ze aten die avond rustig met zijn tweeën nadat Mel en Sam naar boven waren gegaan. Benjamin had toen gebeld en ze wisten allebei dat hun broer de volgende dag thuis zou komen. Ollie had hen gewaarschuwd dat hij een moeilijke tijd achter de rug had en Mel beloofde dat ze alles zou doen om het gemakkelijker voor hem te maken, maar iedereen vroeg zich wel af wat hij met zijn school zou doen. Niemand wist het nog.

Ollie bracht Charlotte die avond laat thuis en bleef nog even om iets te drinken. Ze praatten alleen maar over Benjamin en kusten elkaar kort in de keuken. Dit was wel iets anders dan de ongeremde, wilde, onstuimige verhouding met Megan. Hij lachte wat triest tegen haar en verontschuldigde zich voor alle verwarring.

'Ik ben bang, mijn liefste, dat de dingen nooit volgens plan verlopen met kinderen om je heen. Zelf geloof ik dat ik er in al die jaren aan gewend ben geraakt, maar voor jou is het minder plezierig. Ik ben de laatste dagen geen prettig gezelschap voor je geweest.'

'Je was best en ik verwacht niet dat je je anders zou gedragen.'

En toen had ze plotseling een ingeving, want ze vond het heerlijk met hem en zijn kinderen samen te zijn en haar hart ging uit naar de zoon die ze zelfs nog niet kende. 'Zal ik morgen met je meegaan naar het vliegveld, of ben je liever alleen met hem?' Ze hield altijd rekening met de tijd die hij voor zijn kinderen nodig had en hij apprecieerde dat. Er scheen niets te zijn dat ze niet begreep of waarbij ze hem niet wilde helpen.

'We hebben tijd genoeg om te praten als we thuis zijn, Charlie, ik zou het fijn vinden als je meeging.' Hij glimlachte en kuste haar weer en een paar minuten later vertrok hij, uitgeput.

Hij kon zich nauwelijks voorstellen hoe Benjamin zich moest voelen na alles wat hij had doorgemaakt, en was absoluut niet voorbereid op de broodmagere, bleke, somber kijkende jongen die hij de volgende avond van het vliegveld haalde. Het enige dat hij deed, was de armen om hem heen slaan toen de jongen begon te huilen, terwijl Charlotte tactvol op een afstand stond te wachten. Eindelijk veegde Benjamin zijn ogen af en keek naar zijn vader als naar een lang verloren vriend, en Charlotte draaide zich om zodat ze de tranen in haar ogen niet konden zien, toen ze langzaam naar haar toeliepen om Benjamin aan haar voor te stellen. 'Charlotte, ik wil je graag voorstellen aan mijn zoon Benjamin.' Oliver sprak zacht, want het was een treurige avond voor hem. Maar de jongen deed een poging om minder gebroken te lijken dan hij was en glimlachte toen hij haar een hand gaf.

'Mijn zuster heeft me al veel over u verteld en ik heb uw show vaak gezien. En Sam vertelde over het guinese biggetje. U hebt het helemaal gemaakt in ons gezin, mevrouw Sampson.' Ze was gevleid door die vriendelijke woorden en kuste hem vluchtig op de wang. Oliver merkte dat ze buitengewoon veel op elkaar leken. Bijna iedereen zou denken dat ze familie van elkaar waren: met dat rode haar, die crèmekleurige huid en de verspreide sproeten. 'Ik voel me gevleid, Benjamin. Maar ik zou nog gelukkiger zijn als je me Charlie noemde. Hoe was de vlucht?'

'Vrij goed, geloof ik. Ik heb bijna aldoor geslapen.' Hij was emotioneel nog steeds volkomen leeg en uitgeput. Hij had die dag tot twaalf uur 's middags geslapen, waarna Margaret hem naar de luchthaven had gereden, zoals ze zijn vader beloofd had. En toen vroeg hij snel en fluisterend aan zijn vader: 'Heb je gisteravond nog met Sandra gesproken? Is het goed met de baby?'

'Het is best met ze.' Hij nam hem mee naar de bagagehal, bedroefd dat Benjamin zich zo bezorgd over hen maakte. Alex bleef zijn eerste gedachte en het was pijnlijk te zien hoe hij de baby miste. Hij zei iets dergelijks tegen Charlotte toen ze even alleen waren om Benjamins koffers op zijn kamer te zetten.

'Hij vergeet ze niet zomaar, Ollie.'

'Nee, dat begrijp ik. Maar het wordt tijd dat hij eens aan zichzelf gaat denken.'

'Dat doet hij ook wel. Geef hem de tijd. Hij is nog van streek, vergeet niet wat hij allemaal heeft doorgemaakt.'

Ze liepen de trap af naar de anderen. Alle kinderen, Benjamin inbegrepen, waren naar de keuken gehold en toen Oliver en Charlotte binnenkwamen, zat Benjamin een club-sandwich te eten en had een bord koekjes bij zich staan die Aggie voor hem gebakken had. Mel was opgewonden met hem aan het praten en Sam duwde het guinese biggetje steeds in zijn gezicht om hem te laten zien hoe mooi het wel was. En Benjamin glimlachte en luisterde naar hen. Het was fijn om weer thuis te zijn, beter dan iemand van hen wist. Hij had het gevoel dat hij zojuist een jaar op een andere planeet had doorgebracht.

'En hoe is het op school?' vroeg hij Mel.

'Geweldig. Je zult het er zeker fijn vinden.' En toen wilde ze wel dat ze haar tong had ingeslikt. Haar vader had haar zó gewaarschuwd hem niet met zijn neus op een school te duwen, maar haar broer las de blik in haar ogen en lachte.

'Geen zorgen, meid. Zo erg is het niet. Maar ik heb nog niet goed nagedacht over wat ik moet gaan doen. Ik wil eerst naar Bakersfield om te zien hoe het met Alex gaat en dan wilde ik proberen of ik een examen kan doen dat gelijk staat aan het eindexamen van school. Ik zou kunnen proberen of het mogelijk is aan de universiteit van Los Angeles te komen, zien of ik dat haal.' Weg was de droom van Princeton of Harvard, maar de UCLA was ook een goede universiteit en hij wilde voorlopig dicht bij huis blijven. Op dat moment was dit het enige dat hij wilde.

Hij vertelde Oliver hetzelfde toen de anderen naar bed waren en Charlie zei dat zij er ook geweest was en bood aan hem een recommandatiebrief te schrijven, misschien dat het hielp.

'Dat zou geweldig zijn!' Hij bedankte haar en probeerde niet te doen of hij haar steeds aanstaarde. Hij was de hele avond al onder de indruk van haar; ze was zo aardig en zo mooi en kennelijk zo dol op zijn vader. Ze stond erop om alleen naar huis te rijden die avond, de twee mannen moesten even wat tijd alleen hebben. Toen ze weg was, had Benjamin niets dan goeds over haar te zeggen, tot vreugde van zijn vader.

'Jij hebt geboft, pa. Ze is geweldig.'

'Dat vind ik ook,' zei hij glimlachend, maar keek weer bezorgd naar zijn zoon alsof hij naar littekens zocht. Daar was echter niets van te zien, alleen zijn ogen hadden een blik die honderd jaar ouder was geworden. 'Ben je oké? Ik bedoel echt?'

'Het gaat best. Heb je een auto die ik kan lenen, pa? Ik wilde morgen naar Bakersfield om Alex op te zoeken.'

'Vind je dat nu al nodig? Al zo gauw, bedoel ik. Misschien is het moeilijk voor Sandra. Misschien moeten jullie elkaar een adempauze gunnen.'

Benjamin zuchtte en leunde achterover op de gemakkelijke bank met de opluchting op zijn gezicht geschreven toen hij zijn benen strekte. 'Ik zou blij zijn als ik háár nooit meer zag, maar ik wil naar de baby gaan kijken.'

'Je bent dol op hem, hè?' Het was hetzelfde gevoel dat hij voor zijn kinderen had gehad toen ze geboren waren. Hij had alleen verwacht dat dit anders zou zijn, maar het gekke was dat dat niet zo was.

'Hij is mijn zoon, pa. Je verwacht toch niet dat ik iets anders zou voelen?' Hij leek verbaasd. Voor hem ging het er niet om of de baby legitiem was of niet, hij hield gewoon van zijn kind.

'Ik denk van niet. Ik voelde voor jullie ook zo.' Het zou onmogelijk voor hem zijn geweest weg te lopen of hen achter te laten in de handen van iemand die hij niet vertrouwde. En plotseling besefte hij iets van wat zijn eigen zoon moest voelen. 'Neem de stationcar maar. Zeg alleen tegen Aggie dat jij hem meeneemt, voor het geval ze boodschappen moet doen of Sam ophalen.'

'Dank je. En ik beloof dat ik gelijk daarna zal proberen alles te regelen voor een opleiding. Als ik lang moet wachten voor ik aan de UCLA kan komen, neem ik zolang een baan. Ik ga niet zitten niksen. En ik moet je nog bedanken voor alles wat je voor me gedaan hebt, pa.' Bij die woorden sprongen de tranen in Olivers ogen en hij klopte zijn zoon zachtjes op de knie toen hij opstond. Hij was ook moe, maar opgelucht dat zijn zoon eindelijk weer bij hen thuis was.

'Bouw een goed leven op voor jezelf, Benjamin. Op een dag krijg je het allemaal terug: een goede vrouw, kinderen die je hebben wilt, op het juiste moment en op de juiste manier als je geluk hebt.'

Benjamin moest lachen om dat advies en keek zijn vader toen nieuwsgierig aan. 'Ga je met haar trouwen, pa? Ik bedoel met Charlie.'

'Daar heb ik ook al aan gedacht.' De oudere man glimlachte en was eerlijk tegen hem, als man tegen man. Benjamin was geen kind meer.

'Ik zou het graag willen, maar we hebben nog geen tijd gehad om erover te praten.' Hij draaide al een maand lang om het onderwerp heen, want hij wist hoe belangrijk haar carrière voor haar was en hij was doodsbang dat ze nee zou zeggen. Hij wilde de dingen niet verknoeien door het haar te snel te vragen, maar hij wist vanaf de eerste avond dat zij de ware was. Het was nog maar een kwestie van tijd vóór hij het haar zou vragen. Dit was heel anders dan alles wat hij ooit had gekend, en hij voelde voor haar op een manier die hij nooit voor Sarah had gevoeld. Met haar waren er altijd moeilijkheden geweest, besefte hij nu; een vierkante pin in een rond gat. Maar zij pasten perfect. Charlie was alles waarvan hij ooit gedroomd had.

'Het is een geweldig kind. Ik vind haar echt aardig.'

'Ik ook.' Ollie lachte en nam de jongen mee naar boven, naar diens slaapkamer. Toen liep hij langzaam door naar die van hem, blij dat ze weer allemaal onder één dak waren. Zijn drie kuikens waren zo snel opgegroeid, zelfs Sam. Hij sliep nu nooit meer in het bed van zijn vader en was volmaakt tevreden op zijn eigen kamer, met zijn eigen Charlie.

24

Benjamin reed naar Bakersfield op de dag nadat hij was thuisgekomen en was niet al te verrukt over wat hij zag, maar de baby zag er goed uit, Sandra was thuis en haar moeder scheen een oogje in het zeil te houden. Meer mocht hij niet verlangen. Het huis was echter vervallen en onverzorgd, de airconditioning werkte niet en Alex sliep in een wieg in de zitkamer met een lawaaiige tv vlak naast hem. Hij juichte toen hij wakker werd en Benjamin in de kamer zag en het was een verschrikking hem achter te moeten laten, al was hij zielsgelukkig om van Sandra verlost te zijn.

Toen hij terugreed naar Bel Air, was hij toch wel wat gerustgesteld. In de volgende weken slaagde hij voor het vergelijkende eindexamen, schreef om toelating aan de UCLA en werd vier weken later aangenomen. Hij had toen al een deeltijdbaan in de boekhandel op de campus en was van plan de baan te houden om zodoende te kunnen meebetalen aan de maandelijkse rekening voor Alex.

