Trouw aan jezelf
Author: Danielle Steel
Date: 2012-01-09T07:54:48+00:00
Description: Actrice Carole Barber heeft een glansrijke filmcarrière. Na het overlijden van haar man besluit ze naar Parijs te gaan om zich te wijden aan het schrijven van een boek. Daar wordt ze helaas het slachtoffer van een gruwelijke aanslag. Wanneer ze uit haar coma ontwaakt, is ze haar geheugen kwijt. Haar familie komt meteen. Maar ze zijn niet de enigen: buiten houden de paparazzi haar in de gaten. En wie is die mysterieuze man die haar stiekem bezoekt? Carole zal de puzzelstukjes van haar leven opnieuw tot een geheel moeten maken. Maar hoe? Het belangrijkste is dat ze trouw blijft aan zichzelf.

Inhoud

Actrice Carole Barber heeft een glansrijke filmcarrière. Na het overlijden van haar man besluit ze naar Parijs te gaan om zich te wijden aan het schrijven van een boek. Daar wordt ze helaas het slachtoffer van een gruwelijke aanslag. Wanneer ze uit haar coma ontwaakt, is ze haar geheugen kwijt.

Haar familie komt meteen. Maar ze zijn niet de enigen: buiten houden de paparazzi haar in de gaten. En wie is die mysterieuze man die haar stiekem bezoekt? Carole zal de puzzelstukjes van haar leven opnieuw tot een geheel moeten maken. Maar hoe? Het belangrijkste is dat ze trouw blijft aan zichzelf.

Voor mijn moeder, Norma, die nooit een boek van me heeft gelezen maar toch trots op me was, hoop ik.

Voor de moeilijke relaties tussen minder fortuinlijke moeders en dochters, de gemiste kansen, de goede bedoelingen die spaak liepen en uiteindelijk voor de liefde die blijft, hoe het verhaal er ook uitzag, leek, of werkelijk was.

Ik verloor mijn moeder toen ik zes was, op elke manier die belangrijk voor me was, toen ze er niet meer was om mijn haar te kammen, zodat ik er op school niet raar uit zou zien.

Als volwassenen kenden we elkaar beter, twee totaal verschillende vrouwen, met ieder zo'n andere visie op het leven.

We stelden elkaar vaak teleur, begrepen weinig van elkaar, maar we hielden wel vol tot het bittere eind.

Dit boek is voor de moeder die ik graag had gehad, de moeder waarop ik iedere keer dat we elkaar ontmoetten weer hoopte, de moeder die pannenkoeken bakte en gehaktballetjes maakte, toen ik klein was, voor ze wegging, voor de moeder die ze zeker probeerde te zijn, en uiteindelijk met liefde, mededogen en vergeving voor degene die ze werkelijk was.

Op haar eigen manier heeft ze me geleerd om de moeder te zijn die ik ben.

Moge God je genadig zijn en je dicht bij zich houden Moge je geluk en vrede vinden. Ik hou van je, mam.

'Wanneer je een compleet mens bent,

komt alles vanzelf naar je toe.'

TAO TE CHING

Hoofdstuk 1

Op een rustige, heldere novemberochtend zat Carole Barber achter haar computer en staarde afwezig de tuin in. De zonnige serre van de grote, gezellige villa in Bel-Air waar ze al vijftien jaar woonde, was als werkkamer ingericht en keek uit over een paar door Carole zelf geplante rozenstruiken, een fontein en een kleine vijver waarin de hemel werd weerspiegeld. Het uitzicht was vredig en het was stil in huis.

Het laatste uur hadden haar handen het toetsenbord nauwelijks aangeraakt. En dat was iets wat haar vreselijk frustreerde. Carole probeerde nu, na een lange en succesvolle carrière in de filmwereld, haar eerste roman op papier te krijgen. Korte verhalen schreef ze al jaren, hoewel ze nooit had geprobeerd er een te publiceren. En eens had ze zelfs een filmscript geschreven. Sean - haar overleden echtgenoot - en zij hadden er tijdens hun huwelijk van gedroomd samen een film te maken, maar dat was er nooit van gekomen. Ze hadden het allebei gewoon te druk gehad met andere dingen die voorrang moesten hebben, omdat ze nou eenmaal bij hun werk hoorden.

Sean was producent/regisseur geweest en Carole Barber was actrice. Niet zomaar een actrice, maar een wereldberoemde en gevierde ster. Al sinds haar achttiende. Nu was ze sinds twee maanden vijftig. De afgelopen drie jaar had ze niet in een film willen spelen, hoewel de echt interessante rollen schaars begonnen te worden op haar leeftijd - zelfs voor een vrouw die zo mooi was als zij.

Toen Sean ziek was geworden, was Carole opgehouden met filmen. En na zijn dood, nu twee jaar geleden, had ze veel gereisd, meestal om op bezoek te gaan bij een van haar kinderen, waarvan de een in New York en de andere in Londen woonde. Ook was ze de wereld overgevlogen in verband met de goede doelen waarvoor ze zich al jaren inzette. Meestal ging het om de rechten van vrouwen of kinderen. Zo had ze een paar keer naar Europa gemoeten, was ze naar China geweest en had ze een aantal onderontwikkelde landen bezocht. Carole voelde zich enorm betrokken bij zaken als onrecht, armoede, politieke vervolging of misdaden tegen onschuldige en weerloze mensen. Van iedere reis had ze een minutieus verslag gemaakt. En ook had ze in de laatste maanden voor Seans dood een dagboek bijgehouden, wat een indringend verhaal over zijn ziekte was geworden. Vlak voor Seans dood hadden ze het er nog over gehad dat ze graag een boek wilde schrijven. Sean vond het een uitstekend plan en had haar aangespoord er meteen aan te beginnen. Maar Carole had na zijn dood nog twee jaar nodig gehad voor ze een eerste poging waagde. En vanaf dat moment was het een doorlopende worsteling geweest, die nu alweer ruim een jaar duurde. Carole beschouwde het boek als de kans zich uit te spreken over de dingen die ze echt belangrijk vond. Maar daarvoor moest ze eerst diep in haar eigen ziel kunnen kijken - iets waar ze tijdens haar carrière als actrice niet veel tijd voor had gehad. En al wilde ze nu niets liever dan schrijven, op de een of andere manier kreeg ze geen woord op papier. Er was iets waardoor ze blokkeerde en ze had er geen idee van wat dat kon zijn. Maar ondanks dat bleef Carole stug volhouden en weigerde ze op te geven. Voor haar gevoel was ze dat zowel aan Sean als aan zichzelf verplicht.

Afgelopen augustus had ze nog een rol afgewezen. Het was een goede rol geweest, in een belangrijke film. De regisseur was fantastisch en de scenarioschrijver had met zijn eerdere werk al diverse prijzen in de wacht gesleept. Ook de medespelers waren stuk voor stuk interessante mensen om mee te werken. Maar toen Carole het script eenmaal had gelezen, moest ze bekennen dat het haar totaal niet aansprak. Het raakte haar gewoon op geen enkele manier. En ze had zichzelf ooit beloofd dat ze alleen nog rollen die ze echt graag wilde spelen aan zou nemen. Bovendien liep ze de hele tijd met dat boek in haar hoofd, hoewel het nog maar in een heel pril stadium verkeerde. Alles bij elkaar had het ervoor gezorgd dat ze die rol niet had aangenomen. Eerst moest haar verhaal op papier staan wist ze diep in haar hart. Eerst moesten haar zielenroerselen in woorden zijn vervat.

Toen Carole met schrijven begon, was ze er nog van overtuigd geweest dat het verhaal dat ze in haar hoofd had niets met haarzelf te maken had. Maar toen ze eenmaal een eindje op weg was, had ze beseft dat dat natuurlijk onzin was. De hoofdpersoon bijvoorbeeld had allerlei trekjes die Carole van zichzelf kende. En hoe meer ze vorderde, hoe moeilijker het schrijven werd, alsof ze de confrontatie met zichzelf niet aankon. Nu lukte het haar dus alweer weken niet om ook maar een letter op papier te krijgen. Het verhaal ging over een ouder wordende vrouw die terugkijkt op haar leven. Onderhand had ze wel door dat het in wezen helemaal over haarzelf ging, over het leven dat ze had geleid, de mannen waarvan ze had gehouden en de beslissingen die ze in de loop van de tijd had genomen. Elke keer dat ze achter haar computer ging zitten om te schrijven, raakte ze verloren in gepeins over het verleden en kwam er geen woord meer op haar computerscherm. Er bleven allerlei herinneringen door haar hoofd malen en zolang ze daar niet klaar mee was, kon ze zich niet concentreren op het schrijven, en bleef haar blokkade dus bestaan. Eerst moest ze de sleutel zien te vinden die de deuren van haar verleden kon openen. Maar tot nog toe was dat niet gelukt. Door het schrijven was iedere vraag, iedere onzekerheid die ze ooit had gehad, weer voor haar gaan leven. Opeens kwamen alle twijfels over de keuzes die ze had gemaakt weer naar boven. Waarom? Wanneer? Hoe? Had ze het bij het goede of het verkeerde eind gehad? Waren de mensen die ze in haar leven had ontmoet wérkelijk zo geweest als zij ze destijds had ingeschat? Was ze misschien onrechtvaardig geweest? Vragen die aan haar bleven knagen en hoewel ze zich afvroeg wat het er op dit moment in vredesnaam nog toe deed, voelde ze maar al te goed dat het er iets toe deed. Heel duidelijk. Zolang ze geen antwoord had op de vragen die in haar op bleven komen, zou ze geen letter op papier krijgen. Die onmacht was iets wat haar mateloos irriteerde en zo langzamerhand werd ze er knettergek van. Doordat ze graag een boek wilde schrijven, werd ze gewoon gedwongen zichzelf en haar leven onder de loep te nemen - op een manier die ze eigenlijk helemaal niet wilde. Maar ondertussen was er geen ontkomen meer aan. 's Nachts lag ze uren wakker omdat er beelden van allerlei mensen die ze ooit had gekend door haar hoofd spookten. Zelfs in haar dromen werd ze erdoor geplaagd, met als gevolg dat ze 's morgens doodmoe wakker werd.

Meestal was het het gezicht van Sean dat ze voor zich zag. Hij was de enige persoon van wie ze zeker wist wie hij was en wat hij voor haar had betekend. Hun relatie was altijd eerlijk en open geweest. Dat was verder in geen enkele verhouding die ze had gehad zo geweest, in ieder geval niet in die mate. Over haar relatie met Sean had ze geen twijfels of vragen, maar over iedere andere verbintenis uit haar leven des te meer. Sean had haar zo gestimuleerd om dit boek te schrijven. Ze was het hem gewoon verschuldigd, als een laatste cadeau. En daarbij wilde ze zichzelf natuurlijk ook bewijzen dat ze het kon. Alleen de gedachte al dat het misschien niet zou lukken, zorgde voor een totale verlamming. Wie weet had ze het wel helemaal niet in zich. En intussen liep ze nu alweer drie jaar met dat verdomde boek in haar hoofd en was het dus de hoogste tijd om erachter te komen of ze het nou nog ging schrijven of niet.

Als ze aan Sean dacht, kwam het woord 'vredig' in haar op. Sean was een vriendelijke, zachtaardige, wijze en liefhebbende man geweest, die voor haar een geweldige verrijking van haar leven had betekend. In het begin van hun relatie had hij structuur aan haar leven gegeven en daarna hadden ze samen een solide basis gevormd waarop hun relatie verder had kunnen gedijen. Sean had nooit geprobeerd haar te bezitten of haar de baas te zijn. Hun levens waren nooit in elkaar verstrikt geraakt, maar hadden zich altijd parallel aan elkaar ontwikkeld. Ze hadden naast elkaar door het leven gereisd, op een manier die hen allebei gelukkig had gemaakt. Tot het einde toe was het goed geweest. En omdat Sean de persoon was die hij was, was zelfs zijn sterven - aan kanker -een vredig vertrek geweest, een soort natuurlijke overgang naar een andere dimensie, waar ze hem dan wel niet langer kon zien, maar hem nog wel altijd naast zich voelde. Sean had nog steeds een grote invloed op haar leven. Zelfs de dood had hij gezien als een volgende stap op het pad van het bestaan, dat hij beschouwde als een reis. Sterven was daarin niet meer dan een overgang die men op een bepaald punt moest maken, een heel bijzondere belevenis. Sean was een persoon geweest die van alles wat hij ondernam of meemaakte iets leerde en alles wat hij op zijn weg tegenkwam met een bepaalde dankbaarheid had omarmd. En zo had hij haar zelfs op zijn sterfbed nog een enorm waardevolle les over het leven geleerd.

Nu, twee jaar na zijn dood, miste ze hem nog steeds. Zijn lach, de klank van zijn stem, zijn briljante verstand, zijn gezelschap, hun lange zwijgzame wandelingen langs het strand. Maar Carole had ook altijd het gevoel dat hij vlakbij was, met zijn eigen dingen bezig was maar naast haar voort reisde, alles met haar deelde, net zoals het was geweest toen hij nog had geleefd. Hem hebben mogen kennen en liefhebben was voor Carole een van de mooiste cadeaus uit haar leven. Voordat hij was gestorven, had hij haar er nog eens aan herinnerd dat ze nog van alles te doen had en haar gestimuleerd weer aan het werk te gaan. Hij vond dat ze weer moest gaan filmen en haar boek moest schrijven. Sean had altijd al van haar korte verhalen en essays gehouden en hij koesterde de vele gedichten die ze door de jaren heen voor hem had geschreven. Een paar maanden voor zijn dood had ze die gedichten allemaal bij elkaar verzameld en in leer laten inbinden. Hij had uren en uren gespendeerd aan het herlezen ervan.

Voor Seans sterven had Carole de tijd niet gehad om aan het boek te beginnen. Ze was veel te druk geweest met zijn verzorging. Om bij hem te kunnen zijn had ze een jaar vrijaf genomen, zodat ze hem zelf zou kunnen verplegen als hij zich doodziek voelde - na de chemokuren en in de laatste paar maanden voor zijn dood. Tot het eind toe had hij de moed erin gehouden. De dag voor zijn dood hadden ze zelfs nog gewandeld. Niet erg ver en ze hadden ook niet veel tegen elkaar gezegd. Maar ze hadden zij aan zij gelopen, hun handen in elkaar verstrengeld. Vaak waren ze even gaan zitten, omdat hij moe was. Die avond hadden ze allebei gehuild bij het zien van de ondergaande zon. Ze wisten allebei dat het einde niet lang meer op zich zou laten wachten. En de avond daarop was hij vredig gestorven in haar armen. Nog één keer had hij haar diep in de ogen gekeken en toen had hij, met een vredige glimlach om zijn lippen, de laatste adem uitgeblazen.

Door de manier waarop hij was gestorven, met berusting en stijl, was Carole na zijn dood niet wanhopig van verdriet. In zoverre dat mogelijk is, was ze klaar geweest voor zijn dood. Waren ze er allebei klaar voor geweest. Zijn afwezigheid voelde als een leegte en die wilde ze invullen door een beter begrip van zichzelf te krijgen. Het schrijven van het boek was de manier waarop ze dat wilde bereiken - als het tenminste ooit zou lukken. In ieder geval moest ze proberen aan Seans verwachtingen te voldoen en zijn vertrouwen in haar niet te beschamen. Tijdens zijn leven was hij een voortdurende bron van inspiratie voor haar geweest, zowel in haar privéleven als in haar werk. Hij had haar rust en vreugde gegeven. En evenwicht.

Eigenlijk was het de laatste drie jaar een opluchting geweest om niet te hoeven spelen. Carole werkte al zo lang zo hard dat ze zelfs vóór Sean ziek was geworden al toe was geweest aan een pauze. Bovendien wist ze dat een periode van rust en bezinning haar spel ten goede zou komen. In haar carrière had ze meegewerkt aan een paar belangrijke films en een rol gehad in verschillende grote commerciële hits. Maar nu wilde ze meer dan dat, ze wilde een bepaalde verdieping in haar werk, die er eerder nooit was geweest. Het soort verdieping dat er alleen maar kan zijn als je ouder bent, door wijsheid en ervaring. Niet dat ze nou oud was op haar vijftigste, maar de jaren van Seans ziekte en dood hadden haar op een bepaalde manier gevormd. Zonder dat zou ze nooit zo zijn als ze nu was en dat was natuurlijk ook te merken in haar spel. En als het lukte met schrijven, zou dat ook in haar boek terug te vinden zijn. Het boek was voor haar een symbool van groei en de bevrijding van de laatste demonen uit haar verleden.

Na zoveel jaren alleen maar bezig te zijn geweest met rollen waarin ze iemand anders speelde en te voldoen aan het beeld dat het publiek van haar vroeg, was ze op een punt in haar leven beland waar ze niet gehinderd wilde worden door de verwachtingen van anderen en eindelijk zichzelf wilde kunnen zijn. Nu hoefde ze tenslotte met niemand rekening meer te houden en was ze vrij om te zijn wie ze wilde zijn.

De jaren dat ze zich voegde naar de wensen van een man, waren voor ze Sean ontmoette allang verleden tijd. Sean en zij waren twee vrije geesten geweest, die met en naast elkaar leefden, van elkaar genoten, elkaar liefhadden en elkaar wederzijds respecteerden. Hun levens hadden parallel gelopen, zich afgespeeld in een perfecte symmetrie en balans en waren nooit op een benauwende manier in elkaar verstrikt geraakt. Dat was het enige waar ze bang voor was geweest toen ze met elkaar trouwden. Dat alles gecompliceerd zou worden, dat hij zou proberen haar te 'bezitten', of dat ze elkaar op de een of andere manier zouden verstikken. Maar zo was het niet gegaan. Voor hun trouwen had Sean haar verzekerd dat zoiets nooit zou gebeuren en die belofte had hij waargemaakt. Carole was ervan overtuigd dat een relatie zoals ze die acht jaar lang met Sean had gehad, maar eens in je leven voorkomt en ze verwachtte dan ook niet ooit nog eens zoiets met iemand anders te vinden. Wat ze met Sean had gehad was gewoon uniek geweest.

En buiten dat kon ze zich niet voorstellen dat ze ooit nog verliefd zou worden, of zou willen trouwen. Sean had ze de laatste jaren wel erg gemist, maar ze had niet om hem getreurd. Zijn liefde was zo volmaakt geweest, dat ze zich nu zelfs zonder zijn lijfelijke aanwezigheid dicht bij hem kon voelen. Er was geen pijn of verdriet geweest in hun liefde voor elkaar, hoewel ze -net als ieder stel - flinke meningsverschillen hadden gehad, waar ze later altijd weer om hadden moeten lachen. Beiden waren ze geen mensen die lang een wrok koesteren tegen iemand en in geen van hen zat ook maar een greintje venijn, zelfs niet tijdens hun ruzies. Sean en Carole hadden niet alleen veel van elkaar gehouden, ze waren ook elkaars beste vrienden geweest.

Ze hadden elkaar ontmoet toen zij veertig en hij vijfendertig was. Ondanks het feit dat hij vijf jaar jonger was dan zij, was hij vaak een voorbeeld voor haar geweest, vooral vanwege de manier waarop hij tegen het leven aankeek. Toentertijd was zijn carrière volop in beweging en maakte zij meer films dan ze eigenlijk wilde. Haar leven werd al jarenlang bepaald door de steeds hogere eisen die haar carrière aan haar stelde. Ze hadden elkaar ontmoet toen ze, na haar terugkeer uit Frankrijk, alweer vijf jaar in Los Angeles woonde. In die vijf jaar had ze haar best gedaan om meer tijd met haar kinderen door te brengen. Gedurende haar hele loopbaan was ze heen en weer geslingerd tussen haar kinderen en de steeds beter wordende filmrollen die ze kreeg aangeboden. Sinds haar terugkeer uit Parijs waren er geen serieuze relaties meer in haar leven geweest. Het had haar gewoon aan tijd ontbroken en daarbij had ze er ook helemaal geen zin in gehad. Er waren natuurlijk wel mannen geweest. Mannen met wie ze uitging, meestal voor een korte periode. Sommigen van hen zaten ook in het vak -regisseurs of schrijvers -en de rest was creatief op andere terreinen: kunst, architectuur of muziek. Het waren stuk voor stuk interessante persoonlijkheden geweest, maar verliefd was ze nooit geworden. Ze was er destijds ook van overtuigd geweest dat dat nooit meer zou gebeuren. Maar toen ontmoette ze Sean.

Het was op een conferentie over de rechten van acteurs in Hollywood, waar ze allebei aan deel hadden genomen. Ze hadden samen in een panel over de veranderende rol van de vrouw in de film gezeten. Allebei hadden ze het geen enkel punt gevonden dat hij vijf jaar jonger was dan zij. Wat telde was niet hun leeftijd, maar dat ze geestverwanten waren. Ongeveer een maand na hun eerste ontmoeting waren ze samen een weekend naar Mexico gegaan. En drie maanden later was hij bij haar ingetrokken om nooit meer weg te gaan: een halfjaar later waren ze - ondanks Caroles tegenwerpingen en bezwaren - getrouwd. Sean had haar ervan weten te overtuigen dat dat voor hen allebei het beste was. En hij had gelijk gehad, hoewel Carole in het begin - bang dat hun carrières voor conflicten zouden zorgen - niet had willen trouwen. Maar haar angst was ongegrond gebleken, precies zoals Sean had voorspeld. Hun huwelijk was goed geweest.

Carole had ook vanwege haar kinderen, die toen nog jong waren geweest, getwijfeld of ze wel met Sean moest trouwen. Zelf had hij geen kinderen, maar hij was echt dol geweest op de hare. En samen waren ze het erover eens dat hun levens veel te druk waren om genoeg tijd aan nóg een kind te kunnen besteden. Die tijd konden ze in plaats daarvan beter in elkaar en hun relatie stoppen. Anthony en Chloe hadden destijds op de middelbare school gezeten. Carole vond het geen goed voorbeeld om zonder getrouwd te zijn samen te leven en allebei haar kinderen waren erg vóór het huwelijk geweest. Sean had bewezen een goede vriend en stiefvader voor hen te zijn en ze wilden hem graag in hun leven houden. En nu waren Anthony en Chloe volwassen en allebei het huis uit.

Chloe was bezig met haar eerste baan, nadat ze was afgestudeerd aan Stanford. Ze werkte in Londen als hulpje van de assistente van de redacteur accessoires van een beroemd modetijdschrift. Het was een prestigieuze en leuke job: helpen met de styling, fotosessies voorbereiden en allerlei andere boodschappen en klusjes doen. Het betaalde slecht, maar daar stond tegenover dat ze voor de Britse Vogue werkte. Chloe vond het fantastisch. Met haar uiterlijk - ze leek erg op haar moeder - had ze makkelijk model kunnen worden, maar Chloe zat liever aan de redactionele kant en genoot van haar tijd in Londen. Het was een slimme en spontane meid en helemaal in de wolken over alle interessante mensen die ze via haar baan ontmoette. Carole en zij belden elkaar veel.

Anthony was in de voetsporen van zijn vader getreden en werkte, na zijn afstuderen aan Harvard, in de financiële wereld van Wall Street. Hij was een serieuze, verantwoordelijke jongen en Carole was altijd heel trots op hem geweest. Hij was knap om te zien - net als Chloe -, maar nogal verlegen. Hoewel hij vaak met mooie, intelligente meisjes uitging, leek geen van hen echt belangrijk voor hem te zijn. Zijn sociale leven interesseerde hem tot nog toe minder dan zijn werk. Zijn carrière ging voor alles en hij hield zijn einddoel altijd scherp voor ogen. Er was maar weinig wat hem kon afleiden en als Carole hem laat in de avond belde, zat hij meestal nog op kantoor te werken.

Haar kinderen waren allebei erg op Sean gesteld geweest en hielden natuurlijk ook veel van haar, hun moeder. Anthony en Chloe gedroegen zich over het algemeen verstandig en liefdevol, ondanks de moeder-dochterruzietjes tussen Carole en Chloe die regelmatig plaatsvonden. Chloe had altijd meer behoefte gehad aan tijd en aandacht van haar moeder dan haar broer en ze had het iedere keer weer vreselijk gevonden wanneer Carole weg moest om op locatie te filmen. Dat was het sterkst geweest toen ze op de middelbare school zat en ze, net als haar vriendinnen, haar moeder in de buurt had willen hebben. Carole had zich altijd erg schuldig gevoeld als ze weer moest vertrekken, ondanks het feit dat ze de kinderen zodra het maar kon, naar de set liet overvliegen. Bovendien ging ze zelf altijd, zodra ze maar even vrij had, meteen naar huis om bij hen te kunnen zijn. Anthony was altijd een makkelijk kind geweest en Chloe was nu eenmaal een beetje moeilijker, in ieder geval voor Carole. Haar vader adoreerde ze, maar haar moeder maakte in haar ogen veel fouten waar ze haar maar al te graag attent op maakte. Carole ging er maar van uit dat dat de normale gang van zaken was tussen een moeder en een dochter. Maar ze vond het wel een stuk eenvoudiger om de moeder van haar bewonderende zoon te zijn.

Nu waren de kinderen volwassen en het huis uit, gelukkig met hun eigen levens. En zij, Carole, woonde weer in haar eentje en was vastbesloten die roman die ze al zo lang van plan was te schrijven, op papier te krijgen. Maar in de afgelopen paar weken was de moed haar zo langzamerhand in de schoenen gezakt en ze betwijfelde of het haar ooit wel zou lukken. Misschien had ze toch beter die rol kunnen aannemen, afgelopen augustus. Was het beter om het schrijven eraan te geven en weer terug te keren naar de film? Mike Appelsohn, haar agent, begon in ieder geval aardig geïrriteerd te raken. Hij vond het vervelend dat ze steeds de rollen afwees die hij voor haar had en hij had er duidelijk genoeg van om steeds maar iets te horen te krijgen over een boek dat blijkbaar niet werd geschreven.

Het probleem met het boek was dat Carole de verhaallijn nog niet duidelijk voor ogen had en ook de karakters waren nog steeds vaag. Het was meer een wirwar van losse gedachten die ergens in haar hoofd zaten. Voorlopig leek het een onontwarbare kluwen, een bol wol die in de knoop was geraakt omdat er een kat mee had gespeeld. En wat Carole ook probeerde, hoe geconcentreerd ze er ook over nadacht, ze bleek niet bij machte om die uit de knoop te krijgen. Ze werd er gewoon niet goed van.

Op de plank die boven haar bureautje hing, stonden maar liefst twee Oscars en een Golden Globe te prijken - ze had ze gewonnen vlak voor het jaar dat ze vrij had genomen vanwege de ziekte van Sean. Hollywood was haar nog niet vergeten, maar Mike Appelsohn verzekerde haar dat dat wel zou gebeuren als ze niet snel weer aan het werk zou gaan. Zo langzamerhand kon ze geen enkele plausibele reden meer aanvoeren waarom ze dat met deed en dus had ze zichzelf nog tot het eind van dat jaar gegeven om een begin met haar roman te maken. Daar waren nog maar twee maanden van over en nog steeds schoot ze geen millimeter op. Tegenwoordig was het zelfs al zo erg, dat ze zich als ze alleen al achter haar bureau ging zitten, paniekerig begon te voelen.

Carole hoorde nu de deur achter zich zachtjes opengaan en even wierp ze een blik over haar schouder. Ze had een gekwelde uitdrukking op haar gezicht, maar niet omdat ze het erg vond om gestoord te worden, integendeel. Gisteren had ze alle kasten in de badkamer opgeruimd en niet aan haar boek gewerkt. Nu stond haar assistente, Stephanie Morrow, een beetje aarzelend in de deuropening. Carole had haar vijftien jaar eerder, toen ze net terug was uit Parijs, voor één zomer aangenomen. Dat was in de tijd dat ze net het huis in Bel-Air had gekocht, een rol in twee films had geaccepteerd en een jaar lang in een stuk op Broadway zou staan. Bovendien moest ze veel tijd besteden aan de vrouwenrechtenorganisatie waarvoor ze zich inzette, een hele hoop publiciteit doen voor de films en had ze natuurlijk haar twee kinderen en een huishouden om te runnen. Stephanie, een prachtige vrouw, van beroep eigenlijk lerares, was in eerste instantie maar voor twee maanden gekomen om Carole met van alles en nog wat te helpen, maar daarna niet meer weggegaan. Nu, vijftien jaar later, was ze negenendertig, woonde samen met haar vriend die veel reisde en gelukkig veel begrip had voor de eisen die haar werk aan haar stelde. Of ze ooit zou willen trouwen wist Stephanie niet, maar ze was er zeker van dat ze geen kinderen wilde. Ze had al een kind zei ze altijd plagend: Carole. En Carole beaamde dat altijd meteen door Stephanie haar kinderjuf te noemen. Stephanie was gewoon een fantastische assistente, die briljant omging met de pers en zich over al in- of uit kon praten. Er was niets wat ze niet kon oplossen.

Toen Sean zo ziek was, had ze echt al het mogelijke voor hen gedaan. Voor Carole, voor de kinderen en natuurlijk voor Sean. Uiteindelijk had ze Carole zelfs geholpen met het organiseren van de begrafenis en de kist samen met haar uitgezocht. Stephanie was in al die jaren veel meer geworden dan alleen maar een werknemer. En hoewel er een leeftijdsverschil van elf jaar tussen hen bestond, waren de twee vrouwen dikke vriendinnen geworden. Ze voelden veel liefde en respect voor elkaar. Stevie, zoals Carole haar noemde, was ook helemaal niet jaloers op Carole. Integendeel: ze was oprecht blij met Caroles successen en treurde samen met haar om haar tragedies. Stevie hield gewoon van haar werk en trad iedere dag weer met veel geduld en humor tegemoet.

Carole voelde een diepe verbondenheid met haar en was de eerste om te zeggen dat ze zonder haar echt nergens zou zijn geweest. Stevie was de perfectste assistente die je je maar kon wensen en zoals dat nou eenmaal gaat bij een baan als de hare, kwam Caroles leven altijd op de eerste plaats en daarna - als er nog ruimte voor was -dat van zichzelf. Ze was dol op Carole en haar werk en het stoorde haar helemaal niet om de tweede viool te spelen. Caroles leven was tenslotte veel opwindender dan dat van haarzelf.

Nu stond Stevie, een meter tachtig lang, stijl zwart haar en grote bruine ogen, gekleed in spijkerbroek en t-shirt, in de deuropening van Caroles werkkamer. 'Thee?' vroeg ze zachtjes.

'Nee. Arsenicum,' antwoordde Carole en ze draaide zich nu helemaal om. 'Ik kan het niet, dat verdomde boek schrijven. Iets blokkeert me en ik heb geen idee wat me zo in de weg zit. Misschien is het gewoon angst en weet ik diep in mijn hart wel dat ik het helemaal niet kan. Ik snap ook eigenlijk niet waarom ik dacht dat het me wél zou lukken.' Ze keek Stevie fronsend en enigszins wanhopig aan.

'Jawel, je kunt het wel,' reageerde Stevie kalm. 'Je moet het tijd geven. Ze zeggen dat het begin het moeilijkste is. Je moet daar gewoon net zo lang blijven zitten tot het je lukt.' De afgelopen week had Stevie haar geholpen met het opruimen van alle kasten in het hele huis, de tuin met haar opnieuw ingericht en de garage uitgemest. Daarna hadden ze besloten dat de keuken nodig eens opgeknapt moest worden. Ze wisten allebei dat Carole iedere afleiding die ze maar kon bedenken van harte aangreep om maar niet aan het boek te hoeven werken. En dat was nu al maanden zo. 'Misschien moet je er eens even mee ophouden, er even uit,' suggereerde Stevie en Carole kreunde.

'Mijn hele leven is één grote pauze tegenwoordig. Ooit zal ik toch weer aan het werk moeten, ofwel aan een film ofwel aan dat verdomde boek. Mike vermoordt me als ik nog eens een rol afwijs.'

Mike Appelsohn was producer en trad al tweeëndertig jaar op als haar agent, sinds hij haar, eeuwen geleden, op haar achttiende had ontdekt. Destijds was ze gewoon een plattelandsmeisje met lang blond haar en enorme groene ogen uit Mississippi geweest, dat meer uit nieuwsgierigheid dan uit echte ambitie naar Hollywood was gekomen. Mike had haar gemaakt tot de Carole van vandaag de dag. Mike, plus het feit dat ze echt talent had. Haar eerste screentest, op haar achttiende, had iedereen overrompeld. En de rest was geschiedenis. Haar geschiedenis. Nu was Carole een van de beroemdste actrices ter wereld en zo succesvol als ze nooit had kunnen dromen. Waarom moest ze dan in vredesnaam ook nog een boek schrijven? Die vraag kwam steeds weer in Caroles hoofd op, ze kon er niets aan doen. Maar ze kende het antwoord en Stevie ook. Carole was op zoek naar een deel van zichzelf, een deel dat vergeten ergens achter in een la lag, een deel van zichzelf dat ze graag wilde vinden, nee, móést vinden, zodat ze zin kon geven aan de rest van haar leven.

Carole had haar laatste verjaardag erg moeilijk gevonden. Vijftig worden was een belangrijke mijlpaal voor haar, zeker nu ze alleen was. Een mijlpaal die ze niet zomaar kon negeren. Ze had besloten dat het tijd werd om alle losse flarden van zichzelf met elkaar te verweven, ze tot één geheel te smeden. Nu had ze nog het gevoel dat er allerlei stukjes en beetjes van haarzelf schijnbaar doelloos in het rond zweefden. Haar leven moest zin hebben, in ieder geval voor haarzelf. Ze moest terug naar het begin en er een betekenis aan zien te geven.

Er was nu zoveel wat haar, vooral in die eerste jaren, schijnbaar per ongeluk was overkomen. Zo leek het in haar ogen in ieder geval wel. Geluk en pech, hoewel meestal geluk, in ieder geval wat betreft haar carrière en haar kinderen. Maar ze wilde niet dat haar leven van een reeks toevalligheden aan elkaar hing, of het nou om positieve of negatieve wendingen ging. Achteraf bezien waren er veel dingen die ze had gedaan als reactie op omstandigheden of andere mensen en niet omdat het haar eigen beslissing was geweest. Nu had ze het nodig om te weten of de keuzes die ze had gemaakt de goede waren geweest. Waarom wist ze niet, het zou natuurlijk eigenlijk geen verschil maken. Het verleden kon ze er niet mee veranderen. Maar haar toekomst misschien wel. En dat was waar het haar om ging. Nu Sean er niet meer was, besefte ze dat het belangrijk voor haar was om haar eigen afwegingen te kunnen maken en zélf haar beslissingen te nemen en niet gewoon maar af te wachten tot er iets gebeurde. Wat wilde zij? In ieder geval een boek schrijven. Dat was duidelijk en tegelijkertijd ook het enige wat ze zeker wist. Misschien zou de rest daarna vanzelf komen. Zou ze beter weten welke rollen ze graag wilde spelen, wat ze belangrijk vond om toe te voegen aan de wereld, welke goede doelen ze wilde steunen en wie ze voor de rest van haar leven wilde zijn. Haar kinderen waren opgevoed en volwassen. Nu was zij aan de beurt.

Stevie verdween en was even later terug met een kop thee in haar hand. Cafeïnevrije vanillethee. Die bestelde Stevie altijd bij Mariage Frères in Parijs. Toen Carole in Frankrijk woonde, was ze er praktisch verslaafd aan geraakt en nog altijd was het haar favoriet. Iedere keer dat Stevie haar zo'n dampende mok overhandigde, was ze er weer blij mee. Die thee zorgde ervoor dat ze kon ontspannen. Met een peinzende uitdrukking op haar gezicht nam Carole een klein slokje. 'Misschien heb je wel gelijk,' zei Carole nadenkend, met een korte blik op de vrouw die haar nu al jaren gezelschap hield. Ze hadden veel samen gereisd, omdat Carole haar altijd mee had genomen naar de set van de film. Stevie was Caroles eenmansteam, dat ervoor zorgde dat haar hele leven gladjes verliep en ervan genoot alles voor haar te regelen. Stevie hield van haar werk en vond het elke dag weer heerlijk. Het was altijd anders, steeds weer een nieuwe uitdaging. En na al die jaren werd ze nog steeds enthousiast bij het idee dat het de beroemde filmster Carole Barber was, voor wie ze werkte.

'Waarin heb ik misschien wel gelijk?' vroeg Stevie, terwijl ze haar lange ledematen elegant neervlijde in de leren fauteuil die in de werkkamer stond. Ze hadden samen al heel wat uurtjes in de serrekamer doorgebracht, er allerlei zaken gepland, dingen doorgesproken. Carole was altijd geïnteresseerd in Stevie's mening, ook als ze uiteindelijk toch tot iets anders besloot. Hoewel ze het meestal met haar assistente eens was en haar advies doordacht en waardevol vond. Andersom was Carole voor Stevie niet alleen haar werkgever, maar ook zoiets als een wijze tante. De twee vrouwen dachten hetzelfde over allerlei levensvragen en zagen de dingen vaak precies eender, vooral als het over mannen ging.

'Dat ik er misschien eens even uit moet.' Niet om het boek te ontwijken, maar eerder om het open te breken. Als een harde noot die niet op een andere manier te kraken was.

'Je kunt natuurlijk altijd een bezoekje aan de kinderen brengen,' opperde Stevie. Carole vond het iedere keer weer heerlijk haar zoon en dochter te zien, en omdat ze niet vaak meer naar huis kwamen, ging ze regelmatig naar hen toe. Voor Anthony was het lastig om vrij te nemen, maar als zijn moeder in New York was, zorgde hij er altijd voor dat hij haar 's avonds kon ontmoeten, hoe druk hij het ook had. Hij hield van zijn moeder. En Chloe ook, die liet gewoon alles vallen om lekker met haar moeder in Londen te gaan shoppen. Chloe zoog haar moeders' tijd en liefde altijd op als een dorstige bloem in de regen.

'Dat heb ik nog maar een paar weken geleden gedaan. Ik weet niet... misschien moet ik eens iets totaal anders doen... ergens heengaan waar ik nog nooit ben geweest... Praag of zoiets... of Roemenië... Zweden...' Er waren niet zoveel plekken op de aarde meer over waar ze nog niet was geweest. Ze had lezingen gehouden op conferenties in India, Pakistan en Beijing. Ze had staatshoofden van over de hele wereld ontmoet, voor Unicef gewerkt en de senaat van de Verenigde Staten toegesproken.

Stevie aarzelde even om het voor de hand liggende antwoord te geven. Parijs. Ze wist hoeveel die stad voor Carole betekende. Carole had tweeënhalf jaar in Parijs gewoond en was de laatste vijftien jaar maar twee keer terug geweest. Carole zei altijd dat de stad haar niets meer te bieden had. Vlak na hun huwelijk had ze Sean meegenomen naar Parijs, maar hij had een hekel aan de Fransen en ging veel liever naar Londen. Stevie wist dat Carole nu zeker tien jaar niet in Parijs was geweest. En in de vijf jaar voor ze Sean kende, was ze er maar één keer geweest; toen ze het huis in de Rue Jacob, of eigenlijk in een klein laantje erachter, had verkocht. Stevie was met haar meegegaan om het huis klaar te maken voor de verkoop en had het een fantastische plek gevonden. Maar op dat moment was Caroles leven alweer verschoven naar Los Angeles en vond ze dat het geen zin had om het huis in Parijs aan te houden. Ze had het moeilijk gevonden om het huis te verkopen en was nooit meer naar Parijs teruggegaan, behalve destijds met Sean. Toen hadden ze in het Ritz gelogeerd en hij had aan een stuk door alleen maar kritiek gehad. Italië en Engeland vond hij heerlijk, maar Frankrijk was niets voor hem.

'Misschien is het tijd om weer eens naar Parijs te gaan,' opperde Stevie voorzichtig. Ze was zich ervan bewust dat daar voor Carole ook allerlei demonen op de loer lagen, maar na vijftien jaar zou hun macht Carole echt te kunnen raken toch wel voorbij zijn. En zeker na die acht jaar met Sean. Wat Carole ook had meegemaakt in Parijs, die wonden moesten nu toch wel zijn geheeld. En buiten dat klonk er in de verhalen die Carole erover vertelde altijd veel liefde voor de stad door.

'Ik weet niet,' reageerde Carole nadenkend. 'In november regent het er veel. En hier is het zulk lekker weer.'

'Maar dat lekkere weer lijkt je niet te helpen bij het schrijven van je boek. Misschien ergens anders naartoe dan. Wenen... Milaan... Venetië... Buenos Aires... Mexico City... Hawaï. Misschien moet je wel ergens een tijdje op een strand gaan liggen als je mooi weer wilt hebben.' Ze wisten allebei heel goed dat het eigenlijk helemaal niet over het weer ging.

'Ik zie wel,' zei Carole met een zucht en ze stond op uit haar bureaustoel. 'Ik moet erover nadenken.'

Carole was ook lang, maar niet zo lang als haar assistente. Verder was ze slank en lenig en had ze nog steeds een mooi figuur. Ze deed wel wat aan fitness, maar niet in die mate dat ze er daarom nog zo goed uitzag. Het was meer een kwestie van goede genen: een mooie bouw, een lichaam waarop de tijd nauwelijks haar sporen had achtergelaten en een gezicht dat er - zonder plastische chirurgie - veel jonger uitzag dan het in werkelijkheid was.

Carole Barber was gewoon een prachtige vrouw. Met lang, stijl blond haar, dat ze vaak los droeg, maar ook wel bijeengebonden in een staart of wrong. Al sinds haar achttiende hoorde ze van elke kapper die ze maar ontmoette op de set dat ze zulk prachtig, zijdeachtige haar had. Daarbij waren haar groene ogen enorm, had ze hoge jukbeenderen en verfijnde en elegante trekken. Zowel haar gezicht als haar figuur had van een model kunnen zijn, veel te mooi voor een filmster. En de manier waarop ze zich bewoog was zelfverzekerd en gracieus. Absoluut niet arrogant, maar je zag gewoon dat ze zich op haar gemak voelde in haar eigen lichaam. De eerste studio die haar een contract had aangeboden, had haar balletlessen laten nemen. En tot op de dag van vandaag bewoog ze zich even sierlijk als een balletdanser en had ze nog altijd de perfecte houding die daarbij hoorde. Carole was een spectaculaire verschijning, met een bepaalde eenvoud in haar stijl - ze droeg bijvoorbeeld bijna nooit make-up - die ervoor zorgde dat haar schoonheid nog beter tot zijn recht kwam. Toen Stevie aan haar baan begon, was ze enorm onder de indruk van Caroles uiterlijk geweest. Destijds was ze nog maar vijfendertig en nu al vijftig, hoewel dat moeilijk te geloven was als je haar zag. Carole zag er zeker tien jaar jonger uit. Sean had er echter altijd ouder uitgezien, hoewel hij eigenlijk vijf jaar jonger was dan zij. Het was, ondanks zijn kaalheid en zijn aanleg om dik te worden, een knappe man geweest. Carole had nog altijd hetzelfde figuur als toen ze twintig was. Natuurlijk lette ze wel een beetje op wat ze at, maar het was toch vooral een kwestie van geluk hebben. De goden waren haar welgezind.

Een paar minuten later kondigde Carole aan dat ze een paar boodschappen ging doen. Ze had een witte kasjmier trui om haar schouders heen geslagen en een beige krokodillenleren Hermèstas aan haar arm. Carole hield van klassiek en eenvoudig, het grootste deel van haar garderobe kwam van Franse ontwerpers. Op haar vijftigste had Carole wel iets weg van de Grace Kelly van twintig jaar. Dezelfde elegante, aristocratische gratie, hoewel Carole meer warmte uitstraalde. Ze was totaal niet afstandelijk en als je bedacht wie ze was en hoe beroemd al sinds haar achttiende, was ze ook opmerkelijk bescheiden. Stevie vond dat, net als iedereen trouwens, geweldig. Carole gedroeg zich nooit alsof ze meer was dan een ander.

'Kan ik ondertussen nog iets voor je doen?' bood Stevie aan.

'Ja, doe me een plezier en schrijf dat boek even, terwijl ik weg ben. Dan kan ik het morgen naar mijn agent sturen.' Carole had al een agent voor het boek, alleen nog niets om haar te laten zien.

'Oké,' reageerde Stevie grijnzend. 'Ik bewaak het fort hier, terwijl jij Rodeo Drive, de beroemde winkelstraat, onveilig gaat maken.'

'Ik ga niet naar Rodeo,' zei Carole een beetje zuinig. 'Ik ga op zoek naar nieuwe stoelen voor de eettafel. Ik vind dat de eetkamer wel een facelift kan gebruiken. En ikzelf trouwens ook, maar daar ben ik gewoon te laf voor. Ik ben veel te bang dat ik 's morgens wakker wordt met het gezicht van iemand anders. Het heeft me al vijftig jaar gekost aan dit gezicht te wennen. Ik zou het vreselijk vinden het in te moeten ruilen.'

'Jij hebt helemaal geen facelift nodig,' verzekerde Stevie haar.

'Dank je. Maar ik heb de ravage die de tijd heeft aangericht heus wel gezien in de spiegel.'

'Ik heb meer rimpels dan jij,' pareerde Stevie haar en dat was waar. Tot haar verdriet verouderde haar gevoelige Ierse huid niet zo mooi als die van haar werkgever.

Vijf minuten later reed Carole weg in de stationwagen die haar al zes jaar trouwe diensten bewees. In tegenstelling tot veel Hollywoodsterren gaf ze niets om een Rolls of een Bentley. Haar stationwagen was prima, vond ze. Zo waren ook de enige juwelen die ze ooit droeg een paar kleine diamanten oorknopjes, plus, in de tijd dat Sean nog leefde, een eenvoudige gouden trouwring -die ze trouwens pas afgelopen zomer had afgedaan. Meer juwelen vond ze nergens voor nodig en als ze ergens haar opwachting moest maken om een film te promoten, zorgden de producers altijd voor geleende sieraden. Privé was het meest extravagante sieraad dat ze droeg een eenvoudig gouden horloge. Carole was van zichzelf al oogverblindend genoeg.

Twee uur later, toen Stevie net even een broodje zat te eten, kwam Carole de keuken alweer binnenlopen. Stevie had er een eigen werkhoekje; haar 'kantoortje'. Het enige nadeel daarvan was volgens haar dat het veel te dicht bij de koelkast was, die ze dan ook regelmatig met een bezoekje vereerde. En om alles wat ze die dag op haar werk naar binnen had gewerkt weer goed te maken, moest ze iedere avond een uur fitnessen.

'En, heb je het boek af?' vroeg Carole, terwijl ze binnenkwam. Ze leek in een veel beter humeur dan toen ze vertrok.

Bijna. Ik ben bezig met het laatste hoofdstuk. Nog een halfuurtje en het is klaar. Hoe waren de stoelen?'

'Die passen totaal niet bij de eettafel. Veel te groot. Of ik zou ook een andere eettafel moeten kopen.' Carole was constant op zoek naar nieuwe projecten. Stevie en zij beseften allebei dat Carole óf weer gewoon moest gaan filmen, óf dat boek moest gaan schrijven. Niets doen was helemaal niks voor haar. Carole had iets nodig om mee bezig te zijn Ten eerste was ze gewend om hard te werken -dat had ze haar hele leven gedaan -en ten tweede was Sean er niet meer. 'Ik heb besloten je advies op te volgen,' zei Carole, terwijl ze met een ernstig gezicht tegenover Stevie aan de keukentafel ging zitten.

'Welk advies?' Stevie wist niet precies meer wat ze allemaal had gezegd.

'Over er even tussenuit gaan. Ik moet hier inderdaad weg. En ik kan mijn computer natuurlijk gewoon meenemen. Misschien lukt het me op een hotelkamer wél om een nieuw begin te maken met het boek. Wat ik tot nu toe heb, vind ik eigenlijk helemaal niet goed.'

'Maar ik wel. Die eerste twee hoofdstukken zijn prima. Volgens mij moet je gewoon stug volhouden en daar verder op doorgaan. Schrijven is net zoiets als bergbeklimmen. Niet omkijken of stoppen tot je de top hebt bereikt.' Dat klonk verstandig, dacht Carole.

'Misschien. Ik zie wel. Ik moet in ieder geval mijn hoofd leegmaken,' reageerde ze met een diepe zucht. 'Wil je voor overmorgen een vlucht naar Parijs boeken? Ik heb hier toch verder niets te doen en Thanksgiving, als de kinderen naar huis komen, is pas over drieënhalve week. Dus dit is precies het goede moment om weg te gaan.' De hele weg naar huis had ze erover zitten denken en besloten het zo te doen. Het was een opluchting.

Stevie knikte en onthield zich verder van commentaar. Ze was ervan overtuigd dat het goed voor Carole was eens in een andere omgeving te zijn. En al helemaal als ze naar een plek ging waar ze van hield.

'Ik denk dat ik er nu wel klaar voor ben om terug te gaan,' merkte Carole met een peinzende uitdrukking op haar gezicht zachtjes op. 'Reserveer maar een kamer in het Ritz. Sean haatte het daar, maar ik vind het er heerlijk.'

'Hoelang wil je blijven?'

'Dat weet ik nog niet. Waarom boek je de kamer niet voor twee weken, zodat ik die in ieder geval heb. Misschien gebruik ik Parijs alleen maar als een soort basis. Eigenlijk zou ik best eens naar Praag willen en in Boedapest ben ik ook nog nooit geweest. Gewoon een beetje rondzwerven en kijken hoe het me ergens bevalt. Ik ben nu zo vrij als een vogel en daar kan ik maar beter mijn voordeel mee doen. Misschien inspireert het wel als ik in een andere omgeving zit. En als ik eerder naar huis wil, kan dat natuurlijk ook. In ieder geval wil ik op de terugweg een paar dagen naar Londen, naar Chloe. Als het dan bijna Thanksgiving is, kunnen we misschien samen terugvliegen. Dat zou leuk zijn. En Anthony komt met Thanksgiving ook hier, dus dan hoef ik niet over New York op de terugweg.' Carole probeerde, als ze toch aan het reizen was, ook altijd een bezoekje aan haar kinderen te brengen. Als die er tenminste tijd voor hadden. En zijzelf ook natuurlijk. Maar deze reis was nu eens in de eerste plaats voor haarzelf.

Stevie keek haar even glimlachend aan en maakte toen een aantekening op het kladblok dat voor haar lag. 'Leuk om naar Parijs te gaan. Ik ben er niet meer geweest sinds we het huis klaar gingen maken voor de verkoop. En dat is al veertien jaar geleden.' Caroles gezicht vertrok. Ze leek een beetje in verlegenheid gebracht. Blijkbaar had ze zich niet duidelijk genoeg uitgedrukt.

'Ik vind het heel vervelend en je weet dat ik het heerlijk vind om samen met jou te reizen, maar dit keer ga ik liever in mijn eentje. Ik weet niet precies waarom, maar ik heb zo'n gevoel dat ik dan makkelijker in mijn eigen hoofd kan doordringen. Als jij meegaat, praat ik veel liever met jou, dan dat ik in mezelf ga zitten graven. Maar ik moet iets zien te vinden, al heb ik er geen idee van wat dat zou moeten zijn. Mezelf misschien.' Op de een of andere manier was ze ervan overtuigd dat de antwoorden op al haar vragen - over het boek, maar meer nog over haar toekomst - ergens in haar verleden begraven lagen. Ze moest terug om de confrontatie aan te gaan met alles wat ze achter zich had gelaten, alles wat ze had geprobeerd te vergeten.

Even keek Stevie een beetje verbaasd, maar al snel verscheen er een glimlach op haar gezicht. 'Dat is prima. Het enige vervelende vind ik dat ik me altijd zo'n zorgen zit te maken wanneer je alleen op reis bent.' Carole reisde gelukkig niet vaak in haar eentje en Stevie vond het eigenlijk ook maar niks als ze dat wél deed.

'Ik maak me ook altijd zorgen,' moest Carole bekennen. 'En bovendien ben ik zo lui als een varken. Je hebt me veel te veel verwend. Ik vind het vreselijk als ik iemand moet regelen die mijn bagage draagt of als ik mijn eigen thee moet bestellen. Maar dat is natuurlijk wel eens een keer goed voor me. Hoe moeilijk kunnen dat soort dingen nou zijn in een hotel als het Ritz?'

'Maar als je naar Oost-Europa gaat? Wil je niet dat er dan iemand bij je is? Ik kan ook in Parijs iemand voor je huren, via de beveiliging van het Ritz.' Door de jaren heen had Carole verschillende keren bedreigingen ontvangen, hoewel niet recentelijk. Als beroemde filmster werd ze zo ongeveer in elk land waar ze kwam herkend. En zelfs als dat niet het geval was, bleef ze natuurlijk een prachtige vrouw die in haar eentje reisde. En stel dat ze nou eens ziek werd? Carole maakte altijd allerlei moederlijke, beschermende gevoelens in Stevie wakker. Stevie vond het heerlijk om goed voor haar te zorgen en alle kwaad dat het echte leven kon brengen van haar weg te houden. Dat beschouwde ze niet alleen als haar werk, maar haast als een roeping.

'Ik heb geen beveiliging nodig. Het gaat heus wel goed. En als ze me herkennen, wat dan nog? Ik doe gewoon wat Katherine Hepburn altijd zei: "Hoofd naar beneden en geen oogcontact maken.'" Nog altijd verbaasde het hen allebei hoe effectief zo'n simpel advies bleek te zijn. Als Carole mensen niet aankeek op straat, herkenden ze haar veel minder vaak. Het was een oud Hollywoodtrucje; niet in alle gevallen afdoende, maar in de meeste wel.

'Ik kan altijd nog overvliegen als je dat zou willen,' bood Stevie aan, en Carole glimlachte. Ze wist dat haar assistente niet zat te azen op een reisje, maar oprecht bezorgd om haar was. En dat raakte Caroles hart. Stevie was de meest perfecte persoonlijke assistente die ze zich kon wensen: altijd bezig om Caroles leven makkelijker te maken en problemen te voorzien voordat ze werkelijkheid werden.

'Ik beloof je dat ik zal bellen als er iets is, of als ik me eenzaam of een beetje down voel,' verzekerde Carole haar. 'Misschien wil ik na een paar dagen alweer naar huis. Maar het is leuk om gewoon te gaan en niet echt iets gepland te hebben.' Carole was wel op honderd reisjes geweest om haar films te promoten, of naar locaties om ze op te nemen. Het was heel zeldzaam voor haar om op deze manier weg te gaan, maar Stevie vond het wel een goed idee, ook al was ze het niet gewend.

'Ik zal zorgen dat mijn mobiele telefoon altijd aanstaat zodat je me kunt bellen, al is het midden in de nacht of zit ik op de sportschool. Ik kan altijd het volgende vliegtuig nemen,' beloofde Stevie, hoewel Carole erop lette haar niet laat in de avond nog te bellen. Van beide kanten hadden ze elkaars grenzen altijd gerespecteerd. Carole hield rekening met Stevie's privéleven en als Carole er een had, deed Stevie dat vice versa. Zo hadden ze de afgelopen jaren uitstekend met elkaar gewerkt. 'Ik ga de luchtvaartmaatschappij en het Ritz bellen,' zei Stevie, terwijl ze de laatste hap van haar broodje nam en haar bord daarna in de vaatwasser zette. Carole had haar hulpen in de huishouding al sinds lang teruggeschroefd naar één vrouw die vijf ochtenden in de week kwam schoonmaken. Nu Sean en de kinderen niet meer in huis waren, wilde ze niet meer hulp dan dat. Ze had geen kok meer - ze rommelde zelf wel wat in de diepvriezer - en ook geen chauffeur; autorijden vond ze leuk. Carole leefde liever als een normaal mens dan als een ster, met alle eventuele ongemakken van dien.

'Ik ga inpakken,' kondigde Carole aan, terwijl ze de keuken uitliep. Twee uur later was ze klaar. Veel nam ze niet mee: een paar broeken, een rok, truien, goede wandelschoenen en één paar hoge hakken. Een jasje, een regenjas en een warme wollen jas met capuchon om in het vliegtuig aan te doen. Het belangrijkste was haar laptop. Veel meer had ze niet nodig en wie weet zou ze dat ding nog niet eens gebruiken. Stel dat er op reis óók niets in haar hoofd op zou komen.

Net toen ze haar koffer dichtdeed, kwam Stevie de slaapkamer binnenlopen om te zeggen dat alle reserveringen waren gemaakt. Over twee dagen had ze een vlucht naar Parijs en lag er in het Ritz, aan de Vendóme-kant van het gebouw, een suite op haar te wachten. Stevie zou er zelf voor zorgen dat Carole op het vliegveld kwam. Dus alles was geregeld voor Caroles zoektocht naar zichzelf in Parijs of waar ze ook maar terecht zou komen. Mocht ze in Europa bedenken dat ze naar een andere plek wilde, dan was het handiger om dat van daaruit te regelen. Carole voelde dat ze enthousiast begon te raken bij de gedachte dat ze echt zou gaan. Het was heerlijk dat ze Parijs na zoveel jaar weer terug zou zien.

Ze verlangde ernaar om langs haar oude huis bij de Rue Jacob -op de Linker Oever -te wandelen, als een soort eerbetoon aan de tweeënhalf jaar die ze daar had gewoond. Het leek wel een eeuw geleden. Toen ze destijds vertrok uit Parijs was ze jonger geweest dan Stevie nu.

Anthony, toen elf, had niets liever gewild dan terug naar de States. Maar Chloe, pas zeven, was bedroefd geweest dat ze haar vriendinnen in Parijs moest achterlaten. Chloe had toen trouwens al uitstekend Frans gesproken. Op het moment dat ze in Parijs arriveerden -omdat Carole er een film moest draaien -, waren haar kinderen acht en vier geweest. Het draaien van de film had acht maanden geduurd en daarna waren ze er nog twee jaar gebleven. Destijds had dat heel lang geleken, vooral voor de kinderen, maar ook voor haarzelf. En nu ging ze dus weer terug, een soort pelgrimstocht. Wat ze er zou vinden, of hoe ze zich daarover zou voelen, wist ze niet. Maar ze was er in ieder geval klaar voor. Eigenlijk kon ze opeens bijna niet wachten tot ze kon vertrekken. Ze had sterk het gevoel dat deze reis een belangrijke stap was voor het schrijven van haar boek. Misschien zou het weerzien met Parijs haar wel van al haar blokkades kunnen bevrijden. Dat zou hier, als ze achter haar computer in Bel-Air bleef zitten, in ieder geval niet gebeuren. Maar daar misschien wel. Ze hoopte het.

En opeens lukte het haar om die avond iets op papier krijgen. Alleen al door het feit dat ze wist dat ze naar Parijs zou gaan. Nog uren na Stevie's vertrek vlogen haar handen over het toetsenbord en de volgende morgen zat ze voor Stevie arriveerde alweer achter haar computer.

Die ochtend dicteerde ze nog wat brieven, betaalde haar rekeningen en deed een paar laatste boodschappen. En toen ze de volgende dag naar het vliegveld vertrok, was ze er echt helemaal aan toe. Onderweg kletste ze geanimeerd tegen Stevie, herinnerde haar nog aan een paar laatste details, vertelde wat Stevie tegen de tuinman moest zeggen en kondigde aan dat er tijdens haar afwezigheid nog een paar bestellingen zouden worden afgeleverd.

'Wat zal ik tegen de kinderen zeggen als ze bellen?' vroeg Stevie, toen ze bij het vliegveld aankwamen en ze Caroles tas uit de achterbak pakte. Carole had weinig bagage, zodat het reizen in haar eentje niet moeilijk zou zijn.

'Zeg maar gewoon dat ik weg ben,' antwoordde Carole nonchalant.

'Naar Parijs?' Stevie was altijd erg discreet en vertelde alleen iets aan andere mensen - en daar hoorden haar kinderen ook bij -als Carole het goedvond.

'Dat is prima. Het is geen geheim. Ik zal ze waarschijnlijk zelf ook wel een keer bellen. En natuurlijk neem ik contact op met Chloe als ik aan het einde van mijn reis langs Londen ga. Maar ik begin met te kijken wat ik als eerste zal gaan doen.' Het was heerlijk om zo'n gevoel van vrijheid te hebben, in haar eentje te reizen en van dag tot dag te kunnen beslissen waar ze heen wilde. Voor haar was het zeldzaam zo spontaan te kunnen leven en te doen wat ze wilde. Het voelde als een groot cadeau.

'Vergeet niet om me op de hoogte te houden van wat je doet,' zei Stevie streng. 'Ik maak me altijd zorgen om je.' En dat was waarschijnlijk meer dan haar eigen kinderen, hoewel ze van haar hielden, zouden doen. Op sommige momenten was Stevie bijnaalseen moeder voor haar. Stevie kende Caroles kwetsbare kant, een kant die anderen niet zagen, de zwakke kant, de kant die pijn deed. Ten opzichte van anderen liet Carole rust en kracht zien, maar dat was diep in haar hart niet altijd hoe ze zich werkelijk voelde.

'Ik stuur je een e-mail als ik in het Ritz ben aangekomen. En maak je geen zorgen als je daarna niets meer van me hoort. Als ik naar Praag of eventueel naar Wenen ga, laat ik mijn laptop misschien wel achter in het hotel. Ik heb geen zin in veel e-mails als ik weg ben. Het is ook wel eens leuk om op gewoon papier te schrijven. De verandering zal me goed doen. En als ik hulp nodig heb, bel ik je.'

'Dat is je geraden. Veel plezier,' zei Stevie, terwijl ze haar een dikke knuffel gaf en Carole zond haar een warme glimlach.

'Pas goed op jezelf en geniet van je vrije dagen,' zei Carole, terwijl een kruier haar tas met zich meenam en haar incheckte. Carole reisde eerste klas. De kruier kon zijn ogen niet geloven toen hij zag wie ze was en lachte haar vriendelijk toe.

'Goh, hallo, mevrouw Barber, hoe gaat het met u?' De man was helemaal van zijn stuk dat hij zo'n grote ster opeens in levende lijve zag.

'Prima, dankjewel,' antwoordde ze glimlachend. Haar heldere groene ogen deden haar hele gezicht oplichten.

'Gaat u naar Parijs?' vroeg hij beduusd. Ze was net zo mooi als op het witte doek en bovendien vriendelijk, warm en van vlees en bloed.

'Ja.' Dat alleen al te zéggen voelde goed, alsof Parijs op haar wachtte. Ze gaf de kruier een royale fooi en hij knikte haar dankbaar toe, terwijl twee andere kruiers op haar afrenden om een handtekening te vragen. Toen ze die had gegeven, zwaaide ze nog een keer naar Stevie en verdween ze de terminal in. Gekleed in spijkerbroek, een dikke grijze jas, met een grote reistas onder haar arm geklemd, haar blonde haar bijeengebonden in een staartje en een grote zonnebril op haar neus, viel ze niemand op. Ze was een gewone vrouw op weg naar haar vliegtuig, die zich naar de douane haastte. Carole vloog met Air France. In het vliegtuig zou ze haar Frans kunnen oefenen, dat ze zelfs na vijftien jaar nog heel goed sprak.

De vlucht vertrok op tijd en tijdens de reis las ze het boek dat ze met zich mee had genomen. Halverwege de vlucht viel ze in slaap en de stewardess maakte haar, zoals afgesproken, veertig minuten voor de landing weer wakker. Zo had ze nog genoeg tijd om haar tanden te poetsen, haar gezicht te wassen en haar haar te kammen en ook nog een kopje vanillethee te drinken. Tijdens het dalen staarde ze naar buiten. Het was een regenachtige dag in Parijs en haar hart maakte een sprongetje toen ze de stad in het oog kreeg. Waarom wist ze niet echt, maar ze had het gevoel dat ze terugging in de tijd en zelfs na al die jaren leek het alsof ze thuiskwam.

Hoofdstuk 2

De suite in het Ritz was net zo mooi als ze had gehoopt. Lichtblauw met matgoud en vol zijde en satijn. Hij bestond uit een zitkamer plus een aparte slaapkamer en er stond een Louis XV-bureautje, waarop ze meteen haar computer installeerde. Tien minuten nadat ze was gearriveerd stuurde ze al een e-mail naar Stevie, terwijl ze zat te wachten op verse croissants en een kan kokend water. Ze had haar eigen vanillethee bij zich; een voorraadje voor drie weken dat Stevie haar was komen brengen toen ze aan het inpakken was. Het was natuurlijk een beetje vreemd: net zoiets als water naar de zee dragen - de thee kwam tenslotte uit Parijs -, maar op deze manier hoefde ze niet speciaal naar de winkel om hem te gaan kopen.

In de e-mail schreef ze dat ze goed was aangekomen, de suite prachtig was en de vlucht prima was verlopen. Verder dat het regende in Parijs, maar dat dat haar niet deerde. En als laatste schreef ze dat ze haar computer voorlopig uit zou laten en dus een tijdje geen e-mails zou sturen, misschien wel helemaal niet meer. Bij problemen beloofde ze contact met Stevie op te nemen via haar mobiele telefoon. Even speelde ze met de gedachte om haar kinderen te bellen, maar zag toch af van het idee. Hoewel ze het altijd heerlijk vond om met hen te kletsen, hadden zij nu hun eigen levens en deze reis was alleen iets voor haarzelf. Iets wat ze moest doen voor haar eigen gemoedsrust. Het was nog te vroeg om dat nu al met haar kinderen te delen. Die zouden het vreemd vinden dat ze in haar eentje door Europa wilde reizen. Op de een of andere manier kwam het een beetje zielig over, alsof ze niets beters te doen had of niemand had om mee te vragen, wat eigenlijk ook zo was. Maar Carole vond het juist prettig. En ze wist gewoon dat de sleutel tot haar boek hier ergens lag. Of een van de sleutels in ieder geval. De kinderen zouden zich alleen maar zorgen maken als ze wisten dat ze alleen op reis was. Soms waren Stevie en haar kinderen zich meer bewust van haar roem dan ze zelf was. Carole gedroeg zich liever alsof ze niet beroemd was.

De croissants en het theewater werden door een kelner in livrei binnengebracht. Hij zette het zilveren blad op een tafeltje waarop al een schaal koekjes, een doos bonbons, een schaal fruit en een fles champagne van de manager van het hotel stonden. Er werd hier goed voor haar gezorgd. Ze had het altijd heerlijk gevonden in het Ritz. En dat was nog steeds zo. Het was er zelfs mooier dan ooit. Carole ging voor de hoge openslaande deuren staan om over een regenachtig Place Vendôme uit te kijken. Nadat haar vliegtuig om elf uur 's morgens was geland, was ze snel door de douane heen geloodst, zodat ze al om halfeen in het hotel was. Nu was het pas een uur, zodat ze nog de hele middag voor zich had om een beetje door de regenachtige stad rond te dwalen en alle bekende plekjes op te zoeken. Carole had nog geen idee waar ze na Parijs heen wilde, maar voor nu was ze gewoonweg gelukkig. Misschien ging ze wel helemaal nergens meer naartoe, maar bleef ze gewoon in Parijs. Ze had het hier erg naar haar zin en beter kon ze het niet krijgen. Parijs was nou eenmaal de mooiste stad van de wereld, vond ze.

Carole pakte haar reistas uit en hing de paar dingen die ze had meegenomen in een van de kasten. Toen nam ze een bad in de enorme badkuip, genoot van de dikke roze handdoeken en trok warme kleding aan. Om halfdrie was ze beneden in de lobby en gaf haar sleutel af bij de receptie. De grote koperen sleutelhanger eraan was te zwaar om de hele tijd mee te sjouwen en als ze uit wandelen ging nam ze toch al nooit een handtas mee. Dat vond ze veel te veel gedoe en nergens voor nodig. Een paar euro in haar jaszak was voldoende. Met haar handen diep in de zakken van haar jas en de capuchon over haar hoofd getrokken, liep ze met gebogen hoofd rustig de draaideur door. Zodra ze buiten was, zette ze haar donkere zonnebril op haar neus. De buien waren ondertussen overgegaan in een zachte motregen. Carole liep de trappen van het Ritz af en de Place Vendôme op. Er lette niemand op haar en ze werd niet herkend. Ze was niet meer dan een willekeurige vrouw in Parijs die een stukje ging lopen. Eerst ging ze op weg naar de Place de la Concorde en van daaruit wilde ze naar de Linker Oever. Het was een heel eind, maar ze had er zin in. Voor het eerst in jaren kon ze gewoon doen waar ze zin in had. Geen Sean die liep te klagen over de Fransen of kinderen die ze geamuseerd moest houden. Hierheen gaan was een goede beslissing geweest, besefte ze. Zelfs de miezerige novemberregen kon haar niets schelen, en de kou die in de lucht hing net zo min. Haar dikke jas zorgde ervoor dat ze het lekker warm had en de rubberen zolen onder haar schoenen hielden haar voeten droog. Carole keek omhoog naar de grijze lucht en haalde eens diep adem. Er verscheen een glimlach op haar gezicht. Er was geen stad spectaculairder dan Parijs, zelfs als het regende. Ze had altijd al gevonden dat de hemel hier geweldig mooi was. Nu was het een licht parelgrijs dat ze boven de Parijse daken zag als ze omhoogkeek.

Carole passeerde het Hotel Crillon en liep de Place de la Concorde op, met al haar standbeelden, fonteinen en het langsrazende verkeer. Daar bleef ze een hele tijd stilstaan om de ziel van de stad volledig tot haar door te laten dringen. Toen ging ze verder in de richting van de Linker Oever, met haar handen diep in haar zakken. Ze was blij dat ze haar handtas in de hotelkamer had achtergelaten. Het zou alleen maar ballast geweest zijn die ze met zich mee moest dragen. Op deze manier voelde ze zich een stuk vrijer. En alles wat ze echt nodig had was genoeg geld om een taxi naar het hotel te kunnen betalen, als ze er te ver vanaf zou zijn gedwaald en te moe was om het hele stuk weer terug te lopen.

Carole vond het heerlijk om een beetje door Parijs te zwerven. Dat had ze altijd al gehad, zelfs toen de kinderen nog heel klein waren. Ze was met ze zo ongeveer de hele stad doorgehobbeld, had alle monumenten en musea gezien en ze laten spelen in het Bois de Boulogne, de Tuileriën, Bagatelle en de Jardin du Luxembourg. Ze had de jaren hier gekoesterd, hoewel Chloe zich er weinig van kon herinneren omdat ze nog te klein was geweest en Anthony blij was geweest om weer naar huis te kunnen. Hij had vooral basketbal, hamburgers en milkshakes, de Amerikaanse televisie en de Super Bowl gemist. Vooral tegen het einde van hun verblijf was het moeilijk geweest om hem ervan te overtuigen dat het leven in Parijs veel spannender was dan dat in Amerika. Voor hem was dat gewoon niet zo, hoewel allebei de kinderen Frans spraken en Carole zelf natuurlijk ook. Anthony sprak de taal nog steeds een beetje, Chloe helemaal niet meer en Carole zelf had tot haar vreugde in het vliegtuig gemerkt dat ze zich nog aardig wist te redden. Het kwam bijna nooit voor dat ze de kans had Frans te spreken. Maar toen ze in Parijs hadden gewoond had ze zich op de taal toegelegd en sprak ze die vloeiend. Dat was nu niet meer het geval, maar ze sprak nog steeds goed Frans, al haspelde ze de le's en la's af en toe door elkaar; zoals alle Amerikanen. Frans is voor iemand die niet Franstalig is opgevoed heel moeilijk om echt perfect te beheersen. Maar in de tijd dat ze hier woonde was ze aardig in de buurt van die perfectie gekomen en had ze daarmee veel indruk gemaakt op haar Franse vrienden.

Over de Pont Alexandre III bereikte ze de Linker Oever en daarna liep ze verder in de richting van Les Invalides, langs de Quais met de antiekhandelaren die er vroeger ook al hadden gestaan. Daarna liep ze de Rue des Saint Pères af en sloeg de Rue Jacob in. Net als een postduif altijd de weg weet naar huis, was ze hier als vanzelf terechtgekomen en liep ze nu het kleine laantje in waaraan hun huis lag. De eerste acht maanden in Parijs, hadden ze in een appartement gewoond dat de studio voor hen had gehuurd. Het was erg klein en benauwd geweest voor haar, twee kinderen, een assistent en een kinderjuf en uiteindelijk hadden ze even in een hotel gewoond. Ze had de kinderen aangemeld bij een Amerikaanse school en nadat de film was afgerond had ze besloten in Parijs te blijven wonen en dit huis, vlak achter de Rue Jacob, gevonden. Het was werkelijk een juweeltje geweest, gelegen aan een privépleintje met een prachtige tuin aan de achterkant. Het huis was precies groot genoeg voor hen geweest en bezat een enorme charme. De kamers van de kinderen en de kinderjuf waren helemaal bovenin geweest, met oeil de boeuf ramen en een dak dat uit twee aflopende gedeelten bestond. Haar eigen kamer, een verdieping lager, was Marie Antoinette-waardig geweest, met enorm hoge plafonds, grote openslaande deuren die uitzicht boden op de tuin, vloeren en boiseries uit de achttiende eeuw en een goed functionerende open haard met een schoorsteenmantel van roze marmer. Grenzend aan haar slaapkamer lagen een werk- en een kleedkamer, plus een badkamer met een enorme badkuip waarin ze heerlijk bubbelde met Chloe of gewoon in haar eentje ontspande. Op de begane grond waren een kamer en suite, een eetkamer en een keuken. Plus de toegang tot de tuin, waar ze in het voorjaar en de zomer aten. Het was absoluut een prachtig huis, dat in de achttiende eeuw voor de een of andere courtisane was gebouwd. Achter de hele geschiedenis was ze nooit gekomen, maar dat het een romantisch verhaal moest zijn was makkelijk voor te stellen. En voor haarzelf was het ook een romantische plek geweest.

Binnen een paar minuten had ze het huis gevonden en liep ze door de poorten - die openstonden - het pleintje ervoor op. Daar bleef ze lange tijd staan staren naar hun oude slaapkamers en ze vroeg zich af wie er nu zouden wonen, of de bewoners er gelukkig waren, of het een goed huis voor hen was, waarin hun dromen uitkwamen. Zijzelf was er twee jaar erg gelukkig geweest en aan het eind daarvan had ze veel verdriet gehad. Destijds had ze Parijs met een ongelukkig hart verlaten. Als ze alleen al aan die tijd terugdacht, kon ze zich haar trieste gevoel van toen weer herinneren. Het was alsof er een deur openging die vijftien jaar lang dicht was geweest. Opeens herinnerde ze zich de geuren, geluiden en gevoelens, de opwinding van er met de kinderen te zijn, nieuwe dingen te ontdekken en een ander leven op te bouwen, en uiteindelijk de terugkeer naar de Verenigde Staten. De beslissing daartoe had ze heel moeilijk gevonden. Het was een treurige tijd voor haar geweest. En nog steeds vroeg ze zich regelmatig af of ze wel de juiste beslissing had genomen, of de dingen anders zouden zijn gelopen als ze waren gebleven. Maar nu ze hier zo stond, voelde ze dat ze er toch goed aan had gedaan, in ieder geval voor haar kinderen. En misschien ook wel voor haarzelf. Zelfs na vijftien jaar wist ze dat nog niet zeker.

Op dat moment besefte ze dat dit het was waarvoor ze helemaal hierheen was gereisd. Om het nog eens helemaal na te gaan, om er zeker van te zijn dat ze het juiste had gedaan. Nu ze dat diep in haar hart wist, had ze ook een aantal antwoorden voor haar boek. In wezen reisde ze nu terug over het landschap van haar leven. Dat was blijkbaar nodig om het te kunnen vertellen en op te kunnen schrijven. En al zou het boek voor een deel op fantasie berusten, eerst moest ze de werkelijkheid kennen en begrijpen, voor ze in staat was om er een verhaal op te bouwen. Ze besefte ook dat ze deze antwoorden al een tijdlang probeerde te ontwijken, maar op de een of andere manier had ze nu meer moed.

Langzaam en in gedachten verzonken verliet ze het pleintje weer, haar ogen naar de grond gericht. Toen ze door de poorten liep, botste ze tegen een man op, die haar verschrikt aankeek. Nadat ze zich in het Frans had geëxcuseerd, knikte hij en liep verder.

Daarna dwaalde Carole nog wat op de Linker Oever rond en genoot van de antiekwinkels daar. Bij de bakkerij waar ze vroeger ook al met de kinderen heen ging, kocht ze macarons, die ze al lopend opknabbelde. De hele buurt was vervuld van bitterzoete herinneringen voor Carole. Ze overspoelden haar als een rusteloze zee, maar het voelde niet vervelend. Er kwam zoveel tegelijk in haar op dat ze opeens behoefte had om terug naar het hotel te gaan om te gaan schrijven. Nu wist ze welke kant ze op moest met haar boek, en waar ze moest beginnen. De eerste hoofdstukken wilde ze toch herschrijven en terwijl ze daarover nadacht, hield ze een taxi aan. Carole had drie uur rondgelopen en het was ondertussen donker geworden.

Nadat ze de chauffeur had verteld dat ze naar het Ritz moest, reed hij in de richting van de Rechter Oever, terwijl zij achterin een beetje zat te dromen over haar oude huis en alle dingen die ze die middag tijdens haar wandeling had gezien. Dit was de eerste keer sinds haar vertrek uit deze stad dat ze zichzelf had toegestaan om door Parijs te dwalen en over al die dingen na te denken. Dit was heel anders dan toen ze hier met Sean was geweest, of dan toen ze hier met Stevie was om het huis verkoopklaar te maken en ze zich overspoeld had gevoeld door verdriet. Ze had het vreselijk gevonden het huis op te geven, maar er was geen enkele reden geweest het aan te houden. Los Angeles was veel te ver weg, ze draaide de ene film na de andere en er was geen enkele aanleiding regelmatig in Parijs te vertoeven. Dat hoofdstuk was afgesloten. Dus had ze het huis een jaar nadat ze uit de stad was vertrokken, verkocht. Destijds was ze voor twee dagen naar Parijs gevlogen, had Stevie verteld wat er allemaal moest gebeuren en was toen meteen weer terug naar L.A. gegaan. Die keer was ze zo snel mogelijk weer weggegaan, maar nu had ze alle tijd. En haar herinneringen joegen haar niet langer angst aan. Na vijftien jaar was het allemaal te lang geleden om haar nog diep te kunnen raken. Of misschien was ze er nu gewoon klaar voor. Nu ze Sean had verloren, kon ze ook de andere verliezen van haar leven aan. Dat had Sean haar geleerd.

Vlak voor het Louvre reden ze de tunnel in en kwamen daar vast te zitten in het verkeer. Carole was diep in gedachten en het kon haar niet veel schelen. Ze had geen haast en was moe door de reis, het tijdsverschil en de flinke wandeling die ze had gemaakt. Straks zou ze vroeg op haar kamer iets eten en aan het boek gaan werken, voor ze onder de wol kroop.

De auto kroop een paar meter vooruit en kwam toen totaal tot stilstand. Het was spitsuur, mensen gingen naar huis van hun werk en anderen gingen juist uit. Op dat moment was het verkeer in Parijs altijd een chaos. Carole wierp een korte blik op de auto naast haar en zag twee lachende jonge mannen voorin zitten, die toeterden naar de auto voor hen. Een andere jongen stak zijn hoofd uit het raampje van die auto en zwaaide naar hen. Ze hadden enorme lol en lachten hysterisch om iets, wat ervoor zorgde dat ook Carole een glimlach niet kon onderdrukken. Ze leken Marokkaans of in ieder geval Noord-Afrikaans, donker van huid, een prachtige koffie-met-melkkleur. Op de achterbank van de auto naast haar zat een jongen van nog geen twintig die niet met hen mee lachte.

Hij zag er zenuwachtig en ongelukkig uit en zijn blik kruiste die van Carole voor een lang ogenblik. Het leek wel of hij bang was en Carole had medelijden met hem. Op de rijstrook waar de taxi stond, bleef het verkeer vastzitten, maar op de strook naast haar kwam het in beweging. Terwijl ze optrokken zaten de jongens voorin nog steeds hard te lachen, maar de jongen achterin sprong plotseling de auto uit en begon terug te rennen naar de ingang van de tunnel. Carole zag het allemaal gebeuren en keek gefascineerd toe hoe de jongen uit haar blikveld verdween en precies op dat moment hoorde ze de terugslag van de motor van een vrachtwagen ergens voor hen. Tegelijkertijd zag ze de auto's van de lachende jongens opeens veranderen in een bal van vuur en dreunde het geluid van verschillende ontploffingen door de tunnel'. Er kwam een muur van vuur op hen af. Even schoot het door haar hoofd dat ze weg moest rennen, maar tegelijkertijd vloog het portier open en voelde ze zichzelf door de lucht vliegen. Boven de auto's, alsof ze opeens vleugels had. Overal om haar heen was vuur, de taxi waar ze in had gezeten was verdwenen, in het niets opgegaan, net als alle auto's die in de buurt hadden gestaan. Het leek wel of ze droomde, ze kon de auto's en de mensen erin onder haar zien verdwijnen, en andere mensen vlogen net als zij door de lucht. Toen zweefde ze de totale duisternis in.

Hoofdstuk 3

Uren daarna stonden er nog steeds minstens een dozijn brandweerwagens voor de tunnel bij het Louvre. Het wemelde er van de politie en de mobiele eenheid was in volledige gevechtsuitrusting met schilden, helmen en machinegeweren opgeroepen. De weg was afgesloten. Ambulances reden af en aan en er was een enorm aantal hulpverleners aan het werk. Het publiek dat was gekomen om te kijken, werd door de politie gescreend. Ondertussen werd er door de explosievenopruimingsdienst gezocht of er nog meer bommen waren. Binnen in de tunnel was het een inferno: één grote vlammenzee. Nog steeds ontplofte er regelmatig een auto als die door het vuur werd bereikt en daarom was het bijna onmogelijk mensen uit de tunnel te redden. De grond lag bezaaid met lijken, er klonk gekreun en gejammer van de nog levenden en er bleven mensen uit de tunnel komen: rennend, kruipend of strompelend. Van de meesten daarvan stonden de haren en kleding in lichterlaaie. Het was allemaal een vreselijke nachtmerrie. Langzaamaan arriveerden er journalisten en camera's om het gebeuren te filmen of de overlevenden te interviewen. De meeste slachtoffers waren volledig in shock. De aanslag was nog niet opgeëist door een terroristische beweging, maar het stond in ieder geval vast dat het om een of meerdere bommen ging: er viel niets anders te concluderen uit de berichten van de mensen die uit de tunnel hadden weten te ontsnappen.

Pas na middernacht konden politie en brandweer de pers meedelen dat er geen overlevenden meer waren in de tunnel. Er zaten nog wel lichamen bekneld in auto's of ze lagen onder het puin bedolven, maar die zouden pas over een paar uur geborgen kunnen worden, als het vuur helemaal gedoofd was. Er waren twee brandweerlieden omgekomen, terwijl ze bezig waren met een reddingsoperatie en er nog meer bommen af waren gegaan en er waren ook diverse reddingswerkers bedwelmd geraakt door uitlaatgassen of rookwolken. Mannen, vrouwen en kinderen waren dood. Het was een vreselijke gebeurtenis en er waren veel slachtoffers levend, maar bewusteloos naar buiten gebracht. Die werden naar een van de vier ziekenhuizen gebracht, waar extra medisch personeel was opgeroepen. De twee brandwondencentra zaten al barstensvol en slachtoffers met minder erge brandwonden werden naar een speciale afdeling helemaal aan de buitenkant van Parijs gebracht. De reddingsoperatie verliep buitengewoon en bewonderenswaardig efficiënt, zoals een van de journalisten het later op het nieuws uitdrukte, maar natuurlijk konden er geen wonderen worden verricht bij een ramp van deze omvang. De aanslag was waarschijnlijk door een terroristische groepering gepleegd en de kracht van de bom had zelfs hele stukken uit de wand van de tunnel geslagen. Het was eigenlijk nauwelijks te geloven dat er overlevenden waren, als je de roetzwarte rook en de verwoestende vlammen in de tunnel zag.

Uiteindelijk was Carole in een kleine nis ergens in de tunnel terechtgekomen, die haar, en dat was puur geluk, beschermde tegen het om zich heen grijpende vuur. Bovendien was ze een van de eersten die door de brandweer werd gevonden. Ze had een flinke wond op haar wang, een gebroken arm, brandwonden op haar beide armen en bij de wond op haar wang en een flinke hoofdwond. Toen ze haar op een brancard naar buiten brachten en overdroegen aan het ambulancepersoneel, was ze buiten bewustzijn. Snel werd ze onderzocht op verwondingen en geïntubeerd om haar ademhaling op gang te houden. Vervolgens werd ze naar het La Pitié Salpêtrière Ziekenhuis vervoerd, waar de ergste gevallen heengingen. Haar brandwonden waren veel minder erg dan die van vele anderen, maar de wond aan haar hoofd was levensbedreigend. Carole verkeerde in een diepe coma. Er werd gecheckt of ze iets bij zich droeg wat haar zou kunnen identificeren, maar er werd niets gevonden. Er zat niets in haar zakken, zelfs geen geld. Maar alles was natuurlijk uit haar zakken gevallen toen ze de lucht in was gevlogen. En als ze al een handtas bij zich zou hebben gehad, zou die ook weg zijn geblazen door de kracht van de ontploffing. Carole was een ongeïdentificeerd slachtoffer, een onbekende die gewond was geraakt bij een terroristische aanslag in Parijs. Ze had helemaal niets bij zich waarmee haar identiteit zou kunnen worden vastgesteld, zelfs geen sleutel van haar hotelkamer in het Ritz. En haar paspoort lag bij de receptie van het hotel.

Ze verliet de plaats des onheils in een ambulance, code blauw, samen met een andere overlevende, die naakt en met derdegraads verbrandingen over zijn hele lichaam uit de tunnel had weten te ontsnappen. Het ambulancepersoneel deed zijn uiterste best, maar de kans dat ze nog in leven zouden zijn als ze bij La Pitié aankwamen was uiterst klein. Het slachtoffer met de vele brandwonden overleed inderdaad tijdens de rit. Carole leefde nog, al was het maar nauwelijks, toen ze de eerste hulp binnen werd gereden. Daar stond een team op de eerste gewonden te wachten. De slachtoffers van de twee ambulances die al eerder waren gearriveerd, waren allemaal voor hun aankomst al overleden.

De vrouwelijke arts die de leiding had op de afdeling spoedeisende hulp, onderzocht Carole met een grimmige uitdrukking op haar gezicht. De wond op Caroles wang was een lelijke, de brandwonden op haar armen waren tweedegraads en die op haar gezicht stelden niet veel voor in vergelijking met de rest van haar verwondingen. Er werd alvast een orthopedist opgeroepen om de arm te zetten, maar dat zou pas kunnen gebeuren nadat was vastgesteld hoe ernstig haar hoofdletsel was. Eerst moest er dus een ct-scan gemaakt worden, maar voordat men daar een begin mee had kunnen maken, stopte haar hart er opeens mee. Met veel kunsten vliegwerk lukte het om haar hart weer aan de gang te krijgen, maar haar bloeddruk was wel naar een dramatisch dieptepunt gedaald. Ondertussen werden er steeds nieuwe slachtoffers binnengebracht, maar Carole was er op dat moment het slechtst aan toe. Er waren elf mensen met haar bezig. Nadat ze door een neurochirurg was onderzocht, kon de CT-scan uiteindelijk gemaakt worden. De chirurg vond het nog niet verantwoord om te opereren; ze was niet stabiel genoeg om dat te kunnen overleven. Vervolgens werden haar brandwonden schoongemaakt, werd haar arm gezet en legde men haar bovendien aan de beademing, omdat ze plotseling was opgehouden zelfstandig adem te halen. Het was al ochtend toen het op de afdeling spoedeisende hulp eindelijk wat rustiger werd en de chirurg haar nogmaals onderzocht. Zijn grootste zorg was de zwelling in haar hersenen. Het was moeilijk vast te stellen hoe hard ze tegen de muur of de grond van de tunnel was aangevlogen en of ze, als ze het al zou overleven, er blijvende schade aan zou overhouden. Maar opereren was in elk geval niet aan de orde. De neurochirurg vond het te risicovol en het hoofd van de afdeling spoedeisende hulp was dezelfde mening toegedaan. Als een operatie kon worden voorkomen, had dat de voorkeur, zodat ze niet nog meer zou verzwakken. Caroles leven hing aan een zijden draadje.

