Date: 2016-07-27T07:00:00+00:00
Description: Een nieuwe man, een nieuw leven Het leven van Stephanie Adams verandert drastisch als haar man overlijdt. Ondanks het verdriet probeert ze de draad weer op te pakken. Maar dan stapt de beroemde countryzanger Chase Taylor in haar leven en zet haar wereld op z’n kop… Danielle Steel heeft van haar 94 romans rond de 800 miljoen exemplaren verkocht in 69 landen. Meer dan 20 van haar boeken zijn verfilmd voor televisie en haar romans staan steevast in de bestsellerlijst van The New York Times.
Publisher: Luitingh-Sijthoff
Rights: Copie

Een nieuwe man, een nieuw leven

Het leven van Stephanie Adams verandert drastisch als haar man overlijdt. Ondanks het verdriet probeert ze de draad weer op te pakken. Maar dan stapt de beroemde countryzanger Chase Taylor in haar leven en zet haar wereld op z’n kop…

Danielle Steel heeft van haar 94 romans rond de 800 miljoen exemplaren verkocht in 69 landen. Meer dan 20 van haar boeken zijn verfilmd voor televisie en haar romans staan steevast in de bestsellerlijst van The New York Times.

DANIELLE STEEL

Pluk de dag

Een nieuwe man, een nieuw leven
vertaald door Tineke Funhoff

UITGEVERIJ LUITINGH-SIJTHOFF

Voor mijn innig geliefde kinderen

Beatrix, Trevor, Todd, Nick, Sam,

Victoria, Vanessa, Maxx en Zara.

Dat jullie de dag mogen plukken
en het leven jullie vriendelijk zal behandelen.

Dat jullie kansen talrijk zullen zijn,
jullie vreugde immens en grenzeloos
en dat al jullie dromen bewaarheid mogen worden!

Ik hou zoveel van jullie!

Mama/DS

1

De dag begon stralend zonnig. Het heldere licht weerkaatste op de verse sneeuw die de dag ervoor in Squaw Valley was gevallen. De skicondities waren perfect, beter dan ze ooit geweest waren voor Bill, Stephanie en de twee echtparen met wie ze het liefst omgingen en elk jaar President’s Weekend vierden, de Freemans en de Dawsons. Het was een traditie waaraan ze zich al tien jaar hadden gehouden, een heilig pact dat ze geen van allen zouden verbreken.

Alyson Freeman was twee jaar daarvoor zelfs nog gekomen, al was ze een paar dagen later uitgerekend om te bevallen van haar laatste baby, hun derde kind. Ze had voor geen goud het fantastische weekend willen missen dat ze altijd met elkaar doorbrachten. En omdat Brad arts was, voelde ze zich daar veilig. Het was maar vier uur rijden naar huis, en hoewel hij orthopedisch chirurg was en geen gynaecoloog, wist ze dat hij ervoor zou zorgen dat alles op rolletjes zou lopen als ze in het weekend in Tahoe moest bevallen. Hun President’s Day was een afspraak die ze nooit afzegden, en dit jaar was geen uitzondering. Het moest een weekend voor volwassenen zijn, zonder kinderen en verantwoordelijkheden.

Voor Stephanie en Bill was het geen probleem meer. Hun kinderen woonden in Atlanta en New York, en zetten daar hun eerste stappen in hun prille carrières, en in Rome, waar hun jongste dochter haar derde studiejaar doorbracht. De dochters van Fred en Jean Dawson waren allebei getrouwd, met twee broers, en woonden in Chicago. Maar zelfs Brad en Alyson, wier kinderen veel jonger waren, stemden erin toe ze niet mee te nemen en lieten ze thuis achter bij een au pair.

Fred en Jean waren het langst getrouwd en ietsje ouder dan de anderen. Voor mensen buiten het hechte vriendenkringetje leken ze een perfect huwelijk te hebben. Fred had software bedacht waarmee hij een fortuin had verdiend, en was meteen in de internethausse ingestapt. Hun vorstelijke huis in Hillsborough getuigde van zijn succes, evenals zijn vliegtuig, zijn Ferrari en zijn Aston Martin, en Jeans stal vol raspaarden, haar passie. Ze hadden geld als water en Freds nederige afkomst was nu nog maar een vage herinnering.

Jean werkte als serveerster in Modesto toen hij haar ontmoette. Haar familie was straatarm en was net hun boerderij kwijtgeraakt toen haar vader was omgekomen bij een ongeluk. Hij had vijf hongerige kinderen achtergelaten en een weduwe die er twintig jaar ouder uitzag dan ze was. Jean zag haar broers en zussen nog maar zelden en had niets met hen gemeen. Ze was dertig jaar geleden met Fred getrouwd en was nu eenenvijftig. Ze had haar ogen laten doen, een uitstekende facelift ondergaan bij een plastisch chirurg in New York, ze bleef in conditie, zorgde heel goed voor zichzelf en werd drie keer per jaar behandeld met botox. Ze was een knappe vrouw, hoewel haar gezicht bijna geen uitdrukking meer vertoonde, waar zij zich overigens niet aan stoorde. Ze wilde boven alles nooit meer arm zijn, en zolang zij en Fred getrouwd bleven, zou ze dat ook nooit worden.

Ze wist dat hij haar tijdens het grootste deel van hun huwelijk had bedrogen, en het kon haar niet meer schelen. Ze was al jaren niet meer verliefd op hem. Bij een scheiding had ze hem een fortuin afhandig kunnen maken, maar ze was gesteld op de levensstijl die ze erop na kon houden en op de status die ze als Mrs. Fred Dawson had. Ze zei als grap tegen haar vriendinnen dat ze een pact met de duivel had gesloten, en dat Fred die duivel in haar leven was. Ze maakte zich geen illusies over hem en wilde niets veranderen aan de manier waarop ze leefde. Ze had haar paarden en haar vriendinnen en ging op bezoek bij haar dochters in Chicago als ze die wilde zien. Zij en Fred hadden een stilzwijgende overeenkomst die voor beiden werkte. Ze had onmiskenbaar iets scherps over zich, vanwege de manier waarop de zaken waren gelopen, en had geen hoge dunk van haar echtgenoot, noch van mannen zoals hij. Ze was nu van mening dat alle mannen hun vrouw bedrogen, als ze daar ook maar even de kans toe kregen, en de hare deed dat zeker, en al jarenlang. Hij sliep met secretaresses, assistentes en vrouwen die hij ontmoette op cocktailparty’s, bij het zakendoen of in de lift, en met vrouwen die in het vliegtuig naast hem zaten. De enigen met wie hij niet naar bed ging, waren haar intiemste vriendinnen; daar was ze zeker van. Hij had tenminste nog de goede smaak om dat achterwege te laten. En de meesten waren te oud voor hem. Maar hij zou haar dat sowieso niet hebben aangedaan. Hij was geen slecht mens, gewoon een vreemdganger, met een zwak voor vijfentwintigjarigen.

Hun relatie was beleefd en gebaseerd op een wederzijdse afspraak die gespeend was van warmte. Ze was vergeten hoe het was om je geliefd te voelen door een man, en ze dacht er ook niet meer over na. Ze had, materieel gesproken, alle andere dingen die ze wilde hebben, wat intussen belangrijker voor haar was geworden. Dat zou ze voor niets ter wereld hebben opgegeven. Ze hadden onlangs een Picasso gekocht voor hun eetkamer waar Fred iets minder dan tien miljoen dollar voor had betaald. Ze bezaten een van de belangrijkste kunstcollecties in het Westen.

De enigen voor wie Jean een zwak had, waren haar vriendinnen Alyson en Stephanie. Ze was dol op de weekends die ze samen doorbrachten en op de gesprekken die ze dagelijks voerden. Ze leefde in een weelde die zij niet bezaten, maar geen van hen benijdde haar erom, en dat wist ze. Ze waren ook niet jaloers op de staat van haar huwelijk of op de leegte van haar relatie met Fred, maar ondanks de keuzen die ze had gemaakt, had Jean ook een menselijke kant, en ze was ontwapenend eerlijk over zichzelf. Ze had geen pretenties; ze vond het heerlijk om rijk en Mrs. Dawson te zijn, en het was haar alles waard om dat te blijven. Het was bijna alsof ze er een carrière van had gemaakt: echtgenote zijn van een multimiljonair, die snel op weg was miljardair te worden in de hightechwereld. Alles wat Fred Dawson aanraakte, veranderde in goud. Mannen bewonderden en benijdden hem erom en de macht die hij uitstraalde had grote aantrekkingskracht op vrouwen. Jean kocht nog meer raspaarden en prachtige impressionistische schilderijen, en bezat bijna meer accessoires van Hermès en van Louis Vuitton en juwelen van Graff dan welke vrouw ter wereld ook. En toch kon ze heel goed genieten van een weekend in Squaw Valley met hun vier beste vrienden.

Ze waren met Freds nieuwe Ferrari uit Hillsborough komen rijden. En ze sprak altijd over de drie echtparen als de Grote Zes. Fred was al succesvol toen ze elkaar ontmoetten, hoewel niet op het niveau van nu. Zelfs Jean gaf toe dat hij de afgelopen jaren bespottelijk veel geld had verdiend, maar ze had er geen enkel bezwaar tegen. Ze voelde zich als een koningin, en in haar wereld was ze dat ook. Maar door haar pienterheid, haar humor en haar eerlijkheid jegens zichzelf en anderen was ze geen onaangename vrouw. Ze kon soms ongevoelig uit de hoek komen, doordat ze teleurgesteld was in haar huwelijk. Maar haar vriendinnen hielden van haar zoals ze was, al gold dat niet voor haar man. Hij voelde zich alleen aangetrokken tot jonge vrouwen, en hoe geweldig ze er ook uitzag, Jean was al jaren te oud om hem nog te boeien. Op vijfenvijftigjarige leeftijd gaf Fred de voorkeur aan vrouwen van onder de dertig. Die beschouwde hij als statussymbool om zijn ego op te vijzelen, en dat wist Jean heel goed. Hoeveel plastische chirurgie ze ook had ondergaan, hoeveel botoxinjecties ze had gehad of hoe toegewijd ze ook met haar trainer aan haar conditie werkte, Fred vond haar al jaren niet meer aantrekkelijk. En Jean hield zichzelf niet voor de gek. Er was een sterk ego voor nodig om er niet door aangetast te worden, en als ze de kans kreeg, profiteerde ze van zijn creditcard om haar moreel hoog te houden. Daar had ze baat bij.

Brad en Alyson Freeman waren het tegendeel van Jean en Fred. Na twaalf jaar huwelijk waren ze nog steeds gek op elkaar, en volgens Alyson kon haar man wonderen verrichten. Ze was vertegenwoordigster van een farmaceutisch bedrijf geweest en toen ze vijfendertig was, ging ze zich afvragen of ze ooit wel een man zou vinden, maar toen begon haar Assepoester-verhaal. Brad had haar opgemerkt toen ze medicijnmonsters afleverde op zijn kantoor. Omdat hij op zijn eenenveertigste nog vrijgezel was, waar hij ten volle van genoot, fantaseerden alle verpleegsters over hem, net als Alyson. Hij was de succesvolle orthopedisch chirurg van wie ze allemaal droomden, en hij viel voor Alyson als het spreekwoordelijke blok. Na acht maanden verkering waren ze al getrouwd, waarna Alysons leven voor altijd veranderde. Ze werkte nog een paar maanden door tot ze zwanger raakte en sindsdien had ze het alleen maar druk gehad met haar drie kinderen. Twaalf jaar later sprak ze nog steeds over haar man als over een hedendaagse heilige, dankbaar voor alles wat hij voor haar deed, verrukt van het leven dat ze deelden. Hij was een toegewijde, liefhebbende echtgenoot en een geweldige vader voor hun kinderen, en als Jean weer eens een zure opmerking maakte over dat alle mannen bedriegers waren als ze de kans kregen, verdedigde Alyson hem vurig en zei ze tegen Jean dat Brad sinds ze getrouwd waren niet eens meer naar een andere vrouw had gekéken, waarna Jean even wrang naar haar lachte. ‘Ik weet dat Brad perfect is en de trouwste man die er op aarde rondloopt, maar hij blijft een man,’ was haar commentaar.

Alyson had nog steeds een fantastisch lichaam, hoewel ze zelden meer tijd kon nemen om zich mooi te kleden. Ze had het te druk met haar kinderen. Maar ze werkte een paar keer per week aan haar conditie in de sportschool, speelde tennis en was dol op de skiweekends met hun vrienden. En zelfs Stephanie plaagde haar soms omdat ze Brad verafgoodde en zo verliefd op hem was. Maar het was schattig om te zien. Ze waren overduidelijk gelukkig, Brad had succes in zijn baan, hun kinderen van elf, zes en twee waren aanbiddelijk en ze hadden een prachtig huis in Ross, een van de meest luxe en welvarende buitenwijken van Marin. Ze leken echt een idyllisch leven te hebben.

Brad was altijd liefhebbend en bezorgd, en even verliefd op Alyson als zij op hem. En hij was werkelijk een perfecte vader. Hij was de welpenleider van hun oudste zoon, bracht hun dochter in het weekend naar voetbalwedstrijden en balletlessen en had elke zaterdagavond een ‘afspraakje’ met Alyson in een van de beste restaurants in San Francisco. En hij was een zeer gerespecteerde chirurg op zijn gebied. Op drieënvijftigjarige leeftijd was hij nog steeds een heel knappe man en zag hij er jaren jonger uit dan hij was.

De twee echtparen waren elkaars tegenpolen op de schaal van huwelijksgeluk. Alison en Brad waren waanzinnig verliefd, en Fred en Jean hadden zich neergelegd bij een afspraak waar ze zich allebei in konden vinden, hoewel daar, zelfs voor diegenen die hen goed kenden, geen liefde bij scheen te komen.

Stephanie en Bill bevonden zich ergens daartussenin. Ze hadden ups en downs en een paar harde klappen gehad in hun zesentwintigjarige huwelijk. De eerste acht, negen jaar waren fantastisch geweest en alles waar Stephanie op had gehoopt; ze kregen kinderen, kochten hun eerste huis in de stad, Bill werd partner op het advocatenkantoor waar hij werkte en had succes. Ze hadden elkaar op de universiteit in Berkeley ontmoet, toen zij nog studeerde en Bill aan het eind van zijn rechtenstudie was, en waren kort na haar afstuderen getrouwd.

Zij had een geweldige baan bij een heel succesvol reclamebureau gekregen, dat gebruikmaakte van haar schrijf- en marketingkwaliteiten en waar ze het erg naar haar zin had, tot ze tijdens haar eerste zwangerschap problemen had gekregen en vijf maanden het bed had moeten houden. Michael, hun eerste kind, werd te vroeg geboren en daarna was ze, op aandringen van Bill, nooit meer aan het werk gegaan. Ze was huismoeder en genoot van haar leven, tot het naarmate de kinderen ouder werden allemaal wat hectisch begon te worden en er momenten kwamen waarop ze er spijt van had dat ze niet was blijven werken. Daar had ze voor zichzelf een gevoel van bevrediging aan kunnen ontlenen. Ze praatte er met Bill over toen hun jongste dochter Charlotte naar school ging, maar hij hield vol dat hij liever had dat ze thuisbleef voor de kinderen. Dus nu had ze al een aantal jaren geleden haar droom opgegeven ooit weer aan het werk te gaan.

Ze hadden het allebei druk. Zij was jarenlang voorzitter van de oudercommissie op school geweest. Ze was fulltime moeder, betrokken bij alle activiteiten van haar kinderen. En Bill had het te druk op het advocatenkantoor om zoveel tijd aan het leven van hun kinderen te besteden als hij zou moeten. In de loop der jaren hadden ze allebei ontdekt dat de praktische kant van het vaderschap niet zijn sterkste punt was. Hij kon veel beter zorgen voor een inkomen waarmee hij een mooi huis in de stad voor hen kon betalen en hen naar privéscholen kon blijven sturen. Hij was een uitstekende kostwinner, en een goed mens, maar hij had geen zin om in het weekend de kinderen van de ene voetbalwedstrijd naar de andere te rijden, of zelfs maar één keer per jaar zijn gezicht te laten zien bij de balletuitvoeringen en schooltoneelstukken van de meisjes. Stephanie was heel bedreven geraakt in het verzinnen van excuses voor alle dingen die hij niet deed. Hij hield van zijn kinderen, maar leek nooit tijd over te hebben om met hen door te brengen. Hij kon zelden thuis komen eten, en kwam vaak pas ’s avonds laat terug als ze al sliepen. En op een of andere manier zag Stephanie altijd kans hem een alibi te bezorgen, om hem een goede indruk te laten maken op hun kinderen. Zelfs als hij in het weekend golfde met cliënten had ze altijd een rationele verklaring waarom hij echt ergens anders diende te zijn. En tegen de tijd dat de kinderen tieners waren, hadden ze het zo druk dat ze zijn afwezigheid nooit leken te merken, zelfs niet als ze hem een aantal dagen achter elkaar niet zagen. Voor zover zij wisten, waren vaders nu eenmaal zo. Volgens hun moeder tenminste. Stephanie sprong altijd voor hem in. Ze miste nooit een wedstrijd, schoolbijeenkomst of doktersafspraak. Toen ze klein waren, bracht ze hen beurtelings, samen met de buurkinderen, naar school, ze luisterde naar hun problemen, naaide hun kostuums voor Halloween en kuste al hun pijntjes weg. Omdat Bill het zo vaak liet afweten, kwam er nog meer druk op haar te liggen. Ze klaagde er nooit over, maar ze registreerde het wel, en Michael ook.

Toen Michael op het punt stond naar college te gaan, had hij vier jaar lacrosse gespeeld, en op een avond tijdens het eten merkte hij op dat zijn vader nog nooit een wedstrijd had bijgewoond, geen enkele. Dat kon Stephanie amper geloven, maar toen ze er later over nadacht, besefte ze dat het waar was. Een paar maanden later vertrok Michael naar de UCLA als voorbereiding op een studie sportmanagement die hij na college wilde volgen, en toen hij zijn diploma had gehaald, verhuisde hij naar Atlanta om voor de Braves te gaan werken. Hij woonde daar nu drie jaar en was nog steeds van plan om ooit te gaan studeren, maar nu nog niet. Ze miste hem, maar hij hield van zijn baan, het was een geweldig team en ze was blij voor hem.

In tegenstelling tot Michael hadden de meisjes nooit iets gezegd over Bills gedrag als vader. Ze probeerde zowel moeder als vader voor hen allemaal te zijn en klaagde er nooit over tegen Bill. Ze wist hoe hard hij werkte en hoe goed hij voor hen zorgde.

Het ontbrak hun aan niets en hij had een stevige basis voor haar en de kinderen gelegd. Ze hadden alle drie uitstekende colleges bezocht, en daarvoor goede basis- en middelbare scholen, en hun vakanties in de zomer waren fantastisch. In feite was hij de perfecte echtgenoot en vader, al wist hij niet wanneer ze jarig waren en kwam hij niet naar schooltoneelstukken kijken.

Het idee om te gaan werken kwam weer op toen Charlotte naar de middelbare school ging, Louise het laatste jaar deed en Michael op college zat. Maar inmiddels kon Stephanie zich niet meer voorstellen wie haar in dienst zou nemen en wat ze dan zou moeten doen. Het was twintig jaar geleden dat ze had gewerkt. En voor ze kon bedenken wat ze daaraan kon doen, was er totaal onverwacht een bom in hun leven ontploft. Ze ontdekte bij toeval dat Bill een verhouding had. Tot op dat moment had ze gedacht dat ze, ondanks enkele hobbels, een goed huwelijk hadden. Door een serie ongelukkige toevalligheden kwam ze erachter dat Bill een affaire had met een jongere advocate van zijn kantoor. Ze hadden samen aan een zaak gewerkt en toen Bill het eenmaal had opgebiecht, zwoer hij dat iets dergelijks nooit eerder was gebeurd.

In die tijd had Stephanie het heel erg druk met Charlotte, die naar de middelbare school zou gaan, en met Louise die zich moest inschrijven voor college. Zij en Bill zagen elkaar nauwelijks. En vanwege een antitrustzaak waarmee hij bezig was, werkte hij bijna elke avond tot twaalf uur door. Hij en de jonge advocate waren een week naar L.A. gegaan om verklaringen af te nemen en later gaf hij toe dat het toen was begonnen. Zij was ook getrouwd en de ontdekking – Stephanie had hen samen in een restaurant gezien terwijl hij beweerde een vergadering op kantoor te hebben – zette haar wereld op zijn kop. Hij was door het stof gegaan en gaf toe dat hij verliefd was op de jonge advocate, maar hij zei ook dat hij hun huwelijk niet wilde opgeven. Diepbedroefd vroeg Stephanie hem het huis uit te gaan tot hij een helder besluit had genomen. Het was een pijnlijke tijd voor Stephanie geweest en ze hadden twee maanden apart gewoond. Hij had met Marella willen trouwen, maar zij besloot bij haar man te blijven. Hij was eerlijk tegen Stephanie en zei dat hij door wilde gaan met hun huwelijk en zijn verhouding zou proberen te vergeten. Het zou beter zijn voor de kinderen, maar hij pretendeerde niet dat hij nog verliefd op haar was. Stephanie wilde hem niet terug omdat ze per se een man wilde hebben, maar ze had ook de tijd gehad om te beseffen dat ze niet wilde scheiden.