Hij was weer naar Bakersfield geweest en alles scheen nog hetzelfde, hoewel Sandra uit was, maar haar moeder zat thuis bier te drinken en de baby was opgewekt genoeg. Benjamin bleef een uurtje met hem spelen en reed toen terug. Ditmaal zei hij niets over het bezoek tegen zijn vader. Hij had het idee dat Oliver nog steeds dacht dat hij zich te veel bij het kind betrokken voelde, maar hijzelf was er vast van overtuigd dat het iets was wat hij hoorde te doen, en dat Alex, al kreeg hij later ook nog zoveel kinderen, altijd zijn oudste zou blijven en een belangrijk deel van zijn leven zou vormen. Hij was van plan zich met hem te blíjven bemoeien. Sandra's moeder scheen het niet erg te vinden, ze was blij met de cheques die prompt iedere maand arriveerden. Alex was het beste dat haar ooit overkomen was; Sandra wist wel wat ze deed toen ze zich door Benjamin Watson zwanger liet maken. De Watsons waren misschien niet rijk, maar zaten er warmpjes genoeg bij en ze wist, omdat ze in New York een paar dingen had nagevraagd, dat de vader van de knul een verdomd goede baan had. Toen, een paar weken later, las ze een stukje in een roddelrubriek in de krant wat haar gedachten echt bezighield. De oude heer ging uit met Charlotte Sampson. Op dat moment betekende het niet veel, maar als ze op een dag niet méér zouden betalen, kon wat chantage misschien nog goed van pas komen.

Dat was wel het laatste waar Ollie aan dacht toen hun romance opbloeide en ze steeds meer tijd samen besteedden, tot grote vreugde van de kinderen. En eindelijk, in de laatste week van april, verzamelde hij al zijn moed om haar te vragen.

Ze zaten aan een van hun rustige, intieme dineetjes in Chianti; en hij verraste haar níet met een ring en vroeg haar níet met gebogen knie ten huwelijk. Hij wachtte tot ze klaar waren met eten en keek haar toen nerveus aan. Ze lachte tegen hem, wist het niet zeker, maar dacht dat ze wel kon raden wat er kwam.

'Hoe was het vandaag op kantoor?' plaagde ze en hij kreunde bijna.

'Doe me dat niet aan... ik wilde met je praten over iets ernstigs. Dat wil ik al lang, maar ik wist niet zeker hoe jij erover dacht... met je carrière en zo...'

'Wil je me een baan aanbieden?' Ze glimlachte onschuldig.

'Ach, vlieg op. Maar ja, nu je het zegt... ja. Zo zou je het kunnen noemen. Een vaste baan, en slecht betaald vergeleken met wat je nu krijgt. Je zit levenslang vast, maar hebt kost en inwoning, en drie belangrijke nadelen, een paar eigenwijze kwasten en uiteindelijk een pensioen.'

'Pas op als je je kinderen nadelen noemt, Oliver Watson. Ik houd toevallig van ze.' Ze klonk beledigd om hen en hij hield haar hand stevig in de zijne, bracht die naar zijn lippen en kuste haar vingers.

'Ik ook. Maar ik houd toevallig ook van jou. Hoe zou je het vinden als we een dezer dagen trouwden?' Zijn hart bonsde toen hij het vroeg en het zou hem niet hebben verbaasd als ze het had afgewezen, maar ze zei geen woord, kuste hem alleen.

'Dat is het liefste dat ooit tegen me gezegd is,' zei ze ten slotte. Maar ze had hem nog steeds niet geantwoord en het wachten daarop was een marteling.

'En?'

'Ik vind dat we er allebei goed over moeten nadenken. Jij meer dan ik. Ik weet wat ik krijg, Ollie en ik houd van jullie alle vier, maar jij bent nooit getrouwd geweest met een vrouw met een carrière en dat kan heel lastig zijn, vooral met werk zoals het mijne. We zouden weinig privé-leven hebben, wat we ook probeerden, en iedereen zou altijd drukte over me maken, in ieder geval zolang ik aan de show vastzit. En dat kan heel erg vervelend zijn.' Hij had dat al ervaren als ze uitgingen: de aanhoudende vraag naar een handtekening, de pers, de goed bedoelde opdringerigheid. Maar het kon hem niet schelen en hij was trots op haar. Hij vond het niet erg een stap terug te doen en haar de ster te laten zijn.

'Die dingen vind ik geen van allen erg.'

'Weet je dat zeker? Op een dag zal ik het allemaal opgeven, maar eerlijk gezegd, Ollie, nu nog niet. Ik ben daar nog niet klaar voor. Ik heb te lang te hard gewerkt om het op te geven vóór ik er alle voldoening heb uitgepeurd die er maar uit te krijgen is.'

'Dat begrijp ik. Ik verwacht ook niet dat je het opgeeft, ik geloof juist dat dat een grote vergissing zou blijken.'

'Ik ook. En al houd ik ook nog zoveel van je, toch geloof ik dat ik daar gebelgd over zou zijn. Hoe denk je dat de kinderen het zouden vinden?' Ze hield ook rekening met hen, omdat ze voor haar en voor hem zoveel betekenden en ze wilde dat de kinderen er positief tegenover stonden. Ollie grinnikte alleen maar.

'Ze zeiden dat ze van me zouden scheiden als ik het je niet vroeg. En ik denk dat ze me waarschijnlijk in de steek laten en een andere vader zoeken als jij me niet accepteert.'

'Ze zouden gek zijn als ze dat deden. Ze kunnen nooit een betere vinden, al proberen ze het nog zo hard.'

'Dat is niet waar. Ik maak nogal wat uitglijders.'

'Het is wél zo. En ik heb jou nog geen enkele keer zien uitglijden. Je gaat fantastisch met hen om.' Benjamin was terug op het rechte spoor, Mel was briljant op school en Sam was zijn leven lang nog niet zo gelukkig geweest. En toen glimlachte ze verlegen en keek naar hem op. 'Ik zou op een dag ook graag kinderen willen hebben. In ieder geval een of twee, misschien zelfs drie als ik niet te oud ben als ik begin. Hoe zou je dat vinden? Het geeft je wel een vol huis, met guinese biggetjes en witte muizen en wormenfarms en van alles.' Ze moesten er allebei om lachen, maar het onderwerp was ernstig genoeg en ze had gelijk om er nu over te beginnen.

Hij fronste toen hij eraan dacht. Het was al eerder bij hem opgekomen, maar hij had zich nooit echt kunnen voorstellen weer kleine kinderen te hebben.

Op zijn vijfenveertigste moest het een interessante gedachte zijn en hij was tenminste nog niet gillend de deur uitgerend, dacht ze bij zichzelf.

'Ik weet het niet. Ik ben bang dat ik wat te oud en te moe ben om weer helemaal opnieuw te beginnen. Kinderen zijn niet zo gemakkelijk als je denkt.' Hij had dat zeker het laatste jaar gezien, maar hij wist ook hoe dankbaar het was en wilde haar er niet van beroven, daarvoor hield hij te veel van haar. En ze had kinderen van haarzelf evenveel te bieden als die van hem. Het was de moeite waard erover te denken, als het betekende dat hij haar moest overtuigen van een gezamenlijke toekomst. 'Ik denk dat je me waarschijnlijk wel kunt overhalen, één keer althans wel.' Toen zag hij de blik in haar ogen en zijn hart smolt toen hij glimlachte, 'misschien tweemaal. Maar duw me niet over de rand. Ik ben al grootvader, hoor.'

'Dat telt niet mee.' Ze bedoelde omdat hij nog zo jong was, maar Oliver keek verdrietig.

'Voor Benjamin wel.'

'Ik bedoelde alleen dat je niet oud genoeg bent om jezelf zo te noemen.'

'Maar ik voel het wel eens. Behalve als ik bij jou ben. Ik denk dat we heerlijke dingen zouden kunnen doen, Charlie. Er is zoveel waar ik met jou aan zou willen beginnen. Reizen, plezier hebben, je helpen bij je carrière. Dit is voor het eerst van mijn leven dat ik het gevoel heb dat het goed is, tot in mijn tenen en tot diep in mijn ziel. Ik heb geen enkele twijfel over ons.' En hij voelde zich zo vredig.

'Gek hè, maar ik twijfel ook niet. Ik weet hoeveel ik van je houd, Ollie. Ik wil alleen dat jij helemaal zeker bent.'

Ze aarzelde net lang genoeg om hem een kus te geven en fluisterde toen in zijn oor: 'In dat geval sta je op mijn programma. Maar ik wil een jaar wachten vanaf het moment dat we elkaar leerden kennen, we moeten het goed doen. Wat vind je van Kerstmis?'

'Meen je dat?' Hij keek verbijsterd. Zijn echtscheiding was een maand geleden uitgesproken en Sarah was al langer dan een jaar weg en hij hield van deze vrouw met zijn hele hart en nu was ze bereid met hem te trouwen! Maar ze knikte en lachte plotseling en keek even gelukkig als hij zich voelde.

'Natuurlijk meen ik het. Vind je het niet erg om te wachten tot Kerstmis?'

'Een beetje. Maar ik houd eigenlijk wel van het idee van een ouderwetse verloving.'

'In juni wordt de show weer onderbroken. We zouden van de zomer misschien een maand of twee weg kunnen gaan. Ik had een aanbod voor een film, maar die is eigenlijk tweederangs. Ik ga er veel liever met jou en de kinderen tussenuit, tenzij Sarah ze ergens mee naar toe neemt.'

'Dat doet ze ook, maar alleen in augustus.'

De rest van de avond bleven ze plannen maken en toen hij haar die avond thuisbracht, bleef hij bij haar en lagen ze te vrijen om hun verloving te vieren.

25

De volgende dag vertelden ze het de kinderen, die helemaal in extase waren. Sam vroeg of hij mee mocht op huwelijksreis en Oliver kreunde. Charlotte vroeg Mel of ze bruidsmeisje wilde zijn. Er waren nog acht maanden te gaan, maar toen ze erover praatten, waren ze allemaal opgewonden als kleine kinderen.

De volgende dag kwam Ollie haar van de studio halen en toen Charlotte in de auto stapte, lag er een vierkant doosje op haar stoel in turkooizen papier en met een witsatijnen lintje eromheen. Haar handen beefden toen ze het openmaakte en ze hijgde toen ze de ring zag schitteren in het zwartsuède doosje. Het was een prachtige als smaragd geslepen diamant en er stonden tranen in haar ogen toen ze hem door Ollie aan haar vinger liet schuiven. 'O Ollie... wat is hij mooi!'

'Net als jij.' Hij kuste haar en drukte haar tegen zich aan en zo bleef ze dicht bij hem zitten toen ze op weg naar huis gingen, naar de kinderen.

Binnen een paar dagen was de pers achter het nieuws gekomen en de producers van de show maakten er een hele toestand van. De PR-mensen voor de studio rolden over hen heen en wilden foto's van Charlotte samen met Oliver en de kinderen. Het tijdschrift People belde en Us, en het nieuws van hun verloving verscheen zowel in Newsweek als in Time en plotseling werden ook de kinderen lastig gevallen. Het maakte Charlotte woedend en Oliver was nijdig toen hij bij verschillende gelegenheden de paparazzi rond het huis zag hangen.

'Hoe houd je het uit?' vroeg hij Charlotte meer dan eens, met het gevolg dat ze besloten de zomer met de kinderen in afzondering door te brengen, in een gehuurde villa in Trancas.

De eerstvolgende weken waren nogal vervelend, maar ten slotte was het nieuwtje eraf. Sarah belde op om hem geluk te wensen. Ze had het nieuws al van Sam gehoord, maar had er ook in de kranten over gelezen.

'De kinderen schijnen dol op haar te zijn, Ollie. Ik ben blij voor je.'

'Ik ook, maar de pers is wel lastig.'