'Is haar familie er?' vroeg de dokter met een ernstig gezicht. Hij ging ervan uit dat die zou willen dat ze het laatste oliesel kreeg toegediend. Zo ging het tenminste meestal.

'Geen familie. Ze is nog niet geïdentificeerd,' merkte het hoofd van de afdeling op en hij knikte. Er waren meer niet-geïdentificeerde patiënten in La Pitié die nacht. Op een gegeven moment zouden familie en vrienden naar hen op zoek gaan en zou hun identiteit vanzelf bekend worden. Op dit moment was het niet relevant. Wie de slachtoffers ook waren, ze waren verzekerd van de beste zorg die er maar te krijgen was. Voorlopig waren het gewonde lichamen die het slachtoffer waren geworden van een bomaanslag. Die nacht had de chirurg al mee moeten maken dat er drie kinderen, vlak nadat ze binnen waren gebracht, waren gestorven. Alle drie waren ze zo vreselijk verbrand geweest dat ze onherkenbaar waren. Het was een afschuwelijke, lafhartige daad die de terroristen hadden verricht. De chirurg draaide zich om en deelde mee dat hij over een uur weer naar Carole zou komen kijken.

Ondertussen was ze overgebracht naar de hartbewaking, waar ze door een heel team in de gaten werd gehouden dat ernaar streefde haar vitale functies zo veel mogelijk te stabiliseren. Carole zweefde letterlijk tussen leven en dood. Het was een geluk geweest dat ze in een nis was beland, zodat er zuurstof was en het vuur haar niet had kunnen bereiken. Anders zou ze, net als vele anderen, levend zijn verbrand.

Rond het middaguur trok de neurochirurg zich terug om een dutje te doen op een stretcher die in een van de opbergruimtes was neergezet. In het Pitié werden op dat ogenblik tweeënveertig gewonden van de aanslag in de tunnel behandeld. Er waren achtennegentig gewonden gemeld door de politie en tot dan toe waren er eenenzeventig lijken gevonden, maar daarmee waren alle doden nog niet geborgen. Het was een lange, afschuwelijke nacht geweest.

Vier uur later, toen de arts opnieuw bij Carole kwam kijken, was ze tot zijn verrassing nog in leven. Haar toestand was niet veranderd en ze werd nog steeds beademd, maar een nieuwe ct-scan toonde aan dat de zwelling in haar hersenen niet was toegenomen. Dat werd als een goed teken beschouwd. De hersenstam leek de meeste schade te hebben opgelopen. Carole leed aan een diffuse axonale hersenbeschadiging, die gepaard ging met haarfijne scheurtjes die het gevolg waren van de impact van de klap. Er bestond geen methode om vast te stellen welke effecten dat op de lange termijn zou hebben. Ook was er letsel aan de grote hersenen, wat zijn weerslag zou kunnen hebben op haar geheugen en de werking van de spieren.

De wond op haar wang was gehecht en terwijl de neurochirurg naar haar stond te kijken, merkte hij tegen een andere arts aan haar bed op dat Carole een mooie vrouw was. En hoewel hij wist dat hij haar nooit eerder had gezien, was er toch iets bekends aan haar gezicht. De arts schatte haar ongeveer veertig, op zijn hoogst vijfenveertig. Hij vond het verbazend dat er nog niemand naar haar was komen informeren, maar aan de andere kant was het misschien nog te vroeg. Als ze alleen woonde, kon het nog wel dagen duren voordat iemand haar miste. Maar een identificatie kwam uiteindelijk altijd wel tot stand.

De dag daarop was het zaterdag, maar de traumateams werkten gewoon vierentwintig uur lang op volle sterkte door. Enkele patiënten werden overgeplaatst naar een andere afdeling van het ziekenhuis en een aantal anderen werd per ambulance naar gespecialiseerde brandwondencentra overgebracht. Carole behoorde tot de zwaarst gewonde slachtoffers.

Die zondag ging haar toestand hard achteruit omdat ze hoge koorts kreeg, iets wat de artsen trouwens al hadden verwacht. Haar lichaam verkeerde in shocktoestand en ze zweefde nog steeds op het randje van de dood.

De koorts hield aan tot dinsdag en verminderde toen wat. Ook de zwelling in haar hersenen nam licht af. De medische staf hield haar nauwlettend in de gaten. Ondanks de lichte vooruitgang, was haar coma nog even diep als op het moment dat ze was binnengebracht. Haar hoofd en armen zaten in het verband en haar linkerarm zat ook nog in het gips. De snee in haar wang was al bijna geheeld, hoewel het altijd een litteken zou blijven. De artsen maakten zich het meest zorgen om het letsel aan haar hoofd. Carole werd kunstmatig in slaap gehouden vanwege de beademing, maar ook zonder die zware middelen zou ze buiten bewustzijn zijn geweest. Er bestond geen enkele methode om vast te stellen hoe zwaar haar hersenen waren beschadigd of om zelfs maar te voorspellen of ze in leven zou blijven. Ze was nog zeker niet buiten levensgevaar, integendeel.

Die woensdag en donderdag veranderde haar toestand niet en hing haar leven nog altijd aan een zijden draadje. Vrijdag, een week nadat ze was binnengebracht, werd er een nieuwe CT-scan gemaakt en die zag er iets beter uit, wat hoopgevend was. Het hoofd van de trauma-afdeling constateerde dat zij het enige nog niet geïdentificeerde slachtoffer was. Het was heel ongewoon dat er nog niemand was gekomen om haar te claimen. Iedereen die bij de ramp betrokken was geweest en het er of dood of levend van af had gebracht, was intussen geïdentificeerd.

Diezelfde vrijdag maakte het meisje dat Caroles suite in het Ritz schoonmaakte, een opmerking over haar afwezigheid tegen het hoofd van de huishouding daar. Ze sprak haar verbazing uit over het feit dat de vrouw die in Caroles suite moest zitten, de hele week niet in het hotel had geslapen. Het was vooral vreemd omdat haar handtas gewoon op een tafeltje in haar kamer stond, met haar paspoort ernaast en er kleding in de kast hing. Maar het bed was onbeslapen. Ze had dus wel ingecheckt, maar was daarna verdwenen. Het hoofd van de huishouding vond dat niet heel erg ongewoon, de gasten deden wel vaker vreemde dingen. Er werd bijvoorbeeld regelmatig een kamer of een suite geboekt om een geheime affaire te kunnen hebben. Soms kwam de gast dan helemaal niet opdagen en soms ook wel - als de romance niet zo was gelopen als gepland. Het enige wat in dit geval vreemd was, waren de handtas en het paspoort die nog in de suite lagen. Het hoofd van de huishouding besloot om haar bevindingen, louter uit formaliteit, te rapporteren bij de receptie. Daar werd er een notitie van gemaakt, maar omdat de suite voor twee weken was geboekt en er een creditcardnummer bekend was waarvan de kosten konden worden afgeboekt, gebeurde er niet meer dan dat. Wanneer die twee weken voorbij waren was er pas reden tot bezorgdheid, nu nog niet. In het Ritz wist men natuurlijk dat Carole een beroemde filmster was. Men dacht dat ze misschien helemaal niet van plan was geweest om gebruik te maken van haar suite, maar hem alleen maar tot haar beschikking had willen hebben. De reden daarvoor was misschien niet direct te verklaren, maar filmsterren deden wel vaker vreemde dingen. Ze zou wel ergens anders logeren. Er was in ieder geval geen enkele aanleiding om haar verdwijning te koppelen aan de terroristische aanval in de tunnel. Er werd bij de receptie alleen een aantekening gemaakt: mevrouw heeft haar suite niet gebruikt sinds ze heeft ingecheckt. Dat soort informatie mocht natuurlijk in geen geval uitlekken naar de pers of naar iemand anders. In een hotel als het Ritz weet men wel beter. En haar verdwijning, als het dat was, zou wel iets te maken hebben met haar liefdesleven en over dat soort dingen was het Ritz altijd uiterst discreet. Zoals alle goede hotels herbergde ook het Ritz veel geheimen en daar waren haar gasten dankbaar voor.

De maandag daarop belde Jason Waterman naar Stevie. Jason was Caroles eerste man en de vader van haar kinderen. Ze hadden een goede verstandhouding, maar spraken elkaar niet zo vaak. Jason vertelde Stevie dat hij Carole al een week op haar mobiele telefoon probeerde te bereiken, maar op geen enkele boodschap die hij had ingesproken een reactie had gehad. En toen hij in het weekend naar haar huis had gebeld, had hij daar ook al geen gehoor gekregen.

'Ze is er niet,' verklaarde Stevie Caroles afwezigheid. Stevie had Jason diverse malen ontmoet en ze vond het een aardige, vriendelijke man. En natuurlijk wist ze dat Carole vanwege de kinderen een goede verstandhouding met hem wilde. Carole en Jason waren ondertussen al achttien jaar gescheiden, al wist Stevie niet exact waarom hun huwelijk was geëindigd. Dat was een van de dingen waar Carole het nooit met haar over had gehad. Het enige wat ze wist, was dat ze gescheiden waren toen Carole achttien jaar geleden een film in Parijs draaide en dat Carole en de kinderen nadien nog twee jaar in die stad hadden gewoond.

'Carole heeft haar mobiele telefoon wel bij zich, maar die werkt niet als ze in het buitenland is. Bijna twee weken geleden is ze op reis gegaan en ik verwacht nu ieder moment iets van haar te horen.' Stevie had ook geen contact met Carole gehad sinds die ochtend, nu tien dagen geleden, dat ze in Parijs was gearriveerd. Maar Carole had haar tenslotte van te voren gewaarschuwd dat ze niet bereikbaar zou zijn. Stevie nam aan dat ze ofwel een beetje rond aan het trekken was, ofwel verdiept was in het schrijven van haar boek. In ieder geval was het duidelijk dat ze niet gestoord wilde worden. En dus piekerde ze er niet over haar lastig te vallen; Carole zou heus wel contact opnemen als ze daaraan toe was.

'Weet je waar ze is?' vroeg Jason, en hij klonk nogal bezorgd.

'Niet echt. Ik weet dat ze in eerste instantie in Parijs zat, maar ze wilde van daaruit misschien ook wat gaan rondreizen.' Jason vroeg zich even af of ze misschien een nieuwe liefde had ontmoet, maar vroeg daar verder niets over. Het leek hem in ieder geval heel waarschijnlijk. 'Is er iets aan de hand?' vroeg Stevie plotseling ongerust. Carole zou het echt onmiddellijk willen weten als er iets met haar kinderen was.

'Nee, het is niet belangrijk. Ik probeer Kerstmis te plannen. Ik weet dat de kinderen met Thanksgiving bij Carole zijn, maar ik weet eigenlijk niet wat ze met Kerstmis wil doen. Ik heb Anthony en Chloe gesproken en die wisten het ook niet. Iemand heeft me met Oud en Nieuw zijn huis op St. Bart's aangeboden, maar ik wil haar plannen met de kinderen natuurlijk niet doorkruisen.' Vooral nu Sean er niet meer was, waren de feestdagen en vakanties met de kinderen belangrijker dan ooit voor haar. En daar had Jason altijd rekening mee gehouden. Stevie wist dat hij na Carole nog een keer kort getrouwd was geweest en uit dat huwelijk ook twee kinderen had. Die waren nu in hun tienerjaren en woonden met hun moeder in Hong Kong. Carole had ooit eens verteld dat hij ze niet vaak zag, slechts een paar keer per jaar. Met zijn kinderen bij Carole en met Carole zelf had hij veel meer contact.

'Als ik haar spreek, zal ik zeggen dat ze je moet bellen. Dat zal nu niet lang meer duren denk ik, ik verwacht de komende dagen van haar te horen.'

'Ik hoop niet dat ze in Parijs was ten tijde van die bomexplosie in die tunnel. Wat was dat een puinzooi.' Ook in Amerika was die gebeurtenis groot in het nieuws geweest en uiteindelijk was de aanslag opgeëist door een extremistische fundamentalistische groep, wat weer een reactie vanuit de Arabische wereld had teweeggebracht, omdat die op geen enkele manier verbonden wilde worden met deze zaak.

'Ja, het zag er afschuwelijk uit. Het was op het nieuws. Eerst schrok ik wel even en maakte ik me bezorgd om Carole, maar het was op de dag dat ze daar aankwam. Ik weet zeker dat ze na die lange reis lekker lag te slapen in het hotel en niet daar in de buurt was.' Meestal was Carole uitgeput na een langeafstandsvlucht en bleef ze gewoon op haar kamer om bij te slapen op de dag dat ze ergens aankwam.

'Heb je nog geprobeerd om haar te e-mailen?' vroeg Jason.

'Haar computer staat uit. Ze wilde echt wat tijd voor zichzelf,' antwoordde Stevie.

'Waar zit ze dan?' vroeg Jason. Hij klonk ongerust en van de weeromstuit begon Stevie dat ook te worden. Natuurlijk had ze zich wel een beetje zorgen zitten maken, maar zichzelf er daarna van overtuigd dat dat belachelijk was. Eigenlijk wist ze zeker dat alles in orde was met Carole, maar Jasons ongerustheid werkte aanstekelijk.

'In het Ritz,' antwoordde Stevie vlug.

'Ik zal haar daar bellen en een boodschap achterlaten.'

'Het kan zijn dat ze ergens anders is, ze wilde wat rond gaan reizen, dus misschien duurt het een paar dagen voor je antwoord hebt. Ik ben zelf nog niet erg ongerust.'

'Het kan geen kwaad om een boodschap voor haar achter te laten. En buiten dat, ik moet weten of de kinderen meegaan naar dat huis, anders is de kans voorbij. En ik wil het aanbod alleen maar aannemen als ik er zeker van kan zijn dat de kinderen ook komen. Ik denk dat het een leuk uitje voor hen zou zijn.'

'Als ze mij belt, zal ik het zeker zeggen,' verzekerde Stevie hem.

'En ik zal proberen haar in het Ritz te bereiken. Bedankt.' Hij hing op en Stevie bleef nog een tijd peinzend achter haar bureautje zitten. Het leek zo onwaarschijnlijk dat er iets met Carole was gebeurd, dat ze besloot om zich geen zorgen te maken. Hoe groot was de kans nou dat ze in die terroristische aanval had gezeten? Ongeveer een op de honderd miljoen. Stevie dwong zichzelf om er niet langer over te gaan zitten piekeren en ging verder met haar werk. Ze was bezig informatie te verzamelen over een bepaald project dat met vrouwenrechten te maken had. Nu Carole er niet was, kon Stevie daar een eind mee opschieten. De research waarmee ze bezig was, was voor een speech die Carole bij de United Nations wilde houden.

Zodra hij had opgehangen, belde Jason het Ritz in Parijs en vroeg doorverbonden te worden met Caroles kamer. Hij werd in de wacht gezet, terwijl het Ritz haar probeerde te bereiken om te vertellen dat er telefoon voor haar was. Carole liet haar telefoontjes altijd eerst screenen door het hotel waar ze zat. Toen kwam er weer iemand aan de lijn die hem vertelde dat Carole niet in haar kamer was en dat hij doorverbonden werd met de receptie. Vreemd, dacht Jason, terwijl hij wachtte wat hij te horen zou krijgen. Een van de receptionisten vroeg of hij nog een momentje had en vervolgens kreeg hij de assistent-manager aan de lijn. Met een

Brits accent vroeg de man aan Jason met wie hij sprak. Dit telefoontje wordt met de minuut vreemder, dacht Jason en hij had er helemaal geen goed gevoel bij.

'Mijn naam is Jason Waterman en ik ben de ex-echtgenoot van mevrouw Barber. En bovendien ben ik al sinds lang regelmatig te gast in uw hotel. Is er iets aan de hand?' Hij begon een akelig gevoel in zijn maag te krijgen. 'Is alles goed met mevrouw Barber?'

'Ik ben ervan overtuigd dat alles in orde is, meneer. En dit is nogal ongewoon, maar wij hebben van het hoofd huishouding hier een notitie over haar kamer gehad. Mevrouw Barber heeft, nadat ze hier is ingecheckt, geen gebruik meer van haar suite gemaakt. Dat soort dingen gebeurt hier regelmatig. Misschien is ze wel op reis, of verblijft ze in een ander hotel. Zoiets zou ik normaal nooit zeggen, maar de huishouding hier was nogal bezorgd. Al haar spullen zijn blijkbaar gewoon in haar suite, inclusief haar handtas en paspoort. Volgens de huishouding is ze nu al bijna twee weken niet in de kamer geweest.' De man sprak met gedempte stem, alsof hij een groot geheim prijsgaf.

'Verdomme,' liet Jason zich ontvallen. 'Heeft iemand haar nog gezien?'

'Niet dat ik weet, meneer. Wilt u dat we iemand voor u bellen?' Die reactie was hoogst ongebruikelijk. Hotels als het Ritz vertellen mensen die voor een van hun gasten bellen nooit iets over een kamer die twee weken lang niet gebruikt is. Jason begreep daaruit dat ook het Ritz zich zorgen maakte.

'Ja, zeker,' antwoordde Jason. 'Het klinkt misschien vreemd, maar ik zou graag willen dat u contact opneemt met de politie en met de ziekenhuizen waar de slachtoffers van die tunnelramp zijn heengebracht, om er zeker van te zijn dat er geen ongeïdentificeerde slachtoffers, dood of levend, meer zijn.' Terwijl hij het zei voelde hij zich misselijk worden en werd hij plotseling overvallen door een enorme bezorgdheid om Carole. Jason hield nog steeds van haar, was altijd van haar blijven houden. Ze was de moeder van zijn kinderen en ze waren goed bevriend. Hij hoopte maar dat haar niets afschuwelijks was overkomen. Als haar afwezigheid niets te maken zou blijken te hebben met die tunnelaanslag, had hij er geen idee van wat er dan aan de hand zou kunnen zijn. Stevie zou waarschijnlijk wel meer weten dan hij en Caroles geheimen niet zomaar willen prijsgeven. Misschien had ze in Parijs of ergens anders in Europa wel een rendez-vous met een geliefde. Tenslotte was ze sinds de dood van Sean weer single. Maar waarom had ze dan geen gebruik gemaakt van haar suite, of in ieder geval haar paspoort en handtas meegenomen? Je haalt je dingen in je hoofd, ze was niet in die tunnel, zoveel toeval bestaat niet, prentte hij zichzelf in. Maar soms wel. Hij hoopte maar dat ze ergens met een nieuwe liefde zat en niet in een ziekenhuis lag of dat er nog iets veel ergers aan de hand was. 'Kunt u daarnaar informeren?' vroeg hij aan de assistent-manager, die meteen zei dat hij dat natuurlijk zou doen.

'Zou u zo vriendelijk willen zijn uw telefoonnummer te geven, meneer?' vroeg hij vervolgens. In New York was het op dat moment één uur en in Parijs net na zevenen 's avonds. Jason verwachtte pas de volgende dag iets te horen. Met een ongerust gevoel verbrak hij de verbinding en bleef, zittend achter zijn bureau, lang naar de telefoon zitten te staren, terwijl hij aan haar dacht. Al twintig minuten later hoorde hij van zijn secretaresse dat het Ritz Hotel uit Parijs voor hem aan de lijn was. Het was dezelfde keurige Britse stem van daarvoor.

'Ja. Bent u iets te weten gekomen?' vroeg Jason meteen gespannen.

'Ik denk van wel, meneer, hoewel het zou kunnen dat het niet over haar gaat. Een van de slachtoffers van de bom is naar het La Pitié Salpêtrière Ziekenhuis gebracht en nog niet geïdentificeerd of geclaimd. Ze is blond, ongeveer veertig tot vijfenveertig jaar oud.' Hij formuleerde het alsof het over een kwijtgeraakte koffer ging.

Met een stem die plotseling schor bleek te klinken vroeg Jason: 'Leeft ze?' Angstig wachtte hij het antwoord af.

'Ze ligt op de intensive care met ernstig hoofdletsel en haar toestand is kritiek. Deze vrouw is nog het enige niet-geïdentificeerde slachtoffer van de bomaanslag. Verder heeft ze een gebroken arm plus tweedegraads brandwonden.' Jasons maag kneep samen, terwijl hij luisterde. 'Ze ligt in coma, wat er de oorzaak van is dat men niet in staat was haar te identificeren. Er is geen reden om te geloven dat het mevrouw Barber is, meneer. Ik denk dat ze wel herkend zou zijn, zelfs hier in Frankrijk. Ze is immers wereldberoemd. Waarschijnlijk is deze vrouw gewoon een Française.'

'Dat hoeft niet. Misschien is haar gezicht verbrand. Of misschien komen ze er gewoon niet op dat zij het zou kunnen zijn. Of misschien is ze het ook niet. Ik hoop dat ze het niet is.' Jason klonk nu bijna in tranen.

'Dat hoop ik ook, meneer,' reageerde de assistent-manager meelevend. 'Wat wilt u dat ik doe, meneer? Zal ik iemand van het hotel hier naar het ziekenhuis sturen om te gaan kijken?'

'Ik kom naar Parijs. Ik kan het vliegtuig van zes uur nemen, dan ben ik morgenochtend om zeven uur in Parijs en kan ik om een uur of halfnegen in het ziekenhuis zijn. Kunt u een kamer voor me reserveren?' Zijn hersenen werkten op topsnelheid. Hij wilde wel dat hij er veel eerder zou kunnen zijn, maar dat was gewoon niet mogelijk, er was geen eerdere vlucht. Jason vloog heel regelmatig naar Parijs en dit was de vlucht die hij gewoonlijk nam.

'Daar zal ik voor zorgen, meneer. Ik hoop van harte dat het mevrouw Barber niet is.'

'Dank u wel. Tot morgen.' Als verdoofd bleef Jason achter zijn bureau zitten. Het was niet waar. Het kón gewoon niet dat haar iets was overkomen. Nee, dat was ondraaglijk. Geen raad wetend met zichzelf, belde hij Stevie in L.A. en vertelde haar wat hij net van de assistent-manager van het Ritz had gehoord.

'O, mijn god. Alstublieft, God, laat het Carole niet zijn,' bracht Stevie met verstikte stem uit.

'Ik hoop verdomme van niet. Ik ga erheen om het uit te zoeken. Als je iets van haar hoort, moet je me direct bellen. En zeg maar niets tegen de kinderen, mocht je die spreken. Ik zeg wel tegen Anthony dat ik naar Chicago ga, of Boston of zo. Ik wil niet dat ze iets horen zolang we eigenlijk nog niets weten.'

'Ik kom ook naar Parijs,' zei Stevie gespannen. De laatste plek waar ze nu wilde zijn was L.A. Maar aan de andere kant, als er niets aan de hand was met Carole, zou ze denken dat Jason en zij gestoord waren als ze in het Ritz verschenen, terwijl zij net terugkwam uit Boedapest of Wenen, of waar ze dan ook was geweest. Waarschijnlijk was er niets aan de hand en dwaalde ze ergens in Europa rond, amuseerde ze zich en had ze geen idee dat er mensen waren die zich grote zorgen over haar maakten.

'Waarom wacht je niet tot je weet wat ik daar tegenkom? Die manager van het Ritz heeft gelijk: misschien is ze het wel helemaal niet. Ze zouden haar waarschijnlijk wel hebben herkend als ze het wel is.'

'Ik weet niet. Ze ziet er zonder make-up en een ingewikkeld kapsel redelijk eenvoudig uit. En ze verwachten natuurlijk niet dat een Amerikaanse filmster plotseling op de intensive care van een Frans ziekenhuis ligt. Misschien is dat wel helemaal niet in hun hoofd opgekomen.' En Stevie vroeg zich in stilte af of Caroles gezicht misschien niet vreselijk was verbrand, zodat het logisch was dat ze niet was herkend.

'Zo stom kunnen ze toch verdomme niet zijn. Ze is een van de beroemdste filmsterren van de wereld, zelfs in Frankrijk,' snauwde hij.

'Ja, je zult wel gelijk hebben,' reageerde Stevie, niet overtuigd. Maar aan de andere kant was hij er natuurlijk ook niet zeker van, anders vloog hij niet naar Parijs. Ze probeerden elkaar gewoon niet al te ongerust te maken, zij het met weinig succes.

'Ik ben er niet eerder dan om een uur of tien 's avonds, Amerikaanse tijd,' vervolgde Jason tegen Stevie. 'En dan weet ik waarschijnlijk de paar uur daarop nog niets. Ik zal rechtstreeks van het vliegveld naar het ziekenhuis gaan, maar dan loopt het bij jou al tegen middernacht.'

'Bel me toch maar gewoon. Ik blijf wel op en mocht ik in slaap vallen, dan heb ik in ieder geval mijn mobiele telefoon bij de hand.' Ze gaf hem haar nummer en hij beloofde haar te bellen als hij in Parijs in het ziekenhuis was. Daarna droeg hij zijn secretaresse op om al zijn afspraken voor die middag en de dag erop af te zeggen. Hij vertelde haar wat hij ging doen, maar bezwoer haar niets tegen zijn kinderen te zeggen. De officiële versie was dat hij naar een spoedvergadering in Chicago moest. Vijf minuten later verliet hij zijn kantoor en hield een taxi aan. Na twintig minuten arriveerde hij bij zijn appartement aan de Upper East Side, waar hij wat kleding in een koffer gooide. Ondertussen was het al twee uur en als hij zijn vliegtuig van zes uur wilde halen, moest hij om drie uur uit de stad vertrekken.

Het volgende uur kroop voorbij. En het werd nog erger toen hij eenmaal op het vliegveld zat te wachten. Het was allemaal nogal onwerkelijk: hij was op weg naar een vrouw in coma in een ziekenhuis in Parijs en hij hoopte vurig dat het niet zijn ex-vrouw zou zijn. Jason en Carole waren nu achttien jaar gescheiden en de laatste veertien daarvan had hij geweten dat het de grootste fout was die hij in zijn leven had gemaakt. Destijds had hij haar in de steek gelaten voor een Russisch model van eenentwintig, die de grootste goudzoeker op de aardbol bleek te zijn. In het begin was hij verschrikkelijk verliefd op haar geweest. Carole zat toen op het hoogtepunt van haar carrière en maakte twee tot drie films per jaar. Ze was er nooit: altijd ergens op locatie, of bezig ergens een film te promoten. Hoewel hij toentertijd het slimste jongetje van Wall Street was geweest, was zijn succes natuurlijk niets in vergelijking met het hare. In de twee jaar voor hij haar had verlaten, had ze twee Oscars gewonnen. Dat had aan hem geknaagd. Ze was altijd een goede vrouw voor hem geweest en later had hij beseft dat zijn ego te zwak was om een competitie op zo'n hoog niveau aan te kunnen. Blijkbaar had zijn ego het hard nodig om zichzelf belangrijk en succesvol te voelen en met een beroemde filmster naast zich was dat nooit het geval geweest. Dus was hij verliefd geworden op Natalya, die hem leek te verafgoden en hem daarna financieel totaal had uitgekleed en er vervolgens met een ander vandoor was gegaan.

Natalya was het ergste wat hen ooit was overkomen en dat gold zeker voor hem persoonlijk. Het Russische model was ongelofelijk mooi en een paar weken na het begin van hun verhouding bleek ze al zwanger te zijn. Toen had hij Carole voor haar verlaten en was, voor de inkt op de scheidingspapieren goed en wel droog was, met Natalya getrouwd. Het jaar daarop had ze nóg een baby gekregen en al snel daarna had ze hem verlaten voor een nog veel rijkere man dan Jason in die tijd was. Sinds die tijd had ze nog twee echtgenoten versleten en nu woonde ze, getrouwd met een van de belangrijkste financiers ter wereld, in Hong Kong. Zijn twee dochters bij Natalya kende Jason nauwelijks. Buiten het feit dat ze net zo mooi waren als hun moeder, waren het haast vreemden voor hem, ondanks zijn bezoeken twee keer per jaar. Natalya stond niet toe dat haar dochters naar New York kwamen en het Amerikaanse recht had geen jurisdictie over haar. Het kwam erop neer dat Natalya een gigantisch doortrapte bitch was, die hem bij de scheiding totaal had uitgekleed. Dat had allemaal ongeveer een jaar nadat Carole en de kinderen uit Parijs waren teruggekomen plaatsgevonden, toen ze naar L.A. waren verhuisd. Carole en hij hadden toen ze getrouwd waren in New York gewoond, maar Carole was toen liever in L.A. gaan wonen. Daar had ze tenslotte haar werk en het leek een frisse start na Parijs. Toen Natalya uit beeld was, had Jason nog een poging gedaan de draad met Carole weer op te pakken. Maar het was al te laat geweest. Ze had niets meer met hem te maken willen hebben. Op het moment dat hij verliefd was geworden op Natalya was hij eenenveertig geweest en achteraf bezien had hij blijkbaar geleden aan een belachelijke midlifecrisis. En na Natalya was hij vijfenveertig en moest hij onder ogen zien dat hij een enorme fout had gemaakt. Toen hij eenmaal begreep wat voor puinhoop hij van zijn eigen leven en dat van Carole had gemaakt, was terugkeer niet meer mogelijk. Carole had hem duidelijk gemaakt dat het voor haar echt over was.

Carole had een paar jaar nodig gehad om hem te kunnen vergeven en nadat ze met Sean was getrouwd, werden ze zelfs weer min of meer bevriend met elkaar. Toen was ze eindelijk weer gelukkig. Jason was nooit meer getrouwd. Op zijn negenenvijftigste was hij succesvol, alleen, en beschouwde hij Carole als een van zijn beste vrienden. Nooit van zijn leven zou hij de uitdrukking op haar gezicht kunnen vergeten toen hij haar achttien jaar geleden had verteld dat hij bij haar wegging. Ze had eruitgezien alsof hij geprobeerd had haar te vermoorden. Dat ogenblik had hij sindsdien wel duizend keer opnieuw beleefd en hij wist dat hij het zichzelf nooit zou kunnen vergeven. Alles wat hij nu wilde was er zeker van zijn dat ze gezond en wel en in leven was en niet ergens in een Parijs' ziekenhuis lag. Toen hij die avond op het vliegtuig stapte, realiseerde hij zich dat hij meer dan ooit van haar hield. Tijdens de vlucht begon hij zelfs te bidden, iets wat hij niet meer had gedaan sinds hij een klein jongetje was. Hij wilde werkelijk alles aan God beloven, zolang de vrouw die in het ziekenhuis in Parijs lag, maar niet Carole was.

De hele vlucht bleef hij klaarwakker zitten peinzen over Carole. Hij dacht aan de dag dat Anthony was geboren en een paar jaar later Chloe... de dag dat hij haar had ontmoet... hoe prachtig ze er op haar tweeëntwintigste had uitgezien, en nu nog, achtentwintig jaar later. Samen hadden ze tien geweldige jaren gehad, totdat hij alles had kapotgemaakt met Natalya. Jason durfde zich er niet eens een voorstelling van te maken wat zijn wil om te scheiden voor Carole moest hebben betekend. Toen hij naar Parijs was gevlogen om dat aan haar te vertellen, was ze daar een belangrijke film aan het draaien. Destijds was het net zo'n soort vlucht als vanavond geweest, een vlucht met een missie, de missie zijn huwelijk te beëindigen om zo snel mogelijk met Natalya te kunnen trouwen. En nu zat hij hier te bidden voor haar leven. Het vliegtuig landde, iets voor zeven uur Franse tijd, in de stromende regen op Charles de Gaulle. Jason was uitgeput en nerveus. Tijdens de landing hield hij zijn paspoort al in zijn hand geklemd. De spanning was ondraaglijk. Alles wat hij wilde was zo snel mogelijk naar het ziekenhuis om het ongeïdentificeerde slachtoffer van de bomexplosie met eigen ogen te zien.

Hoofdstuk 4

Jason had niets anders naar Parijs meegenomen dan zijn aktetas, plus een kleine weekendtas. Hij had gehoopt zichzelf tijdens de vlucht af te kunnen leiden met wat werk, maar zijn aktetas was niet eens open geweest. Hij zou zich toch niet hebben kunnen concentreren op de papieren die erin zaten. Het enige waar hij aan kon denken was zijn ex-vrouw.

Het vliegtuig landde om negen minuten voor zeven, Franse tijd, en taxiede naar een verafgelegen parkeerplaats. De passagiers moesten in de stromende regen de vliegtuigtrap aflopen en een bus in, die hen al hortend en stotend naar de terminal bracht. Jason kon zijn ongeduld nauwelijks bedwingen. Hij wilde wanhopig graag nu in de stad zijn. Gelukkig werd zijn handbagage verder niet gecheckt en zat hij om halfacht al in een taxi. In steenkoolfrans vroeg hij de chauffeur hem naar het Pitié Salpêtrière Ziekenhuis te brengen, waar de niet-geïdentificeerde vrouw lag. Hij wist dat het ziekenhuis aan de Boulevard d'Hôpital lag, in het dertiende arrondissement, en hij had het op een briefje geschreven, zodat hij niet verkeerd begrepen zou worden. Hij overhandigde het papiertje aan de chauffeur die knikte en met een zwaar Frans accent in het Engels zei: 'Goed, begrijp' -wat niet onderdeed voor het accent waarmee Jason Frans praatte.

De rit naar het ziekenhuis kostte zowat een uur en Jason zat zich achterin enorm druk te maken, zichzelf voorhoudend dat de vrouw die hij zo zou zien waarschijnlijk Carole helemaal niet was en hij haar straks gewoon tegen het lijf zou lopen in het Ritz, waar hij wilde gaan ontbijten. Jason wist dat Carole tegenwoordig enorm onafhankelijk was. Dat was ze altijd wel geweest, maar sinds de dood van Sean was dat alleen maar sterker geworden. Tenslotte reisde ze regelmatig naar wereldconferenties over vrouwenrechten en was ze met verschillende missies van de United Nations mee geweest. Maar wat ze in Frankrijk deed op dit moment was hem een raadsel. Wat het ook was, hij hoopte maar dat ze niet in de buurt van die tunnel had moeten zijn op de avond van de terroristische aanval. Met een beetje geluk was ze gewoon ergens anders geweest. Maar waarom lagen haar handtas en paspoort dan nog in het Ritz? Waarom was ze zonder die twee dingen vertrokken? Als haar iets was overkomen, zou niemand weten wie ze was.

Jason wist wel dat Carole graag anoniem was en hield van de mogelijkheid om zich vrij te kunnen bewegen zonder dat ze herkend werd door haar fans. In een stad als Parijs kon ze dat iets makkelijker dan thuis, maar niet echt veel. Carole Barber werd over de hele wereld herkend en daarom durfde hij ook te denken dat de vrouw in het Pitié Salpêtrière Ziekenhuis bijna zeker iemand anders was. Hoe kon ze anders in vredesnaam niet zijn herkend? Dat was ondenkbaar, tenzij er natuurlijk iets was wat haar onherkenbaar had gemaakt. Zo maalden er duizenden afschuwelijke gedachten door zijn hoofd, tot de taxi eindelijk voor het ziekenhuis stilhield. Jason duwde de chauffeur de ritprijs plus een gulle fooi in de handen en stapte gehaast uit. Hij voldeed precies aan het beeld van wat hij in werkelijkheid ook was: een gedistingeerde Amerikaanse zakenman, met een donkergrijs Engels maatpak, een marineblauwe overjas en een uiterst kostbaar gouden horloge. Op zijn negenenvijftigste was Jason nog altijd een knappe man.

'Merci!' riep de taxichauffeur hem door het geopende raampje toe. De man stak zijn duim omhoog om de goede tip die hij had gekregen. 'Bonne chance!' Hij wenste zijn passagier geluk. De uitdrukking op Jason Watermans gezicht had hem duidelijk gemaakt dat hij dat nodig zou hebben. Mensen gingen normaliter niet rechtstreeks van het vliegveld naar een ziekenhuis, zeker zo iemand als hij niet, tenzij er iets ergs was gebeurd. Dat had de chauffeur wel begrepen. En Jasons ogen en bezorgde gezicht hadden hem de rest verteld. De man zag eruit alsof hij wel een douche, een scheerbeurt en wat rust kon gebruiken. Maar nu nog niet.

Met grote stappen liep Jason met zijn tas in de hand het ziekenhuis binnen en hoopte dat er iemand zou zijn die voldoende Engels sprak om hem te kunnen begrijpen. De assistent-manager van het Ritz had hem de naam van het hoofd van de trauma-afdeling gegeven en Jason bleef bij de receptie staan om de jonge vrouw die achter de balie zat een papiertje te laten zien waarop hij die naam had genoteerd. De vrouw reageerde daarop met een waterval van razendsnel gesproken Frans, waarop Jason haar duidelijk probeerde te maken dat hij geen Frans sprak of verstond. Dus wees ze naar de lift achter haar en stak drie vingers op, terwijl ze zei: 'Troisième etage.' Derde verdieping. 'Réanimation,' voegde ze eraan toe. Dat klonk niet goed. De Franse term voor de intensive care. Jason bedankte haar en liep met grote stappen haastig naar de lift. Hij kon het maar beter achter de rug hebben, dacht hij nerveus met zijn hart bonzend in zijn keel. In de lift stond niemand anders en toen hij op de derde verdieping arriveerde, voelde hij zich verloren en keek onzeker om zich heen. Er hing een bord met daarop 'Réanimation 'en Jason liep snel die kant op, zich herinnerend dat het meisje beneden dat woord had gebruikt. Zo kwam hij terecht bij de receptie van een drukke afdeling. Medisch personeel haastte zich alle kanten op en er lagen levenloos ogende patiënten in hokjes in de kamers. Verder stonden er overal allerlei apparaten te zoemen en te brommen, piepten er monitors, kreunden er mensen en rook het er zo sterk naar ziekenhuis dat zijn maag er bijna van omdraaide.

'Spreekt er hier iemand Engels?' vroeg hij op ferme toon, terwijl de vrouw tegen wie hij het zei hem niet-begrijpend aankeek. 'Anglais. Parlez-vous Anglais?'

'Engeels... une minute...' klonk het in een mengelmoesje van Frans en Engels. De vrouw stond op om iemand te gaan halen. Ze kwam terug met een arts in een witte jas: een vrouw met een douchemuts op haar hoofd en een stethoscoop rond haar nek. De vrouw leek ongeveer even oud als Jason zelf en sprak, tot zijn opluchting, goed Engels. Even was hij overvallen geweest door de angst dat niemand zou begrijpen wat hij wilde of nog erger: dat hij hun niet zou begrijpen.

'Kan ik u helpen?' vroeg ze met heldere stem. Jason vroeg nogmaals naar het hoofd van de intensive care, maar de vrouw vertelde dat die niet aanwezig was. Ze bood zelf haar hulp aan. Jason probeerde haar uit te leggen waarom hij er was en vergat het woordje ex voor vrouw te zeggen.

De dokter nam hem van top tot teen op. Hij was goed gekleed en zag er respectabel uit. En bovendien ontzettend bezorgd. Bang dat hij vreemd overkwam begon hij haar uit te leggen dat hij net was aangekomen met een vlucht uit New York. Dat leek ze wel te begrijpen. Hij vertelde dat zijn vrouw zich al een tijd niet in het hotel had vertoond en dat hij bang was dat zij de niet-geïdentificeerde vrouw was die bij hun op de afdeling scheen te liggen.

'Hoe lang geleden is ze uit het hotel verdwenen?'

'Dat weet ik niet precies, omdat ik in New York zat. Maar ze is op de dag van de terroristische aanslag hier in Parijs gearriveerd. Sindsdien is ze door niemand meer gezien en is ze ook niet in haar hotel geweest.'

'Dat is al twee weken geleden,' zei ze, alsof ze zich afvroeg waarom het zo lang had geduurd, voordat hij erachter kwam dat zijn vrouw was verdwenen. Het was een beetje vreemd om nu nog uit te gaan leggen dat ze gescheiden waren, zeker nu hij al over haar had gesproken als zijn vrouw. En misschien was het ook wel beter zo. Hij was er niet zeker van wat voor rechten ex-echtgenoten hier in Frankrijk hadden, werden ze beschouwd als familie, of juist niet?

'Ze reisde wat rond in Europa en waarschijnlijk is ze het ook helemaal niet. Ten minste dat hoop ik. Maar ik ben hierheen gekomen om het zeker te weten.' Dat leek de dokter een logisch verhaal en ze knikte naar hem. Toen zei ze iets tegen de verpleegster aan de receptie, die naar een deur iets verderop in de gang wees.

De dokter gebaarde naar Jason dat hij haar moest volgen. Toen ze de deur van de kamer opendeed, kon Jason de patiënt die in het bed lag nog niet zien. Om het bed heen stonden allerlei apparaten en er waren ook twee verpleegsters die hem het zicht ontnamen. Het geblaas van de beademing en het gezoem van de andere apparaten was duidelijk te horen. Het leek wel of de hele kamer volgestouwd stond met apparatuur. Plotseling kreeg hij het gevoel dat hij daar helemaal niet hoorde, dat hij een soort medische gluurder was. Zo meteen zou hij iemand te zien krijgen die doodziek was en die hij waarschijnlijk helemaal niet kende. Maar hij móést haar wel zien. Hij moest zeker weten dat het Carole niet was. Dat was hij aan haar en hun kinderen verplicht, zelfs al leek het nu opeens heel vreemd en paranoïde om hier te zijn. Misschien kwam het wel voort uit zijn enorme schuldgevoel ten opzichte van haar. Toen hij achter de dokter aan naar het bed toe liep, zag hij daar iemand heel stil liggen, met een beademingsslang in haar mond, haar neus dichtgeplakt en haar hoofd naar achteren gekanteld. De persoon lag volkomen bewegingsloos en was ontzettend bleek. Het verband om haar hoofd zag er enorm groot uit en ook haar gezicht werd voor een gedeelte door verband bedekt. Haar arm zat in het gips. Vanuit zijn positie was het moeilijk om haar gezicht te zien. Dus deed hij nog een stap naar voren en boog zich over haar heen. Toen stokte zijn adem en sprongen de tranen in zijn ogen. Het was Carole.

Zijn afschuwelijkste nachtmerrie was net bewaarheid geworden. Jason deed nog een stap naar voren en raakte zachtjes de bont en blauwe vingers aan die uit het gips staken. Er bewoog niets. Carole was in een andere wereld, ver weg, en ze zag eruit alsof ze nooit meer terug zou keren. De tranen rolden over zijn wangen, terwijl hij daar stond en alleen maar naar haar keek. Het ergste was gebeurd. Zij was het niet-geïdentificeerde slachtoffer van de bomexplosies in de tunnel. De vrouw van wie hij eens had gehouden en van wie hij nog steeds hield, lag in Parijs te vechten voor haar leven en deed dat al, helemaal alleen, bijna twee weken lang, omdat niemand wist wat er met haar was gebeurd. Jason was helemaal ontdaan toen hij zich naar de arts keerde.

'Ze is het,' fluisterde hij, terwijl de verpleegsters hem aanstaarden. Het was voor hen allemaal heel duidelijk geweest dat hij haar kende.

'Het spijt me,' reageerde de dokter zachtjes en gebaarde toen dat hij met haar mee naar buiten moest lopen. 'Het is uw vrouw?' vroeg ze, maar ze had geen bevestiging meer nodig. De tranen spraken voor zichzelf. De man was totaal van zijn stuk. 'We konden haar niet identificeren,' begon de dokter uit te leggen. 'Ze had geen papieren, helemaal niets bij zich, niets met een naam erop.'

'Ja, ik weet het. Ze liet haar handtas en paspoort achter in het hotel. Dat doet ze wel vaker, weggaan zonder haar tas.' Dat had ze altijd al gedaan. Ze stak gewoon een tientje in haar zak en ging erop uit. Dat deed ze al jaren zo, zelfs al voordat ze in New York woonden, hoewel hij altijd tegen haar gezegd had dat ze haar identiteitspapieren bij zich moest dragen. En deze keer was er iets heel ergs gebeurd en niemand had geweten wie ze was, wat hij nog steeds haast niet kon geloven. 'Ze is actrice, een beroemde filmster,' merkte hij op, hoewel dat er natuurlijk niets toe deed. Ze was nu een vrouw met een ernstige hoofdwond op de intensive care, niets meer en niets minder. De dokter leek geïntrigeerd door zijn opmerking.

'Een filmster?' vroeg ze verbouwereerd.

'Carole Barber,' zei hij, zich bewust van de indruk die dat zou maken. De dokter zag er plotseling geschokt uit.

'Carole Barber? Daar wisten we niets van.' Ze was duidelijk onder de indruk.

'Het zou prettig zijn als de pers er niet achter komt. Mijn kinderen weten nog van niets en ik wil niet dat ze er via de kranten achter komen. Ik wil ze op z'n minst eerst kunnen bellen.'

'Natuurlijk,' zei de dokter, terwijl het langzaam tot haar door begon te dringen wat er stond te gebeuren. Carole zou geen greintje anders zijn behandeld dan ze nu was, maar als bekend werd dat ze hier lag, zou het ziekenhuis door de pers worden overspoeld. En dat zou het leven voor iedereen veel moeilijker maken. Als Carole gewoon een Annie van om de hoek was geweest, een doorsneeslachtoffer van de ramp in de tunnel, zou alles een stuk eenvoudiger zijn geweest. Maar vanwege het feit dat een van Amerika's grootste filmsterren hier op de afdeling lag, kon het voor iedereen daar een hel worden. 'Het zal heel moeilijk zijn om de pers weg te houden, als het eenmaal bekend wordt,' merkte ze op met een bezorgde uitdrukking op haar gezicht. 'Misschien kunnen we haar huwelijkse naam gebruiken.'

'Waterman,' zei hij. 'Carole Waterman.' Ooit was dat zo geweest. Seans naam, Clarke, had ze nooit gedragen. Die hadden ze nu natuurlijk ook kunnen gebruiken en Jason besefte opeens dat ze dat waarschijnlijk liever zou hebben gehad. Maar wat deed het er eigenlijk allemaal toe? Alles wat nu belangrijk was, was dat ze bleef leven. 'Is ze... is ze... wordt ze weer beter?' Hij kon het niet uit zijn keel krijgen om te vragen of ze dood aan het gaan was. Maar het leek er verdomd veel op. Carole zag er echt vreselijk ziek uit en leek stervende.

'Dat weten we niet. De gevolgen van hersenletsel zijn uiterst moeilijk te bepalen. Het gaat beter met haar dan voorheen en haar hersenscans zijn goed. De zwelling neemt af. Maar we kunnen niet vertellen hoeveel schade ze ervan zal ondervinden, tot ze bijkomt. Als ze het goed blijft doen, halen we haar binnenkort van de beademing af. Dan moet ze op eigen kracht ademhalen en zal ze wakker worden uit haar coma. Tot die tijd weten we niet hoe ernstig het hersenletsel is of kunnen we niets voorspellen over de effecten op lange termijn. Het is zeker dat ze van alles opnieuw zal moeten leren, maar zover zijn we nu nog lang niet. Uw vrouw verkeert nog altijd in de gevarenzone. Er is een risico op infectie, op complicaties en de zwelling zou ook weer toe kunnen nemen. Haar hersenen hebben een enorme klap gehad en het is een geluk dat ze niet veel erger is verbrand. Haar arm heelt wel. Onze grootste zorg is haar hoofd.' Jason kon zich niet voorstellen hoe hij dit aan zijn kinderen moest vertellen, maar ze moesten het wel weten. Chloe moest uit Londen komen en Anthony uit New York. Ze hadden het recht om hun moeder te zien en hij wist dat ze bij haar zouden willen zijn. En als ze nou dood zou gaan? Hij kon het niet aan om daar nu over na te denken en keek de dokter vragend aan.

'Zou ze eigenlijk ergens anders moeten liggen? Is er misschien iets wat we zouden kunnen doen?'

De dokter keek een beetje beledigd. 'We hebben alles gedaan wat we konden, ook al wisten we niet wie ze was. Beroemdheid betekent niets in een ziekenhuis. Het enige wat we nu kunnen doen is afwachten. De tijd zal ons leren wat we willen weten. Als ze het tenminste haalt.' De dokter wilde hem nog eens duidelijk maken dat het lang niet zeker was dat ze in leven zou blijven. Dat was alleen maar eerlijk ten opzichte van hem.

'Is ze geopereerd?'

De dokter schudde haar hoofd. 'Nee. We hebben besloten dat het beter was om haar niet verder te traumatiseren en de zwelling is vanzelf afgenomen. Daarmee hebben we dus voor een conservatieve benadering gekozen. Ik ben ervan overtuigd dat dat het beste voor haar is.' Jason knikte, opgelucht. Gelukkig was er niet in haar hersenen gesneden. Dat betekende dat ze ooit weer de oude Carole zou kunnen zijn. Dat was nu het enige waarop ze konden hopen. Mocht die hoop niet uitkomen, dan zouden ze dat als het moment daar was wel onder ogen zien. Net als haar dood, als die zou plaatsvinden. Het was nu allemaal veel te onwerkelijk om daarover na te moeten denken.

'Wat bent u verder van plan?' vroeg hij, klaar om actie te ondernemen. Het was niet zijn stijl om werkeloos toe te zien.

'Wachten. Er valt echt niets anders te doen. In de komende dagen zullen we meer te weten komen.' Hij knikte en keek om zich heen. Wat een grimmig ziekenhuis was dit. Hij had wel eens van het Amerikaanse Ziekenhuis van Parijs gehoord en vroeg zich af of ze haar misschien daarheen moesten laten overplaatsen, maar de assistent-manager van het Ritz had hem al verteld dat dit echt de beste plek voor haar was als ze inderdaad Carole Barber bleek te zijn. De trauma-afdeling van dit ziekenhuis stond uitstekend bekend en Carole zou hier de best mogelijke medische zorg krijgen die er maar was, voor een geval als het hare.

'Ik ga naar het hotel om mijn kinderen te bellen en dan kom ik hier vanmiddag weer terug. Als er iets gebeurt, kunt u me bereiken in het Ritz. Voor de zekerheid gaf hij haar ook het nummer van zijn mobiele telefoon en dat werd in Caroles dossier, met zijn naam erop, genoteerd. Maar Carole had nu tenminste een naam, ook al was het niet echt de hare meer. Carole Waterman. Een vrouw met echtgenoot en kinderen. Maar ook een wereldberoemde vrouw, van wie de identiteit vroeger of later zou uitlekken. De dokter verzekerde hem dat ze alleen aan het hoofd van de afdeling zou vertellen wie Carole werkelijk was, maar ze wisten allebei dat het slechts een kwestie van tijd was voor de pers erachter zou komen. Dat gebeurde altijd in dit soort zaken. Het was al verbazingwekkend dat ze tot nog toe door niemand was herkend. Maar zodra iemand zijn mond open zou doen, zou de pers als een zwerm muskieten arriveren en een plaag voor iedereen zijn.

'We zullen echt ons best doen dit stil te houden,' verzekerde ze hem.

'Ja, ik ook. Ik kom vanmiddag terug... en... dank u wel... voor alles wat u tot nu toe heeft gedaan.' De doktoren hadden ervoor gezorgd dat ze nog in leven was. Dat was natuurlijk een enorm iets. Wat zou het verschrikkelijk zijn geweest als hij haar in een Parijs' mortuarium had gevonden en haar lichaam had moeten identificeren. Volgens de dokter had dat maar weinig gescheeld. 'Mag ik haar misschien nog een keer zien?' vroeg hij en deze keer ging hij in zijn eentje de kamer binnen. De verpleegsters waren er nog en deden een stap opzij, zodat hij naast haar bed kon staan. Jason keek op haar neer en deze keer raakte hij zachtjes haar wang aan. De slangen van de beademing lagen over haar gezicht en hij keek naar het verband op haar wang. Hoe erg zou die wond zijn? De brandwond ernaast was al aan het helen en haar arm was dik ingesmeerd met zalf. 'Ik hou van je, Carole,' fluisterde hij. 'Het komt wel goed met je. Ik hou van je. Chloe en Anthony houden van je. Je moet maar snel wakker worden.' Er kwam geen enkel teken van leven vanaf het bed en de verpleegsters keken discreet de andere kant op. Voor hen was het ook moeilijk om dit aan te moeten zien; er lag zoveel pijn in zijn ogen. Jason boog zich voorover om een kus op Caroles gezicht te geven en voelde de bekende zachtheid van haar huid. Zelfs na al die jaren was dat niet veranderd. Haar haar lag, vanonder het verband, als een waaier over het kussen uitgespreid. Een van de verpleegsters had het geborsteld en opgemerkt hoe mooi het was, zacht als lichtgele zijde.

Carole hier zo te zien, deed een oneindig aantal herinneringen in Jason opkomen. Alleen maar goede. De slechte waren vergeten en dat was al lang zo. In ieder geval voor hem. Als ze elkaar spraken hadden Carole en hij het nooit over het verleden. In plaats daarvan spraken ze over de kinderen, of over hun beider levens van nu. Toen Sean was gestorven had Jason zich verdrietig voor haar gevoeld en had hij geprobeerd extra aardig voor haar te zijn. De dood van haar man was een hard gelag voor Carole. Sean was vijf jaar jonger dan zij geweest en veel te vroeg gestorven. Jason was natuurlijk bij de begrafenis geweest en was zowel voor Carole als voor de kinderen een enorme steun geweest. En nu lag ze hier, vechtend voor haar eigen leven, twee jaar na de dood van Sean. Het kon soms vreemd lopen en de wereld was wreed. Maar ze leefde in ieder geval nog. Ze had een kans en dat was het beste nieuws dat hij zijn kinderen kon geven. Hij zag er erg tegenop om hen dat te moeten vertellen. 'Ik kom straks terug,' fluisterde hij tegen Carole, toen hij haar nogmaals kuste en de beademing regelmatig voor haar hoorde ademen. 'Ik hou van je, Carole. Je gaat beter worden,' zei hij met veel overtuiging en hij liep vervolgens, vechtend tegen zijn tranen, de kamer uit. Hij moest sterk zijn, voor haar en voor Anthony en Chloe. Hoe slecht hij zich ook voelde.

Hij verliet het ziekenhuis en liep in de stromende regen naar Station Gare Austerlitz. Tegen de tijd dat hij een taxi had gevonden en de chauffeur het adres van het Ritz gaf, was hij totaal doorweekt. Hij zag er even vreselijk uit als hij zich voelde, alsof hij in één dag jaren ouder was geworden. Ze verdiende het niet dat dit haar overkwam. Niemand verdiende zoiets en Carole al helemaal niet. Ze was een lieve vrouw, een aardig mens, een geweldige moeder en een goede echtgenote voor twee mannen geweest. De ene had haar in de steek gelaten voor een del en de andere was dood. En nu lag ze daar te vechten voor haar leven. Na een terroristische bomaanslag. Als hij had gedurfd, zou hij woedend zijn geworden op God, maar die moed had hij niet. Hij had Zijn hulp nu veel te hard nodig en terwijl ze op weg waren naar het Ritz, in het eerste arrondissement, smeekte hij Hem om hulp wanneer hij dit aan de kinderen moest vertellen. Hij kon zich niet voorstellen dat hij zoiets tegen hen zou moeten zeggen. En toen schoot hem te binnen dat hij nog een ander telefoontje te doen had. Meteen pakte hij zijn mobiele telefoon en toetste het nummer in L.A. in. Voor Stevie was het nu ongeveer middernacht, maar hij had beloofd haar te bellen zodra hij iets wist.

Stevie nam al op toen de telefoon voor de eerste keer overging. Ze was klaarwakker en had zitten wachten tot hij belde. In haar ogen had het al veel te lang geduurd, tenzij zijn vliegtuig vertraging had gehad. Maar als het Carole niet was daar in dat Parijse ziekenhuis, had ze dat allang van hem gehoord. Het laatste uur was ze zo ongeveer ziek van angst en toen ze opnam beefde haar stem.

'Ze is het,' zei hij, zonder ook maar te zeggen met wie ze sprak. Dat wist ze wel.

'O, mijn god... hoe erg is het?' De tranen stroomden meteen over haar wangen.

'Niet zo goed. Carole ligt aan de beademing, maar ze leeft. En ze ligt in coma, met hoofdletsel. De artsen hebben haar niet geopereerd, hoewel haar hersenen een enorme klap hebben gehad. Nu verkeert ze nog steeds in levensgevaar en men kan nog niet zeggen wat ze hieraan zal overhouden.' Hij gooide alles eruit, zonder erover na te denken of hij het wel tactisch bracht. Met de kinderen hoopte hij het wat beter te vertellen, maar Stevie moest gewoon de totale, vreselijke waarheid weten. Ze zou niet anders willen.

'Verdomme. Ik neem het eerste vliegtuig.' Voor Stevie zou het een vlucht van minstens tien uur zijn, als de wind tenminste gunstig was. En bovendien had ze te maken met een tijdsverschil van negen uur. Daarom kon ze pas de dag daarop arriveren. 'Heb je het al aan de kinderen verteld?'

'Nog niet. Ik ben nu op weg naar het hotel. Je kunt hier niets doen. Ik weet eigenlijk niet of het wel handig is dat je hierheen komt.' Carole had op dit moment in ieder geval geen assistente nodig en misschien wel nooit meer. Maar Stevie was ook een goede vriendin. Ze was al jaren een vaststaand feit in de familie en zijn kinderen hielden net zoveel van haar als zij van hen. 'Niemand kan iets voor haar doen,' zei hij met een vreemde trilling in zijn stem.

'Maar ik kan nergens anders zijn,' antwoordde ze eenvoudigweg.

'Nee, ik ook niet.' Hij gaf haar de naam van het ziekenhuis en zei dat hij haar de volgende dag in Parijs zou zien. 'Ik zorg voor een kamer in het Ritz.'

'Ik kan anders wel in Caroles kamer,' opperde Stevie praktisch. 'Tenzij jij dat zou willen,' voegde ze er voorzichtig aan toe. Ze wilde absoluut niemand in de weg zitten.

'Ik heb mijn eigen kamer gereserveerd en zal er ook een voor de kinderen regelen. Hopelijk in de buurt van Caroles suite, zodat we een beetje bij elkaar zitten. We hebben een zware tijd voor de boeg en dat geldt natuurlijk ook voor Carole zelf. Haar herstel zal een lange weg zijn. En ik wil er niet aan denken hoe het zal zijn als ze niet beter zou worden.' Jason verbaasde zichzelf: hij merkte dat hij per se wilde dat ze bleef leven, ook wanneer ze een zware hersenbeschadiging zou blijken te hebben. Als het erop aan kwam, maakte het hem niet uit als ze moest leven als een kasplantje, hij wilde gewoon niet dat ze doodging, zowel voor zichzelf als voor de kinderen. Ze hielden gewoon van haar, hoe ze er ook aan toe was en hij wist dat dat ook voor Stevie gold. 'Ik zie je morgen. Goede reis,' zei hij, duidelijk ontzettend moe.

Hoewel het voor zijn secretaresse op dat moment drie uur 's nachts was, belde hij haar toch en zei dat ze al zijn afspraken en besprekingen moest afzeggen, maar niets aan zijn zoon moest laten merken. 'Ik kom voorlopig niet terug.' Hij verontschuldigde zich omdat hij haar midden in de nacht belde, maar ze antwoordde dat dat geen enkel probleem was.

'Dus het is mevrouw Barber?' vroeg ze, verslagen klinkend. Zijn secretaresse was een van Caroles grootste fans, zowel wat haar persoonlijkheid betrof als van Carole de filmster. Carole was altijd zo aardig tegen haar aan de telefoon.

'Ja, ze is het,' antwoordde hij grimmig. 'Ik bel Anthony over een paar uur. Neem tot dan alsjeblieft geen contact met hem op. We komen in een verschrikkelijke puinhoop terecht als de pers hier achter komt. Ik heb haar onder mijn naam laten registreren in het ziekenhuis, maar dat houdt natuurlijk niet lang stand. Vroeg of laat wordt het toch bekend en je weet wat ons dan te wachten staat.'

'Het spijt me, meneer Waterman,' reageerde zijn secretaresse met tranen in haar ogen. Over de hele wereld waren er mensen die verdriet zouden hebben om Carole en voor haar zouden bidden. Misschien zou dat helpen. 'Laat u het me weten als er iets is wat ik kan doen?'

'Dankjewel,' zei hij en hij hing op, omdat ze bij het Ritz waren aangekomen. Jason ging naar de receptie om de assistent-manager met wie hij had gesproken op te zoeken. De man droeg een officieel hoteluniform en trad hem met een ernstig gezicht tegemoet.

'Ik hoop dat u goed nieuws heeft,' begon hij voorzichtig, maar hij kon wel zien dat dat niet het geval was. Het stond duidelijk op Jasons gezicht te lezen.

'Nee, dat heb ik niet. Het was inderdaad mijn ex-vrouw. We moeten dit zo stil mogelijk zien te houden,' merkte hij op en hij stopte de man tweehonderd euro toe. Onder deze omstandigheden was dat eigenlijk niet nodig, maar het viel natuurlijk wel in goede aarde.

'Dat begrijp ik,' zei de assistent-manager. Verder verzekerde hij Jason ervan dat hij voor een suite met drie slaapkamers zou zorgen, tegenover die van Carole. Jason vertelde hem dat Stevie de dag daarop zou arriveren en in Caroles suite zou slapen.

Jason volgde de assistent-manager naar boven. Hij had de moed niet om te vragen of hij Caroles kamer kon zien, dat zou hem alleen maar confronteren met hoe springlevend ze zo kort geleden nog was. En nou zag het er in zijn ogen naar uit dat ze bijna dood was. Hij liep achter de assistent-manager aan zijn eigen suite binnen en liet zich in de eerste de beste stoel neervallen.

'Is er misschien iets wat ik u kan laten brengen, meneer?' Jason schudde zijn hoofd en de jonge Engelsman verliet in stilte de suite weer. Jason staarde verdrietig naar de telefoon op het bureau. Hij had nog even uitstel, maar over een paar uur zou hij Anthony en Chloe moeten bellen. Ze moesten het zo snel mogelijk weten, het zou zelfs zo kunnen zijn dat Carole al niet meer leefde tegen de tijd dat haar kinderen in Parijs zouden arriveren. Hij moest ze echt zo snel mogelijk bellen. Maar hij wilde Chloe niet bellen, vóór Anthony wakker zou zijn in New York. Dus moest hij wachten tot het in New York zeven uur zou zijn. Jason nam een douche en liep daarna onrustig in de kamer te ijsberen. Hij kon geen hap door zijn keel krijgen.

Om één uur, Parijse tijd, liep hij met lood in zijn schoenen naar de telefoon en belde zijn zoon. Anthony was al op en stond op het punt naar kantoor te vertrekken, voor een ontbijtbespreking. Jason belde net op tijd.

'Hoe is het in Chicago?' Anthony klonk jong en energiek en vol leven. Hij was een fantastische zoon en Jason vond het geweldig dat hij voor hem werkte. Het was een hardwerkende, slimme en vriendelijke jongen. Hij leek veel op Carole, maar had de financiële slimheid van zijn vader. Ooit zou hij een grote belegger zijn en hij leerde snel.

'Ik weet niet hoe het in Chicago is,' antwoordde Jason eerlijk. 'Ik zit in Parijs en het is hier niet goed.'

'Wat doe je in Parijs?' Anthony klonk nietsvermoedend en verrast. Hij wist niet eens dat zijn moeder op reis was. Vlak nadat ze elkaar hadden gesproken, had Carole besloten om weg te gaan, dus wist hij er niets van. En de laatste elf dagen had hij het zó druk gehad, dat hij geen goed moment had gehad om haar te bellen. Dat was nogal ongewoon voor hem, maar hij wist dat ze het wel zou begrijpen. Hij was van plan geweest die dag contact met haar op te nemen.

'Anthony...' Jason wist niet hoe hij moest beginnen. Diep ademhalend bracht hij uit: 'Er is een ongeluk gebeurd. Je moeder is hier.'

Meteen vreesde zijn zoon voor het ergste. 'Is alles goed met haar?'

'Nee. Twee weken geleden was er hier een bomaanslag in een tunnel en zij was een van de slachtoffers. Dat weet ik zelf ook pas een paar uur. Tot nog toe was ze niet geïdentificeerd, dus ben ik gisternacht hierheen gevlogen om het uit te zoeken. Ze verdween uit het Ritz op de dag van de aanslag.'

'O, god.' Anthony klonk alsof zijn wereld compleet was ingestort. 'Hoe erg is het?'

'Vrij slecht. Ze heeft hersenletsel en ligt in coma.'

'Wordt ze weer beter?' Anthony vocht tegen zijn tranen en voelde zich bij die vraag opeens vier jaar oud.

'Dat hopen we. Tot dusverre heeft ze het gehaald, maar ze is nog niet uit de gevarenzone. Ze ligt aan de beademing.' Jason wilde niet dat Anthony geschokt zou zijn als hij haar zag. Die beademingsapparatuur was nogal indrukwekkend.

'Verdomme... hoe heeft dit kunnen gebeuren?' Jason hoorde dat Anthony huilde. Ze waren allebei in tranen.

'Stomme pech. Verkeerde plek op het verkeerde moment. Ik heb de hele vlucht gebeden dat ze het niet zou zijn. Ik begrijp niet dat ze haar niet hebben herkend.'

'Is haar gezicht dan gewond?' Als dat niet zo was, kon hij zich niet voorstellen dat zijn moeder niet herkend was.

'Nee, niet erg. Ze heeft een snee in haar wang en een kleine brandwond ernaast. Niets wat een goede plastisch chirurg niet kan oplossen. Het probleem is de wond aan haar hoofd. We moeten gewoon afwachten.'

'Ik kom naar Parijs. Weet Chloe het al?'

'Nee, ik heb jou eerst gebeld. Nu ga ik haar bellen. Er gaat om zes uur vanavond een vlucht vanaf Kennedy, als er nog plaats is. Dan kun je morgenvroeg hier in Parijs zijn.'

'Die neem ik.' Dit zou een vreselijk nerveuze dag voor hem worden, wachtend tot hij eindelijk op het vliegtuig zou kunnen stappen. 'Ik ga nu inpakken en dan vertrek ik vanaf kantoor naar het vliegveld. Tot morgen, papa... en papa...' Zijn stem brak. 'Ik hou van je... en zeg tegen mama dat ik ook van haar hou.' Nu huilden ze allebei voluit.

'Dat heb ik al gedaan. Vertel het haar zelf nog maar een keer, morgen. Ze heeft ons nu hard nodig. Het is een zwaar gevecht voor haar... Ik hou ook van jou,' zei Jason en toen hingen ze allebei op. Ze konden geen van tweeën meer een woord uitbrengen. Het vooruitzicht van wat er misschien zou gebeuren, was voor hen allebei te verpletterend.

Jasons volgende telefoontje naar Chloe was veel zwaarder. Zodra hij het haar vertelde, barstte ze in snikken uit en werd min of meer hysterisch. Het was maar goed dat ze slechts een uur vliegen van hem vandaan zat. Toen ze eindelijk wat minder hard huilde, kondigde ze aan dat ze het eerstvolgende vliegtuig naar Parijs zou nemen. Het enige wat ze wilde was haar moeder zien.

Om vijf uur die middag haalde Jason zijn dochter op van het vliegveld. Zodra ze de gate uitkwam, stortte ze zich luid snikkend in zijn armen. Samen vertrokken ze naar het ziekenhuis. Bij het zien van haar moeder, barstte ze opnieuw in huilen uit en hield zich staande door zich stevig aan Jasons arm vast te klemmen. Voor hen allebei was het een enorm emotioneel gebeuren, maar gelukkig hadden ze elkaar. Om een uur of negen die avond, nadat ze een kort gesprekje met de dokter hadden gehad, vertrokken ze weer naar het hotel. Caroles toestand was niet veranderd en ze hield nog steeds vast aan het leven. Dat was tenminste iets.

Eenmaal in het hotel huilde Chloe nog urenlang. Uiteindelijk stopte Jason haar in bed en viel ze in slaap. Toen pakte hij een whisky uit de minibar en dronk die langzaam op, terwijl hij ondertussen aan Carole en hun kinderen zat te denken. Het was het ergste wat ze ooit hadden meegemaakt en het enige waarop hij bleef hopen was dat Carole het zou overleven.

Met al zijn kleren nog aan viel hij die nacht op zijn bed in slaap. De volgende ochtend om zes uur werd hij met een schok wakker. Hij douchte, schoor zich, kleedde zich aan en zat alweer in de woonkamer van de suite toen Chloe wakker werd en met gezwollen ogen naar hem op zoek ging. Het was duidelijk dat ze zich nog slechter voelde dan ze eruitzag. En ze kon nog steeds niet geloven wat haar moeder was overkomen.

Om zeven uur stonden ze Anthony's vliegtuig op te wachten, haalden zijn bagage op en gingen ze gedrieën terug naar het hotel om te ontbijten. Anthony, gekleed in spijkerbroek en dikke trui, zag er somber en uitgeput uit. Hij moest zich eigenlijk scheren, maar deed geen moeite. Daarna hingen ze een beetje rond in de suite, tot Stevie om halftwaalf in het Ritz arriveerde.

Jason bestelde een broodje voor haar en om één uur gingen ze met z'n allen naar het ziekenhuis. Anthony probeerde zich goed te houden, maar op het moment dat hij zijn mama zag, stortte hij in. Chloe stond, met Stevie's arm om haar heen, zachtjes te snikken. Toen ze uiteindelijk de kamer weer uit liepen, huilden ze alle vier. Hun enige troost was dat Caroles toestand die nacht weer licht was verbeterd. Die avond wilden ze haar van de beademing afhalen en kijken hoe ze daarop reageerde. Of ze weer op eigen kracht zou gaan ademen. Dat was een bemoedigend vooruitzicht, maar tegelijkertijd ook een risico. Als ze niet zelf ging ademen, zouden ze haar opnieuw intuberen, maar als dat noodzakelijk zou blijken, was het een heel slecht teken. Haar hersenen zouden nu goed genoeg moeten werken om haar lichaam te kunnen vertellen dat ze moest ademen en of ze dat konden was nog maar zeer de vraag. Jason zag ongeveer grijs, toen de dokter dat vertelde en de kinderen reageerden paniekerig. Stevie zei rustig dat ze erbij wilde zijn als ze Carole van de beademing zouden halen en allebei de kinderen zeiden dat zij dat ook wilden. Jason knikte instemmend. Het was een heel belangrijk moment voor Carole wanneer er geprobeerd zou worden of ze op eigen kracht zou ademen.

Ze aten in het hotel, hoewel niemand eigenlijk een hap door zijn keel kon krijgen. Iedereen was doodmoe, had een jetlag, was bang en vreselijk geëmotioneerd. Stevie zat bij hen aan tafel, terwijl ze stuk voor stuk zonder het eten aan te raken naar hun bord staarden. Daarna gingen ze weer terug naar het ziekenhuis voor de volgende zware opgave in de nachtmerrie die Caroles gevecht om te overleven was.

Onderweg naar La Pitié was iedereen doodstil. Ieder voor zich zat verloren in zijn eigen gedachten en herinneringen aan Carole. De dokter had uitgelegd dat het gedeelte van de hersenstam dat was beschadigd, de ademhaling regelde. Als ze nu uit zichzelf zou ademhalen, betekende dat dat de hersenstam zich aan het herstellen was. Het zou voor hen allemaal een akelig ogenblik worden wanneer de slangen uit Caroles mond werden verwijderd en het apparaat werd uitgeschakeld. Dan moesten ze een paar angstige momenten door, waarin ze alleen maar konden afwachten wat er gebeurde.

Chloe staarde niets ziend door het autoraampje naar buiten, de tranen rolden stilletjes over haar wangen. Haar broer hield haar hand stevig vast.

'Het komt wel goed met haar,' fluisterde hij haar toe, maar ze schudde haar hoofd en draaide haar gezicht af. Er was niets meer goed in Chloe's wereld en ze kon niet geloven dat dat ooit weer anders kon worden. Haar moeder was de centrale kracht in haar leven, de spil van haar bestaan. Wat voor ruzietjes er in het verleden ook waren geweest, ze deden er niets meer toe. Alles wat Chloe nu wilde, was haar mammie. En Anthony voelde precies hetzelfde. Nu Carole zo stilletjes in het ziekenhuis lag en in zo'n groot gevaar verkeerde, voelden de kinderen zich weer heel klein. Kwetsbaar en heel erg bang. Geen van tweeën konden ze zich een leven zonder hun moeder indenken. En dat kon Jason ook niet.

'Ze doet het vast wel goed, jongens,' probeerde hun vader hen gerust te stellen.

'En als dat nou niet zo is?' fluisterde Chloe, terwijl ze het nu o zo bekende station Austerlitz voorbijreden en vlak bij het ziekenhuis waren.

'Dan leggen ze haar weer aan de beademing tot ze er wel klaar voor is.' Chloe had de moed niet om de kant die haar gedachten opgingen, verder uit te diepen. In ieder geval niet hardop, ze wist heus wel dat de anderen zich net zoveel zorgen maakten als zij. En allemaal zagen ze natuurlijk vreselijk op tegen het moment waarop de dokter de beademing zou stoppen. Alleen al de gedachte eraan zorgde ervoor dat Chloe keihard wilde schreeuwen van angst.

Bij het ziekenhuis aangekomen, stapten ze allemaal uit en liepen met Stevie achter hen aan naar binnen. Stevie had ooit iets dergelijks meegemaakt; toen haar vader een openhartoperatie had moeten ondergaan. Het cruciale moment was zenuwslopend geweest, maar hij had het gehaald. Maar Caroles geval leek veel delicater, de omvang van haar hersenbeschadiging was per slot van rekening niet bekend en de langetermijneffecten ervan ook niet. Het kon zijn dat ze nooit meer zelfstandig zou kunnen ademhalen. Met angstige ogen en lijkbleke gezichten namen ze de lift naar de etage waar Carole lag en liepen stilletjes achter elkaar haar kamer binnen om te wachten tot de dokter zou komen.

Carole zag er nog steeds hetzelfde uit, met gesloten ogen haalde ze met behulp van het apparaat regelmatig adem. Een paar minuten later kwam de dienstdoende arts de kamer in lopen. Iedereen was zich uiterst bewust waarom ze daar bij elkaar waren. De procedure was eerder die dag uitvoerig aan hen uitgelegd en ze keken angstig toe toen de verpleegster de pleister van Caroles neus verwijderde. Tot dan toe had ze alleen door de slang in haar mond kunnen ademen. Maar nu waren haar neusgaten weer open en nadat de dokter had gevraagd of iedereen er klaar voor was, gebaarde hij naar de verpleegster dat de slang uit Caroles mond kon worden gehaald en schakelde hij zelf het beademingsapparaat uit.

Er volgde een afschuwelijk lang moment, waarin iedereen gespannen naar Carole staarde. Er kwam geen teken van ademhaling en de dokter deed, met een blik naar de verpleegster, een stap in Caroles richting. Maar toen begon Carole opeens uit zichzelf te ademen. Chloe slaakte een gilletje van opluchting en begon meteen te huilen. Ook over Jasons wangen rolden tranen en Anthony snikte gesmoord. Chloe verborg zich intuïtief in Stevie's armen. En Stevie lachte en huilde tegelijk, terwijl ze Chloe dicht tegen zich aantrok. Zelfs de dokter glimlachte.

'Dit is heel erg goed nieuws,' zei hij met een geruststellende blik. Even had hij gedacht dat ze niet zelf zou gaan ademen en net op het moment dat ze allemaal een beetje in paniek begonnen te raken, deed ze het tóch. 'Haar hersenen vertellen haar longen wat ze moeten doen. Dat is een heel goed teken.' Maar iedereen was zich er ook van bewust dat Carole, ondanks het feit dat ze nu zelfstandig ademhaalde, nog steeds voor altijd in coma zou kunnen blijven. Maar haar kans op herstel was vele malen kleiner geweest als ze níet zelfstandig was gaan ademhalen. Het was te beschouwen als een eerste stap terug naar het leven.

De dokter beloofde hen dat ze Carole die nacht heel goed in de gaten zouden houden om er zeker van te zijn dat ze zonder hulp bleef ademen, maar er was geen enkele reden om aan te nemen dat ze er opeens mee zou ophouden. En met elke minuut werd haar conditie stabieler. Er kwam geen teken van leven of beweging vanaf het bed, maar ze konden allemaal zien dat Caroles borst op en neer bewoog. Dus was er in ieder geval hoop.

Nog ongeveer een uur bleven ze met z'n allen bij haar en genoten van de overwinning van die avond. Op een gegeven moment stelde Jason voor om terug naar het hotel te gaan. Iedereen had voor die dag wel genoeg stress gehad en hij kon merken dat de kinderen aan rust toe waren. Erbij zijn toen de beademing werd stopgezet was een traumatische ervaring voor hen geweest. Met z'n allen liepen ze de kamer uit, Stevie was de laatste. Nog even bleef ze naast het bed stilstaan om Caroles vingers aan te raken. Die voelden koud aan; ze lag nog steeds in een diepe coma. Maar haar gezicht zag er een stuk vertrouwder uit zonder al die slangen in haar mond en de pleisters op haar neus. Dit was het gezicht waar Stevie al zo vaak naar had gekeken en dat al haar fans kenden. En voor Stevie was het nog een heleboel meer: het was het gezicht van de vrouw die ze enorm bewonderde en van wie ze al zoveel jaren een trouwe vriendin was.

'Goed gedaan, Carole,' zei Stevie zachtjes, terwijl ze zich vooroverboog om een kus op haar wang te geven. 'Nou, wees eens lief, doe nóg beter je best en probeer wakker te worden. We missen je,' zei ze, terwijl er tranen van opluchting over haar wangen biggelden. Toen liep ook zij de kamer uit om zich bij de anderen te voegen. Alles bij elkaar was het een fantastische avond geweest. En heel erg zwaar.

Hoofdstuk 5

Twee dagen nadat ze zich allemaal in Parijs hadden verzameld, gebeurde het onvermijdelijke. Iemand uit het ziekenhuis, of uit het hotel, had de pers getipt. Binnen een paar uur stonden er tientallen fotografen bij het ziekenhuis en enkelen van de meest ondernemenden glipten zelfs naar boven en werden pas bij de deur van Caroles kamer tegengehouden. Daarop kwam Stevie als een razende Caroles kamer uitstormen en vertelde de pers in termen die een bootwerker niet zouden misstaan dat ze absoluut niet welkom waren, waarna ze iedereen eruit liet gooien. Maar de hel was losgebroken.

Het ziekenhuis liet Carole overbrengen naar een andere kamer en zette een beveiligingsmedewerker voor haar deur. Door de pers was alles opeens veel gecompliceerder geworden: voor het ziekenhuis en voor de familie natuurlijk al helemaal. In de bosjes bij het hotel lagen allerlei fotografen hen op te wachten en ook voor het ziekenhuis hadden zich er een aantal geposteerd. Op allebei de locaties stonden ook televisiecamera's opgesteld en bij het naar binnen of naar buiten gaan werden ze iedere keer verblind door flitslichten. Natuurlijk was dat wel iets waaraan ze waren gewend, al had Carole haar kinderen altijd zo veel mogelijk afgeschermd voor het publiek. Maar nu Carole Barber, de wereldberoemde filmster in een coma lag, was dat natuurlijk wereldnieuws. Dit keer viel de pers niet te ontwijken. Dus moest iedereen ermee zien te leven en er het beste van proberen te maken. Het mooiste nieuws was natuurlijk dat Carole Barber weer op eigen kracht kon ademhalen. En hoewel ze nu nog niet bij bewustzijn was, hadden de artsen besloten haar van de zware verdoving waaraan ze had gelegen af te halen, in de hoop dat ze binnenkort een teken van leven zou geven. Gebeurde dat niet, dan hield dat in dat er langetermijngevolgen waren. Iets waarvoor nu nog niemand de moed had om over na te denken. Intussen bleef de pers hen lastigvallen. Over de hele wereld was Carole voorpaginanieuws, zelfs in kranten als Le Monde, Le Figaro en de Herald Tribune in Parijs.

'Die foto van haar heb ik altijd prachtig gevonden,' merkte Stevie op, in een poging het luchtig op te vatten, toen ze de volgende ochtend aan het ontbijt de krantenkoppen onder ogen kregen.

'Ja, ik ook,' beaamde Anthony, terwijl hij aan zijn tweede chocoladecroissantje begon. Zijn eetlust was verbeterd. Na drie dagen in Parijs waren ze er allemaal een beetje aan gewend geraakt om iedere dag naar het ziekenhuis te gaan, met de artsen te praten en zo lang ze konden aan Caroles bed te zitten. Daarna gingen ze altijd terug naar het hotel om het nieuws te kijken in de woonkamer van hun suite. Het ziekenhuis ontraadde bezoek in de avonduren en daarbij lag Carole nog steeds diep in coma. Iedere dag lazen er over de hele wereld mensen hoe het met haar ging. Er werd voor haar gebeden. Voor het ziekenhuis hadden zich nu ook fans verzameld, die allerlei teksten omhooghielden wanneer de familie daar arriveerde. Het was ontroerend.

Terwijl ze die ochtend weer op weg naar het ziekenhuis gingen, schonk in een appartement aan de Rue du Bac een man zijn café au lait in, smeerde daarna jam op een geroosterde boterham en ging zitten om de krant te lezen. Precies zoals elke morgen. Hij vouwde de krant uit, streek het papier glad en wierp een blik op de voorpagina. Toen hij de foto daarop zag, begonnen zijn handen te beven. Het was een foto van Carole die was gemaakt toen ze jaren daarvoor een film in Frankrijk had gedraaid. De man die er nu naar zat te staren herkende die foto onmiddellijk; hij was erbij geweest die dag, als toeschouwer bij de opnames. Nu sprongen er tranen in zijn ogen en zodra hij het artikel uit had, stond hij op om naar het Pitié Salpêtrière te bellen. Daar werd hij doorverbonden met de afdeling réanimation en hij vroeg meteen of er veranderingen waren in haar toestand. Men vertelde hem dat haar conditie stabiel was, maar dat het ziekenhuis niet gerechtigd was informatie over de telefoon te verstrekken. Even dacht de man erover om de directeur van het ziekenhuis te bellen maar besloot toen er gewoon heen te gaan.

De man was lang en gedistingeerd, had wit haar en helderblauwe ogen achter zijn brillenglazen. Hoewel hij niet jong meer was, was het duidelijk dat hij ooit een knappe man moest zijn geweest en in feite was hij dat nog. Er hing een bepaalde autoriteit om hem heen die zowel in zijn bewegingen als in zijn stem tot uiting kwam. De man heette Matthieu de Billancourt en was ooit Frankrijks minister van Binnenlandse Zaken geweest.

Binnen twintig minuten nadat hij Caroles foto in de krant had gezien, stapte hij in zijn auto. Het bericht had hem diep geraakt. Zijn herinneringen aan Carole stonden hem nog glashelder voor de geest, alsof hij haar gisteren nog had gezien, terwijl het in werkelijkheid vijftien jaar geleden was dat ze uit Parijs was vertrokken. En veertien jaar geleden dat hij haar voor het laatst had gesproken. Sindsdien wist hij alleen nog via de krant waar ze mee bezig was. Zo wist hij dat ze opnieuw was getrouwd met een Hollywoodproducer. Bij dat bericht was er een steek door zijn hart gegaan, hoewel hij ook blij voor haar was geweest. Achttien jaar geleden was Carole Barber de liefde van zijn leven geweest.

Matthieu de Billancourt arriveerde bij het ziekenhuis en parkeerde zijn auto. Met grote stappen liep hij de ontvangsthal binnen en vroeg de vrouw bij de receptie naar Caroles kamernummer. Meteen werden zijn plannen gedwarsboomd en kreeg hij te horen dat er geen informatie werd gegeven over haar toestand en er ook geen bezoek bij haar werd toegelaten. Nadat hij zijn visitekaartje aan de receptioniste had gegeven, vroeg hij de directeur van het ziekenhuis te spreken. Na een korte blik op hem te hebben geworpen, snelde ze onmiddellijk weg.

Binnen drie minuten stond de directeur van het ziekenhuis voor Matthieus neus. De man bekeek hem van top tot teen, alsof hij wilde verifiëren of de naam op het visitekaartje werkelijk de juiste was. Het visitekaartje was er een van het advocatenkantoor dat toebehoorde aan Matthieus familie, waar hij de laatste tien jaar, sinds hij niet meer in de regering zat, had gewerkt. Matthieu was nu achtenzestig jaar, maar had nog het uiterlijk en de vitaliteit van een veel jongere man.

'Monsieur le ministre?' vroeg de directeur van het ziekenhuis nerveus, terwijl hij een beetje zenuwachtig met zijn handen wrong. Hij had er geen idee van waarom de man hier was, maar Matthieus naam en reputatie waren legendarisch geweest toen hij minister van Binnenlandse Zaken was en nu nog dook hij met grote regelmaat op in de pers. Zijn advies werd regelmatig gevraagd en bovendien werd hij vaak geciteerd. Tenslotte was hij ruim dertig jaar een uiterst machtige man geweest.

'Ik ben hier om een vroegere vriendin op te zoeken,' zei Matthieu met sombere stem. 'Ze was een vriendin van mijn vrouw.' Het laatste wat hij wilde was de aandacht op zich vestigen en hij besefte dat hij dat al enigszins had gedaan door te vragen naar de directeur van het ziekenhuis, maar hij hoopte dat de man discreet zou zijn. Matthieu wilde absoluut niet dat zijn bezoek in de krant zou worden genoemd, maar aan de andere kant zou hij zo ongeveer alles hebben geriskeerd om haar te kunnen zien. Hij was ervan doordrongen dat dit misschien de laatste keer zou zijn. Volgens de krantenberichten was haar toestand nog altijd kritiek en was ze levensgevaarlijk gewond geraakt door de terroristische aanval. 'Men vertelde mij dat ze geen bezoek mag hebben,' verklaarde Matthieu en de directeur van La Pitié Salpêtrière begreep onmiddellijk over wie Matthieu het had. 'Onze gezinnen waren heel goed bevriend.' Matthieu zag er tegelijkertijd wanhopig en boos uit, wat niet ongemerkt voorbijging aan de directeur die hem graag van dienst wilde zijn.

'Ik ben ervan overtuigd dat we een uitzondering voor u kunnen maken, meneer. Zonder twijfel. Zou u het op prijs stellen wanneer ik u naar boven, naar haar kamer begeleid? We hebben het over mevrouw Waterman... mevrouw Barber... neem ik aan?'

'Ja, daar hebben we het over en ik zou het prettig vinden wanneer u met me meeloopt.'