Alyson had enorm met Stephanie te doen gehad toen ze het haar vertelde, en Jean had gezegd dat het haar niet verbaasde, dat het niet erger was dan de tientallen misstappen die Fred in de loop der jaren had begaan. Het bevestigde alleen Jeans overtuiging dat alle mannen bedriegers waren als ze de kans kregen, en dat Bill niet beter was dan de rest. ‘Je kunt hem ervoor laten boeten als je blijft,’ plaagde ze Stephanie, maar ze vond het verdrietig voor haar dat het was gebeurd. Het had Stephanies illusies over Bill en hun huwelijk aan diggelen geslagen en maakte het moeilijk, zo niet onmogelijk, om weer hetzelfde voor hem te gaan voelen.

Ze waren in relatietherapie gegaan en de kinderen beseften dat er iets vreselijks was gebeurd tussen hun ouders, maar Stephanie had ze nooit verteld wat het was. Ze wilde niet dat zij hun vader zouden haten omdat hij haar had bedrogen. Ze vond dat niet eerlijk tegenover hem. Jean was woedend toen Stephanie dat vertelde en vond dat ze het moesten weten, maar Stephanie had hen twintig jaar in de waan gelaten dat hun vader toegewijd, bezorgd, fatsoenlijk en onberispelijk was. Ze wilde hem niet ontmaskeren als een bedrieger en hun relatie met hem kapotmaken, hoewel háár relatie met hem onherstelbaar beschadigd leek toen hij weer thuis kwam wonen.

Na die scheiding van twee maanden was het nooit meer zoals vroeger geworden. Ze leken meer kamergenoten. Ze geloofde dat ze van elkaar hielden, al was het maar uit een gevoel van traditie en omdat ze samen kinderen hadden, maar er waren geen liefhebbende gebaren meer en ze klaagde niet meer dat ze hem zo weinig zag. Eerder had hij het druk gehad, maar nu bestond er een afgrond tussen hen die ze geen van beiden konden overbruggen. En na zijn terugkeer had ze hem nooit meer helemaal vertrouwd. Ze hadden nog wel seks, maar onregelmatig en futloos. Ze voelde het als een verplichting omdat ze nu eenmaal besloten hadden getrouwd te blijven, en hij vrijde met haar omdat hij wist dat het moest. Hun relatie was nooit gepassioneerd geweest, maar in de beginjaren vriendelijk en warm en daarna net goed genoeg. Toen hij echter weer thuis kwam wonen, was alle hartstocht eruit verdwenen.

Stephanie wist dat de jonge advocate een half jaar na de affaire bij de firma was vertrokken, maar het kon haar niet meer schelen. Bill was nog steeds haar man, maar hij zou nooit meer haar beste vriend worden, of zelfs maar iemand die haar heel na stond. Ze hadden elkaar niets meer te zeggen, behalve als het over de kinderen ging. Ze hield hem op de hoogte van hun voortgang op school en college, en van de eerste banen van Michael en Louise. Louise was niet lang geleden naar New York verhuisd om op de kunstafdeling van Sotheby’s te gaan werken. Ze spraken over praktische zaken, maar nooit over hun gevoelens voor elkaar of over zijn affaire, die als een muur tussen hen in stond. Ze was er lang verdrietig om geweest, maar nu accepteerde ze het simpelweg als een feit. Zo ging het nu eenmaal met huwelijken na zoveel jaar. Zijn ontrouw met de jonge advocate had littekens achtergelaten die niet meer ongedaan gemaakt konden worden. Maar Stephanie had nooit getwijfeld aan haar besluit om bij hem te blijven, voor de kinderen, en Bill had altijd volgehouden dat hij met haar getrouwd wilde blijven. Hij wilde geen scheiding. Ze vormden een gezin en zo wilde hij het houden, hoe beschadigd hun huwelijk ook was.

Het was heel eenzaam voor Stephanie geweest nadat Charlotte naar New York University was vertrokken, en nog eenzamer nu ze voor haar derde jaar in Rome zat. Stephanie en Bill waren haar in januari gaan opzoeken en ze had het daar enorm naar haar zin. Ze zou er blijven tot juni, in de zomer thuis zijn en daarna weer teruggaan naar de NYU. Stephanie kon amper wachten tot ze thuiskwam. Ze speelde met het idee om zelf ook een baan te zoeken. Nu alle drie de kinderen het huis uit waren, had ze er grote behoefte aan iets om handen te hebben. Ze had in diverse benefietcomités gezeten, maar het verveelde haar om liefdadigheidsbijeenkomsten te plannen en fondsen te werven. Ze wilde meer doen. Maar haar korte loopbaan was nog slechts een vage herinnering. Ze had gekozen voor gezin in plaats van carrière en nu waren de kinderen allemaal weg.

Het zorgde voor onaangenaam stille avonden als Bill tot laat werkte, en voor pijnlijke avonden als hij thuis was. Ze hadden elkaar zo weinig te zeggen, buiten het nieuws over de kinderen dat ze uitwisselden. Hij belde hen nooit uit eigen beweging, maar ze belden haar allemaal om te checken of alles goed ging. Bill en Stephanie hadden het samen alleen nog naar hun zin als ze de avond doorbrachten met hun vrienden, de Dawsons en de Freemans, of als ze met hen op reis waren. Dan kon zij met de vrouwen babbelen en vermaakte Bill zich met de ‘jongens’.

Ze konden alle zes goed skiën, hoewel de drie vrouwen het kalm aan deden en het voor de mannen meer een wedstrijdje was, vooral voor Brad en Fred. Bill hoefde niet zo nodig te winnen en was een ontspannen skiër. Zij namen de zwarte pistes terwijl de vrouwen minder steile routes namen. Ze ontmoetten elkaar voor de lunch aan de voet van de berg en gingen ’s avonds naar goede restaurants.

Terwijl ze haar parka dichtritste, verheugde Stephanie zich op een dag skiën met Alyson en Jean. Ze liep de zitkamer van hun suite in om Bill te zoeken. Hij zag er goed uit in zijn zwarte parka, skibroek en stevige schoenen. Hij had zijn skilaarzen in zijn kluis bij de lift laten staan, samen met zijn ski’s en skistokken, waar de hare ook stonden. Stephanie had een witte skiparka aan. Ze droeg haar lange blonde haar in een vlecht en had een lichtblauw wollen mutsje op. Met haar bril en handschoenen in de hand keek ze naar Bill. ‘Klaar?’ Hij knikte en volgde haar de kamer uit.

Aan het ontbijt hadden ze over het weer gepraat en hij had de krant gelezen. Ze liepen de winterse zonneschijn in voor het korte stukje naar de shuttle die hen naar de lift bracht. De andere twee stellen logeerden in een nieuw hotel aan de voet van de skipiste. Bill had in het hotel willen logeren waar ze altijd naartoe gingen en vond het niet erg om de shuttle naar de lift te nemen. De anderen wachtten hen al op, met hun ski’s aan, en Bill en Stephanie haastten zich om die van hen onder te doen. Ze stonden naast elkaar en Stephanie wilde net iets tegen hem zeggen toen hij aanstalten maakte naar de mannen toe te lopen. Hij draaide zich om en keek haar met een ernstig gezicht aan. Ze glimlachten nog maar zelden naar elkaar. Het kwam niet in hen op, iets waar ze zich zelfs niet van bewust waren.

‘Fijne tocht,’ zei ze zacht. Ze had met hem willen praten over de vernieuwing van Charlottes reisverzekering, die bijna afliep, maar was vergeten om er aan het ontbijt over te beginnen. Ze kon het altijd die avond nog met hem bespreken. Al hun gesprekken gingen over praktische zaken, zoals reparaties aan het dak, een probleem met een boom in hun tuin of iets voor een van de kinderen. Sinds de affaire besprak ze nooit meer privédingen met hem. Wat had het voor zin? Ze waren niet meer intiem.

‘Dank je,’ zei hij, glimlachend nu. ‘Jij ook.’ Ze raakten elkaar niet aan, geen kus, geen knuffel, geen lieve woorden. Ze vormden geen onderdeel meer van elkaars emotionele landschap. Ze was er nu aan gewend, maar vroeg zich voortdurend af of hij misschien weer een verhouding had, of wanneer hij die zou krijgen. Hun relatie was nu al zeven jaar steriel en ontoereikend. Na die woorden zette Stephanie zich af op haar ski’s om naar haar twee vriendinnen te gaan.

‘Leuke muts,’ zei Jean, Stephanies lichtblauwe hoofddeksel bewonderend dat precies dezelfde kleur had als haar ogen. Jean droeg een grote muts van vossenbont en een nauwsluitend beige skipak dat ze in Courchevel had gekocht. Ze was altijd prachtig gekleed. Ze had er de tijd voor, kon het zich veroorloven en ging voortdurend uit winkelen. Van de drie vriendinnen was zij het best gekleed, en haar nagels waren zorgvuldig vuurrood gelakt. Alyson gebruikte nooit nagellak en liet haar nagels niet meer manicuren nu haar kinderen nog klein waren, en Stephanie had de gewoonte al jaren geleden opgegeven. Ze kleedde zich eenvoudig en praktisch en probeerde er niet sexy of leuk uit te zien voor Bill. Die tijd was al zeven jaar voorbij. Stephanie had dezelfde lichtblauwe skibroek aan die ze al eeuwenlang droeg, alleen de witte parka was nieuw, en die had ze van Louise geleend die hem had achtergelaten toen ze naar New York ging. Alyson was helemaal in het rood en had haar donkere haar in een rode wollen muts gestopt.

De drie vrouwen gingen samen de stoeltjeslift in en zagen hun drie mannen al een heel eind voor hen uit. Die hadden geen tijd willen verliezen en waren meteen op weg gegaan. De vrouwen hadden in alle rust hun brillen en mutsen opgezet, hun handschoenen aangetrokken en waren in de lift gaan zitten met bengelende ski’s en hun stokken in de hand. De vrouwen zouden hetzelfde zware pad als hun mannen kunnen volgen, maar dat wilden ze niet. Zij gaven de voorkeur aan een lichter parcours. De mannen waren al uit het zicht toen de vriendinnen, over hun kinderen pratend, uit de lift stapten. Stephanie vertelde Alyson alles over hun reisje naar Rome en het weekend dat ze op de terugreis in Londen hadden doorgebracht. Bill had daar cliënten en Stephanie had tijd gehad om te winkelen. Jean merkte op dat ze over een maand naar Europa zouden gaan.

Alle drie de vrouwen gleden elegant de berg af en stopten hier en daar om van het uitzicht te genieten en te babbelen, om daarna weer verder te skiën.

‘Mijn god, wat een verrukkelijk weer,’ zei Stephanie, terwijl ze van het natuurschoon genoot tijdens een van hun stops. Het was druk in Squaw dat weekend, maar er leek genoeg ruimte te zijn voor iedereen. Er was minstens dertig centimeter verse poedersneeuw gevallen sinds de vorige dag. Het was zwaarder om daarin te skiën, maar ze hadden op weg naar beneden veel plezier en genoeg tijd om nog een keer te gaan. Het was bijna twaalf uur toen ze voor de tweede keer beneden kwamen en besloten op de mannen te wachten om met zijn allen te gaan lunchen. Ze pauzeerden altijd tussen de middag in een van de betere restaurants voor ze weer verdergingen.

‘Voor een oud mokkel ging het niet slecht,’ feliciteerde Jean zichzelf na hun laatste tocht. Ze kon fantastisch skiën en was geweldig in vorm. Stephanie ook. Alleen Alyson was een beetje buiten adem en klaagde dat ze vanwege de kinderen minder vaak naar de sportschool kon en met de kerst een paar pondjes was aangekomen.

Ze bleven een halfuurtje staan babbelen terwijl ze op hun echtgenoten wachtten en Jean keek geërgerd op haar horloge. Het was een Rolex Daytona van roze goud dat Fred haar het jaar ervoor had gegeven. ‘Wat zijn ze in godsnaam aan het doen?’ En daarna rolde ze met haar ogen zoals ze vaak deed als ze het over Fred had. ‘Waarschijnlijk meisjes aan het versieren in de sneeuw.’

Alyson keek, zoals altijd, geschokt na die opmerking. ‘Dat doet Brad niet,’ verdedigde ze hem.

‘En ze skiën te snel om meisjes op te pikken. Ze sloven zich liever uit voor elkaar dan dat ze achter vrouwen aan gaan,’ zei Stephanie nuchter, en ze moesten alle drie lachen. Maar ze hadden al langer dan een halfuur gewacht toen Jean voorstelde om dan maar zonder hen naar het restaurant te gaan en daar op hen te wachten. Ze had trek in een Bloody Mary en was het wachten beu. Ze had de andere twee bijna overtuigd toen Stephanie uit haar ooghoek Brad en Fred achter een slee van de skipatrouille aan zag komen, met drie leden van de skipatrouille om hen heen. De beide mannen zagen er ernstig uit, en Bill was niet bij hen. Ze zag een figuur onder de deken op de slee liggen, en zonder iets tegen haar twee vriendinnen te zeggen, skiede ze ernaartoe. Jean en Alyson keken elkaar aan en volgden haar. Zodra Stephanie de patrouille had bereikt, stopten ze en Stephanie boog zich snel voorover om iets tegen Bill op de slee te zeggen. Zijn hoofd was bedekt met de deken en voor ze die weg kon trekken, greep Brad haar arm en hield haar tegen. De uitdrukking op zijn gezicht sprak boekdelen en er stonden tranen in zijn ogen.

‘Steph, niet doen.’ Ze keek van hem naar de anderen en zag, nog voor ze een woord hadden gezegd, dat er iets vreselijks was gebeurd.

‘Wat is er gebeurd? Is hij in orde?’ vroeg ze met een panische blik in haar ogen. Ze stak weer haar arm uit naar haar man. Bill had zich niet bewogen.

‘Hij is in elkaar gestort onder het skiën,’ legde Brad nerveus en met een verslagen gezicht uit. ‘Ik denk dat hij een hartaanval heeft gehad. Ik heb hem mond-op-mondbeademing gegeven tot de skipatrouille kwam. Ik kon hem niet reanimeren,’ zei hij bedroefd.

‘O, mijn god.’ Ze trapte haar ski’s uit en knielde in de sneeuw, zich afvragend waarom ze niets deden om hem te helpen. Toen ze de deken terugsloeg om naar hem te kijken, zag hij eruit alsof hij sliep. Brad schudde zijn hoofd tegen de andere twee vrouwen, en ze begrepen het ogenblikkelijk. Alysons ogen vulden zich met tranen toen ze naar haar man keek, en Jean was geschokt toen ze een blik op Fred wierp, die ook zijn hoofd schudde. Stephanie zat nog steeds in de sneeuw geknield, met Bill in haar armen, maar het was duidelijk dat hij dood was. Brad sloeg een arm om haar heen om haar overeind te helpen en vertelde dat Bill geen pijn had geleden. Hij was meteen dood geweest, zei Brad terwijl Stephanie hem ongelovig aanstaarde.

‘Dat kan niet... hij heeft niets... hij heeft geen hartproblemen. Hij heeft vorige week nog een check-up gehad.’ Alsof ze daarmee het gebeurde kon uitwissen.

‘Dat kan voorkomen,’ zei Brad rustig. De skipatrouille leidde de slee langzaam naar het eerstehulpstation, terwijl Brad Stephanie vasthield, die begon te huilen. Dit kon niet waar zijn, bleef ze maar bij zichzelf denken. Bill was tweeënvijftig jaar, hij kon niet dood zijn. Ze probeerde te bedenken wat hij die morgen tegen haar had gezegd toen hij met de anderen vertrok. Niet ‘Ik hou van je’ of andere tedere woorden, alleen ‘Dank je’ toen ze hem een fijne tocht wenste. Hij had haar niet gedag gekust, ze had niet geprobeerd hem een kus te geven. Het was zelfs niet bij haar opgekomen dat er iets mis zou kunnen gaan en ze hem nooit meer levend terug zou zien. Het enige wat hij zei, was ‘Dank je’ en nu was hij dood.

Ze voelde zich als een robot toen ze met de anderen het skipatrouillestation in liep. Ze hadden Bill intussen op een brancard naar binnen gebracht en hem in een klein kamertje neergezet. Een van de mannen van de skipatrouille bracht haar erheen en ze bleef naast Bill staan, en keek naar hem, en kon niet geloven wat er net was gebeurd. De man van wie ze eens had gehouden en met wie ze zesentwintig jaar getrouwd was, was dood. Ze waren al zeven jaar niet meer echt gelukkig geweest, maar ze waren bij elkaar gebleven. Ze hielden van elkaar op een rustige, onuitgesproken manier. Ze hadden verwacht voor altijd bij elkaar te blijven. Hij was de vader van haar kinderen... en nu was hij dood. Stephanie stond daar maar naar hem te kijken en raakte zachtjes zijn gezicht aan terwijl de tranen over haar wangen rolden.

2

Alyson ging naar het hotel om voor Stephanie te pakken en de rekening te betalen, terwijl zij bij Bill in het skipatrouillestation bleef, samen met Jean, Brad en Fred. Fred en Brad vulden de noodzakelijke papieren in en ondertekenden het verslag van het ongeluk. Brad sprak zacht met het hoofd van de skipatrouille om te regelen dat Bill per ambulance naar het uitvaartcentrum in de stad werd gebracht. Stephanie hoorde het vanaf een grote afstand en alles om haar heen was wazig. Ze staarde naar Jean alsof ze het allemaal niet begreep.

‘Hoe kon dat nou gebeuren?’ zei ze voor de tiende keer in een uur. Ze zag eruit alsof ze in shock was, en toen de ambulance kwam, kon Stephanie niet ophouden met huilen. Hun huwelijk was niet perfect geweest en ze waren al heel lang niet meer echt gelukkig, maar ze had van hem gehouden en had nooit verwacht dat hij dood zou gaan. Ze hadden zoveel tijd verspild toen ze zich na zijn verhouding voor elkaar hadden afgesloten. Het was alsof hij de brug die hen verbond had verbrand en zij nooit meer in staat was geweest weer aansluiting bij hem te vinden. En nu was hij dood.

De twee echtparen stonden afspraken te maken over hoe ze terug naar de stad zouden rijden. Jean zei dat zij Stephanie in haar SUV zou brengen, terwijl Fred alleen zou gaan in zijn nieuwe Ferrari. Brad en Alyson gingen naar huis in Brads Porsche. Ze hadden hun Mercedes-stationcar achtergelaten voor de kinderen en de au-pair. Voor de Freemans en zeker voor de Dawsons waren hun auto’s een statussymbool. Stephanie gaf daar niet om en reed in een vier jaar oude SUV.

‘Gaat het een beetje?’ vroeg Jean zachtjes terwijl ze Stephanie in de auto hielp. Stephanie zag doodsbleek. Ze maakte een verwarde indruk toen ze instapte, als iemand die heel lang ziek was geweest. Ze bleef maar denken over hoe Bill zich die ochtend, en duizenden ochtenden daarvoor, had gedragen, en over alle dingen die ze niet tegen elkaar hadden gezegd. En hoe moest ze het haar kinderen vertellen? Ze zou het hun over de telefoon moeten zeggen, omdat ze allemaal in een andere stad woonden, en nu moesten ze naar huis komen. ‘Wil je dat ik de kinderen bel?’ bood Jean aan, maar Stephanie schudde haar hoofd terwijl ze uit het raam staarde zonder iets te zien, en daarna keek ze Jean aan.

‘Het is eigenlijk nooit meer goed geweest tussen ons sinds... sinds wat hij gedaan heeft. We deden alsof, maar het is nooit meer hetzelfde geweest.’ Jean had dat al geweten zonder dat Stephanie het had gezegd. Het was duidelijk geweest voor iedereen die hen kende.

‘Dat maakt niet uit,’ zei Jean kalm terwijl ze wegreden naar de stad. ‘Jullie hielden van elkaar. Het is moeilijk om over dat soort dingen heen te komen.’

‘We zijn weer bij elkaar gaan wonen voor de kinderen... maar ik hield ook van hem. Ik vertrouwde hem alleen niet meer. En Bill heeft nooit goed over dingen kunnen praten, dus na een poosje hadden we het er niet meer over. Hij wilde het niet, en ik ook niet. We bleven gewoon de ene voet voor de andere zetten en doorgaan met de dingen die we moesten doen.’ Maar zeven jaar geleden was de vreugde uit hun huwelijk verdwenen, of misschien al lang daarvoor. Ze kon het zich niet meer herinneren. Wat het ook was geweest, of ooit was geweest, of nooit, het was nu voorbij.

Jean vroeg zich af hoe zij zich zou voelen als Fred nu doodging. Verdrietig, waarschijnlijk. Hun huwelijk was al vele jaren een schijnvertoning, maar ze was aan hem gewend. Ze zei vaak tegen haar vriendinnen, een beetje voor de grap, dat hun huwelijk echt bedriegerij was. Maar in bepaalde opzichten gaven ze om elkaar, hoe teleurstellend de relatie ook was.

‘Ik weet zeker dat hij altijd van je is blijven houden,’ probeerde Jean haar gerust te stellen, ondanks haar eigen opvatting over mannen. ‘Mannen doen nu eenmaal stomme dingen. Fred heeft zich tijdens het grootste deel van ons huwelijk als een idioot gedragen. Hij begon me zelfs al te bedriegen voor onze kinderen geboren waren, en toen was ik nog jong. Hij dacht dat ik het niet zou merken.’