'Daar wen je wel aan. Zo is Hollywood nu eenmaal,' plaagde ze, maar het klonk of ze blij was voor hem. Ook zijn vader en Margaret waren opgetogen. Het was een heerlijke tijd en Oliver en Charlotte hadden heel wat te doen eer ze voor hun zomervakantie met de kinderen naar Trancas konden vertrekken.

Eindelijk was Charlotte klaar met de laatste opnamen van het seizoen, kwamen de kinderen van school en liet Oliver het kantoor achter zich voor een vakantie van vier weken. Zo togen ze met hun vijven naar Trancas. Het werd een verrukkelijke maand daar aan het strand, en toen vertrokken Mel en Sam oostwaarts naar hun moeder.

Charlie was van plan nog een paar reclamefilmpjes te maken, Oliver moest weer aan het werk en Benjamin maakte zich klaar voor het begin van de colleges aan de UCLA, eind augustus.

Het was vlak daarvoor dat hij laat op een middag werd opgebeld. Hij was juist thuisgekomen om zich te verkleden voor een etentje met Charlie en zijn vader. Toen de telefoon rinkelde, dacht hij dat het zijn vader was die van zijn werk opbelde. Maar in plaats daarvan hoorde hij verbaasd de stem van Sandra's moeder, en ze belde voor hem. Zijn hart stond bijna stil toen hij haar hoorde. 'Is er iets, mevrouw Carter? Is Alex...?'

'Die maakt het wel goed, geloof ik.' Ze klonk vreemd. Ze had lang over het gesprek nagedacht om iets te verzinnen wat haar geld zou opleveren, maar ten slotte had ze besloten het hem gewoon te vertellen. Hij had het recht het te weten en hij was geen slechte knul. Bovendien scheen hij gek op het kind te zijn. Misschien was het beter hem een gunst te bewijzen. Dat hield ze zichzelf tenminste voor toen ze opbelde. 'Sandra heeft de baby gisteren naar een opvangcentrum gebracht. Ze wil hem laten adopteren. Ik dacht dat je het misschien wel wilde weten.'

'Ze wat?' Zijn hart bonsde wild. 'Maar dat kan ze helemaal niet doen. Het is mijn kind ook. Waar is hij? Dat laat ik niet toe, mevrouw Carter. Ik zal zelf wel voor hem zorgen, dat zei ik al tegen haar toen we nog in Purchase woonden.'

'Ik dacht al dat je veel voor hem voelde, daarom bel ik juist. Ik zei dat ze jou bericht moest sturen. Maar ze heeft hem gewoon achtergelaten en is weggelopen, vanmorgen is ze naar Hawaï gegaan.'

'Dank u... dank u... zeg hun dat ik hem zo kom afhalen. Ik zal... nee, laat maar, ik bel zelf wel op.' Maar toen hij het centrum waarover Sandra's moeder gesproken had, opbelde, hoorde hij dat Alexander Carter, zoals hij heette, nu onder de voogdij van het hof viel. Benjamin moest zijn vaderschap bewijzen en zelf de voogdij en het opheffen van Sandra's rechten aanvragen. Alles lag nu in handen van het hof. Hij was over zijn toeren en belde ogenblikkelijk naar zijn vader die werd weggerukt uit een bijeenkomst met een nieuwe cliënt. Maar Benjamin was vrijwel hysterisch en Oliver zei dat hij eerst eens tot kalmte moest komen en alles langzaam moest uitleggen.

'Goed, goed... nu begrijp ik het. Ik zal een advocaat in de arm nemen. En beheers je nu, Benjamin. Voor we iets doen, wil ik dat je heel goed nadenkt over wat je werkelijk wilt. Wil je echt de volledige voogdij over het kind? Nu ben jij aan zet, jongeman!' Hij kreeg eindelijk de kans om er onderuit te komen, als hij dat werkelijk wilde. En al deed het nog zoveel pijn, Oliver was bereid achter hem te staan, wat hij ook wilde. Maar Benjamin wist dat hij slechts één keus had. Hij wilde zijn zoon terug, zelfs als dat zou betekenen dat hij niet kon gaan studeren en ieder baantje dat hij krijgen kon, moest aanpakken. Hij wilde zijn zoon houden en hem opvoeden, al kostte het hem ook nog zoveel. Het was het soort gevoel waarover niet te praten viel en Oliver wilde dat ook niet. Hij zei tegen Benjamin dat hij rustig moest wachten en dat hij terug zou bellen. Een halfuur later belde hij inderdaad en maakte een afspraak met hem in het kantoor van Loeb en Loeb in de Century City, om vier uur.

Benjamin kwam tien minuten te vroeg en de advocaat die ze te spreken kregen was een vriendelijke man die zaken van veel groter belang behartigde. Maar het was het kantoor van Olivers firma en ze waren bereid hem te helpen.

'En dit wil je echt, jongeman? Ik denk niet dat het zo gecompliceerd is als het lijkt. Ik heb vandaag met de betrokken partijen en met de autoriteiten gesproken; de zaak ligt vrij duidelijk. Je vaderschap staat niet ter discussie. Het meisje heeft al papieren getekend waarin ze afstand doet van de baby. Als ze dat tegenover ons schriftelijk bevestigt indien we haar niet te spreken krijgen, krijg jij als enige het voogdijschap over het kind en uiteindelijk worden de rechten van de moeder beëindigd. Het is een geweldige verantwoordelijkheid, Benjamin, en je moet er ernstig over nadenken voor je een besluit neemt.'

'Dat heb ik al gedaan, meneer. En ik weet dat ik dit per se wil. Ik houd van hem.' De tranen sprongen in zijn ogen en met zijn helderrode haar en zijn sproeten zag hij er zelf nog bijna als een kind uit. Ook Oliver moest tegen zijn tranen vechten toen hij naar zijn zoon keek. Hij was van plan alles te doen wat hij kon om hem te helpen.

'Mevrouw Carter heeft ons gezegd dat ze een verklaring wil tekenen waarin je goede zorgen voor de jongen en je gevoel van verantwoordelijkheid voor het kind worden uitgedrukt. En dan zal het wel in orde komen. Ze stelde min of meer voor dat ze een 'klein geschenk' van jou of je vader niet zou afslaan, maar daar moeten we wel voorzichtig mee zijn. Het kopen van een kind, of iets wat er maar in de verte mee te maken heeft, is een misdrijf in deze staat en dat heb ik haar ook uitgelegd. Ze was wel teleurgesteld, maar zei toch dat ze iedere verklaring die we opstelden zou tekenen. Volgende week is er een sessie van het hof in Bakersfield en als alles een beetje soepel verloopt, heb je diezelfde middag je zoon terug.'

'En wat gebeurt er intussen?' Benjamin werd weer wanhopig.

'We kunnen niets doen tot dan. Hij is in goede handen en hij is veilig.' Benjamin deed er nogal ongelukkig over, maar er scheen niets te zijn wat hij kon doen om het te veranderen, dus stemde hij in met de zitting van het hof de volgende week, en intussen bad hij dat ze Sandra zouden kunnen vinden in Maui, zodat ze eventuele papieren kon tekenen die nodig waren om Alex aan hem over te dragen.

26

De rit naar Bakersfield was heel moeilijk voor Benjamin. Oliver had die dag vrij genomen om met hem mee te gaan. Beiden zwegen, ze waren nerveus, en beiden verdiept in hun eigen gedachten aan de kleine Alex en wat hij voor hen betekende. Voor Oliver was hij een symbool van nieuw leven en een nieuw begin, en het herinnerde hem weer aan de woorden van Charlie die zo graag kinderen bij hem wilde hebben. Als de kleine Alex er was, zouden ze merken wat het voorstelde een baby om hen heen te hebben. Gedeeltelijk verheugde hij zich daar over, terwijl een ander deel bang was voor de chaos en de verwarring. Maar Benjamin had beloofd dat hijzelf voor hem zou zorgen, met wat hulp van Aggie. Hij probeerde onderweg over koetjes en kalfjes te praten, maar Benjamin was te nerveus. Hij en Aggie hadden een kinderbedje op zijn kamer gezet en hij had zes dozen Pampers gekocht. Hij wilde stoppen bij mevrouw Carter om de kleertjes van Alex te halen, maar het leek Oliver beter dat op de terugweg te doen. Hij was nog steeds bang dat er iets mis zou gaan en ze Alex niet aan hen zouden meegeven. Ze hadden Sandra op Maui niet kunnen bereiken, maar de advocaat beweerde dat er een gerede kans was dat Benjamin zijn zoon toch zou kunnen krijgen, omdat ze de papieren waarin ze hem afstond voor adoptie al getekend had vóór ze naar Hawaï vertrok.

Het gerechtshof in Bakersfield was aan de Truxton Avenue. Ollie zette de auto op het parkeerterrein en volgde zijn zoon naar binnen. Het was de laatste week van augustus en het was bloedheet. De advocaat stond hen binnen op te wachten en Benjamin keek angstig rond toen ze hun plaatsen in de zaal innamen. Hij droeg een donkerblauw colbert en een kakikleurige broek, een blauw overhemd en een donkerblauwe schooldas. Hij zag eruit als de student die hij aan Harvard had kunnen zijn. Zijn haar was keurig gekamd, en Oliver glimlachte tegen hem toen de bode bij het hof hun beval om op te staan.

'Het komt wel in orde, Ben.' Ollie drukte zijn hand en Benjamin glimlachte flauwtjes tegen zijn vader.

'Dank je, pa.' Maar ze wisten beiden dat er niets ooit zeker is, en de advocaat had hen gewaarschuwd dat er iets mis kon gaan.

Niets werd er ooit gegarandeerd in een rechtszaal, en de rechter keek ernstig toen hij hen vanaf zijn stoel aansprak.

De zaak werd het hof voorgelegd, en de verklaring van mevrouw Carter werd voorgelezen. Beide Watsons waren opgelucht dat ze er niet was. De papieren die Sandra getekend had, werden voorgelegd als bewijsmateriaal en een rapport van de reclassering sprak over de omstandigheden waarin het kind terecht zou komen. Hij zou wonen in het gehuurde huis van de familie Watson in Bel Air bij Benjamins vader, zuster en jongere broer, terwijl er een huishoudster was die mede voor het kind zou kunnen zorgen als de vader college moest lopen aan de UCLA. Hij zou de komende weken een zomercursus gaan volgen en had ook nog een deeltijdbaan in een boekenzaak. De rechter keek perplex en vroeg hun advocaat om naar de rechterstoel te komen. Ze hielden een fluisterend gesprek van een paar minuten, terwijl de rechter knikte en toen Benjamin aansprak en hem vroeg ook naderbij te komen. Hij zei dat hij de eed moest afleggen en dat er bepaalde dingen waren die hij Benjamin wilde vragen. Benjamin liep met trillende knieën de paar treden, ging zitten en tuurde naar zijn vader. 'U moet goed begrijpen, meneer Watson, dat het geen formeel verhoor is, maar het is wel een ernstige zaak voor het hof en het leven van het kind staat op het spel. Begrijpt u dat?'

Benjamin was bleek maar kalm en knikte: 'Ja edelachtbare, ik begrijp het.'

'Is het kind in kwestie, Alexander William Carter, uw zoon? Erkent u dat feit?'

'Ja, edelachtbare.'

'Woont u de laatste tijd met de moeder van het kind samen?'

'Nee, edelachtbare.'

'Hebt u ooit te eniger tijd met haar samengewoond?'

'Ja, een jaar.'

'Bent u ooit getrouwd geweest?'

'Nee, edelachtbare.'

'Hebt u ooit het kind of zijn moeder onderhouden?'

'Ja, edelachtbare. Vanaf zes maanden voordat Alex geboren werd en daarna tot we in maart uit elkaar gingen. En sindsdien heb ik... hebben mijn vader en ik haar iedere maand geld gestuurd, zeshonderd dollar.' De rechter knikte en ging door met zijn vragen.