Zonder er verder nog een woord aan vuil te maken, nam de directeur van het ziekenhuis hem mee naar de lift. Nadat die was gearriveerd en alle artsen, verpleegsters en bezoekers waren uitgestapt, gingen Matthieu en de directeur naar binnen. Matthieus begeleider drukte op een van de knoppen en even later kwamen ze aan op de juiste etage. Matthieu voelde dat zijn hart sneller begon te kloppen. Hij had geen idee wat of wie hij aan zou treffen als hij de kamer binnen zou komen. Het leek hem niet waarschijnlijk dat haar kinderen zich hem nog zouden herinneren, daarvoor waren ze destijds nog te jong geweest. En hij nam aan dat haar huidige echtgenoot wel bij haar aan het bed zou zitten. Maar hij hoopte eigenlijk dat er niemand zou zijn, dat haar bezoek net even een pauze had genomen.

De directeur bleef bij het kantoortje van het verplegend personeel staan en zei op zachte toon iets tegen het hoofd van de afdeling. Ze knikte, keek even nieuwsgierig naar Matthieu en wees toen naar een deur iets verderop in de gang. Zonder iets te zeggen liep Matthieu achter de directeur aan en plotseling zag hij er, in het kille ziekenhuislicht en met een gezicht waarop zijn angst, pijn en zorgen om Carole duidelijk stonden te lezen, net zo oud uit als hij in werkelijkheid was. De directeur bleef voor de deur van de ziekenhuiskamer staan, deed hem open en gebaarde dat Matthieu naar binnen kon gaan. Maar die aarzelde even en fluisterde toen: 'Is haar familie bij haar? Ik wil hen liever niet storen in een tijd als deze.' Opeens was het tot hem doorgedrongen dat hij in een ongemakkelijke situatie zou kunnen belanden. Het was hem even ontschoten dat Carole niet langer de zijne was.

'Wilt u dat ik uw komst aankondig, indien de familie bij haar is?' vroeg de directeur, maar Matthieu schudde zijn hoofd. Gelukkig begreep de directeur zonder woorden wat Matthieu het liefste had. 'Ik zal even voor u gaan kijken.' De man liep de kamer in en achter hem sloot de deur zich zachtjes. Matthieu bleef buiten staan wachten. Hij had niet naar binnen kunnen kijken. Even later kwam de directeur de kamer weer uit. 'Haar familie is bij haar,' bevestigde hij. 'Zou u misschien even in de wachtkamer willen gaan zitten?'

Door die suggestie zag Matthieu er opeens een stuk opgeluchter uit. 'Ja, dat is een goed idee. Dit moet een hele moeilijke tijd voor hen zijn,' voegde hij eraan toe, terwijl de directeur hem weer terug door de gang loodste en naar een klein privékamertje bracht, dat meestal werd gebruikt als er heel veel bezoekers waren, of wanneer mensen met veel verdriet wat privacy nodig hadden. Voor Matthieu, die nieuwsgierige blikken wilde ontwijken en het prettig vond om alleen te zijn terwijl hij wachtte tot hij haar kon zien, was het een perfecte plek. Natuurlijk wist hij niet hoelang de familie bij Carole zou blijven, maar hij was bereid de hele dag te wachten en desnoods de avond ook nog. In elk geval moest hij haar vandaag nog zien.

De directeur van het ziekenhuis gebaarde naar een stoel, waarmee hij Matthieu uitnodigde te gaan zitten. 'Wilt u misschien iets drinken, meneer? Koffie?'

'Nee, dank u,' antwoordde Matthieu en hij stak zijn hand uit.

'Ik waardeer uw hulp. Het nieuws heeft me nogal geschokt.'

'Ja, dat geldt voor ons allemaal,' reageerde de directeur. 'Ze lag hier al twee weken voor we erachter kwamen wie ze was. Vreselijk.' Zijn houding was beleefd en gereserveerd.

'Wordt ze weer beter?' vroeg Matthieu, met een verdrietige uitdrukking in zijn ogen.

'Het is nog te vroeg om daar iets over te kunnen zeggen. Hoofdletsel is enorm moeilijk te voorspellen en bovendien verraderlijk. Ze ligt nog altijd in coma, maar niet meer aan de beademing, wat een goed teken is. Helaas is ze nog niet uit de gevarenzone.' Matthieu knikte. 'Ik kom straks nog even bij u kijken,' beloofde de directeur. 'En de verpleegsters kunnen u alles brengen wat u wilt.' Matthieu bedankte hem nogmaals en de directeur verliet de wachtkamer. De man die ooit Frankrijks minister van Binnenlandse Zaken was geweest, zat nu even verdrietig als ieder ander zou zijn, met zijn gedachten bij degene van wie hij hield, te wachten tot hij haar kon zien. Matthieu kon dan wel een van de gerespecteerdste en ooit machtigste mannen van Frankrijk zijn, maar nu was hij net zo bang als iedere andere bezoeker van de afdeling réanimation. Bang om haar, maar ook om zichzelf. Alleen al door te weten dat ze nu zo dichtbij was, in een kamertje vlak naast hem, werd zijn hart getroffen op een manier die hij al jarenlang niet meer had gekend.

Jason, Stevie, Anthony en Chloe zaten op dat moment al uren aan Caroles bed. Bij toerbeurt zaten ze in de stoel naast haar en streelden ze haar hand, terwijl ze zachtjes tegen haar praatten.

Chloe kuste de blauwe vingers die uit het gips staken van haar moeder en smeekte haar om wakker te worden. 'Kom op, mammie, alsjeblieft... word alsjeblieft wakker.' Ze klonk als een klein meisje en na verloop van tijd kon ze alleen nog maar zitten snikken, tot Stevie een arm om haar heen sloeg, een glas water voor haar pakte en iemand anders op haar plaats naast het bed ging zitten.

Anthony probeerde zich goed te houden, maar iedere keer stortte hij al na een paar woorden in. Jason, volkomen van zijn stuk, legde troostend zijn hand op zijn schouder. Allemaal probeerden ze zo veel mogelijk tegen haar te praten, er bestond immers altijd een kleine kans dat ze hen kon horen. En natuurlijk hoopten ze dat ze daardoor uit haar coma zou ontwaken. Tot nog toe was er nog niets wat dat teweeg had kunnen brengen. Jason en de kinderen waren uitgeput, vol verdriet en hadden daarbij ook nog last van een jetlag. Stevie probeerde wanhopig de moed erin te houden, hoewel ze zich geen greintje beter voelde dan zij. Maar ze had zich nu eenmaal vast voorgenomen om alles te doen wat ze maar kon verzinnen om te helpen, voor Caroles bestwil en voor die van haar gezin. Diep in haar hart voelde ze zich net zo wanhopig als zij; Carole was tenslotte een heel geliefde vriendin.

'Kom op, Carole, je hebt een boek dat geschreven moet worden. Dit is niet het moment om de kantjes ervan af te lopen,' begon ze, alsof haar werkgeefster haar kon horen, toen het haar beurt was om in de stoel naast het bed te zitten. Jason glimlachte. Hij mocht Stevie. Het was een daadkrachtige vrouw en ze was geweldig voor hen allemaal. En ze gaf duidelijk erg veel om Carole. 'Ik vind dit wel heel overdreven om aan te geven dat je een blokkade hebt bij het schrijven, vind je zelf ook niet? Heb je nog over het boek nagedacht? Dat moet je echt doen, hoor. De kinderen zijn hier trouwens ook. Chloe ziet er fantastisch uit, ze heeft haar haar anders en ongeveer tien kilo aan nieuwe accessoires. Wacht maar tot je de rekening krijgt!' zei ze en de anderen lachten. 'Daarvan zou ze toch wel wakker moeten schrikken,' was Stevie's commentaar. De middag was lang en het was duidelijk dat er niets was veranderd in Caroles toestand. En dat wilden ze zo wanhopig graag. Het was een kwelling om steeds naar haar onbeweeglijke lichaam en haar lijkbleke gezicht te moeten kijken.

'Misschien moeten we maar eens teruggaan naar het hotel,' stelde Stevie voor. Jason leek ieder moment flauw te kunnen vallen. Ze hadden geen van allen nog iets gegeten sinds die ochtend en ontbeten hadden ze ook nauwelijks. Jason zag gewoon grijs en Chloe huilde nu aan één stuk door. Ze leek niet meer op te kunnen houden. Anthony zag er ook vreselijk uit en Stevie zelf voelde zich ook niet al te best. 'Ik denk dat we allemaal nodig iets moeten eten. Het ziekenhuis heeft beloofd te bellen als haar toestand verandert en we kunnen hier vanavond weer terugkomen,' zei ze praktisch en Jason knikte. Hij had behoefte aan een flinke borrel, al was hij geen regelmatige drinker. Maar op dit soort momenten zorgde het wel voor een beetje ontspanning.

'Ik wil helemaal niet weg.' Chloe bleef zitten en snikte luid.

'Kom op, Chlo.' Anthony sloeg zijn armen om haar heen en gaf haar een knuffel. 'Mam zou niet willen dat we ons zo gedragen. En we moeten wel krachtig blijven.' Stevie had het al eerder die dag erover gehad dat ze even moesten gaan zwemmen wanneer ze terug in het hotel waren en dat leek hem een heel goed idee. Een beetje sporten zou helpen om de spanning te verminderen. En Stevie verlangde zelf ook naar het zwembad.

Uiteindelijk kreeg ze ze allemaal zover dat ze, met een vriendelijk knikje naar de verpleging, de kamer verlieten. Het was niet makkelijk om hen in beweging te krijgen. Geen van allen wilden ze Carole alleen achterlaten, maar Stevie wist dat het nodig was de situatie aan te blijven kunnen. Niemand wist hoelang dit nog zo door zou gaan en ze konden het zich niet permitteren in te storten. Stevie besefte maar al te goed dat Carole dan helemaal niets aan hen zou hebben. Dus nam zij de verantwoording op zich goed voor hen te zorgen. Het duurde een eeuwigheid voor ze eindelijk de lift konden nemen. Chloe was haar trui vergeten en Anthony zijn jas. De een na de ander moest terug naar Caroles kamer en uiteindelijk stonden ze dan toch allemaal in de lift, elkaar verzekerend dat ze die avond weer terug zouden komen. Ze haatten het om haar alleen achter te laten.

Vanuit zijn stoel in de wachtruimte zag Matthieu hen vertrekken. Hij herkende niemand uit het groepje, maar wist wel wie ze waren. Bovendien kon hij hen in een Amerikaans accent met elkaar horen praten. Het groepje bestond uit twee vrouwen en twee mannen. Zodra de liftdeuren gesloten waren, liep hij in de richting van het hoofd van de verpleging. Normaliter was alle bezoek verboden, maar omdat dit Matthieu de Billancourt, de vroegere minister van Binnenlandse Zaken, was, had de directeur van het ziekenhuis haar opgedragen een uitzondering te maken. Dit keer golden de regels niet en het was duidelijk dat de ex-minister dat ook niet had verwacht. Zonder woorden begeleidde de hoofdverpleegster hem naar Caroles kamer. Daar lag ze, als een slapende prinses, met allerlei infusen in haar arm, terwijl er een verpleegster over haar waakte en alle monitoren in de gaten hield. Carole was lijkbleek en lag bewegingsloos in het bed. Voorzichtig raakte hij haar gezicht aan. Alles wat hij ooit voor haar gevoeld had stond op zijn gezicht te lezen. De verpleegster, die wel in de kamer moest blijven, draaide zich discreet om. Het was duidelijk dat ze getuige was van iets wat voor deze twee mensen heel erg privé was.

Matthieu bleef lang naar haar staan kijken, alsof hij wachtte tot ze haar ogen open zou doen. Uiteindelijk liep hij met gebogen hoofd en vochtige ogen de kamer uit. Carole was nog even mooi als hij haar in zijn herinnering met zich meedroeg en leek geen dag ouder dan toen. Zelfs haar haar was nog precies hetzelfde. Het verband was nu van haar hoofd verwijderd en Chloe had, voor ze wegging, haar moeders haar nog geborsteld.

In de auto bleef Matthieu nog een hele tijd voor zich uit zitten te staren en uiteindelijk verborg hij zijn gezicht in zijn handen en barstte in tranen uit. Zijn hoofd zat vol met alles wat er tussen hen was gebeurd, alles wat hij haar had beloofd en nooit was nagekomen. Zijn hart deed pijn om de dingen die hadden kunnen zijn, maar nooit werkelijkheid waren geworden. Met haar was het de enige keer in zijn leven geweest dat hij zijn woord niet had kunnen nakomen. En alle jaren daarna, had hij dat bitter betreurd. Dat was zelfs nu nog zo, hoewel hij wist dat er geen andere keuze was geweest. En dat had Carole ook geweten en daarom was ze toen ook uit Parijs weggegaan. Matthieu had haar nooit verweten dat ze hem had verlaten. Destijds had hij heel veel andere verantwoordelijkheden gehad. Maar hij had er nu graag met haar over willen praten. Maar Carole was in een diepe slaap. Toen ze uit Parijs was vertrokken, had ze zijn hart met zich meegenomen en dat bezat ze nog altijd. Dat ze nu misschien zou sterven was meer dan hij kon verdragen. Het enige wat hij zeker wist toen hij wegreed, was dat hij haar, wat er ook gebeurde, terug moest zien. Ondanks de vijftien jaar die waren verstreken en alles wat er in die tijd in hun beider levens was gebeurd, was hij nog steeds helemaal gek op haar. Eén blik op haar gezicht had hem weer helemaal betoverd.

Hoofdstuk 6

Vijf dagen na de aankomst van Caroles familie in Parijs, vroeg Jason een onderhoud aan met alle artsen die haar behandelden, zodat die haar toestand konden verduidelijken. Zijn ex-vrouw was nog altijd niet bij bewustzijn en behalve het feit dat ze nu van de beademing af was en zelfstandig adem kon halen, was er niets veranderd. Haar coma was nog even diep als drie weken geleden. Iedereen begon nu bang te worden dat ze nooit meer bij zou komen.

De dokters waren vriendelijk, maar verhulden de harde waarheid op geen enkele manier. Wanneer Carole niet binnen afzienbare tijd bij bewustzijn zou komen, betekende dat dat ze een blijvende hersenbeschadiging had opgelopen. De kans daarop was nu zelfs groter dan eerst. En de kans dat ze uit de coma zou ontwaken, werd met het uur kleiner. Het gesprek met de behandelende artsen bevestigde Jasons ergste angsten. Medisch gezien kon er verder niets gedaan worden om Caroles situatie te verbeteren. Haar toekomst lag nu in Gods handen. Hoewel er gevallen bekend waren van patiënten die na nog een veel langere periode uit een coma waren ontwaakt, wisten ze ook dat met het verstrijken van de tijd de kans op volledig herstel steeds kleiner werd. Toen de artsen de spreekkamer waar ze het gesprek hadden gevoerd uit liepen, was de hele familie in tranen. Chloe snikte luid en Anthony had zijn armen om haar heen geslagen, terwijl ondertussen de tranen over zijn eigen wangen stroomden. Jason zat doodstil en met natte ogen voor zich uit te kijken en Stevie haalde diep adem terwijl ze met haar hand over haar gezicht veegde.

'Oké, jongens,' begon Stevie. 'Carole is nooit iemand geweest die zomaar opgeeft. En dat moeten wij ook niet doen. Carole doet de dingen nou eenmaal altijd op haar eigen manier. Ze komt er echt wel. Wij mogen het geloof in haar nu niet verliezen. Wat vinden jullie ervan om er vandaag eens uit te gaan? Het is beter als jullie deze hele toestand even achter je laten.' De anderen keken haar aan alsof ze niet goed bij haar hoofd was.

'Waarheen? Winkelen?' reageerde Chloe woedend en de twee mannen keken haar volkomen uit het veld geslagen aan. Het enige wat ze de laatste tijd hadden gedaan was heen en weer pendelen tussen het hotel en het ziekenhuis en op allebei die plekken hadden ze zich doodongelukkig gevoeld. Dat gold net zo goed voor Stevie, maar die dacht dat het goed was om ze een beetje op te peppen.

'Alles is goed. De film, het Louvre, ergens lunchen, Versailles, Notre Dame. Ik stem voor iets leuks. We zijn tenslotte in Parijs. Laten we eens proberen te bedenken wat Carole zou willen dat we doen. In ieder geval niet dat we hier iedere dag weer opnieuw zo triest zitten te zijn.' Maar haar suggesties werden zonder enig enthousiasme ontvangen.

'We kunnen haar hier niet zomaar achterlaten en net doen of ze niet bestaat,' merkte Jason stijfkoppig op.

'Ik blijf bij haar. Jullie doen een paar uur iets anders. En, ja, Chloe, misschien wel winkelen. Wat zou je moeder doen?'

'Haar nagels laten doen en schoenen gaan kopen,' antwoordde Chloe met een oneerbiedige blik en ze giechelde erbij. 'En haar benen laten harsen.'

'Perfect,' was Stevie het met haar eens. 'Ik wil dat je minstens drie paar schoenen gaat kopen vandaag. Je moeder koopt er nooit minder in één keer. Meer dan drie is nog beter. En ik zal een afspraak voor je maken bij de nagelsalon van het hotel. Manicure, pedicure, benen harsen, alles. Plus een massage. En jullie mannen kunnen natuurlijk ook best een massage gebruiken. Wat vinden jullie ervan als ik een squashbaan huur in het fitnesscentrum van het Ritz?' Stevie wist dat zowel Jason als Anthony van squash hield.

'Maar is dat niet raar?' vroeg Anthony met een schuldige blik, hoewel hij moest toegeven dat hij de hele week al verlangde naar wat beweging. Alleen maar zitten gaf hem het gevoel dat hij opgesloten zat in een kooi.

'Nee, dat is het niet. En jullie kunnen na het squashen lekker een duik in het zwembad nemen. Is het een idee om allemaal te lunchen aan het zwembad en daarna ieder zijns weegs te gaan? De mannen gaan squashen, Chloe laat haar nagels en de rest doen en daarna krijgt iedereen een massage. Ik kan de massages op jullie eigen kamers laten komen, als jullie dat prettig vinden.' Jason zond haar een dankbare glimlach. Hij vond het bij nader inzien toch wel een goed idee. 'En jij dan?'

'Ik doe gewoon mijn werk,' antwoordde ze ontspannen. 'Het is mijn taak om de boel te organiseren en voor de rest is het vaak een kwestie van geduld hebben en wachten.' Toen Sean ziek was, had ze hetzelfde voor Carole gedaan en dagenlang aan zijn bed gezeten, vooral als hij net een chemo had gehad. 'Een paar uur iets anders doen doet niemand kwaad. Integendeel, het zal jullie juist goed doen. En ondertussen blijf ik bij Carole.' Iedereen voelde zich iedere keer als ze vertrokken uit het ziekenhuis en haar alleen achterlieten weer schuldig. Wat als ze nou eens wakker werd en zij er niet waren? Maar helaas leek dat niet iets wat binnenkort zou gebeuren. Stevie belde het hotel en boekte de afspraken voor iedereen. Daarna gaf ze Chloe letterlijk de opdracht om vóór de lunch nog met z'n drieën langs de Faubourg Saint Honoré te gaan. Daar waren niet alleen een heleboel schoenen te vinden maar ook voor de mannen een paar interessante winkels. En twintig minuten later dirigeerde ze hen, alsof het kinderen waren, het ziekenhuis uit. Ondertussen waren ze haar dankbaar dat ze het hele gebeuren had doorgedrukt. Stevie liep terug naar Caroles ziekenhuiskamer en ging weer rustig naast haar bed zitten. De verpleegster die op dat moment dienst had, knikte haar vriendelijk toe. Ze spraken dan wel niet dezelfde taal, maar kenden elkaar ondertussen natuurlijk wel. De verpleegster die nu bij Carole was, was ongeveer van Stevie's eigen leeftijd.

'Oké, tuthola,' begon Stevie tegen Carole. 'Nou is het klaar met dat gedoe. Tijd om in actie te komen. De dokters beginnen ervan te balen. Nou moet je maar eens wakker worden. Je moet nodig een manicure hebben en je haar zit voor geen meter. En deze kamer is ontzettend ongezellig, je kunt veel beter terug naar het Ritz. Bovendien heb je een boek te schrijven.' Een paar dagen later zou het Thanksgiving zijn. 'Je móét nou verdomme eens wakker worden,' herhaalde Stevie nog eens. Er was een lichte wanhoop in haar stem te horen. 'Dit is gewoon niet eerlijk tegenover de kinderen. Of tegenover niemand eigenlijk. Jij bent niet iemand die opgeeft, Carole, en je hebt nou wel lang genoeg geslapen. Word wakker!' Dit waren ongeveer dezelfde dingen als ze in de dagen na Seans dood tegen Carole had gezegd, maar toen was ze al vrij snel weer in haar gewone doen geweest. Ook omdat ze wist dat Sean dat het liefste zou hebben gewild. Maar deze keer noemde Stevie Seans naam niet, alleen die van de kinderen. 'Ik begin hier genoeg van te krijgen,' voegde ze er nog eens aan toe. 'En ik weet eigenlijk zeker dat jij dat ook hebt. Ik bedoel, dit is toch verschrikkelijk saai? Deze Doornroosje-imitatie hebben we nu wel gezien.'

Er kwam geen enkele reactie vanaf het bed, geen geluid, geen beweging en Stevie vroeg zich af of het wel waar was dat mensen in coma vaak konden horen wat er tegen hen werd gezegd. Maar ze had geen keus en dus zette ze al haar kaarten in op het feit dat er misschien iets van waarheid inzat. En zo zat Stevie naast het bed van haar werkgever de hele middag tegen haar aan te praten, op normale toon en over ditjes en datjes, alsof Carole alles kon horen. De verpleegster ging gewoon door met haar werk, maar had medelijden met haar. De medische staf, de verpleegsters plus de artsen, had alle hoop al verloren dat Carole nog uit haar coma zou ontwaken. Er was al te veel tijd verstreken sinds de dag van de bomaanslag. De kans dat ze nog wakker zou worden, nam met het uur af. Dat besefte Stevie maar al te goed, maar ze weigerde om zich erdoor uit het veld te laten slaan.

Om zes uur, na acht uur aan haar bed te hebben gezeten, stond

Stevie op om terug te gaan naar het hotel. Ze was benieuwd hoe het met de rest zou zijn. Die waren de hele dag met andere dingen bezig geweest en ze hoopte dat het hun goed had gedaan. 'Oké, ik ga nu,' zei Stevie, precies op de manier waarop ze dat altijd zei als ze in L.A. vertrok van haar werk. 'Morgen moet deze shit over zijn, Carole. Het is genoeg geweest. Vandaag heb ik je nog maar een beetje gelaten, maar morgen is dat voorbij. Je hebt nu lang genoeg gehad en morgen gaan we weer aan het werk. Je wordt gewoon wakker, je kijkt om je heen en je begint aan je ontbijt. Dan doen we de post. Daarna heb je heel veel telefoontjes te doen. Mike heeft je iedere dag gebeld, ik weet nu echt niets meer te bedenken om hem uit te leggen waarom je niet aan de telefoon komt. Je moet hem nu zelf maar eens bellen.' Stevie wist dat ze klonk of ze gek was, maar het gaf haar een beter gevoel om net te doen of Carole gewoon naar haar lag te luisteren. En het was ook waar. Mike Appelsohn, Caroles agent en vriend, had sinds het nieuws in de kranten had gestaan iedere dag gebeld. Meestal zelfs twee keer per dag. De man was er helemaal kapot van. Hij kende Carole al sinds ze heel jong was. Hij had haar zelfs ontdekt: toen hij een tube tandpasta kocht in een drogisterij in New Orleans. En dat was het begin van een leven dat vanaf dat moment voor altijd veranderd was. Mike Appelsohn was een soort vader voor Carole. Hoewel hij net zeventig was geworden, bruiste hij nog van de energie.

En nu was Carole dan dit afschuwelijke ongeluk overkomen. Zelf had hij geen kinderen, alleen haar. Mike had de familie praktisch gesmeekt om naar Parijs te mogen komen, maar Jason had hem gevraagd daar op z'n minst nog een paar dagen mee te wachten. Het was zo al moeilijk genoeg, zonder nog allerlei andere mensen erbij, hoe goed ze het ook bedoelden. Stevie was blij dat Jason en de kinderen het niet erg vonden dat zij er was, maar natuurlijk was ze ook een grote hulp voor hen. Net als Carole zouden ze zich geen raad hebben geweten zonder haar. Carole had natuurlijk nog een hoop andere vrienden in Hollywood, maar omdat Stevie en zij de afgelopen vijftien jaar zoveel tijd met elkaar hadden doorgebracht en zoveel samen hadden meegemaakt, voelde

Carole een diepere verbondenheid met haar assistente dan met iemand anders.

'Oké. Heb je het nu goed begrepen? Vandaag was de laatste dag dat ik het goedvind dat je je leven zomaar verslaapt. Dat betekent dat er niet meer lui op je nest wordt gelegen, alsof je de een of andere diva bent. Je moet gewoon werken voor je geld. En dus is het hoog tijd om wakker te worden en dat verdomde boek te schrijven. Dat ga ik heus niet voor je doen. Dat mag je lekker zelf. Dus het is nu gebeurd met dat slome gedoe van je. Je zorgt maar gewoon dat je nog één nachtje goed slaapt en morgen fris wakker wordt. Dat is het. Je tijd is om. De vakantie is voorbij. We zijn er klaar mee. En als je het mij vraagt was het verdomme nog een klotevakantie ook.' De verpleegster zou hebben moeten lachen als ze het had kunnen verstaan. Nu wierp ze Stevie, toen ze vertrok, alleen een vriendelijke glimlach toe. Over een uur was haar dienst voorbij en zou ze naar huis gaan, naar een man en drie kinderen. Stevie had alleen een vriend. Plus de vrouw die nu hier in coma in het ziekenhuisbed lag. Een vrouw van wie ze zielsveel hield. Nu haar bezoek ten einde liep, voelde ze pas dat ze volkomen uitgeput was. De hele dag had ze tegen Carole zitten praten. Met de anderen erbij had ze dat niet gedurfd, had ze alleen wat liefdevolle woorden geuit. Maar toen Jason en de kinderen eenmaal weg waren, had ze bedacht dat ze deze manier eens zou gaan proberen. Tenslotte viel er niets te verliezen en kon het geen kwaad.

Toen Stevie eenmaal in de taxi naar het hotel zat, legde ze haar hoofd achterover tegen de leuning en sloot ze haar ogen. De intussen overbekende paparazzi stonden weer bij het Ritz om te proberen een foto van Caroles kinderen te maken, of van Harrison Ford en zijn gezin die net uit de States waren gearriveerd. En de dag daarop zou Madonna haar intrek in het Ritz nemen. Blijkbaar hadden ze allemaal hun eigen redenen om Thanksgiving in Parijs te vieren. En dat gold ook voor Caroles familie. Het was heel triest wegens zo'n tragische gebeurtenis de feestdagen hier in Parijs door te moeten brengen. Stevie had wel al met de kok van het hotel geregeld dat hij een echt Thanksgivingdiner voor hen zou serveren in een van de privé-eetkamers van het hotel. Dat leek haar het minste wat ze kon doen. Maar de marshmallows en de zoete aardappelen bleken niet te vinden te zijn in Parijs, dus had ze geregeld dat die door haar vriend, Alan, met een koerier naar Frankrijk werden verzonden. Stevie belde iedere dag met hem om te vertellen hoe het allemaal ging en hij hoopte, net als ieder ander, het beste voor Carole en bad voor haar herstel. Alan was echt een goeie vent, alleen kon Stevie zich gewoon niet voorstellen dat ze met hem getrouwd zou zijn -of met iemand anders. Voor haar gevoel was ze nu eenmaal met haar werk getrouwd en daarmee in zekere zin met Carole. En in deze uitzonderlijke periode vol risico's voelde ze dat nog sterker dan anders.

Die avond waren de anderen in veel betere doen en op Stevie's aandringen dineerden ze beneden in het Espadon, het belangrijkste restaurant van het hotel. Het was er vrolijk en druk en het eten was heerlijk. Stevie ging niet met ze mee, maar nam een massage, bestelde soep op haar kamer en kroop haar bed in. Ze hadden haar stuk voor stuk bedankt voor alles wat ze voor hen had geregeld die dag en gezegd dat ze zich weer veel meer mens voelden. Chloe had in een uitbarsting van nerveuze energie maar liefst zes paar schoenen gekocht, plus nog een jurk bij Yves Saint Laurent. En terwijl Jason op haar had moeten wachten, had hij tot zijn eigen ongeloof twee paar John Lobbs schoenen bij Hermès aangeschaft en zelfs Anthony had vier shirts gekocht, terwijl hij toch een enorme hekel had aan winkelen. Allebei de mannen hadden daarbij nog wat extra kleren, vooral spijkerbroeken en truien, aangeschaft, omdat ze zo weinig hadden meegebracht uit de States. Na het zwemmen en de massages was iedereen heerlijk verfrist geweest. En daarna had Jason zijn zoon verslagen bij het squashen, wat een geweldige overwinning voor hem was, omdat dat bijna nooit gebeurde. Al met al hadden ze, ondanks de tragische omstandigheden waardoor ze in Parijs waren beland en dankzij Stevie en haar positieve benadering van alles, best een goede dag gehad. Stevie zelf lag uitgeteld in haar bed en was om negen uur al in diepe slaap.

De volgende ochtend om zes uur kwam er een telefoontje van het ziekenhuis. Jason was degene met wie contact werd opgenomen en die belde direct naar Stevie. Stevie's moed zonk meteen in haar schoenen, toen ze wakker schrok van het gerinkel. Een telefoontje zó vroeg kon niet veel goeds betekenen. Toen ze opnam hoorde ze dat Jason aan de andere kant van de lijn huilde.

'O, mijn god...' schrok Stevie, nog een beetje slaapdronken. Maar het volgende moment was ze opeens helemaal bij haar positieven.

'Ze is wakker,' bracht Jason snikkend uit. 'Ze heeft haar ogen open. Ze heeft nog niets gezegd maar haar ogen zijn open en ze knikte naar de dokter.'

'O, mijn god... o, mijn gód...' Meer kon Stevie niet uitbrengen. Ze had gedacht dat Carole dood was.

'Ik ga erheen. Wil je mee? Het lijkt me het beste om de kinderen nog even te laten slapen. Ik wil ze niet al te veel hoop geven, zolang wij nog niet echt weten hoe ze eraan toe is.'

'Ja, ik ga mee. Ik sta over vijf minuten klaar.' En toen barstte ze, door haar tranen heen, in lachen uit. 'Dan heeft ze toch naar me geluisterd.' Natuurlijk wist Stevie wel dat haar monoloog van acht uur lang er niet voor kon hebben gezorgd dat Carole nu wakker was. Dat had meer te maken met de wil van God en het verstrijken van voldoende tijd. Maar misschien had haar gepraat haar ook geen kwaad gedaan.

'Wat heb je dan tegen haar gezegd?' vroeg Jason, terwijl hij de tranen van opluchting van zijn gezicht veegde. De dag ervoor, tijdens het gesprek met de behandelende artsen, had hij alle hoop verloren. Maar nu was ze wakker! Hun gebeden waren verhoord.

'Ik heb haar verteld dat we schoon genoeg hadden van deze klotezooi en dat ze nou eindelijk eens van haar luie kont af moest komen en aan het werk moest gaan. Iets in die trant.'

'Goed gedaan,' lachte hij. 'Dat hadden we al veel eerder moeten proberen. Je hebt ervoor gezorgd dat ze zich schuldig voelt.'

'Ik hoop het.' Dit was het ongelofelijkste Thanksgivingcadeau dat ze maar hadden kunnen krijgen.

'Ik sta over vijf minuten voor je deur,' zei Jason en hij hing op. Meteen toen hij aanklopte, kwam Stevie, gekleed in spijkerbroek, truitje en met een dikke jas over haar arm geslagen haar kamer uit.

Aan haar voeten droeg ze de cowboylaarzen die ze ook vaak op haar werk droeg. Ze had ze in een tweedehandswinkeltje op de kop getikt en was er dol op: ze noemde ze altijd haar gelukslaarzen. En dat waren ze nu zeker. De vorige dag had ze ze ook aangehad.

Terwijl ze, op weg naar het ziekenhuis, alle nu overbekende plekken voor de zoveelste keer passeerden, praatten Jason en zij opgewonden met elkaar. De tijd kon niet snel genoeg voorbijgaan, ze konden allebei nauwelijks wachten tot ze haar zouden zien en Jason waarschuwde Stevie nog een keer dat de dokter had gezegd dat Carole nog niet praatte. Men dacht dat het ook nog wel een tijd zou duren voor het zover was. Maar ze was in ieder geval wakker en daarmee waren alle kansen gekeerd. In het ziekenhuis was het nog doodstil en haastig liepen ze naar Caroles kamer. De beveiliger voor haar deur, die vermoedde dat een bezoek op dit vroege tijdstip niet veel goeds betekende, knikte hen beleefd toe. Het was een koude, zonnige ochtend en voor Stevie de mooiste dag van haar leven. En voor Jason was het dat bijna, de geboorte van zijn kinderen nam bij hem die eerste plaats in. Maar ditmaal was Carole eigenlijk opnieuw geboren. Ze was wakker!

Toen ze binnenkwamen zagen ze meteen dat Carole haar ogen open had. De dienstdoende arts, die net was gearriveerd, stond aan haar bed. De verpleging had haar vanzelfsprekend als allereerste gebeld en ze was meteen naar het ziekenhuis gekomen. Bij het zien van Jason en Stevie glimlachte ze warm naar hen en naar Carole. De dokter zei iets in het Engels - met een zwaar Frans accent - tegen haar. Carole reageerde niet, maar richtte haar ogen wel op haar gezicht. Zonder een geluid te maken of te glimlachen, bleef ze haar aankijken. Toen de dokter haar opdroeg in haar hand te knijpen, deed ze dat. Heel zachtjes. Vervolgens draaide ze haar blik naar de twee bezoekers die net de kamer waren binnengekomen, maar ook zij werden niet begroet met een glimlach. Caroles gezicht leek een masker, zonder enige expressie. Stevie begon meteen tegen haar te kletsen alsof ze nog steeds dezelfde Carole was als voor het ongeluk en Jason boog zich voorover om haar een kus te geven op haar wang. Maar ook daarop reageerde Carole niet.

Na een tijdje vielen haar ogen weer dicht en was ze in slaap. De dokter, Stevie en Jason liepen de kamer uit om op de gang met elkaar te gaan overleggen.

'Ze reageert helemaal niet,' merkte Jason bezorgd op. Stevie was alleen maar heel blij en niet van zins negatief te doen over dit geweldige cadeau. Dit was een heel belangrijke eerste stap en een geweldige vooruitgang vergeleken met eerst.

'Dit is pas het begin,' zei de dokter tegen Jason. 'Het kan zijn dat ze u nog niet herkent, omdat de mogelijkheid bestaat dat ze een groot gedeelte van haar geheugen kwijt is. De cortex en de hippocampus, die allebei met het geheugen te maken hebben, zijn beschadigd. We weten niet hoe erg die beschadiging is of in hoeverre die kan herstellen. Als ze geluk heeft komen haar geheugen en het normale functioneren van de hersenen vanzelf terug. Maar dat kost tijd. Op dit moment moet ze alles leren: spreken, bewegen, lopen. Haar hersenen hebben tenslotte een vreselijke klap moeten verduren. Maar nu is er in ieder geval een kans. Dit is een begin.' De dokter zag er heel hoopvol uit. De medische staf had eigenlijk de moed al opgegeven dat Carole nog ooit bij bewustzijn zou komen. Dit was het bewijs dat de wonderen de wereld nog niet uit waren. Als je dacht dat er geen enkele kans meer was, kon er nog altijd iets volkomen onverwachts gebeuren. Met een glimlach naar Stevie ging ze verder: 'De verpleging heeft me verteld dat u gisteren de hele dag tegen haar hebt gepraat. Je weet nooit of een comapatiënt dat hoort en of het helpt.'

'Ik denk dat het gewoon haar tijd was om wakker te worden,' reageerde Stevie bescheiden. Wat haarzelf betreft was het natuurlijk al lang tijd geweest en had het veel te lang geduurd. Het waren drie nachtmerrieachtige weken geweest, voor Carole, maar misschien nog wel meer voor haar dierbaren. Carole had niets in de gaten gehad van alles, maar haar omgeving had moeten leven met het idee dat ze haar elk moment konden verliezen. Voor Stevie waren het in ieder geval de meest afschuwelijke dagen in haar bestaan geweest. Haar kijk op het leven was er voor eeuwig door veranderd.

'We gaan vandaag wat CR's en MRI's doen en ik zal een spraak-therapeut laten komen om haar reacties in kaart te brengen. Het kan zijn dat ze zich nog geen woorden kan herinneren. We zullen er in ieder geval voor zorgen dat ze een duwtje in de goede richting krijgt. Ik zou het liefste iemand hebben die Engels spreekt,' vertelde de dokter. Stevie had al gezegd dat Carole ook Frans sprak, maar de medische staf vond het beter wanneer ze alles weer in haar moedertaal aan zou leren. Bovendien zou het in het Frans toch veel moeilijker zijn voor Carole.

'Ik zou ook met haar kunnen oefenen, als iemand me vertelt hoe ik het moet doen,' bood Stevie aan en de dokter glimlachte nogmaals in haar richting.

'Ik denk dat je gisteren al heel goed werk hebt verricht,' maakte de dokter haar een compliment. Maar natuurlijk wist niemand wat er werkelijk voor had gezorgd dat Carole haar ogen had opengedaan.

Jason en Stevie vertrokken weer naar het hotel om het goede nieuws aan Anthony en Chloe te gaan vertellen. Toen ze door hun vader wakker werden gemaakt, reageerden ze even verschrikt als Stevie die ochtend had gedaan, toen de telefoon naast haar bed was begonnen te rinkelen. De angst stond op hun gezichten te lezen toen ze hun ogen openden.

'Mammie?' vroeg Anthony in paniek. Hoewel hij zesentwintig was en een volwassen man, had hij het nog steeds over zijn 'mammie'.

'Ze is wakker,' zei Jason, huilend. 'Ze kan nog niet praten, maar ze heeft ons wel gezien. Het komt goed met haar, zoon.' Anthony barstte in tranen uit. Niemand wist natuurlijk nog hóé goed het zou komen met haar, maar Carole leefde en was wakker uit haar coma. Het was een eerste stap. En een enorme opluchting.

Chloe sloeg haar armen om haar vaders nek en lachte en huilde tegelijk. Toen sprong ze uit haar bed en maakte, als een klein kind, een vreugdedans door de kamer, waarna ze op Stevie afrende om haar een dikke knuffel te geven.

Aan het ontbijt praatten en lachten ze allemaal door elkaar en om tien uur vertrokken ze naar het ziekenhuis. Toen ze de kamer binnenkwamen, bleek ze wakker te zijn. Met geïnteresseerde blik bekeek ze haar bezoek.

'Hoi, mam,' zei Chloe ontspannen en ze liep naar het bed toe om haar hand vast te pakken en een kus op haar wang te geven. Er kwam geen zichtbare reactie van Carole. Als er al iets op haar gezicht te lezen viel, dan was het op zijn hoogst een lichte verbazing. Wat ze met haar gezicht uit kon drukken was ook nog maar beperkt. Het verband was nu alweer een paar dagen van haar wang, maar de wond had een lelijk litteken nagelaten. Maar dat was natuurlijk volkomen onbelangrijk vergeleken bij de rest van haar toestand. De familie was eigenlijk al gewend aan dat litteken, maar Stevie wist dat Carole er zich erg druk om zou maken. Maar aan de andere kant zou het nog wel een tijdje duren voor ze het zag. En Jason had al gezegd dat een plastisch chirurg dat litteken, als ze weer thuis waren, helemaal kon laten verdwijnen.

Carole lag vanuit haar bed naar hen te kijken, ze draaide zelfs een paar keer met haar hoofd om hen met haar ogen te kunnen volgen. Toen Anthony haar ook een kus kwam geven, vulden haar ogen zich met vraagtekens. Daarna kwam Jason aan haar bed en hij hield haar hand vast. Stevie hield zich op de achtergrond en bleef met een grote glimlach op haar gezicht tegen een muur geleund staan, maar Carole leek haar niet op te merken. Waarschijnlijk stond ze te ver weg voor Carole om goed te kunnen focussen.

'Je hebt ons allemaal heel gelukkig gemaakt vandaag,' zei Jason met een liefdevolle glimlach tegen zijn ex-vrouw, terwijl hij haar hand bleef vasthouden. Zonder uitdrukking richtten haar ogen zich op zijn gezicht. Na een lang moment en met veel moeite lukte het haar om een woord te zeggen:

'M... mm., oe. oe.'

'Ik weet dat je moe bent, schat,' reageerde hij vriendelijk. 'Je hebt heel lang moeten slapen.'

'Ik hou van je, mam,' voegde Chloe daaraan toe en Anthony zei hetzelfde. Carole keek alsof ze niet begreep wat dat betekende en probeerde toen weer iets te zeggen.

'Ww... w... aa... ter... r.' Ze wees met een zwak gebaar naar een glas en de verpleegster hield dat tegen haar mond. Plotseling moest Stevie denken aan Anne Bancroft in The Miracle Worker.

Carole moest echt weer helemaal opnieuw beginnen. Maar in ieder geval gingen ze nu de goede kant op. Het enige wat ze deed was hen volgen met haar ogen. Als ze iets zei was het niet rechtstreeks tegen een van hen gericht en ze noemde ook niemand bij naam. Om een uur of twaalf leek Carole doodmoe en werd het tijd te vertrekken. Haar stem had heel anders geklonken dan normaal, die twee keer dat ze een woord had weten uit te brengen. Stevie vermoedde dat ze nog schor was vanwege de beademing, die tenslotte nog maar net was verwijderd. Het klonk alsof ze keelpijn had. Ook leken haar ogen nu enorm groot in haar witte gezicht. Ze was behoorlijk afgevallen, terwijl ze vroeger al aan de dunne kant was geweest. Maar ze was nog altijd bloedmooi. Mooier dan ooit zelfs, al was ze heel zwak. Stevie vond dat ze wel wat weg had van Mimi uit La Bohème, zoals ze daar als een tragische heldin lag. Maar het was natuurlijk wel te hopen dat dat tragische nu snel voorbij was.

Jason had laat die middag nog een bespreking met de arts. Chloe had bedacht dat ze best nóg een keer wilde gaan winkelen, dit keer om te vieren dat haar moeder nu bij bewustzijn was. Shopping-therapie, noemde Stevie het. En Anthony was hard aan het trainen in de fitnessruimte. Ze voelden zich allemaal een heel stuk beter en hadden ook veel minder last van schuldgevoelens als ze eens iets voor zichzelf deden. Die middag hadden ze zelfs genoten van een copieuze lunch in La Voltaire, Caroles favoriete restaurant in Parijs. Jason had gezegd dat het een feestelijke lunch was ter ere van haar.

De dokter had eigenlijk geen nieuws: zowel de ct-scans als de mri zagen er goed uit, wat al een tijdje zo was geweest. Opmerkelijk genoeg was er geen zichtbare schade aan de hersenen. De kleine scheurtjes die ze eerder in de omliggende zenuwen hadden kunnen detecteren, waren alweer geheeld. Maar een methode vast te stellen hoever haar geheugenverlies zich uitstrekte, of te voorspellen in hoeverre de normale hersenfuncties zouden terugkeren, bestond helaas niet. Dat was iets wat alleen de tijd kon leren. Het was duidelijk dat Carole wist dat je er was als er iets tegen haar werd gezegd. Die middag had ze ook al wat meer woorden gezegd, die meestal te maken hadden met hoe ze zich fysiek voelde. Zo had ze 'koud' gezegd toen de verpleegster het raam opendeed en 'au' toen men bloed van haar arm had afgenomen en dat nog een keer herhaald toen ze haar infuus beter probeerde aan te leggen. Ze reageerde dus op pijn en op de dingen die ze voelde, maar zodra de dokter haar vragen stelde die met meer dan een ja of nee beantwoord moesten worden, haakte ze af. Op het moment dat ze naar haar naam hadden gevraagd, had ze met haar hoofd geschud. En toen men had gezegd dat ze Carole heette, had ze alleen vaag haar schouders opgehaald. Het leek haar niet te interesseren. De verpleegster had ook verteld dat ze niet reageerde als ze haar naam zeiden. En het lag natuurlijk niet voor de hand dat ze de namen van haar bezoek wist, als ze nog niet eens die van zichzelf kende. De dokter was er zelfs vrij zeker van dat Carole niet wist wie ze waren.

Jason was niet van plan om zich door haar verhaal uit het veld te laten slaan en toen hij het later aan Stevie vertelde, merkte hij op dat het gewoon een kwestie van tijd was. Jason was nu een en al hoop. Misschien zelfs wel een beetje te veel, dacht Stevie. Voor zichzelf had ze al onder ogen gezien dat Carole weleens nooit meer de oude zou kunnen worden. Ze was dan nu wel bij bewustzijn, maar duidelijk nog een heel eind verwijderd van haar vroegere zelf, als ze dat ooit weer zou kunnen bereiken. Dat bleef de grote vraag waarop nog geen antwoord mogelijk was.

Die dag werd er opnieuw informatie naar de pers gelekt. De volgende morgen stond in de kranten dat Carole Barber uit haar coma was ontwaakt, nadat ze al een paar dagen buiten levensgevaar was. Carole bleef blijkbaar interessant nieuws. En Stevie wist nu zeker dat er iemand in het ziekenhuis werd betaald om nieuws over Carole naar buiten te brengen. Zoiets was ook in de States niet ongebruikelijk, maar ze vond het toch een walgelijke zaak. Natuurlijk hoorde het op een bepaalde manier bij het sterrendom, maar het was zo'n hoge prijs om te betalen. In het artikel werd verschillende malen gesuggereerd dat ze misschien wel voor altijd een hersenbeschadiging zou hebben. Maar de foto die erbij was geplaatst was gelukkig fantastisch. Het was er een van ongeveer tien jaar geleden, toen ze op het hoogtepunt van haar schoonheid en van haar roem was. Dat nam natuurlijk niet weg dat ze er ook nu nog prachtig uitzag. Of dat was in ieder geval voor de terreuraanslag zo geweest. En alles welbeschouwd zag ze er zelfs in haar ziekenhuisbed nog geweldig uit voor een vrouw die misschien een flinke hersenbeschadiging had en kortgeleden een bomaanslag had overleefd.

Carole kreeg nu ook, omdat ze weer bij bewustzijn was, bezoek van de politie. De dokter verleende de agenten toestemming kort met haar te spreken, maar al na een paar minuten was het duidelijk dat Carole zich niets van de bomaanslag of iets wat daarmee te maken zou kunnen hebben, kon herinneren. En zo waren de agenten alweer snel vertrokken, zonder iets wijzer te zijn geworden.

Jason en de kinderen, en Stevie natuurlijk ook, gingen nog steeds zo vaak ze konden bij Carole op bezoek. Die bleek in staat steeds meer woorden aan haar repertoire toe te voegen. Boek. Deken. Dorst. Nee! Dat laatste kwam er met veel verve uit, zeker als de verpleging weer bloed kwam prikken. De laatste keer had ze zelfs haar arm weggetrokken, de verpleegster met een woedende blik aangekeken en haar 'slecht' genoemd, wat een glimlach op ieders gezicht had getoverd. Maar natuurlijk hadden ze toch gewoon bloed bij haar afgenomen en was ze in snikken uitgebarsten, waarna ze opeens ontzettend verbaasd had gekeken en 'huilen' had gezegd. Stevie bleef gewoon tegen haar praten alsof ze de oude was en soms lag Carole urenlang, zonder iets te zeggen, naar haar te luisteren. Ondertussen zat ze vaak rechtop in bed nu, maar kon ze nog altijd geen hele zinnen maken en ook kende ze hun namen niet. De dag voor Thanksgiving, drie dagen nadat ze uit haar coma was bijgekomen, bleek duidelijk dat ze geen idee had wie ze waren. Carole herkende niemand, zelfs haar eigen kinderen niet. Dat vonden ze allemaal heel erg, maar Chloe was er echt kapot van.

'Ze herkent me niet eens!' riep Chloe met tranen in haar ogen uit, toen ze samen met haar vader terug naar het hotel ging.

'Dat komt wel, schatje. Geef haar nog wat tijd.'

'Maar als ze nou zo blijft?' Daarmee werd ieders grootste angst in woorden vervat, iets wat geen van hen nog had gedurfd.

'We laten haar in ieder geval door de beste artsen van de wereld behandelen,' stelde Jason haar gerust en dat meende hij ook.

Stevie maakte zich ook zorgen. Haar tactiek van blijven praten tegen haar werkgever en vriendin bleef ze stug volhouden, maar Carole reageerde helemaal nergens op. Heel soms glimlachte ze een beetje door iets wat Stevie zei, maar aan haar ogen kon je zien dat ze er geen idee van had wie Stevie was. Glimlachen was iets nieuws voor Carole. En hardop lachen ook. De eerste keer dat ze dat deed, maakte het haar zelfs angstig en barstte ze meteen in huilen uit. Voor de anderen was het alsof ze een baby was die alles nog moest ontdekken. Kortom: Carole moest ontzettend veel inhalen en er lag werkelijk een enorme klus vóór haar. Ondertussen werkte de Engelse spraaktherapeut ontzettend hard met haar. Ze had Carole haar naam verteld en vroeg haar ontelbaar vaak om die te herhalen. Haar hoop was dat Caroles geheugen op die manier een duwtje zou krijgen, maar tot dan toe had het nog geen effect gesorteerd.

Op de ochtend van Thanksgiving probeerde Stevie haar uit te leggen wat voor dag het was en wat die dag in de States betekende. Natuurlijk vertelde ze ook wat het Thanksgivingdiner inhield en Carole leek echt geïntrigeerd. Dus kreeg Stevie hoop dat er nu misschien herinneringen naar boven zouden komen, maar er gebeurde niets.

'Kalkoen. Wat is dat?' vroeg Carole op een manier alsof ze het woord nooit eerder had gehoord en Stevie glimlachte.

'Het is een vogel, die we voor de lunch gaan oppeuzelen.'

'Klinkt heel vies,' zei Carole, met een gezicht vol afkeer, en Stevie moest lachen.

'Dat is het soms ook. Maar het is een traditie.'

'Met de veren?' vroeg Carole geïnteresseerd. Het ging om de basisdingen hier. Vogels hadden veren. Dat had ze in ieder geval onthouden.

'Nee. Gevulde kalkoen. Mmm.' Stevie beschreef de vulling voor Carole, die opnieuw vol belangstelling was.

'Moeilijk,' zei ze, terwijl haar ogen vochtig werden. 'Om te praten. Woorden. Kan ze niet vinden.' Voor het eerst zag ze er een beetje wanhopig uit.

'Ja, dat weet ik. Het spijt me voor je. Ze komen wel weer terug, het kost tijd. Misschien kunnen we beter met vieze woorden beginnen. In ieder geval is dat een stuk leuker. Bijvoorbeeld: kutwijf, lul, eikel. Dat zijn pas woorden. Wat zitten wij nou te emmeren over kalkoen en vullingen?'

'Vieze woorden?'

Stevie knikte en toen moesten ze allebei lachen. 'Lul,' zei Carole trots. 'Kutwijf.' Ze had duidelijk geen idee wat die woorden betekenden.

'Heel goed,' zei Stevie, met een liefdevolle blik op haar. Ze hield meer van deze vrouw dan van haar eigen moeder, of van haar zus. Carole was werkelijk haar beste vriendin.

'Naam?' vroeg Carole, weer met een droevige blik in haar ogen. 'Jóuw naam,' verbeterde ze. Ze deed haar best. Van de spraaktherapeut moest ze zinnen maken en dat lukte haar meestal niet. Nog niet.

'Stevie. Stephanie Morrow. Ik werk voor je, thuis, in L.A. En we zijn vriendinnen.' Stevie had tranen in haar ogen terwijl ze het zei. 'Ik hou van je. Een heleboel. En ik denk dat jij ook van mij houdt.'

'Mooi,' zei Carole. 'Stevie.' Ze probeerde het woord uit. 'Jij bent mijn vriendin.' Dat was de langste zin die ze tot dan toe had gezegd.

'Ja, dat ben ik.'

Op dat moment kwam Jason de kamer binnenlopen om haar nog even een kus te geven voor ze naar het hotel teruggingen voor hun Thanksgivingmaal. De kinderen hadden die ochtend gezwommen en waren zich al aan het optutten in het Ritz. Carole keek naar hem op en glimlachte.

'Lul. Kut,' zei ze en Jason wierp verschrikt een snelle blik op Stevie, in een poging te begrijpen wat er aan de hand was. Was Carole haar verstand aan het verliezen? 'Nieuwe woorden,' reageerde Stevie met een brede glimlach.

'O, geweldig, deze zijn in ieder geval reuze handig.' Hij moest lachen en liet zich in een stoel vallen.

'Jouw naam?' vroeg Carole. Die had hij haar al eerder gezegd, maar dat was ze blijkbaar weer vergeten.

'Jason.' Hij keek er even heel verdrietig bij.

'Ben je mijn vriend?'

Even aarzelde hij en probeerde zijn antwoord gewoon en ontspannen te laten klinken. Maar het was een moeilijk moment voor hem en maakte weer eens heel duidelijk dat ze zich echt niets herinnerde uit het verleden. 'Ik was je echtgenoot. We zijn getrouwd geweest en we hebben twee kinderen. Anthony en Chloe. Die waren hier gisteren ook.' Het kwam er moe en bedroefd uit.

'Kinderen?' Carole keek niet-begrijpend en plotseling begreep hij waarom.

'Ze zijn al groot. Volwassen. Het zijn onze kinderen, maar ze zijn al tweeëntwintig en zesentwintig jaar oud. Ze komen heel vaak bij je op bezoek. Samen met mij meestal. Chloe woont in Londen en Anthony in New York en hij werkt bij mij in de zaak.' Voor Carole een heleboel informatie om in een keer te kunnen verwerken.

'Waar woon ik dan? Bij jou?'

'Nee, jij woont in L.A. We zijn niet meer met elkaar getrouwd. Al heel lang niet.'

'Waarom?' Haar ogen keken hem doordringend aan. Carole moest nu echt alles weten om uit te kunnen vinden wie ze eigenlijk was. Ze was zichzelf kwijt.

'Dat is een heel lang verhaal. Misschien kunnen we daar beter een andere keer over praten.' Over Sean hadden ze besloten nog niets te vertellen. Daar was het nog veel te vroeg voor. Carole wist nog niet eens van zijn bestaan, dus hoefde ze ook niet te weten dat ze hem twee jaar geleden had moeten verliezen. 'Wij zijn gescheiden.'

'Dat is triest,' zei ze. Blijkbaar begreep ze heel goed wat gescheiden betekende. Intrigerend, dacht Stevie. Carole herinnerde zich een aantal woorden en hun betekenis prima en andere waren totaal verdwenen. Het was heel interessant te merken wat er wel en niet was overgebleven.

'Ja, inderdaad,' beaamde Jason. Toen begon Jason haar ook uit te leggen wat Thanksgiving betekende en wat ze zouden gaan eten in het hotel.

'Klinkt als veel te veel eten. Misselijk.' Hij knikte en barstte in lachen uit.

'Ja, je hebt gelijk. Maar het is een leuke kleine vakantie. Het is de dag waarop we dankbaar zijn voor alle goede dingen die ons zijn overkomen. Bijvoorbeeld dat jij hier nu zo zit en met me praat,' zei hij met een tedere blik. 'Dit jaar zijn we heel dankbaar om jou, Carole. Wij allemaal,' zei hij. Stevie stond op om de kamer discreet te verlaten, maar Jason gebaarde dat ze gewoon moest blijven zitten. Na deze moeilijke periode hadden ze geen geheimen meer voor elkaar.

'En ik ben dankbaar voor jullie allebei,' reageerde Carole, terwijl ze hen aankeek. Ze wist wel niet helemaal wie ze waren, maar ze waren goed voor haar en ze kon hun liefde voor haar om zich heen voelen. Het was bijna tastbaar.

Zo zaten ze nog een tijdje te kletsen en Carole herinnerde zich nog wat meer woorden, waarvan het grootste gedeelte iets met Thanksgiving te maken had. De woorden gehakttaart en pompoentaart kwamen opeens in haar hoofd op, maar ze wist totaal niet wat dat voor dingen waren. Stevie had haar alleen over appeltaart verteld, omdat het Ritz de andere twee niet zou serveren. Na een tijdje kwam het moment dat ze moesten gaan en dus maakten Jason en Stevie aanstalten om te vertrekken.

'We gaan nu naar het hotel om samen met Chloe en Anthony Thanksgiving te vieren,' zei Jason met een liefdevolle blik op Carole, terwijl hij haar hand vastpakte. 'Ik wou dat je met ons mee kon.' Bij het woord hotel had Carole haar voorhoofd gefronst, alsof ze iets uit haar geestelijke computer probeerde op te diepen.

'Wat voor hotel?'

'Het Ritz. Als je in Parijs bent, logeer je altijd in het Ritz. Dat vind je heerlijk. En het is er heel mooi. Vandaag maken ze een kalkoen voor ons klaar en serveren die dan in een van hun privé-eetkamers.' Dat jaar hadden ze heel veel om dankbaar voor te zijn.

'Dat klinkt leuk,' zei Carole en ze keek er erg verdrietig bij. 'Ik kan me niets herinneren, wie ik ben, wie jullie zijn, waar ik woon... het hotel... ik weet niet eens meer wat Thanksgiving is, of een kalkoen of die taarten.' Er stonden tranen van verdriet en frustratie in haar ogen en dat brak hun hart.

'Dat komt wel,' zei Stevie zachtjes. 'Je moet het een beetje tijd geven. Het is veel te veel informatie om allemaal in één keer weer te weten. Doe rustig aan,' zei ze met een liefdevolle glimlach. 'Je komt er wel. Dat beloof ik je.'

'Ben jij iemand die je beloftes nakomt?' vroeg Carole, terwijl ze Stevie vorsend aankeek. Blijkbaar wist ze dus wat een belofte was, al herinnerde ze zich de naam van een hotel dan niet.

'Altijd,' zei Stevie. Ze stak haar hand omhoog alsof ze een eed zwoer en tekende met twee vingers een kruis over haar borst. Opeens glimlachte Carole breed en zeiden ze tegelijkertijd: 'Met mijn hand op mijn hart.'

'Dat weet ik nog!' zei ze triomfantelijk en Jason en Stevie lachten met haar mee.

'Zie je wel. De belangrijke dingen, zoals "ik zweer het met mijn hand op mijn hart", herinner je je wel. De rest komt vanzelf,' zei Stevie met een liefdevolle blik.

'Dat hoop ik,' wenste Carole vurig, terwijl Jason haar een kus op haar voorhoofd gaf en Stevie in haar hand kneep. 'Eet smakelijk en eet maar wat kalkoen voor mij.'

'We nemen vanavond wel wat voor je mee,' beloofde Jason. De kinderen en hij waren van plan om na het eten nog even op bezoek te gaan.

'Gelukkige Thanksgiving,' zei Stevie, terwijl ze zich vooroverboog om Carole een kus op haar wang te geven. Het voelde een beetje gek om dat te doen, omdat Stevie nu eigenlijk weer een vreemde en geen familie voor Carole was, maar ze deed het toch maar en Carole pakte dankbaar haar hand in de hare.

'Je bent lang,' zei ze en Stevie grinnikte.

'Ja, dat klopt.' Op haar hoge hakken was ze zelfs langer dan Jason, die toch ruim een meter tachtig was. 'Jij ook, maar niet zo lang als ik. Gelukkige Thanksgiving, Carole. Welkom terug in de wereld.'

'Eikel,' zei Carole met een grote grijns, en alle twee barstten ze in lachen uit. Nu had Carole een ondeugende blik in haar ogen en hoewel Stevie natuurlijk heel erg blij was met het feit dat Carole wakker was en nog leefde, hoopte ze vurig dat de oude Carole ooit weer terug zou komen en het net zo zou zijn als vroeger. Jason was ondertussen de kamer al uit en Stevie lachte samenzweerderig naar Carole.

'Klootzak,' zei Stevie. 'Dat is ook een hele goeie, heerlijk om af en toe te kunnen zeggen.'

Met een stoute lach op haar gezicht keek Carole op naar de vrouw die haar vriendin was - al vijftien jaar. 'Je bent zelf een klootzak,' zei ze heel helder en duidelijk en allebei de vrouwen begonnen te giechelen. Stevie wierp haar een kushandje toe en ging de kamer uit. Het was wel niet Thanksgiving zoals ze het zich had voorgesteld, maar het was veruit de beste in haar leven. En misschien ook wel in dat van Carole.

Hoofdstuk 7

Die middag kwam Matthieu bij Carole op bezoek, stomtoevallig op het moment dat haar familie en Stevie aan de Thanksgivingmaaltijd in het hotel zaten. Hij was voorzichtig met zijn bezoekjes aan haar en wilde hen liever niet tegenkomen. Dat zou in de huidige omstandigheden een ongemakkelijke situatie opleveren. En in eerste instantie had het er allemaal zo slecht uitgezien dat hij hen niet had willen storen in hun verdriet. Maar hij had uit de kranten begrepen dat ze nu bij bewustzijn was en dat het beter met haar ging, dus was hij naar het ziekenhuis gekomen. Eigenlijk had hij het gewoon niet kunnen laten om te komen.

Langzaam kwam hij haar kamer binnen en bleef toen stilstaan om naar haar te kijken. Hij dronk haar beeld als het ware in zich op. Dit was de eerste keer dat hij haar weer bij bewustzijn zag en zijn hart maakte een sprongetje. In Caroles ogen viel echter geen sprankje herkenning te lezen. In eerste instantie was het onduidelijk of dat te maken had met het feit dat ze elkaar heel lang niet hadden gezien of met het hoofdletsel dat ze bij de bomaanslag had opgelopen. Maar omdat hij wist wat ze ooit voor elkaar hadden betekend, kon hij zich niet voorstellen dat ze alleen vanwege de tijd die was verstreken niet meer zou weten wie hij was. Zelf had hij iedere dag van zijn leven aan haar moeten denken. En het was moeilijk voor te stellen dat zij dat, toen ze nog in haar gewone doen was, niet ook had gedaan. Zijn gezicht zou ze in ieder geval niet zijn vergeten.

Op het moment dat hij de kamer binnen was gekomen, had Carole zich verrast omgedraaid en nieuwsgierig naar hem gekeken. Volgens haar had ze deze lange, knappe man met zijn witte haardos, doordringende blauwe ogen en ernstige gezicht nog niet eerder gezien. Carole dacht dat hij een van de artsen was; er hing een bepaalde autoriteit om hem heen.

'Hallo Carole,' begon hij. Matthieu sprak als eerste. In het Engels - met een zwaar Frans accent. Dat had hem het beste geleken, omdat hij niet wist of ze zich haar Frans nog zou herinneren. En dat deed ze inderdaad niet.

'Hallo.' Het was duidelijk dat ze hem niet herkende en dat deed pijn, veel pijn, na alles wat ze voor elkaar hadden betekend. Caroles gezicht bleef zonder uitdrukking. 'Ik zal er wel heel anders uitzien,' zei hij. 'We hebben elkaar al heel lang niet gezien. Mijn naam is Matthieu de Billancourt.' Geen blijk van herkenning, maar ze begroette hem vriendelijk. Iedereen was tegenwoordig nieuw voor haar, zelfs haar ex-man en kinderen.

'Bent u een van de artsen?' vroeg ze met heldere stem, maar hij schudde zijn hoofd. 'Bent u dan een vriend?' vroeg ze voorzichtig, hoewel ze goed besefte dat hij hier niet zou zijn als hij dat niet was. Maar het was een manier om hem te vragen of ze hem kende. Ze moest nu tenslotte op anderen vertrouwen voor dat soort informatie. Maar Matthieu schrok van de vraag. Alleen al door haar nu weer te zien, kwam alle liefde die hij ooit voor haar had gevoeld weer naar boven. Maar voor haar was er blijkbaar niets van overgebleven. Even vroeg hij zich af of ze voor het ongeluk misschien nog iets voor hem had gevoeld. Maar het was overduidelijk dat er nu in ieder geval niets meer was.

'Ja... ja... dat ben ik. Een hele goede vriend. Maar we hebben elkaar lang niet gezien. Hij had nu wel begrepen dat ze haar geheugen kwijt was en dat hij dus voorzichtig moest zijn met informatie. Het kon natuurlijk niet zo zijn dat ze van streek raakte door iets wat hij vertelde. En bovendien was er een verpleegster in de kamer, van wie hij niet wist of ze Engels sprak, maar hij kon er maar beter van uitgaan dat ze alles verstond. Zo opgepropt leunend tegen de kussens van haar ziekenhuisbed zag ze er nog enorm frêle uit. Het was nu niet gepast om over vroeger te praten. Ze herinnerde zich hem en hun verleden niet eens.

'We hebben elkaar gekend toen je in Parijs woonde.' Het enorme boeket rozen dat hij voor haar had meegebracht overhandigde hij aan de verpleegster.

'Heb ik in Parijs gewoond?' Dat was dus nieuw voor haar. Niemand had dat tot nu toe aan haar verteld. Er was zoveel wat ze niet wist, dat het constant voor teleurstellingen zorgde. Dat zag hij aan haar ogen. 'Wanneer?' Ze wist dat ze nu in L.A. woonde en daarvoor met Jason in New York had gezeten, maar niemand had het over Parijs gehad.

'Je hebt hier tweeënhalf jaar gewoond. Vijftien jaar geleden ben je weer terug naar de States gegaan.'

'O.' Carole knikte en stelde niet nog meer vragen, maar bleef hem wel aankijken. Er was iets aan zijn ogen dat haar raakte, maar ze kon er niet achter komen wat het was, het was te ver weg. En ze kon niet inschatten of het iets goeds of iets slechts was. Maar er was iets aan hem dat heel intens was. Dat voelde ze heel sterk. En het was niet iets waar ze bang voor moest zijn. Ze kon alleen het gevoel niet thuisbrengen.

'Hoe gaat het met je?' vroeg hij beleefd. Het leek veiliger om het over het heden dan over het verleden te hebben.

Daar moest Carole een tijdje over nadenken. Ze was op zoek naar het juiste woord en op een gegeven moment wist ze het. Ze had het gevoel dat ze deze man heel goed had gekend, omdat hij met haar sprak als een oude vriend. Maar ze kon er ook weer niet echt zeker van zijn. Het leek een beetje op het gevoel dat ze had met Jason, maar ook weer anders. 'Verward,' antwoordde ze op zijn vraag. 'Ik weet niets. Geen woorden. Ik kan ze niet vinden. Of mensen. Ik heb twee kinderen,' zei Carole, enigszins verbaasd. 'Ze zijn nu volwassen,' legde ze uit, alsof ze zichzelf daaraan moest herinneren. 'Anthony en Chloe.' Nu keek ze trots omdat ze hun namen nog wist. Alles wat haar werd verteld moest ze zien te onthouden en dat was af en toe heel veel om in je op te nemen.

'Dat weet ik. Ik heb ze gekend. Het waren geweldige kinderen. En jij was ook geweldig.' En nog steeds even mooi als altijd. Verbazend eigenlijk hoe weinig de tijd zijn sporen op haar gezicht had achtergelaten, hoewel het litteken op haar wang hem natuurlijk wel was opgevallen. Maar daar zei hij vanzelfsprekend niets over. Het zag er heel recent uit in zijn ogen. 'Dat komt wel weer terug. Dat ga je je heus wel weer herinneren.' Ze knikte, maar leek niet overtuigd. Er was nog zo ontzettend veel wat ze niet wist en daar was ze zich maar al te goed van bewust.

'Waren we goede vrienden?' vroeg ze hem, alsof ze naar iets zocht. Wat het ook was, ze kon er niet bij. Ze kon hem niet vinden in haar hoofd. Wat hij voor haar had betekend was weg, samen met heel veel andere details uit haar leven. Haar geheugen was een lege woestijn.

'Ja, dat waren we.' Het bleef een tijdje stil, tot hij uiteindelijk een beetje aarzelend naar het bed liep en zachtjes zijn hand op de hare legde. Omdat ze niet goed wist wat ze daarmee aan moest, liet ze het maar gebeuren. 'Ik ben blij dat je aan de beterende hand bent. Toen je nog niet bij bewustzijn was, ben ik ook een keer bij je op bezoek geweest. Het is een fantastisch cadeau dat je nu wakker bent.' Ze wist dat dat ook voor haar familie gold. 'Ik heb je gemist. Al die jaren heb ik alleen maar aan jou kunnen denken.' Eigenlijk wilde ze hem wel vragen waarom hij dat had gedaan, maar dat durfde ze toch niet. Het klonk haar veel te gecompliceerd in de oren. Iets in de manier waarop hij naar haar keek, zorgde ervoor dat ze zenuwachtig werd. Ze kon het geen naam geven, maar het was heel anders dan hoe Jason naar haar keek, of de kinderen. Dat was veel duidelijker. Deze man had iets duisters over zich, alsof er iets was wat hij niet in woorden zei, maar alleen met zijn ogen aan haar vertelde. Iets wat voor haar heel moeilijk te begrijpen was.

'Dank u wel voor uw bezoek,' zei ze beleefd. Een zin die opeens zomaar in één keer uit haar mond kwam. Dat gebeurde soms en andere keren moest ze vechten om er slechts een woord uit te krijgen.

'Mag ik vaker langskomen?' Carole knikte maar, ze had geen idee hoe ze anders zou moeten reageren. De finesses van het sociale verkeer waren nog verwarrend voor haar. En bovendien had ze er nog steeds geen idee van wie deze man was. Voor haar gevoel was hij meer dan alleen een vriend geweest, maar hij had ook weer niet gezegd dat ze met elkaar getrouwd waren geweest. Het was heel moeilijk voor haar in te schatten wat hij in haar leven had betekend.

'Dankjewel voor de bloemen. Ze zijn prachtig,' zei ze, terwijl ze zocht naar antwoorden in zijn ogen.

'Dat ben jij ook, lieverd,' reageerde hij, met haar hand nog steeds in de zijne. 'Dat was je altijd al en ben je nog steeds. Je ziet eruit als een meisje.'

Opeens keek ze heel verbouwereerd. Het drong tot haar door dat ze zich nog niet had afgevraagd hoe oud ze eigenlijk was. 'Ik weet niet eens hoe oud ik ben. Weet jij dat misschien?' Voor Matthieu was dat niet moeilijk uit te rekenen: vijftien jaar optellen bij de leeftijd die ze had toen ze wegging uit Parijs. Ze moest nu dus vijftig zijn, hoewel ze er niet naar uitzag. Maar hij wist niet of hij dat wel tegen haar moest zeggen.

'Volgens mij doet dat er weinig toe. Je bent in ieder geval nog jong. Ik ben nu een oude man. Achtenzestig.' Aan zijn gezicht kon je dat misschien aflezen, maar niet aan zijn manier van doen. Hij had zoveel energie en kracht, dat zijn uiterlijk niet leek te kloppen met zijn leeftijd.

'Je ziet er jong uit,' zei ze vriendelijk. 'Als je geen dokter bent, wat ben je dan?' vroeg ze. In haar ogen leek hij nog steeds een van de artsen, alleen zonder de witte jas. Matthieu was keurig gekleed in een goed gesneden donkerblauw pak en een donkergrijze winterjas, een wit overhemd en een neutrale das. Zijn witte haar was goed verzorgd en geknipt en hij droeg een typisch Frans, montuurloos brilletje.

'Ik ben advocaat.' Verder vertelde hij haar niets over de functie die hij vroeger had gehad. Dat deed er niet meer toe.

Ze knikte en hield haar ogen op hem gericht, terwijl hij haar hand naar zijn lippen bracht en een lichte kus op haar vingers drukte. Die waren nog steeds blauw van het ongeluk. 'Ik kom binnenkort weer op bezoek. Je moet beter worden.' En toen voegde hij eraan toe: 'Ik denk altijd aan je.' Hoezo? Waarom? Wat was het verschrikkelijk frustrerend om niets meer van vroeger te weten. Ze wist niet eens hoe oud ze was, en nog erger: wie ze was. Iedereen wist van alles over haar wat ze zelf niet wist. En nu was er weer een vreemde opgedoken die een deel van haar verleden kende.

'Dankjewel,' was het enige wat ze kon bedenken om te zeggen. Zachtjes legde hij haar hand terug op het bed, glimlachte nog een keer naar haar en vertrok. De verpleegster had hem herkend, maar zei er niets over tegen Carole. Het was haar plaats niet om commentaar te leveren op het feit dat er net een oudminister bij haar op bezoek was geweest. De patiënte was tenslotte een filmster en wie weet, kende ze wel veel meer belangrijke mensen. Maar dat Matthieu de Billancourt haar goed kende en enorm op haar gesteld was, was overduidelijk. Zelfs Carole had dat gevoeld.

De anderen kwamen, na hun Thanksgivingmaaltijd, weer terug naar het ziekenhuis. Iedereen was goed gemutst en Stevie had van alle gerechten die ze hadden gegeten een klein beetje voor haar meegebracht. Van ieder hapje dat ze Carole aanbood, vertelde ze precies wat het was en Carole proefde met veel interesse. De kalkoen bleek ze niet lekker te vinden, maar de marshmallows echter vond ze heerlijk.

'Je haat marshmallows, mam,' merkte Chloe op met een verbaasde blik. 'Je zegt altijd dat het pure rotzooi is en als kind kregen we ze nooit van je.'

'Jammer, ze zijn lekker,' reageerde Carole met een verlegen glimlachje en stak toen haar hand uit naar haar jongste kind. 'Het spijt me dat ik daar niets meer van weet. Ik zal proberen het me allemaal weer te herinneren.' Chloe knikte, terwijl de tranen haar in de ogen sprongen.

'Geeft niet, mam. Wij praten je wel bij. En het meeste is toch niet echt belangrijk.'

'Jawel, dat is het wel,' zei Carole zachtjes. 'Ik wil alles weten. Wat je leuk vindt, waar je een hekel aan hebt, wat we graag met z'n tweetjes doen, wat we deden toen je nog klein was.'

'Je was altijd veel weg,' zei Chloe zachtjes, terwijl haar vader haar een waarschuwende blik toewierp. Het was veel te vroeg om dit soort onderwerpen al aan te snijden.

'Waarom was ik vaak weg?' Carole had geen idee.

'Je werkte heel hard,' antwoordde Chloe eenvoudig, terwijl Anthony nu ook zijn adem inhield. Dit soort gesprekken tussen moeder en dochter hoorde hij al jaren aan en ze eindigden nooit prettig. Hij hoopte dat het dit keer niet zo zou lopen. Zijn moeder moest niet van streek raken nu. Ze was nog veel te zwak en bovendien vond hij het niet eerlijk wanneer haar dingen werden verweten die ze zich niet eens herinnerde. Carole had op die manier geen enkele mogelijkheid om zichzelf te verdedigen.

'Waarom? Wat deed ik dan?' Carole keek nu naar Stevie, alsof ze van haar het antwoord verwachtte. Carole voelde heel goed dat Stevie en zij een sterke band hadden, ook al kende ze de details daarvan niet en had ze zich in eerste instantie zelfs Stevie's gezicht en naam niet meer herinnerd.

'Je bent actrice,' vertelde Stevie. Dat was haar tot nu toe nog door geen mens verteld. 'Een hele belangrijke zelfs. Je bent een ster.'

'Echt waar?' reageerde Carole beduusd. 'Kennen mensen mij?' Dat was een idee dat ze gewoon niet kon bevatten.

Met z'n allen barstten ze in lachen uit en Jason zei: 'Misschien is het veel beter om te zorgen dat je geen kapsones krijgt en het niet te vertellen. Maar je bent waarschijnlijk een van de beroemdste filmsterren ter wereld.'

'Belachelijk.' Dat was voor het eerst dat ze het woord belachelijk gebruikte en het kwam er heel komisch uit.

'Het is helemaal niet belachelijk,' vervolgde Jason. 'Je bent een heel goede actrice, je hebt een heleboel films gemaakt en een paar heel prestigieuze awards gewonnen. Twee Oscars en een Golden Globe.' Hij vroeg zich af of ze zou weten wat dat waren en aan haar gezicht kon hij zien dat ze inderdaad geen idee had. Maar het woord 'films' begreep ze wel. 'De hele wereld weet wie je bent.'

'En hoe is dat voor jou?' Carole keerde zich belangstellend naar Chloe. Even was ze precies de oude. Iedereen in de kamer wachtte met ingehouden adem op het antwoord.

'Niet zo leuk,' fluisterde Chloe. 'Het was moeilijk toen we klein waren.' Caroles gezicht werd triest uit meegevoel met haar dochter.

'Doe niet zo gek,' onderbrak Anthony het gesprek, in een poging de stemming wat luchtiger te maken. 'Het was geweldig een filmster als moeder te hebben. Iedereen was jaloers op ons, we gingen naar supercoole plekken en je was geweldig. Dat ben je nog.' Hij glimlachte zijn moeder toe. Anthony had altijd een hekel gehad aan de moeilijkheden tussen Chloe en zijn moeder en aan de verwijten die zijn zus haar maakte, hoewel dat de laatste jaren wel wat minder was geworden.

'Ja, misschien vond jij het cool, maar ik niet,' zei Chloe kattig tegen hem. Toen keerde ze zich weer naar haar moeder en Carole kneep meevoelend zachtjes in haar hand.

'Dat spijt me,' zei Carole eenvoudig. 'Mij klinkt het ook niet echt leuk in de oren. Ik zou mijn moeder altijd om me heen willen hebben als ik een kind was.' Opeens keek ze naar Jason. Er was net iets heel belangrijks in haar opgekomen. Wat was het afschuwelijk om niets te weten. 'Heb ik nog een moeder?' Jason schudde zijn hoofd, blij dat ze van onderwerp konden veranderen. Carole was in zijn ogen net teruggekeerd uit de dood en hij wilde niet dat ze van haar stuk zou raken door iets wat Chloe zei, of erger nog: doordat zijn dochter een ruzie zou beginnen. Er was een hoop oud zeer tussen moeder en dochter. Voor moeder en zoon gold dat veel minder: Anthony had nooit een hekel gehad aan het werk van zijn moeder en een stuk minder van haar verwacht dan Chloe. Zijn zoon was lang niet zo afhankelijk geweest, zelfs als klein kind al.

'Je moeder is gestorven toen je twee was,' vertelde hij nu. 'En je vader overleed op je achttiende.' Dus ze was wees. Dat woord kwam meteen in haar hoofd op.

'Waar ben ik opgegroeid?' vroeg ze benieuwd.

'In Mississippi, op een boerderij.' Dat zei haar niets. 'Op je achttiende woonde je in New Orleans en werd je ontdekt. Toen vertrok je naar Hollywood.' Ze knikte en wendde zich weer naar haar dochter. Ze was meer met Chloe bezig dan met haar eigen geschiedenis nu. Dat was iets nieuws. Het leek wel of ze teruggekomen was als een ander persoon, een heel klein beetje veranderd, maar wie weet was dat wel voor altijd. Tenslotte was ze weer met een schone lei begonnen en was ze voor de invulling daarvan afhankelijk van hen. En Chloe had dat met haar gewone eerlijkheid en tactloosheid voor haar gedaan. Daar was de rest in eerste instantie niet blij mee geweest, maar misschien was het wel goed dat het zo was gelopen, dacht Stevie. Carole reageerde heel goed en wilde alles over zichzelf horen, zowel de goede als de slechte dingen. Zo kon ze al die lege plekken invullen en dat waren er een heleboel.

'Het spijt me dat ik zoveel weg was. Daar moeten jullie me meer over vertellen. Ik wil echt alles weten en ook hoe het voor jullie voelde. Het is wel een beetje laat, jullie zijn per slot van rekening al volwassen. Maar misschien kunnen we nog wat dingen veranderen. Hoe is het nu voor jullie?'

'Het is wel goed,' antwoordde Chloe eerlijk. 'Ik woon in Londen, waar je me vaak komt opzoeken. Ik ga altijd naar huis met Kerstmis en Thanksgiving. Ik vind L.A. niet meer zo geweldig, Londen is veel leuker.'

'Waar heb je gestudeerd?' vroeg Carole.

'Stanford.'

Carole keek niet-begrijpend. Het zei haar niets.

'Het is een geweldige school,' merkte Jason op. Carole knikte en glimlachte naar haar dochter.

'Ik had niets anders van je verwacht.' Deze keer glimlachte Chloe ook.

Daarna kletsten ze nog wat over ditjes en datjes en na een tijdje gingen Jason, Stevie en de kinderen weer terug naar het hotel. Toen ze vertrokken zag Carole er heel moe uit. Stevie was de laatste om de kamer uit te gaan en fluisterde haar vriendin nog iets toe. 'Je deed het geweldig met Chloe.'

'Je moet me echt alles vertellen. Ik weet niets.'

'Ja, dat zal ik doen,' beloofde Stevie en vervolgens viel haar blik op het boeket rozen dat op een tafeltje in de hoek stond. Het waren er minstens twintig, rood en met lange steel. 'Van wie heb je die?'

'Dat weet ik niet. Een Franse man die me kwam opzoeken. Ik ben zijn naam vergeten. Hij zei dat we oude vrienden waren.'

'Het verbaast me dat hij door de beveiliging is binnengelaten. Dat is niet de bedoeling.' Alleen familie was toegestaan, maar geen enkele bewaker zou natuurlijk een oud-minister de toegang weigeren. 'Iedereen kan wel zeggen dat hij een oude vriend van je is. Als we niet uitkijken, word je straks overspoeld door fans.' Beneden waren al honderden boeketten tegengehouden. Stevie en Jason hadden geregeld dat die over alle patiënten verdeeld werden. Het waren er genoeg om een paar kamers mee te vullen. 'Je hebt hem niet herkend?' Het was een stomme vraag, maar ze wou hem toch stellen, voor het geval dat. Je wist het maar nooit. Vroeg of laat zouden de herinneringen uit het verleden naar de oppervlakte komen. En Stevie verwachtte dat dat nu ieder moment kon gebeuren. Ze hoopte het met heel haar hart.

'Natuurlijk niet,' reageerde Carole nuchter. 'Als ik mijn eigen kinderen al niet herken, hoe zou ik dan kunnen weten wie die man was?'

'Ik vraag het maar. Ik zal tegen de bewaker zeggen dat hij beter op moet letten.' Er waren haar wat betreft de beveiliging al meer dingen opgevallen die ze niet prettig vond en daar had ze ook al over geklaagd. Als de dienstdoende bewaker bijvoorbeeld met pauze ging, werd hij door niemand vervangen en kon Jan en alleman dus zomaar naar binnen lopen. Dat was nu dus blijkbaar ook gebeurd. Die beveiliging moest echt beter. 'Mooie bloemen, trouwens.'

'Het was een aardige man en hij is niet lang gebleven. Hij vertelde trouwens nog dat hij de kinderen kende.'

'Dat kan iedereen wel zeggen.' Carole moest beschermd worden tegen paparazzi en fans of nog erger. Ze was wie ze was, een ster. En het ziekenhuis had nog nooit te maken gehad met zo'n grote ster als zij. Jason en Stevie hadden voorgesteld om privébewaking voor Caroles deur neer te zetten, maar het ziekenhuis had hun verzekerd dat zij de beveiliging uitstekend konden regelen. Stevie zou hen er nogmaals op aanspreken dat de bewaking toch echt beter moest. Het laatste waar ze nu op zaten te wachten was een fotograaf die Caroles kamer binnendrong en een foto van haar maakte. Zoiets zou Carole nu alleen maar van streek maken, hoewel ze er vroeger natuurlijk aan gewend was geweest. 'Ik zie je morgen. Gelukkige Thanksgiving, Carole,' wenste Stevie haar met een warme glimlach.

'Jij ook, kutwijf,' reageerde Carole vrolijk en ze barstten allebei in lachen uit. Ze ging met sprongen vooruit. Even had ze zelfs weer geklonken als de oude Carole.

Hoofdstuk 8

De volgende dag brachten Jason, Chloe en Anthony een bezoek aan het Louvre en daarna gingen ze nog even winkelen. Terug in het hotel genoten ze in de bar van een late lunch. Vervolgens moesten Jason en Anthony echt aan het werk; ze liepen allebei nogal achter. Dus trokken ze zich terug op hun hotelkamer. Natuurlijk waren hun klanten vol begrip over de uitzonderlijke situatie waarin ze zich beiden bevonden en werd ook een deel van het werk opgevangen door collega's. Eenmaal terug in de States zou er een enorme berg werk op hen liggen te wachten.

Terwijl haar vader en broer aan het werk waren, ging Chloe zwemmen en daarna had ze een massage geboekt. Ze had op haar werk gevraagd of ze een tijd vrij kon nemen en daar was goed op gereageerd. Ze mocht zo lang het nodig was bij haar moeder in Parijs blijven. Die middag was ze zelfs in de stemming om Jake te bellen, een jongen die ze kortgeleden in Londen had ontmoet. Chloe vond hem echt erg leuk. Toen hij opnam, bleek ze hem voor te zijn geweest; hij speelde al een tijdje met de gedachte haar te bellen en ze kletsten een halfuur met elkaar. Chloe vertelde over het ongeluk van haar moeder en hij reageerde daar heel lief en meelevend op. Toen ze afscheid namen beloofde hij gauw weer te bellen en als ze terug in Londen was, wilde hij haar snel zien.

Nu de anderen druk waren met hun eigen besognes, had Stevie de gelegenheid alleen met Carole te praten. De dokters hadden haar aangeraden alles wat ze maar wist over Caroles leven te vertellen. Door de details hoopten ze dat haar geheugen zodanig geprikkeld zou worden dat haar herinneringen terugkwamen. En natuurlijk wilde Stevie graag hun advies opvolgen, maar ze was tegelijkertijd bang om Carole van streek te maken door haar aan verdrietige tijden - en daar had ze er genoeg van gehad - te herinneren.

Gewapend met een broodje ging Stevie, van plan eens uitgebreid te gaan kletsen, tegenover Carole zitten. Ze had niets speciaals in haar hoofd en Carole had in de afgelopen tijd zelf natuurlijk ook al een hoop vragen te berde gebracht. De dag ervoor nog over haar ouders bijvoorbeeld. Daarmee was het duidelijk geworden dat ze echt bij het begin moesten beginnen.

Toen Stevie haar broodje half op had, vroeg Carole hoe haar scheiding was verlopen. Maar dat was nou juist iets waarover Stevie niet zoveel wist.

'In die tijd werkte ik nog niet voor je. Ik weet dat Jason na jou met iemand anders is getrouwd, een of ander Russisch supermodel dacht ik. Ongeveer een jaar nadat jij terug was uit Parijs, is hij weer van haar gescheiden. Toen was ik al wel bij je, maar ik was nieuw, dus vertelde je me er weinig over. Volgens mij is hij daarna nog een paar keer bij je op bezoek geweest en ik weet nog dat ik toen vermoedde dat hij je had gevraagd om terug te komen bij hem. Maar dat was louter een gevoel, niet iets wat je hebt gezegd. Maar terug naar hem ging je niet. Volgens mij was je destijds nogal woedend op hem. Het heeft je een paar jaar gekost om daar overheen te komen, volgens mij. Eerst hadden jullie altijd ruzie tijdens jullie telefoongesprekken, meestal over de kinderen. Maar de laatste tien jaar zijn jullie goede vrienden geworden.' Carole knikte een paar keer begrijpend onder het luisteren, terwijl ze in haar hoofd zocht naar de een of andere herinnering van haar huwelijk met Jason, maar ze vond niets. Haar geheugen was een witte vlek.

'Is hij bij mij weggegaan of ik bij hem?'