‘Waarom ben je bij hem gebleven?’ vroeg Stephanie, en ze keek Jean met een versufte blik op haar gezicht aan. Ze was nog steeds in shock, maar met Jean praten hielp haar zich op een soort van realiteit te blijven concentreren. Jean was de reddingsboei waaraan ze zich vastklampte.

‘Ik hield toen nog van hem. Het heeft me een paar jaar gekost voor ik eroverheen was, maar het is gelukt,’ zei ze met een kille glimlach, en Stephanie lachte. Jean praatte afschuwelijk over Fred, maar meestal klonk het grappig door de manier waarop ze het zei. Maar het kon niet makkelijk zijn geweest, evenmin als Stephanies situatie met Bill na de verhouding. Hij had haar tenminste nooit meer bedrogen, voor zover ze wist. Al die gedachten bleven door haar hoofd malen terwijl ze uit Tahoe vertrokken. Ze was blij dat Jean reed. Ze zou de reis niet alleen gemaakt kunnen hebben, daarvoor was ze te veel afgeleid en te geschokt. Het leek allemaal onwezenlijk.

In iets minder dan vier uur waren ze in de stad. Jean parkeerde de auto voor Stephanies garage aan Clay Street en volgde haar naar binnen. Ze lieten de koffers, ski’s en skistokken in de auto. Bills laarzen lagen er ook nog. De mensen van de skipatrouille hadden ze uitgedaan voor ze hem per ambulance naar de stad hadden laten vervoeren, en in plaats daarvan hadden ze zijn wandelschoenen uit de locker gehaald. Stephanie had ze zelf met trillende handen aan zijn voeten gedaan voor ze hem weghaalden.

Ze stond in de vestibule en keek naar Jean alsof ze verdwaald was en niet wist wat ze moest doen. Maar ze wist het wel. Ze moest haar kinderen bellen. Ze liep naar de keuken en ging op een kruk naast de telefoon zitten. Normaal gesproken kende ze hun nummers uit haar hoofd, maar plotseling kon ze zich die niet meer herinneren.

Ze belde eerst Charlotte in Rome. Bij haar was het nu twee uur in de nacht en ze wilde haar niet nog later bellen, want Charlotte moest het weten zodat ze de volgende dag naar huis kon komen. Er was een geschokte stilte aan het andere eind van de lijn toen Stephanie het haar vertelde, een lange pauze, en daarna een doordringende schreeuw. Jean kon het aan de andere kant van het vertrek horen. Stephanie snikte terwijl ze tegen Charlotte praatte en haar probeerde te troosten. Ze vond het vreselijk dat ze haar zulk slecht nieuws over de telefoon moest vertellen en niet haar armen om haar heen kon slaan. Ze zei tegen haar dochter dat ze het eerste vliegtuig naar huis moest nemen en het ticket met haar creditcard moest betalen. Stephanie had haar een limiet op de creditcard gegeven die hoog genoeg was om altijd een ticket naar huis te kunnen kopen als dat nodig was. Ze had alleen nooit verwacht dat het voor zoiets als dit zou zijn.

‘Laat me weten met welke vlucht je komt,’ zei ze tegen Charlotte, die met twintig jaar haar jongste was. Veel te jong om haar vader te verliezen. Stephanie was in de veertig geweest toen haar ouders stierven, wat ook te jong had geleken. Maar op twintigjarige leeftijd was het wreed. En Bill was nog maar tweeënvijftig. Wie had dit kunnen voorzien? En hij was nog wel zo gezond, of leek dat tenminste. Zoals ze tegen Brad had gezegd, had zijn jaarlijkse check-up in de week daarvoor nergens op gewezen.

Charlotte huilde nog steeds toen ze ophingen, en Stephanie probeerde op adem te komen omdat zij ook bleef huilen. Jean gaf haar een glas water.

‘Hoe is het met haar?’ vroeg Jean met een ongeruste blik.

‘Vreselijk,’ antwoordde Stephanie alleen en toetste Michaels nummer in. Hij nam meteen op. Het was zaterdagavond en hij was thuis met zijn vriendin eten aan het klaarmaken voor een paar vrienden. Het was al halfnegen in Atlanta, hij zei dat ze aan het barbecueën waren en zijn moeder hoorde muziek op de achtergrond. Ze vertelde hem het nieuws zo voorzichtig en zonder omwegen als ze kon, en zijn stem trilde toen hij haar vroeg: ‘Hoe gaat het, mam? Hou je je staande?’

Ze kon een minuut lang niets zeggen en toen vroeg ze: ‘Hoe snel kun je naar huis komen?’ Ze hoorde dat hij huilde toen ze dat vroeg, en daarna zei hij iets gedempts tegen iemand die naast hem stond.

‘Ik neem vanavond de late vlucht,’ zei hij, en hij probeerde voor haar sterk en mannelijk te klinken. ‘Weten de meisjes het al?’

‘Ik heb net Charlotte gebeld. Ik wilde het haar vertellen voor het te laat zou worden, zodat ze morgenochtend een vlucht kan nemen.’

Arme meid, maar ook arme hem. Arme allemaal, dacht Stephanie. Bill was geen ideale vader geweest, maar hij was de enige die ze hadden. En ze waren te jong om hem nu al kwijt te raken. En al had hij zijn tekortkomingen, hij was iemand op wie ze konden rekenen. Nu hadden ze alleen haar nog. Ze huiverde bij de gedachte. Alles kwam nu op haar neer. Het was angstaanjagend om de enige ouder te zijn, hoe competent ze ook was. Dit was veel erger dan toen ze uit elkaar waren.

‘Ik bel zo dadelijk Louise,’ zei ze vermoeid. ‘Je hoeft vanavond niet te vertrekken, Mike. Kom morgen maar naar huis. Ik red het wel.’

‘Nee, ik wil vanavond gaan,’ zei hij, en hij klonk nog steeds in tranen. Hij was vijfentwintig jaar en plotseling de enige man in het gezin. ‘Ik zie je morgenochtend, mam,’ zei hij. Hij moest neerleggen als hij de vlucht wilde halen.

En toen belde ze haar middelste kind en oudste dochter Louise in New York. Ze klonk verward toen haar moeder het haar vertelde.

‘Wat?’ Ze wist zeker dat ze het verkeerd had gehoord. Wat haar moeder net had gezegd, klonk haar krankzinnig in de oren. Stephanie vertelde het nog een keer en nu begon ze te huilen en kon niet ophouden. Het duurde heel lang voor ze iets tegen haar moeder kon zeggen. ‘Hoe? Dat kan niet. Hij is nog zo jong, mam.’

‘Ik weet het. Ik begrijp het ook niet.’ Maar de dokter van de skipatrouille had bevestigd dat het een hartaanval was geweest.

Ze praatten nog een paar minuten en Louise zei dat ze de volgende morgen de eerste vlucht vanuit New York zou nemen. En toen draaide Stephanie zich om en keek naar Jean. De eerste van alle vreselijke taken was volbracht. Nu wisten al haar kinderen het. Stephanie voelde zich alsof ze door een bus overreden was toen Jean haar een kopje thee gaf.

‘Waarom ga je niet even liggen? Er is niets wat je meteen moet doen. De kinderen weten het. Morgen kun je de rest regelen. Ik kom meteen naar je toe om je te helpen.’ En toen vroeg ze: ‘Wil je dat ik vannacht hier blijf?’ Stephanie dacht erover na en schudde toen haar hoofd.

‘Het zal wel gaan,’ zei ze bedroefd. Ze wilde liever niet dat er iemand bij haar bleef. Ze wilde de tijd hebben om na te denken. Er was zoveel gebeurd. Ze had het nog niet tot zich door kunnen laten dringen. Het sloeg allemaal nergens op. Ze wist zeker dat Bill ieder moment binnen kon komen lopen om haar te vertellen dat het allemaal een grap was geweest. Maar de uitdrukking op het gezicht van haar vriendin zei haar dat het maar al te waar was.

Ze gingen naar Stephanies slaapkamer boven en praatten een poosje. En toen drukte Fred op de bel. Jean liet hem binnen en hij bracht de koffers en ski’s van Bill en Stephanie naar binnen en liet ze in de vestibule achter. Hij wist niet wat hij er anders mee moest.

Ten slotte, rond acht uur, vertrokken Fred en Jean om terug te gaan naar Hillsborough. Jean beloofde dat ze de volgende ochtend terug zou komen. Alyson belde die avond een paar keer en bood aan om naar haar toe te komen. Maar Stephanie wist dat de au pair naar haar ouders was gegaan en dat ze niemand voor haar kinderen had. Ook zij beloofde de volgende morgen te komen.

Het was de langste nacht van Stephanies leven. Ze kon niet slapen. Ze kon alleen maar aan Bill denken en wat er al die jaren verkeerd was geweest tussen hen. Plotseling voelde ze zich schuldig dat ze niet meer haar best had gedaan om hem te vergeven en de schade te herstellen, maar dat had hij ook niet gedaan. Ze waren twee dolende mensen geweest, die zeven jaar lang waren blijven watertrappelen nadat het schip was gezonken.

Om halfnegen de volgende ochtend was Jean weer terug, en Alyson verscheen kort na haar. Stephanie was bezig de overlijdensadvertentie op te stellen en belde de begrafenisonderneming. Ze moest de kist gaan uitzoeken, afspraken maken, de begrafenis plannen, kennis gaan maken met de dominee in de kerk en de bloemist bellen. Er was zoveel te doen. Met zijn drieën hadden ze het grootste deel tegen tien uur geregeld. En zodra ze klaar waren, kwam Michael aan. Hij had de avond tevoren geen late vlucht kunnen krijgen en de beide vrouwen gingen naar beneden terwijl Stephanie en haar zoon huilden in elkaars armen.

Louise kwam een uur later aan, uit New York. En Charlotte zou om één uur landen. Jean bleef om zo veel mogelijk te helpen en Alyson ging naar haar kinderen, maar beloofde later terug te komen.

Toen Louise binnenkwam, viel ze in haar moeders armen en zei door haar tranen heen dat Bill zo’n geweldige vader was geweest. Jean zei niets, maar het viel haar op dat Bill door zijn dood een heilige was geworden, voor zijn kinderen tenminste. Ze kon zich niet voorstellen dat Stephanie er ook zo over dacht.

Michael ging naar het vliegveld om zijn jongere zus op te halen en om drie uur waren al Stephanies kinderen thuis, geschokt en rouwend om hun vader. Jean ging met haar mee naar de begrafenisonderneming om de kist uit te zoeken en daarna gingen ze naar de kerk om de dominee te ontmoeten. Het was zondag en ze bespraken de begrafenis voor dinsdag om drie uur ’s middags. De overlijdensadvertentie die Stephanie had geschreven, zou de volgende dag in de kranten staan.

‘Er is zoveel te doen,’ zei Stephanie tegen Jean toen ze terugreden naar huis, ‘mijn hoofd duizelt helemaal.’

‘Ik zal de bloemist voor je bellen,’ bood Jean aan, en Stephanie knikte versuft.

‘Moeten we mensen bellen om het hun te vertellen?’ vroeg Stephanie haar, twijfelend over wat ze moest doen.

‘Bel morgen alleen zijn kantoor. Iedereen leest het toch in de krant.’ Stephanie knikte. Haar kinderen wachtten haar op toen ze thuiskwamen en Jean ging terug naar Hillsborough met de belofte de volgende dag terug te komen.

Ze aten die avond met zijn vieren in de keuken en zaten daarna nog uren over hun vader te praten. Stephanie luisterde naar hun verhalen over wat een held hij was geweest, en wat een geweldige vader. Ergens klopte er iets niet, wist ze, maar ze kon er nog niet de vinger op leggen en wilde dat ook niet. Ze bleven er tot laat die avond zitten, afwisselend huilend en hem ophemelend, en ten slotte ging iedereen naar bed. Stephanie was nog nooit in haar leven zo uitgeput geweest. De helft van de tijd werd ze overmand door heftige emoties en de andere helft was ze gevoelloos.

De volgende dag bracht meer van hetzelfde, met nog meer dingen die geregeld moesten worden. Iedereen op Bills kantoor was geschokt en al zijn partners belden Stephanie. Jean ging winkelen en kwam terug met jurken die ze naar de begrafenis konden dragen, en wonderbaarlijk genoeg paste alles. Geen van hen had, als diepbedroefde familieleden van de overledene, de juiste zwarte jurk voor een begrafenis.

De dag van de begrafenis begon grijs en regenachtig. Jean had een cateringbedrijf gebeld dat er zou zijn als de mensen na de dienst naar het huis kwamen. Er waren driehonderd mensen. Stephanie ontving hen dapper en met een bleek gezicht en haar kinderen huilden de hele dag.

Eindelijk was ze een paar minuten alleen met Jean nadat iedereen was vertrokken, en ze staarde in geschokt ongeloof naar haar vriendin.

‘Iedereen hield zoveel van hem. Ze hebben allemaal verhalen over wat een geweldige kerel hij was. Ik wist niet dat hij zoveel vrienden had.’ Stephanie lag op bed en maakte een beduusde indruk. Jean ging in een stoel tegenover haar zitten.

‘Mensen worden altijd heilig verklaard als ze gestorven zijn. Niemand herinnert zich de nare dingen die ze hebben gedaan. En voor zijn vrienden was Bill ook een goeie kerel, al was hij niet zo geweldig voor jou. Dat zal niemand zich nu willen herinneren, of tegen je zeggen. Zeker niet je kinderen.’ Ze had hen de hele middag horen praten over wat een fantastische vader hij was geweest, en Michael had een grafrede gehouden vol enthousiaste loftuitingen.

‘Hij heeft nooit iets voor de kinderen gedaan,’ zei Stephanie zacht, alsof ze bang was dat iemand haar zou horen. ‘Ik moest hem voor alles achter zijn broek zitten.’

‘Dat weet ik. Je hebt hem altijd afgeschilderd als een held. Dat willen ze zich nu herinneren.’ Stephanie zweeg terwijl ze erover nadacht en zich afvroeg of zij zich ook vergiste. Misschien was hij een betere echtgenoot geweest dan ze dacht. Wat was waar? Wat mensen nu over hem zeiden of de afstand tussen hen waarmee ze jaren hadden geleefd nadat hij haar bedrogen had?

‘Probeer er nu niet over na te denken. Het maakt niet uit op dit moment. Probeer alleen hier doorheen te komen. Hoelang blijven de kinderen?’

‘Louise moet aan het eind van de week terug zijn op haar werk en Michael heeft vrijdag een belangrijke vergadering in Atlanta. Charlotte heeft deze week examens. Zij vertrekt morgenavond.’ Jean besefte dat Stephanie in het weekend alleen zou zijn, in de oorverdovende stilte van haar lege huis. Ze vond het een nare gedachte.

‘Het zou fijn zijn als ze tenminste tot zondag konden blijven,’ zei Jean peinzend. Maar vroeg of laat zou Stephanie het feit onder ogen moeten zien dat ze nu alleen was. Bill was gestorven op dat punt in het leven dat de kinderen het huis uit zijn, en als je oud werd, wilde je op de aanwezigheid van je man kunnen rekenen. In plaats daarvan was Stephanie op achtenveertigjarige leeftijd weduwe geworden, met kinderen die volwassen waren en in andere steden woonden. En Jean wist dat, hoeveel gebreken Bill ook had of hoe ontoereikend hun relatie de afgelopen jaren ook was geweest, ze het heel moeilijk zou krijgen.

Ze vertrok een poosje later en Stephanie bracht de avond met haar kinderen door. Ze waren het er allemaal over eens dat het een mooie begrafenis was geweest, hoewel Stephanie het in een waas had meegemaakt. Ze kon zich niet eens herinneren wie er geweest was.

Nadat ze de dag samen hadden doorgebracht, vertrok Charlotte de volgende middag, Louise de dag daarna en Michael diezelfde avond met de late vlucht naar Atlanta. Het was voorbij. Bill was dood, ze hadden hem begraven en hun kinderen waren teruggegaan naar hun eigen leven en hun eigen wereld. Nadat ze Michael donderdagavond naar het vliegveld had gebracht, kwam Stephanie terug in haar lege huis, ging in een stoel in de vestibule zitten en begon te huilen. Ze had zich in haar leven nog nooit zo alleen gevoeld.

3

De volgende paar weken doolde Stephanie als een geest door haar huis. Ze lag uren op bed over Bill na te denken en zich af te vragen wat er mis was gegaan tussen hen, en waarom. Ze belde haar kinderen elke dag en het was vreemd om met hen te praten. Ze rouwden om een vader die ze nooit echt hadden gehad. De perfecte vader, die altijd voor hen had klaargestaan. Louise schreef hem zelfs dingen toe die Stephanie altijd had gedaan, en Bill nooit. Het was verwarrend en schokkend om naar hen te luisteren, en dat vertelde ze aan Jean toen ze drie weken na zijn dood samen lunchten.

‘Ik weet niet over wie we het hebben als ik met hen praat, of wat ik moet zeggen. Al die keren dat ik zijn gedrag goedpraatte, alle dingen die ik gedaan heb om te zorgen dat ze een goede indruk van hem kregen als hij het te druk had om zich af te vragen wat we aan het doen waren, of om zelfs maar zijn gezicht te laten zien. En nu was hij, volgens hen, plotseling bij alle wedstrijden, bezocht hij elk concert of toneelstuk. Charlotte vertelde me zelfs dat hij hen voortdurend van school haalde, en ik nooit. Wat moet ik dan zeggen? Vertel ik de waarheid of gun ik ze hun fantasieën? Ik weet dat dit idioot is, maar het klinkt bijna alsof ze boos op me zijn dat ik nog leef en liever hadden dat ik dood was gegaan.’

‘Ze zijn gewoon kwaad, Steph. En het is veilig om dat op jou af te reageren.’

‘Nou, ik geniet er niet erg van. De waarheid is dat hij van hen hield, al was hij er nooit. Maar de realiteit is dat hij zich nooit liet zien. Ook aan mij niet.’ Maar hij had andere dingen gedaan die belangrijk waren. Hij had haar en de kinderen goed verzorgd achtergelaten, met gezonde investeringen, een huis dat in waarde was toegenomen, een trust voor elk van zijn kinderen en hoge verzekeringspolissen die niet alleen de successierechten dekten, maar alle drie de kinderen en haar van een fors bedrag voorzagen. Hij was een verantwoordelijke man geweest, hoewel hij als echtgenoot hopeloos tekort was geschoten en een afwezige vader was geweest, wat niemand zich wilde herinneren. Het verbaasde Jean niet.

‘Zo gaat het nu eenmaal. Jullie zijn tenminste allemaal geborgen. Op zijn leeftijd had hij dat ook níét kunnen doen.’

Maar nu moest Stephanie bedenken wat ze met de rest van haar leven wilde doen. Ze had geen flauw idee. En tenzij ze bij haar kinderen in hun respectievelijke steden op bezoek ging, zou ze hen pas weer zien met Thanksgiving, over meer dan acht maanden. Toen hij nog leefde, wist ze tenminste dat Bill uiteindelijk elke avond thuis zou komen en zich naast haar in bed zou laten vallen, al spraken ze niet met elkaar. Nu had ze zelfs dat niet meer. Ze had niets en niemand. Niemand om voor te zorgen of boodschappen voor te doen of om samen mee te eten in het weekend. En als ze nu ziek werd? Als haar iets overkwam? Wie zou er voor haar klaarstaan of met haar naar de eerstehulppost gaan als ze iets kreeg? Ze voelde zich volstrekt alleen. Toen ze het probeerde uit te leggen aan Jean moest ze al huilen. Ze was al drie weken niet opgehouden met huilen. Ze wist niet eens zeker of ze om hem huilde of om zichzelf. En ze was bang. Ze voelde zich plotseling zo kwetsbaar.

‘Waar het om gaat, is dat jij altijd degene was die de boel hier draaiende hield. Hij niet. Hij was altijd aan het werk,’ hield Jean haar voor om haar wat perspectief te bieden. Stephanie dacht daar een poosje over na en knikte toen terwijl ze haar neus snoot.

‘Ik denk dat je gelijk hebt. Dat was altijd mijn taak. Maar toen wist ik tenminste dat hij er was. Nu is hij er niet meer.’

‘Het komt wel goed,’ verzekerde Jean haar zacht. ‘Het is gewoon een grote verandering waaraan je moet wennen. Zullen we volgende week met zijn allen gaan eten?’ stelde ze voor. Stephanie aarzelde omdat ze zich afvroeg of ze er nog verdrietiger van zou worden. Ze voelde zich nog niet sterk genoeg om uit te gaan. ‘Het zou je goeddoen. Je kunt hier niet eeuwig in een afgetrapte spijkerbroek blijven zitten wachten tot hij thuiskomt. Dat gebeurt niet, Steph. Je moet door met je leven.’ Maar daarvoor voelde het te vroeg. En ze lag nu ’s nachts wakker en dacht aan de verhouding die hij had gehad, en hoe kwaad ze op hem was geweest. En plotseling was ze, zomaar, weer kwaad op hem, wat nergens op sloeg. Die verhouding had zeven jaar daarvoor plaatsgevonden, en nu was hij dood. En boos op hem worden had geen zin. Maar ze was toch boos. Het vrat aan haar, dag en nacht.