'Bent u zich bewust van de zorg die een kind van die leeftijd nodig heeft?' 'Ja, edelachtbare, ik heb tot maart voor hem gezorgd. Sandra was... nu ja, Sandra was dikwijls uit en wist eigenlijk niet hoe ze met een baby moest omgaan.'

'En u wel?' De rechter keek sceptisch, maar Benjamin scheen de situatie nu te beheersen.

'Nee, maar ik móest het wel leren. Ik zorgde 's avonds voor hem als ik van mijn werk kwam en soms nam ik hem mee. Ik had twee baantjes om te betalen voor... voor alles. Sandra hield op met werken voor de baby kwam.'

'En u nam de baby mee naar uw werk?'

'Soms, als ze uit was. Ik had niemand om bij hem te blijven en we konden geen oppas betalen.'

Het gezicht van de rechter bleef onbewogen en wat er ook gebeurde, nooit was Oliver zo trots op zijn zoon geweest als op dat moment. Hij was een fijne vent, geen jongen meer, en een verdomd goede vader. Hij verdiende het voogdijschap over het kind te krijgen en hij hoopte maar dat de rechter dat ook zo zou zien.

'En nu zouden u en de baby bij uw vader komen te wonen?'

'Ja, edelachtbare.'

'Is dat aanvaardbaar voor hem? Heeft hij erin toegestemd?' Van waar hij zat, knikte Oliver en Benjamin zei: 'Ja, dat heeft hij.' 'En als u nu besluit het huis van uw vader te verlaten, als u bijvoorbeeld met uw studie ophoudt of een nieuwe vriendin krijgt, wat dan?'

'Dan neem ik Alex mee. Hij is belangrijker voor me dan wat dan ook. En als ik niet meer zou studeren, zocht ik wel een baan om hem te onderhouden, zoals ik eerst ook deed.'

'U kunt naar uw plaats gaan, meneer Watson. Het hof trekt zich terug. Over vijftien minuten komen we weer bijeen.' Hij gaf een klap met zijn hamer en liep weg, terwijl Benjamin uiterlijk kalm, maar doorweekt van transpiratie, naar zijn plaats terugging.

'Je was geweldig,' fluisterde de advocaat, 'houden zo.'

'Waarom wilde hij die onderbreking?' vroeg Oliver nu.

'Hij wil waarschijnlijk de documenten nog eens overlezen om er zeker van te zijn dat alles in orde is, maar Benjamin deed het heel goed. Ik zou hem zo mijn kinderen toevertrouwen als hij dat wilde.' Hij glimlachte in een poging hen gerust te stellen. Een kwartier later, nadat ze nerveus door de gangen hadden geijsbeerd, namen ze hun plaats weer in en keerde de rechter terug.

Hij keek de zaal rond, naar Oliver, naar de advocaat en keek Benjamin toen recht in de ogen terwijl hij een tik met zijn hamer gaf. 'Het hof is weer in sessie. Sta niet op, blijf zitten.' Toen boorden zijn ogen zich in die van de jongen en hij zei eenvoudig: 'Wat je probeert te ondernemen, jongeman, is een enorme last. Een verantwoording waar je je nooit vanaf mag maken, die je nooit mag vergeten, nooit vermijden. Je kunt geen dag vrij nemen van het vader-zijn. Je kunt niet weglopen, niet van gedachten veranderen of maar besluiten er niet te zijn. De eerstvolgende achttien jaar, zo niet langer, is het kind uitsluitend jouw verantwoordelijkheid als het hof je het voogdijschap toewijst. Je lijkt echter die verantwoordelijkheid tot nu toe op bewonderenswaardige manier te hebben vervuld. Ik raad je aan om ernstig na te denken over wat je hier op je neemt, er iedere dag van je leven aan te denken en je bezig te houden met het leven van de jongen. Je mag geen ogenblik vergeten wat je je zoon verschuldigd bent.

Het hof wijst Benjamin Oliver Watson aan als enige voogd over Alexander William Carter. Vanaf vandaag, de negenentwintigste augustus, heb je de volledige voogdij over je zoon. Het eind van de rechten van de moeder is door het hof goedgekeurd en is definitief binnen de periode zoals door de wet voorgeschreven. Je mag de naam van het kind in de jouwe veranderen vanaf vandaag of vanaf ieder ogenblik dat je dat wenst.' Hij keek vriendelijk op Benjamin neer en glimlachte. 'De jongen is van jou, meneer Watson.' Hij wenkte de bode, die opstond en de deur opende en toen kwam er een sociaal werkster binnen met de baby in haar armen, die tevreden en wat geschrokken naar de onbekende omgeving keek, terwijl de ogen van zijn vader en zijn grootvader, en zelfs die van de advocaat, vol tranen stonden. 'Je kunt Alexander mee naar huis nemen,' zei de rechter zacht toen de sociaal werkster naar Benjamin toeging en Alex aan zijn vader gaf. De baby juichte van vreugde toen hij hem zag. Ze gaven de advocaat een kartonnen doosje met zijn bezittingen; een pyjamaatje, een overall, en een beer die Benjamin hem had gegeven toen hij geboren was. Ze huilden en lachten tegelijk en Benjamin keek vol verbazing naar de rechter.

'Dank u, edelachtbare... o, dank u wel!' En toen stond de rechter op en verliet zacht de verhoging. De advocaat begeleidde hem de rechtszaal uit. Benjamin hield de baby vast en Oliver klopte zijn zoon op de schouder en schudde toen de hand van de advocaat om hem te bedanken. Benjamin ging achter in de auto zitten en hield de baby in zijn armen eer hij hem in het veiligheidszitje vastmaakte dat ze hadden meegebracht.

Ze besloten niet meer naar Alice Carter te gaan om de rest van de spulletjes van Alex te halen. Plotseling wilde Benjamin haar nooit meer zien. Het enige dat hij wilde, was zijn zoon mee naar huis nemen en hem voor altijd bij zich houden. Hij vond het zelfs erg dat hij de volgende dag naar college moest. Hij wilde hem geen ogenblik alleen laten.

Ze reden langzaam naar huis, maar veranderden van snelheid op de autoweg, en Benjamin zat opgewonden te praten terwijl de baby geluidjes maakte. Hij praatte over de rechter, het hof en uiteindelijk over Sandra. De sociaal werkster had de advocaat van Loeb en Loeb verteld dat Sandra heel definitief en duidelijk was geweest. Ze wist dat ze de verantwoordelijkheid niet aankon en wilde het ook niet proberen. Zonder Benjamin om voor het kind te zorgen wilde ze alleen nog maar van hem af. De periode van wachten was nu niet meer dan een formaliteit. Niemand voorzag meer enig probleem en het enige dat Benjamin nog te doen stond, was het invullen van een verzoekschrift om de achternaam van het kind in die van hem te veranderen, maar Loeb en Loeb zouden dat op het gebied van Los Angeles voor hem regelen.

'Zo meneer, wat vind je ervan?' babbelde hij vrolijk tegen de baby. 'Denk je dat je het fijn zult vinden om bij opa en Mel en Sam te komen wonen?' Alex gorgelde en wees naar een passerende vrachtwagen terwijl Ollie trots tegen hem lachte.

'Als hij er niets aan vindt, kan hij in de garage slapen bij dat verdomd lawaaiige guinese biggetje van Sam,' bromde de grootvader, maar het was duidelijk hoe dol hij op het kind was.

Mel en Sam en Aggie zaten in de keuken op hen te wachten. Ze hadden het grootste deel van de middag met ingehouden adem geluisterd naar de auto. Eerst zag Mel haar vader alleen uitstappen en dacht dat er iets mis was gegaan. Toen, plotseling, stapte haar broer achter uit de auto met de baby op zijn arm. Ze gaf een gil en rende naar hem toe, terwijl Alex haar met grote ogen aankeek.

'Pas op... maak hem niet bang! Het is allemaal zo nieuw voor hem.' Benjamin was een ware beschermer toen de baby begon te huilen. Maar Aggie had een koekje voor hem en Sam hield het guinese biggetje omhoog om hem te laten zien, zodat de baby begon te lachen en probeerde de neus van het beestje aan te raken toen die het optrok.

Aggie had ergens een hoge stoel gevonden en die in de keuken gezet en Oliver opende een fles champagne voor zijn zoon en gaf zelfs Sam een paar druppels.

'Op Alexander Watson!' toostte hij met een brede glimlach. Hij voelde het gewicht van de middag langzaam van zijn schouders glijden. 'Moge hij lang en gelukkig leven, met de allerbeste pa van allemaal.'

'O nee.' Benjamin wendde zich lachend tot zijn vader. 'Dat ben jij, pa.'

'Op jullie allebei,' toostte Mel met een glimlach, en iedereen had vochtige ogen terwijl ze stralend en gelukkig naar de baby keken.

27

De colleges van Benjamin begonnen de volgende dag, maar hij kwam twee maal thuis om naar Alex te kijken, ondanks Aggies bewering dat ze echt geen hulp van hem nodig had. Het was echter of Benjamin er nog niet tegen kon van de baby verwijderd te zijn en hem telkens weer moest zien. Toen hij aan het eind van de dag thuiskwam, zat Alexander vrolijk in zijn hoge stoel de maaltijd te verkliederen die Aggie met veel liefde voor hem had klaargemaakt.

Charlotte kwam 's avonds en stond erop voor Alex te zingen terwijl ze hem wiegde en Benjamin hielp met het naar bed brengen. Mel, Aggie en Oliver stonden als beschermengelen toe te kijken en Sam stopte zijn lievelingsbeer in het babybedje. Het was de beer die hij van Sarah had gekregen toen hij de eerste maal bij haar in Boston kwam logeren.

Alex begon aarzelend te huilen toen ze de kamer uitgingen, maar was even later weer stil.

'Volgende week is hij tot in de grond bedorven.' Oliver deed of hij alles ten zeerste afkeurde, maar Charlotte kon duidelijk merken dat Ollie van plan was een van de grootste verwenners te worden.

'Hoe voelt het om weer een baby in huis te hebben?'

'Als een goede oefening. Hij maakte ons vanochtend al om zes uur wakker. Maar ik moet toegeven dat Benjamin fantastisch met hem is, nog beter dan Aggie,' fluisterde hij.

'Je ziet eruit of jij ook wel met hem om kan gaan. Ik voel me altijd zo onhandig met baby's om me heen.'

Oliver trok haar naar zich toe en dat weekend namen zij Alex mee naar de dierentuin, zonder zijn vader. Ze vonden het allebei geweldig en deze ene keer werden ze door niemand gestoord en kwam er niemand aanrennen voor een handtekening. Sommige mensen keken wel, maar bedachten uiteindelijk dat ze onmogelijk Charlotte Sampson kon zijn. Ze vormden gewoon een gelukkig paar dat met hun baby op een zondag in september naar de dierentuin ging. Alleen de grote diamant aan haar linkerhand wees erop dat ze iemand met geld of een belangrijk personage kon zijn, maar er was geen mens die daarop lette.

Het was vooral een opluchting voor Charlotte omdat de kranten weer achter haar aanzaten sinds de Emmy-nominaties in augustus. Zij en de show stonden dit jaar weer op de nominatie. De prijzen zouden de week daarop worden uitgereikt en men moest erop voorbereid zijn met verhalen over de genomineerden. Charlotte wilde echter alleen gelaten worden, ze was bang dat een te veel aan krantecommentaren haar ongeluk zou brengen. Ze was wel weer aan het werk, stond iedere ochtend om vier uur op en was om vijf uur in de studio aanwezig voor haar haar en haar make-up. 's Avonds kwam Ollie haar halen en nam haar mee naar een rustig restaurant of ze gingen naar zijn huis en aten samen met de kinderen. Iedereen was opgewonden over de bruiloft in december en ze hadden nog steeds niet besloten waar ze voor de huwelijksreis heen zouden gaan: Hawaï, Bora Bora, of misschien een skidorp. Sam vond dat hij mee hoorde te gaan, wat ze ook gingen doen, maar Ollie dacht er niet over. Geen guinese biggetjes, geen kinderen, geen baby's op zijn huwelijksreis. Ze hadden het in het dagelijks leven al druk genoeg zonder hen ook nog eens mee te moeten slepen op de huwelijksreis, hoeveel hij ook van zijn kinderen hield.