'Dat weet ik ook niet. Een aantal dingen zul je hem echt zelf moeten vragen. Ik weet wel dat je, toen je met hem getrouwd was, in New York woonde. En dat je tien jaar met hem getrouwd bent geweest. Toen ging je naar Frankrijk, omdat je daar een grote film op moest nemen. Ik denk dat jullie destijds al aan het scheiden waren. En toen die film af was, ben je met de kinderen nog twee jaar in Parijs blijven wonen. Je had er een huis gekocht, wat je een jaar na je terugkeer naar de States weer hebt verkocht. Het was een prachtig, heel gezellig huis.'

'Hoe weet je dat?' vroeg Carole verward. 'Werkte je dan voor mij toen ik in Parijs was?' Ze begreep er opeens niets meer van. Het was ook zoveel wat ze in zich op moest nemen en dan moest het natuurlijk ook nog in chronologische volgorde worden gezet.

'Nee, ik ben daar geweest om alles voor de verkoop in orde te maken. Jij bent toen zelf maar heel kort overgekomen om me te vertellen welke spullen je graag wilde houden en wat dus naar L.A. moest worden verscheept, en de rest heb ik afgehandeld. Het huis was niet groot, maar ontzettend leuk. Achttiende-eeuws denk ik, met houtsnijwerk en parketvloeren, hoge openslaande tuindeuren en in alle kamers een open haard. Ik vond het jammer dat je het niet wilde houden.'

'Waarom deed ik dat dan niet?' vroeg Carole, terwijl er een frons op haar voorhoofd verscheen. Kon ze zich die dingen nou maar gewoon herinneren.

'Jij vond het te ver weg. En in die tijd werkte je heel veel. Je had de tijd gewoon niet om lekker naar Parijs te gaan tussen het filmen door. En ik had ook niet het gevoel dat je hier graag terugkwam.' Stevie wilde de rest eigenlijk niet zo graag vertellen. 'Jij probeerde meer tijd vrij te maken voor je kinderen, vooral voor Chloe. Anthony was altijd veel onafhankelijker.' Stevie kende Anthony al sinds zijn elfde en zelfs zo jong had hij het al geen punt gevonden om de vakanties bij vrienden of zijn vader in New York te zijn. Maar voor Chloe was dat heel anders geweest: die had haar moeder het liefste altijd in de buurt gehad. Voor haar was het nooit genoeg geweest, hoe vaak Carole ook bij haar was. Chloe was een kind dat heel veel aandacht nodig had en dat was nog steeds zo, al was het wel wat minder geworden. Tegenwoordig had ze natuurlijk haar eigen leven en vroeg ze minder van haar moeders tijd en aandacht. Maar ze was nog altijd het liefst het middelpunt van haar moeders aandacht.

'Had ze gelijk in wat ze gisteren zei?' Carole zag er echt bezorgd uit. Wat ze in wezen wilde weten, was of ze een goed mens was of niet. Het was heel akelig om dat niet te weten.

'Niet met alles,' zei Stevie eerlijk. 'Sommige dingen misschien. Je hebt waarschijnlijk enorm hard gewerkt toen ze klein was. Toen ze werd geboren was je achtentwintig en op de top van je carrière. Ik kende je toen nog niet, ik kwam pas zeven jaar later in beeld. Maar toen was ze al boos op je. Ik denk dat je de kinderen meestal met je meenam op locatie, als het kon. Dan ging er een lerares mee. Behalve als je heel erg ver weg ging, Kenia bijvoorbeeld. Maar als het een beschaafd land was, nam je ze met je mee, zelfs toen ik net voor je werkte. Op het laatst wilde Anthony dat niet meer en toen de kinderen eenmaal op de middelbare school zaten, kon het ook niet meer. Maar daarvoor gingen ze bijna altijd met je mee. Natuurlijk stemden hun scholen daar absoluut niet mee in. Maar Chloe protesteerde altijd heftig als ze een keer niet mee mocht.' Toen Chloe ouder werd, begon Stevie te vermoeden dat ze eigenlijk gewoon in haar moeders schoenen had willen staan, wat natuurlijk een veel groter probleem was. Maar dat vertelde Stevie nu maar niet. 'Ik ben ervan overtuigd dat het niet makkelijk is het kind van een beroemdheid te zijn, maar ik heb altijd respect gehad voor de manier waarop je probeerde een goede moeder te zijn en hoeveel tijd je met hen doorbracht. En dat doe je zelfs nu nog. Je reist nooit ergens heen, zonder ook Londen en New York aan te doen, zodat je ze kunt zien. Ik ben er niet zeker van of Chloe in de gaten heeft hoe bijzonder dat is en hoeveel extra moeite dat jou kost. Je kunt niet gauw iets goed doen bij haar, in ieder geval niet als het gaat om de tijd die je toen ze klein was aan haar hebt besteed. Maar van wat ik ervan weet, deed je toch erg je best en heb je het goed gedaan. Ik denk dat ze gewoon nóg meer wilde.'

'Hoezo?'

'Sommige mensen zijn gewoon zo,' zei Stevie wijs. 'Maar Chloe is nog jong en kan dat gevoel een plek geven als ze wil. In wezen is het gewoon een lieve meid. Ik kan er alleen niet goed tegen als ze zo hard tegen jou is. Dat vind ik gewoon niet eerlijk. Chloe is op veel gebieden nog een beetje kinderachtig. Het wordt tijd dat ze volwassen wordt.' En met een glimlach voegde ze eraan toe: 'En bovendien heb je haar ontzettend verwend. Jij geeft haar gewoon alles wat ze maar wil. En ik kan het weten, want ik betaal de rekeningen.'

'Ik moest me schamen,' merkte Carole welwillend op. Het praten ging haar nu goed af. De woorden kon ze nu vinden, alleen de geschiedenis die eraan vastzat nog niet. 'Waarom doe ik dat denk je?'

'Schuldgevoel? Gulheid? Je houdt veel van je kinderen. Je bent rijk en dat wil je graag met hen delen. Chloe maakt daar wel eens een beetje misbruik van, speelt in op je schuldgevoelens, hoewel ik wel denk dat ze écht het gevoel heeft dat ze is tekortgekomen als kind. Ik denk dat ze het liefst een doodgewone huisvrouw in een nieuwbouwwijk als moeder had gehad, die haar altijd naar school bracht en weer van school haalde en verder eigenlijk niets omhanden had dan haar kinderen. Als je thuis was, haalde je haar ook iedere dag van school, maar je had nog meer te doen dan alleen films maken. Je had een heel druk leven.'

'Wat voor dingen dan?' Het verhaal dat Stevie haar vertelde, leek wel over iemand anders te gaan. Carole had helemaal niet het gevoel dat dit over haarzelf ging. De vrouw die Stevie beschreef, was een vreemde voor haar.

'Je houdt je al jaren bezig met de rechten van de vrouw. Je bent naar onderontwikkelde landen gereisd, hebt de Senaat toegesproken, bent naar de United Nations geweest, hebt allerlei lezingen gehouden. En je geeft veel weg aan de goede doelen waarin je gelooft, wat ik geweldig van je vind. Daar heb ik je altijd om bewonderd.'

'En Chloe? Heeft zij ook bewondering voor me?' vroeg Carole triest. Daar leek het niet op, zo van Stevie te horen.

'Nee, ik denk eerder dat ze er pissig om wordt, alsof het tijd of geld van haar afpakt. Misschien is ze nog te jong om iets te geven om dat soort dingen. En ik moet toegeven dat je voor dat soort zaken óók veel op reis bent geweest, tussen de films door.'

'Misschien had ik beter thuis kunnen blijven,' merkte Carole op, zich afvragend of de frictie die tussen haar en haar dochter bestond, ooit nog opgelost zou kunnen worden. Ze hoopte het van harte. Stevie's verhaal klonk haar nu in de oren alsof ze wel een en ander goed te maken had met haar dochter, ook al was die dan een beetje verwend.

'Dat past niet bij je,' reageerde Stevie eenvoudig. 'Jij had altijd een miljoen ijzers in het vuur.'

'En nu?'

'Wat minder. De laatste paar jaar ben je het wat rustiger aan gaan doen.' Stevie was heel voorzichtig in wat ze zei, in verband met Sean. Ze wist niet zeker of Carole er al aan toe was iets over hem te horen en of ze de gevoelens die dat misschien zou losmaken, aankon. En dat gold zeker voor het geval ze zich hem werkelijk zou herinneren.

'O ja? Waarom? Waarom ben ik het rustiger aan gaan doen?' Carole zag er een beetje getroebleerd uit, terwijl ze probeerde de reden daarvoor uit haar herinnering op te vissen.

'Moe, misschien. Je bent ook kieskeuriger in de rollen die je wilt spelen. Je hebt er heel wat afgewezen. Je wilt alleen in films met inhoud spelen, geen niemendalletjes die alleen maar commercieel zijn. Je bent ook een boek aan het schrijven, of tenminste: dat probeer je.' Stevie glimlachte. 'Daarom ben je ook naar Parijs gegaan. Je dacht dat je tot een dieper inzicht zou komen als je hier was.' En in plaats daarvan had het haar bijna het leven gekost. Stevie zou het voor altijd betreuren dat Carole deze reis had gemaakt. Zelf was ze eigenlijk ook nog flink uit haar doen omdat ze de vrouw van wie ze zoveel hield en die ze zo bewonderde, bijna had verloren. 'Ik denk dat je wel weer filmrollen wilt gaan doen als je dat boek eenmaal hebt geschreven. Het is een roman, maar ik denk dat er veel van jezelf in zit. Misschien was dat er wel de reden van dat je blokkeerde en niet verder kwam.'

'Waren dat de enige redenen waarom ik besloot het rustiger aan te gaan doen?' Carole keek haar volkomen onschuldig aan en Stevie was een tijd stil, niet wetend wat ze moest antwoorden. Toen besloot ze de waarheid te vertellen.

'Nee, dat waren niet de enige redenen. Er is er nog een.' Stevie zuchtte. Ze haatte het dat ze dit moest vertellen, maar aan de andere kant moest iemand het doen, dus dan kon zij het maar beter op zich nemen. 'Je was met een geweldige man getrouwd. Echt een heel, heel fantastische vent.'

'Ik ben toch niet nóg een keer gescheiden,' zei Carole, met een ongelukkige uitdrukking op haar gezicht. Twee scheidingen waren te veel voor haar, een was al erg genoeg.

'Nee, absoluut niet,' stelde Stevie haar gerust, als je het tenminste zo kon noemen. Horen dat je weduwe was en de man van wie je had gehouden had verloren, was natuurlijk veel erger. 'Je bent acht jaar getrouwd geweest. Hij heette Sean. Sean Clarke. Jij trouwde met hem toen je veertig was en hij vijfendertig. Sean was een succesvolle producer, maar het is er nooit van gekomen dat jullie samen een film hebben gemaakt. Het was een ongelofelijk vriendelijke man en ik denk dat jullie heel gelukkig waren met elkaar. Chloe en Anthony waren echt dol op hem. Zelf had hij geen kinderen, ook niet met jou. Maar in ieder geval: drie jaar geleden werd hij ziek. Heel ziek. Leverkanker. Daar was hij heel rustig en filosofisch onder. Hij heeft ongeveer een jaar allerlei behandelingen ondergaan. Sean was iemand die alles wat hem overkwam op een bewonderenswaardige en indrukwekkende manier accepteerde.' Stevie haalde diep adem en vervolgde: 'Hij stierf, Carole. In jouw armen. Een jaar nadat de ziekte bij hem werd geconstateerd. Dat is nu twee jaar geleden. Het is een hele verandering geweest. Je hebt veel geschreven, gereisd, tijd met de kinderen doorgebracht. Je hebt een aantal rollen afgewezen, hoewel je wel steeds zegt dat je, zodra je boek af is, weer wilt gaan acteren. En ik geloof er ook in, dat je dat boek schrijft en dan terugkeert in de filmwereld. Deze reis was een onderdeel van dat alles. Ik vind dat je enorm bent gegroeid sinds zijn dood en dat je nu veel sterker bent.' Of in ieder geval was dat tot die bomaanslag zo geweest. En natuurlijk was het eigenlijk enorm verbazend dat ze daar zo doorheen was gekomen, hoewel niemand nog wist wat ze daar uiteindelijk aan zou overhouden. Om daar iets over te kunnen zeggen was het nog veel te vroeg. Toen Stevie haar blik weer op Carole richtte, zag ze dat er tranen over haar wangen rolden. Troostend legde ze haar hand op de hare. 'Het spijt me. Ik wou dat ik dit soort dingen niet hoefde te vertellen. Sean was een schat van een man.'

'Ik ben blij dat je het me hebt verteld. Mijn man, van wie ik veel moet hebben gehouden, is dood en ik kan me hem niet eens herinneren. Ik ben alles verloren waar ik ooit om heb gegeven. Alle mensen die een rol hebben gespeeld in mijn leven ben ik kwijtgeraakt en onze gezamenlijke geschiedenissen ook. Ik kan me zijn naam of zijn gezicht niet eens herinneren en ik weet ook al niet meer dat ik met Jason getrouwd ben geweest. En ik herinner me niet eens dat mijn kinderen zijn geboren.' Dat alles kwijt zijn was zo'n enorm verdriet voor haar, veel erger dan de schade die de bom had aangericht. De artsen hadden alles goed aan haar uitgelegd, maar het was zo onwerkelijk. Alles was onwerkelijk. Alsof het over het leven van iemand anders ging, niet dat van haarzelf.

'Je hebt niemand verloren, behalve Sean. Alle andere mensen zijn er nog. En met Sean heb je een fantastische tijd gehad, die je je op een dag weer zult herinneren. Ieder ander is er gewoon nog op de een of andere manier. Je kinderen, Jason, je werk. De geschiedenis is er ook, zelfs al kun je je die nu niet voor de geest halen. Maar de band die je met mensen hebt opgebouwd bestaat nog. De mensen die van je houden zijn niet weg.'

'Ik weet niet eens wie ik voor hen ben geweest, wie ik ben... of wie zij voor mij waren,' zei Carole ongelukkig en ze snoot haar neus in het zakdoekje dat de zuster haar overhandigde. 'Ik voel me als een schip dat is gezonken met al z'n hebben en houden.'

'Het is niet gezonken. Het zit ergens vast in een dichte mist. En als de mist optrekt, vind je al je spullen en alle mensen weer terug. Het meeste wat je nu kwijt bent is trouwens toch alleen maar onnodige ballast. Misschien ben je zo eigenlijk wel veel beter uit.'

'En jij?' vroeg Carole, terwijl ze Stevie aankeek. 'Wat ben ik voor jou? Ben ik een goede werkgever? Behandel ik je goed? Vind je je werk leuk? En hoe ziet je leven eruit?' Ze wilde weten wie Stevie was als mens, niet alleen hoe haar relatie met haar was. Carole voelde dat ze dat echt belangrijk vond om te weten. Zelfs zonder haar geheugen was Carole blijkbaar nog steeds de fantastische vrouw die ze altijd was geweest en waar Stevie zoveel om gaf.

'Ik hou van mijn werk en van jou. Misschien een beetje te veel. Wat ik het allerliefste doe, is voor jou werken. Liever dan wat dan ook op de wereld. Ik hou van je kinderen, het werk dat we samen doen, de goede doelen waar je je voor inzet. Ik waardeer je als persoon en dat is ook waarom ik veel om je geef. Je bent echt een goed mens, Carole. En ook een goede moeder. Zorg dat Chloe je niet van het tegendeel overtuigt.' Daar maakte Stevie zich druk om. Chloe had voor veel problemen gezorgd. Haar oordeel over haar moeder was keihard en soms zelfs bitter. Stevie vond dat Chloe dat alles nu maar eens los moest laten en dat het niet eerlijk van haar was geweest er weer over te beginnen.

'Ik ben er niet van overtuigd dat Chloe het erg met mij heeft getroffen,' reageerde Carole zachtjes. 'Maar ik ben blij dat jij me een goed mens vindt. Het is echt afschuwelijk om niets over jezelf te weten. En natuurlijk kan ik nu nog net zo goed een akelige trut zijn, als jij gewoon een slijmerig verhaal hebt zitten ophangen. Ik haat het om me niets te herinneren, om niet te weten wie wat voor me betekent. Het is heel akelig als je dat allemaal niet weet.' En het joeg haar angst aan. Het voelde alsof ze in het pikkedonker liep en ieder moment keihard ergens tegenop kon lopen. Of dat er opeens iets kon ontploffen. 'Hoe zit het met je privéleven?' vroeg ze Stevie. 'Ben je getrouwd?'

'Nee, ik woon samen,' antwoordde Stevie en ze was even stil voor ze verder ging.

'Hou je van hem?' vroeg Carole nieuwsgierig. Ze wilde werkelijk alles weten over de mensen in haar leven; ze móést weten wie ze echt waren -en wie ze zelf was.

'Soms,' antwoordde Stevie eerlijk. 'Niet altijd. Ik ben er niet zeker van wat ik voor hem voel en daarom ben ik ook nooit met hem getrouwd. En bovendien ben ik eigenlijk met mijn werk getrouwd. Hij heet Alan en hij is journalist. Daardoor is hij vaak op reis, wat mij goed uitkomt. We hebben samen iets vertrouwds en comfortabels. Maar ik weet niet zeker of je dat liefde moet noemen. En als ik me voorstel dat ik met hem getrouwd ben, krijg ik het heel benauwd. Ik heb het huwelijk trouwens nooit zo aantrekkelijk gevonden, zeker omdat ik ook geen kinderen wil.'

'Waarom niet? Weet je dat?'

'Ik heb jou toch,' zei Stevie plagend en ging toen weer serieus verder: 'Ik denk dat het iets is wat niet in mijn hormonen zit. Ik heb nooit de behoefte gevoeld om moeder te worden. Ik ben gewoon gelukkig met de situatie zoals die nu is. Ik heb een kat, een hond, werk waar ik van hou en een man om mee te vrijen. Dat is voor mij wel voldoende. Ik hou ervan de zaken eenvoudig en overzichtelijk te houden.'

'En is dat voor hem ook voldoende?' Carole was echt benieuwd naar Stevie en haar leven. In Caroles oren klonk het allemaal nogal beperkt. Ze kreeg het idee dat Stevie misschien ergens bang voor was. Ze wist alleen niet waarvoor.

'Op de lange duur waarschijnlijk niet. Alan wil graag kinderen, maar met mij krijgt hij ze natuurlijk niet,' constateerde Stevie eenvoudig. 'Hij is bijna veertig en vindt dat we moeten trouwen. En dat zou wel eens het einde voor ons kunnen betekenen. Ik wil geen kinderen, heb ze nooit gewild en dat is een besluit dat ik al heel lang geleden heb genomen. Ik heb een klotejeugd gehad en mezelf bezworen dat nooit een ander aan te doen. Ik ben blij dat ik nu zonder verplichtingen volwassen ben. En niemand heb die later kan gaan zitten katten over alle fouten die ik heb gemaakt. Kijk maar naar hoe Chloe tegen jou doet. Ik ben ervan overtuigd dat je een geweldige moeder voor haar bent geweest en nóg is ze boos op je. Dat wil ik niet in mijn leven. Dan heb ik liever een hond. En als ik Alan daardoor kwijtraak, dan moet dat maar zo zijn. Vanaf het allereerste begin heb ik al tegen hem gezegd dat ik geen kinderen wilde, en dat heeft hij altijd prima gevonden. Maar nu begint zijn biologische klok zich opeens te laten gelden. Nou, die van mij niet, hoor. Ik héb er niet eens een. Heb ik al jaren geleden weggegooid. Mijn besluit staat zelfs zo vast dat ik me toen ik nog studeerde al heb laten steriliseren en ik ben niet van plan dat weer ongedaan te laten maken. Adopteren wil ik ook niet. Ik hou van mijn leven hoe het nu is.' Stevie klonk volkomen overtuigd en Carole keek haar vorsend aan om te bepalen in hoeverre ze het echt meende of dat het meer voortkwam uit angst. Het was van allebei wat, blijkbaar.

'En als er nu iets met mij gebeurt? Ik ben ouder dan jij. Wat gebeurt er als ik doodga? Nee, wanneer ik doodga, niet als. Dat had de laatste drie weken ieder ogenblik kunnen gebeuren. Wat dan? Als ik het belangrijkste in je leven ben, wat gebeurt er dan wanneer ik er niet meer ben? Dat moet een angstaanjagend idee voor je zijn.' En of Stevie dat nou onder ogen wilde zien of niet, het was natuurlijk waar.

'Dat soort dingen geldt toch voor iedereen. Wat gebeurt er als iemands echtgenoot sterft? Of iemands kind? Of als je man ervandoor gaat en je in je eentje achterblijft? Dat soort dingen komen we allemaal tegen in het leven. Misschien ga ik wel eerder dood dan jij. Of misschien word je wel woedend op me - als ik iets helemaal verkeerd heb gedaan - en ontsla je me op een dag. Het leven biedt nou eenmaal geen garanties. Iedereen neemt risico's. Het is van belang dat je eerlijk bent en weet wat je wilt. Ik ben in ieder geval trouw aan mezelf. En ik ben eerlijk tegen Alan geweest. Als hij niet wil wat ik wil, kan hij beter weggaan. Ik heb nooit tegen hem gelogen en gezegd dat ik kinderen wilde. En vanaf het begin heb ik hem al verteld dat ik niet wil trouwen en dat mijn werk alles voor me betekent. Als hij daar niet mee kan leven, of daarom niet van me kan houden, moet hij bij me weggaan en iemand zoeken die dat soort dingen wél wil. Dat is het enige wat erop zit, voor ons allebei. Soms passen de dingen niet voor altijd, maar voor even.

Dat moet ook met Jason en jou zijn gebeurd, want anders waren jullie nog steeds getrouwd denk ik. De meeste dingen blijven gewoon niet voor altijd. Dat accepteer ik, het leven is nou eenmaal zo en ik doe mijn uiterste best in alles. Dat is het enige wat ik kan doen. En ja, soms is het zo dat Alan op de tweede plaats komt vergeleken bij jou en mijn werk. En soms geldt dat omgedraaid ook voor mij. Dat bevalt me prima. Maar hem misschien niet. Als dat zo is, gaan we uit elkaar, maar dat neemt niet weg dat we het een tijd goed met elkaar hebben gehad. Ik ben niet op zoek naar de prins op het witte paard of de ultieme liefdesgeschiedenis. Ik wil gewoon iets praktisch en iets echts, iets wat werkt. Voor ons allebei. Hij is niet mijn gevangene en ik ben de zijne niet. Volgens mij is een huwelijk dat eigenlijk, een soort gevangenis, tenminste zo voelt het voor mij.' Een eerlijk verhaal, zoals ze altijd al had verteld. Stevie loog nooit tegen iemand en hield ook zichzelf niet voor de gek. En ze was praktisch: over haar werk, haar leven, mannen. Dat maakte haar betrouwbaar, eerlijk en een fijn mens om mee om te gaan. Dat voelde Carole heel sterk op dat moment. Stevie was volkomen echt en eerlijk tot op het bot.

'Vond ik dat ook?' vroeg Carole, weer een beetje verward.

'Ik denk dat jij ook altijd trouw aan jezelf bent geweest. Jason wilde volgens mij graag terugkomen bij je toen hij je na Parijs kwam opzoeken, maar dat heb je, om welke reden dan ook, niet gedaan. Ik denk dat je meer genegen bent om naar compromissen te zoeken dan ik en daarom kan een huwelijk voor jou wel werken. Maar ik heb nooit meegemaakt dat je je eigen waarden en principes voor iets of iemand opofferde. Als je ergens in gelooft, ga je er ook voor tot het bittere einde. Dat vind ik geweldig van je. Je bent bereid om te staan voor de dingen waar je in gelooft, hoe vaak je ook de kous op de kop krijgt. Dat vind ik een geweldige eigenschap. Wie je als mens bent, is het belangrijkste van alles.'

'Het is belangrijk voor me om te horen dat ik een goede moeder ben geweest,' zei Carole zachtjes. Zelfs zonder geheugen voelde Carole dat dat een groot deel uitmaakte van de persoon die ze was.

'Dat ben je,' zei Stevie met een geruststellende blik.

'Misschien. Ik heb het gevoel dat ik een hoop goed moet maken bij Chloe. Dat wil ik best accepteren. Misschien was ik vroeger wel niet in staat om het zo te zien.' Nu ze als het ware opnieuw begon, wilde Carole de dingen graag beter doen dan vroeger. Het was een prachtige kans die ze kreeg en daar wilde ze gebruik van maken. Gelukkig leek Anthony tenminste tevreden met wat ze voor hem had kunnen zijn, of was hij er misschien gewoon beleefder over? Misschien hadden jongens hun moeders überhaupt wel niet zo nodig als meisjes. Chloe was in elk geval iemand die veel moederlijke aandacht nodig had en Carole was van plan om in ieder geval een poging te wagen om de kloof die tussen hen was ontstaan te overbruggen. Ze verlangde er zelfs naar om dat te proberen.

Die avond bleven ze met elkaar zitten praten tot het donker begon te worden; over de stukken van haar leven die Stevie kende, over haar kinderen en over haar echtgenoten. Op een gegeven moment vroeg Carole of er ook een man in haar leven was geweest in de periode dat ze in Parijs had gewoond. Een beetje vaag antwoordde Stevie dat ze dacht dat dat wel zo was. 'Maar wat voor verhouding het ook was, het is niet goed geëindigd. Je praatte er eigenlijk niet over. Toen we in het huis waren om alles af te sluiten zodat het kon worden verkocht, wilde je alleen maar zo snel mogelijk weer weg uit Parijs. En terwijl je hier was, was je constant erg van streek. Je zocht ook niemand van vroeger op en zodra je mij de laatste instructies had gegeven, checkte je uit bij het hotel en nam je meteen het vliegtuig terug naar L.A.. Wie het hier ook is geweest, volgens mij was je bang om hem weer tegen te komen. En in de eerste vijf jaar dat ik voor je werkte, had je geen serieuze relaties. Toen ontmoette je Sean en werd je verliefd op hem. Ik heb altijd het gevoel gehad dat je daarvoor hevig teleurgesteld in de liefde was, maar ik weet niet of dat door Jason of door iemand anders kwam. Daar kende ik je destijds nog niet goed genoeg voor, om je dat te kunnen vragen.' Nu was het jammer dat ze dat niet had gedaan, dacht Carole. Dat was de enige manier geweest waarop ze er nu had kunnen achter komen.

'En nou zal ik het dus nooit weten,' zei Carole bedroefd. 'Als er iemand was in de periode hier in Parijs, is die iemand nu voor altijd in mijn geheugen verloren. Ach, misschien doet het er ook niet meer toe.'

'Je was jong. Toen je terugkwam was je vijfendertig. Veertig toen je een relatie met Sean kreeg. De mannen in de vijf jaar vóór hem, waren gewoon voor de lol, om mee uit te gaan. Het enige wat toen belangrijk voor je was waren de kinderen, je werk en de goede doelen waarvoor je je inzette. We hebben trouwens ook nog een jaar in New York gewoond, toen je op Broadway in een stuk stond. Dat was heel leuk.'

'Kon ik me er maar een heel klein beetje van herinneren,' verzuchtte Carole gefrustreerd. Haar geheugen was nog steeds onbereikbaar voor haar.

'Dat komt echt wel,' zei Stevie en ze begon te lachen. 'Geloof me, er is genoeg in mijn leven wat ik liever zou vergeten. Mijn jeugd bijvoorbeeld. Wat was dat een puinhoop. Allebei mijn ouders waren alcoholist. Mijn zus raakte op haar vijftiende zwanger en kwam in een tehuis voor zwakbegaafde meisjes terecht. Ze stond de baby af, kreeg er daarna nog twee, die ze ook weer afstond, stortte daarna volledig in en zat op haar eenentwintigste al in een psychiatrische inrichting. En toen ze drieëntwintig was maakte ze er een eind aan. Mijn familie was een grote nachtmerrie. Ik ben er bijna niet levend aan kunnen ontsnappen. Dat zal er wel de oorzaak van zijn dat trouwen en kinderen krijgen me niet aantrekken. Alleen maar verdriet, problemen en gebroken harten.'

'Niet altijd,' reageerde Carole vriendelijk. 'Maar wat erg voor je, het klinkt vreselijk.'

'Dat was het ook,' reageerde Stevie en ze zuchtte diep. 'Ik heb een vermogen uitgegeven aan therapie om eroverheen te komen. Ik denk dat dat ook is gelukt, maar ik hou mijn leven liever eenvoudig. En ik ben blij dat ik jouw leven mee mag beleven. Het is spannend om voor je te werken.'

'Ik kan me niet voorstellen waarom. Zo klinkt het helemaal niet, vind ik. Dat fïlmgedoe zal wel opwindend zijn geweest, denk ik. Maar echtscheidingen, echtgenoten die sterven en een gebroken hart in Parijs, lijkt me allemaal niet echt leuk. Maar ja, zo is het leven natuurlijk.'

'Dat is waar. Niemand van ons ontkomt eraan. Zelfs al ben je wereldberoemd, je krijgt toch dezelfde shit over je heen als wij, misschien zelfs wel meer. Jij gaat trouwens wel heel goed met die beroemdheid om en bent nog altijd heel bescheiden.'

'Nou, dat is tenminste iets. Godzijdank. Ben ik eigenlijk gelovig?' vroeg ze opeens.

'Niet echt. Rond de dood van Sean iets meer, maar gewoonlijk ga je maar heel weinig naar de kerk. Je bent wel katholiek opgevoed, maar ik denk dat je eerder spiritueel, dan echt religieus volgens de regels bent. Je bent een goed mens, dus je leeft ernaar en daar hoef je niet voor naar de kerk te gaan.'

'Ik denk dat ik, als ik uit het ziekenhuis ben, wel naar de kerk wil. Ik heb zoveel om dankbaar voor te zijn.'

'Ja, ik ook,' zei Stevie en ze glimlachte naar haar. Toen namen ze afscheid van elkaar en ging Stevie terug naar het hotel. Onderweg dacht ze na over alles wat ze die dag met elkaar hadden besproken. En Carole was doodmoe en sliep al voor Stevie in het Ritz aankwam. Het kost ongelofelijk veel energie om een leven dat in het niets is verdwenen weer terug te vinden.

Hoofdstuk 9

De zaterdag na Thanksgiving was Carole zo moe van de dag ervoor, dat haar familie maar even bij haar bleef. De honderden vragen die Stevie en zij hadden bepraat over haar leven, haar verleden en haarzelf, hadden haar ontzettend moe gemaakt. Het was duidelijk dat ze rust nodig had en dus ging iedereen al snel weer terug naar het hotel. Voor ze de ziekenhuiskamer uit waren, was Carole alweer in diepe slaap. Stevie voelde zich schuldig dat ze het de vorige dag niet wat korter had gehouden. Maar Carole had aan de andere kant zoveel willen weten.

Chloe en Anthony waren van plan om die zondag naar Deauville te gaan en vroegen of Stevie mee wilde. Dat leek haar een leuk plan en ze beloofde met hen mee te gaan. Jason had trouwens laten blijken dat hij ook graag wat tijd alleen met Carole zou doorbrengen, dus dat kwam goed uit. En die zondag voelde Carole zich gelukkig alweer veel beter, nadat ze zowat de hele vorige dag had geslapen. Blij dat ze Jason nu eens voor zichzelf had, was ze van plan hem een heleboel dingen te vragen. Allerlei details over het leven dat ze eens hadden gedeeld.

Toen hij binnenkwam, gaf hij haar eerst een kus op haar wang en ging toen zitten. In het begin hadden ze het over de kinderen en ze waren het erover eens dat ze alle twee geweldig waren. Jason vertelde dat Chloe haar eerste baan hartstikke leuk leek te vinden. En dat Anthony in New York heel hard werkte in Jasons bedrijf, iets wat hem totaal niet verbaasde.

'Anthony is altijd een fantastisch kind geweest,' beweerde Jason trots. 'Verantwoordelijk, vriendelijk. Was ook een goede student, zat in het basketballteam van de universiteit en rolde zonder problemen zijn adolescentie door. En hij is natuurlijk altijd dol op jou geweest.' Jason glimlachte teder naar haar. 'In zijn ogen kun jij zelfs over water lopen. Vroeger ging hij wel drie, vier keer achter elkaar naar de films waarin je speelde. Hij heeft er eentje zelfs tien keer gezien en hij nam nog al zijn vrienden mee ook. Elk jaar op zijn verjaardag moesten we je laatste film vertonen. Want dat wilde hij graag. Ik denk niet dat hij ook maar een moment heeft gedacht dat hij liever een andere jeugd zou hebben gehad. Anthony is iemand die de dingen neemt zoals ze zijn en er het beste van probeert te maken als er iets ergs gebeurt. Dat is een geweldige karaktertrek van hem. Het is een jongen die stevig in het leven staat en overal als een van de besten uit komt. Ik denk zelfs dat het feit dat jij het zo druk had, op een rare manier goed voor hem is geweest. Het heeft gemaakt dat hij heel onafhankelijk en vindingrijk is nu. Dat kan ik helaas niet zeggen over Chloe. Voor haar is jouw carrière toen ze klein was, heel moeilijk geweest. Chloe wil altijd méér. Voor haar is het glas nog niet eens halfvol en voor Anthony stroomt het over. Gek hoe twee kinderen van dezelfde ouders zo verschillend kunnen zijn.'

'Was ik dan meestal weg?' vroeg Carole bezorgd.

'Nee, maar wel regelmatig. En je nam Chloe heel vaak mee als je op locatie moest filmen. Meer dan goed leek in mijn ogen. Je nam haar van school en dan huurde je een onderwijzeres in die met jullie meereisde. Maar zelfs dat was niet genoeg voor haar. Chloe heeft gewoon heel veel aandacht nodig. Zo is ze altijd geweest.'

'Misschien heeft ze wel gelijk,' merkte Carole op om haar dochter recht te doen. 'Ik zie niet hoe ik al die films heb kunnen maken en ook nog een goede moeder kon zijn.' Die gedachte maakte haar triest, waarop Jason haar gerust probeerde te stellen.

'Nee, het lukte je goed. Heel goed, zelfs. Ik denk zelfs dat je een geweldige moeder was, niet alleen een goede.'

'Niet als mijn dochter, onze dochter,' verbeterde ze met een glimlach, 'ongelukkig is.'

'Chloe is niet ongelukkig. Ze wil alleen te veel. Het zou een volledige dagtaak zijn om aan al haar behoeften te voldoen. Geen mens kan alles maar laten voor wat het is en constant zijn volledige aandacht richten op een kind. Bovendien was je getrouwd en wilde ik ook wel wat van je tijd. Ja, je had het heel druk toen ze klein waren, maar je gaf ze allebei, zeker als je tussen twee films zat, heel veel aandacht. In de periode dat je die Oscars won en je aan één stuk door aan het filmen was, waren het een paar moeilijke jaren. Maar zelfs toen nam je de kinderen met je mee. En toen je in Frankrijk draaide, woonden ze de hele tijd bij je. Nee Carole, als je dokter of advocaat was geweest, was het veel erger geweest. Ik ken wel vrouwen met drukke banen, bijvoorbeeld op Wall Street, die nooit echt tijd voor hun kinderen nemen. En dat deed jij altijd wel. Ik denk dat Chloe gewoon een fulltime moeder wilde, die niet werkte, thuis alleen maar appeltaarten bakte en niets méér te doen had dan haar naar haar hockeyclub heen en weer rijden. Hoe saai zou dat wel niet zijn geweest?'

'Misschien helemaal niet zo saai,' antwoordde Carole bedroefd. 'Als het was wat ze nodig had. Waarom heb ik het acteren eigenlijk niet opgegeven toen we trouwden?'

'Ik denk dat je nog niet helemaal bevat dat je een grote wereldster bent. Toen ik je ontmoette ging je carrière razendsnel en het werd alleen maar meer en meer. Je bent echt een haast onaantastbare grootheid, Carole. Het zou vreselijk zijn geweest als je zo'n carrière had opgegeven. Het is een enorme prestatie de top te bereiken. En dat heb jij gedaan en daarbij kreeg je het ook nog voor elkaar de goede doelen die voor jou belangrijk zijn te ondersteunen en je naam eraan te verbinden. En was je ook nog eens een goede moeder. Ik denk dat Anthony daarom zo trots op je is. Dat zijn we trouwens allemaal. En ik denk dat Chloe, hoe haar jeugd ook zou zijn geweest, altijd het gevoel zou hebben gehad dat ze tekort was gedaan. Zo zit ze nou eenmaal in elkaar. En misschien is het ook haar manier om voor elkaar te krijgen wat ze wil.

Geloof me, geen van onze kinderen is ooit verwaarloosd of zonder liefde geweest. Eerder het tegenovergestelde.'

'Ik wou alleen dat Chloe zich er zelf beter over voelde. Ze ziet er zo verdrietig uit als ze het over haar kindertijd heeft.' En daardoor voelde Carole zich schuldig, ook al wist ze niet meer wat ze wel of juist niet had gedaan.

'Ze zit in therapie,' reageerde Jason. 'Al een jaar. Ze komt er wel overheen. Misschien beseft ze door dit ongeluk wel hoe ze het met je heeft getroffen. Je bent gewoon een viersterrenmoeder.' Die zelfs nu, zonder geheugen, bezorgd was om haar kinderen. Maar ze was dankbaar voor Jasons geruststellende woorden. Terwijl ze zo naar hem zat te luisteren, vroeg ze zich af of Chloe het fijn zou vinden als ze, wanneer ze uit het ziekenhuis was, een paar weken naar Londen zou komen. Misschien was dat iets wat haar ervan zou overtuigen dat haar moeder echt om haar gaf en graag samen met haar was.

Het verleden kon ze natuurlijk niet overdoen of ongedaan maken, maar ze kon wel proberen het in de toekomst beter te doen. Het was duidelijk dat Chloe zich als kind tekortgedaan had gevoeld. En misschien was dit Caroles kans wel om dat goed te maken. Door haar te geven wat ze nooit dacht te hebben gehad. Carole wilde niets liever, en het was punt één op haar agenda. Dat boek dat ze had proberen te schrijven moest maar wachten, als ze tenminste ooit in staat zou zijn om er verder mee te gaan. Door de bom lagen haar prioriteiten blijkbaar anders dan vroeger. De aanslag was een soort wrede alarmbel geweest, een signaal dat ze nog een laatste kans had om dingen goed te maken. En die kans wilde ze zo goed mogelijk benutten.

Het gesprek kabbelde een tijdje voort en ze hadden het over van alles en nog wat. Carole keek naar hem, zoals hij daar zat in de stoel waar Stevie een paar dagen geleden had gezeten en zoveel over haar leven had verteld. Nu wilde Carole Jasons gedeelte ook horen.

'Wat ging er mis met ons tweeën?' vroeg ze, met een triest gezicht. Ze waren gescheiden, dus hun relatie was niet gelukkig geëindigd.

'Wauw... dat is geen eenvoudige vraag...' Jason was er niet zeker van of ze er al aan toe was om het hele verhaal te horen, maar ze verzekerde hem dat ze het aankon. Carole moest gewoon weten hoe ze samen waren geweest, wat er tussen hen was gebeurd, waarom ze gescheiden waren en hoe het daarna was gelopen. Van Stevie had ze nu over Sean gehoord, maar Stevie had weinig over haar leven met Jason geweten, behalve dat ze tien jaar getrouwd waren geweest, twee kinderen hadden en in New York hadden gewoond. De rest was onbekend. Stevie had verder geen details kunnen geven en Carole wilde er natuurlijk ook niets over aan de kinderen vragen - die destijds trouwens toch te jong waren geweest om nu te kunnen vertellen wat er was gebeurd.

'Om eerlijk te zijn weet ik het ook niet precies,' antwoordde hij na een tijdje. 'Daar denk ik al jaren over na. Het makkelijkste antwoord is dat ik waarschijnlijk een midlifecrisis had en jij een geweldige en veeleisende carrière. Die twee dingen botsten met elkaar en dat leidde er uiteindelijk toe dat we uit elkaar gingen. Natuurlijk lag het wel wat gecompliceerder dan hoe ik het nu vertel. Toen we elkaar pas kenden, was het super tussen ons. Op het moment dat we trouwden, was je al een ster. Jij was toen tweeëntwintig en ik eenendertig. Ik had de jaren daarvoor het geluk gehad veel geld te verdienen op Wall Street en het leek me leuk een film te financieren. Niet dat daar nou veel winst uit te halen zou zijn, maar het leek me gewoon een spannende onderneming. In wezen was ik zelf nog een kind en ik wilde gewoon mooie meisjes ontmoeten. Veel dieper ging het niet. Op een vergadering in New York maakte ik kennis met Mike Appelsohn, die toen al een belangrijke producer was en die, sinds hij je had ontdekt, optrad als jouw agent. Dat is hij nog steeds, trouwens,' informeerde hij haar. 'Mike nodigde me uit naar L.A. te komen, waar hij bezig was allerlei partijen bij elkaar te brengen. Natuurlijk ging ik erheen, zette mijn handtekening onder een contract en ontmoette jou.

Je was het mooiste meisje dat ik ooit in mijn leven had ontmoet, maar ook heel erg leuk. Aardig, jong en onschuldig. En toen nog heel erg zuidelijk. Ondanks het feit dat je al vier jaar in Hollywood zat, was je nog altijd schattig en lief, een kind, hoewel je toen ook al een ster was. Al die roem had je niet veranderd. Je was nog steeds dezelfde warme, eerlijke en integere persoon die je moet zijn geweest toen je opgroeide op je vaders boerderij in Mississippi. En je had toen nog een zuidelijk accent. Dat vond ik zo lief. Mike besliste dat dat accent moest verdwijnen, maar ik heb het daarna altijd gemist. Het hoorde bij dat lieve en onschuldige wat ik altijd zo leuk vond in je. Ik werd meteen verschrikkelijk verliefd op je en jij op mij.

'Toen je die film maakte, ben ik wel tien keer naar je toe gevlogen, gewoon om je te zien. Alle kranten en tijdschriften besteedden er aandacht aan. Wall Street Wizz Kid en Hollywood Star. Jij was een en al glitter en glamour.' Hij lachte even in haar richting. 'Ben je nog,' zei hij complimenteus. 'Ik was toen gewoon niet gewend aan het sterrendom en ik denk eigenlijk dat ik er nooit aan heb kunnen wennen. Ik weet nog dat ik 's morgens wakker werd en niet kon geloven dat ik echt met Carole Barber was getrouwd. Het kon gewoon niet mooier.'

'We trouwden een halfjaar na onze eerste ontmoeting. In eerste instantie vond je jezelf nog te jong en dat was je waarschijnlijk ook. Maar ik kon je overhalen. Jij zei heel eerlijk dat je je carrière nog niet op wilde geven en dat je graag films wilde blijven maken. We hadden een fantastische tijd en ik vond het heerlijk om met je te trouwen. Ik heb nooit meer zoveel plezier in mijn leven gehad als toen.'

'Mike vloog ons met zijn privévliegtuig een weekend naar Las Vegas. Hij was getuige, samen met een toenmalige vriendin van jou. Jullie hadden samen een etage gedeeld, maar ik weet niet meer hoe ze heette. In ieder geval was ze bruidsmeisje. En jij was de allermooiste bruid die ik ooit had gezien. Je had een jurk van de set voor een film die in de jaren dertig speelde geleend, en je zag eruit als een koningin.

Onze huwelijksreis ging naar Mexico. Twee weken Acapulco. Daarna ging je weer aan het werk. Je deed toen ongeveer drie films per jaar. En dat is veel. Je maakte zowat aan de lopende band films, met grote sterren, beroemde namen en belangrijke producers. In je eentje was je gewoon een hele industrie. Ik heb nog nooit zoiets gezien. Je was de meest gevraagde actrice van de wereld. En ik was met je getrouwd. Alle ogen waren op ons gericht. Al die media-aandacht is niet makkelijk voor twee kinderen - wat we toen nog waren. En op een geven moment moet je dat toch wel spuugzat zijn. Maar dat gold niet voor jou; je vond het allemaal fantastisch. En dat was het natuurlijk eigenlijk ook. Je was de meest begeerde vrouw op aarde, de hele wereld hield van je... en je was mijn vrouw.

Meestal was je ergens op locatie aan het werk en tussen de films door woonden we in New York. We hadden een heerlijk appartement aan Park Avenue. Zodra het maar even kon, vloog ik naar je toe. En zo lukte het om elkaar best veel te zien. Af en toe praatten we over kinderen, maar daarvoor ontbrak de tijd gewoon. Er stond altijd wel weer een volgende film op stapel. En toen kwam Anthony. We waren twee jaar getrouwd en je zwangerschap was een verrassing voor ons, hoewel nou ook weer niet totaal onverwacht. Vanaf het moment dat je zwangerschap zichtbaar was, nam je vrijaf. Ongeveer een halfjaar. En toen hij drie weken oud was, ging je weer aan het werk. Je draaide toen een film in Engeland en je nam hem gewoon met je mee, met een nanny. Daar heb je toen vijf maanden gezeten en ik kwam elke paar weken naar jullie toe. Het was misschien een rare manier van leven, maar je carrière ging zo fantastisch, dat we er geen rem op wilden zetten en je was te jong om ermee op te houden. Dat vonden we allebei. Toen Anthony drie was, raakte je zwanger van Chloe en nam je een paar maanden vrij. Toen was je gewoon net als andere moeders: je ging bijvoorbeeld vaak met hem naar het park. Dat was een supertijd. Het was heerlijk om met je getrouwd te zijn, zoiets als vadertje en moedertje spelen met een filmster. De mooiste vrouw van de wereld hoorde bij mij.' Terwijl hij het zei, begonnen zijn ogen te stralen, nog altijd. Carole zat vanaf haar bed naar hem te kijken, zich afvragend waarom ze het toch niet rustiger aan was gaan doen. Maar dat leek voor hem veel minder een vraag dan voor haar. In haar ogen leek die carrière van haar nu helemaal niet zo belangrijk. Maar blijkbaar was dat destijds wel zo geweest, dat begreep ze wel uit zijn verhaal.

'Een jaar na de geboorte van Chloe, Anthony was toen vijf, was je opnieuw zwanger. Dit keer was het echt een ongelukje en we waren er allebei door van streek. In die periode werkte ik me kapot, ik was mijn eigen onderneming nog aan het opbouwen, en jij draaide op locaties over de hele wereld. Na Anthony en Chloe wilden we eigenlijk niet nog een kind, maar de baby moest natuurlijk wel gewoon komen. En toen kreeg je een miskraam. Jij was er helemaal kapot van en ik eigenlijk ook. Tegen die tijd was ik gewend geraakt aan het idee van een derde kind. Op een filmset in Afrika had je je eigen stuntwerk moeten doen - wat natuurlijk van de gekke was - en daardoor verloor je het kind. De producers vonden vier weken later al dat je maar weer aan het werk moest. Je had een klotecontract. En daarna moest je nog twee films draaien. Het was een mallemolen die maar door bleef draaien. Twee jaar later won je je eerste Oscar en dat zorgde voor nog meer druk. Ik denk dat er op dat moment iets knapte, niet bij jou, maar bij mij.

Je was nog steeds ontzettend jong. Toen je die eerste Oscar won, was je pas dertig. Maar ik was al bijna veertig en hoewel ik het toen nooit zou hebben toegegeven, kon ik het denk ik niet aan dat ik een vrouw had die succesvoller was dan ik. Je verdiende een fortuin en iedereen in de wereld kende je. En diep in mijn hart had ik er genoeg van om steeds maar met de pers te maken te moeten hebben, allerlei geroddel te moeten ondergaan en te merken dat alle ogen altijd op jou waren gericht, terwijl ik er maar zo'n beetje bij hing. Het ging nooit over mij, maar altijd over jou. Daar kun je aan wennen of het vreet aan je ego. Misschien wilde ik ook wel een ster zijn, wie weet. Of wilde ik gewoon een normaal leven, met een vrouw, twee kinderen, een huis in Connecticut en een zomerhuis in Maine. Maar in plaats daarvan vloog ik de hele wereld over om je te zien en had jij onze kinderen bij je op locatie, of had ik ze en miste je ze enorm. We hadden veel ruzie. Ik wilde eigenlijk dat je eruit zou stappen, maar had niet de moed om dat te zeggen, dus reageerde ik mijn onvrede af op jou. We zagen elkaar bijna nooit en als we dan eindelijk bij elkaar waren, maakten we ruzie. Twee jaar later won je wéér een Oscar. Dat was de doodsklap, denk ik. De genadeslag, het einde. Na die Oscar voelde ik me echt doodongelukkig. En ik besefte maar al te goed dat je er nooit uit zou stappen, of in ieder geval nog lang niet. Tot mijn woede tekende je zelfs een contract voor een film van acht maanden in Parijs. Natuurlijk had ik dat uit moeten spreken, maar ik deed het niet. Volgens mij had je geen idee wat er in me omging. Je had het veel te druk om je daarmee bezig te kunnen houden en ik heb je nooit verteld hoe rot ik me voelde. Jij maakte films, probeerde onze kinderen steeds bij je te hebben op de set en vloog, zodra je een paar dagen vrij had, de hele wereld over om me te zien. Je hart zat op de goede plaats. Er zaten gewoon niet genoeg dagen in een jaar om alles te doen wat je graag wilde, je carrière, de kinderen en ik. En misschien was je zelfs wel opgehouden met filmen als ik het je toen had gevraagd. Misschien. Maar dat heb ik nooit gedaan.' Met spijt om die gemiste kans op zijn gezicht, keek Jason Carole aan. Het had hem jaren gekost tot het inzicht te komen dat hij nu had. En nu vertelde hij alles eerlijk aan Carole.

Met een sombere blik ging hij verder met zijn verhaal. Carol luisterde vol aandacht en zonder iets te zeggen; ze wilde hem niet onderbreken. 'Vanaf die tijd begon ik naar allerlei feesten te gaan en veel te drinken. En ik geef toe, ik ging een paar keer te ver. In de roddelbladen verschenen negatieve berichten over mij, maar daar deed je nooit moeilijk over. Je vroeg alleen een paar keer wat er was gebeurd en ik antwoordde dan dat ik gewoon plezier had gemaakt en dat dat alles was. En in wezen was het dat ook. Je deed je best om vaker thuis te zijn, maar toen de opnames van die film in Parijs eenmaal waren begonnen, kon je daar echt niet meer weg. Er werd zes dagen per week gedraaid. Intussen was Anthony acht en zocht je een schooltje voor hem in Parijs. Chloe was pas vier, dus die zat voor een gedeelte van de tijd op de kleuterschool en voor de rest was ze, met een nanny, bij jou op de set. En thuis, in de States, begon ik me steeds meer als een vrijgezel te gedragen. Of eigenlijk: meer als een idioot.' Jason schaamde zich. Toen hij voorzichtig een blik op zijn ex-vrouw wierp, zond ze hem een geruststellende glimlach.

'Zo te horen waren we allebei jong en idioot,' reageerde ze grootmoedig. 'Je moet je heel ongelukkig hebben gevoeld, omdat je was getrouwd met iemand die er het grootste deel van de tijd niet was en altijd maar hard aan het werk was.'

Hij knikte, dankbaar voor haar opmerking. 'Ja, het was moeilijk. Hoe meer ik erover denk, hoe meer ik ervan overtuigd ben dat ik je had moet vragen om met filmen te stoppen. Of in ieder geval minder hard te gaan werken. Maar je carrière schoot met die twee Oscars als een raket omhoog. Ik vond dat ik het recht niet had om je carrière te verpesten, dus verpestte ik ons huwelijk maar. En daar zal ik eeuwig spijt van hebben. Dat heb ik nooit eerder tegen je gezegd, maar dat is hoe het voelt voor mij.'

Carole zat stil te luisteren en knikte. Jasons verhaal was zo eerlijk. Dat waardeerde ze ontzettend en hoewel ze zich niets kon herinneren van alles wat hij vertelde, was ze blij dat hij zo open tegen haar was en zijn eigen rol niet probeerde te verdoezelen. Ze had de indruk dat Jason een integere en aardige man was. En hun gezamenlijke verhaal vond ze fascinerend. Het voelde alsof het over het leven van iemand anders ging en maakte geen enkele herinnering in haar los, maar dat was hoe het ging tegenwoordig. Onder het luisteren vroeg ze zichzelf een paar keer af waarom ze zelf toch niet zo slim was geweest om ermee op te houden en hun huwelijk te redden. Maar aan de andere kant klonk het leven van toen als een lawine waaraan niet te ontkomen was geweest. Natuurlijk waren er waarschuwingslampjes gaan branden, maar blijkbaar was haar leven zo vol geweest, dat ze die had genegeerd. Haar carrière was als een op zichzelf staande kracht, met een eigen, niet te beïnvloeden dynamiek. Achteraf kon ze wel zien waardoor hun problemen waren ontstaan, en hij ook. Maar toen waren ze niet in staat geweest er iets aan te doen. Zijzelf had niets in de gaten gehad en was blijkbaar helemaal opgegaan in de opwinding van haar carrière, en hij had dat allemaal niet gewild, maar het verborgen gehouden voor haar en haar in stilte van alles verweten. Jaren later had hij dat pas, zelfs tegenover zichzelf, toe kunnen geven. In wezen ging het om een klassiek probleem en dat maakte het extra tragisch om het te horen. Wat spijtig dat ze destijds niet wijzer was geweest, maar ze was toen natuurlijk ook nog wel erg jong - als dat tenminste kon gelden als een excuus.

'Jij zat dus met de kinderen in Parijs, waar je een geweldige rol had in een kostuumdrama: Marie Antoinette. En ik werd uitgenodigd voor een feest bij Hugh Hefner. Ik heb nooit zoveel prachtige vrouwen bij elkaar gezien. Allemaal bijna zo mooi als jij.' Hij glimlachte berouwvol en zij glimlachte terug. Het was een triest verhaal. Het einde was voorspelbaar en niet verrassend. Carole kon wel raden hoe de film zou eindigen: ze leefden niet nog lang en gelukkig. Anders had hij nu niet dit hele verhaal zitten vertellen.

'Het waren geen vrouwen zoals jij. Je bent altijd integer, vriendelijk, eerlijk en goed voor me geweest. Jij werkte misschien de hele tijd en je was er vaak niet, maar je was een goed mens, Carole. Dat ben je altijd geweest. Deze meisjes waren van een heel andere soort. Goedkope goudzoekers, sommigen zelfs professioneel, wannabe-sterretjes, modellen, hoeren. Ik ben er met eentje getrouwd geweest, dus ik kan het weten. Deze meisjes zijn nep, zien er misschien wel goed uit, maar zijn gewoon nep en ze betoveren mannen en bespelen hen. Ik ontmoette er een Russisch supermodel; ze heette Natalya. In New York was ze destijds de hit van de dag. Iedereen kende haar. Ze kwam uit het niets, uit Moskou, via Parijs. En ze was uit op het grote geld. Ten koste van alles. Mijn geld en dat van ieder ander. Ik geloof dat ze de minnares van een of andere playboy was geweest in Parijs, dat weet ik niet precies meer. In ieder geval heeft ze sinds die tijd een hele reeks rijke mannen gehad. Op dit moment is ze voor de vierde keer getrouwd en woont ze in Hong Kong. Haar huidige man is geloof ik een Braziliaan, volgens mij wapenhandelaar of iets dergelijks, en in ieder geval stinkend rijk. Hij pretendeert wel bankier te zijn, maar volgens mij zit hij in een veel vuilere handel.

Natalya bracht in ieder geval mijn hoofd helemaal op hol. Om eerlijk te zijn dronk ik op dat feest te veel, snoof daarna nog wat coke die ik van iemand kreeg aangeboden en eindigde in bed met haar. Toen waren we al niet meer in Hefners mansion, maar op iemands jacht op de Hudson. Het was een hele snelle wereld. Ik was eenenveertig en zij was eenentwintig. En jij was tweeëndertig, werkte in Parijs en probeerde een goede moeder voor onze kinderen te zijn, al was je als echtgenote meestal niet aanwezig. Ik denk dat je me nooit ontrouw bent geweest. Zoiets kwam gewoon niet in je op en bovendien had je er de tijd niet voor. Jouw reputatie in Hollywood was lelieblank, maar dat gold niet voor de mijne.

Alle roddelbladen besteedden aandacht aan Natalya en mij, en ik vermoed dat ze daarbij wel een handje heeft geholpen. We hadden een gepassioneerde verhouding, die jij beleefd negeerde. Natalya was twee weken na onze ontmoeting al zwanger, weigerde een abortus en wilde met me trouwen. Ze zei dat ze van me hield en alles voor me op wilde geven: haar land, haar leven, haar carrière en haar modellenwerk. Het liefste wilde ze thuis blijven om ons kind op te voeden. Dat klonk me natuurlijk als muziek in de oren. Ik was toe aan een fulltime echtgenote en jij wilde dat niet zijn, of daar ging ik in ieder geval van uit. Maar ik heb het je nooit gevraagd, dus dat wist ik natuurlijk niet echt. Ik wist alleen dat ik volkomen idolaat van haar was.

Natalya zou mijn kind baren. En ik wilde graag meer kinderen, maar Chloe was zwaar voor je geweest. En buiten dat, met jouw drukke leven zou het gekkenwerk zijn geweest om nog meer kinderen te krijgen. Het was al moeilijk genoeg om twee kinderen de hele wereld over te slepen en dat zag ik echt niet gebeuren met drie of vier van die kleintjes. Anthony werd ondertussen al groot. Ik wilde mijn kinderen bij me, in mijn huis. Vraag me niet hoe ze het voor elkaar kreeg, maar ze overtuigde me ervan dat een huwelijk voor haar de beste oplossing was. Wij zouden een leuk gezinnetje worden met een hele hoop kinderen. Ik kocht een huis in Greenwich en belde een advocaat. Ik denk dat ik gewoon gek was geworden. Een midlifecrisis. Klassiek. Wall Street-financier slaat op hol, verwoest zijn leven en bedriegt zijn vrouw. Ik vloog naar Parijs om je te vertellen dat ik van je wilde scheiden. Je huilde, je huilde zo verschrikkelijk als ik nog nooit iemand heb zien huilen in mijn leven. Voor even zorgde het ervoor dat ik me afvroeg waar ik in vredesnaam mee bezig was. Ik bleef bij je slapen en kwam bijna tot inkeer. De kinderen waren zo ontzettend lief en schattig en ik wilde hen en jou niet ongelukkig maken. En toen belde ze. Ze was een heks die je ving in haar betovering. Een betovering die werkte.

Ik ging terug naar New York en vroeg de scheiding aan. Jij eiste helemaal niets, alleen maar alimentatie voor de kinderen. Jij verdiende zelf genoeg geld en was veel te trots om ook nog iets van mij te willen. Ik vertelde je dat Natalya zwanger was en ik denk dat dat als een mokerslag voor je was. Achteraf vind ik mezelf de wreedste klootzak die ik ooit heb ontmoet. Waarschijnlijk was het mijn wraak voor iedere minuut van je succes, of iedere seconde dat je niet met mij was geweest. Zes maanden later was ik met Natalya getrouwd en woonde jij nog altijd in Parijs. Je wilde geen contact. Natuurlijk. Ik vloog een paar keer naar Frankrijk om de kinderen te zien en die liet je dan door de nanny bij het Ritz afleveren. Ik bestond gewoon niet meer voor je. Uiteindelijk hebben we twee jaar lang niet meer met elkaar gesproken, alle communicatie verliep via advocaten, nanny s en secretaresses. Van alle drie de soorten had je er een heleboel. Het wrange van het hele verhaal was dat je tweeënhalf jaar later, toen je naar L.A. was verhuisd, gas terugnam en je carrière op een lager pitje zette. Je maakte nog wel films, maar veel minder vaak en bracht veel tijd met de kinderen door. Daar zou ik goed mee hebben kunnen leven, veel beter dan met het tempo dat je eerst aanhield. Ik had nooit gedacht dat het ooit zover zou komen. Maar ik had ook niet de moed gehad geduld te hebben, of het gewoon aan je te vragen.

Twee dagen na ons trouwen beviel Natalya van een baby, en een jaar later kreeg ze er nog een. Die twee jaar deed ze geen modellenwerk en ze begon zich ontzettend te vervelen. Na korte tijd verliet ze me en pakte haar modellencarrière weer op. De kinderen bleven in eerste instantie bij mij, maar toen nam ze ze met zich mee. Ze had een superrijke playboy ontmoet, liet zich van mij scheiden en trouwde met hem. En ondertussen kleedde ze me financieel helemaal uit. Vraag me niet waarom, maar ik was zo stom geweest om in gemeenschap van goederen te trouwen. En zo kon ze dus haar geld cashen en met de volgende trouwen. Ik heb zelfs de kinderen vijf jaar lang niet mogen zien. Dat stond ze gewoon niet toe. Ze vielen niet onder de Amerikaanse wet. Omdat ze, terwijl ze mannen verzamelde, door Europa en Zuid-Amerika zwierf, vielen zij en de kinderen niet onder Amerikaanse jurisdictie. Natalya was in wezen niet meer dan een callgirl. Van het hoogste niveau, dat wel, ze was er heel erg goed in. En ondertussen had ik jou, en ons huwelijk kapotgemaakt.

Toen je naar L.A. was verhuisd, wachtte ik eerst een tijdje tot je op orde zou zijn en kwam je toen opzoeken. Zogenaamd kwam ik op bezoek bij de kinderen, maar eigenlijk kwam ik voor jou. Je was gekalmeerd en ik vertelde je wat er was gebeurd. Ik was heel eerlijk tegen je, vertelde je echt de waarheid. Zoals ik hem toen zag, tenminste. Ik denk niet dat ik toen de inzichten al had die ik nu heb, dat ik jaloers was geweest op jouw carrière en op het feit dat je een beroemde ster was. En ik vroeg of je het weer met me wilde proberen. Ik zei dat ik dat vroeg om de kinderen, maar eigenlijk ging het om mezelf. Ik hield gewoon nog steeds van je. En dat doe ik nog,' bekende hij eenvoudig. 'Altijd al gedaan.'

'Dat met dat Russische model was helemaal gestoord van me. Maar jij wilde niet opnieuw beginnen, jij wilde me niet langer. Dat heb ik je natuurlijk nooit kwalijk genomen. Ergere dingen dan ik deed, kun je een vrouw bijna niet aandoen. Je reageerde beleefd en tactisch, maar eigenlijk vertelde je me, op een uiterst vriendelijke en aardige manier, dat ik op kon rotten. Voor jou was het voorbij - alle liefdevolle gevoelens die je voor me had, had ik kapotgemaakt. Maar vroeger had je echt van me gehouden en het speet je dat je carrière me zo dwars had gezeten en dat je er zo vaak niet was geweest. En je zei dat je, als ik het je had gevraagd, waarschijnlijk wel rustiger aan was gaan doen, hoewel ik daar niet echt van overtuigd ben, in ieder geval niet in die eerste jaren. Je was ambitieus en het zou heel moeilijk voor je zijn geweest om daar niet naar te handelen.

Dus ging ik terug naar New York en woonde jij in L.A. Langzaamaan werden we vrienden. De kinderen werden volwassen en wij ook. Vier jaar na mijn bezoek aan jou, trouwde je met Sean en ik was oprecht blij voor je. Sean was echt een fantastische persoonlijkheid en geweldig voor de kinderen. Toen hij stierf, voelde ik erg met je mee. Je verdiende verdomme gewoon een man als hij, een echte goede man. Niet zo iemand als ik, die zich bij tijd en wijle gedroeg als een verschrikkelijke klootzak. En toen stierf hij. Ik vond het echt verschrikkelijk voor je. En nu zitten we hier dus als vrienden. Volgend jaar word ik zestig. Ik ben gelukkig slim genoeg geweest om na Natalya niet meer te trouwen. Zij woont nu in Hong Kong en ik zie de meisjes twee keer per jaar. Ze behandelen me als een vreemde, wat ik natuurlijk ook ben. Natalya is nog steeds heel mooi, met de hulp van allerlei plastische chirurgie. Ze is nog niet eens negenendertig, verdomme. De meisjes zijn nu zeventien en achttien en zien er heel exotisch uit. De alimentatie die ik voor hen betaal, zou een klein koninkrijkje kunnen onderhouden, maar ze leiden blijkbaar nogal een snel leven. Ze zijn allebei model. Chloe en Anthony hebben hen nooit ontmoet, wat waarschijnlijk maar beter is ook.

Dat was het dan: ons verhaal tot nu toe. Ik ben een soort broer, vriend en ex-man van je, die nog steeds van je houdt en volgens mij heb jij het best goed in je eentje. Ik heb nooit het gevoel gekregen dat je er spijt van had dat wij het niet opnieuw hebben geprobeerd, en zeker toen je Sean had ontmoet niet. Jij hebt me nergens voor nodig, Carole. Je hebt je eigen geld, wat ik lang geleden trouwens best goed voor je heb belegd, en je vraagt me nog steeds regelmatig om financieel advies. Op de een of andere, misschien vreemde, manier houden we van elkaar. Als je me nodig hebt, zal ik er altijd voor je zijn. En ik vermoed dat dat voor jou ook zo geldt. Nooit meer zal het nu meer dan dat worden, maar ik heb geweldig goede herinneringen aan je. En die zal ik nooit van mijn leven vergeten. Het is verdrietig voor je dat jij die niet hebt op dit moment, want we hebben echt een fantastische tijd met elkaar gehad. Ik hoop dat je dat ooit weer zult weten. Ik koester die tijd met jou en ik zal voor altijd spijt hebben van de pijn die ik je heb aangedaan. Daar heb ik dik voor moeten betalen en dat was ook mijn verdiende loon.'

Carole was diep geraakt door Jasons eerlijkheid. En hij bekende ruiterlijk zijn schuld. 'Ik hoop dat je me op een dag kunt vergeven. Ik denk eigenlijk dat je dat al hebt gedaan. Lang geleden. Er is geen bitterheid in onze vriendschap, er zijn geen scherpe kantjes. De tijd heeft ze er afgesleten en dat komt ook door de persoon die je bent. Je hebt een groot hart en je was een goede vrouw voor me. En je bent een geweldige moeder voor onze kinderen. Daar ben ik je dankbaar voor.' Jason was stil en zocht haar gezicht af naar een reactie. Carole keek hem verdrietig aan, haar ogen vol mededogen.

'Je hebt heel wat mee moeten maken,' zei ze vriendelijk. 'Dankjewel dat je dat allemaal zo eerlijk tegen me hebt verteld. Het spijt me dat ik niet in de gaten heb gehad dat je graag wilde dat ik het wat rustiger aan zou doen. We maken zulke stomme fouten als we jong zijn.' Na zijn verhaal voelde ze zich plotseling erg oud. Jason had wel twee uur zitten vertellen en Carole was nu moe, maar had ook een heleboel om over na te denken. Hoewel er geen moment was geweest dat er iets in haar geheugen geprikkeld werd. Maar ze was ervan overtuigd dat hij het voor beide kanten zo eerlijk mogelijk had proberen te vertellen. De enige die er in zijn verhaal niet goed van af was gekomen was het Russische topmodel, en dat verdiende ze hoogstwaarschijnlijk ook. Met haar had hij echt een grote vergissing begaan en dat besefte hij maar al te goed. Die Natalya was een gevaarlijke vrouw. Zo was Carole nooit geweest en ze had altijd geprobeerd liefdevol en eerlijk met hem om te gaan. Dat had hij haar zojuist duidelijk verteld. Dus blijkbaar had ze zichzelf niet meer te verwijten dan dat ze te hard had gewerkt en te vaak van huis weg was geweest.

'Ik ben heel dankbaar dat je nog leeft, Carole,' zei Jason warm, toen hij opstond om te vertrekken en ze voelde dat hij het echt meende. 'Het zou mijn hart, plus dat van de kinderen natuurlijk, gebroken hebben als je gedood was bij die bomaanslag. Ik hoop dat je geheugen weer helemaal terugkomt, maar als dat niet zo mocht zijn, blijven we toch allemaal van je houden.'

'Dat weet ik,' zei ze zachtjes. Dat hadden ze haar allemaal laten blijken, zelfs hij, hoewel ze niet meer met elkaar getrouwd waren. 'Ik hou ook van jou.' Hij boog zich voorover, gaf haar een kus op haar wang en liep de kamer uit.

Jason voegde iets toe aan haar leven, niet alleen herinneringen en informatie over het verleden, maar ook een warme vriendschap, die op zichzelf al een cadeau was.

Hoofdstuk 10

Na het Thanksgivingweekend kondigden Jason en Anthony aan dat ze terug moesten naar New York. En ook voor Chloe werd het tijd om weer aan het werk te gaan. Bovendien had Jake haar al een paar keer gebeld om te vragen wanneer ze terugkwam. Op dit moment konden ze niet veel meer voor Carole doen en ze was nu ook niet meer in levensgevaar. Haar herstel was nog een kwestie van tijd en zou waarschijnlijk lang duren.

De kinderen beloofden met Kerstmis naar L.A. te komen. De artsen verwachtten Carole over ongeveer een maand wel uit het ziekenhuis te kunnen ontslaan en dat ze dan ook in staat zou zijn om naar huis te vliegen. Carole nodigde Jason ook uit om met Kerstmis bij haar te komen en die invitatie nam hij graag aan. Het leek misschien een beetje vreemd, maar op een bepaalde manier voelden ze zich weer een gezin. Jason zou met Nieuwjaar toch met de kinderen naar St. Bart's gaan en vroeg of Carole dan met hen meeging. Maar dat kon niet, omdat de artsen vonden dat ze, als ze eenmaal in L.A. was, voorlopig niet moest reizen. Ten eerste was ze daar nog te zwak voor en bovendien zou het verwarrend voor haar kunnen zijn. Op dit moment kon Carole nog niet eens lopen, en doordat ze zich niets herinnerde, kostte alles wat ze deed veel meer inspanning. Dus als ze eenmaal thuis zou zijn, wilde ze daar ook graag blijven. Maar ze wilde ook de kinderen de vakantie met hun vader niet ontnemen. Ze hadden tenslotte allemaal een zware tijd gehad na haar ongeluk. St. Bart's zou hun goed doen.

Op zijn laatste avond in Parijs zat Jason nog een uur naast haar bed. Hij vertelde dat hij, hoewel hij wist dat het nog te vroeg was om erover na te denken, zich afvroeg of ze, als ze weer beter was, bereid zou zijn het nog een keer met hem te proberen. Carole aarzelde, ze herinnerde zich tenslotte niets van hun gezamenlijke geschiedenis, maar ze had wel gemerkt dat ze warme gevoelens voor hem koesterde. En natuurlijk was ze hem dankbaar voor alle tijd die hij er voor haar in Parijs was geweest. Jason was een goed mens, maar meer voelde ze nu niet voor hem en ze betwijfelde of dat ooit anders zou worden. En hem aan het lijntje houden of hoop geven was niet haar stijl. Haar eerste prioriteit lag nu bij haar herstel, zodat ze weer helemaal zichzelf werd. Bovendien wilde ze veel tijd aan de kinderen besteden. En daarin was eigenlijk geen ruimte voor een man. Daarbij klonk hun gezamenlijke geschiedenis wel heel gecompliceerd. De manier waarop ze voor haar ongeluk met elkaar waren omgegaan, leek haar uitstekend en ze wilde niet het risico lopen dat te verpesten door hun relatie nu in een andere vorm te gieten.

Met tranen in haar ogen gaf ze hem antwoord: 'Ik weet niet goed waarom, maar ik heb sterk het gevoel dat het veel slimmer voor ons allebei is als we de dingen laten zoals ze zijn. Ik weet nog niet veel over mijn leven, maar ik weet wel dat ik van je hou. En ik ben er zeker van dat ik er echt kapot van was toen we uit elkaar gingen. Maar iets heeft ons sinds die tijd uit elkaar gehouden, zelfs al kan ik me nu niet herinneren wat. Ik ben zelfs met iemand anders getrouwd geweest en iedereen vertelt me dat ik heel gelukkig met hem was. In jouw leven moeten ook andere liefdes zijn geweest, net als in het mijne. De kracht van wat we samen hebben, de liefde die we als vrienden voor elkaar hebben, is iets wat ik heel duidelijk voel. En daarbij hebben we natuurlijk kinderen samen, wat een band geeft die nooit meer verdwijnt. Al die dingen wil ik niet op het spel zetten en bovendien zou ik je nooit verdriet willen doen.

Je moet inderdaad iets gemist hebben bij me, of teleurgesteld zijn geweest in mij, want na mij heb je voor iemand anders gekozen. Ik koester de liefde die we nu voor elkaar voelen, als ouders van onze kinderen en als vrienden van elkaar. Dat wil ik voor geen goud verliezen, of in de waagschaal zetten. Iets zegt me dat het een groot risico inhoudt wanneer we het weer met elkaar zouden proberen, misschien zelfs een desastreus risico, voor ons allebei. Dus als je het goed vindt,' ze glimlachte warm naar hem, 'zou ik de dingen graag zo houden zoals ze zijn. Wat we nu hebben is een succesvolle formule en die moet je volgens mij nooit veranderen. Als het me lukt om niet nog een keer de lucht in geblazen te worden, zal ik er eeuwig voor je zijn. En ik hoop dat dat genoeg voor je is, Jason. Voor mij is wat we nu hebben een groot cadeau en dat wil ik zeker niet verknoeien.' Carole wist dat ze geen romantische gevoelens voor hem koesterde, hoe goed hij er ook uitzag en hoeveel hij ook van haar hield. Op die manier voelde ze gewoon niets voor hem. Nu in ieder geval niet, hoewel ze besefte dat dat jaren geleden wel zo moest zijn geweest. Maar nu niet meer. Dat wist ze zeker.

'Ik was al bang dat je zo zou reageren,' zei hij triest. 'En misschien heb je wel gelijk. Ik heb je na de scheiding van Natalya hetzelfde gevraagd, toen je weer terug was in L.A. En destijds gaf je me ongeveer hetzelfde antwoord, hoewel ik denk dat je toen nog erg boos op me was. En daar had je natuurlijk alle reden toe. Toen ik je in de steek liet heb ik me als een vreselijke klootzak gedragen en ik verdiende het afgewezen te worden. De onbezonnen fouten van de jeugd... of in mijn geval van de middelbare leeftijd. Ik heb geen enkel recht op wat ik je net voorstelde, maar ik moest het gewoon nog een keer proberen. En ik zal er ook voor jou zijn, altijd. Je kunt op me rekenen, Carole. Ik hoop dat je dat weet.'

'Dat deed ik ook, toen ik je dit vertelde,' reageerde ze, met tranen in haar ogen. Jason was echt ongelofelijk lief en integer geweest sinds haar ongeluk. 'Ik hou van je, Jason, op de aller-, allerbeste manier.'

'Ik ook van jou,' zei hij en ze kusten elkaar hartelijk op de wang. Carole vond het fijn dat ze hun vriendschap konden voortzetten op de manier zoals hij nu was. En dat vond Jason ook. Even had hij hoop gehad op iets anders en de kans om dat aan haar te vragen niet voorbij willen laten gaan. Maar nu duidelijk was dat ze daar niets in zag, was het ook goed en hield hij nog evenveel van haar als hij altijd had gedaan. Het was een beetje treurig voor hem om weer uit Parijs te vertrekken. Ondanks de omstandigheden had hij van de tijd die hij met haar had doorgebracht genoten. En hij wist dat hij haar straks zou missen. Gelukkig kon hij zich verheugen op Kerstmis, dat ze in ieder geval samen, met de kinderen erbij, zouden vieren in L.A.

Stevie was van plan om in Parijs bij Carole te blijven, tot ze weer naar huis mocht. Hoelang dat ook mocht duren. Toen ze Alan belde, was hij vol begrip geweest en vond hij dat ze natuurlijk nu bij Carole moest zijn. Hij deed zijn best in deze periode vol stress een steun voor haar te zijn en klaagde nergens over. Dat vond Stevie ontzettend lief van hem. Op dit soort momenten vond ze Alan echt een geweldige man, ondanks hun verschillen in wat ze wilden en in hun ideeën over het huwelijk.

Voordat Anthony weer naar New York vertrok, kwam hij ook naar het ziekenhuis om zijn moeder te zien en bleef hij ruim een uur naast haar bed zitten. Net als Jason, zei hij nog eens dat hij ontzettend blij was dat ze het had overleefd. Dat had Chloe ook al gezegd toen ze een uur eerder op weg naar het vliegveld afscheid van haar moeder was komen nemen. Ze waren allemaal vreselijk opgelucht dat ze nu buiten levensgevaar was.

Anthony vervolgde: 'Probeer nou niet weer in de problemen te raken, in ieder geval voorlopig, tot ik weer naar huis kom. En niet meer van die rare reisjes in je eentje. Neem dan in ieder geval Stevie voortaan met je mee.' Anthony wist natuurlijk ook wel dat Stevie's aanwezigheid niets veranderd zou hebben aan het feit dat ze op het verkeerde moment op de verkeerde plaats was geweest. Maar het idee dat hij zijn moeder bijna had verloren bij een bomaanslag in Parijs maakte hem nog steeds aan het huiveren. 'En dankjewel dat je pa hebt gevraagd Kerstmis met ons te vieren. Dat vind ik ontzettend aardig van je.' Hij wist dat zijn vader anders in zijn eentje zou hebben gezeten. Er was al een hele tijd geen vrouw meer in zijn leven, die belangrijk voor hem was. Het was de eerste keer in achttien jaar dat ze weer iets samen zouden vieren. De laatste keer dat ze zoiets met z'n vieren hadden gedaan was al zo lang geleden dat hij het zich nog maar vaag kon herinneren. Waarschijnlijk zou het hierna ook niet nog een keer gebeuren dat ze samen de feestdagen doorbrachten, dus hechtte hij er nu veel waarde aan. En zijn vader ook trouwens.

'Ik zal me netjes gedragen,' beloofde Carole en ze wierp een trotse blik op haar zoon. Zelfs al kende ze de details uit zijn kindertijd niet meer, het was het duidelijk voor haar dat Anthony een prima jongen was, precies zoals zijn vader had gezegd. En in zijn ogen kon ze zijn liefde voor haar lezen, net zoals hij omgekeerd in die van haar.

Toen ze elkaar voor de laatste keer omhelsden, waren ze allebei in tranen, ondanks het feit dat ze elkaar gauw weer zouden zien. Carole huilde tegenwoordig snel; alles raakte haar emotioneel heel sterk. En ze had nog zoveel te leren en in zich op te nemen. Het was echt alsof ze opnieuw was geboren.

Toen Anthony na hun omhelzing de kamer uit wilde gaan, kwam er net iemand binnenlopen. Het was de lange Fransman die haar al eerder een bezoek had gebracht en toen rozen had meegenomen. Carole kon zijn naam maar niet onthouden en ze was haar Frans kwijt. Wat de dokters en verpleegsters tegen haar zeiden kon ze nog wel begrijpen, maar antwoord geven in het Frans kon ze niet. Het was al moeilijk genoeg voor haar om Engels te spreken en alle woorden weer te vinden. Maar dat ging nu gelukkig goed; Frans was gewoon nog een brug te ver.

Bij het zien van de Fransman, die hem begroette met een knikje en een glimlach, leek Anthony volkomen te verstarren. Carole kon merken dat haar zoon wist wie hij was. Ze zag dat zijn lichaam bevroor en de blik in zijn ogen werd ijskoud. Anthony was duidelijk niet blij met de komst van deze man. Het feit dat ze elkaar herkenden verbaasde Carole niets; de Fransman had haar immers verteld dat hij een vriend van de familie was geweest en haar kinderen vroeger had ontmoet. Maar ze was geschokt bij het zien van Anthony's reactie.

'Dag Anthony,' zei Matthieu zachtjes. 'Dat is heel lang geleden.'

'Wat doet u hier?' reageerde Anthony vijandig. Sinds hij een kind was, had hij deze man niet meer gezien en hij wierp snel een beschermende blik op zijn moeder. Carole probeerde er iets van te begrijpen.

'Ik kom je moeder opzoeken. Dat heb ik al een paar keer eerder gedaan.' De kilte tussen de twee mannen was haast tastbaar en Carole had geen idee waarom.

'Weet ze nog wie u bent?' vroeg Anthony koud.

'Nee,' antwoordde Matthieu voor haar. Maar Anthony wist nog al te goed wie hij was: de man die zijn moeder zo vreselijk aan het huilen had gemaakt. Hij had er niet zo vaak meer aan gedacht en hoewel hij Matthieu in geen vijftien jaar had gezien, stond hem opeens weer heel helder voor de geest hoe ontzettend kapot zijn moeder was geweest, toen ze Chloe en hem had verteld dat ze weggingen uit Parijs. Haar hart was gebroken en ze had zo ontzettend moeten huilen. Dat had hij nooit meer kunnen vergeten.

Voor dat moment had Anthony Matthieu best gemogen. Graag gemogen eigenlijk. Ze hadden bijvoorbeeld vaak samen gevoetbald. Maar toen zijn moeder zoveel verdriet had en ze had verteld dat dat om Matthieu was, was hij hem gaan haten. Nu kon hij zich opeens ook weer herinneren dat ze in de maanden daarvoor ook vaak ongelukkig was geweest. Hoewel Anthony het heerlijk had gevonden om weer terug naar de States te gaan, was het tegelijkertijd vreselijk voor hem geweest dat zijn moeder zo wanhopig was. Zelfs toen ze weer in L.A. woonden, was ze nog lang verdrietig en triest geweest. Uiteindelijk had ze het huis in Parijs verkocht en gezegd dat ze nooit meer terug zouden gaan. Dat had Anthony destijds helemaal niet erg gevonden, hoewel hij er best goede vrienden had gemaakt. Maar het verdriet van zijn moeder had zwaar op hem gedrukt. Als ze zich nu zou kunnen herinneren hoe het destijds was geweest, zou dat haar waarschijnlijk nog steeds verdrietig maken. Anthony vond het vreselijk dat hij Matthieu nu weer in de ziekenhuiskamer van zijn moeder moest tegenkomen.

Matthieu had iets autoritairs: zijn houding was er altijd een van iemand die vindt dat hij het recht heeft om te doen wat hem goeddunkt. Hij aarzelde nooit, verwachtte dat de mensen naar hem luisterden en deden wat hij vond dat ze moesten doen. Anthony herinnerde zich dat hij daar als kind een hekel aan had gehad. Ooit had Matthieu hem naar zijn kamer gestuurd, omdat hij onbeleefd was geweest tegen zijn moeder en toen had Anthony tegen haar geschreeuwd dat Matthieu zijn vader niet was. Later had Matthieu zijn excuses aan hem aangeboden. Anthony voelde nu ook weer iets autoritairs in de houding waarmee hij in de ziekenhuiskamer van zijn moeder stond: alsof hij daar hoorde. Maar hij hoorde hier niet en Anthony kon aan zijn moeder zien dat zij er geen idee van had wie deze Fransman was.

'Ik blijf maar een paar minuten,' zei Matthieu beleefd, terwijl Anthony met een houding die een en al bescherming uitstraalde, terugliep naar het bed van zijn moeder en haar nog een keer een dikke knuffel gaf. Die Matthieu kon beter vertrekken: uit deze ziekenhuiskamer en uit het leven van zijn moeder. En nooit meer terugkomen.

'Ik zie je gauw, mam,' beloofde hij. 'Pas goed op jezelf. Ik bel je zodra ik in New York ben.' Bij die laatste woorden wierp hij even een blik op Matthieu. Hij vond het vreselijk om nu weg te moeten en hem daar bij haar achter te laten. Maar aan de andere kant kon hij haar nu ook niet veel verdriet doen, want ze herinnerde zich hem niet en bovendien was er constant een verpleegster in de kamer. Maar Anthony vond het toch heel vervelend dat hij zou achterblijven bij zijn moeder. Jaren geleden had hij haar enorm veel verdriet gedaan. Hij was toen gelukkig uit haar leven verdwenen. Waarom moest hij dan nu verdomme weer terugkomen? Dat was helemaal nergens goed voor, vond Anthony. En juist op een moment dat Carole zo ontzettend kwetsbaar was. Het brak zijn hart.

Toen Anthony de kamer eenmaal uit was, richtte Carole een vragende blik op Matthieu. 'Hij wist nog wie je was,' zei ze, terwijl ze hem doordringend bleef aankijken. En het was overduidelijk geweest dat haar zoon deze man totaal niet mocht. 'Waarom heeft hij zo'n hekel aan je?' Carole moest, nu ze zelf niet meer wist hoe het verleden in elkaar zat, volledig op de informatie van anderen afgaan. En nog belangrijker: ze moest erop vertrouwen dat die anderen haar ook de waarheid vertelden. Zoals Jason had gedaan. Daar bewonderde en respecteerde ze hem enorm voor en ze besefte maar al te goed dat het niet makkelijk voor hem was geweest. Matthieu leek veel gereserveerder en niet van plan zichzelf bloot te geven. Eigenlijk had ze sterk het gevoel dat Matthieu erg op zijn hoede was bij haar. Daarbij waren haar de reacties van de verpleegsters opgevallen: blijkbaar kenden ze deze man en Carole begon zich steeds meer af te vragen wie hij nou eigenlijk was. Zodra Anthony belde, zou ze het vragen.

'Hij was nog een kleine jongen toen ik hem voor het laatst zag,' verzuchtte Matthieu, terwijl hij ging zitten. 'Een kleine jongen die de wereld natuurlijk zag met de ogen van een kind. Hij was altijd heel beschermend over jou. Het was een fantastisch ventje.' Dat had ze zelf ook al ontdekt. 'Ik heb je verdriet gedaan, Carole.' Het had geen zin om dat te ontkennen. Bovendien zou ze dat toch van haar zoon horen, al kende die natuurlijk het hele verhaal niet. Dat kenden alleen Carole en hijzelf. Maar hij was er nog niet aan toe om alles al aan haar te vertellen. Hij was bang dat hij opnieuw verliefd op haar zou worden en dat wilde hij niet. 'Onze levens waren heel ingewikkeld. We hebben elkaar ontmoet toen jij hier in Parijs een film draaide, vlak nadat je echtgenoot je had verlaten. En we werden verliefd,' zei hij, met een gezicht vol spijt en verlangen. In zijn ogen stond te lezen dat hij nog altijd van haar hield. Anders dan ze bij Jason had gezien. Dit had veel meer intensiteit. En woede? In ieder geval iets waar je bijna bang van zou worden. Jason straalde warmte en vriendelijkheid uit, maar dat gold niet voor deze man. Deze man riep een bepaald gevoel in haar op dat ze niet kon benoemen. Was het angst, vertrouwde ze hem of vond ze hem misschien zelfs aardig? Carole voelde dat er passie in hem smeulde. En er was iets mysterieus aan hem. Wat er al die jaren geleden ook tussen hen was geweest, het vuurtje was blijkbaar nog niet helemaal gedoofd en ook Carole zelf voelde iets tintelen. Hoewel ze zich hem niet herinnerde, voelde ze wel dat hij haar iets deed, maar ze was er nog niet achter wat: liefde of angst? Carole wist nog altijd niet wie hij was en herkende zijn naam natuurlijk ook niet. Wat haar betrof, was hij gewoon een man die vertelde dat ze ooit van elkaar hadden gehouden. Maar ze herinnerde zich hem niet, net zoals ze zich niemand anders herinnerde. En haar intuïtie vertelde haar ook niets: was hij goed of slecht? Het enige wat ze had waren de gevoelens die hij in haar opriep, gevoelens die ze niet kon plaatsen en die ervoor zorgden dat ze zich ongemakkelijk voelde, hoewel ze geen idee had waarom. Ze had verdomme nergens een idee van. Alles wat ze ooit had geweten of voor hem had gevoeld, was weg.