Na weken niet geslapen te hebben, ging ze ten slotte wanhopig terug naar dr. Zeller, de therapeute bij wie ze zeven jaar daarvoor was geweest, toen ze uit elkaar waren gegaan nadat zij had ontdekt dat hij een verhouding had. De therapeute was blij haar te zien. Ze had gehoord over Bill, had de overlijdensadvertentie gelezen en zei tegen Stephanie dat ze het heel erg voor haar vond.

‘Dank je,’ zei Stephanie met een berustende blik, terwijl ze in de vertrouwde stoel tegenover het bureau van de oudere vrouw zat. Ze had er genoeg van mensen tegen haar te horen zeggen dat ‘haar verlies’ hun aan het hart ging. Dat kon je zo makkelijk zeggen zonder enige echte emotie of echt medeleven te voelen, en het was zo’n woedend makend cliché. Dat had ze ook tegen Jean gezegd.

‘Hoe voel je je nu?’ vroeg dr. Zeller. Het was nog maar een maand geleden dat Bill in Squaw Valley gestorven was. Het was nog steeds moeilijk te geloven. Sommige dagen voelde het alsof hij nog maar een paar minuten dood was en op andere momenten alsof het al jaren was. De kinderen waren er nog steeds kapot van en gaven, als ze maar even de kans kregen, hoog van hem op als zij hen belde. En Louise en Charlotte hadden iets scherps in hun toon wanneer ze met haar praatten. Ze probeerde uit te leggen hoe ze daaronder leed.

‘Plotseling is hij perfect geworden en ben ik de kwaaie pier omdat ik nog leef.’

‘Het is makkelijker om boos te zijn op jou omdat je nog leeft dan op hem omdat hij dood is,’ zei dr. Zeller. ‘Ooit zullen ze er een realistischer kijk op krijgen, maar dat kan even duren. En het is minder pijnlijk om te geloven dat hij perfect was dan om de waarheid te erkennen, vooral omdat die waarheid niet meer te veranderen is. Ze kunnen hem geen betere vader maken, die meer in hen is geïnteresseerd. Dat zal nooit meer veranderen. Ze hebben de hoop op een betere relatie met hem verloren toen hij stierf. Ze willen zich de waarheid op dit moment niet herinneren.’

‘Dus moeten ze mij ervanlangs geven,’ zei Stephanie spottend, terwijl ze naar haar glimlachte.

‘Inderdaad.’ De therapeute glimlachte ook naar haar. ‘En jij? Hoe voel jíj je nu over hem? Hoe is het gegaan sinds de verhouding?’

‘Het is nooit meer hetzelfde geworden. Ik denk dat ik hem nooit heb vergeven. Ik dacht van wel, maar nu besef ik dat het misschien niet zo was. En plotseling ben ik er weer door geobsedeerd. Ik denk er voortdurend aan, en ik ben woedend op hem. Het is alsof het gisteren is gebeurd.’

‘Jouw kans om het weer goed te maken is nu ook verdwenen,’ herinnerde ze haar eraan. ‘Waarom ben je bij hem gebleven, Stephanie, als je er zo over dacht?’

‘Voor de kinderen,’ antwoordde ze snel. ‘We wilden geen van beiden ons gezin opbreken. De vriendin besloot bij haar man te blijven en daarom kwam hij bij mij terug, en we vonden allebei dat het beter was voor de kinderen.’ Ze zag er verdrietig uit toen ze het zei, en ze was weer kwaad. Het was in haar ogen te zien.

‘Dus je denkt niet dat hij terugkwam omdat hij met je getrouwd wilde blijven en van je hield?’

‘Niet echt. Als zij bij haar man was weggegaan, zou hij met haar zijn getrouwd. Zij was degene die zich terugtrok.’

‘Heeft Bill dat tegen je gezegd?’ vroeg ze belangstellend.

‘Min of meer. Dat hoefde hij niet te zeggen. Hij zei dat hij met haar wilde trouwen, en de feiten spraken voor zich. Zij bleef bij haar man, dus hij kwam terug naar mij en de kinderen. Maar hij was er eigenlijk nooit. We waren daarna allebei soort van dood. We deden net alsof we getrouwd waren, maar het is nooit meer leuk geworden. We praatten nooit echt. Het voelde nooit echt. En toen de kinderen vertrokken waren, praatten we nog minder. Er viel niets meer te zeggen, behalve dat het dak lekte of dat iemand de garage moest opruimen. We deden bijna nooit iets samen. Hij werkte voortdurend, ik hield me alleen bezig.’

‘Dat klinkt niet als een geweldig huwelijk. Waarom bleef je toen de kinderen vertrokken waren?’ Stephanie dacht er lang over na en schudde toen haar hoofd.

‘Ik weet het niet. Ik denk dat we geen van beiden het verdriet van een scheiding wilden doormaken.’

‘Maar het leven dat je beschrijft, klinkt mij verdrietig in de oren.’

‘Ik hield van hem,’ zei Stephanie met tranen in haar ogen. ‘Ik vertrouwde hem alleen niet meer. Ik heb hem nooit meer vertrouwd. Ik heb een hele tijd gedacht dat het beter zou worden, maar dat is nooit gebeurd.’

‘Heb je toen overwogen om bij hem weg te gaan?’

‘Nee.’

‘Wat ga je nu doen?’ Het was een goede vraag, één die Stephanie zich de afgelopen maand wel duizend keer had gesteld. Ze had er nog geen antwoorden op gevonden.

‘Ik weet het niet. Ik zou graag een baan willen hebben, maar ik heb geen idee wat ik zou kunnen doen. Bill heeft alles georganiseerd achtergelaten en we zijn allemaal goed verzorgd. Ik hoef niet te werken, maar ik zou graag iets te doen willen hebben. Ik kan niet de rest van mijn leven alleen in huis blijven zitten.’

‘Ik mag hopen van niet.’ Dr. Zeller keek op haar horloge toen ze dat zei. Hun sessie was afgelopen en ze maakten een afspraak voor de week erop, hoewel Stephanie niet vond dat het gesprek echt had geholpen. Ze hadden het alleen maar over haar problemen gehad, ze hadden geen oplossingen gevonden voor haar woede of die van haar kinderen, of voor hoe ze haar dagen en nachten moest vullen nu Bill dood was. Ze voelde zich nog gedeprimeerder toen ze de praktijk van de therapeute verliet en vroeg zich af of het nog wel zin had om er weer naartoe te gaan. Wat maakte het nog uit? Hij was dood, wat ze daar ook van vond.

Ze liet zich door Jean en Alyson overhalen om dat weekend met beide echtparen te gaan eten. Ze had er niet echt zin in, maar haar vriendinnen hielden vol dat ze er eens uit moest. Ze hadden het met elkaar besproken en maakten zich zorgen over haar. Ze zag eruit als een zombie en was duidelijk depressief. Ze kwam nauwelijks haar huis uit. Het zat Jean dwars dat Stephanies kinderen zo hard tegen haar waren als ze met elkaar praatten, bijna alsof ze haar de schuld gaven van hun vaders dood.

Uiteindelijk stemde Stephanie toe om met haar vrienden te gaan eten in een restaurant waar ze allemaal graag kwamen. Brad noch Fred had haar sinds de begrafenis gezien. Ze maakten zich ook zorgen om haar na alles wat hun vrouwen hadden gezegd, hoewel het hun niet verbaasde.

Jean en Fred boden aan haar op te halen in een Bentley die Fred net had gekocht en waarmee hij graag wilde pronken. Maar Stephanie zei dat ze hen in het restaurant zou zien; ze wilde hun niet tot last zijn. Ze zei tegen Jean dat ze heel goed zelf kon rijden, hoewel ze de afgelopen maand amper het huis uit was geweest.

Het verraste haar dat ze zo nerveus was toen ze zich kleedde voor het diner, en zei tegen zichzelf dat ze zich bespottelijk gedroeg. Dit waren haar beste vrienden en het zou net als vroeger zijn, wat haar ook onrustig maakte. Het zou raar voelen om met hen te eten zonder Bill. Ze waste haar haar, föhnde het droog en maakte zich op. Ze droeg een simpele zwarte jurk, die nu los om haar heen hing, met hoge hakken. Het was voor het eerst dat ze nette kleren droeg sinds de begrafenis, en het voelde vreemd aan. Ze beefde toen ze in de auto stapte en gaf zichzelf weer een standje.

Toen ze het restaurant in liep, schrok ze van het rumoer. Dat had ze nog nooit opgemerkt en in plaats van feestelijk, zoals de sfeer meestal was, voelde het benauwend en overweldigend. Ze zag er bleek en gespannen uit toen ze bij de tafel kwam waar de anderen op haar zaten te wachten. De twee mannen stonden meteen op en omhelsden haar hartelijk. Even had ze het gevoel dat Brad haar te lang vasthield en Fred keek haar zo medelijdend aan dat ze er bijna van moest huilen. Ze kuste Jean en Alyson terwijl ze haar tranen terugdrong en ging zitten. Ze wilde net iets te drinken bestellen toen ze besefte dat ze nog moest rijden, dus besloot ze dat niet te doen. Het gesprek ging in het begin geforceerd, maar uiteindelijk ontspande ze zich. Ze bleef echter de hele avond het gevoel houden dat ze aan de andere kant van een glasplaat zat. Haar vrienden gedroegen zich net zoals ze zich altijd hadden gedragen, maar zij waren nog steeds deel van een stel, en Stephanie niet meer. Zij was een alleenstaande vrouw, zelfs samen met hen. Ze voelde zich anders, afgescheiden en onbeholpen, alsof ze niet genoeg kon bijdragen om het te verdienen in hun gezelschap te zijn. Ze was maar een helft, zij waren een geheel. Ze voelde zich als een geest, en even dood als Bill.

Het gesprek ging over alle gebruikelijke onderwerpen, vakanties die werden gepland, zorgen over de kinderen, een gigantische aanbouw die Brad en Alyson misschien wilden toevoegen aan hun huis. Brad zei dat ze uit hun voegen barstten en dat zou alleen maar erger worden naarmate de kinderen groter werden. En Alyson was bezorgd omdat hun au pair ontslag had genomen. Plotseling kwam het Stephanie voor dat ze niets gemeen had met de problemen waarmee zij worstelden en die haar allemaal onbeduidend leken. Zij probeerde alleen van dag tot dag te overleven en hing intussen aan een zijden draadje. Het was uitputtend om naar hen te luisteren en ze had niets aan het gesprek toe te voegen. Jean zag hoe ellendig ze zich voelde en maakte zich zorgen over haar.

‘Gaat het wel?’ vroeg ze op weg naar buiten, en Stephanie knikte en glimlachte. ‘Volgende keer gaat het beter,’ stelde ze haar gerust. ‘Het is logisch dat het de eerste keer vreemd voelt. Wij missen hem ook.’ De Grote Zes was plotseling de Grote Vijf geworden, en het kwam Stephanie meer als vierenhalf voor. Ze voelde zich in hun midden niet als een volledig persoon. Ze was gewoon een alleenstaande vrouw die niets te zeggen had.

Ze spraken af om snel weer samen te gaan eten en kusten elkaar gedag. Stephanie was opgelucht toen ze eindelijk thuis was, haar jurk uittrok, hem op een stoel gooide, haar hoge hakken uitschopte en in haar ondergoed en panty op bed ging liggen. Ze had de hele avond vreselijk gevonden en voelde zich niet op haar gemak met haar oude vrienden. Ze had zich voortdurend zorgen gemaakt en zich afgevraagd of ze zich altijd zo zou blijven voelen.

Jean belde haar zodra ze thuis was gekomen. ‘Hoor eens, oké, het is niet hetzelfde. Maar dit is voor ons allemaal ook nieuw. Binnenkort voel je je weer als vroeger in ons gezelschap.’ Fred had op de terugweg naar Hillsborough opgemerkt dat Stephanie de hele avond geen woord had gezegd, wat bijna waar was.

‘Nee, dat zal ik niet,’ zei Stephanie verdrietig, terwijl ze medelijden met zichzelf had. ‘Ik ben geen stel meer.’ Ze was niet alleen een man kwijtgeraakt, maar ook de status en bescherming die erbij hoorden, en een manier om met andere mensen om te gaan als deel van een groter geheel. Ze verschilde van wie zij nu waren en was niet langer een van hen.

‘Dat verandert niets. Ons kan het niet schelen. Je hoeft geen stel te zijn om deel van de groep uit te maken. We houden van je. En je blijft niet altijd alleen. Vroeg of laat komt er weer iemand in je leven. Op jouw leeftijd blijf je niet lang alleen. Niet zoals jij eruitziet.’ Stephanie glimlachte bij het compliment, maar ze wilde niemand anders in haar leven. Haar opties waren nu om voor altijd alleen te blijven of uiteindelijk afspraakjes te gaan maken, wat haar gruwelijk in de oren klonk. Ze had in zevenentwintig jaar geen afspraakje met een man meer gemaakt, en ze had geen zin om daar nu mee te beginnen. ‘Probeer van dag tot dag te leven.’

Ze sprak er de week daarna over met dr. Zeller, die toegaf dat het heel vreemd en akelig moest voelen om nu alleen te zijn en geen deel uit te maken van een stel.

‘Al onze vrienden zijn getrouwd,’ zei Stephanie met een wanhopige uitdrukking op haar gezicht. ‘Als ik nu bij hen ben, voel ik me als een buitenbeentje. Een vijfde wiel aan de wagen. Ik hoor nergens thuis. Ik kan me zelfs niet meer verschuilen achter mijn kinderen; die zijn er niet.’

‘Stephanie, dit is ongetwijfeld heel nieuw voor je. Maar het is ook een kans. Je kunt nu kiezen wat je wilt gaan doen, en wie je wilt zijn. Je kunt dingen in je leven veranderen waarmee je vroeger niet tevreden was, nieuwe mensen aan je leven toevoegen, mensen schrappen die Bill wel aardig vond en jij niet. Je kunt alles in je leven, en alles wat je doet, opnieuw kiezen. Dat is een zeldzame kans, zelfs al moet je er een hoge prijs voor betalen. Maar er zitten ook grote voordelen aan. Daar moet je eens over nadenken. De enige voor wie je nu aardig moet zijn, ben jijzelf.’ Het klonk angstaanjagend om haar dat te horen zeggen, alsof er te veel deuren en ramen openstonden. Ze voelde zich niet meer veilig, in geen enkel opzicht.

Op de terugweg naar huis dacht ze er nog steeds over na. Toen ze haar kinderen die avond belde, nam geen van hen op. Ze hadden het druk of waren niet thuis.

Wat de therapeute gezegd had, deed haar denken aan iets wat Jean ook had gezegd: dat ze geluk had dat ze nu alleen was. Maar ze voelde zich niet gelukkig, ze voelde zich angstig, soms zelfs doodsbang. Bill was haar buffer tegen de wereld geweest. Nu was hij dood en alle bescherming die hij had gegeven, al was het maar theoretisch, was met hem verdwenen. Jean zei dat ze geen andere man zou willen als het haar overkwam. Maar dat kon zij makkelijk zeggen. Na dertig jaar te zijn getrouwd met Fred, hoe onvolmaakt hij ook was, had ze geen idee hoe het was om werkelijk alleen te zijn.

Stephanie raakte bijna in paniek als ze er maar aan dacht. Het deed haar weer beseffen dat ze iets nodig had om haar tijd te vullen, een of andere liefdadige activiteit of een baan. Ze moest iets te doen hebben. En ze had geen idee waar of hoe ze moest beginnen. Plotseling moesten alle dingen veranderen die ze na zesentwintig jaar huwelijk voor zich uit had geschoven. Ze kon niet door blijven gaan met Bill van alles de schuld geven of zich afvragen waarom ze met hem getrouwd was gebleven of waarom ze geen baan had. Het hing allemaal van haarzelf af.

En toen ze erover nadacht, werd ze opnieuw kwaad op hem. Woedend zelfs. Net als de verhouding die hij gehad had, was alles wat haar nu overkwam zijn schuld. Hij was weggegaan en had alles met zich meegenomen, haar gevoel van veiligheid, haar beeld van zichzelf en haar status als getrouwde vrouw, plus zijn bescherming. En nu wist ze dat hij nooit terug zou komen. Ze was er niet zeker van of ze hem ooit zou vergeven.

4

De tweede keer dat ze met de twee echtparen ging eten, verliep beter dan de eerste. Ze aten in Marin, in een steakhouse waar ze het allemaal heel lekker vonden, en ze was meer op haar gemak. Het was er niet zo rumoerig en ze had zich niet chic aangekleed. Ze was begonnen na te gaan bij welke liefdadige instellingen ze vrijwilligerswerk kon doen en praatte daarover onder het eten. Brad stelde voor om in een ziekenhuis te gaan werken en Fred vond dat ze een cursus financiën moest gaan doen om de investeringen die Bill haar had nagelaten beter te kunnen beheren. Maar zij wilde iets doen met jonge mensen, omdat ze dat het beste kon. Ze had de keuzen teruggebracht tot twee stichtingen en was van plan om de komende weken bij beide langs te gaan. De ene zorgde voor huisvesting, onderwijs en familiehereniging voor dakloze tieners, en de andere was een opvanghuis voor tienermeisjes met een baby. Ze klonken allebei interessant. Bovendien wilde ze nog steeds ooit een baan vinden. Dit was tenminste een begin.

Toen ze deze keer na het eten afscheid nam van haar vrienden was ze minder gedeprimeerd, hoewel ze zich nog steeds anders voelde dan zij. Geen van hen had enig idee hoe het was om elke dag alleen onder ogen te zien, zonder iemand om mee te praten, dingen mee te doen of zelfs maar te vragen hoe het met haar ging. Dat had haar ook in haar huwelijk dwarsgezeten, maar toen hadden ze tenminste nog de keus om met elkaar te praten als ze dat wilden. Nu had ze die niet meer. Haar vrienden vonden het vanzelfsprekend dat ze op elkaar konden steunen. Zij hadden iemand om hen ’s nachts warm te houden. En als zij naar huis ging, was de stilte oorverdovend.

Het was een lange, eenzame tijd van februari tot mei, maar in april hadden de twee echtparen en zij over de reis naar Santa Barbara gesproken die ze elk jaar met Memorial Day maakten. Ze logeerden in het Biltmore en zij en Bill hadden daar altijd van genoten. Zowel Alyson als Jean moedigde haar aan om mee te gaan, maar ze wist niet zeker hoe het zou zijn om nu in haar eentje met hen op reis te gaan.

Ze haalden haar uiteindelijk over om te komen. Ze was net in het opvanghuis voor dakloze tieners gaan werken en vond het interessant en uitdagend. Het gaf haar het gevoel dat ze een doel in haar leven had. Omdat ze al vijfentwintig jaar moeder was, kon ze iets meegeven aan de jongeren in het opvanghuis. Sommigen wisten niet eens wie hun moeder was en hadden jaren in een pleeggezin gezeten voor ze wegliepen. Ze prefereerden een leven op straat boven de kwellingen en verschrikkingen in slechte pleeggezinnen, of soms zelfs in hun eigen gezin. De levenservaring van die jonge mensen was een heel nieuwe wereld voor haar. Ze vond het fijn om met hen te werken en vóór het opvanghuis een vast schema voor haar opstelde, kon ze nog net even weg. Nu ging ze er nog op vrijwillige basis langs, zodat ze kon komen wanneer het haar uitkwam.

Vlak voor het weekeinde van Memorial Day probeerde Jean haar over te halen om in hun vliegtuig mee te gaan naar Santa Barbara, en Alyson bood haar aan om met hen mee te rijden. Maar Stephanie wilde het een noch het ander en besloot dat ze er liever zelf naartoe reed. Dan kon ze in de auto nadenken en dat zou haar goeddoen. Ze had al vaak het grootste stuk van de reis gereden toen ze er nog met Bill naartoe ging, wanneer hij moe was of wat stukken wilde doornemen. Jean zei dat ze het geen prettig idee vond dat ze alleen zou rijden, maar Stephanie hield voet bij stuk, al wist ze dat het haar zes of zeven uur zou kosten.

Ze luisterde onderweg naar muziek en lunchte in een truckerscafé. Ze was vroeg in de ochtend vertrokken en kwam in de voormiddag in Santa Barbara aan. Ze voelde een steek van eenzaamheid toen ze incheckte in het hotel, maar fleurde op toen ze haar kamer zag en was blij dat ze was gekomen. Het was moeilijk te geloven dat Bill inmiddels al vier maanden dood was. Het voelde als duizend jaar sinds ze haar eigen plan had getrokken.

Ze trof Fred en Jean in de strandclub aan de overkant van de straat, en Brad en Alyson voegden zich later ook bij hen. Ze zaten bij het zwembad en lagen in de zon, en Stephanie ging zwemmen voor ze terugkeerde naar haar kamer. Bill had zich tegen die tijd willen omkleden voor het diner en het voelde als een luxe om zo lang te kunnen zwemmen als ze wilde.