De week daarop naderde Charlotte's grote moment en ze kon het nu niet meer vermijden. De pers stond bijna dagelijks voor de studio te wachten. Ze volgden haar zelfs naar Giorgio, waar ze een avondjurk kocht: een nauwsluitend geval met pailletten en kralen, ontworpen door Bob Mackie. Ze was teruggegaan om ook een jurk voor Mel te kopen: iets in mooie roze satijn van Oscar de la Renta. Oliver mopperde dat ze Mel te veel verwende, maar Charlotte zei dat hij zich met zijn eigen zaken moest bemoeien. Het was een feest voor hen om giechelend allerlei soorten kleren te passen, terwijl Charlotte nog een paar mooie dingen voor zichzelf kocht en Mel met hoeden en sieraden speelde.

Eindelijk kwam de grote dag. Charlotte en Oliver vertrokken met Benjamin en Mel in een enorm lange limousine, terwijl Aggie en Sam zich voor de tv nestelden om daar de uitreiking te bekijken. Alex was nog wakker toen ze vertrokken en smeerde zich vol chocoladekoekjes, waarvan een deel op de bank en op zijn pyjamaatje terechtkwam. Hij was de vorige dag een jaar geworden en had toen zijn eerste stappen gezet.

Voor het Pasadena Civic Auditorium stapten ze uit en Charlotte leek bedrieglijk kalm toen ze Olivers arm pakte, met Mel en Benjamin vlak achter haar. Het was de meest opwindende avond in het leven van de kinderen, maar ook Oliver voelde de spanning. Charlotte's handpalmen waren vochtig en toen de paparazzi om haar heen draaiden, voelde hij haar wat beven. En toen ze eenmaal hun plaats in het auditorium hadden ingenomen, waren de camera's aanhoudend op haar gericht. Verschillende sterren kwamen naar hen toe voor een praatje en eindelijk begon de ceremonie met het gewone assortiment aan mindere prijzen, zoals altijd. Het scheen uren te duren voor de belangrijke prijzen aan de beurt kwamen en tegen die tijd zat Sam thuis al te gapen en was half in slaap, en lag Alex lekker te slapen in Aggies armen, maar in Pasadena was alles elektriciteit en spanning. De genomineerden voor de beste shows werden nu omgeroepen en Mel en Benjamin juichten toen het haar show bleek te zijn. De beide producers renden het middenpad door en hun vrouwen huilden van ontroering, terwijl Charlotte van oor tot oor grijnsde en zich aan Ollie vastklampte. Ze was blij voor de producers en hield tegenover zichzelf vol dat ze niet meer wilde dan een deelname aan de winnende show. Daarop gaf ze al haar aandacht aan de prijzen voor de winnende spelers.

Een goede vriend van haar won met een show die wedijverde met die van haar en ze was opgetogen voor hem. Maar toen kwam het grote moment. Eindelijk was het haar beurt. Ze kon het bijna niet verdragen. Haar leven lang had ze zich voorgehouden dat roem niet belangrijk was en toch was het dat wel. Ze had hier zo hard voor gewerkt en of ze won of niet, diep in haar hart wist ze dat ze de Emmy verdiend had.

De camera's draaiden weer naar haar toe terwijl ze Ollies hand vasthield en hij in stilte voor haar bad. Voor haar, want hij wilde zo graag dat ze zou winnen. Ook de namen van andere actrices werden genoemd en toen was er een lange, lange pauze, terwijl iemand vroeg om de 'enveloppe alsjeblieft'. Er schoot een bliksemflits door zijn hart toen hij haar naam hoorde noemen. Ze keek naar hem op en legde een hand over haar mond, niet in staat te geloven dat ze ditmaal inderdaad gewonnen had. Hij stootte haar zachtjes aan omdat ze overeind moest komen, en toen rende ze door het gangpad naar het toneel. Het vlammend rode haar was in krullen opgemaakt en de prachtige zwarte jurk met de kralen accentueerde haar ongelooflijke figuur. 'Ik geloof het niet,' had ze gezegd voor ze opstond en ze keek geschokt, maar glimlachte toen ze haar collega's en vrienden door de microfoon moest toespreken met de Emmy tegen zich aangedrukt.

'Ik... ik weet niet wat ik zeggen moet,' lachte ze. 'Ik heb niets voorbereid omdat ik nooit had gedacht dat ik zou winnen. Ik wil de producers en regisseurs bedanken en de spelers en de schrijvers en de cameramensen en al die magische mensen die dit mogelijk hebben gemaakt. Mijn coach voor het acteren, Jon Drum, omdat hij zo gek was deze baan voor me te veroveren... mijn agent die me heeft overgehaald te beginnen... Annie, je had gelijk! En de meest belangrijken,' ze keek hem recht in de ogen, 'mijn familie! Oliver, die binnenkort mijn echtgenoot zal zijn, en die zoveel liefde en geduld voor me heeft... en onze kinderen: Benjamin, Mel en Sam.'

Er stonden tranen in haar ogen en in die van Ollie ook. Sam was te verbijsterd om te bewegen terwijl hij voor de beeldbuis zat te kijken. 'Ik houd van jullie allemaal en hoop dat ik het het volgende jaar nog beter doe.' Ze nam de Emmy mee, wuifde naar collega's en fans en ging snel terug naar haar plaats. De fanfare begon, de show was voorbij, maar de fotografen drukten haar bijna plat zodat Oliver haar moest beschermen. Hij kuste haar en zij kuste hem en Benjamin en Mel, en drukte hun handen.

Het was een wilde, opwindende avond; ze brachten de kinderen thuis en openden een fles champagne met hen en met Aggie en Sam voordat ze teruggingen naar de party's die de hele nacht zouden doorgaan. Het was een nacht om nooit te vergeten. Ze had het helemaal gemaakt.

Voordat ze vertrokken, ging de telefoon: Margaret en zijn vader belden op om Charlotte te feliciteren. En Aggie huilde nog tranen van vreugde toen Charlie haar familie in Nebraska belde en ook zij zaten te huilen. Het was een magische avond, een magische nacht en ze kon nog steeds niet geloven dat ze gewonnen had toen Benjamin haar toedronk en ze allemaal praatten en lachten en grinnikten en naar de herhaling ervan op het nieuws keken eer ze vertrokken om de ronde langs de party's te doen.

'Ik had nooit gedacht dat ik zou winnen,' zei ze weer tegen Ollie toen ze van Bel Air naar Beverly Hills reden.

'Ik wist het wel!' Hij was zo trots op haar en het was zo bijzonder er samen met haar deel van uit te maken. Pas om vier uur in de ochtend kwamen ze thuis en zakte ze in haar eigen bed, met Ollie naast zich. De Emmy keek hen aan vanaf haar toilettafel aan de andere kant van de kamer en ze moest erom lachen toen ze er nog een blik op wierp.

'Hij is best mooi,' lachte Oliver, te moe zelfs om zijn das los te maken.

'Niet zo mooi als jij.' Ze rolde zich naar hem toe in de geraffineerde avondjurk en lachte. 'Ik vind dat jij er veel beter uitziet.'

Ze was aangeschoten en helemaal overdonderd door alles wat er gebeurd was.

'Je bent gek, weet je dat wel? Je bent de grootste ster van Hollywood en wat moet je dan nog met mij?'

'Van je houden. Laten we vannacht zwanger worden.'

'Gedraag je. Je staat op het punt moeder te worden van drie kinderen.' Drie kinderen die ongelooflijk trots op haar waren, net als hun vader. 'En een kleinzoon!' Ze moesten allebei lachen bij de gedachte dat zij grootmoeder zou zijn.

Ze straalde nog steeds, het was onvergetelijk geweest. Voor hen allemaal.

Toen kuste hij haar en vijf minuten later lag ze in zijn armen te slapen, nog steeds gekleed, en met de Emmy die in de verte in al haar glorie naar hen stond te kijken. Charlotte leek op een kind toen hij zo op haar neerkeek. Hij was niet in staat te geloven dat deze opmerkelijke vrouw bijna van hem was. Hij vertrok om zes uur die ochtend om zich klaar te maken voor zijn kantoor. De kinderen sliepen nog toen hij thuiskwam en er hing een sfeer van onwerkelijkheid over alles van de afgelopen avond. Maar het was gebeurd, het was echt waar. Ze had de Emmy gewonnen en over drie maanden zou ze zijn vrouw zijn. Niet te geloven. En hij kon nauwelijks wachten: die drie maanden leken nu te lang. Hij glimlachte om zichzelf toen hij onder de douche stond: drie maanden en dan zouden hij en Charlie getrouwd zijn.

28

Er volgde een drukke week omdat de journalisten haar steeds achtervolgden. Maar ze kreeg een enorme tantième uit de show en het honorarium in het contract voor het volgende jaar werd verhoogd. Ze kreeg trouwens tientallen aanbiedingen: voor reclamefilms en miniseries en voor tv-films en drie hoofdfilms. En toen kwam het aanbod waarop ze haar hele leven had gehoopt. Haar agent belde naar de studio, maar ze wist niet wat ze moest antwoorden. Het was het liefste dat ze zou willen doen, maar ze zei dat ze het eerst met Ollie wilde bespreken. Hij had ook een stem in het kapittel. Het was een belangrijke beslissing voor haar en er waren veel dingen bij betrokken, zoals het feit dat ze onder het contract met de show die haar de Emmy had gebracht, moest uitkomen. Of zelfs verbreken, als het niet anders kon.

Ze was nerveus toen hij haar die avond van haar werk kwam halen. Ze zouden eigenlijk een rustige avond bij haar thuis hebben om hun huwelijksreis te bespreken. Hij drong aan op Bora Bora. Maar nog voordat hij de brochures tevoorschijn had gehaald, wist hij dat er iets gebeurd was.

'Charlie, wat is er?' Hij had een goede intuïtie wat haar betreft, en ze was zelden gespannen als ze bij elkaar waren. Ze verspilde geen tijd en vertelde het hem ogenblikkelijk. Er was haar een hoofdrol in een toneelstuk op Broadway aangeboden en dat was een kans die waarschijnlijk nooit meer terug zou komen. In december begonnen de repetities. Het betekende dat ze minstens een jaar in New York zou zitten en als het stuk goed liep, langer, misschien wel twee jaar.

Hij zat naar haar te kijken alsof hij verdoofd was. Hij kon zijn oren niet geloven, de uitdrukking op haar gezicht niet begrijpen. Ze was zelf kennelijk in tweestrijd. Hij had het gevoel of zijn hele wereld instortte. 'Maar de show dan?' Maar ik dan, wilde hij schreeuwen.

'Ik moet van dat contract afkomen, maar mijn agent denkt dat ze, als we het goed spelen, wel soepel zullen zijn.'

'En dit wil je graag?'

'Ik weet het niet. Het is altijd een wens van me geweest. Voor mij heeft Broadway altijd het summum betekend, het einde, het hoogtepunt voor echt serieus toneel.'

Ze was eerlijk tegen hem, zoals altijd. 'Ik zeg je precies wat ik weet. Ik heb nog geen besluit genomen, maar tegen de agent gezegd dat ik het eerst met jou wilde bespreken. Maar... Ollie... ik heb altijd op Broadway willen spelen, en dan in een stuk als dit!'

'Wat betekent het voor ons? En wat verwacht je dat ik in die twee jaar zal doen? Hier blijven wachten? Ik kan hier niet weg, ik ben er pas een jaar en het is een heel belangrijke baan, waarschijnlijk voor lange tijd, misschien voorgoed. Mijn kinderen zijn hier op school. Ik kan niet bij hen weglopen of ze opnieuw ontwortelen. Dat is al tweemaal in een jaar gebeurd. Ik kan het niet, Charlie. Ik kan niet alles weggooien en meegaan, hoe heerlijk ik het ook zou vinden om je te zien doen wat je graag wilt.' Hij moest ook aan zijn gezin en zijn carrière denken. Hij zag hoeveel pijn het haar deed. Ze wilde het niet opgeven, zelfs niet voor hem; dat was duidelijk te zien.