'Wat gebeurde er verder met die verliefdheid?' vroeg Carole. Op dat moment kwam Stevie de kamer binnenlopen. Bij het zien van Matthieu bleef ze verrast staan. Carole stelde hen aan elkaar voor en daarna ging Stevie, met een vragende blik naar Carole, de kamer weer uit om te wachten op de gang. Tegen Carole zei ze dat ze in de buurt zou blijven en dat vond Carole een geruststellend idee. Natuurlijk wist ze wel dat deze man haar geen kwaad zou doen, maar ze voelde zich heel kwetsbaar, bijna naakt, zo alleen in de kamer met hem. En zijn ogen lieten die van haar niet los.

'Er gebeurden allerlei dingen. Jij was de liefde van mijn leven. Daar wil ik graag een keer met je over praten, maar dit lijkt me niet het geschikte moment.'

'Waarom niet?' Zijn geheimzinnigheid maakte haar nerveus. Ze voelde dat hij dingen achterhield en dat vond ze onheilspellend.

'Omdat er veel te veel te vertellen is in te korte tijd. Ik had gehoopt dat je je alles weer zou herinneren nu je uit de coma bent ontwaakt, maar dat is helaas niet zo. Ik zou graag nog eens terugkomen om er rustig met je over te praten.' En zijn volgende zin maakte haar aan het schrikken: 'We hebben twee jaar samengewoond.'

'Echt?' Carole was helemaal verbouwereerd. 'Waren we getrouwd?' Hij glimlachte en schudde zijn hoofd. Mijn god, de ene na de andere man dook op uit het niets. Jason. Sean. En nu deze weer, die beweerde met haar te hebben samengewoond. Niet zomaar een verliefdheid, maar iemand waar ze blijkbaar heel serieus mee was geweest. En niemand had haar iets over deze man verteld. Wie weet wisten ze helemaal niets van zijn bestaan. Maar Anthony duidelijk wel en zijn reactie was helemaal niet positief geweest. Dat moest ze beschouwen als een signaal. Dit was blijkbaar geen gelukkige verhouding geweest en ook niet goed geëindigd, anders waren ze natuurlijk niet uit elkaar.

'Nee, we waren niet getrouwd. Dat wilden we allebei wel graag, maar het kon gewoon niet. Ik had familieverplichtingen plus een baan, die dat onmogelijk maakten. Het was er niet het juiste moment voor.' Blijkbaar was dat belangrijk: het juiste moment. Zoiets was met Jason ook al het probleem geweest. Dat was voorlopig alles wat Matthieu erover wilde zeggen en dus stond hij op en beloofde gauw weer terug te zullen komen. Carole betwijfelde of ze dat eigenlijk wel wilde. Misschien was dit wel een stuk uit haar leven waar ze liever niets van wist. Er hing een sombere sfeer van verdriet en spijt in de kamer. Maar toen verscheen er een glimlach in zijn ogen die Caroles hart trof. Heel vaag zag ze iets bekends aan hem, maar ze kon het verder niet thuisbrengen. In haar hart wilde ze niet dat hij nog eens op bezoek zou komen, maar dat durfde ze niet te zeggen. Misschien kon ze Stevie vragen erbij te zijn als hij weer kwam. Hij joeg haar op de een of andere manier angst aan en ze had iemand nodig die haar kon beschermen tegen wat ze voelde als iets heel machtigs van hem.

Matthieu boog zich voorover om haar hand te kussen. Carole keek toe, als van een afstand. Aan één kant gedroeg hij zich formeel en beleefd, maar aan de andere kant was hij vreemd vrijpostig. Niet alleen ging hij op bezoek bij een vrouw die hem niet herkende, maar hij vertelde bovendien dat ze van elkaar hadden gehouden, hadden samengewoond en met elkaar hadden willen trouwen. En als hij haar aankeek, voelde ze dat hij nog steeds naar haar verlangde.

Zodra hij weg was, kwam Stevie de kamer binnenlopen.

'Wie was dat?' vroeg ze, slecht op haar gemak. Carole antwoordde dat ze dat niet wist. 'Misschien is hij die mysterieuze Fransman wel die je hart brak en waar je nooit over praatte,' merkte Stevie vol sensatie op en Carole barstte in lachen uit.

'Mijn god, ze kruipen echt uit alle hoeken en gaten, is het niet? Echtgenoten, vriendjes, mysterieuze Fransmannen. Hij zei dat we hebben samengewoond en wilden trouwen en ik weet er niets meer van. Net zomin als van alle anderen. Maar misschien is het in dit geval wel beter niets te weten. Ik vind hem een beetje vreemd.'

'Ach, dat komt gewoon omdat hij Frans is. Die zijn allemaal een beetje vreemd,' merkte Stevie onaardig op. 'En zo vreselijk intens. Niet mijn ding, helemaal niet.'

'Het mijne ook niet, denk ik. Maar vroeger misschien wel.'

'Misschien was dat de man met wie je in dat leuke huis woonde, dat huis wat ik voor je moest verkopen.'

'Dat kan best. Anthony was in ieder geval woedend toen hij hem hier zag. En die man vertelde zelf dat hij me veel verdriet had gedaan,' merkte Carole peinzend op.

'Nou, daar is hij dan in ieder geval eerlijk over.'

'Ik wou maar dat ik me er iets van herinnerde,' zei Carole, niet op haar gemak.

'Is er helemaal niets wat je nog weet?'

'Nee. Helemaal niets. Ik vind het allemaal fascinerende verhalen, maar het lijkt steeds of het over iemand anders gaat. Wat ik er nu van begrijp is dat ik veel te hard heb gewerkt en daardoor niet genoeg thuis, bij mijn man, kon zijn. Dat ik hem uiteindelijk kwijtraakte aan een supermodel van eenentwintig, die hem weer dumpte, nadat hij mij had gedumpt. En blijkbaar werd ik vlak daarna verliefd op deze Fransman, die me verdrietig maakte en die door mijn zoon wordt gehaat. En een paar jaar later ben ik met een geweldige man getrouwd, die veel te jong is gestorven. En nu lig ik hier.' Er lag een humoristische twinkeling in haar ogen, terwijl ze wat ze maar van haar leven wist opsomde, en Stevie moest erom glimlachen.

'Klinkt als een reuze boeiend leven. Ik vraag me af of er straks nóg een man tevoorschijn komt.' Stevie klonk bijna hoopvol en Carole schrok.

'Dat hoop ik toch niet! Dit is me al veel te veel. Van deze drie word ik al doodmoe. En dan de kinderen er ook nog bij.' Over Chloe bijvoorbeeld maakte ze zich best bezorgd. Blijkbaar had ze haar dochter niet gegeven wat ze zo hard nodig had van haar moeder. Dat was nu prioriteit nummer een voor haar. Met Jason was alles nu uitgesproken en ze wist dat ze van hem hield. Sean was er helaas niet meer en die Fransman, wie het ook mocht zijn, interesseerde haar niet echt. Natuurlijk was ze wel nieuwsgierig naar wat hij voor haar had betekend, maar op de een of andere manier had ze het gevoel dat ze daar maar beter niet al te veel van kon weten. Dat zou alleen nog maar meer pijnlijke herinneringen geven. Wat haar betreft, was wat ze van Jason had gehoord wel genoeg. Dat ze er destijds helemaal kapot van was geweest kon ze zich goed voorstellen. En blijkbaar had die Fransman haar daarna ook weer ongelukkig gemaakt. Het was een verdrietige periode geweest, dat was wel duidelijk. Godzijdank was Sean toen in haar leven gekomen. De berichten over hem waren gelukkig unaniem positief. Maar toen had ze ook hem verloren. Ze had blijkbaar weinig geluk met de mannen in haar leven. Alleen met haar kinderen.

Stevie en de verpleegster hielpen haar samen het bed uit, omdat ze van de artsen moest oefenen met lopen.

Carole was verbaasd dat dat zo moeilijk bleek te zijn. Het leek wel of haar benen waren vergeten hoe het moest. Ze voelde zich zowat een peuter en struikelde zelfs op een gegeven moment, waardoor ze op de grond terechtkwam. Daarna moest ze zelf weer omhoog zien te komen en dat was niet makkelijk. Maar daarna leek haar motorische geheugen opeens wakker te worden en lukte het om, nog wel wat onvast op haar benen, samen met Stevie en de verpleegster de gang heen en weer te lopen. Het bleek een kwestie van hard werken, zoals alles tegenwoordig. Aan het eind van elke dag was ze doodmoe en meestal al in slaap nog voor Stevie de kamer uit was.

Anthony deed wat hij had beloofd en belde haar, zodra hij daar was, vanuit New York. En bleek nog steeds woedend over Matthieu te zijn.

'Ik vind het niet op z'n plaats dat hij bij je op bezoek komt, mam, hij heeft je hart gebroken. Hij is er de oorzaak van dat we weer uit Frankrijk zijn vertrokken.'

'Wat deed hij dan voor vreselijks?' vroeg Carole. Maar haar zoon had natuurlijk de herinneringen van een kind.

'Hij was gemeen tegen je en maakte je aan het huilen.' Het klonk zo naïef dat ze erom moest glimlachen.

'Maar hij kan me nu geen pijn meer doen,' verzekerde ze hem.

'Als hij dat doet, vermoord ik hem.' Anthony herinnerde zich de finesses van alles wat er was gebeurd misschien niet meer, maar zijn negatieve gevoelens ten opzichte van Matthieu waren nog steeds heftig. 'Vertel hem maar dat hij kan opdonderen.'

'Ik beloof je dat ik hem eruit zal laten gooien als hij vervelend tegen me is.' Maar eerst wilde ze nog wat meer over hem te weten komen.

Twee dagen na het vertrek van Jason en Anthony, vertelde Mike Appelsohn door de telefoon dat hij van plan was naar Parijs te komen. Tot nu toe had hij iedere dag gebeld en Stevie gesproken. Die zei nu dat Carole zich nu wel goed genoeg voelde om hem te kunnen ontvangen, maar dat ze binnen een paar weken alweer naar L.A. mocht en hij haar daar ook op zou kunnen zoeken. Maar Mike wilde niet langer wachten en zou het eerstvolgende vliegtuig naar Frankrijk nemen. En inderdaad stond hij de volgende dag al in Parijs. Eindelijk, na zich wekenlang vreselijk bezorgd te hebben gemaakt. Carole was als een dochter voor hem en dat was al sinds hun eerste ontmoeting, op haar achttiende, zo.

Mike Appelsohn was een knappe, goeduitziende man met levendige ogen, een bulderende lach en een enorm gevoel voor humor. Al vijftig jaar lang was hij filmproducer en hij was degene die Carole tweeëndertig jaar geleden in New Orleans had ontdekt. Destijds had hij haar ervan weten te overtuigen dat ze naar Hollywood moest komen voor een screentest. Die bleek uitstekend te zijn en daarna was ze dankzij hem als een raket omhooggeschoten. De rest was bekend: ze was uitgegroeid tot een wereldberoemde ster. Mike had haar eerste films voor haar geregeld en over haar gewaakt als een moederkip. Toen ze Jason voor het eerst ontmoette, was hij erbij geweest; hij had hen zelfs aan elkaar voorgesteld - zich niet bewust van de gevolgen die dat zou hebben. En hij was de peetvader van hun eerste kind. Allebei Caroles kinderen waren dol op hem en beschouwden hem als een grootvader. En natuurlijk trad hij haar hele carrière al op als haar agent. Iedere film die ze ooit had gemaakt had ze, voor ze ook maar iets ondertekende, met hem besproken. Carole had nooit iets gedaan zonder zijn goedkeuring. Mike was er helemaal kapot van geweest toen hij hoorde over haar ongeluk en hoe ze er daarna aan toe was. Nu móést hij haar gewoon met eigen ogen zien. Stevie had hem natuurlijk gewaarschuwd dat Carole haar geheugen helemaal kwijt was. Dat ze hem niet zou herkennen, of zich hun gezamenlijke geschiedenis niet zou herinneren. Maar Stevie was er zeker van dat ze blij zou zijn om hem te zien, wanneer ze begreep hoe belangrijk zij voor hem was en hij voor haar.

'Herinnert ze zich nog steeds niets?' vroeg hij, van streek. 'Komt haar geheugen wel terug?' Mike had zich echt doodongerust gemaakt sinds het telefoontje van Stevie, toen die net in Parijs was gearriveerd. Ze had hem gebeld voor hij iets over Caroles ongeluk in de kranten zou lezen. Toen ze het hem door de telefoon had verteld, was hij in huilen uitgebarsten.

'Dat hopen we. Er is tot nu toe nog niets wat ervoor heeft gezorgd dat haar herinneringen spontaan naar boven kwamen, maar we werken er allemaal hard aan.' En Carole natuurlijk ook. Soms was ze urenlang bezig om zich de dingen te herinneren die mensen haar, sinds ze uit haar coma was ontwaakt, hadden verteld. Maar het lukte haar nog altijd niet om erbij te komen. Jason had zijn secretaresse allerlei foto's laten opsturen en zelf een babyboek, dat hij thuis had liggen, naar haar gezonden. Het waren prachtige foto's, maar Carole had er nog geen sprankje herkenning bij. De herinneringen die in haar op hadden moeten komen, lieten het gewoon afweten. Gelukkig hadden de artsen de moed nog lang niet opgegeven en de neuroloog die de leiding had over haar behandeling bleef volhouden dat het hele proces lang kon duren en dat sommige delen van haar geheugen waarschijnlijk ook nooit meer terug zouden komen. Ten eerste door de klap tegen haar hoofd, het trauma zelf, en ten tweede door het feit dat ze zo lang in coma had gelegen. Hoe groot de tol was die ze daarvoor zou moeten betalen of hoe permanent de schade zou zijn, waren zaken die ze alleen maar af konden wachten. Wat voor Carole zelf natuurlijk het allermoeilijkste was.

Ondanks alle waarschuwingen van Stevie, was Mike Appelsohn, toen hij haar kamer binnenkwam, niet voorbereid op het feit dat Carole niet eens een spoor van herkenning vertoonde. Diep in zijn hart had hij blijkbaar toch verwacht dat er iets zou zijn overgebleven van alle jaren die ze elkaar nu kenden: iets bekends aan zijn gezicht, een glimp van de vriendschap die ze voor elkaar voelden. Maar er was niets, helemaal niets, ze keek hem volkomen blanco aan. Gelukkig was Stevie er ook. Zij zag zijn verslagenheid toen Carole hem zonder enige herkenning aankeek. Stevie had Carole al voorbereid op zijn komst en vertelde nu wie hij was. Hoewel Mike, een beer van een man, zich flink probeerde te houden, barstte hij in tranen uit terwijl hij haar omhelsde.

'Godzijdank,' was het enige wat hij in eerste instantie uit kon brengen en gelukkig kalmeerde hij na een tijdje weer. Langzaam verslapte de stevige greep waarmee hij haar in zijn armen hield.

'Jij bent Mike?' vroeg Carole zachtjes, alsof ze elkaar voor het eerst zagen. 'Stevie heeft me een heleboel over je verteld, je bent echt fantastisch voor me geweest.' Haar dankbaarheid klonk werkelijk gemeend, hoewel ze dat natuurlijk alleen maar uit de tweede hand wist.

'Ik hou van je, meid, heb ik altijd gedaan. Je was echt het liefste meisje dat ik ooit heb ontmoet.' Toen hij naar haar keek, moest hij opnieuw de tranen wegslikken en Carole glimlachte naar hem. 'Op je achttiende was je een superstuk,' zei hij trots. 'En dat ben je nog steeds.'

'Stevie heeft me verteld dat jij me hebt ontdekt. Dat klinkt alsof ik een land ben, of een zeldzame vogel, of een bloem.'

'Dat ben je ook: een zeldzame vogel, een bijzondere bloem.' Mike liet zich in de enige gemakkelijke stoel in de kamer vallen. Stevie bleef vlak bij het bed staan. Carole had gevraagd of ze erbij wilde blijven. Zelfs zonder dat ze zich kon herinneren wat Stevie allemaal voor haar had geregeld en gedaan, voelde Carole dat ze op haar kon steunen en veilig was bij deze lange, donkerharige vrouw.

'Ik hou veel van je, Carole,' ging Mike verder. Daar herinnerde ze zich natuurlijk niets van. 'Je bent een ongelofelijk talent. We hebben samen een paar prachtige films gemaakt. En als je dit allemaal achter de rug hebt, gaan we er nog meer maken.' Mike werd in de filmwereld nog altijd zeer gerespecteerd en hij was nog volop in de running. Dat was al vijftig jaar zo, zolang Carole leefde. 'Ik kan haast niet wachten tot je weer in L.A. bent. De allerbeste artsen van het Cedars-Sinaï ziekenhuis staan daar voor je klaar.' De artsen uit Parijs hadden beloofd voor een lijst te zorgen met de namen van artsen die haar behandeling in Amerika konden overnemen, maar Mike hield ervan om de dingen geregeld en onder controle te hebben. 'Nou, waar zullen we beginnen?' vroeg hij verwachtingsvol. Hij wilde alles doen wat hij kon om haar te helpen. Van Caroles beginjaren in Hollywood en de periode daarvoor kon Mike natuurlijk, meer dan ieder ander, alles vertellen. Stevie had dat voor zijn komst aan Carole uitgelegd.

'Hoe heb ik je ontmoet?' Carole wilde het hele verhaal horen.

'Jij verkocht me een tube tandpasta in de drogisterij op de hoek, ergens in New Orleans. Je was het mooiste meisje dat ik ooit had gezien,' zei hij vriendelijk. Mike maakte geen enkele opmerking over het litteken op Caroles wang. Nu ze weer kon lopen en dus haar bed uit kon, had ze het, toen ze naar het toilet was gegaan en daar in de spiegel had gekeken, zelf al ontdekt. Eerst was ze er nogal van geschrokken, maar nu vond ze het al niet belangrijk meer. Het was tenslotte een kleine prijs om te betalen voor het feit dat ze nog leefde. Het terugvinden van haar geheugen, dat was belangrijk, niet haar smetteloze schoonheid.

'Ik vroeg je voor een screentest naar L.A. te komen. Later heb je me verteld dat je toen dacht dat ik een pooier was. Dat staat je netjes!' Mike was een grote vrolijke man en bij die gedachte barstte hij weer in een bulderend gelach uit. Het was een verhaal dat hij al duizend keer aan allerlei mensen had verteld. 'Dat was de eerste keer van m'n leven dat iemand zoiets over me dacht.' Carole lachte met hem mee. Zo langzamerhand had ze weer een ruime woordenschat en ze had het verhaal dus kunnen volgen. 'Oorspronkelijk kwam je uit Mississippi, waar je samen met je vader op een boerderij had gewoond. Die was een paar maanden eerder gestorven, waarna je daar de hele boel had verkocht. Van het geld dat dat had opgebracht leefde je en je stond niet eens toe dat ik je ticket betaalde. Je zei dat je me niets verschuldigd wilde zijn. Toen had je nog een heel zuidelijk accent. Ik vond het prachtig, maar het was niet handig voor een aankomend filmster.' Carole knikte. Dat had Jason haar ook verteld. Toen ze met hem trouwde, was het nog steeds een beetje te horen geweest, maar nu was het al jaren helemaal verdwenen. 'Maar om kort te gaan: je kwam naar L.A. en je screentest was werkelijk fantastisch.'

'Maar daarvoor, weet je iets over de tijd daarvoor?' Mike kende haar het langst van iedereen en ze dacht dat hij misschien ook wel iets wist over haar jeugd. Jason was daar nogal vaag over geweest en had er weinig over kunnen vertellen.

'Dat weet ik niet precies,' antwoordde hij eerlijk. 'Maar je praatte altijd wel veel over je vader toen je jong was. Ik heb het idee dat hij goed voor je was geweest en je vond het heerlijk om op een boerderij op te groeien. Je had in een heel klein dorpje, iets buiten Biloxie gewoond.' En met die woorden klikte er opeens iets in haar hoofd. Waarom wist ze niet, maar er kwam een woord in haar op, dat meteen uit haar mond rolde.

'Norton.' Heel verbouwereerd keek ze hem aan en Stevie keek al net zo verbaasd.

'Ja! Zo heette het daar, Norton!' Mike was helemaal opgetogen. 'Jullie hadden varkens en koeien en kippen en…' Carole onderbrak hem.

'Een lama.' Tot haar eigen verbazing vulde ze hem aan. Het was het allereerste dat ze zich helemaal op eigen kracht herinnerde.

Mike draaide zich half om en wierp een snelle blik op Stevie, die haar ogen strak gericht hield op Carole. Carole zat te knikken en keek Mike recht in de ogen. Blijkbaar had hij een deur in haar geheugen geopend, wat tot dan toe nog niemand was gelukt.

'Ik had een lama. Die had ik voor mijn verjaardag van mijn vader gekregen. Hij zei altijd dat ik precies op dat beest leek, met grote ogen, lange wimpers en een lange nek. En er net zo grappig uitzag.' Op de een of andere manier praatte Carole alsof ze haar vader op dat moment kon horen. 'Mijn vaders naam was Conway.' Mike knikte alleen maar, bang om haar te onderbreken. Alle drie beseften ze dat er iets heel belangrijks aan het gebeuren was. Dit waren de eerste herinneringen die ze weer terugkreeg. Blijkbaar had ze helemaal naar het begin terug gemoeten. 'Mijn moeder stierf toen ik nog heel klein was. Ik heb haar nooit gekend. Op de piano stond een foto van haar, met mij op haar schoot. Ze was heel knap om te zien en heette Jane. Ik lijk op haar.' Toen ze dat zei, sprongen er tranen in haar ogen. 'En mijn oma heette Ruth. Zij bakte altijd koekjes voor me en stierf toen ik tien was.'

'Dat wist ik niet,' reageerde Mike zachtjes. Maar in Caroles hoofd waren de herinneringen aan haar heel helder.

'Zij was ook knap om te zien. Mijn vader stierf vlak voor mijn eindexamen. Zijn truck kwam in een greppel terecht en sloeg over de kop.' Ze wist alles weer. 'Ze zeiden dat ik de boerderij beter kon verkopen en ik...' Plotseling werd haar gezicht weer zonder uitdrukking en zei ze, voor zich uitstarend: 'Wat er daarna gebeurde weet ik niet meer.'

'Je verkocht de boerderij en vertrok naar New Orleans, waar ik je ontdekte.' Mike vulde het voor haar in, maar Carole wilde dat het uit haar eigen hoofd kwam, niet uit dat van hem. Maar ze kwam niet verder. Dit was alles wat er in haar op wilde komen. Hoe graag ze zich ook meer wilde herinneren, het lukte gewoon niet. Maar ze moest natuurlijk blij zijn met wat ze zich in die korte tijd allemaal al had kunnen herinneren. De foto van haar moeder en het gezicht van oma Ruth kon ze nog steeds voor zich zien.

Daarna bleven ze nog een tijdje over allerlei andere dingen zitten praten en op een gegeven moment pakte Mike Caroles hand in de zijne. Hij sprak het niet uit, maar het deed hem veel verdriet om haar zo te zien. Het enige wat hij kon doen was bidden dat haar geheugen weer helemaal terug zou komen en ze weer de slimme, vrolijke, drukbezette, getalenteerde vrouw van vroeger zou zijn. Het idee dat dat misschien wel nooit zo zou zijn joeg hem angst aan. Misschien zou ze voor altijd beperkingen hebben en een geheugen dat niet verder terugging dan een week geleden. En daarbij had ze natuurlijk ook problemen met haar kortetermijngeheugen. Als ze zo bleef, zou ze natuurlijk nooit meer kunnen acteren. En dat zou het einde betekenen van een glanzende carrière en van een geweldige vrouw. Daar was iedereen, Carole incluis, natuurlijk bang voor. Maar ze vocht hard voor elk stukje geheugen dat ze maar te pakken kon krijgen. Dit bezoek van Mike was een eerste geweldige overwinning. Opeens had ze zich zélf iets herinnerd. Tot dan toe was haar geheugen verborgen gebleven achter een dichte deur, maar het was Mike gelukt die voor haar te openen. En nu wilde ze meer, veel meer.

Stevie en zij hadden het al eerder over de terugkeer naar L.A. gehad en over haar huis gepraat. Carole had niet meer geweten hoe het eruitzag. En nu beschreef Stevie het weer voor de zoveelste keer voor haar. Toen ze het over de tuin had, keek Carole haar plotseling een beetje vreemd aan en zei: 'Ik denk dat ik in Parijs ook een tuin had.'

'Ja, dat klopt,' reageerde Stevie zacht. 'Herinner je je dat huis?'

'Nee.' Carole schudde haar hoofd. 'Ik herinner me de schuur van de boerderij van mijn vader, waar ik de koeien altijd melkte.' Er kwamen kleine, willekeurige stukjes terug, als van een puzzel. Maar de meeste delen pasten nog niet in elkaar. Stevie vroeg zich af of haar, nu ze zich die tuin in Parijs herinnerde, straks ook weer iets te binnen zou schieten over Matthieu? Daar viel natuurlijk geen peil op te trekken. Ze hoopte eigenlijk van niet; hij had haar tenslotte erg ongelukkig gemaakt. En Carole was zo uit haar doen geweest toen ze dat huis moesten sluiten.

'Hoelang blijf je hier in Parijs?' vroeg Stevie aan Mike.

'Morgen moet ik alweer weg. Ik wilde mijn kleine meisje hier heel erg graag zien, maar ik moet gauw weer terug.' Het was een lange reis voor een man van zijn leeftijd en dan ook nog voor maar één nacht. Maar voor haar zou hij in één keer de hele wereld overvliegen als het moest en hij had haar al willen zien sinds Stevie hem had gebeld met het nieuws van de bomaanslag. Jason had hem gevraagd nog te wachten met een bezoek aan haar en dus had hij dat gedaan, maar hij had haar wanhopig graag willen zien.

'Ik ben heel blij dat je bent gekomen,' zei Carole met een glimlach. 'Tot nu toe kon ik me helemaal niets herinneren.'

'Als je weer in L.A. bent, kun je je vast nog veel meer herinneren,' zei Mike met een zekerheid die hij eigenlijk helemaal niet voelde. Nee, hij was echt bang voor haar. Er was hem wel verteld wat hij kon verwachten, maar op de een of andere manier was het erger dan hij had gedacht. Als hij haar in haar ogen keek en besefte dat ze helemaal niets meer van haar carrière wist of van de mensen die van haar hielden, kon hij wel huilen. 'Als ik hier niet weg zou kunnen en de hele dag in een ziekenhuiskamer opgesloten zat, zou ik ook lijden aan geheugenverlies.' Mike hield ook niet van Parijs, net als Sean. Het enige wat hem hier beviel was het eten. Maar de Fransen zelf vond hij onbetrouwbaar, ongeorganiseerd en moeilijk om zaken mee te doen. Wat de stad draaglijk maakte, was het Ritz, dat hij het beste hotel ter wereld noemde. Maar buiten dat zat hij veel liever in de States. En Carole moest daar volgens hem ook maar zo snel mogelijk weer naartoe komen en zich onder behandeling stellen van de Amerikaanse artsen die hij kende. Hij had de beste medici al opgetrommeld en paraat staan voor haar. Zoals hij zelf maar al te goed wist en ook ruiterlijk toegaf, was hij zelf een enorme hypochonder. Het was niet voor niets dat hij in het bestuur zat van twee ziekenhuizen en zelf een medische opleiding had gehad.

Toen Mike die avond terug naar het hotel ging, had hij er veel moeite mee haar weer achter te moeten laten, maar het was duidelijk dat Carole erg moe was. En nadat hij de hele middag aan haar bed had gezeten, was hij zelf ook behoorlijk uitgeput. Hij had nog allerlei verhalen uit de eerste tijd in Hollywood zitten vertellen, in de hoop haar geheugen daarmee verder te triggeren, maar er was niets meer naar de oppervlakte gekomen. Alleen maar kleine stukjes uit haar kindertijd. Niets van na haar achttiende, toen ze niet meer op de boerderij woonde. Maar er was in ieder geval een begin gemaakt.

Het kostte Carole nog altijd erg veel energie om lang met andere mensen te praten. En het feit dat ze daarbij ook steeds probeerde of er iets uit haar geheugen naar boven wilde komen, maakte haar helemaal doodmoe. Op het moment dat Mike opstond om te vertrekken, was zij al bijna in slaap geweest. Hij was nog een tijd naast haar bed blijven staan om naar haar te kijken en had met zijn enorme hand haar blonde haar gladgestreken. 'Ik hou van je, liefie.' Dat was zijn koosnaampje voor haar, al vanaf het allereerste begin. 'Word maar gauw beter en kom snel naar huis. Ik wacht op je in L.A.' Toen hij haar een laatste knuffel gaf, was hij weer bijna in tranen uitgebarsten en snel de kamer uit gegaan. Beneden stond er een chauffeur op hem te wachten, die hem weer naar het hotel zou brengen.

Stevie bleef nog bij Carole tot ze echt sliep en vertrok toen ook. Toen ze eenmaal terug was op haar kamer in het Ritz, werd ze door Mike gebeld. Hij was behoorlijk van zijn stuk. 'Jezus,' zei hij. 'Ze herinnert zich verdomme helemaal niets.'

'De lama, haar geboortedorp, haar grootmoeder, de foto van haar moeder, de schuur bij de boerderij van haar vader. Dat zijn de eerste tekenen van hoop. Hiervoor was er helemaal niets. Ik denk juist dat jouw bezoek haar heel erg goed heeft gedaan.' Stevie was niet alleen eerlijk, maar ook heel dankbaar.

'Ik hoop dat we dit stadium gauw voorbij zijn.' Mike verlangde naar de oude Carole en wilde niets liever dan dat ze haar carrière weer op kon pakken. Dit mocht het einde niet zijn; een Carole met een hersenbeschadiging en allerlei beperkingen.

'Dat hoop ik ook,' beaamde Stevie. Mike vertelde ook nog dat hij een kort interview had gegeven toen hij het ziekenhuis verliet. Er was een Amerikaanse journalist die hem had herkend en gevraagd had hoe het met Carole ging. Was hij hier om haar te bezoeken? Mike had geantwoord dat dat inderdaad het geval was en dat het heel goed met haar ging. Hij had een beetje overdreven en gezegd dat haar geheugen weer terug aan het komen was en dat ze zich al bijna alles weer herinnerde. Hij vond het vreselijk als de mensen zouden denken dat ze haar verstand verloren had. En daarbij was het natuurlijk ook belangrijk voor haar carrière een positief beeld te geven van haar herstel. Stevie wist niet zeker of hij daar wel gelijk in had, maar kwaad kon het ook niet. En omdat Carole toch zelf niet met journalisten hoefde te praten, zou niemand erachter komen hoe het werkelijk was gesteld met haar. Ook de artsen en het verplegend personeel hadden geen toestemming met de pers te praten. Mike gaf echt enorm veel om Carole, maar hij had vanuit zijn functie als haar agent ook altijd haar carrière in gedachten.

De volgende dag stond er een kort verslagje van zijn gesprek met de Amerikaanse journalist op de telex en op die manier kwam het over de hele wereld in de krant. Filmster Carole Barber is herstellende in Parijs, haar geheugen is terug volgens haar agent en producer Mike Appelsohn. Carole zou dan ook snel weer terugkeren naar L.A., om haar carrière te hervatten. Dat ze in drie jaar geen film had gemaakt, werd nergens genoemd. Het ging erom dat ze haar geheugen terug had en dat was alles wat ertoe deed. Mike Appelsohn had, zoals altijd, het beste met haar voor.

Hoofdstuk 11

De dagen na Mikes bezoek voelde Carole zich afschuwelijk. Ze had een flinke kou te pakken. Dat kon natuurlijk gebeuren, net als iedereen was ze vatbaar voor dat soort dingen, of dat ze nu met ernstig hersenletsel in het ziekenhuis lag of niet. Ze was hard bezig weer te leren lopen, er kwam iedere dag een spraaktherapeut bij haar en ze kreeg bovendien twee keer per dag een fysiotherapeut aan haar bed. Het lopen ging vooruit, maar door de verkoudheid voelde ze zich miserabel. En daarbij was Stevie ook nog eens snipverkouden. Dat had ze natuurlijk niet over willen brengen op Carole en daarom bleef ze de hele dag in bed in het Ritz. De arts van het hotel bracht haar een bezoek en gaf haar antibiotica voor het geval het erger zou worden. Ze had een lelijke sinusinfectie en een gemene hoest. Stevie belde Carole, die echter al even ziek klonk.

Er was een nieuwe verpleegster. Tijdens de lunchpauze liet ze Carole even alleen. Carole voelde zich een beetje eenzaam zonder Stevie om mee te kletsen en voor het eerst zette ze de televisie aan om het nieuws op cnn te zien. Dat zorgde tenminste voor een beetje afleiding. Lezen was nog steeds te moeilijk voor haar, ze kon zich niet goed op een boek concentreren. En schrijven was nog veel erger. Haar handschrift was flink achteruitgegaan. Stevie had al lang door dat Carole haar boek in ieder geval niet in de nabije toekomst zou kunnen schrijven, maar had daar natuurlijk niets over tegen haar gezegd. Nu zou ze het in ieder geval nog niet kunnen. Carole herinnerde zich de plot niet eens en haar computer stond nog steeds in het hotel. Nee, op dit moment waren er andere, veel wezenlijkere, problemen op te lossen. En nu lag Carole dus in haar eentje naar de televisie te kijken. Die nieuwe verpleegster had ze toch al een ongezellige tante gevonden en die leek nogal een chagrijn.

Vanwege het geluid van de televisie hoorde Carole niet dat de deur openging en er iemand binnenkwam. Toen ze haar hoofd omdraaide en er opeens iemand aan de voet van haar bed bleek te staan, schrok ze behoorlijk. Het was een jonge jongen van ongeveer zestien jaar, gekleed in spijkerbroek, die naar haar stond te kijken. Zijn huid was donker en hij had grote amandelvormige ogen. Die ogen hield hij strak op haar gericht en hij maakte een verwaarloosde en angstige indruk op Carole. Wat hij in haar kamer kwam doen wist ze niet, blijkbaar had de bewaker voor haar deur hem naar binnen gelaten. De jongen bleef haar aanstaren en hield haar als het ware in zijn blik gevangen. Hij zou wel iets af komen geven hier, bloemen of zo. Maar hij had niets in zijn handen. Carole probeerde in haperend Frans iets tegen hem te zeggen, maar ze zag dat de jongen er niets van begreep. Vervolgens ging ze over in het Engels. Het was haar een raadsel welke nationaliteit hij had.

'Kan ik je helpen? Zoek je iemand?' Misschien was hij in de verkeerde kamer, of een van haar fans. Hoewel de bewaking ervoor moest zorgen dat er niemand zomaar haar kamer in kon, was het al een paar keer voorgekomen dat er een fan naar binnen was geglipt.

'Bent u filmster?' vroeg hij in een accent dat ze niet thuis kon brengen. Hij zag er Spaans uit, misschien Portugees. Of Italiaans, uit Sicilië. Hij was in ieder geval donker.

'Ja, inderdaad,' zei ze en ze zond hem een glimlach. Hij zag er heel jong uit en had een veel te groot jack aan, dat wel van iemand anders zou zijn -het was tenslotte veel te wijd -met een slobberige trui eronder. En sneakers - net zoiets als Anthony had, maar deze zaten vol gaten. Haar zoon had ze hier in Parijs gekocht en noemde ze altijd zijn geluksschoenen. Maar deze jongen had waarschijnlijk niets beters om aan zijn voeten te doen. 'Wat kom je hier doen?' vroeg ze vriendelijk. Waarschijnlijk wilde hij een handtekening. Ze had er al een paar uitgedeeld sinds ze hier was, hoewel met moeite. Haar handtekening van nu leek in niets op die van vroeger, maar toch. Dat was een van de gevolgen van de bomaanslag. Met de hand iets opschrijven was nog moeilijk voor haar.

'Ik was op zoek naar u,' antwoordde hij eenvoudig, terwijl hun blikken elkaar opnieuw vonden. Hoewel ze wist dat ze hem hier in het ziekenhuis nooit eerder had gezien, had hij toch vaag iets bekends. Plotseling kwam er een beeld in haar hoofd van een auto, met zijn gezicht, dat door het raampje naar haar keek. En opeens wist ze het. Ze had hem in de tunnel gezien, in de auto naast haar, vlak voor de bom afging. Hij was uit de auto gesprongen en weggerend en toen was alles opeens één grote vuurzee geweest.

Precies op het moment dat ze alles weer voor zich zag, trok hij een mes tevoorschijn uit dat grote jack. Het had een lang, akelig gegolfd lemmet en een benen heft. Een heel kwaadaardig wapen. Ontzet staarde ze hem aan, terwijl hij een stap in haar richting deed en Carole aan de andere kant het bed uit sprong.

'Wat doe je?' vroeg ze angstig, bevend in haar ziekenhuispyjama.

'U weet toch wie ik ben? In de krant stond dat u uw geheugen weer terug had.' Hij zag er bijna net zo bang uit als Carole zich voelde, terwijl hij het lemmet afveegde aan zijn broek.

'Ik weet helemaal niet wie je bent,' antwoordde ze met trillende stem, biddend dat haar benen het zouden houden. Ze stond vlak bij een alarmknop op de muur, die normaliter gebruikt werd wanneer er met spoed medische assistentie nodig was. Als ze die in kon drukken, kon ze zichzelf misschien nog redden. Zo niet, dan zou hij haar keel doorsnijden. Dat wist ze gewoon zeker. Dat zag ze aan zijn ogen. Daarin stond moordlust te lezen.

'U bent een actrice en een zondige vrouw. Hoer,' schreeuwde hij door de stille kamer. Carole schuifelde naar achteren, terwijl de jongen op haar afkwam.

Plotseling stond hij, zwaaiend met het mes, aan de andere kant van het bed. Maar tegelijkertijd gaf Carole een keiharde klap op de zwarte knop. Op de gang hoorde ze het alarm afgaan, terwijl de jongen nog een keer 'hoer!' riep en haar vast probeerde te grijpen. Toen Carole haar lunchblad naar hem toe gooide, raakte hij even uit evenwicht. Op dat moment kwamen er vier verpleegsters plus twee artsen de kamer binnenrennen, in de verwachting daar een medische noodsituatie aan te treffen. In plaats daarvan zagen ze de jongen met het mes, waarmee hij dreigend in hun richting zwaaide, terwijl hij nog steeds zijn best deed Carole vast te grijpen, om haar voor ze hem te pakken hadden nog te kunnen vermoorden. Maar de twee artsen hadden hem in een mum van tijd overmeesterd en hielden hem op de grond gedrukt, terwijl een van de verpleegsters wegrende om hulp te halen. Binnen een paar seconden kwam er al een bewaker de kamer binnenhollen die de jongen letterlijk uit de greep van de artsen losrukte, het mes in een hoek gooide en de jongen in de boeien sloeg. Carole liet zich, bevend van top tot teen, langzaam op de vloer zakken.

Ze wist alles weer: de taxi, de auto ernaast, de lachende mannen voorin, toeterend tegen de auto ervoor en de jongen op de achterbank die naar haar had zitten staren, hun blikken die elkaar even hadden gekruist en het wegrennen van de jongen, de tunnel uit... de explosies... het vuur... dat ze door de lucht vloog... en de duisternis. Ze had het allemaal weer glashelder in haar hoofd. De jongen was naar het ziekenhuis gekomen om haar te doden, omdat hij in de krant had gelezen dat ze haar geheugen weer terug had. Hij had haar keel door willen snijden, zodat ze hem niet zou kunnen identificeren. Ze begreep alleen niet hoe hij langs de bewaker voor haar deur had kunnen glippen.

Binnen een paar minuten stond haar eigen arts in de ziekenhuiskamer om haar te onderzoeken en die hielp haar weer haar bed in. De vrouw was enorm opgelucht dat Carole niets had, hoewel ze natuurlijk wel flink geschrokken was en nog van angst zat te bibberen. De jongen met het mes was ondertussen al door de politie opgehaald.

'Gaat het een beetje?' vroeg de dokter, ontzettend begaan met haar.

'Ik geloof het wel... ik weet niet,' antwoordde Carole, nog steeds met trillende stem. 'Ik herinnerde het me... ik herinnerde me alles weer toen ik die jongen zag... in de tunnel. Hij zat in de auto naast de taxi waar ik inzat. Hij rende weg, maar had mij daarvoor gezien.' Carole lag nu echt enorm te bibberen en ze klapperde met haar tanden. De dokter droeg een verpleegster op warme dekens te gaan halen, die even later werden binnengebracht.

'Wat herinner je je nog meer?' vroeg de dokter.

'Ik weet niet.' Carole zag eruit alsof ze in shock was. De dokter legde extra dekens over haar heen, maar bleef ondertussen wel doorgaan met vragen stellen.

'Weet je hoe je slaapkamer in L.A. eruitziet? Welke kleur heeft die?'

'Geel, geloof ik.' Ze kon het bijna voor zich zien, maar niet helemaal. Het was nog mistig.

'Heb je een tuin?'

'Ja.'

'Hoe ziet die eruit?'

'Er is een fontein... een vijver... rozen die ik zelf heb geplant... rood zijn ze.'

'Heb je een hond?'

'Nee, die is dood. A heel lang geleden.'

'Weet je nog wat je voor de bomaanslag hebt gedaan?' De dokter vroeg veel van haar, wilde alle voordeel halen uit de deuren in haar geheugen die waren ontsloten, open waren geblazen door de jongen die gekomen was om haar met dat afschuwelijke mes te doden.

'Nee,' gaf Carole antwoord op haar vraag. En toen opeens wist ze het weer. Ja... ik ben naar mijn oude huis geweest... vlak bij de Rue Jacob.' Nu wist ze het allemaal weer: het adres, dat ze er te voet heen was gegaan en een taxi had teruggenomen naar het hotel en vast was komen te zitten in het verkeer in de tunnel.

'Hoe ziet het eruit?'

'Dat weet ik niet, ik kan het me niet herinneren,' antwoordde

Carole met een klein stemmetje, maar toen vulde een andere stem in de kamer het voor haar in.

'Het was een klein huis op een pleintje, met een tuin en prachtige ramen. Het had een gelaagd dak en een oeuil de boeuf raampje bovenin.' Het was Matthieu die naast haar bed stond. Hij was woedend. Carole, die in tranen was, keek naar hem op. Eigenlijk wilde ze hem helemaal niet zien, maar aan de andere kant was ze opgelucht dat hij er was. Ze voelde zich enorm in de war en Matthieu wierp de dokter aan de andere kant van het bed een boze blik toe.

'Wat is hier in vredesnaam gebeurd?' vroeg hij bulderend. 'Waar was de bewaker?'

'Er was een misverstand. Hij had lunchpauze en de verpleegster ook. Maar zijn vervanger is niet op komen dagen.' De dokter zag er een beetje ontdaan uit door Matthieus woede, die natuurlijk volkomen gerechtvaardigd was.

'En hij liet haar zomaar alleen?' beet hij haar toe.

'Het spijt me, meneer de minister, het zal niet meer gebeuren.' Haar stem klonk ijskoud. Hoe indrukwekkend hij ook mocht zijn, Matthieu de Billancourt joeg haar geen angst aan. De dokter maakte zich alleen zorgen om haar patiënte en de afschuwelijke dingen die die Arabische jongen haar had kunnen aandoen.

'Die jongen was hier om haar te vermoorden. Hij was een van de terroristen van de bomaanslag in de tunnel. Hij zal dat belachelijke artikel gisteren wel in de krant hebben gelezen, dat haar geheugen terug was. Vanaf nu eis ik twee bewakers hier voor de deur, dag en nacht.' Eigenlijk had hij natuurlijk niets te vertellen in het ziekenhuis, maar zelfs de dokter moest toegeven dat hij gelijk had. 'En als jullie niet in staat zijn om haar behoorlijk te beschermen, dan stuur je haar maar terug naar het Ritz.'

'Ik zal ervoor zorgen,' verzekerde de dokter hem en voor ze was uitgesproken, kwam de directeur van het ziekenhuis haastig de kamer binnenlopen. Matthieu had hem onmiddellijk gesommeerd te komen, zodra hij had gezien dat de jongen, geboeid, naar buiten werd geleid en de politie hem had verteld wat er was gebeurd. Toen was hij de trappen naar Caroles kamer opgestormd. Toevallig had hij deze dag uitgekozen om bij haar op bezoek te komen. En een enorme stennis gemaakt, toen hij had begrepen wat die jongen bijna was gelukt. Als Carole geen klap op die bel had kunnen geven, was ze nu dood geweest.

De directeur van het ziekenhuis vroeg Carole, in gebroken Engels, of het een beetje ging met haar en snelde toen weer weg om een paar mensen gigantisch op hun donder te geven. Het laatste waarop hij wachtte, was de moord op een Amerikaanse filmster in zijn ziekenhuis. Slechtere publiciteit kon je niet bedenken.

Vlak na hem verliet Caroles eigen dokter ook de ziekenhuiskamer, met een warme glimlach naar Carole en een ijskoude blik naar Matthieu. Ze hield er helemaal niet van wanneer een leek haar probeerde te vertellen wat ze moest doen, zelfs niet als het een voormalig minister was. Maar in dit geval kon ze helaas niet anders dan toegeven dat hij gelijk had. Carole was bijna dood geweest. Het was eigenlijk een wonder dat die jongen niet geslaagd was in zijn opzet. Stel dat hij haar had gevonden terwijl ze sliep. En zo kon ze nog wel tien fatale scenario's bedenken.

Matthieu ging op de stoel naast Caroles bed zitten en klopte geruststellend op haar hand. Toen keek hij met een lieve, zachte uitdrukking op zijn gezicht in haar ogen. Op dat moment was hij haast onherkenbaar als de man die net nog zo had staan bulderen tegen het ziekenhuispersoneel. Het feit dat het ziekenhuis haar zo abominabel had bewaakt, had hem in woede doen ontsteken. Ze had nu wel dood kunnen zijn en hij dankte God op zijn blote knieën dat dat niet zo was.

'Ik kwam eigenlijk bij je op bezoek vandaag,' zei hij zacht. 'Maar misschien heb je liever dat ik wegga? Je ziet er nogal van streek uit.'

Ze schudde haar hoofd.

'Ik heb een zware kou te pakken,' zei ze, terwijl ze hem aankeek. Haar hart maakte een sprongetje toen ze zijn ogen ontmoette. Dit waren ogen waar ze eens van had gehouden. Verder herinnerde ze zich geen details van wat er tussen hen was gebeurd en ze wist ook niet of ze dat wel wilde. Maar ze voelde nu wel dat het met tederheid en met pijn te maken had gehad. En met verzengende passie. Carole was nog helemaal van streek en erg geschokt door het voorval van daarnet. Wat was ze ontzettend bang geweest. Matthieu gaf haar nu een beschermd en veilig gevoel. Hij was een machtig man, op velerlei terrein.

'Zal ik een kopje thee maken, Carole?' Ze knikte. Er stond een thermoskan met heet water in haar ziekenhuiskamer met daarnaast een pakje vanillethee. De thee waar ze zo dol op was en die Stevie had meegebracht uit het hotel. Hij maakte de thee precies zoals ze hem graag had, niet te sterk, maar ook niet te slap. Ze pakte de beker, leunend op een elleboog, van hem aan. Matthieu en Carole waren de enigen in de kamer. De verpleegster had hen alleen gelaten. Bij een ex-minister was ze zeker in goede handen en medische zorg had ze nu nauwelijks meer nodig. Tegenwoordig was ze er meer om ervoor te zorgen dat Carole het comfortabel had; medisch noodzakelijk was haar aanwezigheid niet meer. 'Vind je het vervelend als ik ook een kopje neem?' Carole schudde haar hoofd en hij liep weer naar de thermoskan om voor zichzelf ook een kop te maken. Opeens wist ze weer dat hij degene was geweest die die thee ooit voor haar had meegebracht. Het was de thee die ze samen altijd hadden gedronken.

'Ik heb veel aan je gedacht,' begon hij, terwijl hij een eerste slokje nam. Carole had nog helemaal niets gezegd, ze was nog te veel geschokt door alles wat er daarnet was gebeurd.

'Ik heb ook over jou nagedacht,' bekende ze. 'Ik weet niet precies waarom, maar ik heb het gedaan. Ik probeer me steeds dingen te herinneren, maar het lukt niet.' Er waren wel dingen teruggekomen, maar niets wat met hem te maken had. Geen details. Ze herinnerde zich alleen zijn ogen en dat ze van hem had gehouden. Dat was alles. Nog steeds wist ze niet wie hij was, of waarom iedereen meteen in de houding sprong als hij kwam opdagen. En ook niet dat ze met hem had samengeleefd, of hoe hun leven met elkaar er had uitgezien - behalve dan dat ze er net was achter gekomen dat ze vroeger samen vanillethee hadden gedronken. En het feit dat hij thee voor haar maakte had iets bekends. Ze had het gevoel dat dat al vaker was gebeurd. Heel vaak zelfs. Bij het ontbijt, aan een keukentafel waarover het zonlicht naar binnen scheen.

'Weet je nog hoe we elkaar hebben ontmoet?' Ze schudde haar hoofd. Nu ze haar thee op had, voelde ze zich een beetje beter. Nadat ze de lege kop op het tafeltje bij haar bed had gezet, ging ze weer liggen. Matthieu zat erg dicht bij haar, maar dat vond ze niet vervelend. Zo voelde ze zich veilig en ze wilde nu niet alleen zijn. 'We hebben elkaar ontmoet toen jij die film over Marie Antoinette maakte. De minister van Cultuur gaf een receptie in de Quai d'Orsay. Hij was een goede vriend van me en hij stond erop dat ik kwam. Daar had ik eigenlijk helemaal geen zin in, maar hij maakte er zo'n drukte over dat ik wel moest. En daar was jij. Je zag er onthutsend mooi uit. Je kwam rechtstreeks van de set en je had je kostuum nog aan. Dat zal ik nooit vergeten. Marie Antoinette zelf kan er nooit zo prachtig hebben uitgezien als jij toen.' Carole glimlachte. Er kwamen vage beelden in haar op, van het kostuum en het prachtig beschilderde plafond van de Quai d'Orsay. Maar niet van hem.

'Het was lente. Na de receptie moest je weer naar de set om het kostuum terug te brengen. Ik bracht je erheen en nadat je je had verkleed, hebben we een stuk langs de Seine gewandeld. We zijn op een bankje ergens bij een dok gaan zitten en hebben uren gepraat. Ik had het gevoel dat ik in de hemel was beland en jij zei dat jij dat ook had.' Hij glimlachte bij de herinnering en hun ogen ontmoetten elkaar opnieuw.

'Het was een coup de foudre,' fluisterde ze. Dat waren zijn woorden geweest na die avond... coup de foudre... blikseminslag... liefde op het eerste gezicht. Ze kon zich zijn woorden herinneren, maar niet wat er daarna was gebeurd.

'We hebben op dat bankje gezeten tot jij de volgende ochtend, om vijf uur, weer naar de set moest. Dat was de meest opwindende nacht van heel mijn leven. Jij vertelde me dat je echtgenoot je had verlaten voor een andere vrouw. Een heel jonge vrouw, Russisch geloof ik. Ze was in verwachting van hem. Je was er helemaal kapot van en we hebben het er urenlang over gehad. Ik denk dat je echt van hem hield.' Ze knikte. Die indruk had ze ook van Jason gekregen. Wat was het toch vreemd om van anderen te moeten horen hoe je je had gevoeld en er zelf geen idee meer van te hebben. Dat had ze tenminste niet wat Jason betreft. Maar over Matthieu begon ze zich nu wat meer te herinneren, geen gebeurtenissen, maar gevoelens. Ze wist dat ze van hem had gehouden en herinnerde zich ook de opwinding van die eerste nacht.

Dat ze zonder te hebben geslapen weer terug naar de set had gemoeten, herinnerde ze zich weer heel vaag. Maar niet hoe hij er destijds had uitgezien.

Zoveel was hij niet veranderd, zijn haar was alleen wit geworden. Vroeger was het donker geweest, bijna zwart. Toen ze elkaar ontmoetten, was hij vijftig jaar en een van de meest invloedrijke mensen in Frankrijk. De meeste mensen waren ook toen al een beetje bang van hem, maar dat was zij nooit geweest. Hij had veel te veel van haar gehouden om haar angst aan te jagen. Het enige wat hij wilde was haar beschermen, net zoals nu. Carole mocht geen haar worden gekrenkt. En dat kon ze voelen, zoals hij nu dicht naast haar zat en ze over vroeger praatten.

'De volgende avond vroeg ik je mee uit eten en we gingen naar een of ander raar tentje uit mijn studententijd. Het was heel leuk en weer kletsten we de hele nacht met elkaar. We konden gewoon niet ophouden. Ik had me nog nooit zo makkelijk kunnen blootgeven tegenover iemand. Ik vertelde je alles: al mijn gevoelens, geheimen, dromen en wensen en ook een paar dingen die te maken hadden met mijn werk - die ik natuurlijk nooit had mogen zeggen. Maar jij hebt mijn vertrouwen nooit beschaamd. Nooit. Vanaf het begin vertrouwde ik je volkomen en ik had het bij het rechte eind.

We zagen elkaar iedere dag, vijf maanden lang, tot de film af was. Toen moest je eigenlijk terug naar New York, of misschien L.A., dat weet ik niet meer, maar ik vroeg je om in Parijs te blijven. We waren toen heel erg verliefd op elkaar en jij wilde dat ook graag. Dat huis achter de Rue Jacob hebben we samen gevonden. En we gingen samen allerlei veilingen af om het in te richten. Ik bouwde in de tuin een boomhut voor Anthony. Dat vond hij fantastisch. Die zomer at hij al zijn maaltijden in die hut. Toen de kinderen die vakantie bij hun vader op bezoek gingen, gingen wij naar Zuid-Frankrijk. Ik denk dat ik nooit zo gelukkig ben geweest als toen. Niet ervoor en niet erna. Dat was de beste tijd uit mijn leven.' Carole knikte onder het luisteren. De gebeurtenissen kon ze zich nog altijd niet voor de geest halen, maar de gevoelens wel. Het was een magische tijd geweest. Als ze eraan dacht, kreeg ze een warm gevoel, maar ze wist tegelijkertijd dat er ook iets anders was geweest, iets wat niet goed was. Een probleem. Terwijl ze hem vragend aankeek, kwam het ineens in haar op: 'Je was getrouwd,' zei ze triest.

'Ja, dat klopt. In wezen was mijn huwelijk al jaren voorbij en de kinderen volwassen en het huis uit. Mijn vrouw en ik leefden al tien jaar voor ik jou ontmoette ieder ons eigen leven en we waren bijna vreemden voor elkaar. Voor ik jou kende, was ik al van plan geweest te scheiden en ik beloofde jou dan ook om de scheiding snel te regelen. En dat meende ik uit de grond van mijn hart. Maar ik wilde wel graag dat het geruisloos zou gaan, zonder allerlei pijnlijke en beschamende situaties. Toen ik er met mijn vrouw over sprak, smeekte ze me om mijn plannen nog niet door te zetten, niet op dat moment tenminste. Ze was bang voor het schandaal en voor de vernedering die dat voor haar zou betekenen. Ik, die haar verliet voor een beroemde filmster. Dat was pijnlijk voor haar en het zat er dik in dat alles grootscheeps in de roddelbladen zou komen te staan, dus ging ik ermee akkoord nog zes maanden te wachten. Jij begreep dat heel goed en het leek weinig uit te maken. We waren gelukkig met elkaar en we woonden samen in dat leuke kleine huis. Je was toen nog zo jong, Carole. Jij was tweeëndertig en ik vijftig. Ik had je vader wel kunnen zijn, maar ik voelde me weer een jongen bij je.'

'Ik herinner me de boot,' zei ze zachtjes. 'In Zuid-Frankrijk. We voeren naar Saint Tropez en de oude haven van Antibes. Ik denk dat ik heel erg gelukkig was met je,' zei ze dromerig.

'Dat waren we allebei,' zei hij droevig, denkend aan alles wat er daarna was gebeurd.

'Er was iets aan de hand. Jij moest weg.'

'Ja, dat klopt.' Dat ze dat nog wist, verbaasde hem. Zelf was hij het bijna vergeten, hoewel het in die tijd een enorm drama was geweest. Er was contact met hem gezocht via de bootradio en vervolgens was hij met een militair vliegtuig opgehaald vanaf het vliegveld bij Nice, waar hij Carole had moeten achterlaten.

'Waarom moest je ook alweer weg? Er was iemand neergeschoten, geloof ik.' Met gefronst voorhoofd probeerde ze het zich weer te herinneren. 'Wie was dat?' drong ze aan.

'De Franse president. Het was een mislukte moordaanslag, die plaatsvond tijdens de parade voor de Bastille op de Champs Elysées. Ik had daar eigenlijk ook bij moeten zijn, maar ik was liever bij jou.'

'Je zat in de regering... iets heel hoogs en geheims. Wat deed je ook alweer? Iets bij de geheime dienst?' Met samengeknepen ogen keek ze hem onderzoekend aan.

'Dat was een van mijn taken, de leiding over de geheime dienst. Ik was minister van Binnenlandse Zaken,' zei hij rustig en ze knikte. Het begon nu allemaal terug te komen. Er was een heleboel uit haar eigen leven wat ze zich niet herinnerde, maar dit wist ze opeens weer wel. Ze waren naar de haven gevaren en hadden daar een taxi genomen naar het vliegveld. Een paar minuten later was hij al vertrokken en had zij het militaire vliegtuig waarin hij zat nagekeken. Daarna was ze in haar eentje terug naar Parijs gegaan. Hij had het heel vervelend gevonden dat hij haar zo achter moest laten. Toen hij vertrok, was hij omringd geweest door militairen met machinegeweren. Dat had ze eerder vreemd dan angstaanjagend gevonden.

'En er is nog eens zoiets gebeurd... een andere keer... er was iemand gewond en jij moest weg. We waren toen ook op vakantie. Skiën. Je moest weg in een helikopter.' Ze kon nog steeds voor zich zien hoe de helikopter was opgestegen, hoog de blauwe lucht in, terwijl de sneeuw naar alle kanten wegstoof.

'De president had een hartaanval gehad en ik moest naar hem toe.'

'Dat was tegen het einde, niet?' vroeg ze met een triest gezicht.

Hij knikte stilletjes. Ook hij herinnerde het zich weer. Die gebeurtenis had hem doen beseffen dat hij zijn werk niet zomaar in de steek kon laten. Dat was hij aan Frankrijk verplicht. Hij behoorde het land toe, hoeveel hij ook van haar hield en hoe graag hij alles voor haar in de steek zou willen laten. Uiteindelijk kon dat gewoon niet. Daarna waren ze nog een periode samen geweest, maar niet lang. In die tijd had zijn vrouw ook voor veel problemen gezorgd. Het was een rottijd geweest, voor hen allebei. 'Ja, dat was tegen het einde. Tussen die twee gebeurtenissen ligt twee jaar en daarin hadden we heel veel fantastische momenten.'

'Dat is alles wat ik nog weet,' zei ze, met haar ogen op hem gericht, zich afvragend hoe die twee jaar waren geweest. Ze voelde wel dat die heel opwindend waren geweest, want dat was hij ook, maar ook moeilijk af en toe, wat net zo goed bij hem hoorde. Hij had een gecompliceerd leven geleid, dat kon ze wel uit zijn verhaal opmaken. Politiek, met alle ontwikkelingen en spanning die daarbij horen, was voor hem de rode draad geweest. En zij ook, al was het maar voor een korte periode. Zij was het kloppende hart dat hem had doen leven.

'Het eerste jaar vierden we, samen met de kinderen, Kerstmis in Gstaad. Daarna moest je naar Engeland om een film te draaien en ik vloog elk weekend naar je toe. Toen je weer terug in Parijs was, wilde ik mijn scheiding in gang zetten, maar opnieuw smeekte mijn vrouw me dat niet te doen. Ze beweerde dat ze het echt niet aan zou kunnen en omdat we negenentwintig jaar getrouwd waren geweest, vond ik dat ik respect moest hebben voor wat zij wilde. Dat was ik haar verschuldigd, omdat ik was opgehouden van haar te houden. Dat wist ze heel goed. En ze wist ook hoeveel ik van jou hield en daar heeft ze me nooit verwijten over gemaakt. Dat begreep ze denk ik wel, ze wist tenslotte ook dat er niets meer van ons huwelijk over was. Dat jaar wilde ik uit de politiek stappen en dat zou natuurlijk ook het juiste moment zijn om van haar te scheiden, maar toen werd mijn benoeming ook voor de volgende termijn verlengd. Ondertussen waren wij al een jaar samen en dat was de gelukkigste tijd uit mijn leven. Jij stemde ermee in om nog een keer zes maanden te wachten. Ik was ervan overtuigd dat ik dan echt zou kunnen scheiden en Arlette had me ook beloofd het dan niet langer tegen te houden. Maar na een halfjaar was het een slecht moment, omdat er net allerlei schandalen over andere leden van de regering aan het licht waren gekomen. Ik beloofde jou dat als je me nog een jaar wilde geven, ik ontslag zou nemen en met je mee naar de States zou gaan.'

'Dat zou je nooit hebben gedaan. En bovendien zou je je heel ongelukkig hebben gevoeld in L.A.'

'Ik vond dat ik mijn land iets verplicht was... en mijn vrouw... ik kon van allebei niet maar gewoon weglopen zonder mijn plicht te vervullen, maar ik was echt van plan om met je mee te gaan, maar toen...' Zijn stem stokte en Carole herinnerde zich weer wat er toen was gebeurd. '... gebeurde er iets afschuwelijks...'

'Je dochter stierf... door een auto-ongeluk... ik weet het weer... het was vreselijk...' Ze keken elkaar aan en Carole stak haar hand uit en legde die even op de zijne.

'Ze was pas negentien. Het gebeurde in de bergen. Ze was gaan skiën met vrienden. Jij was heel erg lief voor me en troostte me. Maar ik kon Arlette op dat moment echt niet alleen laten. Dat zou gewoon onmenselijk zijn geweest.' Carole wist weer dat hij dat toen ook had gezegd.

'Je zei altijd tegen me dat je van haar zou scheiden. Meteen al vanaf het begin. Je zei dat jullie huwelijk voorbij was, maar dat was natuurlijk niet zo. Je had altijd het gevoel dat je haar iets schuldig was. Iedere keer wilde ze weer zes maanden uitstel en daar gaf jij altijd aan toe. Je nam haar altijd in bescherming, mij niet. Ik weet het nu allemaal weer. Ik bleef maar wachten tot je van haar zou scheiden. Je woonde bij mij, maar je was met haar getrouwd. En met Frankrijk. Iedere keer moest je weer een jaar aan Frankrijk geven en weer een halfjaar aan je vrouw en zo gingen er twee jaar voorbij.' Plotseling herinnerde ze zich nóg iets en verslagen keek ze hem aan. 'En ik was zwanger.' Hij knikte met een van pijn vertrokken gezicht. 'Toen heb ik je gesmeekt om van haar te scheiden. Is het niet?' Hij knikte opnieuw, beschaamd. 'Ik had een clausule in mijn contract dat ik me aan de heersende moraal moest houden en als iemand erachter zou komen dat ik samenleefde met een getrouwde man en zelfs in verwachting was van hem, was mijn carrière voorgoed voorbij. Er zou een smet op me rusten en ik zou nooit meer werk hebben gekregen. Dat zette ik allemaal op het spel voor jou,' zei ze triest. Allebei hadden ze goed beseft wat de risico's waren van hun verhouding. Zijn land zou hem hebben vergeven dat hij een maîtresse had en zijn vrouw bedroog, dat kon in Frankrijk toen al best door de beugel. Maar in haar land, of in ieder geval in de filmindustrie, zou men haar nooit hebben willen vergeven dat ze een verhouding had met een getrouwde man en zeker niet als ze erachter waren gekomen dat ze de maîtresse van een hoge piet in de regering was. En een onwettig kind was natuurlijk al helemaal uit den boze. Die clausule in haar contract was heel strikt geweest. Als hun geheim was uitgekomen, zou ze in één keer totaal verstoten zijn. Carole had dat risico genomen, omdat hij haar steeds voorhield dat hij zou scheiden, maar hij was zelfs niet eens zover gekomen dat hij een advocaat in de arm had genomen. Omdat zijn vrouw hem smeekte dat niet te doen. En Carole was hij om meer tijd blijven vragen. Iedere keer weer meer.

'Wat gebeurde er met de baby?' vroeg ze met verstikte stem, terwijl ze naar hem opkeek. Over sommige dingen tastte ze nog volledig in het duister, hoewel er nu wel steeds grotere stukken terugkwamen.

'Je verloor het kindje. Het was een jongetje. Toen je ongeveer zes maanden zwanger was, viel je van een trapje. Je was de kerstboom aan het versieren. Ik probeerde je nog op te vangen, maar je viel pal langs me heen. Je hebt drie dagen in het ziekenhuis gelegen, maar we hebben de baby niet kunnen redden. Chloe heeft nooit geweten dat je zwanger was, maar Anthony wel. Toen we het hem probeerden uit te leggen, vroeg hij of we met elkaar gingen trouwen en ik beloofde dat dat zou gebeuren. Maar toen stierf mijn dochter en stortte Arlette volledig in. Weer smeekte ze me om uitstel, ze dreigde zelfs met zelfmoord en omdat jij de baby had verloren, was trouwen opeens ook niet zo urgent meer. Ik vroeg je weer om begrip. Tot het voorjaar, dan wilde ik ontslag nemen en dan zou Arlette het volgens mij ook wel weer aankunnen. Ik had nog even tijd nodig, of dat was tenminste wat ik dacht en zei.' Met ogen vol verdriet keek hij Carole aan. 'Uiteindelijk hakte jij toen de knoop door en nam je de juiste beslissing denk ik.' Het kostte hem enorm veel moeite om dit aan haar te bekennen. 'Ik denk niet dat ik Arlette ooit zou hebben verlaten. Ik wilde wel - en ik geloofde ook werkelijk dat ik bij haar weg zou gaan maar ik kon het in feite gewoon niet. Het lukte me niet me los te maken; zowel van haar, als van mijn werk. En zo heb ik nog zes jaar na jouw vertrek uit Parijs in de politiek gezeten. En ik denk dat ik Arlette ook nooit in de steek had kunnen laten. Er was altijd wel wat, een of andere reden waarom ze het op dat moment niet aankon. Ik denk niet eens dat ze van me hield - niet zoals jij deed, of zoals ik van jou hield. Ze kon het gewoon niet aan me aan een andere vrouw te verliezen. En als je Française was geweest, zou je dat waarschijnlijk ook geaccepteerd hebben. Maar je was nu eenmaal geen Française. Voor jou voelde het als een grote leugen en daar had je natuurlijk ook grotendeels gelijk in. Ik had gewoon de moed niet tegen je te zeggen dat ik het niet kón. En tegen mezelf loog ik nog harder dan tegen jou. Ik meende het echt uit de grond van mijn hart dat ik van haar wilde scheiden. Ik was zelfs boos op je, toen je me in de steek liet. Ik vond het wreed van je. Maar het was de goede beslissing. Ik zou je hart hebben gebroken. Nog veel erger dan ik nu al heb gedaan. Die laatste zes maanden waren een nachtmerrie. Vol ruzie en verdriet. En toen je de baby verloor was je er helemaal kapot van. Ik ook trouwens.'

'Wat was de druppel die de emmer deed overlopen? Wat zorgde ervoor dat ik echt wegging?' Haar stem was nu niet meer dan een fluistering.

'Weer een leugen, weer uitstel. Op een dag stond je op en begon je gewoon in te pakken. Je had gewacht tot het schooljaar voorbij was. Ik had nog steeds geen stappen ondernomen om te scheiden en ik was gevraagd om opnieuw een periode in de regering plaats te nemen. Dat probeerde ik je uit te leggen, maar je wilde niet langer naar me luisteren. Een week later vertrok je. Ik bracht je naar het vliegveld en we hebben de hele weg erheen gehuild. Bij het afscheid zei je dat ik je maar moest bellen als de scheiding rond was. Uiteindelijk ben ik nooit gescheiden en ook niet uit de regering gestapt. Frankrijk had me nodig en zij op haar manier ook. Al hield ze niet van me, we waren aan elkaar gewend en ze vond dat ik het aan haar verplicht was om te blijven.

Toen je weer in L.A. woonde, heb ik je verscheidene malen gebeld, maar op een gegeven moment wilde je me niet meer spreken. Ik hoorde dat je het huis in Parijs had verkocht. Op een dag ben ik erheen gelopen om het nog eens te zien. Het brak mijn hart om daar zo te staan en me te herinneren hoe gelukkig we daar waren geweest.'

'Ik ben er ook heen geweest, op de dag van de bomexplosie. Die vond plaats toen ik op de terugweg naar het hotel in de tunnel vast kwam te zitten in het verkeer,' zei ze en hij knikte. Het huis was voor hen allebei een veilige haven geweest, een liefdesnest van hun samen en de plek waar hun baby was verwekt. Carole kon de vraag wat er gebeurd zou zijn wanneer hun baby wel was geboren niet zomaar uit haar hoofd zetten. Zou hij dan gescheiden zijn van zijn vrouw? Waarschijnlijk ook niet. Hij was nu eenmaal Frans. Fransen hadden maîtresses en onwettige kinderen. Dat was al eeuwen zo en wat dat betreft: was er niets veranderd. Voor Fransen is zoiets acceptabel, maar voor Carole niet. Tenslotte was zij een boerendochter uit Mississippi en hoe beroemd ze ook mocht zijn, dat bleef ze. En dat betekende dat ze niet wilde leven met een man die was getrouwd met een andere vrouw. Dat had ze hem ook vanaf het begin verteld. 'We hadden nooit iets met elkaar moeten beginnen,' zei ze, terwijl ze vanaf het kussen naar hem opkeek.

'We hadden geen keuze,' merkte Matthieu eenvoudigweg op. 'We waren zo verliefd op elkaar, we konden niet anders.'

'Daar geloof ik niet in,' reageerde ze streng. 'Mensen hebben altijd een keuze. We hebben samen de verkeerde gemaakt en er een hoge prijs voor moeten betalen. Ik weet het niet zeker, maar ik denk dat ik je nooit heb kunnen vergeten. Ik heb er in ieder geval heel lang over gedaan om eroverheen te komen. Zeker vijf jaar, tot ik mijn laatste echtgenoot ontmoette.' Dat herinnerde ze zich nu ook duidelijk.

'Dat heb ik gelezen, dat je opnieuw getrouwd was, ongeveer tien jaar geleden,' zei hij, en ze knikte. 'Ik was blij voor je.' En met een spijtig lachje vervolgde hij: 'En stinkend jaloers. Hij is een gelukkig man.'

'Nee, dat is hij niet. Twee jaar geleden is hij gestorven aan kanker. Iedereen zegt dat het een fantastisch mens was.'

'Dus daarom was Jason hier. Ik begreep het al niet.'

'Die zou sowieso wel zijn gekomen. Jason is een goed mens.'

'Zo dacht je er achttien jaar geleden anders niet over,' merkte Matthieu geïrriteerd op. Hij was er niet van overtuigd dat ze hetzelfde over hem zou zeggen, zelfs vandaag de dag nog niet. In haar ogen was hij geen goed mens geweest. Dat had ze destijds ook tegen hem gezegd. Ze had hem verweten dat hij had gelogen en haar had misleid en dat hij een oneerlijk en oneerbaar persoon was. Dat had hem toen diep geraakt. Nog nooit in zijn leven had iemand hem van dergelijke dingen beschuldigd, maar ze had gelijk gehad.

'Ik vind hem nú een goed mens,' vervolgde Carole over Jason. 'Uiteindelijk moeten we allemaal voor onze fouten betalen. Dat Russische meisje ging er, ongeveer op het moment dat ik uit Parijs vertrok, met een ander vandoor.'

'Heeft hij geprobeerd om bij je terug te komen?' vroeg Matthieu nieuwsgierig.

'Blijkbaar wel. Hij zegt dat ik hem niet terug wilde. Waarschijnlijk was ik op dat moment nog steeds verliefd op jou.'

'Heb je daar spijt van?'

'Ja,' antwoordde ze eerlijk. 'Ik heb tweeënhalf jaar verknoeid met jou en waarschijnlijk nog vijf om je te vergeten. Dat is veel te veel tijd om aan een man te besteden die zijn vrouw niet voor je wil verlaten.' Even was het stil en toen vroeg ze: 'Hoe is het eigenlijk met Arlette?'

'Ze is een jaar geleden, na een lang ziekbed van drie jaar, gestorven. Ik ben blij dat ik er voor haar heb kunnen zijn, dat was ik haar wel verschuldigd. Uiteindelijk zijn we zesenveertig jaar getrouwd geweest. Het was niet het huwelijk dat ik had gewild, of het huwelijk dat ik dacht te krijgen toen ik met haar trouwde op haar eenentwintigste, maar het was wel mijn huwelijk. We waren vrienden. En ze was heel tolerant over jou. Ik denk niet dat ze het me heeft vergeven, maar ze begreep het wel en besefte dat ik ontzettend veel van je hield. Op een manier zoals ik nooit van haar had kunnen gehouden, want in wezen was ze een kille vrouw.

Maar wel een eerlijke en goede vrouw.' Dus hij was gebleven, zoals ze altijd al had verwacht. En hij gaf toe dat ze er goed aan had gedaan om hem bij hem weg te gaan. De vragen die ze had gehad toen ze naar Parijs ging, waren nu beantwoord. Ze begreep ook dat het voor Jason en haar te laat was geweest, tegen de tijd dat hij terug wilde. Ze had niet meer van hem gehouden en ze had niet kunnen voorkomen dat hij dat Russische model trouwde. Op dat moment had ze geen keus gehad en toen ze die weer wel had, had ze niet meer gewild. En zelfs nu wilde ze niet. Het was gewoon een gepasseerd station. En alles wat ze voor Matthieu zou zijn geweest, was zijn maîtresse. Hij zou tot haar dood bij zijn vrouw zijn gebleven. Carole dacht dat ze dat destijds had begrepen en daarom was vertrokken uit Parijs. Maar dat het de juiste beslissing was geweest, was nu pas duidelijk. Zijn verhaal bevestigde dat en in wezen was dat een cadeau voor haar.

Carole herinnerde zich nu weer een groot gedeelte van hun verhouding. Sommige gebeurtenissen, maar vooral heel veel gevoelens. Ze kon haar teleurstelling en wanhoop - toen ze eindelijk de moed had opgegeven en bij hem weg was gegaan -haast proeven. Hij had haar werkelijk bijna kapotgemaakt en haar carrière erbij. En zelfs haar kinderen had hij teleurgesteld. Hoe goed zijn bedoelingen ook waren geweest en hoeveel hij ook van haar had gehouden, hij was er niet op een integere, eerbare manier mee omgegaan. En dat had Jason wel gedaan, hoe vreselijk dat misschien ook voor haar was. Jason had duidelijke keuzes gemaakt en eerlijk verteld wat er aan de hand was. En vervolgens had hij ernaar gehandeld: hij was van haar gescheiden en was met die andere vrouw getrouwd. Matthieu had nooit iets ondernomen.

'Wat doe je nu voor werk? Zit je nog steeds in de regering?' vroeg ze.

'Nee, tien jaar geleden heb ik me teruggetrokken uit de politiek en ben ik weer begonnen in het advocatenkantoor van mijn familie. Dat doe ik samen met twee van mijn broers.'

'Destijds was je de machtigste man van Frankrijk. Je kon alles naar je hand zetten en dat vond je fantastisch.'

'Ja, dat is waar.' Daar was hij dan tenminste eerlijk over. En over alle andere dingen van vroeger nu eindelijk ook. Het bewees dat ze gelijk had gehad, maar dat te horen was ook heel pijnlijk voor haar. Carole besefte nu weer hoeveel ze van hem had gehouden en hoe ontzettend veel verdriet hij haar had gedaan. 'Macht is voor mannen een soort verslaving. Heel moeilijk om op te geven. En ik was er inderdaad aan verslaafd. Maar aan jou nog veel meer. Ik ging werkelijk bijna dood van verdriet, toen je me verlaten had. Maar ik had ook nog steeds niet de kracht van haar te scheiden, of mijn baan op te geven.'

'Ik heb nooit gewild dat je je baan op zou geven. Daar ging het helemaal niet om. Ik wilde alleen maar dat je van haar zou scheiden.'

'En dat kon ik niet.' Beschaamd liet hij zijn hoofd hangen. Maar daarna hief hij zijn hoofd weer op om haar recht in de ogen te kunnen kijken en zei hij: 'Ik was er te laf voor.' Dat was een enorme bekentenis voor hem en Carole was er een tijdje stil van.

'En dat is de reden dat ik bij je weg ben gegaan.'

Fluisterend zei hij: 'En je had gelijk.'

Daarna zaten ze samen nog een hele tijd in stilte bij elkaar. Toen hij op een bepaald moment naar haar keek, zag hij dat ze haar ogen dicht had gedaan en bijna in slaap was. Voor het eerst in lange tijd zag ze er vredig en kalm uit. Hij bleef nog een tijd naar haar kijken en stond toen op om stilletjes de kamer uit te gaan.

Hoofdstuk 12

Toen Carole die nacht, na uren te hebben geslapen, wakker werd, voelde ze zich een stuk beter. Vrijwel meteen herinnerde ze zich dat Matthieu bij haar op bezoek was geweest en daarna lag ze lang na te denken over alles wat hij had gezegd. Hoewel er nog een heleboel blinde vlekken waren in haar geheugen, had hij een aantal oude angsten weer in haar wakker weten te maken. Maar hij had nu in ieder geval tegen haar gezegd dat ze, toen ze hem in de steek liet, de goede beslissing had genomen. Die eerlijkheid waardeerde ze enorm. En dat te weten was een bevrijding voor haar: ze was zich altijd af blijven vragen hoe het gelopen zou zijn als ze bij hem was gebleven -als ze meer geduld had gehad en langer op hem had gewacht. Maar nu wist ze dat het geen verschil zou hebben gemaakt.

Er was nu doorlopend een verpleegster bij haar in de kamer en voor haar deur stonden twee bewakers. Allemaal dankzij de scène die Matthieu die dag had gemaakt. Carole had Jason en de kinderen gebeld om ze te vertellen over de aanval door die jongen uit de tunnel, maar ze er tegelijkertijd van verzekerd dat alles goed met haar was en ze opnieuw geluk had gehad. Jason had meteen aangeboden om weer naar Parijs te komen, maar ze had hem ervan kunnen overtuigen dat de politie de zaak onder controle had. Hoewel ze nog steeds een beetje bibberig was door alles, voelde ze zich wel veilig. Natuurlijk waren de kinderen en

Jason vol afgrijzen geweest over het feit dat ze nu al voor de tweede keer het doelwit was geweest van een terroristische aanval. En Anthony waarschuwde haar nogmaals voor Matthieu. Bovendien bood hij aan om over te vliegen zodat hij haar persoonlijk zou kunnen beschermen, maar ze had geantwoord dat dat écht niet nodig was.

En zo lag ze midden in de nacht over alles na te denken: de terrorist, Matthieu, het verleden waarover hij had verteld. Al dat gepieker maakte dat ze zich zenuwachtig en zorgelijk begon te voelen.

Hoewel ze het eigenlijk idioot vond om haar op dit uur van de nacht lastig te vallen, belde ze naar Stevie in het hotel. Ze had zo'n behoefte aan een bekende stem. Stevie had natuurlijk liggen slapen.

'Hoe gaat het met je verkoudheid?' begon Carole. Zelf voelde ze zich alweer wat beter, hoewel ze natuurlijk nog steeds uit haar doen was door de gebeurtenissen van die dag. Nu ze erop terugkeek, leek alles nog veel enger.

'Iets beter, denk ik, maar nog niet geweldig,' antwoordde Stevie. "Wat ben jij wakker op dit late uur?' Carole vertelde haar wat er die dag was gebeurd, hoe die jongen met het mes opeens in haar kamer had gestaan. 'Wat? Is dat echt waar? Waar was de bewaker dan, verdomme?' Stevie was er helemaal ontdaan van, precies zoals Jason en de kinderen. Het was natuurlijk ook bijna niet te geloven. De dag daarop zou er een bericht over in de krant komen.

'Met lunchpauze. Zijn vervanger is blijkbaar nooit komen opdagen.' Carole zuchtte diep en weer besefte ze hoeveel geluk ze had gehad. 'Ik was echt doodsbang.' Als ze er alleen maar aan dacht, begon ze alweer te beven. Het was maar goed dat Matthieu meteen daarna was binnengekomen.

'Ik kom nu meteen naar je toe. Ze zetten maar een stretcher in je kamer, of zoiets. Ik laat je daar niet meer in je eentje.'

'Doe niet zo raar. Je bent ziek. En ze zullen er echt wel voor zorgen dat zoiets niet nog eens kan gebeuren. Matthieu was hier en hij heeft een enorme scène gemaakt. Blijkbaar heeft hij nog altijd autoriteit. De directeur van het ziekenhuis heeft hier wel vijf minuten staan buigen en knipmessen. En de politie is hier ook urenlang geweest. Die zorgen er echt wel voor dat er niets meer gebeurt. Maar ik ben wel ontzettend bang geweest.'

'Vind je het gek?' Het was toch bijna niet te geloven dat ze van twéé aanvallen het slachtoffer was geworden.

De politie had gezegd dat ze de volgende dag terug zou komen, om een zo volledig mogelijk verslag van haar te horen. Net na het incident hadden ze haar niet nog verder van streek willen maken. En de jongen die haar had proberen te vermoorden zat in hechtenis, dus die kon haar niets meer doen.

'Ik herinnerde me hem van de tunnel,' vertelde Carole, nog steeds met trillende stem. Om haar af te leiden veranderde Stevie van onderwerp en vroeg naar Matthieu.

'Heeft de mysterieuze man verder licht op de zaken doen schijnen?' Stevie was nog steeds nieuwsgierig naar hem.

'Ja, en ik kon me zelf ook een heleboel herinneren. Dat had ik toen die jongen opeens in mijn kamer stond ook,' zei ze, weer terugkomend op de bomaanslag. 'Ik wist opeens weer dat hij in de auto naast mijn taxi in de tunnel had gezeten en was weggerend. De jongens die voorin zaten, moeten hem hebben verteld dat hij binnen een paar minuten zou sterven. Maar hij was blijkbaar nog niet klaar voor de zevenenzeventig maagden die in de hemel op hem schijnen te wachten.'

'Nee, hij wilde er liever voor zorgen dat jij doodging. Mijn god, ik kan niet wachten tot we weer naar huis kunnen.'

'Ja, ik ook,' verzuchtte Carole. 'Dit is echt een vreselijke reis geweest. Maar ik denk wel dat ik de antwoorden heb die ik zocht. Als ik ooit mijn geheugen echt terug heb en weer weet hoe ik met een computer moet omgaan, denk ik dat ik er klaar voor ben om dat boek te schrijven. Ik zal natuurlijk wel iets moeten toevoegen over alles wat er hier is gebeurd. Dat is te spectaculair om niet te gebruiken.'

'Zou je de volgende keer niet liever een kookboek of misschien een kinderboek schrijven? Ik heb het niet zo op de research die je voor dit boek hebt gedaan.'

Maar de antwoorden die ze nu van Jason en Matthieu had, waren goed voor haar persoonlijk, voor hoe ze zich voelde over haar verleden. Dat besefte ze heel duidelijk. En het feit dat ze haar alles zelf hadden moeten vertellen, was veel beter dan dat ze dat allemaal in haar eentje had moeten uitvogelen.

Zo kletsten Stevie en zij nog een tijdje verder en Carole begon zich langzaam wat minder gespannen te worden. 'Heb je nog iets van Alan gehoord?' vroeg Carole. Het was fijn iemand te hebben om zo laat nog mee te praten. Dat miste ze wel nu Sean er niet meer was. Ook over hem was ze begonnen zich kleine stukjes te herinneren. Stevie had veel over hem verteld en dat maakte af en toe iets in haar geheugen los.

'Hij zegt dat hij me mist,' antwoordde Stevie. 'Hij kan haast niet wachten tot ik weer thuis ben en zegt nota bene dat hij verlangt naar mijn kookkunsten. Nou, dan moet hij zijn geheugen ook kwijt zijn. Wat valt daar nou aan te missen? Meestal waren het Chinese afhaalmaaltijden of schotels van de traiteur. Ik heb al in vier jaar geen eten meer voor hem gemaakt.'

'Ik kan het me wel voorstellen van hem. Ik heb je vandaag ook gemist.'

'Ik ben er morgen weer en morgennacht blijf ik gewoon slapen.'

'Er komt hier heus niemand meer om me iets aan te doen,' zei Carole geruststellend. 'Al die anderen hebben zichzelf trouwens opgeblazen.' En haar verdomme ook bijna. 'Er is niemand meer over.'

'Kan me niet schelen, ik ben veel liever bij jou daar.'

'Nou, ik zat anders liever in het Ritz dan hier in het Pitié Salpêtrière,' merkte Carole lachend op. 'De roomservice is veel beter daar.'

'Maakt me niets uit. Ik trek morgenavond bij je in,' zei Stevie ferm. 'En ze kunnen me wat als ze dat niet willen. Als ze nog niet eens een bewaker voor je deur hebben staan als het lunchtijd is, is het duidelijk dat er een waakhond nodig is op je kamer.'

'Matthieu heeft daar wel voor gezorgd. Volgens mij waren ze doodsbang van hem. En nu staan er zo ongeveer honderd bewakers in de gang.'

'Ik kan het me voorstellen, ik vind hem ook een beetje angstaanjagend,' bekende Stevie eerlijk. 'Hij komt nou niet bepaald over als een gemakkelijke man.'

'Dat klopt,' herinnerde Carole zich. 'Maar tegen mij niet. Destijds was hij getrouwd en kon en wilde hij zijn vrouw niet in de steek laten. Daar hebben we het vandaag over gehad. We hebben hier in Parijs tweeënhalf jaar samengewoond. Maar hij wilde niet van haar scheiden, dus ben ik bij hem weggegaan.'

'Ik ben ook eens in iets dergelijks verzeild geraakt. Meestal kom je niet als winnaar uit zo'n situatie. Daarna ben ik nooit meer aan zoiets begonnen. Alan mag dan bij tijd en wijle een klootzak zijn, hij is tenminste van mij alleen.

'Ja. Ik denk dat het me destijds met Matthieu nogal wat tijd heeft gekost dat te bedenken. Toen we elkaar net hadden ontmoet, zei hij al dat hij van haar ging scheiden, omdat zijn huwelijk voorbij was, zelfs al tien jaar.'

'Dat is altijd hetzelfde verhaal. De enige die er niets van weet is de echtgenote. En uiteindelijk verlaten ze haar nooit.'

'Hij is tot vorig jaar met haar getrouwd gebleven en zegt nu dat het een goede beslissing van me was om bij hem weg te gaan.'

'Dat blijkt wel. En nu is hij opeens wél gescheiden?' Stevie klonk heel verbaasd. Op zijn leeftijd gebeurde dat niet vaak en zeker niet in een land als Frankrijk.

'Nee, ze is overleden. En hij is tot het bittere einde bij haar gebleven. Zesenveertig jaar. In een zogenaamd liefdeloos huwelijk. Waar slaat dat op?'

'Gewoonte. Luiheid. Dat soort gelul. God weet waarom mensen bij elkaar blijven.'

'In de periode dat we samenwoonden, stierf zijn dochter. Zijn vrouw dreigde toen met zelfmoord. En zo was er altijd een eindeloze reeks excuses, sommige zelfs steekhoudend, tot ik uiteindelijk opgaf. Hij was met haar getrouwd, en met Frankrijk.'