Ze hadden in de lobby afgesproken om met elkaar voor het eten een glaasje te drinken. Jean droeg een nauwsluitende witte jurk die haar figuur goed deed uitkomen. Ze had onlangs het vet op haar heupen, buik en dijen laten weghalen en zag er fantastisch uit. Alyson had een zijden blouse en een bijpassende rok aan en zei dat het geweldig voelde om eens een keer geen trui te dragen. Die had ze altijd aan als ze overdag met de kinderen in de weer was. Stephanie had een witte spijkerbroek, een sexy roze blouse en zilveren sandalen met hoge hakken aangetrokken. Ze had een beter figuur dan ooit na bijna vier maanden vol verdriet en weinig eten. Ze was nog steeds een beetje te mager, maar zag er minder gespannen uit dan daarvoor.

Ze hadden plezier tijdens het diner en gingen na afloop een stukje wandelen. Fred had te veel gedronken en zocht zijn bed op, en Brad ging met de drie vrouwen mee en bleef nog even met Stephanie staan praten. Hij zei nogmaals dat hij altijd klaarstond om haar te helpen als hij iets voor haar kon doen. Ze wist dat het goedbedoeld was, maar het voelde een tikje vreemd. Hij was buitengewoon aardig voor haar sinds Bills dood, stelde vragen over het opvanghuis waar ze werkte en zei dat hij er grote bewondering voor had dat ze zoiets deed.

De vrouwen gingen na afloop naar de bar voor een drankje en Brad wilde op zijn kamer gaan lezen. Het was prettig om even met drie vrouwen onder elkaar te zijn, en Jean zei tegen Stephanie dat ze geluk had om niet naast een dronken echtgenoot te hoeven liggen, die zo luid zou snurken dat hij haar de hele nacht wakker zou houden. Alyson lachte en zei dat Brad ook snurkte. Maar terwijl ze naar hen luisterde, voelde Stephanie zich niet zo gelukkig als zij veronderstelden. Een seksleven miste ze niet; dat was al jaren saai en eentonig geweest. Maar ze miste het dat er geen ander mens bij haar in bed lag, iemand met wie ze ’s ochtends wakker werd, hoe ongeïnteresseerd hij ook was. Oude gewoonten leerde je niet zomaar af en na zesentwintig jaar huwelijk miste ze Bill nog elke dag.

Ze miste de wetenschap dat hij ’s avonds thuis zou komen, hoe ver ze ook van elkaar af stonden. Wel tien keer per dag bedacht ze dingen die ze hem moest vertellen, over een verzekering, de kinderen of iets waar hij voor moest zorgen of wat hij moest doen. Maar dan besefte ze weer dat alles nu op haar neerkwam. Er was niemand anders die ergens voor zorgde, alleen zij, en dat drukte zwaar op haar.

‘Misschien is een snurkende dronkaard in je bed niet zo erg als je denkt. Hij ligt daar tenminste. Wat zou je zonder hem beginnen?’ zei Stephanie weemoedig tegen Jean, en die zag hoe eenzaam ze nog was en hoezeer ze Bill miste.

‘Dan zou ik waarschijnlijk een heel aangenaam leven hebben,’ zei Jean zelfverzekerd, overtuigd van het feit dat Stephanie nu beter af was. Dat kon je makkelijk zeggen als je het nooit had ervaren. En Stephanie wist maar al te goed hoe moeilijk het was. De andere twee vrouwen hadden er geen idee van. Jean was jaloers op haar vrijheid om te doen wat ze wilde, maar het was moeilijker dan ze beseften. Ze was nog steeds haar boosheid en verdriet aan het verwerken, maar voelde zich wel beter.

Ze zaten een uur samen te babbelen en gingen toen naar boven. Alyson wist dat Brad op haar zou liggen wachten en dan zouden ze met elkaar vrijen en de volgende morgen voor ze opstonden weer. Ze genoot enorm van hun weekendjes weg. En hoeveel ze ook van haar kinderen hield, het was fijn om samen wat romantische momenten mee te maken. Jean gaf grif toe dat zij en Fred al bijna vijf jaar geen seks meer hadden gehad, en zei dat het haar niet kon schelen. Terwijl ze naar hen luisterde, voelde Stephanie weer een steek van eenzaamheid. Het zou fijn zijn geweest om de keus te hebben met Bill te vrijen. Ze vroeg zich af of ze ooit weer met iemand naar bed zou gaan, en zag de mogelijkheid onder ogen dat het niet zou gebeuren. Het leek haar niet waarschijnlijk dat ze op achtenveertigjarige leeftijd weer verliefd zou worden. Het was in ieder geval niet iets waar ze op kon rekenen. En het maakte haar verdrietig te denken dat ze nooit meer gekust zou worden.

Ze zei bij haar kamer de anderen gedag, kleedde zich daarna uit, trok haar nachthemd aan, waste haar gezicht en poetste haar tanden, en bestelde een film waar ze benieuwd naar was. Ze keek tot twee uur in de nacht naar de film, at chocolaatjes uit de minibar en sliep de volgende dag lang uit. Pas toen ze het ontbijt op bed liet komen, kwam het bij haar op dat ze al die dingen nooit met Bill had kunnen doen. En hij zou de film die ze gezien had vreselijk hebben gevonden. Het waren kleine compensaties voor haar eenzaamheid, maar misschien stelden ze toch iets voor.

Fred leek een flinke kater te hebben en was in een slecht humeur toen ze om twaalf uur de anderen ontmoette in de Coral Casino Strandclub tegenover het hotel.

‘Als hij een kater heeft, denkt hij altijd dat het een hersentumor is,’ fluisterde Jean toen hij het zwembad in dook. Hij had twee knappe jonge vrouwen in bikini gezien en Jean wist precies waarom hij besloten had te gaan zwemmen. Ze was er immuun voor geworden. Ze zag hem een paar minuten later met een van de twee vrouwen praten. Hij veranderde nooit en aarzelde niet om vlak voor haar ogen achter andere vrouwen aan te gaan. Dat deed hij al jaren. Stephanie vond het verdrietig voor Jean. Ze was een goede vrouw en verdiende beter. En als wraak met zijn geld smijten, was maar een geringe compensatie voor wat ze niet had.

Alyson en Brad waren opgewekt en kusten elkaar liefdevol toen hij zonnebrandcrème op haar rug smeerde. Stephanie kreeg er een nostalgisch gevoel van en dacht aan de tederheid die tussen haar en Bill al zo lang verdwenen was. Ze zag dat Jean ook de andere kant op keek.

Ze lunchten bij het zwembad en brachten de hele middag luierend en zwemmend door. Ze waren allemaal in een goed humeur toen ze aan het eind van de dag weer naar hun kamer gingen om zich te verkleden. Die avond dineerden ze in een luxe restaurant en Fred dronk weer te veel en flirtte met een vrouw aan het tafeltje naast hen, wier borsten bijna uit haar jurk vielen. Hij stuurde haar een fles champagne en niemand maakte er een opmerking over, hoewel het pijnlijk voor hen was.

Hij was leuk gezelschap als hij niet achter vrouwen aan zat of aan tafel in slaap viel als hij dronken was. Het was duidelijk waarom Jean zich aan hem ergerde en vond dat Stephanie zonder man beter af was. Hij ging voor de anderen naar bed en Alyson en Brad vertrokken die avond vroeg naar hun kamer, terwijl Jean en Stephanie uren in de bar zaten te praten. Ze hadden geen van beiden zin om al te gaan slapen. En toen ze ten slotte naar boven gingen, bestelde Stephanie weer een film, en deze keer popcorn erbij. Ze morste ermee in bed en moest er in haar eentje om lachen. Bill zou woedend op haar zijn geworden. Ze veegde popcorn bij elkaar en at het op terwijl ze naar de film keek, die nog beter was dan die van de avond daarvoor. Ze wilde bijna vragen of Jean ook wilde komen kijken, maar was bang dat ze Fred wakker zou maken als ze belde, dus deed ze het maar niet.

Over het geheel genomen was het een ontspannend weekend en ze had het naar haar zin gehad met hen, zelfs in haar eentje. Ze was in een goed humeur nadat ze met haar kinderen had gesproken. Maandagmiddag zou ze terugrijden naar San Francisco. Ze ging nog een keertje zwemmen, nam afscheid van de anderen en reed naar de grote weg, nadenkend over het weekend. Pas een halfuur later besefte ze dat ze de verkeerde oprit had genomen en naar het zuiden reed, naar L.A. en Palm Springs in plaats van noordwaarts naar San Francisco. Ze nam, nog steeds afgeleid, een andere afrit en zag een verkeersbord dat de weg naar Las Vegas aangaf. Ze moest bijna hardop lachen. Dat zou nog eens iets anders zijn dan naar huis gaan. Ze probeerde terug te komen op de weg die naar het noorden ging, maar sloeg niet op tijd af. Ze had geen richtinggevoel, had een hekel aan kaarten, raakte in de war van verkeersborden en wist niet hoe ze haar gps moest bedienen. En voor ze het wist, was ze op weg naar Las Vegas, terwijl ze probeerde uit te puzzelen hoe ze weer in de juiste richting moest komen.

En ondertussen realiseerde ze zich dat ze eigenlijk helemaal niet naar huis wilde. Er lag daar niets op haar te wachten, behalve eenzaamheid en stilte en een leeg huis. Er kwam een idiote gedachte in haar hoofd op: als ze nu eens naar Las Vegas ging? Wie zou er ooit achter komen? Ze was geen gokker, maar het zou leuk zijn om iets te doen wat zo anders was. Het was een beetje eng om te bedenken dat niemand enig idee zou hebben waar ze was. Maar wat kon haar overkomen? Zou het zo erg zijn om eens een keer iets buitensporigs te doen?

Ze voelde zich schuldig dat ze het zelfs maar overwoog en daarna, in een opwelling van rebellie en onafhankelijkheid, negeerde ze met opzet de afslag naar het noorden die eindelijk verscheen. In plaats van die te nemen, bleef ze met een grote glimlach op haar gezicht rechtdoor rijden. Al bleef ze maar één nachtje, het kon toch geen kwaad. Wie zou het ooit te weten komen? Ze drukte het gaspedaal in en voelde zich uitgelaten en bevrijd. Het muntje was eindelijk gekanteld en ze was de andere kant van het alleen zijn aan het ontdekken. Er was niemand die haar tegen kon houden, of het zelfs maar wist. Ze draaide haar raampje naar beneden en liet de wind door haar haren spelen. Ze was op weg naar Vegas. Ze was alleen en eenzaam, maar ze was ook vrij. Het was een gevoel dat ze nog nooit had gehad.

5

De rit naar Las Vegas kostte Stephanie iets minder dan vijf uur. Ze zette de radio aan en zong mee. Ze had een vreemd gevoel van opwinding en vrijheid, alleen omdat ze wist dat niemand enig idee had van wat ze had gedaan of waar ze was. Een simpele verkeerde afslag op de snelweg was veranderd in een avontuur. In haar leven tot nu toe zou ze haar vergissing hebben rechtgezet, was ze omgekeerd en naar huis gereden. Maar nu had ze iets anders gedaan. Ze had geen idee wat ze in Las Vegas zou gaan doen, misschien wel niets, gewoon een beetje rondlopen en naar de mensen kijken of op een paar fruitmachines spelen. Of misschien ging ze naar een show. De mogelijkheden waren eindeloos.

Ze was er maar één keer geweest, op een vrijgezellenfeestje jaren geleden. Bill was geen gokker geweest en zij ook niet. Maar plotseling leek het haar leuk om naar Las Vegas te gaan. Ze voelde zich onkwetsbaar en heel dapper, om daar in haar eentje naartoe te rijden. Ze vroeg zich af wat haar twee vriendinnen zouden zeggen als ze het hun vertelde, maar op dit moment wilde ze het aan niemand vertellen. Dat maakte het juist zo speciaal en uitzonderlijk, gewoon een dag of een paar uur verdwijnen, iets totaal onverwachts doen. Ze zou de volgende dag terugrijden naar San Francisco, maar voorlopig was ze op weg naar Las Vegas, een krankzinnig avontuur dat totaal niet bij haar paste, wat het nog opwindender maakte.

De keer dat ze er was geweest, had ze gelogeerd in het Bellagio, en ze had gelezen dat sindsdien het Wynn was gebouwd, dat nu het beste hotel in de stad was. Ze was even in de verleiding om een exotischer plek op te zoeken, zoals het hotel dat eruitzag als een Egyptische piramide of die gelegenheid die zogenaamd in Parijs lag, maar ze besloot dat ze zich prettiger zou voelen in een traditioneler hotel. Toen ze bij de buitenwijken van Las Vegas kwam, besefte ze plotseling dat ze in haar hele volwassen leven nog nooit alleen op reis was geweest. Ze was sinds ze was afgestudeerd met Bill getrouwd geweest en daarna was ze overal met hem naartoe gegaan, en meestal met hun kinderen erbij. Bill was nooit zo’n avontuurlijke of spontane man geweest. Hij was een gewoontedier, wat grotendeels ook voor haar gold. Hij had haar niet meegenomen op romantische weekends en ging liever met de familie op vakanties die ze lang van tevoren hadden gepland, meestal naar plekken waar ze het leuk vonden en al eerder waren geweest, of weekends weg met hun vrienden, zoals hun jaarlijkse skitrip of het Memorial Day-weekend in Santa Barbara waar ze net vandaan kwam. Ze glimlachte in zichzelf bij de gedachte dat Bill stomverbaasd zou zijn geweest als hij had geweten wat ze nu aan het doen was, in een opwelling alleen naar Las Vegas gaan omdat ze de verkeerde oprit naar de snelweg had genomen. En dat was zíj ook.

Toen ze Las Vegas in reed, was ze verbijsterd door de lichten en de neonreclames. Het was inmiddels na zessen en er waren massa’s mensen op straat die casino’s in en uit liepen terwijl de hotels hoog boven hen uit torenden. Zelfs op een maandagavond hing er een feestelijke sfeer die haar herinnerde aan oudejaarsavond. De rit door de woestijn was kalm verlopen, maar nu was alles tot leven gekomen, met duizenden mensen om haar heen. En het waren niet alleen gokkers, er liepen ook families met kinderen. Terwijl ze met een grote grijns om zich heen keek, zag ze dat er een stroom auto’s over de Las Vegas Boulevard reed. Dit was duidelijk het vreemdste wat ze ooit had gedaan, maar ze was in een feeststemming terwijl ze naar het Wynn reed, met zijn gouden, ronde luifels. Het was een verrassend mooi, gewelfd complex van twee hotels met twee torens van bronskleurig glas, met tuinen, watervallen, zwembaden, een 18-holesgolfbaan erachter en een kunstmatige berg bij de ingang naar het hotel. Het had aparte ingangen voor het hotel en het casino, wat in Las Vegas ongebruikelijk was. En het torende vijfenveertig verdiepingen boven haar uit, zoals ze tegen de portier zei toen ze incheckte. Hij gaf haar een ontvangstbewijs voor haar auto en ze zei dat ze terug zou komen voor haar bagage als ze een kamer had gekregen. Ze begon zich af te vragen of er een vrij zou zijn toen ze de lobby zag, vol licht en bloemen, met parasols aan het plafond die dansten op de muziek. Er was een groot aantal winkels, met alles van Rolex en Cartier tot Vuitton en Dior. Er waren wel duizend dingen die haar afleidden toen ze naar de balie liep, een paar minuten in de rij stond en daarna vroeg of er nog een kamer beschikbaar was. Het was het einde van een vrij weekend en ze hoopte dat er al mensen waren vertrokken. De receptionist keek een minuutje op zijn computer en kwam toen terug om haar met een glimlach welkom te heten. Ze had om een standaardkamer gevraagd.

‘Heeft u al eerder bij ons gelogeerd?’

‘Nee.’ Ze wilde hem bijna vertellen dat het pas de eerste keer was dat ze zoiets eigenaardigs deed.

‘Dan willen we u graag een van onze Wynn Tower-suites geven, tegen een gereduceerd tarief natuurlijk.’ Ze deden alles om gasten een speciaal gevoel te bezorgen zodat ze terug zouden komen – en misschien nog langer zouden blijven dan ze van plan waren geweest als ze het naar hun zin hadden en geluk hadden in het casino. ‘Hoelang logeert u bij ons?’

‘Eén nacht maar.’ Ze kon geen excuus of reden bedenken om meer dan een nacht te blijven en ze wist zeker dat het lang genoeg zou zijn. Het opwindende was vooral dat ze moedig genoeg was geweest om het te doen. De zege was binnen.

De receptionist vroeg naar haar bagage toen hij haar de sleutelkaart van de privé-ingang naar de toren en haar kamer gaf, en ze zei dat haar koffer nog in de auto stond. Hij legde uit dat de sleutelkaart ook als haar casinokaart diende en dat ze haar bagage meteen naar boven zouden brengen nadat een piccolo haar naar haar kamer had gebracht.

Ze werd naar de privé-ingang van de torensuites gebracht, en daarna naar de veertigste etage. Toen Stephanie de kamer instapte, keek ze verbaasd om zich heen. Hij was smaakvol en luxueus ingericht, met een enorme, in zacht beige uitgevoerde woonkamer met banken, een bureau, een eetgedeelte en een reusachtige flatscreen-tv, een grote slaapkamer die ze vanuit de woonkamer kon zien, en een spectaculair uitzicht door een glazen wand over de stad, en de woestijn en de bergen daarachter.

Het was adembenemend. Haar kamer in het Biltmore in Santa Barbara was heel mooi geweest, maar kon niet tippen aan deze. Een andere piccolo bracht even later haar koffer boven, terwijl Stephanie rondliep en de suite inspecteerde. De marmeren badkamer was groter dan haar slaapkamer thuis, met een glazen douchecabine en een enorme badkuip, en alle denkbare crèmes, parfums en andere voorzieningen op het marmeren blad. Ze had zin om in haar handen te klappen en te grijnzen. Dit kon leuk worden, en een fractie van een seconde wilde ze dat er iemand was om het mee te delen, al waren het maar haar kinderen, die verbijsterd zouden zijn dat ze hier was.

Ze besloot zich niet te verkleden. Ze wilde geen tijd verspillen. De mensen die ze op straat had gezien, waren geen van allen chic gekleed, zelfs niet in de lobby van het stijlvolle hotel. Alleen een paar vrouwen in een van de betere restaurants of op weg naar een show of het casino hadden zich al voor de avond gekleed. De anderen droegen topjes en shorts, of T-shirts en een spijkerbroek. Ze zag er prima uit, op sandalen, in een wit T-shirt en een spijkerbroek die ze voor de rit naar huis had aangetrokken. Ze pakte haar tas, liep naar de lobby en keek nogmaals om zich heen. Daarna ging ze naar de winkelpromenade. Er waren juweliers zoals Graff voor de mensen die met geld konden smijten en gokkers die gewonnen hadden. Er was een winkel van Chanel waar Jean dol op zou zijn geweest, en van Brioni en Oscar de la Renta, allemaal met nogal opzichtige kleding in de etalages, en dure spulletjes om mensen die wat geld te besteden hadden in de verleiding te brengen.

Ze gebruikte haar sleutelkaart om het casino in te lopen, en nadat ze vlak naast de lobby de ruimte had gezien waar grof gegokt kon worden, kwam ze in de grote zaal bij de fruitmachines die overal om haar heen stonden en waar ook blackjack, poker en craps werd gespeeld. Er waren achttienhonderd fruitmachines. Er stonden veel mensen rondom de speeltafels en ze besloot nog even te wachten voor ze een gokje waagde. Ze liep het casino uit en nam op aanraden van de portier een taxi naar Fremont Street om te zien wat daar gebeurde.

Ze schrok toen ze alle neonreclames plotseling uit zag gaan en er boven haar hoofd een enorm baldakijn oplichtte met een reusachtig filmscherm van vierhonderdvijftig meter breed en dertig meter hoog. Alles wat ze zag, was verbijsterend en indrukwekkend, en het was spannend om in de menigte op straat te lopen. Iedereen leek vrolijk te zijn en ze keek naar etalages en liep twee winkelgalerijen door voor ze om acht uur terugging naar haar hotel. Er waren diverse chique restaurants en ze had honger, maar ze wilde niet in haar eentje in een echt restaurant eten, dus ging ze naar een informelere gelegenheid in de lobby en bestelde een sandwich.

Er zaten ook gezinnen in de restaurants en succesvol ogende oudere mannen, die zware gouden horloges droegen en vergezeld werden door opzichtige jonge vrouwen, van wie er enkele, amper ouder dan haar dochters, de indruk maakten dat ze voor de avond waren ingehuurd. Er waren groepjes vrouwen die het reuze naar hun zin leken te hebben, en mannen die lachten en praatten en naar de langslopende vrouwen keken. Ze zag een tafel vol mannen die haar opnamen en een van hen glimlachte naar haar. Voor het eerst in tientallen jaren voelde ze zich onbeschermd, en ze besefte dat ze zich niet meer kon verschuilen achter het schild van haar getrouwde status of haar echtgenoot naast haar. Ze was nu een alleenstaande vrouw, en dat voelde vreemd. Maar ze gedroegen zich respectvol en niemand probeerde haar aan te spreken.

Het was een stad gebouwd voor plezier, met de aantrekkingskracht van seks en makkelijk geld om iedereen die er kwam te verleiden. Het was een speelplaats voor volwassenen, met shows waarin beroemdheden optraden en concerten van fameuze muzikanten om de mensen te vermaken die niet wilden gokken maar er gewoon even uit wilden. Er was voor iedereen iets, zelfs voor kinderen; kleine speeltuintjes en babysitservices voor ouders die hun kinderen een poosje kwijt wilden zodat zij naar het casino konden om aan de speeltafels een gokje te wagen.