'Ik zou op en neer kunnen reizen.' Maar hij keek of hij een elektrische schok had gehad toen ze dat zei, sprong overeind en liep zwijgend de kamer op en neer.

'Zeg niet zulke onzin, Charlie,' zei hij ten slotte. 'Ik heb dat eenmaal doorgemaakt met een vrouw van wie ik hield. Zij heeft dat op en neer reizen zelfs niet eens geprobeerd. Maar ook als jij het wel zou doen, moet je eens bedenken hoe lang dat zou duren. Om 's nachts van hier naar daar te vliegen om één dag per week samen door te brengen. Dat is belachelijk, het zou nooit werken. We hebben onze verhouding nog helemaal niet opgebouwd en wil je die dan nu al onder dit soort spanning doorzetten? Dan houd ik er liever mee op. Dat zou heel wat minder pijnlijk voor ons zijn. Vergeet het maar, ik wil niets horen over forensen en op en neer reizen.' Hij probeerde kalmer te worden en aan haar te denken. 'Kijk, Charlie, je moet doen wat voor jou het beste is.' Hij hield genoeg van haar om haar haar gang te laten gaan. Hoeveel het hem ook kostte, hij had het recht niet haar in de weg te staan en als hij dat wel deed, verloren ze het uiteindelijk toch. Ook die les had hij, op een harde manier, geleerd. 'Denk erover na en doe wat jij wilt.' Hij sloot zijn ogen in een ogenblik van verlammende pijn, maar hij had eerder pijn overleefd, en verlies, en wanhoop. Hij zou het weer overleven. En hij was bereid het te doen, voor haar. 'Ik denk dat je het het beste kunt doen. Je zult er altijd spijt van hebben als je het afwijst en dan zouden we er alsnog de prijs voor moeten betalen. Neem het aan, baby... op weg naar beroemdheid. Je hebt er recht op. Nu sta je aan de top en zulke kansen komen nooit weer. Maar verwacht niet dat we op en neer kunnen reizen... of geloven dat we alles kunnen hebben. Dat kan niet. Soms moet je een keus maken in dit leven. Zorg dat je de keus doet die voor jou de beste is. Dat is het enige dat ik voor je wens.' De tranen stonden in zijn ogen en hij draaide zich om om ze niet aan haar te laten zien.

'Wil je zeggen dat alles tussen ons voorbij is, als ik het doe?' Ze leek verbijsterd en volkomen gebroken.

'Ja. Maar niet om je te forceren of je te dwingen terwille van mij hier te blijven. Ik zeg je alleen dat ik dit al één keer heb meegemaakt en ik kan het niet nóg eens aan. Het werkt niet en uiteindelijk verliezen we toch. Ik kan het niet nog eens doormaken. Dan wens ik je liever het beste en kus je vaarwel, met tranen in mijn hart. Maar beter nu dan over een jaar of twee, als we misschien een kind hebben. En ik denk dat mijn kinderen het verlies in geen geval nog eens zouden kunnen doormaken. Ik moet ook aan hen denken. Ik houd van je, Charlie. Ik houd genoeg van je om je te laten doen wat je het liefste wilt. Ik ga nu naar huis. Denk er goed over na en bel me op als je besloten hebt. Ik begrijp het... echt.' Zijn ogen waren vochtig en Charlie huilde. Ze kon het niet geloven, al begreep ze het. 'Maar laat het me niet eerst in de krant lezen.' En zonder nog eens om te kijken reed hij naar huis.

Sam was nog op toen Oliver binnenkwam, Hij speelde in de keuken met het guinese biggetje toen zijn vader langs hem liep met een gezicht of hij op de Santa Monica autobaan overreden was. 'Ha pa.' Hij keek op met een grijns en zweeg toen, vergat zelfs even zijn lievelingsdier. 'Wat is er?'

'Niets, ik heb een vreselijke dag op mijn werk gehad, ik ga naar bed.' Hij haalde zijn hand door Sams haar en ging regelrecht naar boven zonder verder een woord te zeggen. Sam holde gelijk naar zijn zusje, doodsbenauwd.

'Er is iets met pa,' berichtte hij. 'Hij kwam net thuis en hij ziet gewoon groen.'

'Misschien is hij misselijk. Heb je gevraagd wat hij had?'

'Hij zei alleen dat hij een moeilijke dag op kantoor had gehad.'

'Dat kan toch wel? Kalmeer nu maar en laat hem met rust. Morgenochtend zal hij wel weer in orde zijn.'

Maar de volgende ochtend was hij dat niet. Ze merkten het allemaal. Hij was stil en bleek en zei geen woord. Hij kwam pas laat beneden, raakte zijn eieren niet aan en Sam keek met een veelzeggende blik naar zijn zuster.

'Ziek, pa?' Ze probeerde onverschillig te klinken. En toen, zonder het te bedoelen, sloeg Sam de spijker op zijn kop. Zijn vader kromp bijna in elkaar bij de woorden van de jongen.

'Ruzie met Charlotte gehad gisteravond?'

'Nee, natuurlijk niet.' Maar ze had niet meer gebeld na zijn vertrek en hij had de hele nacht niet kunnen slapen. De angst om haar te verliezen was meer dan hij dragen kon. En tot welke prijs. Hij hield te veel van haar om zich vast te klampen aan iets onwerkelijks, net zoals hij had ontdekt dat hij Sarah in feite nooit had gehad.

Toen hij die ochtend naar het reclamebureau ging, voelde hij zich een zombie, en hij rilde bijna toen zijn secretaresse hem die middag zei dat Charlotte in zijn wachtkamer zat. Plotseling was hij bang om haar binnen te laten, bang haar te zien, bang te horen wat ze te zeggen had. Hij voelde zich in een val toen de secretaresse haar met een blik vol ontzag binnenliet, en hij stond niet op omdat zijn benen plotseling niet sterk genoeg voelden om hem te dragen.

'Ben je oké?' Charlie keek hem bezorgd aan, en liep langzaam naar zijn bureau, haar ogen op de zijne gevestigd, haar gezicht bleek maar niet bleker dan dat van Ollie.

'Je hebt dus een besluit genomen?'

Ze knikte en zakte in een stoel aan de andere kant van zijn bureau neer. 'Ik moest nu wel komen, want vanavond om zes uur komt het op het nieuws. De producers van het stuk hebben een regeling met het tv-net getroffen en ze hebben toegestemd om me er met Kerstmis uit te schrijven...' Kerstmis... hun trouwdag... bijna.

'En je gaat het stuk doen?' Hij kon de woorden nauwelijks uitbrengen.

Ze knikte langzaam, de spanning zichtbaar in haar ogen. 'Ik denk het wel.' Toen stak ze haar hand uit en nam zijn beide handen in de hare. Ze smeekte: 'Kunnen we geen oplossing bedenken? Kunnen we ten minste niet tot een compromis komen? Ik houd van je. Er is niets veranderd.' Ze keek wanhopig, maar Ollie wist het beter.

'Nu misschien niet. Nog niet. Maar uiteindelijk wordt het gewoon te veel. We worden vreemden voor elkaar. Jij moet in New York wonen, met je eigen leven, je toneel. En ik zit hier met mijn werk en mijn kinderen. Wat is dat voor een soort leven?'

'Moeilijk, een uitdaging, maar de moeite waard. Anderen hebben het ook gedaan en het overleefd. Ollie, ik zweer je dat ik al het reizen zal doen.'

'Hoe? Je hebt twee dagen vrij. Eén dag om hierheen te vliegen en één om terug te gaan. Wat houden we dan over? Een nacht op de luchthaven? Hoe lang denk je dat dat duren zou?' Eindelijk stond hij op en liep om zijn bureau heen, naar haar toe. 'Je hebt de juiste keus gedaan. Je bent een vrouw met talent, Charlotte. Je hebt recht op het allerbeste.'

'Maar ik houd van je.'

'Ik houd ook van jou. Maar ik kan dit niet. Ik heb die les al eerder geleerd. Op de harde manier.' De littekens waren te diep, de pijn te groot en toen hij de vrouw van wie hij hield aankeek, wist hij dat hij haar al verloren had.

'Wat gebeurt er nu?' Ze leek gebroken maar vocht niet meer.

'We hebben een tijdlang veel pijn. We worden allebei ouder. We gaan door. Jij hebt je werk. Ik heb mijn kinderen, daar putten we troost uit en uiteindelijk verdwijnt de pijn.' Zoals met Sarah. Het had hem niet meer dan een jaar van intense ellende en verdriet gekost. Het vooruitzicht Charlotte te verliezen scheen om de een of andere reden nog erger, ze hadden zoveel hoop en vreugde en liefde gekend, zoveel plannen gemaakt, en nu was het voorbij. 'Je laat het zo simpel klinken, Oliver.' Ze keek hem aan met verdriet in haar ogen en hij stak zijn hand uit en pakte haar handen. 'Dat is de enige moeilijkheid: simpel is het niet.'

Een paar minuten later liep ze in tranen zijn kamer uit en hij schonk zich een pure whisky in voor hij naar huis moest, waar Aggie en Sam naar het nieuws zaten te kijken terwijl ze Alex z'n middagmaal voerden. De omroeper vertelde juist aan groot L.A. dat er een gerucht was over Charlotte Sampson die haar show vaarwel zou zeggen en naar New York zou gaan om in een toneelstuk op Broadway te spelen.

Sam lachte er hard om terwijl Aggie de baby nog een koekje gaf. 'Wat stom, hè, pa? Charlie gaat helemaal niet naar New York. Ze blijft hier en we gaan trouwen.' Hij keek stralend naar zijn vader en plotseling betrok zijn gezicht. Ollie keek glazig, draaide zich weg van de tv en schudde zijn hoofd tegen Sam, alsof hij bedwelmd was.

'Ik denk van niet, joh. Ze heeft een heel goed aanbod gekregen voor een belangrijk stuk. Het betekent veel voor haar, Sam.' Aggie en de jongen bleven met grote ogen naar hem kijken en Benjamin, die juist de keuken binnenkwam, zag hoe het drama zich ontvouwde zonder te weten wat de oorzaak ervan was. Alex juichte en stak een paar mollige armpjes naar zijn vader uit, maar deze ene maal scheen niemand hem te horen.

'Gaan wij ook terug naar New York, pa?' Sam was zowel bang als hoopvol, maar zijn vader schudde het hoofd. Hij had het gevoel of hij in die ene dag honderd jaar ouder was geworden.

'Maar wil je het dan niet?' Sam kon niet begrijpen wat er gebeurd was, en Ollie zelf begreep het evenmin.

'Ja. Maar ik wil niet tussenbeide komen in het leven van een ander. Zij heeft haar eigen leven en wij het onze.'

Het was even stil en toen knikte Sam en veegde stilletjes een traan van zijn wang terwijl Benjamin en zijn vader naar hem keken. 'Net zo'n beetje als mama, hè?'

'Ja, zoiets.'

Sam knikte en liep de keuken uit toen Benjamin zacht de arm van zijn vader aanraakte en Aggie Alex uit zijn hoge stoel haalde en meenam om te zien wat Sam deed. Het was gemakkelijk te zien dat er weer moeilijke tijden waren aangebroken, en voor Sam zou het extra erg zijn. Hij was zo dol op Charlotte geweest. Maar ja, zijn vader was dat ook.

'Kan ik iets doen, pa?' vroeg Benjamin zacht, ontroerd door het verdriet in Ollies ogen. Maar Oliver schudde het hoofd, drukte Benjamins arm en ging naar boven, naar zijn eigen kamer. Die hele nacht lag hij aan haar te denken en tegen de ochtend voelde hij zich of hij bij een kroegenruzie in elkaar was geslagen.