'Klinkt alsof je geen kans maakte.'

'Nee, die maakte ik ook niet. Dat geeft hij nu toe. Maar toen absoluut niet.' Ze vertelde Stevie niet over de baby die ze had verloren. Maar met Anthony wilde ze het daar wel een keer over hebben, voor het geval hij het zich nog herinnerde. Hij had er wel nooit iets over gezegd, maar toen Matthieu en hij elkaar in het ziekenhuis hadden ontmoet, was het overduidelijk geweest dat hij Matthieu op het laatst enorm had gehaat. Zelfs haar kinderen hadden zich verraden gevoeld. En op haar zoon had het blijkbaar een onuitwisbare indruk gemaakt, ook al wist hij er het fijne niet meer van.

'Toen we teruggingen om het huis klaar te maken voor de verkoop, was je heel erg ongelukkig volgens mij.'

'Ja, dat klopt.'

'Je lijkt je veel te herinneren,' merkte Stevie op. Carole was erg opgeschoten de laatste dagen. Zelfs de jongen met het mes had ervoor gezorgd dat er weer een deur in haar geheugen was opengegaan.

'Ja. Beetje bij beetje komen er dingen terug. Meer gevoelens dan gebeurtenissen, trouwens.'

'Dat is tenminste een begin.' Mike Appelsohn had haar natuurlijk ook geholpen. Alleen was het gesprekje dat hij met die Amerikaanse journalist had gehad nou niet zo'n goede zet geweest. Dat had er tenslotte voor gezorgd dat de jongen met het mes naar het ziekenhuis was gekomen om haar te vermoorden. 'Ik hoop dat je snel weer terug naar het hotel mag.' Stevie maakte zich heel veel zorgen om het gevaar dat eventueel overgebleven terroristen voor haar betekenden. Maar dat deed de politie nu gelukkig ook.

'Ja, dat hoop ik ook.'

Daarna zeiden ze elkaar gedag en hingen op. Carole lag nog een hele tijd na te denken: hoeveel geluk ze had gehad, hoe gezegend ze was met haar kinderen, hoe wonderbaarlijk het was dat ze nog leefde, hoe geweldig het was dat ze zo'n vriendin als Stevie had. Ze probeerde niet aan Matthieu te denken, of aan die jongen met dat akelige mes. Ze probeerde weer in slaap te vallen en lag met haar ogen dicht diep en regelmatig adem te halen. Maar ze bleef die jongen met het mes maar voor zich zien en iedere keer dat dat gebeurde vlogen haar gedachten naar de veiligheid en bescherming van Matthieu. Het was alsof hij nog steeds, na al die jaren, de plek was waar ze heen kon vluchten. Dat soort dingen wilde ze helemaal niet denken, maar blijkbaar was het iets wat ze diep in haar hart zo voelde. Ze kon zijn beschermende armen bijna om zich heen vóélen en eindelijk gleed ze weg in een diepe slaap.

Hoofdstuk 13

De volgende dag kwam de politie bij Carole aan haar bed om haar getuigenverklaring op te nemen. De jongen die in hechtenis was genomen, bleek afkomstig uit Syrië en pas zeventien jaar oud. Als lid van een fundamentalistische groepering werd hij al voor drie andere terroristische aanslagen verantwoordelijk gehouden, een in Spanje en twee in Frankrijk. Buiten dat was er niet veel over hem bekend en Carole was de enige die hem zou kunnen verbinden met de tunnelaanslag. Hoewel een groot gedeelte van haar herinneringen over het hele gebeuren nog vaag was, net zoals allerlei details uit haar privéleven dat nog waren, kon ze wel heel scherp voor zich zien dat deze jongen in de auto had gezeten naast de taxi waarin zij zat, op het moment dat ze in de tunnel vast waren komen te zitten in het verkeer. Dat beeld was duidelijk in haar hoofd opgekomen, toen hij in haar ziekenhuiskamer in het Pitié Salpêtrière stond. Om precies te zijn was het op het moment geweest dat zijn ogen zich in de hare hadden geboord en hij naar haar had uitgehaald met dat akelige mes met dat lange, gegolfde lemmet eraan.

De politie ondervroeg haar bijna drie uur lang en liet haar allerlei foto's zien. Maar ze herkende niemand, behalve de jongen die haar kamer was binnengedrongen. Een van de foto's deed haar een beetje denken aan de bestuurder van de auto naast haar, maar ze had niet zo goed naar hem gekeken als naar de jongen achterin en durfde het niet met zekerheid te zeggen. Maar over de jongen die haar had proberen te vermoorden twijfelde ze helemaal niet. Ze kon zich zijn trieste gezicht duidelijk voor de geest halen, zoals hij vanaf de achterbank naar haar had zitten staren. Die aanval hier in het ziekenhuis had ervoor gezorgd dat ze zich dat weer had herinnerd. Helder en duidelijk.

Er kwamen nu ook allerlei andere dingen weer naar boven. Meestal sloegen ze nergens op en hadden ze geen enkel verband met elkaar. Zo kon ze bijvoorbeeld de schuur bij de boerderij van haar vader helder voor zich zien en herinnerde ze zich het melken van de koeien alsof ze dat gisteren nog had gedaan. Ook kon ze de lach van haar vader duidelijk horen, maar zijn gezicht kwam maar niet tevoorschijn, hoe hard ze het ook probeerde. De ontmoeting met Mike Appelsohn in New Orleans, toen hij haar had ontdekt, was volkomen verdwenen, maar de screentest herinnerde ze zich nu wel en ook haar eerste film. Met die beelden in haar hoofd was ze op een ochtend wakker geworden. Haar eerste ontmoeting met Jason en hun begintijd samen, waren in het niets verdwenen. Maar hun trouwdag en het appartement in New York waar ze daarna hadden gewoond wist ze weer wel. En ze had een vage herinnering aan de geboorte van Anthony, maar geen enkele aan die van Chloe. Ook niet aan andere films die ze had gemaakt of aan de Oscars die ze had gewonnen en van Sean was er ook nog steeds heel weinig terug.

Alles was van elkaar losgeraakt en lag niet meer in de goede volgorde, zoiets als stukjes film die kriskras op de vloer van de montagekamer zijn beland. Er kwamen allerlei gezichten en namen in haar op, die meestal niets met elkaar te maken hadden. Maar er waren ook momenten waarin ze opeens - zo helder als glas - hele delen van haar leven als een soort film voor zich zag. Alle puzzelstukjes van haar leven lagen door elkaar en Carole was constant bezig alles uit te zoeken en op de juiste manier aan elkaar te passen. Steeds als ze dacht dat ze het voor elkaar had, herinnerde ze zich weer iets nieuws: een detail, een gezicht, een naam of een gebeurtenis en dan moest ze weer helemaal opnieuw beginnen, omdat het hele verhaal toch anders in elkaar bleek te zitten. Ze werd er gek van. Het was als een caleidoscoop: de hele tijd verschoof en veranderde er weer van alles; de vormen en kleuren bleven in beweging. Het was ontzettend vermoeiend om steeds bezig te zijn met het ordenen en begrijpen van alles wat er in haar geheugen opkwam. Ze was nu in het stadium dat ze zich uren achter elkaar van alles kon herinneren en er daarna weer een hele tijd was waarin haar geheugen het volkomen liet afweten, alsof het genoeg had van al dat zoeken en in volgorde plaatsen waar ze constant mee bezig was. Carole probeerde haar geest te dwingen zich dingen te herinneren en stelde zichzelf allerlei vragen over haar verleden. Op die manier probeerde ze te focussen op de herinnering waar ze op dat moment mee bezig was. Al met al was het meer dan een dagtaak en behoorlijk zwaar.

Stevie begreep heel goed hoe uitputtend het voor Carole moest zijn en zat zonder iets te zeggen bij haar, terwijl ze kon zien dat Carole over van alles en nog wat nadacht. Meestal zei Carole op een bepaald ogenblik wel iets, nadat ze urenlang vanaf haar bed naar het plafond had liggen staren, terwijl er van alles in haar gedachten rondmaalde. Van sommige dingen begreep ze nog helemaal niets. Voor haar leken het foto's in een album waarbij het commentaar ontbrak. Wie de mensen op de foto waren en waarom ze waren vastgelegd op de gevoelige plaat. Van sommige dingen herinnerde ze zich te veel en van andere juist te weinig. En in haar hoofd was het allemaal door elkaar gehusseld. Het gebeurde wel dat ze uren bezig was een gezicht, situatie of naam thuis te brengen en als dat lukte, was het een ware overwinning voor haar. Dan voelde ze zich even heel triomfantelijk. Maar daarna zakte ze meestal weg in een diep dal en was ze volkomen uitgeput en zonder energie.

De politie was onder de indruk van alles wat ze zich herinnerde. In eerste instantie hadden ze van de artsen te horen gekregen dat Carole helemaal niets meer wist. En een groot gedeelte van de slachtoffers die ze ondertussen hadden ondervraagd, wisten zich ook weinig over het gebeurde te herinneren. De meeste mensen hadden niet erg op zitten letten op het moment dat ze vast kwamen te zitten in de tunnel, maar hadden zitten kletsen met hun medepassagiers, aan de radio zitten draaien, of waren zo in shock geweest door de aanslag en de verwondingen die ze daarbij opgelopen hadden, dat alle herinneringen eraan uit hun hoofd waren verdwenen. De politie was ondertussen, geholpen door een speciaal voor de gelegenheid samengesteld team, al weken bezig met het ondervragen van allerlei mensen. Tot voor kort hadden ze te horen gekregen dat Carole niet in staat was hen te helpen bij hun zoektocht naar de daders. En opeens was dat helemaal veranderd. Ze waren meer dan blij met haar hulp. Ze hadden onder andere voor extra bewaking in het ziekenhuis gezorgd, zodat er tegenwoordig twee leden van de speciale eenheid in volledige gevechtsuitrusting voor haar deur stonden. Niemand hoefde eraan te twijfelen waarom ze daar waren. Hun machinegeweren zeiden voldoende. De speciale eenheid is een van de meest gevreesde units van de Parijse politie, die alleen wordt opgeroepen in extreem gevaarlijke situaties, zoals hevige rellen, een opstand of na een terroristische aanslag. Dat het gebeuren in de tunnel heel serieus werd genomen, was duidelijk.

Er bestond geen reden om te denken dat er nog een lid van de terroristische groepering een aanslag op Carole zou proberen te plegen. Voor zover bekend waren alle terroristen die bij de aanslag betrokken waren geweest er ook bij gedood, behalve dan de jongen die uit de auto was gesprongen. Carole kon nog glashelder voor zich zien hoe hij terug naar het begin van de tunnel was gerend, vlak voor de bom explodeerde. Over de anderen waren haar herinneringen lang niet zo duidelijk. Maar dat kwam natuurlijk omdat toen de eerste explosie al had plaatsgevonden en ze zelf al de taxi uit was geblazen. Maar de politie moest er natuurlijk van uitgaan dat zij een slachtoffer was dat in de belangstelling stond. Daarom was ze voor de terroristen een interessant doelwit en een mooie - toevallige - bonus: door Carole hadden ze meer aandacht voor hun zaak gekregen. En als ze haar - een beroemd persoon -zouden weten te vermoorden, zou dat helemaal veel publiciteit teweegbrengen en nog een extra overwinning voor hen betekenen. Vanzelfsprekend wilde de politie koste wat kost voorkomen dat Carole alsnog gedood zou worden. Dat gold in ieder geval zolang ze nog op Frans grondgebied verkeerde. Dus moest al het mogelijke in werking worden gezet om ervoor te zorgen dat ze bleef leven, in ieder geval tot op het moment dat ze Frankrijk zou verlaten. Vanwege het feit dat Carole Amerikaans staatsburger was, had men contact gezocht met de FBI, die had toegezegd haar huis in Bel-Air de komende maanden te zullen bewaken. En zeker wanneer Carole weer terug in L.A. zou zijn. Aan de ene kant klonk dat natuurlijk geruststellend, maar aan de andere kant was het angstaanjagend.

Het idee dat ze nog altijd was blootgesteld aan gevaar, vond ze absoluut niet prettig. De prijs voor het feit dat ze toevallig in die tunnel was geweest op het moment van die zelfmoordaanslag - de verkeerde plek op het verkeerde moment - was al veel te hoog geweest. Het enige wat ze wilde was haar geheugen terug, haar ontslag uit het ziekenhuis en naar huis om haar normale leven weer te hervatten. Ze hoopte haar boek te schrijven en alles in haar leven, zowel heden als verleden, was heel kostbaar voor haar geworden, vooral haar kinderen.

Halverwege het interview met de politie kwam Matthieu stilletjes de kamer inlopen. Hij zei niets, gaf alleen even een knikje in Caroles richting en bleef de situatie rustig vanaf een afstandje staan te bekijken. Terwijl hij daar zo stond, vond Carole hem er heel serieus en bezorgd uitzien. Matthieu had al verschillende malen gebeld met het speciale politieteam dat deze zaak behandelde en met het hoofd van de geheime dienst. De dag ervoor had hij zelfs de huidige minister van Binnenlandse Zaken aan de lijn gehad. Hij stelde alles in het werk om er zeker van te zijn dat deze zaak smetteloos zou worden afgehandeld. Iedereen die hij over de zaak sprak, twijfelde er geen moment aan dat Matthieu groot belang hechtte aan het verloop van het geval Carole Barber. Vanzelfsprekend. Carole was tenslotte een belangrijke gaste van Frankrijk. Alleen tegen de minister van Binnenlandse Zaken had hij gezegd dat ze jarenlang een goede vriendin van hem was geweest. De minister had verder niet gevraagd in welke zin hij dat bedoelde.

Matthieu hield zijn ogen strak op Caroles gezicht gericht, terwijl hij verrast aanhoorde hoeveel ze zich opeens wist te herinneren. Er kwamen allerlei details die ze voorheen volkomen kwijt was geweest, naar boven. Carole vond het geen enkel probleem dat hij bij het gesprek aanwezig was. Integendeel: het was juist geruststellend dat er iemand bij was die ze kende en angstaanjagend vond ze hem allang niet meer. Waarschijnlijk was ze een beetje bang geweest, omdat ze had gevoeld dat hij ooit heel belangrijk voor haar was geweest en nog geen idee had waarom. Maar nu wist ze dat wel. Ze kon zich, vreemd genoeg, veel meer details van hun leven samen herinneren dan van andere periodes uit haar leven.

De hoogtepunten uit hun relatie bleken in haar geheugen gegrift en kwamen nu tevoorschijn uit de mist waaronder ze tijdelijk verdwenen waren geweest. Ze herinnerde zich eindeloos veel kleine dingen: belangrijke momenten, zonnige dagen, gepassioneerde nachten, tedere ogenblikken en de pijn die ze had gehad om het feit dat hij niet wegging bij zijn vrouw, de ruzies die ze daarover hadden gehad. Zijn verklaringen en uitvluchten kon ze zich nog goed voor de geest halen en zelfs de zeilboottocht ten zuiden van Frankrijk zag ze nog zó voor zich. Ze herinnerde zich zowat elk gesprek dat ze hadden gevoerd, terwijl ze daar heerlijk hadden liggen dobberen voor de kust van Saint Tropez, en zijn ontroostbaarheid een jaar later, toen zijn dochter was omgekomen. Hun gezamenlijke verdriet en de teleurstelling toen ze een miskraam kreeg. Al die herinneringen overspoelden haar en lieten geen ruimte over voor iets anders. De pijn die hij haar had bezorgd en haar vertrek uit Frankrijk voelden alsof het allemaal pas gisteren was gebeurd. Toen ze destijds terug naar de States was gegaan had ze alle hoop opgegeven op een leven met hem samen. Nu ze dat allemaal weer wist, was het vreemd om samen in een kamer met hem te zijn. Niet dat het haar angst aanjoeg, maar ze werd er wel onrustig van. Hij maakte een norse indruk, die ze eerst nogal onheilspellend had gevonden, maar nu ze zich hun geschiedenis weer herinnerde, kwam zijn somberheid haar weer bekend voor. Hij was niet gelukkig en leed onder zijn eigen herinneringen aan de tijd die ze samen hadden gehad. Al jarenlang had hij haar daar graag spijt over willen betuigen en nu had het lot hem die kans gegeven.

Carole zag er doodmoe uit, toen de politie uiteindelijk de ziekenhuiskamer verliet. Matthieu kwam naast haar zitten en gaf haar, zonder iets gevraagd te hebben, een mok vanillethee. Met een dankbare glimlach pakte ze die van hem aan. Maar ze was bijna te moe om hem naar haar lippen te brengen. Hij zag dat haar hand beefde en hielp haar erbij. De verpleegster stond buiten op de gang te kletsen met de twee agenten van de speciale eenheid die nu voor de bewaking zorgde. Het ziekenhuis had protest aangetekend tegen hun machinegeweren, maar dat was niet gehonoreerd. Het beschermen van Carole was prioriteit nummer één en ging boven alle regels van het ziekenhuis. De machinegeweren bleven. Carole had ze zelf ook gezien, toen ze met de verpleegster over de gang was gelopen, voordat de politie was gearriveerd om haar te ondervragen. Aan de ene kant was ze geschokt geweest, maar aan de andere kant voelde ze zich er ook veiliger bij. Het was een vloek en een zegen in één, vond ze, net zoiets als de aanwezigheid van Matthieu.

'Gaat het een beetje?' vroeg hij zacht, en ze knikte, terwijl ze een slokje thee nam uit de mok die hij voor haar hield. Carole beefde over haar hele lichaam.

Het was een enerverende ochtend geweest, maar de dag ervoor, toen die jongen met dat mes naar haar had staan zwaaien, was natuurlijk nog veel erger geweest. Die gebeurtenis en hoe ze zich daarbij had gevoeld, zou ze nooit vergeten. Ze had zeker geweten dat ze gedood zou worden. Dat gevoel was veel sterker geweest dan destijds in de tunnel. Dit was veel persoonlijker geweest, speciaal tegen haar gericht, een wapen speciaal om haar te doden. Zodra ze er weer aan dacht, overviel haar een paniekerig gevoel. Matthieus aanwezigheid was een geruststelling. Nu keek hij heel vriendelijk. Hij had zeker een lieve kant, die ze niet was vergeten. Dat kon ze weer duidelijk zien, nu hij zo rustig aan haar bed zat. En in zijn ogen stond zijn liefde voor haar duidelijk te lezen. Carole wist niet of dat zo was omdat hij aan hun liefde terugdacht, of omdat het vuur nooit was gedoofd. En dat wilde ze hem ook niet vragen. Sommige deuren konden beter gesloten blijven. Erachter lag waarschijnlijk iets wat pijnlijk voor hen allebei zou zijn, of daar ging ze in ieder geval van uit. Over het heden en hoe hij zich daarin voelde, hadden ze het niet gehad. Alleen over het verleden en dat was genoeg voor haar.

'Het gaat wel,' verzuchtte ze, terwijl ze haar hoofd achterover in de kussens liet zakken en hem aankeek. 'Dat was zwaar,' merkte ze over de ondervraging op, en hij knikte.

'Je hebt het heel goed gedaan.! Hij was trots op haar. Carole was kalm en helder geweest en ze had haar uiterste best gedaan om ieder detail op te diepen uit haar door elkaar gehusselde geheugen. Het was indrukwekkend geweest en dat verbaasde hem totaal niet: ze was tenslotte altijd al een opmerkelijke vrouw geweest. Toen zijn dochter bijvoorbeeld was verongelukt, was ze echt een geweldige steun voor hem geweest. En dat gold voor duizenden andere momenten. Nooit had ze hem teleurgesteld. Niet zoals hij haar wel steeds had teleurgesteld. Dat wist hij maar al te goed en dat had de laatste vijftien jaar vaak door zijn hoofd gespookt. Al die jaren waren zijn gedachten vervuld geweest van haar gezicht, haar stem, haar aanraking. En nu zat hij, na vijftien jaar, weer naast haar. Hij kon het eigenlijk niet geloven.

'Had jij eerst met hen gesproken?' Carole was gewoon benieuwd. De politie had haar vriendelijk en vol respect behandeld, terwijl ze ondertussen meedogenloos hadden doorgevraagd naar alle details. Maar de manier waarop ze haar tegemoet waren getreden, was in haar ogen ongewoon aardig en eerbiedig geweest en ze verdacht hem ervan daar verantwoordelijk voor te zijn.

'Ik heb gisteren de minister van Binnenlandse Zaken gebeld.' Uiteindelijk was dat degene die de leiding had over het onderzoek, degene die verantwoordelijk was voor hoe het werd uitgevoerd en voor het uiteindelijke resultaat. Matthieu had, toen ze elkaar ontmoetten, dezelfde functie uitgeoefend.

'Dankjewel,' zei ze, terwijl ze hem een dankbare blik toewierp. De politie had veel botter kunnen doen, dat is tenslotte hun normale manier van benadering, maar zo was het niet gegaan. In plaats daarvan hadden ze haar, dankzij hem, met fluwelen handschoentjes aangepakt. 'Mis je je oude functie eigenlijk?' Dat leek haar logisch. Matthieu was tenslotte de machtigste man van Frankrijk geweest. Zoiets is voor iedereen moeilijk op te geven en zeker voor een man. In de tijd dat zij hem had gekend, was zijn werk zijn lust en zijn leven geweest en was hij er uiterst consciëntieus in geweest. Daarom was het ook zo moeilijk geweest ermee te stoppen. Voor zijn gevoel lag het lot van Frankrijk, het land waarvan hij hield, in zijn handen. 'Ma patrie,' had hij vaak tegen haar gezegd, met een passie voor zowel het land als haar bevolking. Zoiets veranderde natuurlijk nooit, ook al was hij nu met pensioen.

'Soms,' antwoordde hij eerlijk. 'Dat soort verantwoordelijkheid is lastig op te geven. Het is eigenlijk net zoiets als de liefde: het houdt niet op, zelfs als je lief van adres verandert. Maar tegenwoordig is het anders. Veel moeilijker. Niet zo helder als vroeger. Terrorisme heeft een hoop veranderd, in alle landen van de wereld. Er is geen leider die het nu makkelijk heeft. Toen ik in de regering zat was het simpeler. Je wist wie de goeden en wie de slechten waren. Maar nu zijn het mensen zonder gezicht en ken je ze niet. Nu ken je ze pas nadat de schade is aangericht. Zoals wat jou is overkomen in die tunnel. Het is nu veel moeilijker om het land en de mensen te beschermen. En iedereen is ontevreden, sommige mensen zijn zelfs bitter. Het is moeilijk om in deze tijd nog een held te zijn. De mensen zijn nu niet alleen boos op hun vijanden, maar ook op hun leiders.' Hij zuchtte diep. 'Ik benijd ze niet, de mensen die vandaag de dag in de regering zitten. Maar ja, ik mis het ook.' Hij lachte een van zijn zeldzame lachjes. 'Wie zou dat nou niet missen? Het was hartstikke leuk.'

'Ik weet nog goed hoe heerlijk je het vond,' reageerde ze met een vage glimlach. 'Je werkte keihard en werd de hele avond gebeld.' Zo had hij het gewild. Op ieder moment moest hij elk detail weten, als een soort obsessie.

En ook die ochtend was het geweest alsof hij nog steeds de leiding had, toen hij aanwezig was bij de ondervraging door de politie. Soms vergat hij gewoon dat hij geen minister van Binnenlandse Zaken meer was. Bovendien werd hij nog altijd zeer gerespecteerd door het publiek en zijn opvolgers. Zo werd hij nog regelmatig in de krant genoemd: wat betreft de politiek nam hij altijd een duidelijk en helder standpunt in en dat werd vaak geciteerd. Een paar dagen geleden was hij nog gebeld om zijn opinie te geven over de aanslag in de tunnel en de manier van afhandeling door de politie ervan. Dit keer was zijn reactie uiterst diplomatiek geweest, wat lang niet altijd het geval was. Wanneer hij van streek was of kritisch over de regering, woog hij zijn woorden meestal niet op een gouden schaaltje en dat had hij ook nooit gedaan.

'Frankrijk is altijd mijn grootste liefde geweest,' reageerde hij. 'Tot jij op het toneel verscheen,' voegde hij er stilletjes aan toe. Maar Carole was er niet van overtuigd dat dat echt waar was, of ooit waar was geweest. In haar ogen was zij altijd op de derde plaats gekomen: na zijn land en zijn huwelijk.

'Waarom ben je ermee gestopt?' vroeg Carole hem zacht, terwijl ze haar hand uitstak naar haar thee. Ditmaal hield ze de mok zelf vast. Ze voelde zich alweer een stuk beter en vooral rustiger. Het interview met de politie had haar van streek gemaakt, maar dat begon nu al minder te worden. Matthieu merkte het ook.

'Omdat ik het tijd vond. Ik had mijn land lang genoeg gediend en mijn werk gedaan. Frankrijk wisselde van regering en mijn ambtsperiode zat erop. Daarnaast had ik gezondheidsproblemen, die waarschijnlijk te maken hadden met mijn werk. Nu gaat het trouwens weer goed. In de eerste tijd miste ik alles ontzettend en daarna heb ik wel wat functies aangeboden gekregen, maar dat kwam voornamelijk voort uit hoffelijkheid, denk ik. En dat is niets voor mij, een troostprijs. Ik heb de positie gehad die ik altijd graag heb gewild en vond het tijd om die op te geven. En ik geniet van mijn werk nu, in de advocatuur. Er is me al verscheidene malen gevraagd om rechter te worden, maar dat lijkt me saai. Het is veel leuker om advocaat te zijn. Voor mij tenminste. Hoewel ik van plan ben om daar dit jaar ook mee te stoppen.'

'Waarom?' Carole keek hem bezorgd aan. Matthieu was een man die het nodig had om te werken. Zelfs op zijn achtenzestigste, had hij nog de kracht en energie van een veel jongere man. Toen zij door de politie werd ondervraagd, had ze dat duidelijk aan hem kunnen zien. Hij was een en al elektriciteit geweest, een bundel ingehouden energie. Voor zo'n man leek het haar niet goed om op te houden met werken. Het was dan wel verstandig dat hij geen ministerspost meer had, maar om nou ook nog te stoppen met de advocatuur leek haar geen goed besluit.

'Ik ben oud, het wordt tijd om aan andere dingen te denken. Schrijven, reizen, lezen, denken, nieuwe werelden ontdekken. Ik ben van plan om door Zuidoost-Azië te gaan reizen.' Het jaar daarvoor was hij al in Afrika geweest. 'Ik wil rustiger aandoen en ervan genieten, voordat het niet meer kan.'

'Wat dat betreft, heb je nog jaren voor je. Je bent nog een vitale, jeugdige man.'

Hij moest lachen om de manier waarop ze dat zei. Ja, jeugdig, maar ik hoor niet meer bij de jeugd. En dat is nogal een verschil. Ik wil van het leven en de vrijheid die ik nooit heb gehad, genieten. Ik ben niemand meer iets verplicht. Daar zit een goede kant aan - en ook een minder goede natuurlijk. Mijn kinderen en zelfs mijn kleinkinderen zijn volwassen.' Hij lachte. Hoewel Carole het zich moeilijk kon voorstellen, het was natuurlijk wel waar. 'Arlette is er niet meer. Het interesseert niemand waar ik ben of wat ik doe, wat misschien triest is om te erkennen, maar het is nou eenmaal zo. Dus kan ik er maar beter mijn voordeel mee doen, zolang het nog kan, voor de kinderen naar de huishoudster gaan bellen om te vragen of ik mijn lunch wel heb gegeten of niet weer in mijn bed heb geplast.' Maar dat was iets wat nog heel ver weg was. Het beeld dat hij schetste van zijn toekomst deed haar pijn. En ze besefte dat ze zelf eigenlijk ook in die situatie zat. Haar kinderen waren weliswaar veel jonger dan de zijne - zijn oudste zoon moest nu al een eind in de veertig zijn, iets jonger dan zijzelf was. Hij was vroeg getrouwd en had al snel daarna kinderen gekregen, dus was hij niet meer gebonden aan relatief jonge kinderen zoals zij. Maar ook haar kinderen waren van de middelbare school af, officieel volwassen en woonden ver bij haar vandaan. Als Stevie er niet was om haar gezelschap te houden, zou haar huis een lege tombe zijn. Er was geen man in haar leven, de kinderen het huis uit, niemand om de dag mee door te brengen of om verantwoording aan af te leggen, of om voor te zorgen, niemand die zich afvroeg hoe laat ze at of óf ze wel at. Carole was dan wel bijna twintig jaar jonger dan hij, maar net zo ongebonden. Daarom had ze ook zomaar op reis kunnen gaan naar Europa om research te doen voor haar boek. En in deze fase van haar leven zocht ze naar antwoorden op de vragen uit haar leven.

'En jij?' vroeg hij, terwijl hij haar aankeek. In zijn ogen stonden dezelfde vragen als in de hare. 'Je hebt al lang geen film meer gemaakt. Volgens mij heb ik ze allemaal gezien, trouwens.' Hij glimlachte. Dat was altijd een cadeau geweest dat hij zichzelf gunde: in een donkere filmzaal zitten en naar haar kunnen kijken en haar stem kunnen horen. Sommige van haar films had hij wel drie of vier keer gezien en daarna nog een keer, als ze op de televisie werden uitgezonden. Zijn vrouw had er nooit iets over gezegd en was altijd stilletjes de kamer uitgegaan als Carole op het scherm te zien was. Arlette wist het gewoon van zijn liefde voor Carole. De laatste jaren van haar leven hadden ze het er nooit meer over gehad. Zijn vrouw had geaccepteerd dat hij van Carole hield, en wist dat hij haar nooit zo had liefgehad als zij - en dat dat ook nooit zo zou zijn. Matthieus gevoelens voor zijn vrouw waren van volkomen andere aard. Ze hadden te maken met plicht, verantwoordelijkheid, kameraadschap en respect. Zijn gevoelens voor Carole kwamen voort uit passie, verlangen, dromen en hoop. De dromen had hij verloren, maar de hoop en de liefde niet. Die droeg hij voor altijd in zijn hart, als een zeldzame kostbare diamant opgeborgen in een kluis, veilig en onzichtbaar. Toen ze zo bij elkaar zaten in haar ziekenhuiskamer en uitgebreid met elkaar praatten, kon Carole goed merken dat hij nog steeds liefde voor haar voelde. De lucht was vervuld van dingen die onuitgesproken bleven, gevoelens die er nog altijd waren, in ieder geval van zijn kant.

'De laatste paar jaar heb ik geen goed script onder ogen gehad. En ik wil geen domme rollen spelen, behalve misschien een echt komische. Ik heb altijd al in een komedie willen spelen en misschien ga ik dat in de komende tijd ook wel doen. Ik heb geen idee of ik het kan, maar ik zou het ontzettend graag eens proberen en eens kijken hoe het me afgaat. Waarom ook niet? En voor de rest wil ik alleen rollen spelen die er in mijn ogen toe doen en de mensen die de film komen zien, werkelijk raken. Ik ben niet van plan om alleen maar met mijn gezicht op het witte doek te verschijnen, zodat het publiek me niet vergeet. Ik wil selectief zijn in de rollen die ik accepteer. De rol moet iets voor me betekenen, anders is het de moeite niet waard om hem te spelen. Maar dat soort rollen ligt niet voor het oprapen en op mijn leeftijd al helemaal niet. Bovendien wilde ik niet werken in het jaar dat mijn echtgenoot zo ziek was. Sinds die tijd ben ik geen script meer tegengekomen dat me aanspreekt. Het is alleen maar rotzooi. Dat soort rollen heb ik nooit gillen doen en daar ga ik nu ook niet mee beginnen. En gelukkig heb ik het ook niet nodig. Ik ben ook begonnen met het schrijven van een boek,' bekende ze hem met een verlegen glimlach. Carole en Matthieu hadden altijd heel interessante gesprekken met elkaar gevoerd, over films, politiek, hun werk, hun visie op de mensheid en het leven. Matthieu was een uitermate erudiete, belezen, filosofisch ingestelde man, met masters in literatuur, psychologie en kunst en een doctoraal in de politieke wetenschappen. Een veelzijdig man met een messcherp verstand.

'Schrijf je een boek over je leven?' vroeg hij geïntrigeerd.

'Ja en nee.' Ze glimlachte een beetje schaapachtig. 'Het is een roman over een vrouw op leeftijd - haar man is net overleden -die de balans van haar leven opmaakt. Ik ben er al tien keer aan begonnen, maar iedere keer vind ik het weer niet goed. Iedere keer probeer ik het vanuit een ander perspectief, maar kom steeds vast te zitten op hetzelfde punt in het verhaal. Ik kom er niet uit wat het doel van haar leven is, nu hij is gestorven. De hoofdpersoon is een briljante neurochirurge, die haar man, die aan een hersentumor leed, ondanks al haar kennis niet heeft kunnen redden. Het is een vrouw die gewend is aan macht en graag de controle houdt. Het feit dat ze het lot niet heeft kunnen bedwingen, zorgt ervoor dat ze zich allerlei dingen over haar eigen leven begint af te vragen. Het boek gaat over accepteren, inzicht krijgen in jezelf en in de dingen waar het in je leven eigenlijk om draait. In het verleden heeft ze een aantal besluiten genomen, die tot dan toe haar leven hebben bepaald. Om antwoorden op al haar vragen te vinden, gaat ze weg. Ze laat haar praktijk voor wat het is en begint aan een lange reis, op zoek naar dingen waarin ze zich het grootste deel van haar leven niet heeft kunnen verdiepen, omdat ze altijd maar weer verder moest en er geen tijd voor had. En nu gaat ze terug. Ze móet wel terug, om daarna weer vooruit te kunnen.' Carole was er zelf verbaasd over wat ze zich nog allemaal wist te herinneren van haar boek.

'Klinkt boeiend,' reageerde hij peinzend. Hij begreep natuurlijk best dat dat boek eigenlijk over haarzelf ging en over de beslissingen die ze in haar leven had genomen. En vanzelfsprekend wist Carole dat zelf ook. Over de keuzes die zich in haar leven hadden voorgedaan, over de weg die ze had gekozen en niet in de laatste plaats over haar beslissing om hem, Frankrijk en hun in haar ogen kansloze relatie, achter te laten.

'Dat hoop ik, ja, dat het boeiend wordt. Misschien wordt het op een dag wel verfilmd, als ik dat boek ooit afkrijg. Daar zou ik wel een rol in willen spelen.' Maar ze wisten allebei dat ze die rol allang had gespeeld. 'Maar ik vind het fijn dat boek te kunnen schrijven. Op die manier kan ik de stem van de verteller, die alles weet en alles ziet, hebben. Het beperkt zich niet alleen tot de dialoog en gezichtsuitdrukkingen op het witte doek. De schrijver hoort het hele verhaal al te kennen, maar voor mij bleek dat dus niet te gelden. Ik had geen antwoord op mijn eigen vragen en daarom moest ik terug naar Europa, in de hoop dat de dingen me hier duidelijk zouden worden en mijn schrijversblokkade zou verdwijnen.'

'En is dat gelukt?' vroeg hij belangstellend en ze glimlachte spijtig.

'Ik weet het niet. Misschien wel. De eerste dag in Parijs ben ik naar ons oude huis gaan kijken en toen zag ik wel wat openingen. Dus ging ik op weg naar het hotel om daar te gaan schrijven, maar die verdomde tunnel bleek tussen het huis en het hotel te liggen. En zo werd alles weer uit mijn hoofd geblazen, samen met nog allerlei andere dingen die er ooit in zaten. Het is heel vreemd als je niet weet wie je bent, waar je vandaan komt en wat je belangrijk vindt. Alle mensen, plaatsen en gebeurtenissen die je in je leven had verzameld zijn opeens weg en daar sta je dan in je eentje, in de stilte. Je hebt geen idee wat je geschiedenis is, of wie je was.' Matthieu kon het zich gewoon niet werkelijk indenken, maar het moest wel een vreselijke nachtmerrie zijn. 'Het komt nu terug, bij stukjes en beetjes. Maar ik weet natuurlijk niet wat ik niet meer weet. Meestal zie ik plaatjes en gezichten voor me en herinner ik me gevoelens, maar weet ik niet hoe die passen in de puzzel van mijn leven.' Over hem wist ze echter meer dan over ieder ander. Intrigerend. Ze had meer herinneringen aan hem, dan aan haar eigen kinderen. Dat maakte haar heel verdrietig. En van Sean wist ze bijna niets meer, behalve dan de dingen die haar waren verteld en een paar hoogtepunten uit de acht jaar dat ze samen waren geweest. Zelfs de herinnering aan zijn sterven was vaag. En Jason kon ze nog het minste van allemaal voor de geest halen, hoewel ze wel wist dat ze nu op een vriendelijke en broer-zusmanier van hem hield. Over Matthieu had ze heel andere gevoelens. Wat ze nog wist over de tijd met Matthieu, zorgde ervoor dat ze zich nogal ongemakkelijk voelde. De vreugde, maar ook de pijn - heel veel pijn - stonden haar weer haarscherp voor de geest.

'Ik denk dat je geheugen wel weer terugkomt. Helemaal. Maar je zult veel geduld moeten hebben. En misschien krijg je hierdoor wel meer inzicht dan je anders zou hebben gehad.'

'Misschien.'

De artsen waren wel positief geweest, maar konden op dit moment nog niet beloven dat ze weer volledig zou herstellen. Ze deed het steeds beter en ging heel snel vooruit, maar er waren nog steeds momenten dat ze helemaal leeg was. Woorden, plaatsen, gebeurtenissen en mensen leken dan totaal uit haar hoofd verdwenen. En ze kon natuurlijk niet weten of ze die ooit nog terug zou kunnen vinden, hoewel ze daarbij hulp kreeg van allerlei therapeuten. Ze was afhankelijk van anderen, die haar samen haar eigen verhaal konden vertellen, in de hoop dat daarmee iets in haar geheugen getriggerd zou worden. Zoals dat met Matthieu was gegaan. Hoewel ze er wat hem betreft nog niet zeker van was of ze dat als een geluk moest zien of niet. Wat hij tot nog toe had verteld, had haar alleen maar verdrietig gemaakt. Alles wat ze waren verloren, zelfs een kindje. 'Als mijn geheugen niet terugkomt,' zei ze praktisch, 'kom ik waarschijnlijk nooit meer aan het werk. Dat leven kan nu voor altijd voorbij zijn. Een actrice die haar tekst niet kan onthouden, wordt natuurlijk nergens voor gevraagd, hoewel ik zelf eigenlijk wel met een hoop van dat soort types heb gewerkt,' merkte ze lachend op. Carole was sterk: ze ging verbazend goed om met haar verlies en was veel minder verdrietig dan haar familie en de artsen hadden gedacht. Carole had hoop. Nog altijd. En dat gold ook voor Matthieu. In zijn ogen kwam ze opmerkelijk levendig en alert over, wanneer je in ogenschouw nam wat er was gebeurd en welke gevolgen dat had voor haar hersenen.

'Ik vond het altijd heerlijk om naar je te kijken als je aan het filmen was. Toen je die film na Marie Antoinette deed, was ik elk weekend in Engeland. Ik weet eigenlijk niet meer hoe die film heette. Steven Archer en Sir Harland Chadwick speelden erin mee.' Terwijl hij het zich probeerde te herinneren, rolde het al uit Caroles mond, zonder dat ze een seconde had hoeven na te denken.

'Epiphany. Mijn god, wat was dat een vreselijke film,' zei ze grinnikend en ze keek meteen daarop heel verbouwereerd, omdat ze besefte dat dat haar zomaar te binnen was geschoten. 'Wauw, waar kwam dat opeens vandaan?'

'Het zit allemaal ergens in je hoofd,' zei Matthieu vriendelijk. 'Je vindt het wel. Doe maar rustig aan.'

'Ik denk dat ik eigenlijk een beetje bang ben voor wat ik misschien vind,' bekende ze eerlijk. 'Misschien is het zo wel makkelijker. Nu herinner ik me de gebeurtenissen die me pijn hebben gedaan niet, en de mensen die me haatten of die ik heb gehaat. De personen en de dingen die ik graag had willen vergeten, maar aan de andere kant weet ik nu de goede mensen en dingen natuurlijk ook niet,' zei ze peinzend. 'Ik wou dat ik meer wist van mijn kinderen, vooral van Chloe. Mijn carrière heeft haar geen goed gedaan. Ik denk dat ik heel egocentrisch was, toen Anthony en zij jong waren. Hij lijkt me te hebben vergeven en beweert zelfs dat er niets te vergeven valt, maar Chloe is daar eerlijker in. Ze lijkt boos op me. Ik denk dat ik haar veel pijn heb gedaan. Ik wou maar dat ik toen verstandiger was geweest en meer bij hen was geweest.' Met de herinneringen waren er ook schuldgevoelens teruggekomen.

'Maar je hebt echt veel tijd met ze doorgebracht, écht. Soms vond ik het zelfs een beetje te veel,' stelde Matthieu haar gerust. 'Je nam ze overal mee naartoe, of ik er nou bij was of niet. Als je niet aan het werk was, was Chloe nooit ver van je vandaan. En als je moest werken, nam je haar mee naar de set. Je wilde haar zelfs niet op een schooltje zetten. Chloe was een kind dat heel veel aandacht nodig had. En hoeveel je haar ook gaf, ze wilde altijd iets anders, of meer. Het was moeilijk om het haar naar de zin te maken.'

'Is dat zo?' Het was interessant om het door zijn ogen te zien, in plaats van met haar eigen vertroebelde blik. Had hij gelijk? Of was zijn visie meer bepaald door het feit dat hij een man was en door de culturele verschillen tussen hen?

'Ik vond van wel. Ik heb nooit zoveel aandacht aan mijn kinderen gegeven als jij, en hun moeder ook niet - en die werkte nog niet eens. Chloe en jij zaten als het ware aan elkaar vastgelijmd en je was altijd met haar bezig. En dat gold ook voor Anthony. Maar hij was voor mij veel makkelijker. Ten eerste was hij ouder en meer toegankelijk voor mij omdat het een jongen was. Hier in Parijs waren we dikke vrienden. Maar aan het einde haatte hij me, net als jij. Hij zag dat je alleen maar huilde.' Matthieu zag er schuldig en heel ongemakkelijk uit.

'Haatte ik je?' vroeg ze verward. Wat zij zich herinnerde, of voelde bij de dingen die ze nu weer wist, was een groot verdriet, maar geen haat, of misschien waren die er samen geweest. Teleurstelling, verraad, frustratie, boosheid. Haat leek haar zo sterk uitgedrukt. Nu hij zo naast haar zat, voelde ze helemaal geen haat. Anthony was woedend geweest toen hij Matthieu weer zag, als een teleurgesteld en verraden klein kind. Maar uiteindelijk had Matthieu zichzelf nog het meest verraden van hen allemaal.

'Ik weet het niet,' zei hij nadenkend. 'Misschien had je me wel móéten haten, als je dat niet hebt gedaan. Ik heb je verschrikkelijk in de steek gelaten. Dat was een grote fout. Ik deed je allerlei beloften, die ik helemaal niet kon waarmaken. Ik had het recht helemaal niet te zeggen wat ik tegen je zei. Ik geloofde zelf wel wat ik vertelde, maar als ik erop terugkijk, wat ik heel vaak heb gedaan, weet ik dat het louter dromen waren. Ik wilde wel, maar kon het niet. Mijn droom werd voor jou een nachtmerrie. En uiteindelijk voor mij ook.' Matthieu probeerde heel eerlijk tegen haar te zijn -en tegen zichzelf. Dit had hij al jarenlang tegen haar willen zeggen en het was een enorme opluchting voor hem dat dat nu eindelijk was gebeurd. Hoewel het ook, voor hen allebei, pijnlijk was. 'Anthony wilde me niet eens gedag zeggen toen jullie teruggingen naar de States. Hij vond dat zijn eigen vader jullie al bedrogen had en nu deed ik dat ook nog eens een keer. Voor jou en je kinderen was het een hard gelag en voor mij natuurlijk ook. Ik herinner me dat ik me toen voor het eerst in mijn leven een slecht mens voelde. Ik zat gevangen in de omstandigheden.' Ze knikte, terwijl ze wat hij had gezegd in zich op probeerde te nemen. Ze kon niet ontkennen of bevestigen wat hij zei, maar het klonk in ieder geval logisch. En ze had medelijden met hem, omdat het duidelijk was dat hij er net zo goed onder had geleden.

'Het moet voor ons allebei een moeilijke tijd geweest zijn.'

'Ja, dat is waar. En ook voor Arlette. Ik had nooit het idee dat ze van me hield, tot jij op het toneel verscheen. Misschien kwam ze er toen zelf ook pas achter. En ik ben er niet zeker van of het wel echte liefde was. Maar zij vond dat ik iets aan haar verplicht was en ik denk dat ze daar gelijk in had. Ik heb mezelf altijd gezien als een integere man, maar dat was ik toen ten opzichte van niemand van jullie. Ook niet ten opzichte van mezelf. Ik hield van jou, maar bleef bij haar. Misschien had het anders kunnen zijn, als ik niet in de regering had gezeten. Toen ik voor de tweede keer een ambtsperiode inging, veranderde dat alles. En dan kwam er ook nog bij dat jij beroemd was. Een maîtresse zou niet eens zo'n schok zijn geweest, dat hadden anderen in de regering ook wel, maar omdat het om jóu ging, zou het een vreselijk schandaal zijn geweest. Voor ons allemaal. Het zou jouw carrière hebben verwoest en de mijne waarschijnlijk ook. En Arlette profiteerde daarvan,' merkte hij eerlijk op.

'Deed er flink haar voordeel mee, volgens mij,' merkte ze op en ze zag er plotseling boos en gestrest uit. 'Ze dreigde me te verraden aan de studio en de pers en zei dat ze zelfmoord zou plegen.' De herinnering daaraan kwam als een wervelwind in haar hoofd op en Matthieu keek beschaamd voor zich uit.

'Die soort dingen gebeuren in Frankrijk. Hier is het veel gewoner dat vrouwen met zelfmoord dreigen dan in de States, zeker als het om de liefde gaat.'

'Ze had je volledig in de tang en mij erbij,' zei Carole bot.

'Zo zou je het kunnen zeggen, ja,' zei hij met een kleine glimlach. 'Maar dat kwam ook door de kinderen. Ik was ervan overtuigd dat zij nooit meer een woord met me zouden willen wisselen als ik hun moeder in de steek zou laten. Onze oudste zoon kreeg zelfs opdracht van haar om met me te praten, uit naam van het hele gezin. In dat soort dingen was ze heel handig. En dat kan ik haar niet echt kwalijk nemen. Ik was er zo zeker van dat ze wel zou instemmen met een scheiding. We hielden tenslotte niet van elkaar en dat was al jaren zo. Maar achteraf was het natuurlijk heel naïef van me om te denken dat ze me zonder slag of stoot zou laten gaan. En diezelfde naïviteit zorgde ervoor dat ik jou misleidde.' Hij klonk heel triest en Carole zag zijn blik.

'Het was voor ons allebei moeilijk,' merkte ze grootmoedig op.

'Ja,' beaamde hij. 'Gevangen in onze liefde voor elkaar en gevangen door haar, het ministerie van Binnenlandse Zaken en mijn verplichtingen.' Carole besefte heel goed dat hij keuzes had gehad. Moeilijke misschien, maar er waren wel keuzes geweest. Hij had de zijne gemaakt en zij de hare - door bij hem weg te gaan. Altijd was de angst haar blijven achtervolgen of ze de handdoek misschien te snel in de ring had gegooid en ze had zich jarenlang afgevraagd of ze had moeten blijven, of hun liefde anders was verlopen als ze niet was vertrokken en ze hem uiteindelijk toch voor zich zou hebben gewonnen. Ze had alles pas los kunnen laten toen ze Sean had ontmoet en met hem was getrouwd. Tot op dat moment had ze zichzelf verweten dat ze Matthieu te snel had verlaten, maar aan de andere kant moesten tweeënhalf jaar toch lang genoeg zijn voor hem om zijn belofte na te komen en dus was ze tot de conclusie gekomen dat dat nooit zou gebeuren. Hij had altijd wel een reden gehad waarom het op dat moment niet kon, maar na een tijdje had ze daar niet meer in geloofd. Matthieu zelf zag het nog steeds als valide redenen, maar Carole kon dat niet langer. En dus had ze de moed opgegeven. En nu, na het ongeluk, nu ze het er samen over hadden gehad, had Matthieu haar, door te zeggen dat ze gelijk had gehad, de rust gegeven dat ze het goed had gedaan. Zelfs met haar krakkemikkige geheugen betekende het een enorme opluchting voor haar om hem dat te horen toegeven. Voorheen, in de telefoongesprekken die ze samen hadden gevoerd in dat jaar na haar vertrek, had hij haar altijd verweten dat ze hem te gauw in de steek had gelaten. Maar dat was dus niet waar wist ze nu. Het was goed geweest dat ze was weggegaan. En zelfs na vijftien jaar was ze er nog dankbaar voor dat te horen. Net zoals ze dankbaar was om de dingen die Jason haar had verteld over hun huwelijk. Af en toe dacht ze zelfs dat die explosie in de tunnel nog zo slecht niet was geweest: al die mensen uit haar verleden die naar haar toe kwamen om hun hart voor haar te openen. Normaliter zou ze dit allemaal niet geweten hebben. En het was precies wat ze nodig had gehad: voor haar boek en uiteindelijk voor haar toekomst.

'Het wordt tijd om te gaan rusten,' zei Matthieu na een tijdje, toen hij aan haar ogen zag dat ze moe begon te worden. Het politieverhoor had haar uitgeput en het gesprek daarna met Matthieu had ook de nodige inspanning gekost. En toen durfde hij haar de vraag te stellen die al sinds hij haar had teruggevonden door zijn hoofd spookte. Al een paar keer had hij haar nu een bezoek gebracht, ogenschijnlijk vanuit een beleefd soort belangstelling, maar zijn interesse om haar te zien was veel minder terloops dan dat. En nu ze volledig besefte wat ze vroeger voor elkaar hadden betekend, moest hij respecteren dat zij daarin iets te kiezen had. 'Vind je het prettig als ik nog eens bij je op bezoek kom, Carole?' Toen hij het had gezegd, kon hij niets anders dan zijn adem inhouden. Carole aarzelde lang over haar antwoord. In het begin hadden zijn bezoekjes haar verward en van streek gemaakt, maar nu gaf het haar een gerust gevoel als hij naast haar zat, als een beschermengel waardoor ze zich veilig kon voelen.

'Ja, dat zou ik prettig vinden,' zei ze eindelijk, na een oneindig lang lijkende pauze. 'Ik vind het prettig om met je te praten.' Dat was altijd al zo geweest. 'En we hoeven het niet meer over het verleden te hebben.' Daar wist ze nu wel voldoende over en ze was er niet zeker van of ze nog wel meer wilde horen. Er hoorde te veel pijn bij, die ze zelfs nu nog voelde. 'Misschien kunnen we wel vrienden worden, dat zou ik wel willen.' Hij knikte, al wilde hij veel meer dan dat, maar hij was niet van plan om haar angst aan te jagen en dat zou hij misschien wel doen als hij dat liet blijken. Na alles wat er was gebeurd was ze natuurlijk nog heel kwetsbaar en bovendien was hun verhouding al zo lang geleden. Het was hoogstwaarschijnlijk toch al te laat, hoeveel pijn hem het ook deed dat toe te geven. De liefde van zijn leven was hij voor altijd kwijt. Maar in een andere gedaante was die nu terug. Vriendschap was misschien wel voldoende. In ieder geval iets om te proberen.

'Dan kom ik je morgen weer opzoeken,' beloofde hij, terwijl hij opstond. Ze zag er zo kwetsbaar uit, zo onder de deken. Het was bijna niet te zien dat er iemand onder lag. Hij boog zich voorover en gaf haar een kus op haar voorhoofd. Vredig glimlachend fluisterde ze hem met gesloten ogen iets toe.

'Dag Matthieu... dankjewel...' Nooit had hij méér van haar gehouden.

Hoofdstuk 14

Laat in de middag kwam Stevie, met een kleine weekendtas in haar hand, de kamer binnenlopen en vroeg de verpleegster daar een stretcher voor haar op te zetten. Ze was van plan die nacht te blijven slapen. Op het moment dat ze was binnengekomen, werd Carole net wakker uit een lange slaap. Na het vertrek van Matthieu had ze urenlang geslapen, uitgeput door alle gesprekken van die dag. Daar had ze haar volledige aandacht bij nodig gehad.

'Ik kom bij je wonen,' zei Stevie en ze zette haar tas gedecideerd op de grond neer. Haar ogen stonden nog altijd vrij waterig, ze had een rode neus en een lelijk hoestje. Maar ze nam antibiotica en zei dat ze niet besmettelijk meer was. Caroles verkoudheid was ook aan het overgaan. 'Zo, en wat heb jij vandaag allemaal uitgespookt?' Carole vertelde over het bezoek van de politie en Stevie was blij dat die twee zwaarbewapende commando's nu voor de deur stonden, ook al zagen die machinegeweren er erg onplezierig uit, maar dat was natuurlijk ook zo voor eventuele belagers.

'En toen de politie wegging, bleef Matthieu nog een tijdje zitten. Hij was erbij toen ik dat verhoor had,' voegde Carole er peinzend aan toe en Stevie keek haar met tot spleetjes toegeknepen ogen doordringend aan.

'Moet ik me zorgen gaan maken?'

'Nee hoor, dat denk ik niet. Het is nu allemaal al zo lang geleden. Ik was nog een kind, jonger dan jij nu bent. We hebben afgesproken dat we proberen vrienden te worden. Volgens mij bedoelt hij het goed en hij ziet er zo ongelukkig uit.' Hij had nog dezelfde intensiteit als ze zich herinnerde uit de dagen van hun gepassioneerde liefde, maar er lag ook iets triests in zijn ogen nu, iets wat er vroeger nooit was geweest, behalve toen zijn dochter was overleden. 'En we gaan toch binnenkort weer naar huis. Het is prettig om oude spoken te verjagen en vrienden met ze te worden. Dan verdwijnt hun macht.'

'Ik weet niet of dat wel kan, bij een man zoals hij,' merkte Stevie verstandig op. 'Een man die hier als een stormwind binnen komt vallen en voor wie iedereen meteen in de houding springt.'

'Ach, hij heeft vroeger een belangrijke positie bekleed en blijkbaar is hij nog altijd vrij machtig. Hij vertelde dat hij gisteren zelfs de minister van Binnenlandse Zaken heeft gebeld over mij. Daarom staan die twee bewakers hier nu voor de deur.'

'Daar heb ik geen bezwaar tegen, maar ik wil niet dat hij je van streek maakt,' zei Stevie beschermend. Wat haar betreft zou er nooit meer iets in Caroles leven zijn wat haar pijn zou kunnen doen. Ze had al veel te veel moeten meemaken. En haar herstel kostte haar al genoeg inspanning. Daar kon ze niet nog allerlei moeilijke emoties bij gebruiken en zeker niet die van Matthieu. Die had zijn kans gekregen en hem verpest, vond Stevie.

'Ik raak niet van streek door hem. Alleen door de dingen die ik me van hem herinner. Hij is echt alleen maar erg aardig voor me, nu. Hij heeft zelfs mijn toestemming gevraagd om me vaker te mogen bezoeken.' Dat had indruk op haar gemaakt. Dat hij er niet gewoon maar van was uitgegaan dat ze dat wilde, maar het had gevraagd.

'En heb je hem die gegeven?' vroeg Stevie benieuwd. Ze vertrouwde die vent nog steeds niet, hij had enge ogen, vond ze. Maar dat gold niet voor Carole, blijkbaar. Misschien omdat ze hem beter kende, in ieder geval vroeger goed had gekend.

'Ja, ik denk echt dat we vrienden kunnen worden. Het is in ieder geval de moeite waard om dat te proberen. Het is een heel interessante man.'

'Ja hoor... dat was Hitler ook... en Stalin... ik weet niet waarom, maar ik heb het gevoel dat hij nergens voor terugdeinst als het erom gaat te krijgen wat hij wil.'

'Ja, vroeger was dat zo, ja. Maar nu is het anders. Wij zijn anders. Hij is oud en het is allemaal voorbij.' Carole klonk heel zeker, maar Stevie wist het zo net nog niet.

'Daar zou ik niet op rekenen. Oude liefde roest niet.' En inderdaad moest Carole toegeven dat hun liefde er inderdaad lang over had gedaan om te gaan roesten. Nog jaren na haar vertrek had ze aan hem moeten denken en ze had nog heel lang van hem gehouden, waardoor er geen ruimte was geweest voor een ander, tot Sean op het toneel verscheen. Maar daar zei ze nu niets over; ze knikte alleen maar.

Stevie maakte het zichzelf gemakkelijk op de stretcher die ze voor haar hadden gebracht en trok even later haar pyjama aan, terwijl ze grapte dat ze een slaappartijtje hielden. Carole voelde zich schuldig dat haar assistente nu hier ging slapen in plaats van in het Ritz. Maar Stevie voelde zich niet meer op haar gemak als ze niet letterlijk bij Carole in de buurt was, na het incident met die jongen met het mes. En bovendien had ze Jason beloofd Carole in de gaten te houden. Hij had haar wel tien keer gebeld, helemaal ontdaan door de poging tot moord op zijn ex-vrouw. En Caroles kinderen hadden natuurlijk ook aan de telefoon gehangen. Voor de deur stonden nu zwaarbewapende commando's en binnen was Stevie er om Carole te beschermen. Carole was ontroerd dat Stevie blijkbaar zoveel om haar gaf. Tot diep in de nacht lagen ze als kleine kinderen te kletsen en te giechelen.

'Dit is eigenlijk hartstikke leuk,' merkte Carole op een gegeven moment lachend op.

'Ik voelde me ook maar eenzaam in dat hotel,' bekende Stevie. 'En ik begin Alan nu echt te missen.' Ze was tenslotte al weken van huis, zelfs Thanksgiving hadden ze niet samen kunnen vieren. 'Hij belt vaak en hij begint verdomme als een volwassene te klinken, wat natuurlijk goed nieuws is als je net veertig bent geworden. Alan is een laatbloeier.' Geen van tweeën waren ze ooit getrouwd geweest, maar de laatste tijd had hij het er vaak over en maakte hij ook allerlei plannen, waarbij hij van een gezamenlijke toekomst uitging. 'Hij heeft me gevraagd om met Kerstmis samen bij zijn ouders te gaan eten. Tot nog toe brachten we dat soort dagen nooit samen door. Dat vonden we allebei veel te serieus en gebonden. Dus dit zal wel een vooruitgang zijn, alleen vraag ik me af waar naartoe. Ik vind het prettig zoals het is.'

'Wat zou je doen als je getrouwd was?' vroeg Carole voorzichtig vanuit haar bed. Er scheen een nachtlichtje vlak bij haar. Het was nu bijna donker in de kamer en dat maakte het makkelijker vertrouwelijk met elkaar te zijn, bekentenissen te doen of dingen te vragen die je anders misschien niet had durven te vragen, hoewel ze toch nogal open en eerlijk met elkaar omgingen. Maar zelfs tussen hen was een aantal onderwerpen taboe. Deze vraag had Carole nooit eerder durven stellen en zelfs nu was ze er nog aarzelend over.

'Mezelf ophangen,' antwoordde Stevie en ze barstte in lachen uit. 'Hoe bedoel je, wat zou je doen? Waaraan? Ik weet niet... niets... ik hou niet van veranderingen. Ons appartement is prima. Hij vindt mijn meubels vreselijk, maar dat maakt me niets uit. Misschien zou ik de woonkamer eens een verfje geven en een hond aanschaffen.' Stevie kon niet bedenken waarom er iets zou moeten veranderen, maar dat zou dan misschien wel gebeuren. Als ze getrouwd waren, zou Alan een groter deel van haar leven kunnen opeisen en dat wilde ze niet. Het leven zoals het nu was beviel haar prima.

'Ik bedoel wat je werk betreft.'

'Mijn werk? Wat heeft dat nou met trouwen te maken, tenzij ik met jou zou trouwen? Ik denk dat ik dan bij je in zou trekken.' Daar moesten ze allebei om lachen.

'Je maakt lange dagen en je gaat regelmatig met mij op reis. We zijn veel weg. En iedere keer dat ik in een tunnel de lucht wordt ingeblazen, zit jij ik weet niet hoe lang vast in Parijs,' legde Carole uit, terwijl er een glimlach om haar lippen speelde.

'O, dat. Shit, weet ik veel. Ik zou Alan eerder in de steek laten dan mijn werk, denk ik. Dat weet ik eigenlijk wel zeker. Als hij mijn werk bij jou een probleem vindt, kan hij wat mij betreft voor altijd opdonderen. Ik ga mijn werk echt niet opgeven. Nooit. Daarvoor zul je me eerst moeten vermoorden.' Voor Carole was dat in ieder geval geruststellend om te horen, hoewel ze ook wist dat dingen konden veranderen. Het was iets waar ze zich wel eens zorgen om had gemaakt. Bovendien gunde ze Stevie een goed leven, niet alleen maar werk.

'Wat vind Alan er eigenlijk van? Klaagt hij er wel eens over?'

'Niet echt. Soms, als ik erg lang weg ben, zeurt hij wel een beetje dat hij me mist. Volgens mij is dat wel goed voor hem, tenzij hij natuurlijk iemand anders ontmoet. Maar hij is heel trouw en heeft het bovendien razend druk. Eigenlijk is hij meer op reis dan ik, al is het niet zo ver.' Meestal bleef hij in Californië, terwijl Carole en zij vooral naar het buitenland gingen. 'Voor zover ik weet heeft hij me nog nooit met een ander bedrogen, terwijl hij vroeger toch redelijk wild heeft geleefd. Ik ben de eerste met wie hij ooit heeft samengewoond. Tot nu toe gaat dat best goed. Dus waarom zouden we daar iets aan veranderen?'

'Heeft hij je ten huwelijk gevraagd, Stevie?'

'Nee, gelukkig niet. Ik ben alleen bang dat hij het gaat vragen. Hij praatte nooit over trouwen en nu duikt het onderwerp steeds op. De laatste tijd zelfs vaak. Hij zegt nu dat hij vindt dat we moeten trouwen, maar hij heeft me nooit gevraagd. Daar zou ik ook van streek van raken. Ik denk dat hij het voor zichzelf als een soort midlifecrisis bestempelt en dat vind ik ook weer deprimerend. Dat we al zo oud zijn.'

'Dat zijn jullie helemaal niet. En het is aardig dat hij zich verantwoordelijk voor je voelt. Ik zou meer van streek zijn als hij dat niet was. Ben je van plan om met Kerstmis mee te gaan naar zijn ouders?' Carole was nieuwsgierig en hoorde Stevie kreunen.

'Ik denk het wel. Zijn moeder is een trut. Ze vindt me te lang en te oud voor hem. Leuk, hè? Maar zijn vader is een schat. En allebei zijn zusjes vind ik ook aardig. Ze zijn slim, net als hij.' Het klonk Carole allemaal heel gezond in de oren en herinnerde haar eraan dat ze de dag daarop Chloe moest bellen. Ze wilde haar vragen om met Kerstmis een paar dagen eerder naar huis te komen, zodat ze wat meer tijd samen hadden. Dat leek haar goed voor hen allebei.

Een paar minuten lag ze zo in het donker te peinzen over de dingen die Matthieu over Chloe had verteld, hoe moeilijk ze als klein meisje al was geweest en dat ze zoveel aandacht nodig had gehad. Het zorgde ervoor dat Carole zich iets minder schuldig voelde en dat was een opluchting. Maar ondanks dat wilde ze zeker proberen zo veel mogelijk goed te maken van wat Chloe vond dat ze was tekortgekomen. Tenslotte hadden ze geen van tweeën iets te verliezen en kon het dus alleen maar winst opleveren.

Toen ze bijna sliep, hoorde ze Stevie opeens weer. Nog zo'n makkelijker-in-het-donker vraag. Ze konden elkaar niet zien en het leek een beetje op biechten op deze manier. De vraag verraste Carole.

'Ben je nog verliefd op Matthieu?' Dat liep Stevie zich al dagenlang bezorgd af te vragen. Het duurde lang voordat Carole antwoord gaf, ze moest erover nadenken en kwam toen met een zo eerlijk mogelijk antwoord.

'Ik weet het niet.'

'Denk je dat je ooit weer hierheen zou willen verhuizen?' Stevie maakte zich druk over haar baan, net zoals Carole bang was geweest om haar te verliezen. Dit keer kwam het antwoord snel en zonder enige aarzeling.

'Nee. En zeker niet voor een man. Ik hou van het leven in L.A.' Zelfs nu Anthony en Chloe niet meer bij haar woonden, vond ze haar huis, vrienden, de stad en het weer er heel aangenaam. De lange, grijze winters in Parijs trokken haar helemaal niet aan, hoe mooi de stad ook mocht zijn. Daar had ze jaren geleden van kunnen genieten en nu voelde ze geen enkele behoefte om te verhuizen. 'Ik blijf waar ik ben,' stelde ze haar assistente gerust.

Vlak daarna lagen ze allebei in slaap verzonken, in de wetenschap dat er niets in hun beider levens zou veranderen. De toekomst was even zeker als hij altijd al was geweest.

Toen Carole de volgende ochtend wakker werd, was Stevie al opgestaan, aangekleed en had ze haar bed keurig opgemaakt. Caroles ontbijt werd binnengebracht door een verpleegster en vlak daarna kreeg ze bezoek van de neuroloog.

De dokter stond met een brede glimlach op haar gezicht naast haar bed. Carole was hun sterpatiënte en ze was zo goed aan het herstellen dat het al hun verwachtingen overtrof. Terwijl Stevie als een trotse moeder stond te luisteren, zei ze iets van die strekking tegen Carole. Ze had een heleboel om dankbaar voor te zijn.

'Er zijn nog wel veel dingen die ik me niet kan herinneren: mijn adres, telefoonnummer, hoe mijn huis er aan de buitenkant uitziet. Ik weet wel hoe mijn slaapkamer eruitziet en de tuin en zelfs mijn werkkamer. Maar de rest kan ik me niet voor de geest halen. Ook de naam en het gezicht van mijn huishoudster niet. Ik herinner me niets van mijn kinderen toen ze klein waren. En ik kan de stem van mijn vader wel horen, maar zijn gezicht niet voor me zien. Ik weet niet wie mijn vrienden zijn en ik kan me haast niets herinneren van mijn huwelijken, vooral niet van het laatste.' Het was één lange klaagzang en de dokter glimlachte.

'Dat laatste zou een zegen kunnen zijn. Ik weet nog veel te veel van allebei mijn huwelijken! Ah, kon ik ze maar vergeten!' riep de dokter uit en de drie vrouwen barstten in lachen uit. Maar toen werd de arts weer serieus. 'Je moet echt geduld hebben, Carole. Het kan maanden tot een jaar, misschien zelfs twee, in beslag nemen. En sommige dingen zul je je nooit meer kunnen herinneren. Meestal kleine dingen. Je kunt wel proberen je geheugen te prikkelen met foto's, brieven, en vrienden of familie die je van alles vertellen. Je kinderen kunnen daar een grote rol in spelen. Jouw hersenen hebben een enorme klap gehad en nu functioneren ze in ieder geval weer. Maar geef ze wat tijd om er helemaal van bij te komen. Vergelijk het met een film die vastloopt tijdens de voorstelling. Het kost tijd voor dat ding is teruggedraaid, weer goed op de spoel ligt en zonder horten en stoten verder kan worden afgespeeld. In eerste instantie is het beeld nog onscherp en het geluid te snel of te langzaam. Tijdens dat hele proces moet je geduld op kunnen brengen. Het helpt niets om popcorn naar het scherm te gooien of met je voeten te gaan stampen. In wezen is het zelfs zo dat hoe ongeduldiger je wordt, hoe moeilijker het gaat.'

'Zal ik weer kunnen autorijden?' Haar motoriek was al een heel stuk verbeterd, maar was nog niet op het oude niveau. De fysiotherapeut had het uiterste van haar gevergd en met resultaat. Haar evenwicht was veel beter, maar af en toe draaide de kamer toch nog om haar heen en werd ze onvast op haar benen.

'Misschien in eerste instantie niet. Maar uiteindelijk waarschijnlijk wel. In ieder geval moet je je, zonder erover na te hoeven denken, kunnen herinneren wat je eens hebt geweten. De vaatwasser, de wasmachine, je auto, de computer. Alles wat je ooit hebt geleerd moet weer opnieuw geprogrammeerd worden in de computer in je hoofd, of, als het ergens opgeslagen ligt, tevoorschijn worden gehaald. Ik denk dat er meer in je hoofd ligt opgeslagen dan je denkt. Over een jaar ondervind je misschien geen enkel gevolg meer van het ongeluk. Of misschien zelfs al over een halfjaar. Maar je kunt ook altijd kleine dingetjes houden die moeilijker voor je zijn geworden. In ieder geval moet je in Californië naar een fysiotherapeut die is gespecialiseerd in hersenletsel. Ik had je ook een spraaktherapeut aan willen raden, maar dat is volgens mij al niet meer nodig.' In eerste instantie had ze problemen met het vinden van woorden gehad, maar nu leek ze sinds een tijdje weer toegang te hebben tot haar volledige woordenschat.

'Ik kan je in Los Angeles een uitstekende neuroloog aanraden, bij wie je onder controle kunt blijven. Zodra je weer thuis bent, zullen we hem alle gegevens toesturen. Ik stel voor dat je in het begin iedere twee weken naar hem toe gaat, maar die beslissing is uiteindelijk aan hem. Daarna kun je volstaan met eens in de paar maanden, als je tenminste geen problemen ondervindt. Je moet hoofdpijn direct aan hem rapporteren, niet wachten tot je volgende afspraak. En evenwichtsproblemen idem dito. Maar daar zul je voorlopig nog wel last van hebben. We gaan vandaag wat scans doen, maar ik ben uitermate tevreden over je vooruitgang. Hier in La Pitié ben jij ons wonderkind.'

Andere overlevenden van de bomaanslag hadden het er lang niet zo goed van afgebracht en er waren veel mensen aan hun verbrandingen overleden, zelfs nog na een paar dagen. Caroles armen waren mooi geheeld en de wond op haar gezicht was maar oppervlakkig geweest. Aan het litteken was ze al gewend. De dokter was onder de indruk van haar gebrek aan ijdelheid. Carole was een verstandige vrouw en had zich veel meer zorgen gemaakt over haar hersenen dan over haar uiterlijk. Ze had nog geen beslissing genomen over het litteken; of ze het weg zou laten halen of er een tijdje mee zou leven om te kijken hoe ze dat vond. Carole maakte zich zorgen over het effect dat een narcose op haar hersenen zou hebben, en dat deden de artsen ook. Dat litteken kon wachten.

'De komende paar weken mag je nog niet vliegen. Ik weet dat je met Kerstmis graag thuis zou zijn, maar als je pas zo laat mogelijk vliegt, op de twintigste of de eenentwintigste, zou ik dat prefereren. Vooropgesteld natuurlijk dat er geen complicaties tussen nu en die datum optreden. Dan moeten de plannen vanzelfsprekend rigoureus worden aangepast. Maar zoals het er nu uitziet, denk ik dat je met Kerstmis thuis kunt zijn.' Zowel Carole als Stevie had tranen in de ogen. Het had er een tijdje op geleken dat ze nooit meer naar huis zou gaan of dat ze helemaal niets zou herkennen mocht dat ooit wel gebeuren. Dit jaar zou het werkelijk een fantastische kerst worden, met allebei haar kinderen en Jason erbij. Haar ex-man was al jaren niet meer met de feestdagen bij hen geweest. De kinderen vonden het heerlijk dat hij er nu wel zou zijn en Carole zelf ook.

'En wanneer zou ik terug naar het hotel mogen?' vroeg Carole. Ze voelde zich veilig en geborgen in haar ziekenhuiskamer en was zelfs een beetje bang om van omgeving te veranderen, maar het idee om de laatste paar dagen in Parijs in het Ritz te kunnen zitten, trok haar wel aan. En men had al toegezegd dat er een verpleegster met haar mee zou gaan.

'Laten we even afwachten hoe de scans er vandaag uitzien. Misschien morgen of overmorgen.' Carole begon te stralen, hoewel ze het gevoel van veiligheid dat ze in het ziekenhuis had, met alle medische assistentie bij de hand, wel zou missen. Maar de agenten voor de deur zouden met haar meegaan. Bovendien zou de beveiliging door het Ritz zelf ook worden aangescherpt, zodra ze daar terug was. Daar waren de plannen al voor gemaakt. 'Hoe zou je het vinden als ik een arts met je mee laat vliegen naar Californië? Het lijkt mij een goed idee en een geruststelling voor jou. De druk in de cabine zou ervoor kunnen zorgen dat zich een aantal verschijnselen voordoet waar je ongerust van wordt, maar de kans daarop acht ik tegen die tijd uiterst klein. Het is meer een voorzorgsmaatregel, plus een veilig gevoel voor jou.' Carole en Stevie vonden dat allebei een heel goed idee. Stevie had er wel nog niets over gezegd, maar zich al zorgen zitten maken over de reis en de druk in een vliegtuig, waar de dokter het net ook over had gehad.

'Dat zou fantastisch zijn,' reageerde Carole en Stevie knikte instemmend.

'Er is hier een jonge neurochirurg die een zus in Los Angeles heeft. Hij zou het helemaal geweldig vinden om samen met haar de kerstdagen in de States door te kunnen brengen. Ik zal het hem vragen. Hij is vast enthousiast.'

'Ik ook,' merkte Stevie met een zucht van opluchting op. Ze had al allerlei paniekerige gedachten gehad over het feit dat ze alleen met Carole in de lucht zou zijn en ze was bang dat er tijdens de reis iets met haar zou gebeuren. De vlucht zou elf uur duren en dat is heel lang als je heel bezorgd bent en geen medische hulp kunt krijgen. Het idee was al eens geopperd om een vliegtuig te charteren, maar Carole wilde gewoon commercieel vliegen. Een vliegtuig huren vond ze onnodig duur en ze was tenslotte ambulant, hoewel nog zwak. Ze wilde gewoon op dezelfde manier terug als ze was gekomen, met Air France en dit keer zou Stevie naast haar zitten en de jonge arts met de zus in Los Angeles dus ook. Stevie voelde zich een heel stuk beter over die reis. Ze zou zelfs in slaap kunnen vallen, nu er een arts in de buurt zou zijn, een neurochirurg nog wel.

'Dan hebben we alles besproken denk ik,' zei de dokter met een glimlach. 'Ik kom straks nog even langs om de resultaten van de scans te vertellen, maar ik denk dat je wel kunt beginnen met pakken. Over een tijdje zit je in het Ritz aan de champagne.' Dat was een grap natuurlijk, Carole wist al dat ze een tijd geen alcohol mocht drinken. Maar dat deed ze toch al weinig, dus dat maakte haar niets uit.

Toen de dokter weg was, kwam ze uit bed om te gaan douchen. Stevie hielp haar bij het wassen van haar haar en deze keer keek Carole eens goed in de spiegel naar het litteken op haar wang.

'Niet echt mooi, moet ik zeggen,' zei ze met een frons.

'Net of je in een duel hebt gezeten,' merkte Stevie vrolijk op. 'Maar ik denk dat je het makkelijk kunt camoufleren met wat make-up.'

'Misschien. Misschien moet ik het gewoon beschouwen als een ereteken. Mijn hersenen zijn tenminste niet aan flarden,' reageerde Carole schouderophalend en ze draaide de spiegel de rug toe, terwijl ze haar haar begon af te drogen. Tegen Stevie zei ze nogmaals dat ze het een beetje eng vond om het ziekenhuis te verlaten. Ze was blij dat er een verpleegster mee zou gaan naar het Ritz.

Zodra haar haren waren gedroogd, belde ze Chloe in Londen en vertelde haar dat ze binnen een paar dagen weer naar het Ritz mocht en tegen Kerstmis weer terug naar huis. Ze nam aan, zoals ze allemaal deden, dat de uitslag van de scans goed zou zijn. Of in ieder geval niet slechter dan daarvoor. Er waren geen signalen dat het niet goed zou zijn.

'Ik vroeg me af of je het leuk zou vinden om al een paar dagen eerder te komen,' bood Carole haar dochter aan. 'Voordat de anderen komen. Misschien de dag nadat ik zelf thuis ben gearriveerd. Dan kun je me helpen om alles in orde te maken voor de feestdagen en misschien kunnen we dan ook samen gaan winkelen. Voor ik uit L.A. vertrok, heb ik volgens mij niets nieuws gekocht. Ik dacht dat het misschien leuk is om wat extra tijd met elkaar door te brengen. Wat zou je ervan vinden als we in het voorjaar samen op vakantie gaan? Ergens heen waar je héél graag naartoe zou willen.' Carole liep al dagen rond met dat idee in haar hoofd en had er zelf ook veel zin in.

'Alleen wij tweeën?' vroeg Chloe verbouwereerd.

'Alleen wij tweeën.' Carole glimlachte en zag Stevie's ogen, die meteen haar duim omhoogstak. 'Ik heb het gevoel dat we toe zijn aan wat moeder-dochter-tijd en ik heb er zin in, als jij tenminste ook wilt.'

'Wauw, mam... ik had nooit gedacht dat je me ooit zoiets zou vragen.' Chloe klonk helemaal verrast.

'Ik zou het heerlijk vinden. Echt een cadeau. Als je tenminste tijd vrij kunt maken.' Ze dacht weer aan wat Matthieu had gezegd over haar. Dat ze een veeleisend kind was geweest, dat veel aandacht vroeg. Maar zelfs als dat zo was, als dat nou was wat ze nodig had, waarom zou zij, Carole, het haar dan onthouden? Iedereen was anders en misschien had Chloe om de een of andere reden meer dan gemiddeld behoefte aan haar moeder, of dat nou Caroles fout was of niet. Carole had de tijd en waarom zou ze die niet gebruiken om haar dochter gelukkiger te maken. Het feit dat Anthony onafhankelijker was en genoeg had aan zichzelf, betekende nog niet dat Chloe's behoefte aan aandacht fout was. Ze zat alleen anders in elkaar dan haar broer. En Carole wilde ook graag tijd met hem alleen doorbrengen. Ze had tenslotte het leven opnieuw cadeau gekregen en dat wilde ze graag met hen delen. Het bleven immers haar kinderen, hoe volwassen ze ook waren. Wat ze ook nodig hadden van haar, ze zou haar best doen om het hen te geven, niet alleen vanwege het verleden, maar ook om het heden en de toekomst. Er zou een tijd komen dat ze zelf een gezin hadden. Maar nu konden ze de tijd gebruiken om samen door te brengen, voor het niet meer kon. Voor haar was het zo'n beetje op het nippertje en ze had nog net tussen de mazen van het net door kunnen glippen. 'Denk er maar even over waar je graag naartoe zou willen dit voorjaar. Waar ook ter wereld.' Het was een superaanbod en zoals altijd was Stevie weer onder de indruk van haar werkgeefster en vriendin. Wat was het toch een buitengewone vrouw. Een voorrecht om haar te kennen en van haar te mogen houden.

'Wat denk je van Tahiti?' vroeg Chloe ademloos. 'Ik kan in maart vakantie opnemen.'

'Klinkt fantastisch. Volgens mij ben ik daar nog nooit geweest.

Tenminste dat denk ik. En als ik er al wel ben geweest, herinner ik me dat toch niet, dus is het voor mij ook nieuw.' Ze moesten er allebei om lachen. 'We komen er wel uit. In ieder geval hoop ik op de eenentwintigste terug te vliegen naar L.A. Misschien kun jij dan de tweeëntwintigste arriveren? De anderen komen op kerstavond. Dus we hebben niet zo heel veel tijd samen, maar het is in ieder geval een begin. Tot die tijd blijf ik in Parijs.' Carole wist dat Chloe een hoop werk moest inhalen voor de Britse Vogue en zelfs in de weekends doorwerkte om de tijd dat ze weg was geweest weer goed te maken, dus Carole verwachtte niet haar voor Kerstmis nog in Parijs te zien. En zelf was ze nog niet goed genoeg hersteld om al naar Londen te kunnen vliegen. Ze wilde het liever rustig aan doen tot ze in het vliegtuig naar L.A. zou stappen, een reis die toch wel een hele onderneming was. Gelukkig nu wat minder omdat die neurochirurg met hen mee zou reizen.

'Ik kom op de tweeëntwintigste, mam. En dankjewel,' zei Chloe, en Carole hoorde aan haar stem dat ze het meende uit de grond van haar hart. In ieder geval waardeerde Chloe de moeite die haar moeder voor haar deed. Misschien had ze dat altijd wel gedaan, dacht Carole, en had haar dochter dat nooit eerder gemerkt, of was ze niet oud genoeg geweest om het te beseffen en er dankbaar voor te zijn. Maar nu deden ze allebei hun best en probeerden ze aardig tegen elkaar te zijn. Dat was alleen al iets geweldigs voor hen allebei.

'Ik laat je wel weten wanneer ik weer terug ben in het hotel. Morgen of overmorgen. Ik bel je wel,' zei Carole.

'Bedankt, mam,' zei Chloe nog een keer met liefdevolle stem. En nadat ze tegen elkaar hadden gezegd dat ze van elkaar hielden, hingen ze allebei op.

Daarna belde Carole naar Anthony in New York. Hij zat op kantoor en had het heel druk, maar was blij van haar te horen. Ze vertelde dat ze binnenkort terugging naar het hotel en erg uitzag naar zijn komst met Kerstmis. Hij klonk vrolijk, hoewel hij haar ook weer waarschuwde om niet opnieuw bevriend te raken met Matthieu. Dat was ieder telefoontje weer een terugkerend thema.

'Ik vertrouw hem niet, mam. Mensen veranderen niet. Ik weet nog goed hoe ongelukkig hij je altijd maakte. Toen we weggingen uit Parijs heb je dagenlang alleen maar gehuild. Ik weet niet eens meer waarom. Maar ik weet nog heel goed hoe verdrietig je was. Ik wil niet dat dat weer gebeurt, je hebt al genoeg mee moeten maken. Ik zou je nog liever weer samen met pa zien.' Dat was voor het eerst dat hij zoiets zei en ze schrok ervan. Ze wilde hem niet teleurstellen en Jason natuurlijk ook niet, maar ze wist zeker dat ze nooit meer bij elkaar zouden komen. 'Dat zal niet meer gebeuren, Anthony,' reageerde ze rustig. 'Het is voor ons allebei beter als we vrienden blijven.'

'Nou, Matthieu is in ieder geval geen vriend,' gromde Anthony. 'Hij was gewoon een klootzak, toen jullie samenwoonden. En hij was getrouwd, toch?' Zijn herinneringen waren niet erg helder en de slechte dingen waren sterker blijven hangen dan de goede. Zijn indruk van Matthieu was uiterst negatief. En hij zou er alles aan doen om zijn moeder te behoeden voor nog meer verdriet. Zelfs de gedachte daaraan vond hij al pijnlijk. Zijn moeder verdiende zoveel meer, van welke man dan ook.

'Ja, hij was getrouwd,' antwoordde ze stilletjes. Carole werd liever niet in een positie gedrongen waarin ze Matthieu moest verdedigen.

'Dat dacht ik al. Waarom woonde hij dan bij ons?' Het grootste deel van de tijd had hij inderdaad bij hun gezeten.

'In Frankrijk is dat soort situaties wat gewoner. Mannen hebben daar vaak een minnares als ze getrouwd zijn. Het is voor niemand de ideale situatie, maar de Fransen schijnen dat op de een of andere manier te accepteren. En in die tijd was het veel moeilijker om te scheiden. Dus loste men het op die manier op. Ik wilde graag dat hij ging scheiden, maar zijn dochter kwam om bij een ongeluk en toen dreigde zijn vrouw zelfmoord te plegen. Matthieu zat te hoog in de regering om uit zijn huwelijk te kunnen stappen zonder dat dat breed zou worden uitgemeten in de pers. Het klinkt vreemd, maar het was een stuk minder schokkend om, zoals wij deden, samen te leven. Maar hij beloofde dat hij ging scheiden en dat wij dan met elkaar zouden trouwen. Ik denk ook dat hij dat echt meende, alleen kwam er nooit een goed moment voor hem om ermee op te houden. Dus zijn we vertrokken,' vertelde ze met een diepe zucht. 'Ik wilde helemaal niet weg, maar ik wilde ook niet dat wij met z'n allen op die manier moesten leven. Dat leek me niet goed. Zowel voor jullie, als voor mij. Daar ben ik gewoon te Amerikaans voor. Ik wilde niet voor eeuwig iemands maîtresse zijn en een geheim leven moeten leiden.'

'En wat is er met zijn vrouw gebeurd?' vroeg Anthony streng.

'Ze is gestorven. Vorig jaar, schijnt.'

'Ik zou het heel vervelend vinden als je de banden met hem weer aanhaalt. Hij zal je alleen maar verdriet doen, net als vroeger.' Anthony klonk nu meer als een vader dan als een zoon.

'Ik heb nu geen band met hem, alleen een stukje gezamenlijk verleden,' zei ze geruststellend om hem te kalmeren.

'Maar misschien straks wel? Eerlijk zijn, mam.' Dat vond ze heerlijk, te horen dat hij 'mam' zei. Het klonk nog steeds nieuw voor haar en zo lief. Iedere keer dat een van haar kinderen het zei, ging er een warm gevoel door haar heen.

'Ik weet het niet. Maar ik zie het niet gebeuren. De relatie die Matthieu en ik hadden, is al heel lang geleden.'

'Maar hij is nog steeds verliefd op je. Dat zag ik meteen, toen hij binnen kwam lopen.'

'Als dat zo is, is hij verliefd op de herinnering aan mij. We zijn allebei oud geworden.' Carole klonk vermoeid. Er was ook al zoveel gebeurd sinds ze hier in Frankrijk was. Er was zoveel waarvan ze moest herstellen, wat ze opnieuw moest leren 'en verwerken. Het was bijna te veel om te kunnen bevatten.

'Je bent helemaal niet oud. Ik wil alleen niet dat je verdrietig wordt.'

'Dat wil ik zelf ook niet. Ik moet er echt niet aan denken op het moment.' Dat was wat hij wilde horen.

'Mooi. Je gaat binnenkort naar huis, dus zorg dat hij niet nog op het laatste nippertje iets met je begint.'

'Oké. Maar je zult me moeten vertrouwen,' zei ze, terwijl ze zich echt zijn moeder voelde. Hoeveel haar zoon ook van haar hield en hoe goed hij het ook bedoelde, ze had het recht om haar eigen beslissingen te nemen en haar eigen leven te leiden. Dat wilde ze hem duidelijk maken met die opmerking.

'Ik vertrouw hem gewoon niet.'

'Waarom geef je hem voorlopig niet het voordeel van de twijfel? Het was echt geen slechte man, hij zat alleen in een uiterst gecompliceerde situatie destijds en daardoor was de mijne ook een puinhoop. Het was natuurlijk stom van me dat ik erin verzeild raakte, maar ik was nog heel jong, maar iets ouder dan jij nu. Ik had moeten beseffen wat er ging gebeuren. Hij is Frans en in die tijd scheidde een Fransman niet. Misschien doen ze dat zelfs nu nog niet. Een maîtresse is gewoon een nationale gewoonte hier.' Ze moest er een beetje om glimlachen en aan de andere kant van de lijn schudde Anthony zijn hoofd.

'Als je het mij vraagt is dat alleen maar zwaar klote.'

'Ja, dat klopt,' gaf ze toe. Dat kon ze zich nu ook heel goed voor de geest halen.