Toen ze haar sandwich op had, ging Stephanie terug naar het casino en keek een poosje naar de blackjacktafel. De mensen keken geconcentreerd terwijl ze hun fiches op de tafel zetten. Een ernstig kijkende, oudere vrouw had stapels fiches naast zich staan en won flink. Stephanie hoorde Spaans, Italiaans en Frans. Twee Duitse mannen stonden vlak achter haar en een groepje Arabieren sprak met elkaar in het Arabisch. Ze ging van blackjack naar roulette, wat haar minder interessant leek. De dealers schertsten met de spelers en de mensen kwamen en gingen weer om hun geluk elders te beproeven. Ze keek een poosje naar de crapstafel, een spel met dobbelstenen dat nogal moeilijk te begrijpen was, en er waren ook pokertafels. Ze kocht voor vijftig dollar fiches en stopte ze voor de lol in een gokmachine. De tweede keer won ze vierhonderd dollar. Lichten floepten aan en bellen rinkelden en ze gaf een gilletje terwijl drie oudere vrouwen naar haar grijnsden.

‘Ik heb de hele avond op die machine gespeeld,’ zei een van de vrouwen met een zwaar zuidelijk accent. ‘Je hebt net mijn geld gewonnen.’ Maar ze bleef er opgewekt onder. Ze zei dat ze hier elke maandag kwamen. Ze speelden elk op twee machines, met geoefende hand. Ze zagen eruit als grootmoeders. Stephanie bleef een tijdje bij dezelfde machine staan, ging toen naar een andere en verloor de helft van wat ze net had gewonnen, maar ze stond nog steeds op winst, en daarna ging ze weer bij de blackjacktafels staan kijken. Het leek haar het interessantste spel, maar ze had het lef niet om het te proberen. Ze bleef hier en daar staan om naar de mensen en het spel te kijken, gefascineerd door de geconcentreerde gezichten van de spelers.

Ze voelde zich de hele avond op haar gemak. Mensen praatten vriendelijk met elkaar terwijl ze stonden te kijken en diverse spelers lachten en praatten ook, vooral als ze wonnen, en de dealers maakten soms een grapje. Stephanie zag dat de dealers elkaar vaak afwisselden. Er waren geen ramen waardoor je naar buiten kon kijken, en omdat je niet wist of het dag of nacht was, verloor je makkelijk de tijd uit het oog. Het gokken en de feestelijke sfeer gingen vierentwintig uur door. Ze schrok toen ze op haar horloge zag dat het al twaalf uur was. Ze had een paar cola’s besteld en er werden vaak gratis drankjes aangeboden. Ze zag ook dat de winnaars aan de tafel de dealers forse fooien gaven. Er was een Engelse speler die duizend dollar per keer inzette; voor hem op tafel stonden stapels fiches in alle kleuren. De dealers leken hem goed te kennen.

Er was haar gezegd dat er privévertrekken waren voor de serieuze gokkers en ze zag de met touwen afgezette ruimte waar alleen mensen naartoe gingen die met enorme bedragen speelden. Iemand vertelde haar dat ze privévliegtuigen stuurden om hen op te halen, waar ze ook verbleven, en dat die betaald werden door het hotel. Voor sommigen was dit een serieuze zaak, en hoewel het in veel opzichten op Sodom en Gomorra leek, hing er een speelse sfeer die haar aantrok. Haar uitstapje op weg naar huis pakte goed uit.

Ze had erover gedacht naar een van de shows te gaan, maar ze had het te zeer naar haar zin in het casino om te vertrekken. Na middernacht speelde ze een paar keer blackjack, verloor snel honderd dollar en besloot er een punt achter te zetten en naar boven te gaan. Ze had een geweldige tijd gehad en had al besloten de volgende dag naar huis te gaan. Ze had gedaan waarvoor ze hier was gekomen: zichzelf bewijzen dat ze in staat was iets anders te doen, het onverwachte te onderzoeken en haar kans te grijpen. Maar ze had geen reden om te blijven. Voor ze wegging, zou ze nog even gaan winkelen en dan zou ze naar huis rijden. Ze had geen haast om terug te gaan.

Ze stapte in de lift en gebruikte haar sleutelkaart om naar de veertigste verdieping te gaan toen er vijf mannen binnenkwamen. Ze hadden heel wat gedronken en waren allemaal aantrekkelijk, ongeveer van haar leeftijd, en ze namen haar onbeschaamd op. Ze was er niet op gekleed om iemand te verleiden en besefte dat ze er waarschijnlijk uitzag als hun echtgenotes thuis, zonder make-up, in T-shirt en spijkerbroek. Ze had een paar sexy jonge vrouwen in het casino gezien, met korte, strakke rokken, laag uitgesneden topjes, zware make-up en stilettohakken. Ze moest al lachen als ze naar hen keek. Ze kon zich niet eens voorstellen dat ze zich zo zou kleden.

Stephanie had een natuurlijk, gezond en knap uiterlijk, en ze leek en voelde zich als een echtgenote en moeder, niet als een babe, al zag ze er jonger uit dan ze was. Doordat ze geen make-up en chique kleren droeg, en door haar jeugdige uitstraling, leek ze ook jonger.

Een van de mannen glimlachte naar haar toen ze allemaal uitstapten op de veertigste verdieping. ‘Heb je zin om nog iets te drinken?’ bood hij aan, en even was ze verrast en wilde ze zich bijna omdraaien om te kijken of hij het tegen iemand anders had. Dat was haar al jaren niet meer overkomen. Ze was nooit in de omstandigheden geweest dat zoiets kon gebeuren, maar altijd samen met Bill.

‘Eh... ik... eh... nee, dank je. Mijn man wacht op me,’ zei ze vriendelijk, terwijl ze probeerde kalm te klinken en hoopte dat ze niet bloosde. Het drong tot haar door dat hij avances maakte.

‘Dan heeft hij geluk,’ grapte de man met een glimlach. ‘Maar waarom laat je hem niet wachten? Eén glaasje maar. Je kunt toch zeggen dat je op de fruitmachines speelde. Als hij dom genoeg is om je alleen rond te laten lopen, dan krijgt hij zijn verdiende loon.’ Hij keek alsof hij het meende, en even voelde Stephanie een rimpeling van angst langs haar ruggengraat gaan. Ze voelde zich plotseling onbeschermd. Hier had Bill haar aan blootgesteld toen hij stierf, vreemde mannen in de lift die haar aanklampten en wilden zien hoe ver ze zouden komen in ruil voor een drankje. Het drong luid en duidelijk tot haar door dat ze in haar eentje was en niemand had om haar te beschermen. Het kon niemand iets schelen of ze getrouwd was of dat er een echtgenoot in haar kamer zat. Ze was loslopend wild.

‘Ik denk niet dat hij dat leuk zou vinden,’ zei ze met een beleefde glimlach en ze liep snel naar haar kamer. De man volgde haar niet, maar hij riep door de gang: ‘Vooruit, schoonheid... één drankje maar... dat kan toch geen kwaad.’ Ze keek weer glimlachend over haar schouder en schudde haar hoofd, deed de deur naar haar suite open en verdween naar binnen terwijl haar hart bonkte. Ze had het gedaan. Ze had iets dappers gedaan, iets wat voor haar ongebruikelijk was, maar ze hoorde hier niet en het was tijd om naar huis te gaan. Ze was opgelucht dat ze alleen in haar kamer was.

Ze ging op de bank zitten en keek naar Las Vegas onder zich, met zijn knipperende neonreclames en felle lichten. Om één uur in de nacht zag het er even levendig en druk uit als om zes uur ’s avonds. En ze dacht aan de man die haar zojuist een drankje had aangeboden. Er was daarbuiten een wereld vol mannen zoals hij, voor wie ze geen belangstelling had en met wie ze niets gemeen had, zelfs al waren het aardige mannen. Ze wilde geen aardige man, ze wilde Bill, al was hun huwelijk niet perfect geweest. Hij was vertrouwd en ze had zich altijd veilig gevoeld naast hem. Nu voelde ze zich kwetsbaar en bang. Voor het eerst sinds hij was gestorven, was ze niet boos op hem, alleen verdrietig.

Zo bleef ze een hele tijd zitten en daarna kleedde ze zich uit om naar bed te gaan. Ze zag op haar mobieltje dat Louise had gebeld. Ze had de telefoon niet gehoord toen ze in het casino was en het was nu te laat om haar terug te bellen. In New York was het vier uur in de morgen. Jean had ook gebeld, waarschijnlijk om zich ervan te verzekeren dat ze veilig thuis was gekomen. Ze zou haar de volgende morgen terugbellen en vroeg zich af wat ze tegen haar zou zeggen. Dat ze een avond in Las Vegas had doorgebracht? Jean zou denken dat ze gek was geworden, en misschien was dat wel zo, maar op een goede manier. En zelfs dat laatste incident met het drankje was onschuldig geweest. Stephanie had bewezen dat ze voor zichzelf kon zorgen, zelfs op een onbekende plek. Ze was moe toen ze in bed stapte, maar het was een leuke dag geweest, een avontuur dat ze niet had verwacht. Ze probeerde niet aan Bill te denken toen ze het licht uitdeed nadat ze haar tanden had gepoetst en haar gezicht gewassen. En die nacht droomde ze van de man in de lift die haar een drankje had aangeboden, en vroeg ze zich af wat er gebeurd zou zijn als ze ja had gezegd.

De zon viel naar binnen in de suite toen ze om negen uur wakker werd, om zich heen keek in de onbekende slaapkamer en zich herinnerde waar ze was. Ze glimlachte in zichzelf toen ze dacht aan wat ze gedaan had. Het was idioot geweest om naar Las Vegas te gaan, maar ze was blij dat ze er was. Ze sprong uit bed en keek weer naar het ongelooflijke uitzicht. Achter de Strip en de felle lichten die zelfs overdag flitsten, zag ze de woestijn liggen. Las Vegas zag eruit als een fata morgana, wat haar deed denken aan iets wat ze al jaren had gewild, maar nooit had gedaan. Zij en Bill hadden het er vaak over gehad om ooit naar de Grand Canyon te gaan, met de kinderen, maar het was er nooit van gekomen en ze wist dat die hier niet ver vandaan lag. Ze vroeg zich af of dat nu deel uitmaakte van haar avontuur: alle dingen doen die ze elkaar beloofd hadden te doen en nooit hadden gedaan.

Ze nam een douche, kleedde zich aan en ging naar beneden om te ontbijten in Tableau, het privéontbijtrestaurant in de Toren. Ze dacht er nog steeds over om naar de Grand Canyon te gaan, die volgens haar maar op een paar uur afstand lag. Om tien uur had ze gepakt, was ze klaar om te vertrekken en ging ze de rekening betalen. De receptionist vroeg of ze tevreden was over haar verblijf en de suite, en ze zei dat ze het geweldig had gevonden, wat waar was. Ze zette haar koffer in de auto en reed naar een van de winkelcentra, en tegen elf uur had ze alles gedaan wat ze wilde doen. Ze had een paar schoenen gekocht bij Gucci, sexy, zwarte sandalen met hoge naaldhakken, een trui en een belachelijk dure, maar geweldig mooie spijkerbroek.

Ze zette de trofeeën van haar reis naar de vrijheid in de auto en dacht erover naar huis te rijden. Er was geen reden om langer te blijven en ze had hier niets te doen, maar ze wilde ook niet terug naar San Francisco. Daar had ze nog minder te doen, behalve haar vrijwilligerswerk met de dakloze kinderen, maar die hadden haar deze week niet nodig, dus ze hoefde zich niet te haasten. Haar leven was een lange, lege weg die zich voor haar uitstrekte. Ze kon het idee terug te gaan naar het lege huis niet verdragen en dacht weer aan de Grand Canyon.

Toen ze de stad uit was gereden, stopte ze bij een benzinestation en vroeg hoe ver het was, en de vrouw achter de kassa zei dat het zo’n vier uur rijden was en voegde eraan toe dat het de moeite waard was. ‘Mijn man en ik gaan ieder jaar,’ vertelde ze. ‘Het is de mooiste plek op aarde. Een van Gods wonderen.’ Ze wees naar een wegenkaart op de toonbank waar Stephanie weemoedig naar keek, omdat ze plotseling weer verdrietig was over wat de vrouw had gezegd.

‘Mijn man en ik wilden er ook altijd naartoe.’ En toen voegde ze eraan toe: ‘Hij is er niet.’

‘Ga toch,’ zei de vrouw. ‘U kunt altijd nog een keer met hem teruggaan,’ voegde ze er vrolijk aan toe toen Stephanie haar hoofd schudde.

‘Nee, dat gaat niet. Hij is in februari gestorven.’ Ze haatte zichzelf erom dat ze het zei, maar ze scheen het voortdurend te moeten vertellen, alsof de mensen moesten weten dat ze weduwe was, medelijden met haar moesten hebben. De vrouw keek haar doordringend aan en gaf haar de kaart.

‘Dan moet u ernaartoe. Het is een magische plek die uw ziel goed zal doen. Deze krijgt u van mij,’ zei ze, wijzend naar de kaart. ‘U zult blij zijn dat u het gedaan heeft. Ik weet zeker dat hij zou willen dat u erheen gaat.’ Stephanie knikte met een brok in haar keel zo groot als een vuist, en schaamde zich voor wat ze had gezegd. Ze had er genoeg van vreemden haar verhaal te vertellen. Te veel informatie, maar ze was nog zo kwetsbaar, zelfs na haar avond in Las Vegas. In het heldere daglicht was Bill nog steeds dood en zou zij voor eeuwig weduwe blijven. Ze was er nog niet aan gewend en wilde er ook niet aan wennen. Ze keek de vrouw lang aan, met de kaart in haar hand.

‘Dank u,’ zei ze zacht, en liep de zon weer in, terug naar haar auto. Ze vouwde de kaart open op de stoel naast zich en vroeg zich af of ze erheen moest gaan. Misschien had de vrouw gelijk en zou Bill willen dat ze ging. Als hij hier was geweest, zouden ze samen zijn gegaan. Maar hij was hier niet meer. Ze had haar leven in eigen handen. En in een opwelling was ze helemaal tot in Las Vegas gekomen, dus waarom zou ze niet ook naar de Grand Canyon gaan? Ze wist niet waarom, maar ze voelde dat ze erheen moest. Ze had geen idee wat ze deed of waarom, maar net zoals ze naar Las Vegas was gereden nadat ze de verkeerde afslag had genomen, was ze nu op weg naar Arizona om een van de wereldwonderen te gaan bekijken. Het was weer een avontuur, weer een dag, en ze voelde zich plotseling een ander mens. Ze had geen idee wie ze was, maar de nieuwe vrouw die ze aan het worden was, verraste haar elke dag weer.

‘Oké,’ zei ze hardop tegen zichzelf. Ze voelde zich alsof ze geleid werd door krachten waarover ze geen controle had, maar waaraan ze zich overgaf omdat ze wilde weten waarheen ze haar leidden. Ze zette de autoradio aan en begon te zingen, zich afvragend of ze een beetje getikt aan het worden was. Had ze alles nog wel op een rijtje? Maar wat betekende dat nog? Het sloeg nergens op dat Bill was gestorven, zeker niet op zijn leeftijd. En het sloeg nergens op dat ze plotseling alleen was en dat niemand wist of zich afvroeg waar ze was, en dat ze een avond in Las Vegas had doorgebracht en nu op weg was naar de Grand Canyon. Ze kon alleen maar aannemen dat ze op het moment een beetje uit balans was, maar misschien was dat niet zo erg. En de volgende dag zou ze weer thuis zijn, en niemand zou ooit weten wat ze had gedaan. Ze wist zelf niet waarom ze erheen ging toen ze luid meezingend met een nummer van Norah Jones door de woestijn reed. En toen ze aan de afgelopen twee dagen dacht, kon ze er alleen maar om lachen. ‘Stephanie Adams, je bent rijp voor het gekkenhuis,’ zei ze op heldere, ferme toon tegen zichzelf. Maar het grappige was dat ze zich helemaal niet krankzinnig voelde. Ze had zich nog nooit zo normaal en rationeel gevoeld. En het maakte niet uit wat Bill ervan vond, of hij ermee instemde of niet. Hij was dood. En zij was er nog. Ze was opgewonden door wat ze deed, en springlevend!

6

Stephanie verliet Las Vegas over Highway 93 en reed zuidwaarts naar de Interstate 40, en ten slotte nam ze vlak voor drie uur de laatste afslag nadat ze de staatsgrens met Arizona was gepasseerd. Ze stopte voor het bezoekerscentrum aan de zuidkant van de Grand Canyon, waar massa’s mensen heen en weer liepen op wandelschoenen, met rugzakken om, opgewonden lachend en pratend. Het was een van de belangrijkste natuurwonderen ter wereld, en Stephanie was enthousiast toen ze er aankwam. Ze zette haar auto op de parkeerplaats en liep terug naar het centrum om te informeren naar tochten die ze zo laat op de dag nog kon maken. Tegen een excursie van een hele dag in de hete zon, naar de bodem van de canyon en weer omhoog, was ze niet opgewassen. Ze wilde er alleen maar zijn om de magische sfeer van de plek die ze haar hele leven al had willen zien, in zich op te nemen. Ze had het gevoel dat iets wat ze daar zou zien en voelen een belangrijk verschil voor haar zou maken, haar zou helpen rust te vinden, wat ze zo wanhopig hard nodig had, en ze was er nu klaar voor.

Ze trok de hardloopschoenen aan die ze had meegenomen en droeg verder een T-shirt en een korte broek die ze al in Las Vegas had aangetrokken omdat ze dacht dat een spijkerbroek te warm zou zijn. En ze nam een fles water mee, alsof ze op een of andere belangrijke missie ging. Ze voelde tot in het diepst van haar ziel dat ze hier moest zijn. Bij een informatiebalie ging ze in de rij staan om naar de kortere tochten te vragen. Ze zou de volgende dag terug kunnen komen om een dagtocht te maken, maar ze wist niet zeker of ze dat wel wilde en overwoog om die avond terug te rijden naar San Francisco. Ze hield ervan om ’s nachts te rijden. Onderweg kon ze bij een motel stoppen als ze te moe werd.

De parkwachter achter de informatiebalie gaf haar een paar brochures als antwoord op haar vraag die hij niet ongebruikelijk leek te vinden. Veel mensen met jongere kinderen, of ouderen, konden de zware tocht naar de bodem van de canyon niet aan en wilden alleen een paar uur wandelen. Hij raadde haar het Bright Angel Trail aan, dat haar de mogelijkheid gaf om de prachtige kloof vanaf diverse rustpunten te bekijken. Toch zou ze in minder dan drie uur weer boven zijn, wat haar perfect in de oren klonk. Hij zei dat de paden duidelijk waren aangegeven, en raadde haar aan om een paar flessen water mee te nemen, zonnebrandcrème op te doen en een hoed te dragen. Het was een wandeling waarvoor je geen gids nodig had, vertelde hij, en hoewel het een flinke tocht was, was hij niet al te zwaar. Zo te zien kon ze die volgens hem makkelijk aan.

Ze bedankte hem, nam de brochures met algemenere informatie over de canyon mee en liep weer naar buiten. Ze reed vijf kilometer naar het begin van het pad en parkeerde de auto. Toen ze erheen liep, zag ze dat het een smal pad was met bredere plekken waar banken stonden om op uit te rusten. Bij een van de relingen bleef ze staan om de adembenemende schoonheid van de kloof die ze haar hele leven al had willen zien, in zich op te nemen. Ze had geen haast en begon kalmpjes te lopen. Het was, zoals de man had gezegd, een makkie.

Onderweg passeerde ze diverse groepjes mensen, een gezelschap bejaarden en een verzameling kinderen van zo’n tien, twaalf jaar. Er was ook een groep jonge vrouwen die praatte en lachte en haar groette toen ze langsliep, maar er waren lange stukken waarin ze alleen liep en genoot van de stilte en de geluiden van vogels en insecten, en van de rust van de majesteitelijke natuur om haar heen. Het was het mooiste wat ze ooit had gezien. Eén keer stopte ze om op een bank te gaan zitten, wat water te drinken en te genieten van het uitzicht. Het was beslist het mooiste wat ze ooit had gezien. Daarna liep ze door en naarmate ze verder afdaalde, werd het pad steiler. De parkwachter had haar verteld op welk punt ze moest omkeren als ze de tocht tot drie uur wilde beperken. Toen ze daar aankwam, was ze nog niet buiten adem en ze ging weer op een bank zitten om naar het uitzicht te kijken.

Ze wilde eigenlijk doorlopen, maar wist dat het pad daarna nog steiler zou worden en dan zou ze niet op tijd weer boven zijn. Wandelaars die weer terug wilden, en niet geboekt hadden om beneden te kamperen, moesten voor donker boven zijn. Anders zouden ze in de problemen kunnen komen en risico’s lopen die ze op aanraden van de parkwachters beter konden vermijden. En Stephanie was van plan die raad op te volgen. Ze bleef alleen nog even zitten genieten van het uitzicht, met tranen in haar ogen, wensend dat ze hier nooit weg hoefde, en zo dankbaar dat ze gekomen was. Ze dacht aan Bill en aan hoe graag ze hier met hem had willen zijn, wetend dat hij het ook prachtig had gevonden, hoewel hij nooit zo ontroerd werd door de natuur als zij, maar dit had hij onmogelijk kunnen weerstaan. De schoonheid van de Grand Canyon had haar diep geraakt.