Het was niet eerlijk dat hem dit nu weer overkwam. Het was niet eerlijk dat hij haar verloor. Toen hij alleen in zijn bed lag, wilde hij dat hij haar verfoeide, maar hij kon het niet. Hij hield te veel van haar en de ironie van alles trof hem de volgende ochtend weer met volle kracht toen hij de brochures van Bora Bora weggooide. Hij had er kennelijk een handje van verliefd te worden op vrouwen die meer van het leven wilden dan een gewoon huwelijk. Hij kon zich niet voorstellen dat hij ooit nog van iemand zou houden. En toen hij uit het raam staarde en aan haar dacht, kon hij zijn tranen niet bedwingen. Hij verlangde wanhopig naar haar, maar wist dat het niets zou worden. Hij moest haar laten gaan, al was het ook nog zo pijnlijk om alle banden die hem aan haar vastbonden te verbreken.

De hele dag wilde hij haar opbellen, maar hij dwong zich het niet te doen. De kranten stonden die dag en de paar volgende vol van haar, maar ze belde hem nooit op. Het was nationale dankdag voor hij haar naam kon horen zonder in elkaar te krimpen. Hij verlangde alleen nog naar haar vertrek naar New York, zodat hij niet meer in de verleiding zou komen langs haar huis te rijden, of te stoppen bij de studio om haar even te zien. Ze zou verdwijnen naar een ander leven, ver van het zijne. Voor altijd.

29

De dag voor de nationale dankdag kwam Sarah Mel en Sam halen om samen naar vrienden van haar in San Francisco te gaan. Ze had er zelfs in toegestemd Aggie en Alex mee te nemen, zodat Benjamin een vroege ski-vakantie kon nemen in de Squaw Vallei. Sarah had haar boek een paar weken terug beëindigd en Oliver vond dat ze er goed uitzag. Het vreemde was dat toen hij haar op haar wang kuste, hij het gevoel had dat ze een vreemde was. Hij zou nooit meer naar haar verlangen, en haar parfum was nu een onbekende geur. De vrouw die 's nachts zijn dromen vulde was Charlie. Zijn hart deed nog steeds pijn iedere keer wanneer hij aan haar dacht of haar naam in de kranten zag staan.

'Wanneer ga je trouwen, Ollie?' vroeg Sarah, die Alex op haar knie hield op de ochtend dat ze zouden vertrekken. Oliver schrok. 'Ik dacht dat de kinderen het je wel verteld zouden hebben.' Zijn stem was gespannen en zacht.

'Wat verteld zouden hebben?' Ze scheen verbaasd terwijl de baby opgewekt op haar schone blouse zat te kwijlen. Aggie was de spullen van de kinderen gaan halen en Sarah zat te wachten in de keuken.

'Charlotte gaat op Broadway spelen. Ze zal een dezer dagen wel vertrekken. En, nu ja... we besloten dat dit een betere stap voor haar was dan een huwelijk.' Hij glimlachte sportief, maar Sarah liet zich niet voor de gek houden. Ze kende hem te goed en vond het intriest voor hem. Ze wist hoeveel pijn hij moest voelen. Het was anders dan zij had doorgemaakt met Jean-Pierre, maar ieder soort verlies was pijnlijk. 'Het schijnt dat ik altijd moet vallen voor dat soort dames. De knapperds met eigen ambities.'

'Je vindt een dezer dagen de ideale nog wel, Ollie, je verdient het.' En dat meende ze werkelijk.

'Ik weet niet zeker of ik wel tijd voor haar zou hebben als ik haar vond,' glimlachte hij, om zijn verdriet te verbergen. Hij keek naar Alex. 'Deze kerel vindt dat we de hele dag voor hem klaar moeten staan.' Benjamin nam hem van zijn moeder over en zette hem in zijn eigen zitje in de Pontiac stationcar die Sarah gehuurd had. Hij vond het vreselijk de baby achter te laten, maar Oliver had erop gestaan dat hij ging skiën, dat zou hem goed doen. Hijzelf was blij dat Sarah de kinderen meenam. De klap van het verlies van Charlotte was nog te duizelingwekkend en Oliver voelde zich allesbehalve in feeststemming.

Sarah en de jongere kinderen vertrokken even later en toen kwamen ook Benjamins vrienden om hem op te halen. Ollie bleef alleen thuis en probeerde zich door een stapel rekeningen en brieven heen te werken. Het leek eigenaardig stil en toen Ollie achterover leunde in zijn stoel, zuchtte hij als om zich af te vragen of hij dat nu prettig vond of niet. Te snel zat hij alweer aan Charlie te denken, zelfs aan Sarah. Hij vroeg zich af of de dingen ook anders hadden kunnen lopen, met een van hen beiden, maar diep in zijn hart wist hij dat dat nooit gelukt zou zijn. Misschien als ze de dingen in het begin anders hadden aangepakt, was Sarah naderhand niet weggelopen, dacht hij bij zichzelf toen hij achter zijn schrijftafel zat, maar hij realiseerde zich dat dat een zinloze gedachte was. Ze zou in ieder geval gedaan hebben wat ze nu deed. Ze was geboren om vrij te zijn, om alleen te leven en romans te schrijven. Net als Charlie met haar Broadway toneel, Megan met haar mooie appartement in New York, en zelfs Daphne, met de man die nooit zijn vrouw in Greenwich zou verlaten.

Het hinderde hem alleen dat Charlie zo'n punt had gemaakt van trouwen en kinderen en het 'ware leven' dat zo belangrijk voor haar was, terwijl ze ten slotte dezelfde keus had gedaan als de anderen. Onafhankelijkheid, haar toneelstuk, New York. Met een belofte om op en neer te reizen die nooit in vervulling zou kunnen gaan, hoe goed ze het ook bedoelde.

Het was laat die middag voor hij van zijn bureau opstond en een sandwich voor zichzelf ging klaarmaken. En toen zag hij haar staan, aarzelend, bij haar auto in de oprit. Het was Charlie, besefte hij, in T-shirt en spijkerbroek, met haar haar in de bekende vlechten die haar meer op een van Mels vriendinnen deden lijken dan op de vrouw die zijn hart en hun verloving verbroken had. Ze stond lange tijd door het raam naar hem te turen en hij wist niet of hij haar zou opendoen of niet. Hij vond het wreed van haar om afscheid te komen nemen, als ze dat tenminste van plan was. Maar eindelijk, niet in staat de aantrekkingskracht die ze nog op hem uitoefende te weerstaan, liep hij naar de deur en opende die langzaam. Ze zag er heel nerveus uit toen ze naar hem toekwam.

'Ik wist niet of je er zou zijn of niet... ik wilde al een briefje achterlaten.' Hij zag dat ze het in haar hand hield, maar hij wilde het niet lezen. 'Ik had misschien moeten bellen voor ik langs kwam.' 'Per post zou wel zo eenvoudig zijn geweest.' Hij had haar niets meer te zeggen. Hij had alles al gezegd en te veel gehuild.

Ze keek achter hem, de keuken in, alsof ze hoopte de kinderen te zien, maar de keuken was leeg en stil.

'Hoe is het met iedereen?' Haar ogen zochten de zijne en hij knikte. Hij vroeg zich nog steeds af waarom ze gekomen was.

'Oké.'

'Ik mis hen nog steeds,' bekende ze met een verdrietige blik. Ze voelde zich schuldig. Ze was nooit langs gekomen om het hun uit te leggen omdat ze wist dat het te pijnlijk zou zijn.

'Ze missen jou ook.'

'Hoe gaat het met de baby?'

'Uitstekend,' glimlachte Ollie, 'Benjamin is geweldig met hem.' 'Waar zijn ze allemaal?'

'Weg voor de nationale dankdag.' Een enkel dwaas ogenblik wilde hij haar uitnodigen binnen te komen, maar daar had hij niets aan, het zou hem alleen nieuwe pijn geven. En toen deed hij schouderophalend een stap opzij en wuifde haar naar binnen. 'Wil je even binnenkomen?'

Ze knikte en volgde hem de keuken in, bedacht hoe knap hij was om te zien en hoeveel ze nog steeds van hem hield. Ze keek om zich heen en stopte het briefje dat ze had meegebracht in haar zak.

'Wanneer vertrek je naar New York?'

Ze scheen te aarzelen, alsof ze niet zeker wist wat ze moest zeggen. Ze wist hoeveel pijn ze hem had gedaan en er was geen enkele mogelijkheid die te doen vergeten. En nu was er zoveel uit te leggen. Ze wist niet waar ze beginnen moest; ze wist zelfs niet óf ze iets moest zeggen, toen hij haar zo aankeek. 'Het is een lang verhaal.'

'Je zult wel opgewonden zijn.' Hij probeerde zijn stem effen te laten klinken, maar het lukte niet. Ze hoorde boosheid, verdriet, gekwetstheid en de liefde voor haar die maar niet weg wilde gaan, hoe hard hij ook had geprobeerd die te doden.

'Er is veel gebeurd,' probeerde ze uit te leggen. De laatste weken waren een verschrikking voor haar geweest, maar dat vertelde ze hem niet. Ze kon in zijn ogen zien dat het te laat was, het was dwaas van haar geweest om te komen.

'Heb je zin in een kop koffie?' bood hij aan. Een deel van hem wilde dat ze vertrok, zodat hij weer alleen kon zijn met zijn verdriet, en een deel wilde dat ze bleef. Voor altijd.

Ze keek hem lang en doordringend aan en ondanks de vlechten zeiden haar ogen dat ze geen meisje was maar een vrouw. Het waren de ogen van iemand die een prijs had betaald voor wat ze gedaan had. En toen zei ze heel zacht: 'Ik ga niet naar Broadway, Ollie.'

'Je gaat niet?' Hij stond als door de bliksem getroffen. Wat bedoelde ze verdomme? Ze had het hem verteld. En daarna had hij het op het nieuws gezien en in de kranten gelezen. Wat was er veranderd? En wanneer en waarom?

'Nee. Ik blijf hier, bij de show.'

'Wilden ze je aan je contract houden?'

'Nee, ze willen me wel laten gaan maar...' Hij wachtte, verbijsterd, op de rest van haar verhaal. 'Ik vond dat het verkeerd was om te gaan.'

'Voor je carrière?' Het was nauwelijks gefluisterd.

'Voor ons. Maar ik denk dat het nu te laat is. Het was verkeerd om het te doen en eindelijk begreep ik het. Ik zat maar te praten over hoeveel een huwelijk en een gezin voor me betekenden, maar ik was wel gelijk bereid om alles te laten zitten en weg te rennen, al deed het ons allemaal ook nog zoveel pijn: jou en mij, en de kinderen.

Het was een verkeerde beslissing. De prijs die ik moest betalen voor het opgeven van iemand van wie ik hield, was te hoog, ondanks het feit dat ik dacht dat ik het ervoor over had. Het was niet goed, dus heb ik het aanbod afgeslagen. En zelfs al krijg ik geen van jullie meer terug, dan was die afzegging het juiste besluit.' Ze glimlachte bitter. 'Zodra ik het gedaan had, voelde ik me beter.'

Oliver keek haar verstomd aan en begon toen te grinniken. 'Ze zullen wel woedend geweest zijn.'

'Ja,' glimlachte ze. 'Dat is het eind van Broadway, denk ik. Maar het televisienet is dolgelukkig.' En toen: 'Ik durfde je niet op te bellen, Ollie.'

'Waarom niet?'

'Omdat ik je zo gekwetst had. Het ene ogenblik laat ik je in de steek om naar New York te gaan en het volgende sta ik op de stoep en zeg dat alles oké is. Dat kon ik je niet aandoen. Daar gaat het briefje over. Ik dacht dat ik het je moest laten weten voor je het ergens las, en dat je wel contact met me zou zoeken als je dat wilde. Maar ik dacht eigenlijk niet dat je dat nog wilde.' Ze keek alsof ze niets meer van hem verwachtte, en tot aan haar dood berouw zou hebben van wat ze gedaan had. En toen om het moment wat gemakkelijker te maken, keek ze de keuken rond naar Charlie. 'Tussen twee haakjes, hoe gaat het met mijn naamgenoot?' Het guinese biggetje was nergens te zien en Ollie grinnikte tegen haar, het was of er een gewicht van tienduizend pond van zijn schouders was genomen.