Anthony en zij veranderden daarna van onderwerp. Haar zoon vertelde dat het sneeuwde in New York. En terwijl hij dat zei, zag ze opeens een plaatje van sneeuw in haar hoofd en herinnerde ze zich dat ze hadden geschaatst bij Rockefeller Center toen de kinderen klein waren, onder de enorme kerstboom daar en dat het toen ook had gesneeuwd. Dat was vlak voor ze naar Parijs waren vertrokken en toen was alles nog goed geweest in hun wereldje. Jason was hen komen ophalen en ze waren met z'n allen een ijsje gaan eten. Voor haar gevoel waren dat de gelukkigste dagen van haar leven geweest. Alles had zo perfect geleken, ook al was het dat niet echt.

'Kleed je maar goed aan,' reageerde Carole en hij moest erom lachen.

'Zal ik doen, mam. En jij, pas ook goed op jezelf. Doe geen rare dingen als je weer in het Ritz zit. Dus niet gaan dansen ergens.' Dat zei haar niets en ze kon niet inschatten of hij het meende. 'Hou ik van dansen, dan?' vroeg ze een beetje verward.

'Je bent er dol op. En je bent de beste op de vloer. Ik zal je eraan herinneren als ik bij je ben met Kerstmis. Dan zetten we muziek op of neem ik je mee naar een club.'

'Dat lijkt me leuk.' Als ze tenminste niet haar evenwicht zou kwijtraken en om zou vallen, dacht ze bij zichzelf, een beetje moedeloos omdat er nog zoveel dingen waren die ze niet wist over zichzelf. Maar gelukkig waren er altijd mensen om haar heen die haar erover konden vertellen.

Zo kletsten ze nog een paar minuten en toen hingen ze op, nadat ze tegen hem had gezegd dat ze ook van hem hield. En meteen daarna belde Jason. Hij was Anthony's kantoor binnen komen lopen op het moment dat die had opgehangen. Anthony vertelde dat Carole heel goed klonk. En dus hing Jason meteen aan de telefoon, wat Carole heel lief van hem vond.

'Ik hoor dat het sneeuwt bij jullie,' zei ze tegen Jason.

'Ja, en hard ook. Het laatste uur al een paar centimeter. Ze voorspellen dat er vanavond al een halve meter zal liggen. Wees maar blij dat je naar L.A. gaat en niet hierheen moet. Het schijnt daar vandaag vierentwintig graden te zijn. Ik kan niet wachten om naar je toe te komen met de kerst.'

'En ik kan niet wachten tot we weer met z'n allen bij elkaar zijn,' zei ze met een warme glimlach, waaruit bleek dat ze dat meende, met heel haar hart. 'Ik herinner me net dat ik de kinderen ooit mee uit schaatsen heb genomen op het baantje bij Rockefeller Center en dat jij ons, toen je ons kwam ophalen, hebt getrakteerd op ijs. Dat was heel leuk.'

'Zo, nou herinner je je dus al dingen die ik niet eens meer weet,' zei hij met een lach in zijn stem. 'Vroeger gingen we vaak met de kinderen sleeën in het park. Dat was ook altijd heel leuk!' En naar de draaimolen of de dierentuin. Er waren een heleboel uitjes die ze samen hadden gedaan of die ze alleen met de kinderen had ondernomen, als ze tussen twee films in zat. Misschien had Matthieu wel gelijk en was ze niet de moeder voor wie ze bang was geweest, de moeder die haar kinderen te weinig aandacht had gegeven. Uit Chloe's mond klonk het of ze echt altijd weg was geweest. 'Wanneer mag je het ziekenhuis uit?' vroeg Jason.

'Morgen hoop ik. Ik krijg het straks te horen.' Ze vertelde dat er een dokter met haar mee zou vliegen naar L.A. en Jason reageerde opgelucht.

'Dat is heel verstandig. En doe geen gekke dingen tot die tijd. Doe maar heel kalm aan en blijf maar rustig in het hotel taartjes zitten te eten.'

'De dokter zegt dat ik moet lopen. Misschien kan ik wel wat cadeautjes kopen voor kerst.'

'Maak je daar nou maar niet druk om. We hebben allemaal al het mooiste kerstcadeau dat we kunnen krijgen: jou.' Wat was het lief om zoiets te zeggen, ze voelde zich erdoor ontroerd. Maar hoe diep ze ook in haar geheugen groef, herinneringen aan romantische gevoelens voor hem kwamen niet naar boven. Meer iets wat op broederliefde leek. Hij was de vader van haar kinderen, een man van wie ze had gehouden en met wie ze tien jaar getrouwd was geweest, iemand die voor eeuwig met haar leven was verweven, maar op een andere manier dan voorheen. Hun verhouding en liefde voor elkaar was door de jaren heen veranderd. In ieder geval wat haarzelf betrof. Het was anders dan met Matthieu. Over hem had ze veel onrustigere gevoelens en soms zorgde hij ervoor dat ze zich ongemakkelijk voelde. Dat was bij Jason nooit zo. Jason was een veilige haven waar ze zich geliefd en op haar gemak voelde. Dat met Matthieu was meer een mysterieus gebied, waar ze niet goed in durfde. Ze wist zich nog wel te herinneren hoe mooi het daar was en hoe pijnlijk soms. 'Tot in L.A.,' zei Jason vrolijk en hij verbrak de verbinding. Even later kwam de dokter binnen met de resultaten van de scans. Daarop was te zien dat ze vooruit was gegaan.

'Je zit op de goede weg,' zei de dokter stralend. 'Je mag naar huis... of eerst nog even terug naar het Ritz. Morgen wordt je uit het ziekenhuis ontslagen.' Eigenlijk vonden ze het jammer dat ze wegging, maar ze waren natuurlijk ook blij voor haar. En zo voelde ze het zelf ook. Er lag een uitzonderlijke maand achter haar.

Die middag pakte Stevie al Caroles spullen in en waarschuwde ze de beveiliging van het hotel dat ze de volgende dag zouden arriveren. Het hoofd van de beveiliging adviseerde hen via de ingang aan de Rue Cambon te komen, aan de achterkant van het hotel. Het hotel zou er zorg voor dragen dat de deur daar niet op slot was. Het overgrote deel van de pers en de paparazzi lag op de loer aan de kant van de Place Vendóme. Carole wilde met zo min mogelijk gedoe naar binnen kunnen, hoewel ze natuurlijk wel wist dat het iemand vroeg of laat toch wel zou lukken om een foto van haar te nemen. Maar voorlopig wilde ze even de ruimte. Het was tenslotte de eerste keer na een maand dat ze zelfs maar buiten kwam, nadat ze bijna dood was geweest. Stevie wilde dat ze eerst wat verder opknapte, voordat ze de pers onder ogen zou komen. Natuurlijk was het voorpaginanieuws als Carole Barber uit het ziekenhuis werd ontslagen. Op dit soort momenten was het extra moeilijk om in de schijnwerpers te staan en geen privacy te hebben. Het publiek vond nou eenmaal altijd dat ze er recht op had te weten hoe het een filmster verging, of ze nou dood of levend was. Stevie had de taak om Carole te behoeden voor al te nieuwsgierige blikken. De dokters hadden haar leven gered en nu zorgde een speciale eenheid van de politie er samen met de hotelbeveiliging voor dat ze in leven blééf. Dus Stevie's taak was daarbij vergeleken een makkie.

Matthieu belde die avond om te horen hoe het met haar ging. Hij was op dat moment in Lyon voor zijn werk, waar een rechtszaak van hem voorkwam.

'Ik mag naar huis!' lachte ze blij. Maar aan de andere kant bleef het stil.

'Naar Los Angeles?' vroeg hij verslagen en Carole lachte.

'Nee, naar het hotel. Ze willen dat ik nog twee weken in Parijs blijf voor ik naar huis vlieg, om er zeker van te zijn 'dat alles in orde is. Er gaat een arts met me mee in het vliegtuig en een verpleegster mee naar het hotel. De dokter komt me regelmatig voor controle opzoeken in het Ritz. Zolang ik geen rare dingen doe en niemand me probeert te vermoorden, zit ik goed. En ik moet lopen om de kracht in mijn benen terug te krijgen, dus misschien kan ik de juweliers hier op de Place Vendôme eens onveilig gaan maken.' Dat was een grapje, Carole kocht nooit sieraden voor zichzelf, maar ze was gewoon vrolijk en Matthieu was helemaal opgelucht dat ze voorlopig niet verder weg zou gaan dan het Ritz. Voor ze weer naar de States ging, wilde hij haar zeker nog een paar keer zien. Het was veel te vroeg om haar nu alweer te verliezen.

'We kunnen gaan wandelen in Bagatelle,' zei hij en op het moment dat ze dat hoorde, herinnerde ze zich dat ze daar ooit met hem was geweest. En in de Jardin du Luxembourg en het Bois de Boulogne. Er zijn heel veel plekken in Parijs waar je kunt gaan wandelen. 'Morgen ben ik weer terug en dan bel ik je. Pas goed op jezelf, Carole.'

'Dat beloof ik. Ik vind het een beetje eng om niet meer in het ziekenhuis te zijn. Ik heb het gevoel dat mijn hoofd heel kwetsbaar is nu.' Carole besefte dat ze zich nu extra bewust was van haar fragiliteit en haar sterfelijkheid. En daar wilde ze absoluut geen risico's mee nemen. Om niet meer veilig in de buurt bij de dokters te zijn die haar leven hadden gered, was een beetje angstaanjagend. Gelukkig dat er een verpleegster meeging naar het hotel. Bovendien had Stevie nu een kamer pal naast de hare, dus was ze vlakbij als Carole een probleem had, wat niemand trouwens verwachtte. Maar tegelijkertijd was iedereen natuurlijk toch bezorgd of het allemaal wel goed zou gaan en ook Matthieu klonk niet helemaal gerust.

'Weet je zeker dat je al zo snel kunt vliegen?' Natuurlijk wilde hij ook graag dat ze langer bleef, maar hij was, zelfs al was hij niet meer dan een vriend voor haar, werkelijk begaan met haar welzijn.

'De artsen zeggen dat het heel goed kan, op voorwaarde natuurlijk dat er de komende weken niets geks gebeurd. En ik wil met Kerstmis graag thuis zijn met mijn kinderen.'

'Maar ze zouden het ook hier in Parijs in het Ritz met je kunnen vieren,' opperde hij hoopvol.

'Nee, dat is niet hetzelfde.' En bovendien was Parijs nu een stad waaraan ongelukkige herinneringen kleefden. Het zou wel een tijdje duren voordat de kinderen zich weer prettig zouden voelen in het Ritz, zonder steeds te moeten denken aan die vreselijke dagen dat ze hier hadden zitten wachten of ze het wel zou overleven. Het was juist goed om naar huis te kunnen en al helemaal voor haarzelf.

'Dat begrijp ik. Als je je goed genoeg voelt, zou ik morgen, als ik weer terug ben, op bezoek willen komen in het hotel.'

'Dat is prima,' zei ze rustig. Ze keek ernaar uit om hem weer te zien en om met hem te gaan wandelen.

Dat was, zelfs in haar eigen ogen, onschuldig genoeg.

'Tot morgen,' zei hij, en met zijn hoofd vol gedachten aan haar hing hij op. Matthieu vreesde de dag dat ze weer zou vertrekken, dit keer misschien wel voor altijd.

Hoofdstuk 15

Het was meer gedoe dan Stevie had verwacht om Carole klaar te maken voor haar vertrek uit het ziekenhuis. Carole was moe toen ze de volgende dag wakker werd en nerveus om het veilige toevluchtsoord dat het ziekenhuis voor haar was geweest te verlaten. Stevie hielp haar met het wassen van haar haar en daarna maakte Carole zich voor het eerst sinds de aanslag weer op. Als resultaat daarvan was het litteken op haar wang verrassend onzichtbaar. Stevie hielp haar een spijkerbroek, zwarte coltrui, zwart suède instappers en een warm jack aan te trekken. De diamanten knopjes die ze gewoonlijk droeg zaten weer in haar oren en haar haar was bijeengebonden in een staartje. Opeens zag ze er weer uit als Carole Barber, in plaats van als een patiënte in een ziekenhuispyjama en zelfs na alles wat ze had meegemaakt, was haar natuurlijke schoonheid nog altijd opmerkelijk. Zittend in een rolstoel zag ze er, toen de verpleegsters en de artsen afscheid van haar kwamen nemen, erg mager en kwetsbaar uit. De verpleegster die met haar mee zou gaan naar het Ritz had haar jas al aan en duwde Caroles rolstoel. Aan allebei de kanten daarvan liep een ernstig kijkende agent van de commando's, met het machinegeweer in de aanslag. Als laatste volgde Stevie met in elke hand een tas. Alles bij elkaar waren ze maar een vreemd gezelschap.

Omgeven door bewakers van het ziekenhuis, stapten ze de lift in en doorkruisten daarna de entreehal van het ziekenhuis, waar de directeur nog verscheen om haar de hand te schudden en het allerbeste te wensen. Het was een emotioneel vertrek voor Carole. Haar eigen arts bracht hen helemaal tot aan de auto die het Ritz had gezonden: een zwarte Mercedes limousine. De bewakers, de verpleegster, Stevie en Carole stapten snel in. Carole draaide het raampje open om naar het groepje dat zich op de stoep had verzameld om haar uit te zwaaien, terug te zwaaien, terwijl Stevie enorm opgelucht was dat er geen fotografen waren geweest die hun de weg hadden versperd. Met een beetje geluk zouden ze net zo gemakkelijk het hotel binnenkomen, via de achteringang, en Caroles suite zonder incidenten bereiken. Carole zag er nu al moe uit. Opstaan, aankleden en weer buiten zijn waren immers ook allemaal grote veranderingen voor haar.

De limousine gleed soepel de Rue Cambon in en stopte voor de achteringang van het Ritz, waar ze nog onvast op haar benen uitstapte en met een glimlach omhoog naar de lucht keek. In haar eigen tempo liep ze naar het hotel, met aan elke kant een bewaker en met die glimlach nog steeds om haar lippen. Plotseling sprongen er vier fotografen tussen haar en de deur van het hotel. Even aarzelde Carole, maar toen liep ze gewoon verder. Blijkbaar was er dus toch getipt. De bewakers gebaarden dat de fotografen uit de weg moesten gaan en hoewel ze een stap opzij deden, bleven ze constant doorknippen en haar naam roepen. Een van hen riep: 'Bravo!' en gooide een roos naar haar toe. Carole ving hem, draaide zich om, zond de fotograaf een glimlach en verdween vervolgens elegant in het hotel.

Binnen stond de manager op haar te wachten en hij escorteerde haar vervolgens naar haar suite. Dat bleek een hele onderneming voor Carole en was vermoeiender dan ze had gedacht. Overal in de gangen stonden beveiligingsbeambten opgesteld. Tegen de tijd dat Carole bij haar suite aankwam, zag ze er gespannen en uitgeput uit, maar ze nam wel de tijd om de manager vriendelijk te bedanken voor het enorme boeket rozen dat op een tafeltje in de suite prijkte. Een welkomstgroet bij haar terugkeer in het Ritz. Even later verliet hij de kamer en namen de commando's hun positie voor de deur in, met een aantal beveiligers van het Ritz zelf in de buurt. Stevie zette Caroles tas op de grond en keek haar streng aan.

'Ga zitten. Volgens mij ben je kapot,' zei Stevie bezorgd. Caroles gezicht was spierwit.

'Ja, dat ben ik ook,' gaf Carole toe, terwijl ze zich in een stoel liet zakken. Ze voelde zich zo ongeveer honderd jaar, terwijl de verpleegster haar hielp bij het uittrekken van haar jas.

'Niet te geloven hoe moe ik ben. Wat heb ik nou helemaal gedaan? Ik ben opgestaan en in een auto gaan zitten, maar ik voel me alsof er een bulldozer over me is heen gewalst,' klaagde ze doodmoe tegen Stevie.

'Dat is ook zo. Een maand geleden. Je moet een beetje geduld hebben met jezelf.' Stevie was chagrijnig omdat iemand de pers had gewaarschuwd dat Carole bij het Ritz aan zou komen. Nu zouden er bij alle ingangen van het hotel volop journalisten staan en iedere keer als ze naar buiten wilden, zouden ze zich eerst door een horde fotografen moeten heen wurmen. Misschien was de dienstingang nog een optie, daar hadden ze al eerder gebruik van gemaakt. Hoewel, die lag vlak bij de achteruitgang aan de Rue Cambon en was vanaf dat punt natuurlijk ook in de gaten te houden. Dit gaf alleen maar meer spanning en die konden ze nu helemaal niet gebruiken. Het was prettig geweest als niemand had geweten dat Carole van het ziekenhuis naar het hotel was verhuisd. Maar blijkbaar was dat te veel om op te hopen met kamermeisjes die haar suite schoonmaakten, kelners die eten en drinken op de kamer serveerden en al het normale geroddel dat ook in zo'n chique hotel als het Ritz natuurlijk plaatsvond. Het zat er dik in dat iemand de pers zou inlichten, zeker als daar een forse beloning tegenover stond.

Zonder iets gevraagd te hebben, reikte Stevie Carole een kop dampende thee aan, die ze dankbaar van haar aanpakte. Het leek wel of ze die ochtend de Mount Everest had beklommen. En misschien had ze dat eigenlijk ook wel, als je bekeek wat ze de laatste maand allemaal had moeten meemaken. 'Wil je iets eten?'

'Nee, dank je.'

'Waarom ga je dan niet even liggen? Volgens mij heb je wel genoeg oefening gehad vanmorgen.'

'Verdomme, word ik ooit nog eens normaal? Zo moe ben ik nog nooit van mijn leven geweest. Ik heb het gevoel dat ik dood ben.'

'Dat was je ook bijna,' bevestigde Stevie. Ze zag dat Carole de moed aan het verliezen was, maar hoe ze zich voelde was volkomen normaal voor haar toestand. De overgang van het ziekenhuis naar de buitenwereld was, hoe goed gepland en rustig verlopen ook, een hele verandering. 'Over een dag of twee voel je je weer een stuk beter, of misschien al eerder. Je moet gewoon aan je nieuwe omgeving wennen en dat je niet meer zo in de watten wordt gelegd als in het ziekenhuis. Toen ik twee jaar geleden een blindedarmoperatie had, voelde ik me ongeveer negentig toen ik thuiskwam. Maar vijf dagen later stond ik alweer op de dansvloer in een of andere club. Dus, even geduld, meid, geduld,' probeerde Stevie haar gerust te stellen, terwijl Carole een diepe zucht slaakte. Ze werd er moedeloos van dat ze zich zo moe en zwak voelde.

Carole liep langzaam naar de slaapkamer van de suite en keek daar met verbazing om zich heen. Op het bureautje stonden haar computer en haar handtas nog gewoon. Alsof ze een paar uur geleden voor haar wandeling door Parijs was vertrokken. Met tranen in haar ogen draaide ze zich om naar Stevie.

'Het is zo'n vreemd idee dat ik, toen ik de vorige keer deze kamer uitging om een beetje door de stad te gaan zwerven, twee uur later bijna dood was. Het voelt een beetje als een wedergeboorte nu, alsof me nóg een kans is gegund.' Stevie knikte en gaf haar vriendin een bemoedigende knuffel.

'Ja, ik weet het. Daar stond ik ook aan te denken. Wil je liever ruilen van kamer?' Carole schudde haar hoofd. Ze wilde niet verwend worden of als een kind behandeld. Ze had gewoon wat tijd nodig om weer aan alles te wennen, niet alleen fysiek, maar ook psychologisch. Dus ging ze op het bed liggen en keek rustig in het rond, terwijl Stevie de mok met de rest van haar thee binnenbracht. Carole voelde zich, nu ze lag, alweer ietsje beter. Die fotografen had ze nogal stressvol gevonden, hoewel niemand dat aan haar had gemerkt. Maar Carole was goed in het verbergen van haar emoties als ze dat wilde. Ze had er meer uitgezien als een koningin, zoals ze elegant naar hen had gezwaaid en glimlachend voorbij was geschreden, met haar lange blonde haar en de diamanten knopjes schitterend in haar oren.

Een tijdje later bestelde Stevie de lunch en nadat ze had gegeten voelde Carole zich weer wat sterker. Vervolgens ging ze uitgebreid in bad in de gigantische badkuip van de met roze marmer beklede badkamer en ging toen, in de dikke roze badjas van het hotel, weer op bed liggen. Om vier uur, net na haar middagslaapje, belde Matthieu en ze voelde zich al meer de oude.

'En, hoe bevalt het om weer terug in het hotel te zijn?' vroeg hij vriendelijk.

'Het hierheen komen was alleen veel zwaarder dan ik had gedacht,' bekende ze. 'Ik was volkomen uitgeput toen we er eenmaal waren. Daar schrok ik nogal van, maar ik voel me nu alweer een stuk beter. En bij de achteringang werden we door de paparazzi gespot. Ik denk dat ik er zo ongeveer uitzag als de vrouw van Frankenstein, toen ik de auto uitkwam. Ik kon nauwelijks lopen.'

'Ik weet zeker dat je er prachtig uitzag. Zoals altijd.'

'Een van de fotografen gooide me een roos toe. Dat was wel lief. Maar hij wierp me er wel bijna mee omver.'

'Ik wilde eigenlijk vragen of je een stukje met me wilde gaan wandelen, maar dat lijkt me nu geen goed idee. Vind je het leuk als ik in plaats daarvan op bezoek kom? Misschien kunnen we dat wandelingetje dan morgen wel maken. Of een ritje met de auto. Wat je wilt.'

'Wil je een kopje thee komen drinken?' bood ze aan. Ze voelde zich niet in staat om samen met hem te eten en buiten dat wist ze eigenlijk niet of ze zoiets wel moest vragen. Hun relatie had nogal een onduidelijke vorm en was beladen met alle pijn van vroeger, maar ook met hun liefde van destijds.

'Dat klinkt prima. Vijf uur?' stelde hij voor, dankbaar dat ze hem wilde zien.

'Nou, ik was nou niet direct van plan om ergens heen te gaan, dus om vijf uur ben ik zeker hier,' verzekerde ze hem.

Een uur later stond hij in haar suite, gekleed in een donker pak met een grijze overjas. Die middag was het bitterkoud en hij had een kleur op zijn wangen van de wind. Carole had nog dezelfde zwarte trui, spijkerbroek en zwarte schoenen aan als die ochtend toen ze uit het ziekenhuis was vertrokken. In zijn ogen zag ze er geweldig uit, hoewel nogal bleek. Maar haar ogen stonden helder en ze voelde zich een heel stuk beter toen ze samen aan de thee met taartjes en macarons van Durée zaten, die het hotel voor haar had laten halen. Matthieu was tevreden over de commando's voor de deur en de extra beveiliging van het hotel zelf in de gangen. Het was duidelijk dat er geen risico met haar werd genomen en dat was maar goed ook. Het voorval in het ziekenhuis had aan iedereen meer dan duidelijk gemaakt dat Carole nog steeds een doelwit kon zijn.

'Hoe was het in Lyon?' vroeg ze met een klein glimlachje. Ze was blij hem te zien.

'Vermoeiend. Ik moest daar in de rechtbank zijn, daar kon ik echt niet omheen, maar uiteindelijk had ik bijna de trein terug gemist. Ach, dat zijn de beproevingen van een eenvoudig jurist.' Hij moest lachen om zichzelf en was duidelijk blij haar te zien.

Tijdens de thee en hun geklets leefde Carole weer op en praatte ze steeds geanimeerder. Ze at zelfs wel zes macarons, zag hij met plezier en deelde bovendien ook nog een taartje met hem. Hij hoopte dat ze weer zin had in eten; ze was zo enorm vermagerd. Maar gelukkig zag ze al wat minder bleek als in het begin, toen hij net binnen was. Als je bedacht wat ze de laatste weken allemaal had meegemaakt was het eigenlijk een wonder dat ze hier zo zat in haar spijkerbroek, met haar diamanten oorknopjes. En die middag had ze zelfs ook haar nagels laten doen. Zoals altijd de afgelopen jaren waren ze zachtroze gelakt. Terwijl ze kleine slokjes van haar thee nam, zat hij haar lange elegante vingers in stilte te bewonderen. Stevie had met tevredenheid geconstateerd dat Carole zich bij Matthieu op haar gemak voelde. Na een vragende blik op Carole en een knikje van haar dat alles in orde was, was ze de kamer uitgegaan. Samen met de verpleegster had ze zich teruggetrokken op haar eigen kamer.

'Ik was bang dat ik deze kamer nooit meer zou zien,' bekende Carole aan Matthieu.

'Ja, daar ben ik ook bang voor geweest,' zei hij, met een opgelucht gezicht. Hij zou ontzettend graag een wandeling met haar hebben gemaakt en haar even uit die hotelkamer hebben gehaald, maar ze was duidelijk nog niet toe aan zo'n onderneming, hoewel ook zij het wel graag zou hebben gewild.

'Ik beland blijkbaar altijd in moeilijkheden hier in Parijs, denk je niet?' merkte ze met een ondeugende grijns op en Matthieu barstte in lachen uit.

'Ik zou zeggen dat het dit keer een beetje overdreven was, wat jij?' was zijn commentaar en ze knikte. Toen begonnen ze over haar boek.

De laatste paar dagen waren er een paar ideeën in haar opgekomen en ze hoopte dat ze, zodra ze terug was in L.A., weer aan het werk zou kunnen. Die houding bewonderde hij enorm. Zelf was hij door diverse uitgeverijen benaderd om zijn memoires te schrijven, maar daar was hij tot nu toe niet op ingegaan. Er was zoveel wat hij graag wilde gaan doen en dat was ook de reden dat hij dit jaar met pensioen wilde, voor het te laat was om de dingen waarvan hij droomde nog te doen. De dood van zijn vrouw had hem er nog eens aan herinnerd dat het leven maar kort was, zeker op zijn leeftijd. Matthieu vertelde dat hij met Kerstmis van plan was te gaan skiën met zijn kinderen in Val d'Isère. Carole reageerde dat skiën voor haar echt verleden tijd was. Het laatste wat ze wilde, was nóg een klap op haar hoofd en dat was natuurlijk logisch. Samen herinnerden ze zich hoe leuk het skiën vroeger was geweest, toen ze allebei in Frankrijk woonden. Ze hadden het verschillende keren gedaan en toen haar kinderen meegenomen. Ze waren allebei fantastisch goede skiërs geweest. Hij had zelfs in zijn jeugd nog in het nationale team gezeten.

Zo kletsten ze nog een tijdje over van alles en nog wat. Toen hij opstond was het buiten al donker en hij voelde zich een beetje schuldig dat hij zo lang was gebleven. Het was al bijna acht uur en ze had tenslotte rust nodig. Maar hoewel hij lang was blijven zitten en Carole er moe uitzag, was ze ook relaxt. Toen Carole ook opstond en een blik uit het raam wierp, slaakte ze opeens een opgewonden gilletje. Het sneeuwde. Meteen maakte ze de openslaande deuren open en stak ze haar hand naar buiten om de sneeuwvlokken op te vangen. Met de opgewonden blik van een kind keerde ze zich naar hem toe.

'Kijk! Het sneeuwt!' riep ze blij uit. Hij knikte en glimlachte naar haar, terwijl ze zich weer omdraaide en naar buiten keek. Plotseling werd ze overvallen door een enorm geluksgevoel. Tegenwoordig had alles een nieuwe betekenis voor haar en konden de kleinste dingen haar al enorm blij maken. En Matthieu werd helemaal blij van haar. 'Wat mooi!' zei ze verwonderd, terwijl hij achter haar stond, zonder haar aan te raken. Vanbinnen trilde hij van geluk; hij genoot van haar.

'Jij ook,' zei hij zachtjes. Hij was zo gelukkig dat hij bij haar was, dat ze het goed vond dat hij tijd met haar doorbracht. Wat was dat een kostbaar cadeau.

Toen draaide ze zich weer naar hem toe en hief haar gezicht naar hem op, terwijl de sneeuw achter haar bleef vallen. 'Die avond dat ik hier in het huis trok, sneeuwde het ook... jij was er ook... we probeerden de sneeuwvlokken op te vangen en kusten elkaar... ik weet nog dat ik toen dacht dat ik dat nooit zou vergeten... het was zo mooi... toen maakten we een lange wandeling langs de Seine, met de sneeuw om ons heen... ik had een bontjas aan met capuchon...' fluisterde ze.

'Je zag eruit als een Russische prinses...'

'Ja, dat zei je toen ook al tegen me.' Hij knikte. Met hun gedachten bij die avond stonden ze samen in de open deuren van het Ritz te dromen. Ongemerkt bogen ze zich dichter naar elkaar toe en uiteindelijk eindigden ze in een kus.

Hoofdstuk 16

Toen Matthieu de volgende ochtend belde, nam Carole de telefoon op met een bezorgde uitdrukking op haar gezicht. Hoewel ze zich wel wat beter voelde en ze meer kracht in haar benen had, had ze een groot gedeelte van die nacht wakker gelegen en over hem gepiekerd.

'Dat hadden we niet moeten doen gisterenavond... het was dom... het spijt me...' begon ze meteen. De hele nacht had ze zich druk liggen maken, dat ze niet weer in dezelfde fouten moest vervallen met hem. Maar door de sneeuw was de herinnering aan die avond lang geleden opeens zo krachtig geweest, dat ze er geen weerstand aan had kunnen bieden. De sneeuw had nu hetzelfde effect op hen gehad als al die jaren geleden. En hun effect op elkaar was ook nog altijd even bedwelmend gebleken.

'Waarom was het dom?' vroeg hij teleurgesteld.

'Omdat het nu allemaal heel anders is. Dat was toen en we leven nu. Je kunt niet terug in de tijd. En bovendien ga ik al snel weer terug naar de States. Het was niet mijn bedoeling om je in verwarring te brengen.' En ze wilde ook niet dat hij haar in verwarring bracht. Toen hij weg was, had haar hoofd gewoon getold. En dat had niets te maken met die bomaanslag. Het kwam door hem en haar gevoelens voor hem, die allemaal weer wakker waren geworden.

'Je hebt me niet in verwarring gebracht, Carole. Als ik al in de war ben, is het door wat ik zelf heb gedaan, maar ik denk niet dat ik in de war bén.' Er was niets verwards aan zijn gevoelens voor haar. Hij wist gewoon dat hij weer helemaal verliefd op haar was en eigenlijk altijd was gebleven. Voor hem was er niets veranderd. Het was Carole die de deur had gesloten en dat nu opnieuw probeerde.

'Ik wil gewoon vrienden zijn,' zei ze ferm. En meer niet.

'Dat zijn we ook.'

'En dat soort dingen hoort daar niet bij,' ging ze verder, naar hun kus verwijzend. Ze probeerde heel overtuigd te klinken, maar diep in haar hart was ze gewoon bang. Gisteravond had het effect dat hij nog steeds op haar had, haar weer als een vloedgolf overspoeld.

'Dan doen we dat ook niet meer. Dat beloof ik je.' Maar ze wist wat beloftes inhielden voor hem; hij hield zich er toch nooit aan. Tot nu toe in ieder geval niet.

'Ja, en we weten wat jouw beloftes waard zijn,' ontglipte haar en ze hoorde hem ontzet naar lucht happen. 'Sorry, dat meende ik niet.'

'Jawel, dat meende je wél. En dat verdien ik ook. Maar laten we ervan uitgaan dat mijn beloftes in ieder geval meer waard zijn dan vroeger.'

'Het spijt me.' Carole schaamde zich over haar kattige opmerking van daarnet. Door alles wat ze achter de rug had, had ze minder zelfbeheersing dan gewoonlijk, maar dat vond ze niet echt een excuus - of hij het nou verdiende of niet. Maar zo te horen nam hij het haar niet kwalijk.

'Het is goed. Hoe denk je over een wandeling? Voel je je goed genoeg?' De sneeuw van gisteravond was al gesmolten. Het had maar kort geduurd, maar het was nog wel erg koud buiten en hij wilde natuurlijk niet dat ze ziek zou worden. 'Je moet wel een dikke jas aandoen.'

'Die heb ik... o nee, die had ik.' Die had ze natuurlijk aangehad op de avond van de aanslag in de tunnel en net als alle andere kleding die ze toen had gedragen, was er niets meer van over. Toen de ambulance haar naar het ziekenhuis vervoerde, had ze alleen wat vodden aan haar lijf. 'Ik leen Stevie's jas wel.'

'Waar wil je graag naartoe?'

'Bagatelle?' stelde ze peinzend voor.

'Uitstekend. Ik zal regelen dat je bewakers achter ons aanrijden.' Hij nam geen enkel risico, wat ze prettig vond. Het lastigste was natuurlijk om het hotel ongezien uit te komen en Carole stelde voor om hem voor het Crillon te ontmoeten en dan in zijn auto over te stappen. 'Klinkt alsof het om spionage gaat.' Matthieu glimlachte. Dit was bekend terrein voor hen allebei, vroeger hadden ze ook altijd voorzichtig moeten zijn.

'Dat gaat het ook,' zei ze lachend. 'Hoe laat zullen we afspreken?' Nu ze haar grenzen duidelijk had gemaakt aan hem, klonk ze al veel vrolijker en meer op haar gemak dan een paar minuten geleden.

'Wat vind je van twee uur? Daarvoor heb ik nog wat afspraken.'

'Om twee uur voor het Crillon. Tussen twee haakjes: hoe ziet je auto er eigenlijk uit? Stel je voor dat ik in de verkeerde stap.' Hij moest lachen bij het idee, hoewel hij ervan overtuigd was dat degene bij wie ze per ongeluk in zou stappen, het wel leuk zou vinden. 'Ik heb een donkerblauwe Peugeot, draag een grijze hoed en heb een rode roos in mijn hand en maar één schoen aan.' Carole barstte in lachen uit. Hij had altijd al veel humor gehad. Ondanks het verdriet, had ze ook veel plezier met hem gehad. Maar ze was nog steeds kwaad op zichzelf, omdat ze hem de vorige avond had gekust. Dat zou niet meer gebeuren. Daarover was ze vastbesloten.

Carole vroeg Stevie alles in orde te maken en een auto te regelen. Daarna lunchten ze samen in haar kamer. Carole at een bord kippensoep en daarna een clubsandwich. Het smaakte haar goed.

'Weet je zeker dat je er al aan toe bent om eruit te gaan?' vroeg Stevie bezorgd. Carole zag er wel beter uit dan de vorige dag, maar om naar buiten te gaan en te gaan wandelen was wel een hele grote stap in één keer. Misschien wel iets te veel van het goede. Stevie wilde niet dat ze door Matthieu van streek zou raken of uitgeput terug zou komen. De vorige avond, toen Matthieu was vertrokken, was Carole doodmoe geweest en met haar gedachten mijlen ver weg geweest.

'Ik zie wel hoe ik me voel, ik kan altijd omdraaien als ik het te vermoeiend vind.' En Carole vond dat Matthieu bovendien heel voorzichtig met haar omging; hij zou echt niet toelaten dat ze zichzelf forceerde.

Carole leende een jas van Stevie en samen liepen ze naar de auto die aan de ingang aan de Rue Cambon op hen stond te wachten. Carole had de capuchon van de jas over haar hoofd getrokken en bovendien een donkere bril opgezet. Verder had ze hetzelfde aan als de dag ervoor, alleen dit keer met een dikke witte trui. Er bleken twee paparazzi te staan wachten buiten, die er op los fotografeerden terwijl Carole en Stevie in de auto stapten. Stevie reed twee blokken met haar mee en stapte toen uit. Zij zou vanaf daar te voet naar het hotel teruggaan en liet Carole over aan haar twee bewakers.

Matthieu stond te wachten voor het Crillon, precies op de plek die ze hadden afgesproken en ze glipte ongemerkt van haar auto in de zijne. Niemand was haar gevolgd. Toen ze instapte, was ze buiten adem en een beetje duizelig in haar hoofd.

'Hoe voel je je?' was het eerste wat hij met een bezorgde blik vroeg. Carole was nog steeds erg bleek, maar zag er tegelijkertijd prachtig uit toen ze de capuchon eenmaal naar achteren duwde en haar bril afzette. Zij benam hem nog altijd de adem.

'Best goed,' antwoordde ze. 'Een beetje bibberig, maar het is fijn om het hotel eens uit te zijn.' Ze begon er nu al genoeg van te krijgen om steeds maar in haar kamer te zitten en vertelde dat ze veel te veel taartjes at omdat ze niets beters te doen had. 'Het klinkt misschien stom, maar het is heerlijk om te kunnen gaan wandelen. Het is het meest opwindende wat ik sinds een maand ga doen.' Behalve dan die kus gisteren. Maar daar mocht ze van zichzelf niet meer aan denken. Matthieu zag aan haar ogen dat ze zichzelf voor hem afschermde en hem op afstand wilde houden, hoewel ze, net nadat ze was ingestapt, een kus op zijn wang had gegeven. Een oude gewoonte, die zelfs na vijftien jaar nog intact was gebleven. Ergens diep in haar zat een patroon verankerd dat hoorde bij de intimiteit waaraan ze eens gewend waren geweest. Dat zat dan misschien wel heel diep weggeborgen, maar verdwenen was het niet.

De zon scheen terwijl ze naar Bagatelle reden. Het was wel koud en er stond veel wind, maar ze waren allebei warm aangekleed en ze verbaasde zich erover hoe heerlijk ze het vond om eindelijk weer eens in de buitenlucht te zijn. Om meer steun te hebben, stak ze haar arm door de zijne en zo wandelden ze samen een heel stuk. Ze was buiten adem toen ze weer terug bij de auto kwamen. De bewakers waren keurig op een afstandje gebleven om hen wat privacy te geven, maar natuurlijk ook weer niet zo ver weg dat het onveilig voor haar zou zijn.

'Hoe voel je je?' vroeg hij weer, terwijl hij haar onderzoekend aankeek. Hij was bang dat ze te ver waren gelopen. Dat was natuurlijk zijn schuld, maar haar gezelschap was ook zo betoverend dat hij de tijd vergat.

'Geweldig!' antwoordde ze met rode wangen van de kou en sprankelende ogen. 'Het is fantastisch om je zo lévend te voelen!'

Hoewel hij nog graag ergens anders met haar heen was gegaan, durfde hij dat niet meer te vragen. Ze was ontspannen, maar ook moe. Op de terugweg naar het hotel kletste ze geanimeerd. Ondanks hun 'spionage' plannen, bracht hij haar nu met zijn auto helemaal tot voor het hotel, terwijl de hare met de bewakers erin er achteraan reed. Allebei waren ze gewoon vergeten dat ze zouden stoppen voor het Crillon. En zo kwamen ze aan bij de voorkant van het hotel, op de Place Vendôme. Carole hield zichzelf voor dat Matthieu en zij niets te verbergen hadden. Allebei hun partners waren overleden en zijzelf waren gewoon oude vrienden van elkaar. Wel vreemd dat de situatie nu zo was. In ieder geval waren ze vrij en ongebonden, en daarbij was hij natuurlijk ook geen minister van Binnenlandse Zaken van Frankrijk meer, maar een doodgewone advocaat.

'Wil je binnenkomen?' vroeg ze, terwijl ze zich in zijn richting keerde en tegelijkertijd haar capuchon weer opzette. Die donkere bril liet ze maar voor wat hij was. Maar er waren geen paparazzi, die op haar of iemand anders stonden te wachten, te zien.

'Kun je dat nog wel? Ben je niet te moe?' vroeg hij bezorgd.

'Waarschijnlijk krijg ik de klap pas later, maar nu voel ik me prima. De dokter zei al dat ik moest gaan wandelen.' Matthieu was bang dat ze een beetje te veel hadden gewandeld, maar ondanks dat maakte ze nog een energieke indruk. 'We kunnen thee gaan drinken, maar zonder de kus dit keer,' waarschuwde ze hem, en hij barstte in lachen uit.

'Nou, dat maakt de zaken in ieder geval duidelijk. Oké, thee zonder kus. Hoewel ik moet toegeven dat ik ervan heb genoten,' bekende hij eerlijk.

'Ik ook.' Ze glimlachte verlegen. 'Maar het is geen onderdeel van het normale menu. Het was gisteren een soort eenmalige aanbieding.' Het was een vergissing geweest, hoe heerlijk het op dat moment ook had gevoeld.

'Jammer. Als jij nou met de bewakers naar boven gaat, parkeer ik ondertussen de auto.' Op die manier zou ze zijn aanwezigheid niet hoeven uit te leggen aan eventueel nog opduikende fotografen.

'Tot zo,' zei ze en ze stapte uit, terwijl de bewakers uit hun auto stapten en vlak achter haar aan kwamen. Even later gingen er allerlei flitsers af in haar gezicht. Even keek ze verbaasd, maar meteen daarna glimlachte ze vriendelijk en zwaaide ze zelfs naar haar belagers. Als ze haar dan toch hadden gespot, kon ze maar beter niet onaardig doen. Dat had ze al jaren geleden geleerd. Snel liep ze het hotel binnen, doorkruiste de lobby en stapte in de lift naar haar kamer. Stevie zat in de suite op haar te wachten, hoewel Carole had gezegd dat ze maar eens lekker Parijs in moest gaan. Maar ze was net terug van een heerlijke wandeling langs de Rue de la Paix, in een jack, omdat Carole natuurlijk haar jas had geleend. Het was heerlijk om even in de buitenlucht te zijn geweest.

'En, hoe was het?' vroeg Stevie beleefd en Carole knikte.

'Goed.' Carole wilde aan zichzelf bewijzen dat Matthieu en zij best vrienden konden zijn.

Even later was Matthieu er ook en Stevie bestelde broodjes en thee voor hen, waar Carole meteen toen ze waren gearriveerd op aanviel. Haar eetlust was nu veel beter en Matthieu kon zien dat de wandeling haar goed had gedaan. Ze zag er moe, maar gelukkig uit, terwijl ze over van alles en nog wat praatten, van zware filosofische onderwerpen tot allerlei praktische zaken. Vroeger hadden ze het samen ook vaak over politiek gehad en hij had haar mening altijd erg gewaardeerd. Maar tot zo'n gesprek was ze nu nog niet goed in staat; bovendien kende ze de ins en outs van de huidige Franse politiek natuurlijk ook niet echt.

Dit keer bleef hij niet lang en zoals afgesproken was er geen kus. De sneeuw van de vorige avond had een lawine aan herinneringen teruggebracht voor Carole en daarmee ook gevoelens waarvan ze niet wist dat ze ze nog had en die ervoor hadden gezorgd dat ze even minder beheerst had gereageerd dan ze wilde. Maar nu had ze haar grenzen weer duidelijk en die respecteerde hij natuurlijk. Haar kwetsen was het laatste wat hij wilde. En op dit moment was ze nog erg zwak en kwetsbaar; ze was tenslotte net pas teruggekeerd in het land der levenden. Daar mocht hij natuurlijk op geen enkele manier misbruik van maken. Hij wilde alleen maar graag bij haar zijn en de manier waaróp was aan haar. Hij was dankbaar voor wat ze hadden. Eigenlijk vond hij het nauwelijks te geloven dat ze nog iets hadden samen, na al die verschroeide aarde van vroeger.

'Morgen weer een wandeling?' vroeg hij voor hij vertrok en ze knikte blij. Carole genoot net zo goed van de tijd die ze samen doorbrachten. In de deuropening van de suite keek hij glimlachend op haar neer.

'Ik had nooit gedacht dat ik je nog eens zou zien,' zei hij, genietend van het moment.

'Nee, ik ook niet,' beaamde ze.

'Tot morgen,' zei hij zachtjes en hij deed de deur achter zich dicht. Na een groet tegen de twee bewakers, liep hij met gebogen hoofd het Ritz uit. Zijn gedachten waren bij haar: hoe heerlijk het was geweest om naast haar te lopen, met haar arm door de zijne.

De volgende dag ontmoetten ze elkaar om drie uur. Ze wandelden een uurtje en reden toen tot zes uur rond in de stad. Voor het Bois de Boulogne bleven ze een tijd stilstaan en praatten over hun oude huis. Matthieu vertelde dat hij het al in geen jaren meer had gezien, dus besloten ze er op de terugweg naar het hotel langs te rijden. Deze pelgrimstocht had Carole al in haar eentje gemaakt, maar dit keer zouden ze hem samen ondernemen.

Het hek voor het huis stond ook nu weer open en samen liepen ze het pleintje op, terwijl de bewakers discreet op een afstandje bleven. Als vanzelf keken ze allebei omhoog naar het raam waarachter hun slaapkamer had gelegen. Toen keken ze elkaar aan en tegelijkertijd vonden hun handen elkaar. Op die plek hadden ze zoveel met elkaar gedeeld, op zoveel dingen gehoopt en zoveel dromen verloren. Het was een beetje alsof ze het graf van hun liefde bezochten. En natuurlijk moest Carole ook denken aan het kindje dat ze was verloren en haar ogen werden vochtig toen ze naar hem opkeek. Ondanks zichzelf voelde ze zich op dat moment meer dan ooit met hem verbonden.

'Ik vraag me af wat er zou zijn gebeurd als we hem hadden gekregen,' zei ze zachtjes. Matthieu begreep meteen wat ze bedoelde en zuchtte diep. Het was een afschuwelijke tijd geweest toen ze van dat trapje af was gevallen en dat zulke gevolgen bleek te hebben.

'Waarschijnlijk waren we dan nu getrouwd geweest,' zei hij, met een stem vol spijt.

'Misschien niet. Misschien had je zelfs daarvoor Arlette niet verlaten.' In Frankrijk werden er zat onwettige kinderen geboren. Dat was min of meer een traditie.

'Het zou haar dood zijn geweest als ze het had geweten.' Hij keerde zich naar Carole. 'Maar in plaats daarvan was het bijna jouw dood.' Een tragedie voor hen allebei.

'Blijkbaar was het zo voorbestemd,' merkte Carole filosofisch op. Nog steeds ging ze elk jaar naar de kerk, op de datum dat hun baby was gestorven. Ze besefte dat het algauw weer zover zou zijn en probeerde de gedachte eraan uit haar hoofd te bannen.

'Maar ik wilde dat het anders was geweest,' zei hij zacht en hij moest zichzelf geweld aandoen om haar op dat moment niet te kussen. Maar denkend aan zijn belofte aan haar, nam hij haar alleen een tijdje in zijn armen en genoot van haar warmte tegen hem aan. Zijn gedachten waren bij het geluk dat ze samen hadden gekend in het huis waar ze nu voor stonden. Tweeënhalf jaar is natuurlijk niet veel op een heel leven, maar dit was destijds zijn hele wereld geweest.

Deze keer was het Carole die haar gezicht naar hem toekeerde en hem als eerste kuste. Matthieu schrok ervan en aarzelde, maar liet toen al zijn goede voornemens varen en kuste haar terug en kuste haar daarna nóg een keer. Even was hij bezorgd dat ze na afloop boos op hem zou zijn, maar dat was niet zo. Haar gevoelens voor hem hadden haar als een vloedgolf overspoeld en er was gewoon geen ontkomen aan geweest.

'En nu ga je me zeker vertellen dat ik me niet aan mijn belofte heb gehouden,' verweet hij haar met een bezorgd gezicht. Hij wilde niet dat ze kwaad op hem was, maar tot zijn opluchting zag ze er niet boos uit.

'Nee, ik heb me niet aan de mijne gehouden,' reageerde ze kalm, terwijl ze weer vanaf het pleintje door de poort terugliepen, in de richting van zijn auto. 'Soms krijg ik het gevoel dat mijn lichaam je nog beter kent dan ikzelf,' zei ze met een klein stemmetje. En voor haar hart gold dat al helemaal. 'Alleen vrienden zijn, is niet zo makkelijk als ik had gedacht,' gaf ze eerlijk toe en hij knikte instemmend.

'Nee, voor mij ook niet, maar ik pas me aan bij wat jij graag wilt.' Dat was wel het minste wat hij haar schuldig was. Maar zoals altijd was ze weer een verrassing.

'Misschien moeten we er de komende twee weken maar gewoon van genieten, als een soort eerbetoon aan onze liefde van vroeger. En er dan, als ik weer terug naar huis ga, voor altijd afscheid van nemen.'

'Dat vind ik geen goed plan,' zei hij, terwijl ze in zijn auto stapten. 'Wat is er mis mee als we elkaar zouden blijven zien? Misschien is het onze lotsbestemming wel elkaar weer te vinden. Misschien is dit Gods manier om ons een tweede kans te geven. We zijn nu allebei ongebonden en doen er niemand anders kwaad mee. We hoeven aan niemand verantwoording af te leggen, alleen aan onszelf.'

'Ik wil niet nog een keer die pijn,' zei ze helder, terwijl hij de auto startte en zijn gezicht naar haar toedraaide. 'De vorige keer was te erg.' Hij knikte. Daar viel niets tegen in te brengen.

'Dat begrijp ik.' En toen vroeg hij haar iets wat hem al jarenlang bezighield. 'Heb je me ooit vergeven, Carole? Voor het feit dat ik je zo in de steek heb gelaten en niet heb gedaan wat ik je had beloofd? Ik wilde het wel, maar de situatie was er in mijn ogen nooit rijp voor. En uiteindelijk kón ik het gewoon niet. Heb je me daarvoor kunnen vergeven en voor alle pijn die ik je heb gedaan?' Matthieu wist heel goed dat hij geen enkel recht had op haar vergiffenis, maar toch hoopte hij erop. Maar dat had ze waarschijnlijk nooit gedaan. Waarom zou ze ook? Hij had het niet verdiend.

Carole keek hem aan met grote, eerlijke ogen. 'Ik weet het niet. Ik kan het me niet herinneren. Dat stuk is helemaal weg. Ik weet hoe goed het tussen ons was en ook hoeveel pijn het deed. Maar wat er daarna gebeurde is weg. Ik weet alleen dat het me heel veel tijd heeft gekost om eroverheen te komen.' Meer kon ze er niet van maken; het was het beste antwoord dat ze voor hem had. En voor Matthieu was het natuurlijk al fantastisch dat ze bereid was om nu tijd met hem door te brengen, vooral in deze zo ongewone omstandigheden. Vergiffenis was gewoon veel te veel gevraagd, wist hij, en hij had er natuurlijk geen enkel recht op.

Matthieu zette haar daarna af bij het hotel en beloofde de volgende dag weer langs te komen, om opnieuw te gaan wandelen. Carole wilde dan graag naar de Jardin du Luxembourg, waar ze zo vaak met Anthony en Chloe was geweest toen ze in Parijs woonden.

Het enige waar Matthieu nog aan kon denken toen hij naar huis reed, waren haar lippen op de zijne. Thuis liep hij meteen door naar zijn werkkamer en ging daar, zonder een licht aan te doen, op een stoel zitten. Hij had er geen idee van wat hij tegen haar moest zeggen, en of hij haar ooit nog zou zien als ze weer naar de States ging. En waarschijnlijk wist zij dat ook niet. Voor het eerst hadden ze geen geschiedenis en geen toekomst. Maar iedere dag was er één. En wat er daarna zou gebeuren, wist niemand.

Hoofdstuk 17

Het wandelen met Matthieu in de Jardin du Luxembourg bracht voor Carole een vloedgolf aan herinneringen terug. Hoe vaak ze daar met haar kinderen was geweest. En met hem natuurlijk. Met Matthieu was ze hier voor het eerst geweest en daarna heel vaak met Anthony en Chloe.

Lachend herinnerde ze zich allerlei grappige dingen die de kinderen hadden gedaan. En ook andere momenten die haar tot nu toe ontschoten waren, kwamen weer naar boven. Wanneer ze zo met hem door Parijs liep, keerden er allerlei dingen terug die ze zich anders waarschijnlijk niet zou hebben herinnerd; meestal ging het om leuke momenten en tedere ogenblikken die ze hadden gedeeld. Het verdriet dat hij haar had gedaan leek een beetje naar de achtergrond geschoven, vanwege de gelukkige herinneringen die nu in haar hoofd opkwamen.

Volop kletsend en lachend kwamen ze weer aan bij het Ritz. Carole had Matthieu uitgenodigd om bij haar in de suite te eten en hij had die uitnodiging graag geaccepteerd. Toen hij, met Caroles arm door de zijne, de sleutels aan een van de valets van het hotel gaf om de auto te parkeren, sprong er opeens een fotograaf tevoorschijn en werden ze verblind door het flitslicht. Verschrikt keken ze allebei op, maar bij de tweede foto glimlachte Carole vriendelijk naar de camera, terwijl Matthieu streng en waardig naast haar stond. Hij hield er helemaal niet van om op de foto te gaan en natuurlijk al helemaal niet als de foto door iemand van de roddelbladen werd gemaakt. Toen Carole en hij samenwoonden, waren ze altijd heel voorzichtig geweest, maar nu stond er natuurlijk voor hen allebei veel minder op het spel. Uiteindelijk hadden ze niets te verbergen. Het was alleen nog maar onplezierig gefotografeerd te worden en zeker niet zijn stijl, al helemaal niet wanneer er naar aanleiding van die foto ook nog een artikel in een blad zou verschijnen. Daarover klagend liep hij het hotel binnen. Carole en hij gebruikten tegenwoordig weer gewoon de hoofdingang, dat was veel makkelijker dan elke keer speciaal te moeten regelen dat de achteringang aan de Rue Cambon werd geopend. Carole had haar zonnebril in haar hand gehad op het moment dat ze waren gefotografeerd en daardoor was ze natuurlijk herkend, maar de pers had blijkbaar nog niet in de gaten wie Matthieu was.

Toen ze eenmaal boven waren, maakte ze er een opmerking over tegen Stevie.

'Daar komen ze heus wel achter,' was Stevie's commentaar. De hoeveelheid tijd die Carole doorbracht met Matthieu baarde haar soms zorgen. Maar Carole zag er wel ontspannen en gelukkig uit en ze knapte zienderogen op. Dus deden de ontmoetingen met hem haar in ieder geval geen kwaad.

Stevie bestelde via de roomservice een maaltijd voor hen beiden. Carole koos voor foie gras en Matthieu nam een steak. Stevie en de verpleegster zouden samen in Stevie's kamer eten. Ze vonden allebei dat het goed ging met Carole; je zag gewoon dat ze sterker werd en ze had meer kleur op haar wangen. En buiten dat vond Stevie dat ze er ook gelukkig uitzag.

Matthieu bleef tot tien uur die avond. Zoals altijd hadden ze weer een hoop te vertellen tegen elkaar en raakten ze niet uitgepraat over alle dingen die hun interesse hadden.

De politie had opnieuw contact met haar opgenomen om te horen of ze zich nog meer had weten te herinneren over de bomaanslag in de tunnel, maar dat was niet zo. Zodra de auto naast haar was geëxplodeerd, was Carole bewusteloos geraakt. Maar natuurlijk hadden ze van anderen ook een berg verklaringen. De politie leek er nu van uit te gaan dat alle daders bij de aanslag waren omgekomen -behalve de jongen die in het ziekenhuis was geweest. Er waren verder geen verdachten.

Matthieu vertelde haar over de zaken waarmee hij zich bezighield als advocaat en voegde er weer aan toe dat hij graag met pensioen wilde. Carole vond dat nog steeds een slecht besluit, tenzij hij iets anders had wat hem bezig zou houden.

'Je bent echt te jong om al met pensioen te gaan,' hield ze vol.

'Ja, ik zou wel willen dat dat waar was, maar dat is het niet. Hoe is het met je boek?' vroeg hij. 'Heb je er nog verder over nagedacht?'

'Ja,' gaf ze toe. Maar op het moment voelde ze zich nog niet in staat om alweer aan het werk te gaan. Er waren nu andere dingen veel belangrijker: hij bijvoorbeeld. Het was al zover dat hij dag en nacht in haar gedachten was. Natuurlijk probeerde ze dat uit alle macht te voorkomen, want ze wilde absoluut niet dat hij een obsessie voor haar werd. Nee, ze had zich voorgenomen alleen maar van hem te genieten tot ze weer terug naar de States zou gaan. En Carole dacht dat het maar goed was dat ze al snel weg zou gaan, voor de dingen tussen hen, net als vroeger, uit de hand zouden lopen.

Toen hij die avond vertrok, kusten ze elkaar weer. Het was iets wat net zo goed te maken had met het verleden, als met het heden. Als een soort ingesleten gewoonte gemengd met verlangen, geluk en verdriet, liefde en angst.

De rest van de avond hadden ze gepraat over zijn werk, haar boek, haar carrière, hun respectievelijke kinderen en wat er maar in hen opkwam. Af en toe gebeurde het dat Carole nog even moest zoeken naar een woord of een concept en ze kon ook nog niet met de computer overweg. De geheimen van haar boek zaten daarin besloten. Stevie had aangeboden om haar daarmee te helpen, maar Carole had gezegd dat ze er nog niet aan toe was. Het eiste veel te veel van haar concentratie.

De volgende ochtend bij het ontbijt bracht Stevie de kranten met zich mee. Ze had een hele stapel bij zich. Carole en Matthieu stonden op iedere voorpagina. Iedereen wist nu wie de man was, die gearmd met Carole Barker liep. Matthieu zag er grimmig en tegelijkertijd verschrikt uit op de foto's. Carole zag er prachtig uit, met een brede, vriendelijke glimlach. De kranten hadden de tweede foto, waarop ze lachte, gebruikt. Ze zag er knap uit. Het litteken op haar gezicht was nauwelijks zichtbaar. In ieder geval niet zodanig dat ze het vervelend vond. En de Herald Tribune had zijn huiswerk zelfs gemaakt: Matthieu was door die krant niet alleen als de voormalige minister van Binnenlandse Zaken geïdentificeerd, maar een of andere jonge journalist, of misschien was het ook juist wel een oude, doorgewinterde geweest, was in de archieven gedoken en had de kranten van de periode dat ze in Frankrijk had gewoond bekeken. En niet zonder succes: ze hadden er een mooie foto van Carole en Matthieu samen uit kunnen opdiepen, die was genomen tijdens een liefdadigheidsbal in Versailles. Carole herinnerde het zich nog goed. Matthieu en zij waren zo voorzichtig geweest om niet samen op het bal te arriveren. Arlette was met Matthieu meegekomen en Carole zelf werd geëscorteerd door de een of andere filmster waarmee ze ooit een film had gemaakt en die nu een bezoekje bracht aan Parijs. De twee sterren waren een oogverblindend koppel samen en werden de ganse avond gefotografeerd. Hoewel zijn fans het niet wisten, was de man eigenlijk homo. En dus was hij de perfecte camouflage geweest voor Carole.

Matthieu en zij waren, laat op de avond, even samen in de tuin geweest. Terwijl ze rustig op een bankje met elkaar hadden zitten praten, had een of andere fotograaf ze samen ontdekt en een foto van hen gemaakt. Het enige wat er de dag daarop in de kranten had gestaan was: 'Matthieu de Billancourt, minister van Binnenlandse Zaken, in gesprek met de Amerikaanse filmster Carole Barber.' Daarmee hadden ze toen dus geluk gehad. Niemand had iets vermoed, hoewel Arlette in paniek was geweest toen ze de kranten onder ogen had gekregen.

De twee foto's, die van Versailles en die van voor het Ritz gisteren, hadden de volgende kop: 'Toen en Nu. Hebben we iets gemist?' Het riep een vraag op waarop ze nooit het antwoord zouden weten, wist Carole. Matthieu en zij hadden hun sporen altijd zorgvuldig uitgewist. Dat zou natuurlijk heel anders zijn geweest als ze zijn baby had gehad, als hij Arlette voor haar had verlaten, een echtscheidingsprocedure was gestart, of ontslag had genomen van het ministerie, maar dat was allemaal niet gebeurd. Nu waren ze slechts twee mensen die samen een hotel binnengingen, oude vrienden wellicht, of misschien wel meer. Hij was ondertussen geen minister meer en hun partners waren allebei overleden. Het was moeilijk voor de pers om er veel meer van te maken, vooral nadat zij gewond was geraakt bij de bomaanslag. Het was niet meer dan normaal dat ze contact had met oude vrienden uit de tijd dat ze in Parijs had gewoond. De kop van de Herald maakte het allemaal tot een spannende vraag, waarop alleen Matthieu en Carole het antwoord wisten.

Matthieu belde haar zodra hij de krant had gezien. Hij was geïrriteerd; dit was precies het soort stommigheden waar hij pissig om werd. Maar Carole was eraan gewend. Zij had er tenslotte al haar sinds haar achttiende mee te maken.

'Wat een belachelijke kop,' mopperde hij grommend.

'Nee, ik vind het wel slim. Ze hebben echt moeten graven om die foto te vinden. Ik weet nog wanneer hij is genomen. Arlette was er die avond ook en je hebt die hele avond nauwelijks iets tegen me gezegd. Ik was toen al zwanger.' Er klonk van alles door in haar stem: boosheid, verwijten, verdriet. Na dat feest hadden ze ruzie gemaakt, de eerste in een reeks van vele. Hij had allerlei argumenten aangedragen als excuus en zij had hem ervan beschuldigd dat hij de boot afhield. De maanden daarop was hun leven samen langzaam uiteengevallen, vooral nadat ze de baby ook nog had verloren. Die avond in Versailles, toen die foto was genomen, had ze een rotavond gehad. Dat wist hij ook nog en hij voelde zich er schuldig over, wat er voor het grootste gedeelte de reden van was dat hij zo van streek was geraakt toen hij die foto weer onder ogen kreeg. Matthieu vond het verschrikkelijk om zo duidelijk geconfronteerd te worden met het verdriet dat hij haar had aangedaan. En hij wist natuurlijk dat zij net zo goed van streek zou zijn, als ze zich die avond tenminste kon herinneren. En dat kon ze dus blijkbaar. 'Het is niet de moeite waard om er ons druk over te maken,' besloot ze uiteindelijk. 'We kunnen er toch niets aan veranderen.'

'Wil je graag dat we vanaf nu oplettender zijn?' vroeg hij voorzichtig.

'Nee, niet echt,' zei ze gelaten. Het maakte nu toch niets uit. 'We zijn allebei ongebonden en bovendien ga ik al snel weer terug naar de States.' Over tien dagen, om precies te zijn. 'We doen er niemand kwaad mee en we zijn gewoon vrienden van vroeger, als iemand ernaar zou vragen.' En natuurlijk bleek later die ochtend dat er inderdaad naar werd gevraagd. Het tijdschrift People belde of ze vroeger iets met elkaar hadden gehad.

'Natuurlijk niet,' antwoordde Stevie uit naam van Carole, die had gezegd geen telefoontjes te willen. En ze ging verder met een verhaal hoe goed het wel niet ging met Carole, waarmee ze de journalist af probeerde te leiden van het onderwerp. Zodra ze op had gehangen, deed ze verslag aan Carole.

'Bedankt,' reageerde Carole ontspannen, terwijl ze een laatste hap van het ontbijt in haar mond stak en Stevie nog een croissantje pakte.

'Ben je bang dat de pers erachter komt?' vroeg Stevie met een bezorgd gezicht.

'Er valt nergens achter te komen. We zijn ook gewoon goede vrienden. Af en toe kussen we elkaar, maar dat is dan ook alles.' Dat zou ze tegen niemand anders dan Stevie hebben durven zeggen. Zeker niet ten opzichte van haar kinderen.

'En wat gaat er hierna gebeuren?' vroeg Stevie nog steeds bezorgd om haar.

'Niets. Wij vertrekken naar de States,' antwoordde Carole, terwijl ze Stevie recht aankeek. En Stevie kon zien dat Carole dat werkelijk geloofde. Maar zelf was ze daar niet zo van overtuigd. Stevie zag namelijk ook de liefde in Caroles ogen. Matthieu had de magie in haar leven teruggebracht.

'En dan?'

'Dan is het boek uit. Het is gewoon een mooier nawoord bij het verhaal dat jaren geleden zo verdrietig eindigde.' Carole klonk vastbesloten en zeker, alsof ze zichzelf daarvan probeerde te overtuigen.

'En er komt geen vervolg op dat boek?' vroeg Stevie en Carole schudde haar hoofd.

'Oké, als jij het zegt. Maar volgens mij ziet het er anders uit, wat dat ook mag betekenen. In mijn ogen is hij nog steeds hartstikke gek op je.' En Carole leek ook niet onberoerd te blijven door hem, ondanks de dingen die ze zichzelf en Stevie wijs probeerde te maken.

'Misschien,' reageerde Carole met een diepe zucht. 'Maar gek is hier het cruciale woord. Destijds waren we inderdaad allebei gek en gek op elkaar. Maar nu zijn we volwassen en verstandig. Eigenlijk hebben we nooit een kans gehad samen.'

'Maar dat ligt nu anders,' merkte Stevie fijntjes op. Stevie's mening over Matthieu was langzaamaan veranderd en ze kon duidelijk merken dat hij veel voor Carole betekende. En dat hij veel om Carole gaf stond wat haar betreft buiten kijf. Stevie had respect voor de manier waarop hij Carole probeerde te beschermen. 'Misschien was het niet het goede moment.'

'Ja, dat lijkt me duidelijk. Maar nu woon ik hier ten eerste niet meer. Mijn leven ligt in L.A. Het is gewoon te laat,' zei Carole met een vastbesloten gezicht. Ze besefte wel dat ze van hem hield, maar ze wilde niet terug in de tijd.

'Misschien wil hij wel verhuizen,' merkte Stevie hoopvol op en Carole barstte in lachen uit.

'Stevie, hou op. Ik ga niet weer dezelfde fout maken. Ooit was hij de liefde van mijn leven, maar dat was toen. En we leven nú. Je kunt niet zomaar vijftien jaar overslaan.'

'Misschien kan dat best. Ik weet het niet. Ik vind het gewoon rot voor je dat je alleen bent. Je verdient het om weer gelukkig te zijn.' Sinds de dood van Sean had ze medelijden met Carole, die vanaf die tijd zo ongeveer als een kluizenaar had geleefd. En hoe moeilijk ze het samen in het verleden ook hadden gehad, het was duidelijk dat de tijd die ze nu met Matthieu doorbracht haar goed deed.

'Ik ben gelukkig en ik lééf. Dat is voldoende. Ik heb mijn kinderen en mijn werk. Dat is alles wat ik wil.'

'Dat is toch niet genoeg,' reageerde Stevie nadenkend.

'Jawel, dat is het wél,' reageerde Carole vastberaden.

'Je bent veel te jong om niets meer te willen.'

Carole keek haar ernstig aan. 'Ik heb twee echtgenoten, plus een grote liefde gehad. Wat moet daar nog aan worden toegevoegd?'

'Ik wil dat je een gelukkig leven hebt. Je weet wel: "En ze leefden nog lang en gelukkig," en dat gedoe. Misschien heeft dat lang en gelukkig er in dit geval heel lang over gedaan om eindelijk aan te komen.'

'Dat kun je wel zeggen, ja. Vijftien jaar. Wel héél erg lang. Geloof mij nou maar, het zou een puinhoop worden. Destijds vond ik het hier heerlijk, maar nu niet meer. Ik hoor in L.A. Onze levens zijn totaal verschillend.'

'Is dat echt zo? Jullie hebben altijd van alles om over te kletsen als jullie samen zijn. Je bent veel levendiger dan de afgelopen jaren. Ik heb je sinds Sean niet meer zo meegemaakt.' Stevie wilde Carole niet overtuigen, maar ze moest bekennen dat ze Matthieu eigenlijk wel mocht, ook al was hij nogal afstandelijk en heel erg Frans. Het was duidelijk dat hij nog altijd van Carole hield. En zijn vrouw was nu overleden. Dit keer was het tenminste gepast en was hij ongebonden. Net als Carole.

'Het is een intelligente, interessante man. Hij is zelfs briljant. Maar hij is Frans,' hield Carole vol. 'Ergens anders zou hij ongelukkig zijn en ik wil hier niet meer wonen, ik heb het naar mijn zin in L.A. Hoe zit het trouwens met Alan? Nog nieuwe ontwikkelingen?' probeerde ze van onderwerp te veranderen. Plotseling keek Stevie alsof ze iets heel vies had gegeten.

'Alan? Hoezo?' Stevie zag er een beetje schuldig en vaag uit.

'Wat bedoel je, "hoezo"? Ik vroeg gewoon hoe het met hem gaat.' En met een warme glimlach vervolgde Carole: 'Kom op, zeg het maar. Voor de draad ermee. Wat is er aan de hand?'

'Niets. Helemaal niets.' Stevie begon te blozen. 'Het gaat goed met hem. Prima zelfs. Je krijgt de groeten.'

'Je liegt dat je barst,' reageerde Carole. 'Er is wel iets.' Even bleef het stil. Maar Stevie kon haar eigen geheimen nooit lang voor zich houden, in tegenstelling tot die van Carole.

'Oké, oké. Ik had het je pas willen vertellen als we weer thuis waren. En ik heb ook nog geen besluit genomen. Eerst moet ik het er met hem over hebben wat de voorwaarden zijn.' 'Voorwaarden?' Carole begreep er niets van, terwijl Stevie zich als een leeggelopen ballon in een stoel liet neervallen.

'Hij heeft me gisteren gevraagd te trouwen,' bekende Stevie met een beschaamd glimlachje.

'Door de telefoon?'

'Hij kon niet langer wachten. Hij heeft zelfs al een ring voor me gekocht. Maar ik heb nog geen ja gezegd.'

'Kijk dan eerst maar eens naar die ring,' plaagde Carole en Stevie kreunde. 'Of je hem wel mooi genoeg vindt.'

'Ik weet helemaal niet of ik wel wil trouwen. Hij bezweert me dat hij mijn werk niet zal verpesten. Dat het alleen maar leuker wordt als we de papieren en een ring hebben. Maar als ik het doe, zou jij dan mijn getuige willen zijn?'

'Dat zou ik een hele eer vinden. En ik denk dat je "ja" moet zeggen,' voegde Carole er ongevraagd aan toe.

'Waarom?'

'Omdat ik denk dat je van hem houdt,' antwoordde Carole eenvoudig.

'Nou en? Waarom zou je dan met elkaar moeten trouwen?'

'Dat moet helemaal niet. Maar het is een mooie belofte die je elkaar daarmee doet. Toen ik met Sean trouwde, dacht ik er net zo over als jij nu. Jason had me gedumpt voor een jongere vrouw. Matthieu had tegen mij, plus tegen zichzelf, gelogen, wilde zijn vrouw en zijn werk niet voor me achterlaten en brak mijn hart. Het laatste wat ik wilde was opnieuw in een huwelijk stappen, of zelfs maar verliefd op iemand worden. Sean haalde me over en ik heb er geen minuut spijt van gehad. Het was de beste beslissing die ik ooit heb genomen. Je moet er alleen zeker van zijn dat je met de juiste trouwt.'

'Ik denk wel dat hij dat is,' klonk Stevie mistroostig.

'Nou, wacht dan gewoon af hoe je je voelt als je eenmaal terug bent. Je kunt best een heel lange verloving hebben.'

'Hij wil op Oudjaar trouwen in Vegas. Ordinair, hè?'

'Ontzettend. Maar het kan ook heel leuk zijn. De kinderen zijn dan met Jason in St. Bart's, dus ik kan daar dan wel heen komen vliegen,' bood Carole aan, waarna Stevie opstond om haar een knuffel te geven.

'Dankjewel. Ik laat het je wel weten. Ik ben bang dat ik "ja" ga zeggen.'

'Misschien ben je er wel aan toe,' zei Carole, terwijl ze vol liefde naar haar keek, in een poging om haar gerust te stellen. 'Ik denk eigenlijk van wel, je hebt het er de laatste tijd vaak over.'

'Dat komt omdat hij er steeds over begint, het lijkt wel een obsessie voor hem.'

'Bedankt dat je me in vertrouwen hebt genomen,' zei Carole warm.

'Als ik het doe, kun je er maar beter bij zijn om mijn hand vast te houden,' zei Stevie mismoedig, maar toen glimlachte ze en zag ze er opeens gelukkig uit.

'Reken maar,' beloofde Carole. 'Ik zou het voor geen goud willen missen.'

Die avond dineerden Carole en Matthieu weer samen. Voor het eerst gingen ze buiten het hotel eten: in de Orangerie op het Île Saint Louis in de Seine. Carole had de enige rok aan die ze had meegebracht en Matthieu was naar de kapper geweest en droeg een donker kostuum. Hij zag er keurig uit en bovendien heel knap, hoewel hij nog steeds woedend was over de berichten in de Herald Tribune. Hij was de vleesgeworden onrechtvaardig bejegende.

'Ach, in vredesnaam,' zei Carole met een glimlach naar hem. 'Ze hebben gelijk. Het is waar. Waarom ben je nou toch zo woedend?' Hij gedroeg zich als een publieke vrouw die pretendeert dat ze maagd is, vond ze, maar dat zei ze maar niet tegen hem.

'Maar niemand wist ervan!' Daar was hij altijd zo trots op geweest en dat wrong nog altijd bij haar. Wat had ze er een hekel aan gehad dat ze verborgen werd gehouden en zijn leven niet met hem mocht delen.

'We hebben gewoon geluk gehad.'

'En waren heel voorzichtig.' Hij had gelijk, dat waren ze inderdaad geweest. Ze hadden allebei goed beseft dat ze ieder moment in een enorm schandaal konden zijn verwikkeld. En eigenlijk was het een wonder dat dat niet was gebeurd.

Tijdens het eten praatten ze over allerlei andere dingen en het eten was heerlijk. Pas bij het dessert begon hij over een delicaat onderwerp. Hun toekomst. Hij had er de hele nacht over liggen piekeren. En de insinuaties in de kranten golden voor hem als de druppel die de emmer deed overlopen. Het was tijd. In het verleden waren ze al lang genoeg stiekem met elkaar omgegaan en het minste wat ze op hun leeftijd verdienden was fatsoen. Dat waren ongeveer zijn woorden, terwijl ze samen een dessert deelden, tarte tatin met karamelijs dat smolt op je tong.

'We zijn fatsoenlijk,' wierp Carole tegen. 'Juist heel erg fatsoenlijk. Ik tenminste wel. Ik weet natuurlijk niet wat jij de laatste tijd allemaal hebt uitgevreten, maar ik gedraag me als een keurige weduwe.'

'Ik ook,' reageerde hij afgemeten. 'Ik heb sinds jouw vertrek nooit meer iets met iemand anders gehad,' voegde hij eraan toe en ze zag aan zijn gezicht dat dat waar was. Dat had hij ook altijd gezegd: dat zij de enige vrouw was met wie hij een verhouding had gehad, buiten zijn vrouw om. 'Het stuk in de Tribune zet ons in een kwaad daglicht, we lijken oneerlijk en stiekem,' klaagde hij.

'Nee, dat is helemaal niet zo. Jij bent een van de gerespecteerdste mannen in Frankrijk en ik ben een filmster. Wat had je dan gewild? "Verlopen actrice en verslagen politicus samen aan de wandel." Alsof we twee oude lullen zijn? En in wezen zijn we dat natuurlijk ook.'

'Carole!' Hij moest lachen om wat ze zei, maar was ook een beetje geschokt.

'Het is de bedoeling dat die kranten worden verkócht en daarom maken ze het allemaal wat sappiger dan ze denken dat het is. Maar dit keer was het raak, ze wierpen de juiste vraag op. Maar dat zullen ze nooit zeker weten, tenzij jij of ik het hun vertelt.'

'Dat wij het weten is voldoende.'

'Voor wat?'

'Voldoende om een leven mee op te bouwen. Iets wat we al jaren geleden hadden moeten doen en nalieten, omdat ik mezelf enorm in de weg zat en niet in staat was om te doen wat ik je had beloofd.' Nu gaf hij dat maar al te graag toe, maar in die tijd was dat absoluut niet het geval geweest.

'Wat bedoel je?' vroeg ze met een bezorgde blik.

Matthieu ging recht op zijn doel af. 'Wil je met me trouwen, Carole?' Terwijl hij het vroeg, pakte hij haar hand en keek haar diep in de ogen. Een tijdje bleef ze doodstil zitten en toen schudde ze langzaam haar hoofd. Het kostte haar enorm veel inspanning om dat voor elkaar te krijgen.

'Nee, Matthieu, dat wil ik niet.' Ze klonk heel zeker van haar besluit en Matthieus gezicht betrok. Hier was hij al bang voor geweest, dat het te laat was.

'Waarom niet?' vroeg hij verdrietig, maar hij hoopte dat ze misschien nog van gedachten zou veranderen.

'Omdat ik niet getrouwd wil zijn,' zei ze met moedeloze stem. 'Ik wil mijn leven houden zoals het nu is. Ik ben al twee keer getrouwd geweest. Dat is genoeg. Van mijn overleden echtgenoot heb ik erg veel gehouden. Dat was een geweldig mens. En daarvoor had ik tien goede jaren met Jason. Misschien is dat gewoon alles wat je krijgt in het leven. En ik heb ook met mijn hele hart van jou gehouden, maar moest je verliezen.' Dat had haar bijna letterlijk gedood, maar dat vertelde ze hem niet. Dat wist Matthieu toch wel en daar had hij al vijftien jaar enorme spijt van. Uiteindelijk was zij eroverheen gekomen. Hij niet.

'Je hebt me niet verloren, jij hebt me verlaten,' bracht hij haar in herinnering en ze knikte.

'Ik heb je nooit echt gehad natuurlijk, dus kon ik je ook niet verliezen,' corrigeerde ze. 'Je was van je vrouw en van Frankrijk.'

'En nu is Arlette er niet meer en heb ik me teruggetrokken uit de politiek,' reageerde hij.

'Ja, dat klopt. Maar ik heb me niet teruggetrokken uit de filmwereld. Ik ben dan wel weduwe, maar toch wil ik weer volop aan het werk. Ik zou graag nog een aantal films maken, tenminste, als ik mooie rollen mag spelen.' Daar had ze echt zin in. 'Ik kan nu weer overal heen, net zoals ik in de tijd met Jason deed en ook toen ik met jou was. Ik wil niet iemand thuis hebben zitten die daarover klaagt, of me misschien zelfs achterna reist. Ik wil mijn eigen leven. En zelfs als het zo zou zijn dat er geen films meer komen, dan nog wil ik de vrijheid hebben om te doen wat ik wil.

Voor mezelf, voor de United Nations, voor de dingen die ik belangrijk vind. Tijd voor mijn kinderen, om dat boek te schrijven - als het me ooit lukt om weer op mijn computer te werken. Ik zou helemaal geen goede vrouw voor je zijn.'

'Ik hou van je, precies zoals je bent.'

'En ik ook. Dat ik van je hou, bedoel ik. Maar ik wil niet gebonden zijn, of dat soort beloftes aangaan. En bovenal wil ik nooit meer een gebroken hart.' Dat was de essentie, veel belangrijker dan haar carrière of haar werk voor goede doelen. Ze was bang, te bang. Ze wist heel goed dat ze opnieuw verliefd op hem was geworden en dat dat gevaarlijk voor haar was. Ze wilde zichzelf niet verliezen door nu voor hem te kiezen. Vijftien jaar geleden was het allemaal veel te pijnlijk geweest, ook al was hij nu ongebonden.

'Deze keer zou ik je hart niet breken,' zei hij, vol schuldgevoel.

'Dat kun je nooit zeggen, zoiets kan natuurlijk altijd. Dat doen mensen nou eenmaal af en toe. Dat hoort nu eenmaal bij de liefde. Dat je ervoor kiest om eventueel een gebroken hart op te lopen. En dat wil ik dus niet. Ik heb er al een gehad en dat is me slecht bevallen. Ik wil dat niet nog een keer meemaken en al helemaal niet met de man die me het eerste heeft bezorgd. Ik wil gewoon niet meer zoveel pijn hebben of zoveel van iemand houden. Ik ben vijftig en voor dat soort dingen ben ik te oud.' Ze zag er wel niet naar uit, maar zo voelde ze het wel, en zeker na die bomaanslag.

'Dat is belachelijk, je bent een jonge vrouw. Het gebeurt vaak dat mensen die veel ouder zijn dan wij met elkaar trouwen.' Wanhopig probeerde hij haar te overtuigen, maar zag dat het geen effect had.

'Dan hebben ze meer moed dan ik. Ik heb jou, Sean en Jason overleefd. Dat is voldoende. Ik wil niet nog een keer aan zoiets beginnen.' Ze was onvermurwbaar in wat ze zei en hij voelde dat ze het meende. En hij was al even vastbesloten om haar van gedachten te doen veranderen. Toen ze het restaurant uitliepen, waren ze er nog druk over aan het kibbelen en was hij nog geen steek verder gekomen. Dit was niet het resultaat dat hij voor ogen had gehad. 'En ik hou van mijn leven in L.A. Ik wil niet meer in Frankrijk wonen.'

'Waarom niet?'

'Ik ben geen Française. Ik ben Amerikaanse. Ik wil niet in het land van een ander wonen.'

'Vroeger wel, je vond het hier heerlijk,' hield hij vol. Hij probeerde dat gevoel weer terug in haar herinnering te brengen, maar ze wist het nog maar al te goed. En daarom joeg hij haar ook angst aan. Ditmaal was ze banger voor zichzelf dan voor hem. Carole was bang de verkeerde beslissing te nemen.

'Ja, dat is waar. Maar toen ik thuiskwam, voelde ik me gelukkig en realiseerde ik me dat ik hier niet hoor. Dat was ook een deel van de problemen tussen ons. Jij noemde dat altijd onze culturele verschillen. Daarom vond jij het ook geen probleem om met mij samen te wonen, terwijl je met haar getrouwd was. En je zou zelfs een kind hebben gekregen, zonder met de moeder ervan getrouwd te zijn. Ik wil niet ergens wonen waar mensen zo anders denken over dat soort dingen als ikzelf. Uiteindelijk kan het nooit goed voor je zijn als je ergens woont waar je anders moet zijn dan je in wezen bent.' Matthieu begreep dat de pijn die hij haar had berokkend zó diep was, dat de littekens zelfs na vijftien jaar nog niet waren geheeld. In tegenstelling tot het litteken op haar wang. Het verdriet dat hij had veroorzaakt was té enorm. Het had zelfs gevolgen voor de manier waarop ze over de Fransen en Frankrijk dacht. Alles wat Carole nog wilde was: naar huis. En de rest van haar leven in vrede en rust doorbrengen. Matthieu vroeg zich af hoe het Sean was gelukt om haar ervan te overtuigen dat ze met elkaar moesten trouwen. En ook hij had haar verlaten. Dus hield ze de deur naar haar hart nu stevig op slot.

De hele weg terug hadden ze het er nog over en uiteindelijk namen ze, zittend in de auto, afscheid van elkaar. Carole wilde deze keer niet dat hij nog meeging naar haar kamer. Ze gaf hem een lichte kus op zijn lippen, bedankte hem voor het diner en glipte de auto uit.

'Denk je er alsjeblieft nog over?' smeekte hij haar.

'Nee, dat doe ik niet. Dat heb ik vijftien jaar geleden gedaan.

Jij niet. Je hebt tegen me gelogen, Matthieu. En tegen jezelf. Je hebt me bijna drie jaar aan het lijntje gehouden. Wat wil je nu nog van me?' Haar ogen stonden heel verdrietig en hij kon zien dat het hopeloos was, maar hij wilde het gewoon niet geloven.

'Vergeef me. Laat me voor de rest van mijn leven van je houden en voor je zorgen. Ik zweer je dat ik je niet weer zal teleurstellen.' Carole kon wel zien dat hij het meende.

'Ik kan heel goed voor mezelf zorgen,' zei ze triest, terwijl ze, nadat ze was uitgestapt, door het open raampje van de auto naar hem keek. 'Ik ben gewoon te moe om nog een keer zo'n risico te nemen.' Toen draaide ze zich om en haastte zich, met de twee bewakers achter haar aan, de trappen van het Ritz op. Matthieu bleef haar nakijken en reed toen weg, met de tranen over zijn wangen stromend. Nu was dus duidelijk waar hij al die tijd bang voor was geweest en waarvan hij had gehoopt dat het niet zo zou zijn: hij was haar kwijt.

Hoofdstuk 18

Carole was ongewoon stil toen ze de volgende ochtend met haar werkneemster aan het ontbijt zat. Stevie at een omelet met cantharellen en een paar chocoladecroissants.

'Tegen de tijd dat we naar huis gaan, weeg ik honderd kilo,' klaagde Stevie, terwijl Carole in stilte de krant las. Stevie vroeg zich af of alles wel in orde was. Sinds ze uit bed was, had ze nog nauwelijks iets gezegd.

'Hoe was het dinertje gisteravond?' vroeg Stevie uiteindelijk maar, toen Carole de krant neerlegde. Carole leunde achterover in haar stoel en zuchtte diep.

'Goed.'

'Waar zijn jullie naartoe geweest?'

'De Orangerie, op het Île Saint Louis. Vroeger gingen we daar heel vaak eten.' Het was een van zijn favoriete restaurants en dat was het ook voor haar geworden, samen met de Voltaire.

'Voel je je wel goed?'

Carole knikte. 'Moe. Maar dat wandelen heeft me goed gedaan.' Ze was iedere dag een eind gaan lopen met Matthieu en ze hadden onderweg urenlang gekletst.

'Was hij boos om dat bericht in de Herald Tribune?

'Een beetje. Maar daar komt hij wel weer overheen. Ik snap niet dat hij er zo verontwaardigd over is, ze hadden het gewoon bij het rechte eind. Het is al een wonder dat niemand daar ooit eerder is opgekomen, hoewel we wel erg voorzichtig waren destijds. Er stond voor ons allebei tenslotte een heleboel op het spel. Maar dat vergeet hij.'

'Het zal wel weer overdrijven,' stelde Stevie haar gerust. 'En bovendien kan niemand nu meer iets bewijzen. Het is al veel te lang geleden.' Carole knikte instemmend. 'Hebben jullie het leuk gehad?' Carole haalde haar schouders op. En keek vervolgens haar assistente en vriendin recht aan.

'Hij heeft me gevraagd.'

'Wat?'

'Hij heeft me gevraagd. Ten huwelijk.' Caroles gezicht was uitdrukkingsloos. Stevie was eerst verbouwereerd en toen hartstikke blij, maar Carole niet.

'Holy shit! En wat heb je geantwoord?'

'Ik heb "nee" gezegd.' Caroles stem was akelig kalm. Stevie staarde haar aan.

'Heb je "nee" gezegd? En ik had juist het gevoel dat jullie eigenlijk nog steeds verliefd op elkaar waren en dat hij probeerde weer iets met je te beginnen.'

'Ja, dat probeert hij ook. Of probeerde.' Carole vroeg zich af of hij nu nog contact met haar zou zoeken. Misschien was hij wel te ontdaan door de gebeurtenissen van de avond daarvoor.

'Waarom heb je "nee" gezegd?' Hoewel ze in eerste instantie niet zo weg was geweest van Matthieu, was Stevie nu teleurgesteld.

'Het is te laat. Er is te veel gebeurd. Ik hou nog wel van hem, maar hij heeft me te veel pijn gedaan. En ik wil gewoon niet nog een keer trouwen. Dat heb ik hem gisteravond uitgelegd.'

'Die eerste twee dingen begrijp ik, over de pijn die hij je heeft gedaan. Maar waarom wil je nooit meer trouwen?'

'Dat ben ik al twee keer geweest en dat heb ik nu wel gezien. Gescheiden. Weduwe. Een gebroken hart in Parijs. Waarom zou ik weer zo'n risico nemen? Dat wil ik helemaal niet. Mijn leven is zo veel makkelijker. Zo voel ik me veilig.'

'Je lijkt mij wel,' merkte Stevie een beetje ontdaan op.