Ze was er totaal door in beslag genomen toen ze zich bewust werd van een beweging in haar buurt. Ze draaide zich om en zag een man die naar de bank toe klom. Hij had een spijkerbroek en mouwloos T-shirt aan, lang haar tot op zijn schouders en tatoeages op beide armen en op zijn borst. Er ging niets dreigends van hem uit en hij zag er even oud uit als zij, ondanks het lange haar en de tatoeages. Hij glimlachte toen hij haar zag en ze knikte naar hem, ietwat teleurgesteld dat een andere wandelaar haar kwam afleiden en haar gemijmer en stilzwijgende contact met Bill onderbrak. Ze voelde zich hier zo dicht bij hem, alsof hij nu ook vrij was, ergens in de nabijheid, in de schoonheid van deze natuur. Ze was van plan om over een paar minuten door te gaan, maar nu nog niet.

De wandelaar ging op een stuk rots bij de bank zitten en draaide zich naar haar om. ‘Geweldige plek, hè?’ zei hij, met een zwaar zuidelijk accent, in een poging om vriendelijk te zijn. Ze had eigenlijk geen zin om te praten, maar wilde niet onbeleefd zijn. Iets in de natuur maakte dat je je verplicht voelde om tegen iedereen hartelijk te zijn, maar nu was ze liever alleen geweest. Ze zag dat hij sterke schouders had en er atletisch uitzag, en hij droeg wandelschoenen. Ze vroeg zich af of hij de hele dag had gewandeld, hoewel hij geen rugzak droeg met voorraden erin. Hij had alleen een legerveldfles bij zich, die over zijn getatoeëerde arm hing. Ze zag dat er op zijn ene schouder een ouderwetse pin-upgirl stond, met een naam eronder, en op de andere een arend. ‘Ik kom hier elk jaar, om mijn hoofd weer op orde te krijgen,’ zei hij tegen haar, en ze glimlachte. Daarom was zij hier ook. Misschien gold dat voor de meeste mensen, dacht ze, of ze kwamen gewoon als toeristen om een wereldwonder te zien. Eigenlijk was zij voor allebei gekomen. ‘Er gaat niets boven deze plek als je in je ziel wilt kijken.’

‘Ik weet het,’ antwoordde ze ten slotte. Ze had haar haar lukraak in een paardenstaart gebonden toen ze het te warm kreeg, met een elastiekje dat ze in haar zak had gevonden. Ze zag er heel jong uit met haar blonde haar en blauwe ogen. ‘Ik heb dit altijd willen zien. Het is nog mooier dan ik dacht. Het is adembenemend,’ zei ze op een eerbiedige toon. Hij was niet dichterbij gekomen en nam, op zijn rots zittend, een slok uit zijn veldfles. Zijn gezicht was rood aangelopen. Hij had stevig doorgelopen.

‘Het heeft nog steeds hetzelfde effect op me, na al die jaren. Ik kwam hier als kind voor het eerst, en ieder jaar raakt het me weer dieper.’ Ze knikte, omdat ze zich makkelijk kon voorstellen dat het zo was. Je zou hier nooit genoeg van kunnen krijgen, hoe vaak je het ook zag. Zelfs nu ze het voor het eerst had gezien, wist ze al dat ze ernaar terug zou willen. ‘Ben je van ver gekomen?’ vroeg hij terloops, gewoon om vriendelijk te zijn tegen een andere wandelaar, niet met een speciale belangstelling voor haar. Hij kwam niet beangstigend of te persoonlijk op haar over; hij leek simpelweg een aardige man.

‘Uit San Francisco. Ik was gisteren in Las Vegas, en ik had zin om hier vandaag op de terugweg te stoppen.’ Terwijl ze het zei, herinnerde ze zich in een flits van een seconde de verhalen die je hoorde van wandelaarsters die op andere plekken mishandeld en vermoord werden, maar hij leek zo zachtaardig dat ze zich schuldig voelde dat ze zoiets dacht.

‘Zo kom ik hier ook. Een paar keer per jaar werk ik in Las Vegas.’ Hij zag eruit alsof hij misschien een soort tijdelijke werkkracht was. Hij droeg geen juwelen of horloge, en de gescheurde spijkerbroek en het hemd die hij aanhad, konden uit een kringloopwinkel komen. En zijn wandelschoenen waren oud en versleten en zouden ook tweedehands kunnen zijn. Ze vroeg niet wat voor soort werk hij deed in Las Vegas, evenmin als hij haar vroeg waarom ze daar was geweest. De verkeersregels op wandelpaden waren: vriendelijk zijn, maar niet opdringerig, en hij respecteerde dezelfde grenzen als zij. Ze wandelden gewoon allebei op hetzelfde pad. En ze kon zich goed voorstellen dat de wandelpaden hier goed gecontroleerd werden. Dit was geen pad in de wildernis, maar in een nationaal monument en een park.

Daarna bleven ze nog een paar minuten zitten, en ze keek op haar horloge. Ze had het van Bill gekregen voor haar laatste verjaardag, een klein, gouden horloge van Cartier. Ze was er dol op en deed het nooit af. En het vertelde haar nu dat het tijd was om terug te gaan als ze rond zes uur weer boven wilde zijn. Ze stond op, nam nog een slok water, knikte naar de man op de rots en ging op weg. Zoals de parkwachter had voorspeld, vond ze het iets uitputtender dan op de heenweg naar beneden, en vijf minuten later liep de man met wie ze had gepraat vlak achter haar op het pad, omdat hij een sneller tempo aanhield en langere benen had. Hij kwam naast haar lopen op een breder stuk van het pad.

‘Omhoog is het wat zwaarder. Ik ben diverse keren helemaal omlaag gelopen,’ zei hij tegen haar. ‘Op de terugweg is het alsof je de Mount Everest beklimt.’ Ze lachte om die opmerking en voelde nu hoe steil het pad was. Hij scheen haar niet te willen passeren en bleef op een voor hem ontspannen gangetje naast haar lopen. Maar in sommige opzichten was het prettig om gezelschap te hebben, zelfs van een vreemde. Hij wees haar op een aantal dingen die ze anders niet zou hebben opgemerkt en ze keken naar een condor die boven hun hoofd zweefde. En een tijdje lang zagen ze geen andere wandelaars.

Ze liepen grotendeels zwijgend naast elkaar en ze had het vreemde gevoel dat hij naast haar liep om haar te beschermen, of om haar eventueel een helpende hand toe te steken, wat niet nodig was. Zijn aanwezigheid was opbeurend, niet opdringerig. Hij had iets heel kalms over zich. En na een poosje stelde hij haar een vraag. ‘Waarom wilde je de canyon juist nu zien?’ Ze had van alles kunnen antwoorden, en ze wilde geen pathetische indruk maken zoals bij de vrouw in het benzinestation in Las Vegas, maar ze besloot om eerlijk te zijn, zoals je soms kunt zijn tegen vreemden van wie je weet dat je ze nooit terug zult zien.

‘Mijn man is vier maanden geleden gestorven. Ik had gewoon het gevoel dat ik hier moest zijn... om rust te vinden.’ Ze had niet eens beseft dat dat de reden was waarom ze het had gedaan, maar toen ze het zei, wist ze dat het waar was. Hij knikte terwijl hij naar haar luisterde.

‘Dat is een goede reden. Wat erg van je man.’ En in tegenstelling tot de meeste mensen klonk hij alsof hij het meende. ‘Is hij lang ziek geweest?’

Ze schudde haar hoofd terwijl het pad steiler werd. ‘Nee. Hij heeft een hartaanval gehad tijdens het skiën. Het was heel plotseling. Ik probeer het nog steeds te verwerken en te beslissen wat ik verder ga doen.’ Ze voelde zich vreemd eerlijk tegenover hem, alsof het een biecht was.

‘Dit is een goede plek om de dingen te overdenken. Dat doe ik hier ook altijd. Ik werk in een krankzinnige branche, en soms heb ik het gevoel dat er voortdurend lawaai in mijn hoofd is. Ik kom hier om rustig te worden.’ En nadat hij dat had gezegd, merkten ze allebei hoe stil het om hen heen was en ze hoorden de geluiden van de natuur waar ze allebei van hielden.

‘Waar kom jij vandaan?’ vroeg ze, eindelijk ook nieuwsgierig naar hem, hoewel ze hem niet vroeg in wat voor branche hij werkte. Het zou van alles kunnen zijn. Ze vroeg zich af wat hij deed, maar wilde niet nieuwsgierig lijken.

Hij lachte om haar vraag. ‘Oorspronkelijk uit Arkansas, uit een stadje met zo’n vijfenzeventig inwoners. Nu woon ik in Tennessee. Nashville. Het is een geweldige plek, maar het kan er wild aan toegaan. Ik ben op mijn veertiende uit Arkansas vertrokken en heb nooit meer omgekeken. Nashville is nu mijn thuis. Ik heb er het grootste deel van mijn leven gewoond.’ Ze luisterde naar zijn zuidelijke manier van praten en glimlachte. Hij klonk net als de plattelandsjongen die hij was, een groot verschil met haar alledaagse, saaie leventje in San Francisco.

‘Wat heb je gisteravond in Las Vegas gedaan?’ vroeg hij belangstellend, nieuwsgierig naar haar. Hij ontmoette niet zo vaak vrouwen als Stephanie, en had gezien dat ze een duur horloge om had, hoewel de rest van haar kleding heel eenvoudig was. Ze zag er gezond en serieus uit, en hij dacht dat ze waarschijnlijk een hele tijd getrouwd was geweest. Ze droeg nog steeds haar simpele, gouden trouwring, hoewel hij nu wist dat ze weduwe was. En hij nam aan dat ze kinderen had, maar vroeg er niet naar.

‘Ik heb rondgelopen,’ zei Stephanie met een glimlach. ‘Ik ben naar het casino gegaan en heb vierhonderd dollar gewonnen op de fruitmachines. Ik heb een paar spelletjes blackjack gespeeld, maar ik ben geen gokker. Ik vond het enig om er te zijn en vandaag ben ik gaan winkelen.’ En toen besloot ze hem de rest te vertellen. ‘Eigenlijk heb ik de verkeerde afslag genomen op de snelweg en ben per ongeluk naar Las Vegas gereden. Ik ben blij dat ik dat heb gedaan.’ Ze zei het met een ondeugende blik in haar ogen en hij moest lachen.

‘Dat was een behoorlijk verkeerde afslag. Waar kwam je vandaan?’

‘Uit Santa Barbara, van een weekend met vrienden.’ Hij lachte weer. Ze gedroeg zich heel anders dan normaal. Ze vertelde hem niet dat niemand wist dat ze hier was. Dat zou haar een onbeschermd gevoel geven. Maar in zekere mate, voor zover dat mogelijk was met een vreemde, voelde ze zich veilig nu ze naast hem wandelde en hem de waarheid vertelde. ‘Ik ga vanavond terug naar San Francisco.’

‘Ben je gisteren nog naar een show geweest? Er zijn een paar heel goede. Ik ben zelf dol op goocheltrucs. Ik snap nooit hoe ze het voor elkaar krijgen. David Copperfield is de beste. Die man is een genie. Hij laat mensen gewoon boven het toneel zweven, en ik kan er verdorie nooit achter komen hoe hij dat doet.’

‘Ik heb hem een keer in L.A. gezien. Hij was geweldig,’ was ze het met hem eens. ‘Mijn zoon bleef nog een halfjaar daarna proberen om zijn zus op te tillen. Nooit gelukt.’ Ze grijnsde terwijl ze het zei, en hij ook.

‘Van wat voor muziek hou je?’ vroeg hij terloops. Intussen waren ze weer bijna bij de top.

‘Een beetje van alles. Rustige songs. Norah Jones. Alicia Keys, muziek waar ik op mee kan zingen.’ Ze glimlachte.

‘Country?’

‘Soms. Rap als het moet, maar daar zijn mijn kinderen overheen.’

‘Hou je van zingen?’ Hij had gehoord wat ze zei, en ze glimlachte en keek verlegen.

‘Ik zong vroeger in een koor, maar toen kreeg ik het te druk en heb ik het eraan gegeven. Ik zou het nu weer kunnen oppikken, maar het is lang geleden.’

‘Zingen is overal goed voor, het hart, de ziel, het hoofd, net zoals deze plek. Zolang je het niet te serieus neemt. Sommige mensen veranderen het in een nachtmerrie. Het is beter als je er gewoon van geniet. Muziek hoort je altijd een goed gevoel te bezorgen en uit het hart te komen. Als het uit het hoofd of uit de portemonnee komt, verpest je het,’ zei hij met een grijns, en ze lachte. Hij zat vol countrywijsheid, maar sommige dingen die hij zei, waren waar. Hij leek een slimme man. En ze merkte op dat hij aandacht had geschonken aan wat ze had gezegd, zelfs over dat zingen.

Daarna liepen ze weer een tijdje zwijgend verder en een paar minuten later waren ze boven, waar het uitzicht spectaculair was. De tocht omhoog was al pratend sneller gegaan en ze liepen samen naar de parkeerplaats. Er stond een grote, zwarte bus met glimmende zijkanten in de buurt geparkeerd en hij keek ernaar, en daarna weer naar haar.

‘Wacht even,’ zei hij, en hij rende met lange, soepele passen naar de bus. Ze was verbaasd toen ze de deur open zag gaan en keek hoe hij erin verdween. Ze had geen idee wat hij daar deed, en hij leek niet op zijn plaats in de mysterieuze maar onmiskenbaar luxe bus. Die was van het soort waarin rocksterren reden, en ze vroeg zich af of hij voor hen werkte. Even later was hij terug en overhandigde haar iets. ‘Ik speel vanavond in Las Vegas, de volgende paar dagen zelfs. Dit zijn gratis kaartjes voor mijn concert, voor als je terug wilt gaan. Je zou het misschien leuk vinden.’ En daarna stelde hij zich met een verlegen blik voor. ‘Ik heet Chase. Laat het me weten als je naar de voorstelling komt.’ Hij gaf haar twee kaartjes en ze keek verrast. ‘Ik zou het leuk vinden als je kwam. We zetten een behoorlijk goede show neer,’ zei hij bescheiden. Ze vroeg zich af of hij in een van de voorprogramma’s van een belangrijker band speelde. Maar de bus waar hij naast stond, was erg indrukwekkend. Ze keek niet naar de kaartjes, maar bedankte hem ervoor.

‘Ik denk niet dat ik vanavond terugga, maar dank je.’ Ze was net zo verlegen als hij.

‘Heb je iets belangrijks te doen in San Francisco?’ vroeg hij, en ze schudde haar hoofd. Ze had helemaal niets te doen. ‘Dan kan het misschien geen kwaad om nog een nacht te blijven. Je bent al zo’n eind omgereden. Dingen gebeuren om een bepaalde reden, zoals het feit dat je hierheen bent gegaan. Die verkeerde afslag in Santa Barbara was niet per ongeluk. Dat zijn verkeerde afslagen nooit. Hoe heet je trouwens?’

‘Stephanie,’ zei ze glimlachend. Het was een vreemde ontmoeting geweest, en ze was blij dat ze kennis met hem had gemaakt, hoewel het zinloos leek om voor nog een nacht terug te gaan naar Las Vegas. Maar ook niet zinlozer dan teruggaan naar een leeg huis.

‘We beginnen om elf uur. In het Wynn, als je van gedachten verandert. Je moet de kaartjes niet kwijtraken; het is uitverkocht.’

‘Oké.’ Ze glimlachten nog een keer vriendelijk naar elkaar. ‘Bedankt dat je met me mee naar boven bent gelopen.’

‘Graag gedaan,’ zei hij. Hij zwaaide en liep daarna terug naar de bus. Ze zag de deur weer opengaan. Hij zwaaide nog een keer en verdween toen het portier dichtsloeg en hij wegreed. Ze bleef nog een minuutje staan kijken en liep daarna terug naar de parkeerplaats met de kaartjes in haar hand. Ze bekeek ze niet, maar gooide ze op de stoel naast haar toen ze de auto startte. Daarna wierp ze er nog een blik op en gingen haar ogen wijd open. Ze voelde zich als een idioot toen ze de naam zag. Ze had hem niet herkend, zelfs niet toen hij zei dat hij Chase heette. Op de kaartjes stond Chase Taylor; hij was een van de grootste countrysterren. Ze had zijn songs wel duizend keer gehoord en iedereen kende zijn naam. Ze had zijn gezicht niet herkend, vooral omdat ze hem in zo’n andere omgeving had ontmoet. Geen wonder dat zijn concert uitverkocht was.

Ze lachte hardop toen ze de parkeerplaats af reed en terugging naar de grote weg. Ze had een flinke rit voor de boeg, terug naar San Francisco, of ze kon drieënhalf à vier uur terugrijden naar Las Vegas om naar zijn concert te gaan. Ze stak het kruispunt over. Het was een beetje gek om terug te gaan naar Las Vegas voor een concert van een country-artiest die ze in de Grand Canyon had ontmoet, maar misschien had hij gelijk en maakte het allemaal deel uit van de omweg. Ze had helemaal geen zin om naar huis te gaan en misschien was het wel leuk. Ze voelde zich net een zwerver toen ze de afslag naar Las Vegas nam. De laatste twee dagen waren de krankzinnigste die ze ooit had meegemaakt. Maar waarom zou het nu afgelopen moeten zijn?

7

Even na tien uur was Stephanie terug in Las Vegas en ze ging weer naar het Wynn. Ze gaven haar deze keer geen suite, maar wel een heel mooie kamer, met hetzelfde panoramische uitzicht. Ze voelde zich anders na haar uitstapje naar de Grand Canyon; het was bijna een religieuze ervaring geweest. De plek was werkelijk magisch en de ontmoeting met Chase was een bonus. Het voelde een beetje vreemd dat ze terug was gegaan naar Vegas voor zijn concert, alsof ze een oude groupie was, maar ze besefte dat ze tot bijna alles bereid was om te vermijden dat ze terug moest naar haar lege huis. En het maakte toch voor niemand iets uit of ze daar was of niet. Ze kon best nog een dagje extra rondzwerven nu ze toch al zo ver was gekomen.

Ze had diverse sms’jes van Jean ontvangen en ze beantwoord, maar ze had nog steeds niet gezegd waar ze was. Ze lunchten altijd op vrijdag als Jean naar de stad kwam voor haar botoxinjecties, en zij kon niet weten dat Stephanie niet naar huis was gegaan. Dat zou nooit bij haar zijn opgekomen. Ze belde toen Stephanie zich aankleedde. Ze had een zijden topje uit haar koffer gehaald en was van plan dat met een spijkerbroek te dragen. Ze pakte haar mobieltje en zag dat het Jean was.

‘Hallo, Steph, ben je goed thuisgekomen? Het spijt me dat ik niet heb gebeld. We breken de barbecue op de patio af en vervangen hem door een grotere en het is één grote puinhoop, en een van mijn paarden is ziek geworden en ik ben gisteren de hele dag in de stallen geweest met de dierenarts. Hoe is het met jou?’

‘Prima.’ Ze voelde zich schuldig over waar ze was toen ze het zei. Hoe kon ze in godsnaam aan Jean uitleggen dat ze in Las Vegas was om een countryconcert bij te wonen en dat ze in de Grand Canyon had gewandeld? Het klonk zelfs haar ongeloofwaardig in de oren.

‘Ik heb Alyson gesproken. Twee van de kinderen hebben waterpokken, wat betekent dat de baby het ook krijgt. Dus zij heeft het ook razend druk. En wat heb jij zoal gedaan?’ Stephanie probeerde een originele leugen te bedenken of ze moest gewoon zeggen dat het goed ging, maar het leek haar plotseling te veel moeite.

‘Ik ben in Las Vegas,’ zei ze eenvoudigweg.

‘Waar ben je?’ zei Jean, verstrooid klinkend. Ze dacht kennelijk dat ze het verkeerd had verstaan.

‘Ik ben in Las Vegas. Ik heb de verkeerde afslag van de snelweg genomen. Ik wilde gewoon niet naar huis, dus ben ik hierheen gegaan.’ Ze vond het zelf ook zwakjes klinken, en onmogelijk uit te leggen. Ze wisten geen van allen hoe haar bestaan er nu uitzag, en hoe moeilijk het was om geen richting in het leven te hebben, nergens om naartoe te gaan, niets te doen. Geen kinderen, geen echtgenoot, geen baan. Zelfs op haar vrijwilligerswerk hadden ze haar nu niet nodig. Niemand had haar nodig. Het leven van haar vrienden was zo goed geordend, en zij was plotseling iedere structuur in het hare kwijtgeraakt.

‘Ben je aan het gokken?’ Jean was geschokt.

‘Niet echt, behalve een paar minuten op de fruitmachines en twee rondjes blackjack. Ik ben gaan winkelen en vandaag ben ik naar de Grand Canyon geweest. Die heb ik altijd willen zien. Het was grandioos.’ Jean had plotseling medelijden toen ze naar haar luisterde, en besefte wederom hoe haar leven er nu uitzag, zonder Bill.

‘Was je dat van plan? Waarom heb je dat niet gezegd?’

‘Nee. Het was een opwelling.’ Het was een van de weinige voordelen van haar nieuwe leven als weduwe met volwassen kinderen. Spontaniteit was iets nieuws voor haar; daar had ze zich eerder nooit aan kunnen overgeven.