'Hij is tijdens Sams afwezigheid naar de garage verbannen, het lawaaiige mormel. Ik heb al genoeg moeite om 's nachts te slapen zonder naar zijn spelletjes te moeten luisteren.'

Ze keek hem verontschuldigend aan. 'Ik heb ook niet zo best geslapen. Ik heb echt een puinhoop van alles gemaakt, hè Ollie?' Haar stem was zacht en bedroefd en hij knikte.

'Dat zou je wel kunnen zeggen.' Hij glimlachte langzaam tegen haar. 'Misschien... misschien niet. Het is wat je uiteindelijk dóet, dat telt in het leven. We struikelen allemaal weleens onderweg.' Ze stonden nog steeds onhandig in de keuken, hun leven stond op het spel, hun ogen waren vol angst, pijn en spanning. Ze hadden zoveel te verliezen... en zoveel te winnen. Alles hing af van wat hij nu zou doen.

'Ik heb je gemist, Ollie. Ik zal je nog heel, heel lang missen als je me niet vergeeft.' Ze hield genoeg van hem om terug te komen en hem te vragen haar te vergeven. Tedere dag wilde ik je opbellen... naar je toe komen... je vertellen dat het me speet... wat een volslagen idioot ik was geweest... hoe verkeerd het van me was te denken dat een toneelstuk op Broadway meer waard was dan jij. Het was een smerig besluit, zelfs al kreeg ik uiteindelijk mijn verstand terug.'

'Maar het was eerlijk,' verdedigde hij haar, 'het was wat je altijd gewild had. Je had er recht op, Charlie.'

'Ik wilde jou toch liever. Alleen wist ik dat pas zeker toen ik je verloren had. En toen was het te laat.' Haar ogen zeiden dat dat zo was en dat het haar speet dat ze was gekomen, maar hij kwam langzaam naar haar toe, met een eigenaardige uitdrukking op zijn gezicht.

'Wie heeft je dat verteld?' fluisterde hij toen hij haar naar zich toe trok. 'Wie vertelde je dat het te laat was? En wie vertelt je dat jij ongelijk had en ik gelijk? Duizend keer heb ik mezelf voorgehouden dat ik samen met jou naar New York had kunnen verhuizen, dat we in het huis in Purchase hadden kunnen gaan wonen. Wat voor recht had ik om je in de weg te staan?'

'Je had alle recht, want je moest ook aan je kinderen denken. Het enige waar ik aan dacht, was aan mijzelf.'

'En nu?' Hij kon de woorden nauwelijks uitspreken toen hij haar vasthield. Hij hield nog steeds zoveel van haar. Het deed pijn haar weer zo dichtbij te hebben.

'Ollie, ik houd zoveel van je.' Ze sprak de woorden nauwelijks uit en toen kuste hij haar langzaam. Het was het enige dat hij had willen horen, het enige waar hij om gaf, het enige waarvoor hij had geleefd nadat ze was weggegaan.

'Ik houd ook van jou. Je zult nooit weten hoe ik je gemist heb. Ik dacht echt even dat ik krankzinnig zou worden.'

'Ik ook.' Plotseling lachte ze toen hij haar opnam en haar het huis door droeg. 'Waar breng je me naar toe?' Ze was weer gelukkig. Ze lag in de armen van de man van wie ze hield. Hij haatte haar niet, en had zich even ellendig gevoeld als zij. Ze was zo'n dwaas geweest, maar Goddank was ze niet vertrokken naar het toneel op Broadway. 'Wat doe je?'

Hij liep plechtig de trap op naar zijn slaapkamer. 'Ik breng je naar mijn bed. Waar je hoort, tot je leert om je te gedragen. Verdomde beroemde actrice, haal nooit meer zo'n streek uit!' Hij bleef tegen haar uitvaren terwijl ze lachte en hij haar zijn kamerdeur door droeg. Het was bekend en warm en heerlijk toen ze in zijn ogen keek.

'Ollie, het spijt me...' Hij hield haar nog steeds vast, alsof hij haar ditmaal nooit meer zou laten gaan, maar hij glimlachte tegen haar.

'Niet doen. Ik was een even grote dwaas als jij.'

'En nu?' Ze keek hem aan toen hij haar op het bed legde.

'Ik denk dat we alle twee even grote dwazen zijn en daarom niemand anders verdienen.'

Ze glimlachte toen ze haar armen naar hem uitstak. Het was een magisch weekend dat ze voor het grootste deel in zijn bed doorbrachten. De kinderen troffen haar blootsvoets in de keuken aan, gekleed in haar spijkerbroek en zijn overhemd, toen Sarah hen zondagavond op haar weg naar de luchthaven kwam afzetten. Ze kwam binnen om Oliver goedendag te zeggen, maar slechts kort, en ze keek nieuwsgierig naar Charlotte, die met verward haar en een gelukkig gezicht in de keuken bezig was.

'Is dat wie ik denk dat het is?' fluisterde Sarah met een glimlach toen Oliver met haar meeliep naar haar auto. Hij had geprobeerd om hen aan elkaar voor te stellen, maar Sam en Alex maakten zoveel lawaai dat ze onmogelijk iets konden verstaan, en Charlotte was nogal verlegen om op blote voeten in Olivers keuken te worden aangetroffen.

'Ja.'

'Betekent dat dat je naar New York verhuist?' Sarah vond het wel aardig en het deed haar plezier voor hem. Ze gleed achter het stuur van haar auto; zij had een heerlijk weekend met de kinderen gehad.

'Nee, ik ga niet naar New York.' Hij keek wat zelfingenomen en deed of hij het niet was.

'Zij blijft.'

'Echt?' Sarah was onder de indruk en hij glimlachte tegen haar.

'Ik heb geluk gehad, denk ik.' Ditmaal.

'Nee, Ollie.' Ze lachte tegen hem, nu het verleden voor geen van beiden meer pijnlijk was. 'Ze is een pienter meisje, gefeliciteerd, jullie beiden. Of ben ik te vroeg?'

'Een beetje.' Hij grinnikte en ze begonnen te lachen.

'Veel geluk dan.' Ze wuifde en reed achteruit het pad af terwijl hij terugliep naar de keuken. Daar trof hij Charlotte met haar ene arm om Sam en met Alex in haar andere, en intussen praatte ze over hun hoofden heen met Mel, terwijl Aggie chocolademelk klaarmaakte in alle verwarring.

'Ik kan nog niet geloven dat ik zoveel geluk heb,' fluisterde ze tegen Ollie toen ze aan de keukentafel zaten.

'Ik ben de gelukkige.'

'Dat zijn we allebei.' Ze dacht aan de ring die ze had teruggestuurd en vroeg zich af wat er mee gebeurd zou zijn. Toen ze eraan dacht, wierp ze een blik op haar hand, keek op en zag dat Oliver lachte. 'Wat is er zo gek?'

'Jij. En in antwoord op je vraag moet ik zeggen dat ik hem heb weggegooid.' In werkelijkheid had hij het hart niet gehad de ring terug te sturen naar de zaak, en hij lag veilig in de safe in de kast op zijn slaapkamer.

'Hoe wist je wat ik dacht?'

'Omdat ik slimmer ben dan vroeger en omdat ik van je houd.' Ze wisselden een lange, trage glimlach over het hoofd van Alex heen en Oliver had het gevoel of er een wonder gebeurde. Een wonder dat haar bij hem had teruggebracht, of hij nu dacht of hij het verdiende of niet. 'Wil je hem ruilen voor een gladde ring?' Hij wilde haar pakken voordat ze opnieuw van gedachten veranderde en er een ander toneelstuk op de proppen kwam, of een film of een verleidelijke man die naast haar de mannelijke hoofdrol had. Hij wist zelfs niet zeker of hij nog wel vier weken wilde wachten tot Kerstmis.

Maar ze knikte in antwoord op zijn vraag. En de blik in haar ogen vertelde hem alles wat hij wilde weten. Ze was voorgoed teruggekomen en ze kon alles hebben: haar leven met hem en haar carrière, zo lang ze maar wilde. En ditmaal wisten beiden dat ze het kon. Ze had haar keus gemaakt, en haar keus was bij hem te zijn, bij hem en de kinderen.

Maar ze had ook haar show. En een Emmy en een guinees biggetje, en de man van wie ze hield, drie fantastische kinderen en zelfs een ingebouwd kleinkind. En eigen kinderen, als ze die graag wilde? Hij was bereid haar alles te geven. Ook hij had veel geleerd tijdens haar afwezigheid.

'Wanneer?' De blik in zijn ogen was fel toen hij Alex van haar schoot nam en aan Aggie gaf. Aggie droeg hem weg en nam Sam snel mee de keuken uit, zodat ze alleen over hun toekomst konden beslissen.

'Morgen? Volgende week?' Charlotte moest lachen.

'Nee, later.' Hij trok een boos gezicht toen hij haar naar zich toetrok en zich boog om haar een kus te geven, net toen Benjamin binnenkwam met zijn skitas over zijn schouder.

'Sorry, pa,' grinnikte hij vrolijk toen hij Charlotte zag. Oliver gebaarde over zijn schouder en Benjamin schoot de keuken uit, nog steeds grinnikend, terwijl Ollie zich opnieuw boog om Charlotte nogmaals te kussen en beiden begonnen te lachen.

'Het volgende weekend?' vroeg hij weer. Hij lachte wel, maar het maakte hem ook wanhopig.

'Morgen.' Ze glimlachte rustig nu ze de huwelijksdatum bepaalde die ze bijna waren kwijtgeraakt tot ze weer tot zichzelf kwam.

'Ik houd van je,' fluisterde Ollie, en hij voelde haar hart naast het zijne bonzen, en bijna even luid.

'Ik houd ook van jou,' fluisterde ze terug, en in de verte hoorden ze de kinderen op de trappen denderen. Die lachten en bespraken het goede nieuws met elkaar.

Aan het eind van de week zou het in alle kranten staan, en dat gebeurde ook, maar toen waren Charlotte Sampson en Oliver Watson al getrouwd en een week naar Hawaï gegaan, met toestemming van haar producer. De paparazzi stonden, heel voorspelbaar, op hen te wachten toen ze thuiskwamen en maakten tientallen foto's op de luchthaven.

Benjamin en Alex waren er ook. Benjamin straalde en Alex lag in diepe rust in zijn armen, gelukkig en tevreden bij zijn vader.

'Ik hoop dat die van ons even schattig is,' fluisterde ze tegen Ollie toen ze Benjamin volgden naar de bagagehal, en hij sloeg een arm om zijn vrouw en glimlachte. Hij maakte er zich geen zorgen over. Hij had het allemaal: het leven dat hij wenste, en een vrouw die dat alles de moeite waard maakte. Hij wist dat hij ongetwijfeld de gelukkigste man ter wereld was.

'Alles in orde?' vroeg hij, toen Benjamin hem hielp met het dragen van de koffers. Terwijl ze langzaam naar buiten liepen, kwam een vrouw naar hen toegerend met een uitroep van opwinding.

'Bent u niet... bent u niet Charlotte Sampson?'

'Nee,' Charlie schudde vriendelijk het hoofd en glimlachte, 'ik heet Watson.'

'O.' De vrouw verontschuldigde zich en verdween terwijl het drietal lachte, de baby sliep en Oliver en Charlie naar huis gingen, naar hun kinderen.

Table of Contents

- Inhoud
- Vader
- Vader
- 1
- 2
- 3
- 4
- 5
- 6
- 7
- 8
- 9
- 10
- 11
- 12
- 13
- 14
- 15
- 16
- 17
- 18
- 19
- 20
- 21
- 22
- 23
- 24
- 25
- 26
- 27
- 28
- 29