'Jij bent nog jong, Stevie, en je bent nooit getrouwd geweest. Je moet dat zeker één keer in je leven doen, als je genoeg van iemand houdt om de huwelijksgelofte te doen.' Nu had Carole het over Alan. 'Ik hield van de mannen met wie ik getrouwd ben geweest. Jason verliet me en Sean stierf, veel te jong. Ik wil niet weer helemaal opnieuw beginnen en al helemaal niet met een man die mijn hart al een keer heeft gebroken. Waarom zou ik het risico nemen?' Ze hield dan wel van hem, maar deze keer wilde ze dat haar hoofd de baas bleef over haar hart. Dat was veel veiliger.

'Jawel, maar van wat ik ervan begrijp deed hij je niet opzettelijk verdriet. Dat leid ik af uit de dingen die je me hebt verteld. Hij raakte verstrikt in zijn eigen puinhoop. Hij was bang om zijn vrouw te verlaten, hij zat hoog in de regering en toen werd hij ook nog voor een volgende periode gevraagd, wat het alleen nog maar ingewikkelder maakte. Maar nu is hij met pensioen en is zijn vrouw overleden, dus lijkt het me niet voor de hand liggen dat hij er weer zo'n zootje van maakt. En hij maakt je gelukkig, of althans daar lijkt het in mijn ogen op. Klopt dat?'

'Ja,' antwoordde Carole eerlijk. 'Dat doet hij. Maar zelfs al zou hij er dit keer geen zootje van maken, wat gebeurt er dan? Dan gaat hij dood en blijf ik weer achter met een gebroken hart.' Ze zag er net zo troosteloos uit als het klonk. 'Ik wil mijn hart gewoon niet meer in de waagschaal stellen. Dat doet te veel pijn.' Het was al moeilijk geweest toen ze Sean had verloren en ze daarvan weer op moest krabbelen. Dat had haar twee jaar gekost. En na Matthieu had ze door vijf jaar ellende heen gemoeten om weer een beetje tot zichzelf te komen. Iedere dag ervan had ze gehoopt dat hij uit Parijs zou bellen om te zeggen dat hij weg was bij zijn vrouw, maar dat was nooit gebeurd. In plaats daarvan was hij tot haar dood bij haar gebleven.

'Je moet niet zomaar de moed opgeven,' zei Stevie. Haar verdriet om Carole klonk door in haar stem. Ze had niet beseft dat Carole zich zo voelde, niet in die mate. 'Het past niet bij je om op te geven.'

'Ik wilde Sean eigenlijk al niet trouwen. Hij heeft me ertoe overgehaald. Maar toen was ik van jouw leeftijd, nu ben ik er gewoon te oud voor.'

'Op je vijftigste? Doe ziet zo raar. En je ziet eruit als vijfendertig.'

'Maar ik voel me wel honderd. En mijn hart is wel driehonderd jaar oud. Geloof me, dat heeft al veel te veel meegemaakt.'

'Kom op, Carole. Praat geen onzin. Je bent nu gewoon moe, omdat je vreselijke dingen hebt meegemaakt de laatste tijd. Ik heb je gezicht gezien toen we destijds hier in Parijs waren om het huis verkoopklaar te maken. Je hebt van die man gehouden.'

'Daar gaat het nou juist om. Zo wil ik me gewoon nooit meer voelen. Ik was er helemaal kapot van. Ik dacht echt dat ik dood zou gaan toen ik hem verliet en terug naar de States vloog. Ik heb drie jaar lang iedere nacht liggen huilen om hem. Of in ieder geval twee jaar. Wie zit daar nou op te wachten? Wat moet ik als hij me verlaat of doodgaat?'

'En wat als dat niet gebeurt? Als je gelukkig met hem bent, werkelijk gelukkig deze keer, niet stiekem, in gestolen momenten. Wil je het risico lopen om dat te missen?'

'Ja.' Carole klonk vastbesloten.

'Hou je van hem?'

'Ja. Hoe vreemd het ook is, zelfs in mijn eigen ogen, na al die tijd. Maar ik wil niet getrouwd zijn met hem, of met iemand anders. Ik wil vrij zijn om alles te doen wat ik wil. Ik weet heus wel dat dat heel egoïstisch klinkt. Misschien ben ik altijd wel een egoïst geweest. Misschien is dat wel de reden waarom Chloe zo teleurgesteld is in me, of waarom Jason me heeft verlaten. Ik had het zo druk met mijn carrière en filmster zijn, dat ik misschien de werkelijk belangrijke dingen wel heb gemist. Ik denk van niet, maar je weet het maar nooit. Ik heb mijn kinderen grootgebracht en van mijn echtgenoten gehouden. Ik heb Sean voor zijn dood geen minuut alleen gelaten. Nu wil ik eens doen wat ik wil, zonder daar iemand mee te beledigen, teleur te stellen, woedend te maken of ergens toe te forceren. Als ik nu opeens in een vliegtuig wil stappen om ergens heen te gaan, dan kan dat. Als ik geen zin heb om naar huis te bellen, dan kan dat. En niemand heeft er last van. Nu is er toch niemand meer thuis. En buiten dat: ik wil mijn boek schrijven. Zonder te hoeven denken aan een ander, of te denken dat ik eigenlijk ergens anders zou moeten zijn. Achttien jaar geleden zou ik voor Matthieu zijn gestorven. Ik zou mijn carrière voor hem hebben opgegeven, als hij me dat had gevraagd. Of Jason. Ik wilde kinderen van Matthieu en zijn vrouw zijn. Maar dat is allemaal al heel lang geleden en nu ben ik niet meer bereid om zoveel op te geven. Ik heb een huis dat ik prettig vind, vrienden van wie ik hou, ik kan mijn kinderen vaak zien. Ik wil niet hier in Parijs zitten en eigenlijk wensen dat ik ergens anders was. En nog erger: met een man die me misschien wel verdriet gaat doen en dat in ieder geval in het verleden heeft gedaan.'

'Ik dacht dat je van Parijs hield.' Stevie was nogal ontdaan door haar verhaal. Misschien was het inderdaad te laat. Dat had ze niet geloofd, maar nu had Carole haar bijna overtuigd.

'Ik vind Parijs wel leuk. Ik hou er zelfs van. Maar ik ben geen Française. Ik wil niet horen wat er mis is met mijn land, of hoe vervelend de Amerikanen zijn, of dat ik er niets van begrijp omdat ik uit een ander land kom, dat nog veel minder beschaafd is bovendien. Matthieu gaf voor ongeveer de helft van onze problemen de schuld aan onze 'culturele verschillen', omdat ik van hem verwachtte dat hij zou scheiden om met mij te kunnen zijn. Je mag het ouderwets of bekrompen vinden, maar ik wilde gewoon geen seks met de echtgenoot van een ander. Ik wilde mijn eigen echtgenoot. Ik vond dat hij me dat was verschuldigd. Maar hij bleef bij haar.' Het zat natuurlijk een stuk ingewikkelder in elkaar dan dat, vooral omdat hij ook zo'n hoge positie in de regering had bekleed, maar zijn overtuiging dat het niet slecht was om er een maîtresse op na te houden was typisch Frans en had haar altijd enorm gestoord.

'Maar nu is hij vrij. Daar heb je allemaal niets meer mee van doen. Als je van hem houdt, snap ik niet wat je tegenhoudt.'

'Ik ben gewoon te laf,' gaf Carole verdrietig toe. 'Ik wil geen pijn meer. Ik loop liever hard weg vóór dat gebeurt. En het gebeurt altijd.'

'Wat verdrietig,' zei Stevie ongelukkig, terwijl ze naar haar vriendin keek.

'Ja, dat is zo. Ik was zo enorm verdrietig, vijftien jaar geleden toen ik bij hem wegging. Het was een hel. We waren er allebei helemaal kapot van. Op het vliegveld stonden we allebei te huilen. Maar ik kon gewoon niet meer blijven. Niet hoe de zaken toen stonden. En misschien zou het nu iets anders zijn. Zijn kinderen, zijn land, zijn werk. Ik zie hem niet ergens anders dan in Frankrijk wonen. En ik wil hier niet wonen, in ieder geval niet de hele tijd.'

'Kunnen jullie niet op de een of andere manier een compromis sluiten?' vroeg Stevie en Carole schudde haar hoofd.

'Het is veel eenvoudiger om er helemaal niet aan te beginnen. Niemand wordt teleurgesteld, of krijgt het gevoel minder te krijgen dan verdiend. Op deze manier doen we elkaar geen pijn, beledigen we elkaar niet en is het niet zo dat we elkaar te weinig respecteren. We zijn gewoon allebei te oud.' Carole had haar besluit genomen en er was niets dat dat kon veranderen. Stevie wist hoe ze was als ze in zo'n stemming was. Carole was zo koppig als een ezel.

'Dus zul je de rest van je leven in je eentje zijn. Alleen met je herinneringen en een paar keer per jaar een bezoekje aan je kinderen. En hoe moet het dan als ze hun eigen levens hebben en hun eigen kinderen en haast geen tijd meer hebben voor jou? Hoe moet dat dan? Doe je nog elke paar jaar een film, of ga je dat opgeven? Ga je een boek schrijven, af en toe een lezing houden voor een of ander goed doel waar je misschien niet eens meer iets om geeft tegen die tijd? Carole, dit is het stomste wat ik ooit heb gehoord.'

'Jammer dat je het zo ziet, voor mij is het heel logisch.'

'Maar over tien of vijftien jaar is dat niet meer zo, als je ontzettend eenzaam bent en al die jaren met hem hebt gemist. Misschien is hij dan zelfs al dood en heb jij je kans gemist om met de man te zijn waar je al twintig jaar van houdt. Wat jullie met elkaar hebben, heeft al heel veel tragedies en tijd doorstaan. En nog houden jullie van elkaar. Waarom zou je er niet van genieten zolang het nog kan? Je bent nog jong, mooi en hebt nu nog een stukje carrière voor je. Maar als dat ophoudt, zul je helemaal alleen zijn. En dat wil ik niet zien gebeuren.' Stevie voelde zich heel verdrietig om haar.

'En wat zou ik dan moeten doen? Alles voor hem opgeven? Ophouden met te zijn wie ik ben? Nooit meer een film maken? Alles wat ik doe voor Unicef opgeven? Op de bank gaan zitten en zijn hand vasthouden? Dat is niet hoe ik wil zijn. Ik moet mezelf respecteren en in ere houden waar ik in geloof. Als ik dat niet doe, doet niemand het voor me.'

'Kan het niet allebei?' opperde Stevie, gefrustreerd. Ze gunde Carole een leven dat meer inhield dan haar liefdadigheidswerk, af en toe een film maken en een bezoek aan haar kinderen in de vakanties. Ze verdiende het dat er van haar werd gehouden en dat ze met iemand gelukkig was voor de rest \an haar leven, of hoe lang het dan ook zou duren. 'Moet je een Jeanne d'Arc zijn en celibatair zijn om jezelf recht te doen?'

'Misschien geldt dat wel voor mij,' antwoordde Carole met opeengeklemde kaken. Stevie bracht haar van haar stuk, waar ze natuurlijk ook op uit was, maar ze had niet het gevoel dat ze echt doordrong.

Ze doken allebei weer in de krant, teleurgesteld in elkaar. Het was zeldzaam voor hen om het zo oneens te zijn met elkaar. Tot het moment dat de dokter die middag arriveerde, spraken ze geen woord meer met elkaar.

De dokter was tevreden over de vooruitgang die Carole had geboekt en met het feit dat ze zoveel had gewandeld. De spierspanning in haar benen was erg verbeterd, haar evenwicht was prima en haar geheugen ging met sprongen vooruit. De dokter was er zeker van dat Carole op het geplande tijdstip naar L.A. terug zou kunnen vliegen. Er was geen medische belemmering waardoor dat niet zou kunnen. De dokter beloofde binnen een paar dagen terug te komen, zei dat Carole zo door moest gaan, wisselde een paar woorden met de verpleegster en ging toen weer terug naar het ziekenhuis.

Toen de dokter weg was, bestelde Stevie een lunch voor Carole, maar vertrok daarna naar haar eigen kamer en liet Carole achter in haar suite. Zo aten ze dus allebei in hun eentje. Stevie was door alles wat Carole had gezegd te zeer uit haar doen om nu in staat te zijn zomaar wat te kletsen. Ze was bang dat Carole bezig was de grootste fout van haar leven te maken. Liefde was niet zomaar iets wat je elke dag tegenkwam, en als het dan opeens in je schoot viel, moest je dat volgens Stevie niet zomaar negeren. Of erger nog: ervoor wegrennen, omdat je bang bent dat je opnieuw pijn zal worden gedaan.

Carole begon zich te vervelen, zo alleen aan de lunch. Stevie had gezegd dat ze hoofdpijn had, maar Carole vermoedde dat dat een smoesje was geweest. Dat had ze maar zo gelaten, en nadat ze een tijdlang door de suite had lopen ijsberen, besloot ze Matthieu op kantoor te bellen. Hij zou wel uit lunchen zijn, maar het kon geen kwaad het toch te proberen. Maar tegen haar verwachting in verbond zijn secretaresse haar onmiddellijk met hem door. Meneer de Billancourt at vandaag een broodje achter zijn bureau en was de hele dag al in een rothumeur. Al twee keer had hij haar, zijn secretaresse, voor iets onbenulligs op haar kop gegeven en daarna had hij, na een gesprek met een cliënt die hem irriteerde, de deur van zijn kantoor keihard achter zich dichtgegooid. Hij was ongelofelijk chagrijnig; ze had hem nog nooit zo meegemaakt en vertelde nu dus met de nodige voorzichtigheid wie er voor hem aan de telefoon was. Matthieu pakte direct de hoorn op in de hoop dat Carole van gedachten was veranderd.

'Ben je te boos op me om met me te willen praten?' vroeg Carole zachtjes.

'Ik ben helemaal niet boos op je, Carole,' reageerde hij verdrietig. 'Ik hoopte dat je me belde om te zeggen dat je van mening bent veranderd. Mijn aanbod geldt nog steeds.' Hij glimlachte weemoedig. Dat zou altijd blijven gelden, zijn hele leven lang.

'Nee, dat ben ik niet. Ik ben ervan overtuigd dat het goed is wat ik heb gezegd. Voor mij in ieder geval. Ik ben gewoon te bang om nog een keer te trouwen. Zeker voorlopig. En bovendien wil ik het ook gewoon niet. Ik heb het er vanmorgen met Stevie over gehad en zij zegt dat ik er over een jaar of tien, vijftien spijt van zal krijgen.'

'Ja, maar dan ben ik dood,' reageerde hij praktisch en er ging een huivering door Carole heen.

'Dat zou ik maar uit mijn hoofd laten. Was het een tijdelijk aanbod of eentje voor de lange duur?'

'Voor de lange duur. Zit je me nou te stangen?' Hij wist dat hij zoiets verdiende, alles wat ze maar kon verzinnen verdiende hij zelfs, na het verdriet dat hij haar in het verleden had aangedaan.

'Nee, Matthieu, ik zit je niet te stangen. Ik probeer trouw te zijn aan mezelf en te staan voor waar ik in geloof, voor de persoon die ik ben. Ik hou van je, maar ik moet ook trouw blijven aan mezelf. Als ik dat niet zou doen, wat voor soort mens zou ik dan zijn? Trouw aan mezelf zijn is mijn leidraad in het leven.'

'Je bent jezelf altijd trouw gebleven, Carole. Daarom ben je ook bij me weggegaan. Je had te veel respect voor jezelf om te blijven. Dat is een van de redenen waarom ik zoveel van je hou.' Het was een onmogelijke situatie voor hen allebei: destijds voor hem en nu voor haar. Beide keren gevangen in iets waarin geen keuze viel te maken. Het had te maken met respect: voor elkaar en voor zichzelf, en soms voor allebei tegelijk.

'Wil je vanavond met me uit eten?' vroeg Carole.

'Dat lijkt me heerlijk,' klonk hij opgelucht. Hij was bang geweest dat ze hem niet meer zou willen zien voor haar vertrek.

'In de Voltaire?' vroeg ze. Daar waren ze al wel honderd keer geweest. 'Om negen uur?' - in Parijs het normale uur om te dineren, zelfs nog wat aan de vroege kant.

'Prima. Zal ik je komen halen in het hotel?'

'Nee, ik zie je daar wel.' Carole was nu veel zelfstandiger dan vroeger, maar ook dat was iets waarvan hij hield. Eigenlijk bestond er niets aan haar waarvan hij niet hield. 'Op één voorwaarde,' voegde ze er plotseling aan toe.

'Wat dan?' Hij had geen idee wat dat zou kunnen zijn.

'Dat je me niet weer ten huwelijk vraagt.'

'Voor vanavond wil ik je dat wel beloven, maar niet voor eeuwig.'

'Oké. Dat lijkt me eerlijk.' Haar antwoord gaf hem weer hoop dat hij haar misschien ooit zou kunnen overtuigen. Misschien als ze echt weer helemaal de oude zou zijn, of als ze dat boek af had. Ooit zou hij haar nog eens ten huwelijk vragen en misschien zou ze uiteindelijk een keer 'ja' zeggen. Hij kon wel wachten, dat hadden ze tenslotte al vijftien jaar gedaan. Wat langer kon er nog best bij. En zelfs al zou het een heleboel langer worden, hij weigerde gewoon op te geven, wat ze ook zei.

Carole arriveerde precies om negen uur in de Voltaire, aan de Quai Voltaire. De bewakers zaten in dezelfde auto als zij en toen ze aankwam, zag ze Matthieu al in de deuropening op haar staan wachten. Het was een heldere avond en er stond een koude decemberwind. Hij begroette haar met een kus op haar wang en Carole keek met een glimlach naar hem op. Alles wat hij nog wilde, was haar duidelijk maken hoeveel hij van haar hield. Zijn hele leven had hij op haar gewacht.

Het was druk in het restaurant en ze zaten samen aan een intiem hoektafeltje. De ober bracht hen crudités en warme toast met boter.

Tot en met het dessert hadden ze het niet over gevoelige onderwerpen, maar na het nagerecht, toen ze van mokkaboontjes met chocolade erom zaten te genieten - Carole beweerde dat ze er niet van zou kunnen slapen -, hield hij het niet meer vol. Die middag na hun telefoongesprek was er een idee in zijn hoofd opgekomen. Als ze dan niet met hem wilde trouwen, wilde ze dit misschien wel.

'Lang geleden, toen ik je ontmoette, heb je me eens verteld dat je er weinig vertrouwen in had als mensen met elkaar samenwoonden. Jij geloofde in de totale verbintenis van een huwelijk. En dat was ik met je eens. Maar nu voel je dat blijkbaar niet meer zo. Hoe zou je het vinden als we een soort losse samenwoonvorm aangingen, waarin je vrij bent om te komen en te gaan? Een soort de-deur-staat-altijd-open politiek.' Hij glimlachte naar haar, terwijl zij stug door bleef eten van de mokkaboontjes. Ze had er al genoeg naar binnen gewerkt om een week lang niet te kunnen slapen en hij ook. Maar ach, wie ging er nou slapen als de liefde voor het oprapen lag? Misschien wel voor een leven lang.

'En wat betekent dat precies?' Carole keek hem geïnteresseerd aan. Hij was in ieder geval creatief, naast koppig en volhardend. En dat was zij ook. Dat was een van de redenen van hun verhouding destijds. Dat, plus het feit dat ze van elkaar hielden.

'Dat weet ik ook niet. Ik dacht alleen dat we misschien iets konden verzinnen wat voor ons allebei werkt. Om eerlijk te zijn zou ik liever getrouwd met je zijn. Dat past bij mijn ideeën over wat hoort en wat niet en buiten dat heb ik altijd al getrouwd met je willen zijn. Ik vind het een fantastisch idee om aan je te mogen denken als "mijn vrouw". Ik weet dat jij dat vroeger ook zo voelde. Maar misschien hebben we nu die papieren rompslomp en die officiële titel helemaal niet nodig, als je dat te veel als een belemmering ervaart. Wat denk je ervan als je zes maanden per jaar bij mij in Parijs woont en ik daarna zes maanden bij jou in Californië? Je kunt gaan en staan waar je wilt, al je projecten uitvoeren, reizen, films maken, schrijven, je kinderen bezoeken. En ik zal er zijn op de momenten dat jij dat graag wilt. Lijkt je dat een beter plan?'

'Ik vind het niet eerlijk ten opzichte van jou,' reageerde ze oprecht. 'Wat is er voor jou aantrekkelijk aan? Je zou heel vaak alleen zitten.' Haar gezicht drukte bezorgdheid uit en hij klopte geruststellend op haar hand.

'Ik krijg jou, lieverd. Dat is alles wat ik wil. En momenten samen, op het ogenblik dat jij er tijd voor wilt maken.'

'Ik weet niet of samenwonen wel goed klinkt in mijn oren, ook al waren we gelukkig met elkaar toen we het deden. Maar het voelde toen niet prettig en misschien is dat nog steeds wel zo.' En buiten dat zou de vorm die hij voorstelde haar hart natuurlijk niet beschermen tegen verdriet en pijn, of tegen het feit dat de een de ander in de steek kon laten. Maar dat was natuurlijk nooit zo. Er bestonden geen garanties. Als het om haar hart ging zou ze het risico moeten nemen, welke vorm hun eventuele verhouding ook zou hebben. Maar de dingen die Stevie die ochtend tegen haar hadden gezegd, waren niet tegen dovemansoren gericht geweest.

'Wat zou je nou het liefste willen?' vroeg hij eenvoudig.

'Geen pijn. Ik ben bang om pijn gedaan te worden.'

'Dat ben ik ook,' bekende hij. 'Maar er bestaat geen enkele manier om er zeker van te zijn dat dat niet zal gebeuren. Misschien moeten we, als we werkelijk van elkaar houden, het risico maar gewoon lopen. Wat vind je ervan als we het een tijdje proberen: jij gaat en staat waar en wanneer je maar wilt. En zo kunnen we ontdekken of het ons op die manier bevalt. Ik zou na de kerstvakantie naar je toe kunnen komen, in Los Angeles.' Carole wist dat hij op vakantie zou gaan met zijn kinderen en Carole wilde de feestdagen ook met de hare doorbrengen. En met een beetje geluk zou ze daarna op oudejaarsavond naar Stevie's huwelijk in Las Vegas gaan. 'Ik zou bijvoorbeeld op 1 januari kunnen komen, als jou dat uitkomt,' stelde hij beleefd voor. 'En dan kan ik net zolang blijven als jij wilt. En daarna zou jij bijvoorbeeld in het voorjaar weer naar Parijs kunnen komen. Waarom proberen we dat heen en weer reizen niet gewoon een tijdje - afhankelijk van onze agenda's natuurlijk.' Omdat ze wist dat hij het allerliefste met haar getrouwd zou willen zijn, kreeg ze nu niet het gevoel dat hij haar wilde 'uitproberen'. Hij deed gewoon zijn best om iets te verzinnen wat aan haar wensen tegemoetkwam en haar de ruimte zou geven die ze zo graag wilde. 'Hoe klinkt dat je in de oren?'

'Interessant.' Carole glimlachte hem toe. Op dit moment was ze nog niet bereid om zich vast te leggen. Maar toen ze hem aankeek, wist ze dat ze echt van hem hield. Meer dan ooit, op een rustigere manier. Deze keer lette ze er echter op dat ze zichzelf in bescherming nam. De puinhoop waarin ze de vorige keer waren beland, was ontstaan omdat ze dat toen helemaal niet had gedaan.

'Zou je het willen?' drong hij aan en ze lachte.

'Misschien.' Ze zond hem nog een glimlach en nam toen opnieuw een handje mokkaboontjes. Hij keek ernaar en grinnikte. Vroeger had ze die dingen ook al niet kunnen weerstaan. Het deed hem denken aan de goede oude tijd. Daarna had ze hem altijd de hele nacht wakker gehouden.

'Jij kunt straks wekenlang niet slapen,' waarschuwde hij. En hij bedacht vol spijt dat ze nu niet naast hem zou liggen om hem de hele nacht uit zijn slaap te houden.

'Dat weet ik.' Ze glimlachte gelukkig. Dat idee van hem was zo gek nog niet. Op die manier kreeg ze niet het gevoel dat ze haar ziel verkocht of een al te groot risico nam. Natuurlijk kon hij haar nog steeds pijn doen, dat was nou eenmaal zo als je van iemand hield, maar nu kon ze er een beetje aan wennen en rustig uitproberen hoe het beviel.

'Mag ik dan bij je op bezoek komen in januari?' vroeg hij nog eens, terwijl ze naar elkaar lachten. Vanavond ging het opeens stukken beter tussen hen dan de avond ervoor. Matthieu besefte dat hij veel te snel was geweest. Na alle pijn die hij had veroorzaakt, moest hij heel rustig aan doen met haar, en haar vertrouwen in hem terug zien te winnen. En hij realiseerde zich ook goed hoe belangrijk het voor haar was om trouw te zijn aan zichzelf. Zo was het altijd al geweest. En deze keer zou ze niet makkelijk toegeven en zichzelf geen geweld aandoen om hem een plezier te doen, of om zijn leven te vergemakkelijken. Ze beschermde zichzelf én ze hield van hem.

'Ja,' zei ze zachtjes. 'Ik zou het heerlijk vinden als je naar L.A. komt. Hoe lang kun je dan blijven? Weken, dagen, maanden?'

'Ik denk dat ik wel kan regelen dat ik een paar maanden kan blijven, maar het hoeft niet zo lang te zijn. Dat beslis jij.'

'Laten we gewoon maar zien hoe het loopt,' zei ze en hij knikte. Ze wilde alles openhouden, voor het geval ze zich er niet gelukkig bij zou voelen.

'Dat is prima,' zei hij om haar gerust te stellen. Hij wilde absoluut niets overhaasten en haar daarmee opnieuw afschrikken. En hij herinnerde zichzelf er nog eens aan dat ze net een vreselijk ongeluk had gehad en bijna dood was geweest, waardoor ze zich nu kwetsbaarder en angstiger voelde dan gewoonlijk.

'En in maart zou ik naar Parijs kunnen komen, na mijn vakantie met Chloe op Tahiti. En daar dan misschien in de lentemaanden blijven. Afhankelijk natuurlijk van de rest van mijn agenda,' voegde ze er snel aan toe.

'Natuurlijk.' Nu was zij degene die het drukker had dan hij, zeker als hij ook nog met pensioen zou gaan als jurist. Voor januari kon hij gewoon onbetaald verlof nemen. In feite kwam deze planning hem heel goed uit. De komende weken zou hij het grootste deel van zijn projecten afronden en hij was niet van plan nog nieuwe zaken aan te nemen. Het was alsof hij had aangevoeld dat ze weer een rol in zijn leven zou gaan spelen.

Matthieu rekende af. Ze waren de allerlaatste gasten. Het was laat, maar ze hadden een hoop bereikt. Hij had iets voorgesteld waar zij mee kon leven. Haar hart zou wel niet immuun zijn tegen pijn, maar ze hoefde haar eigen leven niet op te geven voor hem. Dat was nu heel belangrijk voor haar, veel belangrijker dan het ooit was geweest.

Matthieu bracht haar terug naar het hotel, de bewakers volgden in haar auto. Bijna reed hij gedachteloos de tunnel bij het Louvre in, die ondertussen weer open was, maar kon gelukkig nog net op tijd voor een andere route kiezen. Het was Carole niet ontgaan: ze zat met wijd open ogen van angst naast hem.

'Sorry,' zei hij verontschuldigend en hij keek haar liefdevol aan. Hij wilde helemaal niets doen wat haar bang of onzeker zou maken, hoe dan ook.

'Dankjewel,' reageerde ze en ze boog zich naar hem toe om hem een kus te geven. De plannen die ze net hadden gemaakt bevielen haar. En hem eigenlijk ook. Het was wel niet precies wat hij wilde, maar hij moest eerst haar vertrouwen terugwinnen, leren begrijpen wat ze graag wilde en hoe haar leven was veranderd. En dat wilde hij heel graag voor haar doen. Alles wat hem interesseerde, was haar geluk.

Vijf minuten later waren ze alweer terug bij het hotel en voor ze uitstapten, nam hij haar in zijn armen en kuste haar.

'Dankjewel, Carole. Dat je me opnieuw een kans hebt gegeven. Dat verdien ik niet, maar ik beloof je dat ik je deze keer geen verdriet zal doen. Dat zweer ik.' Na nog een kus liepen ze samen, hand in hand, het hotel binnen.

'Zien we elkaar morgen?' Met een vredige glimlach om haar mond keek ze naar hem op.

'Ik bel je morgenochtend. Nadat ik eerst Air France heb gebeld.'

De bewakers liepen met haar mee naar haar suite en Matthieu ging met een grote grijns op zijn gezicht weer terug naar zijn auto. Hij voelde zich gelukkig. En dit keer zou hij het niet verpesten, dat wist hij zeker.

Om vier uur 's nachts werd Stevie wakker en zag dat er nog licht onder de deur van Caroles kamer door scheen. Op haar tenen liep ze erheen, om te controleren of alles in orde was. Tot haar verbazing zat Carole nog achter haar computer. Ze merkte niet dat Stevie de kamer binnenkwam; ze zat met haar rug naar de deur.

'Is alles goed met je? Wat ben je aan het doen?' Pas op dat moment drong het tot Stevie door dat Carole sinds de aanslag niet meer had geweten hoe ze de computer moest bedienen en nu zat ze er opeens razendsnel en geconcentreerd op te werken.

'Ik ben bezig aan mijn boek,' antwoordde ze, met een grote grijns over haar schouder. Stevie had haar sinds Sean ziek was geworden, niet meer zo gezien. Gelukkig, aan het werk, energiek. 'Ik heb uitgevogeld hoe ik de computer aan de gang moest krijgen en zit het verhaal nu te herschrijven. Ik heb besloten om alles weg te gooien en helemaal opnieuw te beginnen. Ik weet nu hoe ik het moet aanpakken.'

'Super!' Stevie straalde helemaal. 'En het ziet ernaar uit dat je op topsnelheid gaat.'

'Klopt. Ik heb twee schaaltjes mokkaboontjes opgesnoept in La Voltaire, dus ik denk dat ik nog jaren wakker blijf.' Ze barstten allebei in lachen uit en toen keek Carole Stevie met een dankbare uitdrukking op haar gezicht aan. 'Dankjewel voor wat je vanmorgen tegen me hebt gezegd. Matthieu en ik hebben vanavond weten te bedenken hoe we het wél willen.'

'Gaan jullie toch trouwen?' vroeg Stevie opgewonden. Carole moest lachen.

'Nee. Nu nog niet in ieder geval. Misschien ooit, als we elkaar niet eerst in de haren vliegen. Matthieu is de enige die ik ken, die nog koppiger is dan ikzelf. De komende tijd gaan we heen en weer reizen en ontdekken hoe ons dat bevalt. Uiteindelijk wil hij best de helft van de tijd in Californië komen wonen. En voorlopig gaan we zondig samenleven.' Carole moest lachen vanwege de ironie dat hij nu wel wilde trouwen en zij niet. De rollen waren omgedraaid.

'Dat is een goed plan,' reageerde Stevie blij. 'En ik hoop dat je ooit met hem zult trouwen. Ik denk echt dat hij de ware voor je is. En dat moet jij ook hebben gevonden, want anders had je niet al die shit geaccepteerd destijds.'

'Ja, dat denk ik ook. Ik heb gewoon tijd nodig. Het was een heel moeilijke tijd.'

'Ja, en soms kan zoiets het uiteindelijk toch wel waard zijn geweest.' Carole knikte en Stevie geeuwde. 'Hoe lukt het met je boek?'

'Tot nu toe best goed. Ga jij nou maar naar bed, ik zie je morgenvroeg wel.'

'Zorg dat je zelf ook nog wat slaap pakt,' zei Stevie, terwijl ze op haar pantoffels terug naar haar eigen kamer slofte. Maar het zag er niet naar uit dat Carole dat advies op zou volgen. Carole was weer helemaal terug!

Hoofdstuk 19

De laatste avond dat Carole in Parijs was, gingen ze eten bij een nieuw restaurant waar Matthieu over had gehoord en dat hij graag wilde proberen. Het eten was uitstekend, de sfeer romantisch en intiem en al met al hadden ze een heerlijke avond. Alles was al geregeld voor zijn komst op 2 januari naar Los Angeles. De dag ervoor zou hij terugkomen van zijn skivakantie met de kinderen in Val d'Isère. Die avond hadden ze het over hun respectievelijke vakantieplannen en Carole vertelde hem dat ze voor Kerstmis speciaal een dag alleen met Chloe had gepland. Het was wel niet lang, maar het was een begin.

'Je hebt haar echt niet tekortgedaan, hoor,' verzekerde hij haar nogmaals. Matthieu vond Chloe's verwijten aan haar moeder nog altijd onredelijk. Zeker als hij zich herinnerde hoe Carole als moeder was geweest toen Chloe klein was. Maar Chloe's perceptie van die tijd was anders.

'Ja, maar zij dénkt dat ik haar tekort heb gedaan. En misschien is dat wel waar het om gaat. Te weinig aandacht ligt misschien meer aan de persoon die dat gevoel heeft, dan aan hoe het in werkelijkheid was. Dus vind ik echt dat ik meer tijd aan haar moet spenderen. Dat kan nooit slecht voor haar zijn.' En natuurlijk hadden ze nu eigenlijk maar één dagje samen, voordat haar broer en vader zouden arriveren.

De laatste avond samen had helemaal niets verdrietigs, omdat

Carole er zeker van was dat ze hem twee weken later weer in Californië zou zien. Ze keek uit naar de kerst met de kinderen en Jason. En hoopte dat ze met oudjaar naar Las Vegas zou moeten, voor Stevie's huwelijk. Tot haar geruststelling had Stevie, ondanks het feit dat ze waarschijnlijk ging trouwen, al beloofd in maart of april met haar naar Parijs te vliegen. Alan zou dat echt wel begrijpen. En natuurlijk wilde Carole uiteindelijk proberen om ook zonder Stevie te kunnen. Matthieu en zij waren misschien van plan een paar reizen door Italië en Frankrijk te gaan maken. Hopelijk was ze tegen die tijd al flink op weg met haar boek.

Toen het dessert kwam, haalde Matthieu iets uit zijn zak, wat hij voor Carole op tafel neerlegde. Het was een doosje van Cartier. Een kerstcadeautje dat hij voor haar had laten maken.

Voorzichtig maakte ze het open en diep in haar hart was ze blij dat het niet het formaat had van de verpakking van een ring. Hun plannen met elkaar waren niet iets wat formeel moest worden bezegeld. Het was iets wat ze uit gingen proberen. In het doosje zat een prachtige gouden armband. Heel eenvoudig, met drie diamanten. Matthieu zei dat hij er iets in had laten graveren en dat dat het belangrijkste was. Carole hield de armband dicht bij de kaars die op tafel stond, zodat ze het zou kunnen lezen en toen ze zag wat er stond, sprongen er tranen in haar ogen. 'Wees trouw aan jezelf. Ik hou van je, Matthieu,' stond er. Ze kuste hem en deed de armband meteen om. Dit was Matthieus manier om haar te vertellen dat hij respecteerde wat zij wilde en van haar hield zoals ze was. Het was een teken van liefde.

Carole had voor hem ook iets gekocht en hij moest glimlachen toen hij zag dat het ook iets van Cartier was. Hij maakte het even voorzichtig open als zij had gedaan en het bleek een prachtig gouden horloge te zijn. Al die jaren geleden had ze hem er ook een cadeau gedaan, dat hij nog altijd droeg. Arlette had altijd geweten dat hij het van haar had gekregen, maar er niets over gezegd. Het was het enige horloge dat hij ooit omdeed en ze had geweten dat het veel voor hem betekende. Carole had ook iets laten graveren in haar cadeau. Op de achterkant stond: 'Gelukkig kerstfeest. Je t'aime. Carole.' Matthieu was er heel blij mee, net als Carole met haar armband.

Het restaurant lag vlak bij het hotel en ze wandelden rustig terug naar het Ritz, met de bewakers in hun "kielzog. Carole was nu wel gewend aan het feit dat ze er altijd waren, en Matthieu ook. Voor het Ritz bleven ze stilstaan om elkaar een kus te geven. Meteen gingen er allerlei flitslichten af. Toen ze zich omdraaiden, fluisterde Carole hem snel toe: 'Glimlachen.' Dat deed hij gehoorzaam en daardoor barstten ze allebei écht in lachen uit. De paparazzi maakten gauw nog een foto. 'Als ze je toch hebben gesnapt, kun je maar beter lachen,' merkte Carole op, terwijl ze naar hem opkeek en hij terug grijnsde.

'Ik zie er altijd uit als een hele enge moordenaar als ik bij verrassing word gefotografeerd.'

'Onthoud dat je gewoon moet lachen,' was Caroles advies, terwijl ze de lobby van het hotel binnenliepen. Het maakte niet uit als ze weer in de krant zouden staan morgen. Ze hadden toch niets te verbergen.

Matthieu liep met haar mee naar haar suite en kuste haar opnieuw toen ze binnen waren. Stevie lag al in bed, na de laatste spullen te hebben ingepakt. Caroles computer stond nog steeds opengeklapt op haar bureau, maar vanavond was ze niet van plan om nog te gaan werken.

'Ik ben nog steeds aan je verslaafd,' gromde hij gepassioneerd en hij kuste haar nog een keer. Hij keek uit naar alles wat ze van elkaar zouden ontdekken als hij eenmaal in Californië zou zijn. Hoe geweldig het vroeger tussen hen was geweest, stond nog altijd haarscherp in zijn geheugen.

'Beter van niet,' reageerde Carole zachtjes op zijn opmerking. Die alles verzengende passie die ze in het verleden met elkaar hadden gehad, wilde ze niet meer. Ze wilde iets rustigs en warms, niet die gekmakende verlangens van vroeger. Maar terwijl ze naar hem keek, besefte ze dat dit Sean niet was, maar Matthieu. Een machtig, gepassioneerd man. Dat was hij altijd geweest en was hij nog, ondanks zijn leeftijd. Er was niets aan Matthieu dat lauw of kalm was. Niet dat Sean dat was, maar hij was wel een heel ander type man geweest. Matthieu was een en al gedrevenheid en kracht en vormde daardoor een perfecte combinatie met haar. Als hun krachten zich met elkaar verenigden, hadden ze genoeg energie om de hele aardbol te verlichten. In eerste instantie had haar dat angst ingeboezemd, maar nu begon ze er alweer aan gewend te raken.

Allebei met het kerstcadeau om hun pols, zaten ze nog een hele tijd met elkaar te kletsen. Praten was iets wat ze altijd goed hadden gekund met elkaar en de rest zou er snel genoeg van komen. Ze durfden het nog geen van beiden aan om nu al fysiek intiemer met elkaar te worden. Carole was nog maar kort uit het ziekenhuis en de dokter had haar aangeraden om er nog wat mee te wachten, wat hen beiden een verstandig idee leek. Matthieu wilde natuurlijk niet dat Carole op de een of andere manier risico liep en hij zat zich nu al druk te maken over haar terugvlucht naar de States.

De volgende ochtend zou hij naar het hotel komen om haar naar het vliegveld te brengen. Om zeven uur moesten ze al vertrekken, zodat ze om acht uur in konden checken voor de vlucht van tien uur. De neurochirurg die met hen mee zou reizen had beloofd om om halfeeven bij het Ritz te zijn en haar voor hun vertrek nog even te onderzoeken. Dat had hij met Stevie geregeld en hij had haar ook verteld dat hij veel zin had om te gaan.

Net na één uur vertrok Matthieu. Carole voelde zich rustig en gelukkig toen ze haar nachtpon aantrok en haar tanden poetste. Ze verheugde zich op zijn komst naar Californië en dacht aan alle dingen die ze daarvoor nog wilde doen. De komende weken had ze alleen maar dingen om naar uit te kijken. Ze ging een nieuw leven tegemoet.

Om zes uur de volgende morgen werd ze wakker gemaakt door Stevie. Toen de dokter arriveerde, was Carole al aangekleed en zat ze aan het ontbijt. De dag ervoor had ze al afscheid genomen van haar eigen neuroloog en haar ook een Cartierhorloge cadeau gedaan: een praktisch klokje in witgoud, mét een secondewijzer. De dokter was er heel blij mee geweest.

Precies om zeven uur kwam Matthieu, zoals altijd in een pak met stropdas, de suite binnenwandelen. Tegen Carole merkte hij op dat ze eruitzag als een jong meisje met haar spijkerbroek en wijde grijze trui. Carole had gekozen voor iets makkelijks tijdens de vlucht. Ze had zich wel opgemaakt, voor het geval er een fotograaf op zou duiken en natuurlijk had ze haar nieuwe armband om haar pols; de diamanten sprankelden in het licht. Matthieu was heel trots op het nieuwe horloge dat hij droeg en vertelde de hele tijd tegen Jan en alleman hoe laat het was. Carole vond hem heel komisch. Ze zagen er allebei gelukkig en ontspannen uit.

'Jullie zijn echt schattig samen,' was Stevie's commentaar, terwijl er iemand van het hotel de kamer binnenliep om hun bagage op te halen. Zoals altijd had ze alles perfect georganiseerd. Fooien voor de roomservice en de kamermeisjes, voor de conciërges die haar hadden geholpen en de twee assistent-managers aan de receptie. Dit was Stevie's werk. Matthieu was onder de indruk van haar efficiëntie, toen ze, met Caroles computertas en nog een andere zware tas in haar hand, met de dokter meeliep de kamer uit, tussendoor nog regelde dat haar eigen handbagage meekwam, gedag zei tegen de verpleegster en nog een paar woorden met de bewakers wisselde.

'Ze is echt heel goed,' merkte Matthieu tegen Carole op, toen ze in de lift naar de lobby stonden.

'Ja, dat is ze zeker. Al vijftien jaar werkt ze voor me. Wanneer ik in de lente weer naar Parijs kom, gaat zij ook weer mee.'

'En dat vindt haar echtgenoot geen probleem?' Carole had hem verteld dat Stevie misschien ging trouwen.

'Blijkbaar niet. Ik ben een van de afspraken die bij hun trouwen hoort.'

In twee auto's reden ze naar het vliegveld, Carole in die van Matthieu, en Stevie, de dokter en de bewakers in een gehuurde limousine. De inmiddels bekende fotografen schoten nog een paar foto's van Carole toen ze in Matthieus auto stapte. Even bleef ze stilstaan om naar hen te glimlachen en te zwaaien. Ze zag er weer helemaal uit als een echte filmster, met een stralende lach, lang blond haar en haar diamanten oorknopjes. Niemand die haar nu zag, zou vermoeden dat ze zo zwaargewond en ziek was geweest. En Matthieu kon zelfs het litteken op haar wang nauwelijks ontdekken, zo goed werd het gecamoufleerd door de make-up die ze droeg.

Onderweg kletsten ze heel gezellig met elkaar en Carole kon het niet helpen dat ze even moest denken aan de vorige keer dat ze samen onderweg naar het vliegveld waren geweest, vijftien jaar geleden. Dat was voor hen allebei een afschuwelijke rit geweest. Ze had de hele weg alleen maar gehuild, ervan overtuigd dat ze hem nooit meer zou zien. Ondanks de vage beloftes die ze hem had gedaan, wist ze gewoon dat ze niet terug zou komen en dat had hij net zo goed geweten. Maar deze keer was ze een en al glimlach toen ze uitstapte bij het vliegveld, de controle passeerde en samen met Matthieu naar de eersteklaslounge liep, terwijl Stevie hun bagage incheckte. Air France had geregeld dat hij, als oud-minister, achter de controle mocht komen.

Een halfuur voor vertrek checkte de dokter discreet haar vitale functies nog een keer. Alles was in orde. De jonge arts keek ernaar uit om straks eerste klas te vliegen.

Toen haar vlucht werd omgeroepen, liep Matthieu helemaal mee naar de gate, waar ze tot op de laatste minuut met elkaar stonden te praten. Toen nam Matthieu haar in zijn armen.

'Dit keer is het heel anders,' merkte hij op, waarmee hij liet merken dat hij net als zij aan de vorige keer had gedacht.

'Ja.' Ze waren allebei dankbaar voor deze tweede kans. 'Dat was toen een van de vreselijkste dagen uit mijn leven,' zei Carole zacht, terwijl ze naar hem opkeek.

'Ja, voor mij ook,' reageerde hij en hij hield haar stevig vast.

'Als je terug bent, doe je dan wel een beetje rustig aan? Niet te hard van stapel lopen. Alles hoeft echt niet allemaal in één keer te gebeuren,' hield hij haar voor. Carole had de laatste dagen al veel meer dingen gedaan dan eerst en ze bewoog zich ook sneller. Langzaamaan begon ze zich weer een beetje de oude te voelen.

'De dokter zegt dat het goed gaat,' bracht ze ertegen in.

'Doe nou niet te overmoedig,' zei hij streng, terwijl Stevie op hen toe kwam lopen om te zeggen dat ze nu echt het vliegtuig in moesten. Carole knikte en hief haar gezicht weer naar Matthieu op. In zijn ogen las ze geluk, het geluk dat zij voelde in haar hart.

'Veel plezier met je kinderen,' zei hij.

'Ik bel je zodra ik er ben,' beloofde ze. Stevie had de vluchtgegevens voor hem opgeschreven.

Ze gaven elkaar een innige kus en dit keer werden ze daarbij niet gestoord door allerlei fotografen. Carole kon zich nauwelijks van hem losmaken. Nog maar een paar dagen geleden was ze bang geweest om haar hart voor hem te openen en nu voelde ze dat ze iedere dag een stukje dichter naar hem toe groeide. Ze vond het niet leuk Matthieu achter te laten, maar verheugde zich ook op L.A. Het had al met al net zo goed zo kunnen zijn dat ze nooit meer thuis was gekomen van deze reis. Toen ze zich uit zijn armen losmaakte en langzaam in de richting van het vliegtuig liep, beseften ze dat allebei heel duidelijk. Carole bleef even stilstaan, draaide zich om en keek hem met een gelukkige glimlach op haar gezicht aan. De glimlach van haar die hij altijd in zijn herinnering had bewaard. Het was de stralende glimlach, waardoor de fans over de hele wereld bijna flauwvielen. Nog even bleef ze zo naar hem staan kijken en vormde ondertussen de woorden 'je t'aime' met haar lippen. Met een laatste zwaai draaide ze zich om en ging het vliegtuig in. Ze had een wonderbaarlijke reis achter de rug en nu ging ze dan terug naar huis, maar ze nam Matthieu met zich mee in haar hart. Deze keer was ze vervuld van hoop in plaats van verdriet.

Hoofdstuk 20

De vlucht naar L.A. verliep gelukkig zonder enig probleem. De jonge neurochirurg controleerde haar vitale functies een paar maal, maar alles bleek steeds prima in orde te zijn. Carole at twee maaltijden, keek een film en liet haar stoel toen veranderen in een bed, waarna ze de rest van de vlucht, met een warme deken over haar heen, vast in slaap was. Voor de landing maakte Stevie haar wakker, zodat ze zich nog een beetje op kon frissen. De kans was groot dat de pers haar zou staan opwachten. Air France had aangeboden een rolstoel klaar te hebben staan, maar dat had Carole niet gewild. Nee, ze moest gewoon op eigen kracht het vliegtuig uitkomen. Dat maakte een veel betere indruk: Carole Barber was genezen, geen zwakke zieke in een rolstoel. Ondanks de lange vlucht voelde ze zich sterker dan ze zich in weken had gevoeld. Dat zou voor een deel wel te wijten zijn aan de opwinding door alles wat er tussen Matthieu en haar aan het gebeuren was, maar het kwam ook omdat ze een diep gevoel van rust en dankbaarheid had. Ze had de bomaanslag niet alleen overleefd, maar zich er ook niet door laten verslaan.

Stil zat ze tijdens de daling uit het raampje te staren, naar de huizen, de zwembaden, de bekende gebouwen en het landschap van L.A. Daar was het Hollywood-teken. Glimlachend wierp ze even een blik op Stevie. Een tijd geleden had ze gedacht dat ze dit nooit meer terug zou kunnen zien. Er stonden tranen in haar ogen.

In de afgelopen twee maanden was er zoveel gebeurd dat het gewoon bijna niet voor te stellen was. Toen raakte het landingsgestel de grond en even later taxiede het vliegtuig al naar een parkeerplaats.

'Welkom thuis,' zei Stevie breed lachend en toen Carole haar aankeek, barstte ze bijna in tranen uit van opluchting. De jonge arts was helemaal opgewonden dat hij nu echt in L.A. was. Zijn zuster zou hem ophalen, waarna hij een week bij haar zou logeren, voor hij weer terug moest naar Parijs.

Carole en haar twee medereizigers waren bij de eersten die uitstapten. Een vipbegeleider van Air France stond hen al op te wachten om met ze door de douane te gaan. Carole had niets aan te geven, behalve de armband die ze van Matthieu had gekregen. Omdat het nu op het vliegveld nog een heel eind lopen was, accepteerde ze toch maar een rolstoel. De douane was al gewaarschuwd dat ze eraan kwam. Die wist haar vrij snel te vertellen hoeveel ze was verschuldigd voor de invoer van de armband, omdat ze hen het aankoopbewijs direct kon overhandigen. Carole schreef een cheque uit, de paspoorten werden gecontroleerd en ze konden verder.

'Welkom thuis, mevrouw Barber,' zei de douanebeambte vriendelijk glimlachend tegen haar. Toen stapte Carole weer uit de rolstoel om op eigen kracht verder te gaan, voor het geval er journalisten zouden staan als ze door de deur van de aankomsthal kwam. En daar was ze maar wat blij om, want er bleek een hele horde op haar te staan wachten. De lichten flitsten in haar gezicht en er klonk een geroep en geschreeuw van haar naam. Op het moment dat ze tevoorschijn kwam, ging er een gejuich op. Carole zwaaide vriendelijk en schreed toen kalm en stralend door de groep heen.

'Hoe voel je je? Is je hoofd weer helemaal in orde? Wat is er gebeurd? Hoe voelt het om weer terug te zijn?' De ene na de andere vraag werd op haar afgevuurd.

'Geweldig! Echt geweldig!' zei ze blij, terwijl Stevie haar arm vastpakte en haar hielp om door de meute heen te komen. Het kostte hen wel een kwartier en ondertussen ging het geklik van de fotocamera's aan een stuk door.

Toen ze eindelijk in de op hen wachtende limousine stapten, zag Carole er moe uit. Stevie had een verpleegster ingehuurd, die dag en nacht bij haar in huis zou zijn. Al had Carole niet echt medische zorg nodig, het was toch beter als ze, zeker in het begin, niet helemaal in haar eentje was. Carole had al voorgesteld de verpleegster weer te laten gaan zodra de kinderen aankwamen, of in ieder geval als Matthieu er was. Maar nu was het geruststellend dat er 's nachts iemand was en Stevie moest terug naar haar eigen bed, man en leven. Zij was per slot van rekening heel lang van huis geweest en ook blij om weer thuis te zijn. En dan was er natuurlijk nog het aanzoek dat Alan haar had gedaan toen ze in Parijs zat. Dat wilde ze nu graag met hem gaan vieren.

Precies op het moment dat Carole haar huis binnenstapte, belde Matthieu. Hij had zich de hele dag en avond zorgen zitten maken over haar. Het was nu tien uur 's avonds in Parijs en één uur 's middags in Los Angeles.

'Is alles goed gegaan?' vroeg hij bezorgd. 'Hoe voel je je?'

'Prima. Er is geen enkel probleem geweest, zelfs niet tijdens het opstijgen en landen.' De dokter was bang geweest dat de drukverandering hoofdpijn en misschien zelfs wel meer zou veroorzaken, maar dat was niet gebeurd. 'Alles wat de dokter heeft gedaan is eten en films kijken.'

'Mooi. Ik was toch blij dat hij erbij was,' reageerde Matthieu opgelucht.

'Ja, ik ook,' beaamde ze. Natuurlijk had Carole zich zelf ook zorgen gemaakt of de vlucht wel goed zou verlopen.

'Ik mis je nu al,' beklaagde Matthieu zich, maar hij klonk vrolijk en dat voelde zij zich ook. Ze zouden elkaar binnenkort alweer zien en dan zou hun leven samen, in welke vorm dan ook, opnieuw van start gaan. Carole had veel om zich op te verheugen.

'Ik ook,' gaf ze toe.

'Wat ga je eerst doen?' Matthieu was blij en opgewonden voor haar, hij wist hoeveel het voor haar moest betekenen om weer terug te zijn, na alles wat ze had meegemaakt.

'Ik weet het niet. Gewoon rondlopen en kijken en God bedanken dat ik weer hier ben.' Ja, hij was ook heel dankbaar. Als hij er nog aan dacht hoe ze erbij had gelegen - aan de beademing - toen hij de eerste keer bij haar op bezoek was geweest. Toen had ze wel dood geleken. En ze was dat in werkelijkheid natuurlijk ook bijna geweest. Haar herstel was een soort wedergeboorte en nu hadden ze elkaar óók nog. Voor hen allebei was het een droom die werkelijkheid werd.

'Mijn huis ziet er heel mooi uit,' zei ze, terwijl ze in het rond keek, nog steeds aan de telefoon met hem. 'Ik was vergeten hoe heerlijk het hier is.'

'Ik kan niet wachten om het te zien.'

Na een paar minuten hingen ze op. De verpleegster arriveerde tien minuten later. Het was een aardige vrouw die het spannend vond om Carole in werkelijkheid te ontmoeten. Net zoals iedereen die erover las, was ze geschokt geweest door wat haar was overkomen in Parijs en ze zei dat het een wonder was dat ze nog leefde.

Even later liep Carole haar slaapkamer in en keek ook daar aandachtig om zich heen. Sinds een tijdje herinnerde ze zich alles hier weer heel goed. Even bleef ze staan uitkijken over de tuin, liep vervolgens naar haar werkkamer en ging daar achter haar bureau zitten. Stevie had haar computer daar alweer geïnstalleerd. De verpleegster was nu bezig met de lunch, Stevie had de huishoudelijke hulp gevraagd van tevoren wat dagelijkse boodschappen voor hen in huis te halen. Zoals gewoonlijk had ze weer aan alles gedacht, tot en met het kleinste detail. Er was niets wat ze ooit vergat.

Carole en Stevie lunchten samen in de keuken, wat ze al zo vaak hadden gedaan. Halverwege haar broodje kalkoen begon Carole opeens te huilen.

'Wat is er?' vroeg Stevie een beetje ongerust, maar eigenlijk kon ze dat wel raden. Het was een emotionele dag voor Carole. En voor haarzelf net zo goed.

'Ik kan bijna niet geloven dat ik hier nu zit. Ik dacht echt dat ik hier nooit meer terug zou komen.' Eindelijk kon ze toegeven aan de afschuwelijke angst die ze had gevoeld. Nu hoefde ze niet moedig meer te zijn. Nadat ze zoiets verschrikkelijks als die bomaanslag mee had moeten maken, was ook die terrorist met dat enge mes nog naar het ziekenhuis gekomen om haar te vermoorden. Dat was meer dan een normaal mens aankon.

'Je bent er,' stelde Stevie haar gerust. Toen gaf ze haar een dikke knuffel en overhandigde haar een zakdoekje om haar neus te kunnen snuiten.

'Sorry. Ik denk dat ik me enorm groot heb gehouden maar in wezen heel erg van slag ben door alles. En dan Matthieu nog... dat was ook al zo emotioneel voor me.'

'Logisch,' merkte Stevie op. 'Als je behoefte voelt om hier nu keihard te gaan huilen en jammeren, zal ik er niet vreemd van opkijken.'

De verpleegster kwam de tafel afruimen en Carole en Stevie bleven nog een hele tijd samen aan de keukentafel zitten. Toen stond Stevie op om een kop vanillethee voor Carole te maken en gaf haar die aan.

'Je moet naar huis,' spoorde Carole haar aan. 'Alan zit natuurlijk te springen om je te zien.'

'Over een halfuurtje komt hij me ophalen. Ik bel je nog wel om te vertellen hoe het ging.' Stevie zag er tegelijkertijd opgewonden en nerveus uit.

'Geniet nou maar gewoon van hem. Ik hoor morgen wel hoe het was.' Carole voelde zich schuldig over de hoeveelheid tijd en het grote gedeelte van Stevie's leven, waar zij beslag op legde. Stevie had altijd al veel meer voor haar gedaan dan wat bij haar taak hoorde. Veel meer dan je normaal zou noemen en wat de gemiddelde werkneemster zou doen.

Een halfuur later hoorden ze twee keer toeteren. Alan. Stevie rende naar buiten, terwijl Carole haar nog 'veel geluk' nariep. Daarna hielp de verpleegster Carole met het uitpakken van haar bagage en uiteindelijk zat Carole weer achter haar bureau een beetje naar buiten te staren. De computer stond op haar te wachten, maar ze was nu te moe om hem aan te raken. Het liep nu tegen drieën, wat betekende dat het in Parijs haast middernacht was. Carole was óp.

Die middag liep ze nog een klein rondje door de tuin en belde ze allebei haar kinderen. Chloe zou de volgende dag al in L.A. aankomen en ze zei dat ze bijna niet kon wachten om Carole weer te zien. Carole wilde goed uitgerust zijn voor haar, maar ze wilde ook weer in het ritme van L.A. zien te komen, dus dook ze pas om tien uur die avond haar bed in. Op dat moment was het in Parijs alweer ochtend. Zodra haar hoofd het kussen raakte, sliep ze, en toen ze de volgende morgen om halfelf wakker werd, stond Stevie tot haar verbazing alweer in haar slaapkamer. Carole had haar ogen opengedaan op het moment dat Stevie net even, breed glimlachend, om het hoekje keek.

'Ben je wakker?'

'Hoe laat is het? Ik moet wel twaalf of dertien uur hebben geslapen.' Carole bleef nog lekker even liggen, geeuwend en zich uitrekkend.

'Dat had je wel even nodig,' zei Stevie, terwijl ze de gordijnen opendeed. Carole zag meteen dat er een diamant schitterde aan haar linkerhand.

'En?' vroeg Carole, terwijl ze rechtop ging zitten. Ze had hoofdpijn. Voor die ochtend stonden er een afspraak met een neuroloog en een neuropsycholoog gepland. De twee artsen werkten samen in één team, dat was gespecialiseerd in hersenletsel. Carole nam aan dat haar hoofdpijn wel normaal zou zijn vanwege de vlucht en het tijdsverschil. Ze maakte zich er in ieder geval geen zorgen om.

'Heb je nog steeds tijd op oudejaarsavond?' vroeg Stevie, bijna spinnend van geluk, en Carole begon te stralen.

'Gaat het door?'

'Ja,' zei Stevie, toch nog een beetje paniekerig. Ze stak haar hand uit om de ring te laten zien. Het was een kleine, heel verfijnde, antieke diamanten ring. Stevie was helemaal opgewonden en Carole was ontzettend blij voor haar. Stevie verdiende in haar ogen alle vreugde die het leven haar gaf, dubbel en dwars. Zeker omdat ze ook zoveel liefde en troost aan anderen bood, vooral aan Carole zelf. 'Op oudejaarsmorgen vliegen we naar Vegas. Alan heeft kamers gereserveerd in het Bellagio, ook voor jou.'

'Ik zal er zijn. In vol ornaat. O, hemel, we moeten gaan winkelen. Je moet een jurk hebben.' Carole begon steeds enthousiaster en opgewondener te raken.

'We kunnen samen met Chloe gaan. Vandaag moet je rustig aan doen, vind ik. Je hebt gisteren tenslotte een hele lange dag gehad.

Carole kwam op haar gemak haar bed uit en voelde zich na een kop thee en een geroosterde boterham alweer wat beter. Daarna gingen ze op weg naar de afspraken die Carole had. Stevie ging met haar mee en de hele weg erheen zaten ze druk te kletsen over de trouwerij. Van de neuroloog hoorden ze, nadat hij haar uitgebreid had onderzocht, dat alles in orde was met Carole. Hij waarschuwde wel dat ze nog niet al te veel hooi op haar vork moest nemen. Met verbazing over de uitgebreidheid ervan, las hij het rapport dat de artsen in Parijs over haar hadden opgesteld. Er zat zelfs een samenvatting bij in het Engels.

'U hebt heel veel geluk gehad,' vertelde hij Carole. Volgens hem zou ze nog wel een halfjaar tot een jaar last houden van vergeetachtigheid, wat hetzelfde was als ze in Parijs al te horen had gekregen. Carole was niet erg onder de indruk van deze arts, die in Parijs had ze veel prettiger gevonden. Maar ze hoefde pas over een maand weer terug te komen en alleen maar voor controle. Dan zou er ook een CT-scan gemaakt worden, gewoon om alles goed in de gaten te houden. Ondertussen moest ze doorgaan met fysiotherapie.

De neuropsycholoog die Carole meteen na haar afspraak met de neuroloog bezocht, viel wel erg in de smaak bij hen. De neuroloog was heel grondig en precies, maar straalde totaal geen warmte uit. De neuropsycholoog was een vrouw, die de onderzoekskamer zowat binnen kwam huppelen; als een zonnestraal. Ze was klein van stuk en had enorm grote blauwe ogen, sproeten en een grote bos vlammend rood haar. Ze zag eruit als een elfje en maakte een uitermate intelligente indruk.

Zodra ze de kamer in kwam, glimlachte ze warm naar Carole en stelde ze zichzelf voor als dokter Oona O'Rourke - Ierser kon haast niet. Carole kreeg alleen al bij het zien van haar een vrolijk gevoel. Bijna dartelend liep de dokter naar haar bureau en ging er half zittend, half staand tegenaan staan leunen. Carole en Stevie zaten tegenover haar. Stevie was mee als morele steun en om Carole bij te staan als ze zich iets niet zou herinneren.

'Zo, ik begrijp dat u in Parijs was en daar nogal wat hebt meegemaakt. Ik heb erover gelezen. Hoe was het?'

'Nou, niet zo leuk als de bedoeling was, niet echt wat ik me had voorgesteld van een reisje naar Parijs,' was Caroles commentaar. Dokter O'Rourke wierp een blik op Caroles gegevens, maakte een opmerking over haar geheugenverlies en vroeg hoe het daar nu mee was.

'Veel beter,' antwoordde Carole. 'Het was heel gek in het begin. Ik wist niet eens wie ik was of wie alle anderen waren. Mijn geheugen was echt helemaal weg,' vertelde ze openhartig.

'En nu?' De heldere blauwe ogen zagen alles en om op de lippen van de dokter lag een warme glimlach. In Parijs had Carole geen neuropsycholoog gehad, maar de neuroloog hier vond de psychologische factor heel belangrijk en schreef ten minste drie of vier consulten bij de neuropsycholoog voor, hoe voorspoedig Carole ook herstelde.

'Mijn geheugen is een heel stuk beter. Er zitten nog wel een paar gaten, maar dat is niets vergeleken met toen ik net bij was gekomen.'

'Heb je angstaanvallen gehad? Moeite met slapen? Hoofdpijnen? Gedrag dat anders is dan anders? Depressieve gevoelens?' Carole kon alle vragen met 'nee' beantwoorden, behalve die over hoofdpijn: ze vertelde dat ze die ochtend voor het eerst met pijn in haar hoofd wakker was geworden. Maar ondanks dat vond dokter O'Rourke, net als Carole zelf, dat het heel goed met haar ging. 'Ik denk dat u heel veel geluk hebt gehad, als je het tenminste zo mag noemen. Dit soort letsel valt heel moeilijk te voorspellen. De hersenen zijn een mysterieus en wonderlijk orgaan. Soms denk ik dat ons vak meer te maken heeft met kunst dan met wetenschap. Bent u van plan weer aan het werk te gaan?'

'Voorlopig niet. Ik ben op het moment bezig met een boek en ik dacht erover om in het voorjaar weer eens naar een script uit te gaan kijken.'

'Ik zou u aanraden niets te overhaasten. U zult waarschijnlijk nog lang last houden van vermoeidheidsverschijnselen. Dus overdrijf het niet. Uw lichaam geeft wel aan wat u aankunt. En als u er te veel van eist, zou het wel eens hard kunnen gaan protesteren. En de problemen met uw geheugen zouden daardoor ook weer kunnen verergeren.' Dat maakte indruk en Stevie zond Carole een waarschuwende blik. 'Is er nog iets anders waar u zich zorgen over maakt?' vroeg de dokter en ze nam geduldig een pauze om Carole de tijd te geven over haar antwoord na te denken.

'Niet echt. Soms wordt ik opeens door angst bevangen, wanneer ik me realiseer hoe dicht ik bij de dood ben geweest. Daar heb ik nog wel nachtmerries over.'

'Dat is heel normaal.' Carole vertelde over de indringer in het ziekenhuis die haar had willen vermoorden. 'Je hebt echt vreselijke dingen meegemaakt, Carole. Je moet het echt rustig aan doen de komende tijd. Je moet jezelf de tijd geven om niet alleen te genezen van de fysieke schade, maar ook van de emotionele. Je bent werkelijk door een afschuwelijke tijd heen gegaan. Ben je getrouwd?'

'Nee, weduwe. Mijn kinderen en ex-man komen met Kerstmis hierheen,' vertelde Carole blij en de dokter glimlachte.

'Is er nog iemand anders?'

Carole moest lachen. 'Ik heb in Parijs weer een oude vlam ontmoet. Na de kerstvakantie komt hij hierheen.'

'Mooi. Zorg dat je ervan geniet, dat heb je wel verdiend.'

Zo zaten ze nog een tijdje te praten en de dokter suggereerde een paar oefeningen om Caroles geheugen aan te scherpen, die leuk en interessant leken. De dokter was een slimme, levendige en energieke vrouw en Stevie en Carole kletsten er nog even over na, terwijl ze het ziekenhuis uitliepen.

'Wat een schat, hè,' merkte Stevie op.

'Ja, en bovendien heel intelligent,' voegde Carole daaraan toe. 'Ik mag haar.' Carole had het gevoel dat ze alles met deze vrouw zou kunnen bespreken. Ze had nu zelfs al iets gevraagd over eventuele seks met Matthieu, en dokter O'Rourke had gezegd dat dat geen enkel probleem was, maar dat ze wel een condoom moest gebruiken. Carole had ervan moeten blozen. Het was lang geleden dat ze aan dat soort dingen had moeten denken. Maar dokter O'Rourke had met een engelachtige grijns opgemerkt dat ze nou niet bepaald zaten te wachten op een geslachtsziekte, na alles waar Carole al doorheen had gemoeten. Carole had lachend geknikt en zich bijna een jong meisje gevoeld.

Ze was opgelucht dat ze een arts had getroffen, bij wie ze het gevoel had er echt mee te kunnen praten, voor het geval ze nu ze thuis was, andere gevolgen van haar ongeluk zou ondervinden dan ze tot nog toe had meegemaakt. Maar voorlopig ging het prima en voelde ze zich goed. Ze keek uit naar de feestdagen met haar familie en naar het huwelijk van Stevie, dat waarschijnlijk heel leuk zou worden.

Op de terugweg van de dokter stond Carole erop om bij Barney's - het beroemde warenhuis - te stoppen, om te kijken naar een jurk voor Stevie. Binnen paste Stevie drie bruidsjurken en werd helemaal verliefd op de eerste die ze aan had gehad. Dus kocht Carole die jurk voor haar, als huwelijkscadeau. Daarna vonden ze nog het perfecte paar Manoio's, elegante pumps met een niet al te hoge hak, op de eerste etage. De witte jurk was lang en benadrukte Stevie's statige figuur. Voor Carole vonden ze een prachtig kort en strapless, groen jurkje. Carole zei dat ze zich net de moeder van de bruid voelde.

Chloe zou pas om zeven uur die avond landen, dus scharrelden ze die middag een beetje rond in het huis en maakten alles in orde voor haar komst. Stevie zou Chloe alleen ophalen, maar op het laatste moment besloot Carole toch met haar mee te gaan. Het was zes uur toen ze vertrokken. Kort daarvoor was er een volledig gedecoreerde kerstboom afgeleverd bij het huis en opeens hing er een echte kerstsfeer.

Op weg naar het vliegveld ging het gesprek weer over de bruiloft. Stevie was er helemaal vol van en Carole eigenlijk ook.

'Ik kan niet geloven dat ik het echt ga doen,' zei Stevie voor zo ongeveer de honderdste keer die dag, terwijl Carole haar glimlachend aankeek. Allebei voelden ze dat het een goede beslissing was van Stevie en dat zei Carole dan ook nog een keer. 'Je denkt niet dat ik iets stoms doe, hè? Dat ik hem over vijf jaar zal haten?'

'Nee, dat denk ik echt niet. En als dat al zo zou zijn, kunnen we dat dan altijd nog bekijken en erover praten. Maar nee, ik denk zeker niet dat je iets stoms doet. Alan is een goede man, hij houdt van je en jij van hem. Vindt hij het geen probleem dat je geen kinderen wilt?'

'Hij zegt van niet. Hij zegt dat ik genoeg voor hem ben.'

'Dat is ook zo,' zei Carole.

Toen ze uit de auto stapten, ging Caroles telefoon. Het was Matthieu. 'Wat ben je aan het doen?' vroeg hij met opgewekte stem.

'Ik ben nu op het vliegveld om Chloe op te halen. Vanmorgen ben ik bij de dokter geweest en die vond dat het heel goed met me gaat. En op de terugweg hebben we een bruidsjurk voor Stevie gevonden.' Het was leuk weer met die dagelijkse dingen bezig te kunnen zijn. Na die nachtmerrie in Parijs, leek elke minuut een cadeau.

'Ik begin me zorgen te maken. Je doet veel te veel. Heeft de dokter gezegd dat dat kon, of moet je eigenlijk rustig aan doen?'

In Parijs was het bijna vier uur in de ochtend. Matthieu was wakker geworden en had besloten om haar te bellen. Ze leek veel te ver weg. En hij vond het heerlijk om haar stem te horen. Ze klonk jong en enthousiast.

'Hij zei dat ik pas over een maand terug hoefde te komen.' Opeens flitste er een herinnering uit de periode dat ze zwanger van hem was geweest door haar heen. Het waren beelden die haar verdrietig maakten en ze probeerde de gedachte eraan weer uit haar hoofd te bannen. In die tijd had hij haar ook altijd gevraagd wat de dokter had gezegd. En haar steeds dikker wordende buik gekust. Hij was ook meegegaan naar een van de controles, om te luisteren naar het hartje van het kind. Ze hadden met elkaar heel verdrietige periodes doorgemaakt: na haar miskraam en na de dood van zijn dochter. Ze hadden een geschiedenis samen die hen met elkaar verbond, ook nu nog.

'Ik mis je,' zei hij weer. Net als hij de vorige dag had gedaan. Vijftien jaar was ze uit zijn leven verdwenen geweest, maar nu ze terug was, leek elke dag zonder haar niet om dóór te komen. Hij kon nauwelijks wachten op het moment dat hij naar de States kon vertrekken. De dag daarop zou hij gaan skiën met zijn kinderen en hij beloofde haar van daaruit weer te bellen. Had ze maar mee gekund, zelfs nu ze niet mocht skiën. Carole had zijn kinderen vroeger nooit ontmoet en hij wilde heel graag dat dat nu wel zou gebeuren. Carole wist dat het voor haar een bitterzoete ervaring zou zijn. Maar voorlopig verheugde ze zich erop om de feestdagen met haar eigen kinderen door te brengen.

Stevie en Carole stonden samen te wachten tot Chloe door de douane zou komen. Chloe wist dat Stevie er zou zijn, maar was helemaal verbouwereerd toen ze ook haar moeder zag staan.

'Ben jij er ook?' zei ze verbaasd, terwijl ze haar armen om haar heen sloeg. 'Is dat wel verstandig? Hoe voel je je?' Haar dochter zag er bezorgd, maar ook heel opgetogen, uit en dat maakte Carole dubbel zo blij dat ze was meegekomen. De vreugde en waardering die nu op Chloe's gezicht stonden te lezen, waren de moeite meer dan waard. Chloe genoot van de liefde van haar moeder, wat precies was wat Carole wilde.

'Met mij gaat het prima. Ik ben vandaag nog bij de dokter geweest. Ik kan doen wat ik wil, maar wel in redelijke mate natuurlijk. Ik kon gewoon niet wachten om je te zien,' zei ze, terwijl ze haar arm om haar dochters middel sloeg en Stevie ondertussen naar de auto ging. Carole reed nog niet zelf en wilde dat voorlopig ook maar een tijdje zo laten. De dokters raadden het af en bovendien was het verkeer in Los Angeles druk en haastig.

Op de terugweg van het vliegveld kletsten de drie vrouwen honderduit en Carole vertelde over de trouwplannen van Stevie. Chloe was ook hartstikke blij voor haar. Haar dochter kende Stevie al zo ongeveer haar hele leven en hield van haar zoals je van een grote zus houdt.

Toen ze eenmaal thuis waren, vertrok Stevie naar haar eigen huis en zaten moeder en dochter nog een tijd gezellig aan de keukentafel te kletsen. Chloe had de hele vlucht geslapen, dus nu was ze klaarwakker. Carole maakte een omelet, met een ijsje als dessert en vlak voor twaalven besloten ze naar bed te gaan. De dag daarop zouden ze kerstinkopen gaan doen. Carole had nog voor niemand iets. En nu had ze nog maar twee dagen. Maar het zou een fantastische kerst worden, ook al waren de cadeaus misschien een beetje minder.

De volgende dag vond ze voor iedereen - Jason, Stevie en allebei haar kinderen - iets leuks bij de twee mooiste warenhuizen in Los Angeles - Barney's en Neiman Marcus.

Toen ze thuiskwamen, hoorden ze zodra ze binnen waren de telefoon overgaan. Het was Mike Appelsohn.

'Je bent er weer! Waarom heb je me niet gebeld?' klonk hij pijnlijk verrast.

'Ik ben hier pas sinds eergisteren, en gisteravond is Chloe hier ook aangekomen,' zei Carole, zich een beetje schuldig voelend.

'Ik belde het Ritz en hoorde dat je was uitgecheckt. Hoe gaat het met je?' Mike klonk nog heel bezorgd; een maand geleden was ze immers nog bijna dood geweest.

'Prima. Een beetje moe, maar dat is natuurlijk normaal met een jetlag. Hoe gaat het met jou, Mike?'

'Druk. Ik haat deze tijd van het jaar.' Zo kletsen ze nog een tijdje door over van alles en nog wat en uiteindelijk kwam hij to the point. 'Heb je al plannen voor september volgend jaar?'

'Ja, dan wilde ik net beginnen aan een nieuwe opleiding, hoezo?' plaagde ze hem.

'Echt waar?' vroeg hij verrast.

'Nee. Grapje. Hoe moet ik nou weten wat ik in september ga doen? Ik ben al blij dat ik er bén en dat had maar verdomd weinig gescheeld.' Ze wisten allebei hoe waar dat was.

'Ja, praat me er niet van. Dat weet ik maar al te goed,' reageerde hij. Carole was nog steeds geroerd door het feit dat hij die hele reis naar Parijs had gemaakt om haar te zien. Zoiets zou niemand doen: binnen vierentwintig uur heen en weer vliegen. Behalve Mike Appelsohn. 'Nou schat, ik heb een rol voor je. Een geweldige rol. Als jij déze film niet wilt doen, stop ik ermee.' En Mike begon te vertellen wie de producer was en wie erin zouden spelen. Carole wilden ze hebben voor een van de hoofdrollen. Verder zouden er twee echt goede acteurs aan meewerken en een jongere actrice die al zeer gerespecteerd werd om haar acteerprestaties. En het honorarium zou geweldig zijn. Het moest een super film worden, met een flink budget en een regisseur die Carole heel goed vond en met wie ze al eerder had gewerkt. Eigenlijk kon ze haar oren niet geloven.

'Echt waar?'

Verdomd waar. In februari begint de regisseur aan een andere film ergens in Europa en hij blijft daar ongeveer tot juli. Dus kan hij niet eerder dan september aan deze film beginnen. De postproductie van die Europese film is voor augustus gepland. Op die manier heb jij gewoon de tijd om je boek te schrijven, als je dat tenminste nog steeds van plan bent.

'Ja, dat ben ik. Ik ben er zelfs al mee bezig.' Carole was blij verrast door zijn nieuws.

'Er zijn ook een aantal opnames op locatie, in Europa. Londen en Parijs. En de rest willen ze in Los Angeles schieten. Wat vind je daarvan?'

'Op maat gemaakt.' Carole had Mike tot nu toe niets verteld over Matthieu. Maar wat hij net had gezegd paste perfect in hun huidige plannen, afwisselend tijd met elkaar doorbrengen in Parijs of L.A. En Londen was de slagroom op de taart: dan kon ze ook nog lekker bij Chloe zijn.

'Ik stuur je het script op. Volgende week willen ze je antwoord hebben. Er staan twee andere actrices te trappelen om deze film te doen, mocht jij niet willen. Dus morgen komt het script per koerier naar je toe. Ik heb het gisteravond gelezen en vind het geweldig.' Carole vertrouwde zijn oordeel volkomen, ze hadden meestal dezelfde smaak als het om scripts ging. En Mike vertelde haar altijd eerlijk wat hij ervan vond.

'Ik ga het meteen lezen,' beloofde Carole.

'Maar hoe gaat het met je, eerlijk? Denk je dat je dat tegen die tijd aankunt?' Nog steeds klonk hij heel bezorgd.

'Ja, dat denk ik echt. Ik voel me iedere dag beter en de dokter hier heeft me verteld dat ik weer heel gezond ben.'

'Niets overhaasten,' waarschuwde hij haar, net als Matthieu al had gedaan. Allebei kenden ze haar goed en ze wisten dat Carole altijd snel vooruit wilde, zo zat ze gewoon in elkaar. Ze eiste veel van zichzelf en dat had ze altijd gedaan, hoewel ze de laatste jaren wel wat rustiger aan was gaan doen. Maar nu voelde ze dat haar energie weer terugkwam en de motoren vooruit wilden. Die hadden zich lang genoeg rustig moeten houden. 'Anders krijg je er later spijt van,' waarschuwde hij.

'Ja, dat weet ik. Zo stom ben ik nou ook weer niet.' Carole besefte heel goed waar ze doorheen was gegaan en hoeveel tol dat had geëist. Voordat ze volledig hersteld zou zijn, zou het echt nog wel een tijdje duren. Maar voorlopig stond er niet veel op de agenda en als Matthieu er was, hoefden ze ook niet veel te doen. Het boek kon ze gewoon schrijven in haar eigen tempo. Nog acht maanden en dan pas ging ze weer echt aan het werk.

'Nou schat, deze film wordt een geweldige comeback voor je!' zei Mike blij, oprecht gelukkig voor haar.

'Ja, zo klinkt het wel. Ik ben heel erg benieuwd naar het script.'

'Ik voorspel dat je daar ontzettend enthousiast over zal zijn,' beloofde hij. 'En als dat niet waar is, eet ik mijn eigen schoenen op.' En dat was geen kleinigheid om te beloven, Mike was een grote man met schoenmaat achtenveertig!

'Ik bel je de dag na kerst.' De volgende dag, op kerstavond, zouden Jason en Anthony uit New York komen.

'Een heel gelukkig kerstfeest, Carole,' klonk Mike, plotseling met een brok in zijn keel. Hij durfde zich niet eens vóór te stellen hoe het nu zou zijn geweest als ze er niet meer was. Dat ze nu met zijn allen in de rouw zouden zijn om haar. Dat zou een enorme tragedie zijn geweest voor hem en heel veel anderen.

'Dat wens ik jou ook, Mike,' antwoordde ze.

Tijdens het avondeten vertelde ze Chloe over het script en zag haar gezicht meteen betrekken. Het was de eerste keer dat Carole echt aan haar dochter kon zien hoe hevig ze haar moeders carrière haatte.

'Als ik het doe, zitten er ook opnames in Londen bij. Dat zou geweldig zijn, want dan kan ik in die tijd bij jou zijn. En als ik in Parijs zit, is het ook niet te ver om even over te wippen.' Bij die woorden lichtte Chloe's gezicht weer op, omdat ze begreep dat haar moeder echt haar best deed om haar veel te zien. Dat betekende heel veel voor haar. Wat - misschien alleen in Chloe's gedachten - haar moeders' fouten in het verleden ook waren geweest, nu deed ze in ieder geval haar best om het anders te doen.

'Dankjewel, mam, dat zou leuk zijn.'

Die avond aten ze met z'n tweeën. Via de telefoon bestelden ze Chinees en de verpleegster ging het ophalen. Carole wilde geen minuut met haar dochter missen. Chloe sliep die nacht bij haar in bed en ze lagen nog lang als twee pubers te giechelen. De volgende dag togen ze samen naar het vliegveld om Jason en Anthony af te halen. Stevie was vrij. Dat had ze natuurlijk meer dan verdiend en het was tenslotte kerstavond. De dag na kerst zou ze er weer zijn.

Het script waar Mike het over had gehad, was die middag door een koerier gebracht. Carole had het even doorgebladerd en wat ze er tot nu toe van had gezien, beviel haar, precies zoals Mike had voorspeld. Op kerstavond, wanneer iedereen naar bed was, wilde ze het echt gaan lezen. Maar ze wist al bijna zeker dat ze het goed zou vinden. Mike had meestal gelijk en de rol die men voor haar in gedachten had, was een prachtige om te spelen. Door de telefoon had ze het er al met Matthieu over gehad, en hij had heel enthousiast gereageerd. Deze rol klonk geknipt voor haar, vond hij.

Anthony en Jason kwamen al snel, zowat als eersten, het vliegtuig uit. Chloe bestuurde de auto en op de terugweg kletsten ze allemaal door elkaar. Iedereen lachte en giechelde, terwijl ze allerlei gekke verhalen over kerstdagen uit het verleden uitwisselden. Zo hadden ze het over Anthony, die toen hij vijf jaar was per ongeluk de hele kerstboom had omvergelopen, omdat hij had geprobeerd de Kerstman te betrappen op het moment dat die door de schoorsteen kwam. Er waren heel veel van dat soort verhalen. Carole raakte er ontroerd van en de anderen hadden er veel plezier om. Carole merkte dat ze zich bijna alles uit hun verhalen kon herinneren.

Thuis bestelden ze pizza en toen Jason en de kinderen eenmaal naar hun slaapkamers waren verdwenen, bleef Carole achter in de keuken. Jason kwam op een gegeven moment de keuken weer binnen wandelen om iets te drinken te halen, en ze raakten in gesprek.

'Hoe gaat het écht met je?' vroeg hij ernstig. Hoewel ze er wel een stuk beter uitzag dan de laatste keer dat hij haar had gezien, vond hij haar toch nog erg bleek. Ze had al heel veel ondernomen sinds ze weer thuis was. Misschien wel té veel, dacht hij.

'Heel goed, eigenlijk,' antwoordde ze en je kon aan haar stem horen dat dat haarzelf ook een beetje verbaasde.

'Nou, je hebt ons in ieder geval ontzettend aan het schrikken gemaakt,' merkte hij op, verwijzend naar de bomaanslag en alles wat er daarna was gebeurd. In die periode was hij echt een fantastische steun voor haar geweest en als ze dacht aan alles wat hij toen tegen haar had gezegd, raakte ze nog steeds ontroerd

'Ja, ik heb mezelf ook enorm aan het schrikken gemaakt. Het was afschuwelijk om mee te moeten maken, maar uiteindelijk heeft alles zich weer ten goede gekeerd.'

'Ja, gelukkig wel,' zei hij glimlachend. Zo kletsten ze nog wat met elkaar, tot hij naar bed ging. Carole liep nog even haar werkkamer in, voor ze zelf ook naar haar slaapkamer ging. Dit moment van de avond, als alles om haar heen doodstil was, vond ze altijd heerlijk. Dat was al zo geweest toen de kinderen nog klein waren. Even een moment voor zichzelf. Dat had ze nodig.

Een blik op haar horloge zei haar dat het net na middernacht was. Negen uur 's morgens in Frankrijk. Ze zou Matthieu nu kunnen bellen, maar ze deed het niet. Tenslotte hadden ze nu de tijd, heel veel tijd en hij zou algauw naar L.A. komen. Carole was blij dat hij weer terug was in haar leven, een onverwacht en groot cadeau. Even ging ze nog achter haar bureau zitten, om nog een laatste blik te werpen op de laatste dingen die ze voor haar boek had genoteerd. Ze had nu wel in haar hoofd hoe het verhaal moest verlopen en wist wat ze wilde gaan schrijven.

Carole staarde de tuin in, naar de verlichte fontein en de vijver. Haar kinderen waren er, in hun eigen kamers. Jason was er, een liefdevolle, broederlijke vriend. De overgang van hun relatie van vroeger naar die van nu was heel natuurlijk en als vanzelf gegaan. Ze ging weer een film doen. Stevie zou over een week gaan trouwen. Ze had een terroristische bomaanslag overleefd en haar geheugen was weer terug. Carole sloot haar ogen en in stilte dankte ze God voor al haar zegeningen. Toen ze haar ogen weer opende, lag er een glimlach op haar gezicht. Ze had alles wat ze wilde, en méér. En het allerbelangrijkste was dat ze zichzelf had. Ze had haar eigen idealen, waarden en normen niet verloochend. Ze had zichzelf geen geweld aangedaan in de loop van haar leven. Ze was trouw geweest aan zichzelf en aan de mensen van wie ze hield. Even keek ze naar de armband die ze van Matthieu had gekregen en las de inscriptie nog eens. 'Wees trouw aan jezelf.' En naar beste weten was ze dat inderdaad geweest. Haar gezin wist nog niets van Matthieu, maar dat wilde ze hen, op het goede moment, heel graag vertellen. Anthony zou er in het begin waarschijnlijk fel op tegen zijn, maar na een tijdje hopelijk kalmeren. Natuurlijk had hij recht op zijn mening en zijn bezorgdheid om haar. Net zoals zij het recht had op een eigen leven en om de keuzes te maken die haar het beste leken.

'Wat zit je hier te doen?' hoorde ze opeens achter zich. Chloe stond in haar nachtjapon in de deuropening. Ze zei dat ze graag weer bij haar moeder in bed wilde slapen en Carole vond dat prima. Het deed haar denken aan vroeger; toen had ze het ook altijd heerlijk gevonden om bij haar moeder te slapen.

'Ik zit gewoon een beetje te denken,' zei Carole, terwijl ze zich omdraaide en naar haar glimlachte.

'Waarover?'

'Over alle dingen waar ik dankbaar voor ben dit jaar.'

'Ja, dat ben ik ook,' zei Chloe zachtjes en kwam toen naar haar toe om haar een knuffel te geven. 'Ik ben zo blij dat je er bent.' Toen slofte ze op haar lange, elegante benen weer de hal in. 'Kom op, mam, naar bed.'

'Oké, baas,' zei Carole en ze deed de lichten in haar werkkamer uit. Achter haar dochter aan liep ze naar haar slaapkamer. 'Dank u,' fluisterde Carole, met een dankbare glimlach en een blik omhoog. Het was een heel gelukkig kerstfeest dat jaar, voor hen allemaal.

Table of Contents

- Inhoud
- Hoofdstuk 1
- Hoofdstuk 2
- Hoofdstuk 3
- Hoofdstuk 4
- Hoofdstuk 5
- Hoofdstuk 6
- Hoofdstuk 7
- Hoofdstuk 8
- Hoofdstuk 9
- Hoofdstuk 10
- Hoofdstuk 11
- Hoofdstuk 12
- Hoofdstuk 13
- Hoofdstuk 14
- Hoofdstuk 15
- Hoofdstuk 16
- Hoofdstuk 17
- Hoofdstuk 18
- Hoofdstuk 19
- Hoofdstuk 20