Jean besefte dat Bill niet geweldig voor haar was geweest, maar hij was een anker en vormde haar basis. Nu was ze een stuurloos schip, losgeslagen van haar ligplaats. De laatste plek waar Jean haar zich kon voorstellen, was Las Vegas, hoewel de Grand Canyon ergens wel klopte omdat ze wist dat Stephanie van de natuur hield. Maar ze klonk verloren en Jean had medelijden met haar en wilde haar helpen.

‘Arme schat. Gaat het een beetje? Zal ik je met het vliegtuig op laten halen? We zorgen wel dat iemand je auto naar huis rijdt. Ik kan een van mijn stalknechten meesturen met het vliegtuig.’

‘Nee, ik heb het naar mijn zin. Ik ga vanavond naar een countryconcert.’ Ze klonk vrolijker toen ze het vertelde.

‘Jezus, nu maak ik me echt zorgen. Waarom doe je dat in godsnaam?’

‘Ik heb vandaag Chase Taylor ontmoet op een wandelpad in de Grand Canyon. Hij heeft me twee kaartjes voor zijn concert gegeven.’ Er viel een lange pauze terwijl Jean daarover nadacht, en toen lachte ze.

‘Als ik het me goed herinner, is hij een geweldig stuk. Beter dan de Grand Canyon. Stephanie, wacht eens even. Heb je iets met hem?’ Stephanie lachte als antwoord.

‘Jeetje, nee. We hebben samen hetzelfde pad omhoog gelopen. Ik had er geen idee van wie hij was. Het is een aardige man, hij heeft me die kaartjes gegeven. En om eerlijk te zijn heb ik niets waarvoor ik naar huis moet. Ik rij morgen terug. Dit was gewoon een omweg van een paar dagen. Ik heb nog nooit zoiets gedaan, en het is goed voor me om nieuwe dingen uit te proberen en spontaner te zijn. En volgens mij is dit echt spontaan.’

‘Met Chase Taylor naar bed gaan is pas spontaan, en als je dat doet, heb je mijn zegen. Die man is te gek.’

‘Hij is aardig. Hij heeft me niets gevraagd en hij heeft waarschijnlijk wel tien vriendinnen. Volgens mij geldt dat voor alle grote sterren. Ik herkende hem onderweg niet, tot hij naar zijn rocksterrenbus liep die boven op hem stond te wachten en me kaartjes voor zijn concert gaf.’

‘Je bent ook hopeloos. Zelfs ik weet wie hij is. Shit, hij is echt een knappe jongen en jij bent een vrije vrouw. Grijp je kans. Waarom zouden alleen de mannen plezier mogen maken?’ Ze dacht aan Fred terwijl ze dat zei. Ze had tien jaar geleden één keer een relatie gehad met een profgolfer, maar verder had ze Fred nooit bedrogen. Ze had geen zin in de problemen die erbij hoorden. Ze wijdde zich liever aan het uitgeven van zijn geld.

‘Ik ga niet met hem naar bed. Zo ging het gesprek helemaal niet.’ Ze lachte. ‘Ik weet zeker dat hij het niet zou willen, en ik ook niet. Maar het is misschien leuk om naar zijn concert te gaan. Ik zie hem vanavond vast helemaal niet meer, behalve op het podium. Ik maak gebruik van de kaartjes, ga terug naar mijn kamer en rij morgen naar huis.’

‘Nou, je leidt in elk geval een interessant leven,’ zei Jean, op een goedkeurende toon die Stephanie verraste. Ze had gedacht dat Jean ontzet zou zijn, maar kennelijk was dat niet het geval, verre van dat.

‘Maak je geen zorgen. Ik ben morgenavond weer thuis, en ga kasten opruimen en de was doen, in mijn superexotische leventje.’

‘Haast je niet,’ moedigde Jean haar aan.

‘Niets zeggen tegen Alyson. Die denkt vast dat ik getikt ben.’

‘Waarschijnlijk. Zij heeft het toch veel te druk met waterpokken insmeren met zinkzalf om met jou te praten.’ Ze wisten allebei dat dit veel te bizar was voor Alyson. Die zou het niet begrijpen. Jean was ruimdenkender en had Stephanie aangemoedigd met mannen uit te gaan. Alyson zou het prima vinden als Stephanie jarenlang om Bill zou rouwen, wat zij naar eigen zeggen zou doen als Brad dood zou gaan. Jean was ouder, wijzer en realistischer. En zij vond dat een affaire met een countryster precies was wat Stephanie nodig had. ‘Oké, bel me morgen om te vertellen wat er vanavond is gebeurd,’ zei Jean op een wellustige toon, en Stephanie rolde met haar ogen.

‘Er gaat niets gebeuren. Ik ga gewoon naar een concert.’

‘Doe dan beter je best,’ foeterde Jean haar uit. ‘Ik ben van plan om via jou een tweede leven te gaan leiden. Doe niet zo saai. Om me te vervelen, heb ik mijn eigen leven. Ga lol maken!’

‘Ik bel je morgen,’ beloofde Stephanie, opgelucht dat Jean niet afwijzend reageerde op wat ze deed. Het was fijn om haar steun te hebben. Ze kleedde zich verder aan, deed wat make-up op en trok de hoge hakken aan die ze had meegenomen. Ze was precies op tijd bij de concertzaal en een zaalwacht bracht haar naar een stoel op de eerste rij. Hij fluisterde haar toe dat er bij haar kaartje een pasje inbegrepen was waarmee ze na het concert backstage mocht. Ze dacht niet dat ze er gebruik van zou maken, maar Chase had haar de beste plaatsen in de zaal gegeven, en ze voelde zich schuldig dat ze het tweede kaartje niet had gebruikt. De stoel naast haar was leeg.

Ze had het voorprogramma gemist, omdat hij gezegd had dat ze om elf uur moest komen, en een paar minuten later gingen de lichten in het theater uit en begon zijn band te spelen. Even daarna barstte de man die ze in de Grand Canyon had ontmoet op het podium uit in een van zijn beroemdste songs. Het publiek was dol op hem. Hij speelde ieders favoriete countrymuziek en ging na een poosje op een kruk zitten om wat langzame nummers te brengen. Stephanie keek gebiologeerd naar hem. De mensen juichten en schreeuwden na afloop van de show, en hij speelde nog twee nummers en keek haar rechtstreeks aan, met een brede glimlach, voor hij het podium afliep. Tot op dat moment was ze er niet zeker van geweest, maar hij had haar gezien. En zodra het doek viel, kwam er iemand naar haar toe om te zeggen dat Mr. Taylor haar in zijn kleedkamer verwachtte. Ze was verlegen, nu ze wist wie hij was, maar vond dat ze hem moest bedanken voor de kaartjes.

Met een nerveus gevoel volgde ze de man naar een deur aan de zijkant van het podium. Hij gebruikte een code om hem open te doen en even later stond ze in een lange, donkere gang en liep ze een trap op tot ze achter het podium kwam, met alle instrumenten en geluidsapparatuur en roadies en geluidstechnici die de boel aan het afbreken waren. Hij klopte op een deur en plotseling stond ze in zijn kleedkamer, omringd door mensen. Chase was nat van het zweet in het roodgeruite hemd dat hij op het podium aan had gehad, en hij was blij haar te zien.

‘Wat fijn dat je gekomen bent,’ zei hij met een brede grijns. ‘Ik hoop dat je het mooi vond.’ Hij maakte weer een verlegen indruk toen hij dat zei.

‘Ik vond het geweldig!’ zei Stephanie eerlijk, terwijl ze hem stralend aankeek. ‘Je was fantastisch. Ik voelde me zo’n idioot toen ik je naam op de kaartjes zag staan nadat je was weggereden. Het spijt me dat ik je vandaag niet herkende. Ik verwachtte gewoon niet zo’n beroemde ster op het pad te ontmoeten.’

‘Dat heb ik juist liever,’ zei hij bescheiden, en draaide zich toen om en stelde haar voor aan een knap, heel jong, blond meisje dat vlak achter hem stond. Stephanie zag dat ze een van zijn achtergrondzangeressen was. Ze nam direct aan dat zij zijn vriendin was. Ze had een weelderig figuur maar een kinderlijk voorkomen, en leek zo’n achttien jaar oud. ‘Dit is mijn protegee, Sandy.’ Ze glimlachte naar Stephanie en zag er toen nog jonger uit. ‘Op een dag wordt ze een grote ster. Daar bereiden we haar op voor.’ Hij klonk trots toen hij het zei, en Stephanie begreep dat ‘protegee’ een ander woord voor ‘vriendin’ was, zoals ‘nichtje’. Hij was zo’n dertig jaar ouder dan zij, maar dat verbaasde Stephanie niet. Zo ging het nu eenmaal in zijn branche en bij mannen die zo succesvol waren als hij. Hij had er tenminste een excuus voor, meer dan mannen zoals Fred die alleen van jonge meisjes hield omdat ze sexy waren. Het meisje keek bewonderend naar Chase toen hij dat zei, en liep toen weg.

Er stonden minstens tien andere mensen in zijn kleedkamer terwijl hij met Stephanie praatte, en ze herkende de meeste als bandleden. Er waren zes musici die hem begeleidden en twee achtergrondzangeressen, Sandy en nog een vrouw, Delilah, die minstens tien jaar ouder was. Ze hadden allebei een fantastische stem. Het concert was echt geweldig geweest, en Stephanie was zwaar onder de indruk, vooral van Chase. Ze hield van zijn simpele, natuurlijke stijl, die haar in haar hart raakte. Zijn teksten waren goed, de muziek die hij gecomponeerd had uitstekend en zijn stem brak je hart. Hij had een enorm talent en het was indrukwekkend om hem live op het podium te zien. Ze was blij dat ze erheen was gegaan. Het was heel opwindend geweest, hoe ongebruikelijk het ook voor haar was.

‘Ga je met ons mee eten?’ vroeg hij haar een paar minuten later. ‘Ik moet je waarschuwen, deze lui houden niet van lekker eten. Ze zijn allemaal opgegroeid met griesmeel en maïsbrood. Ze willen alleen in een cafetaria eten, maar er is een vrij fatsoenlijke plek niet al te ver van de Strip. Ga met ons mee,’ zei hij hartelijk, en ze aarzelde. Ze wilde hem niet tot last zijn, maar de uitnodiging was heel aanlokkelijk. Ze leken haar aardige mensen, zoals ze allemaal grapjes met elkaar maakten en Chase plaagden. Iedereen vond dat het concert goed was gegaan en ze waren vriendelijk tegen Stephanie toen Chase haar voorstelde.

Hij keek haar aan met een geamuseerde uitdrukking op zijn gezicht. ‘Heb je een bijnaam?’

‘Nee.’ Ze schudde haar hoofd.

‘Wat vind je van Stevie?’ Ze lachte om zijn voorstel en moest toegeven dat Stevie in deze groep beter klonk dan Stephanie.

‘Dat is prima.’ Ze lachte naar hem.

‘Goed zo. Ik ga even snel douchen en dan gaan we eten.’ Hij draaide zich om naar Sandy, die met een van de muzikanten praatte. ‘Kom je ook, Squirt?’ Ze knikte met een scheve grijns. ‘Waar is Bobby Joe?’

‘Hij gaat ook mee. Hij is in het casino. Ik ga hem wel halen.’ Chase rolde met zijn ogen.

‘Het minste wat hij kon doen, is naar ons concert komen. Dat hij in het voorprogramma staat, wil nog niet zeggen dat hij naar het casino kan.’ Hij keek Stephanie zogenaamd geërgerd aan en verdween in zijn badkamer om te douchen. Tien minuten later kwam hij er weer uit met nat haar, in een mouwloos T-shirt zoals hij eerder die dag had aangehad, met een blauwgeruit hemd over zijn schouder, een gescheurde spijkerbroek en de haveloze, zwarte, slangenleren cowboylaarzen die hij op het podium had gedragen. Hij zag er precies zo uit als de rockster die hij was, nu ze hem op het podium had gezien.

Alle muzikanten gingen mee en er waren veel veiligheidsmensen van het hotel om hen heen toen ze naar de bus liepen en iedereen instapte. Stephanie verbaasde zich over het luxe interieur. De bus was smaakvol en bijna als een jacht ingericht, met donkere, houten wanden, comfortabele, bruinleren banken, een dik tapijt, een paar mooie schilderijen en gestroomlijnde, moderne meubels, sommige bekleed met krokodillenleer, die hij speciaal voor de bus had laten maken. Er was een volledig uitgeruste keuken, een toilet en een slaapkamer met een kingsize bed. Hij reisde het liefst met de bus, vanwege de privacy en het comfort. Hij kon daar doen wat hij wilde. Er stond zelfs een piano in.

Chase keek om zich heen toen ze instapten en vroeg waar Sandy was. Delilah zei dat ze naar het casino was gegaan om Bobby Joe te zoeken. Delilah was in de dertig en ging, afgezien van op het werk, niet veel met Sandy om. Ze was getrouwd en had kinderen.

‘Jezus, ik voel me vaak net een kleuterjuffrouw bij die twee,’ klaagde Chase blijmoedig, en iedereen lachte erom. Sandy en een slungelige jongen met vuurrood haar die onder de tatoeages zat kwamen een paar minuten later naar de bus rennen.

‘Sorry, hij was aan het winnen,’ zei Sandy verontschuldigend tegen Chase, terwijl Bobby Joe zich op de bank naast Stephanie liet vallen en zijn lange benen uitstrekte. Hij had iets brutaals over zich en je kon zien dat hij Chase bewonderde, maar ook jaloers op hem was. Ooit wilde hij net zo zijn als hij, en tot dan moest hij zich tevreden stellen met het voorprogramma. Hij was zo’n twintig jaar en had een nog zwaarder accent dan Chase en Sandy.

Hij vertelde Stephanie dat hij uit Mississippi kwam en al ongeveer een jaar in het voorprogramma van Chase zat, maar dat hij daarvoor bij een andere band had gespeeld. Ze praatten allemaal over het concert van die avond en over een paar dingen die ze bij de repetities van de volgende dag wilden veranderen, en tegen de tijd dat ze bij de cafetaria waren, noemde iedereen haar Stevie en deden ze alsof ze haar kenden. Het was een ongedwongen, hartelijk groepje dat Chase overduidelijk adoreerde, afgezien van de licht arrogante Bobby Joe die door Sandy nauwgezet in de gaten werd gehouden. Hij was ook arrogant tegen haar en kuste haar lang en hard in het bijzijn van Chase, wat Stephanie schokkend vond omdat ze dacht dat ze Chase’ vriendin was.

‘Oké, Bobby, zo kan-ie wel weer. Hou nog wat energie over om te eten,’ zei Chase toen ze als laatsten langs hem de bus uit liepen om te gaan eten. Stephanie was gefascineerd door Chase’ nonchalante reactie. Hij nam het wel heel makkelijk op als Sandy zijn vriendin was, of hij was erg zelfverzekerd. Stephanie kon zich niet inhouden en vroeg hem ernaar toen ze de cafetaria inliepen en Charlie, de drummer, om drie zithoeken vroeg. De mensen in het restaurant kenden Chase en waren blij hem weer te zien. Ze gaven hem drie zitjes achterin, waar hij minder makkelijk lastiggevallen zou worden, hoewel zijn fans hem toch altijd vonden.

‘Vind je dat niet vervelend?’ vroeg Stephanie hem terwijl ze naast hem op de bank schoof nadat hij erop had geklopt om te beduiden dat zij zijn gast was.

‘Wat?’ Hij keek onbegrijpend.

‘Bobby Joe en Sandy.’

‘Nee, tenzij hij haar zwanger maakt en ze het komende jaar niet kan werken en met een baby zit opgescheept. Als hij dat doet, vermoord ik hem. Hij is vijfentwintig en hopelijk is hij verstandig. Zij is nog maar een kind en ze is gek op hem. Maar ze is achttien, dus ik kan er niets tegen doen. En ze mag ook wel wat plezier hebben,’ zei hij op een redelijke toon. ‘Haar vader is drie jaar geleden gestorven en hij heeft haar aan mijn zorgen overgelaten toen ze vijftien was. Ik ben haar voogd. Haar moeder is gestorven toen ze twee was, dus ze heeft alleen mij nog. Godzijdank kan ze zingen, anders zou ik niet weten wat ik met haar moest doen. Maar ik moet je zeggen dat het een hele verantwoordelijkheid is om iemand anders z’n kind op te voeden. Als ik haar erdoorheen sleep tot ze eenentwintig is, mag ze doen wat ze wil. Tot die tijd heeft ze met mij te maken.’ Hij keek ernstig toen hij dat zei en Stephanie grijnsde breed. ‘Ik meen het. Het is niet eenvoudig. Vooral een meisje opvoeden niet.’

‘Dat weet ik. Ik heb er zelf twee. En een zoon,’ zei Stephanie, net zo ernstig als hij, waarna ze weer glimlachte. ‘Ik dacht dat ze je vriendin was, dus ik vond dat Bobby Joe een hoop lef had toen hij haar vlak voor je ogen stond te zoenen.’ Chase barstte in lachen uit toen ze dat zei.

‘Meen je dat nou? Denk je dat ik een kinderlokker ben? Ze mag dan achttien zijn op haar rijbewijs, maar in haar hoofd is ze veertien of soms twaalf, of twee. Ik ga niet uit met vrouwen die jong genoeg zijn om mijn dochter te zijn, of in dit geval kleindochter, naar de normen in Tennessee gerekend. Ik ben achtenveertig en het laatste wat ik nodig heb, is een achttienjarige in mijn bed. Dat zou mijn dood betekenen.’

Hij gniffelde nog steeds en Stephanie was ook geamuseerd. ‘Ze is een knap meisje, maar dat maakt het nog lastiger, vooral op haar leeftijd. Ik heb veertien jaar samengewoond met een vrouw en we zijn twee jaar geleden uit elkaar gegaan. Volgens haar kwam dat doordat onze carrières niet verenigbaar waren. Het is moeilijk om in deze business bij elkaar te blijven.’ Stephanie herinnerde zich vaag dat hij een relatie had met een even beroemde countryzangeres en dat ze samen diverse albums hadden opgenomen. Ze herinnerde zich niet dat ze gescheiden waren.

‘Ik ben getrouwd met mijn middelbareschoolvriendinnetje toen ik zeventien was en een jaar later kregen we een kind. Mijn zoon is dertig jaar en slim genoeg om niet de kant van de muziek uit te gaan. Hij heeft een bouwbedrijf in Memphis. Zijn moeder en ik zijn gescheiden toen hij twee was. Zij is weer getrouwd en heeft een sliert kinderen gekregen. Ik niet. Ik kreeg het druk met mijn carrière en daar is het bij gebleven. Het past beter bij me dan het huwelijk en sinds Tamra en ik twee jaar geleden uit elkaar zijn gegaan, heb ik het wat kalmer aan gedaan. Het werd een beetje te veel. Ze heeft me zelfs een proces aangedaan over een paar songs die we samen hebben opgenomen. Ik heb geen zin in dat soort problemen.’

‘Hoe krijg je het voor elkaar om zo normaal te blijven?’ vroeg Stephanie hem eerlijk nadat ze hamburgers en frites hadden besteld. De twee bandleden die bij hen zaten, discussieerden over een verandering in het arrangement van de tweede song van de show en besteedden geen aandacht aan Stephanie en Chase.

‘Dat weet ik niet. Ik hou er niet van als mensen een hoge pet op hebben van zichzelf. Trouwens, de ene minuut ben je misschien een ster en de volgende ben je niets meer. Het lijkt mij beter om de dingen simpel te houden. Tamra was altijd de grote ster – ik liep zo’n beetje achter haar aan.’

Maar in werkelijkheid was hij de grote ster, altijd geweest, en haar carrière was bergafwaarts gegaan nadat ze hem verlaten had. Stephanie was onder de indruk van zijn bescheidenheid en zijn oprechte, pretentieloze manier van doen. Daarna mengden ze zich in het gesprek tussen de twee muzikanten en maakte Chase een eind aan de discussie over het arrangement. Hij vond het goed zoals het was. ‘Je moet nooit iets repareren wat niet kapot is,’ hield hij hun voor, een uitdrukking die zij ook vaak gebruikte. De vijand van ‘goed’ is ‘beter’.

De hele groep bleef een uur in de cafetaria zitten en ging daarna terug naar de bus, en toen ze bij het hotel kwamen, liep Chase door de lobby met haar mee naar de lift. Ze vroeg niet of hij met haar mee naar boven wilde gaan en hij opperde niet om nog iets aan de bar te drinken. Ze zag dat hij moe was. Ze hadden zich helemaal gegeven tijdens het concert.

‘Wat ga je morgen doen?’ vroeg hij met een vriendelijke glimlach. ‘Rij je terug naar San Francisco?’ Ze knikte. Ze had het die avond enorm naar haar zin gehad en ze vond hem aardig. Hij leek een goede man. Ze waardeerde zijn normen en waarden en zijn reacties. En ook zijn ideeën over het leven. Wees rechtvaardig en eerlijk, doe niemand kwaad en werk hard. Precies zoals zij erover dacht.

‘Ik moet terug,’ zei ze, hoewel ze niet zeker wist waarom ze dat zei.

‘Terug naar wat?’ vroeg hij haar eerlijk. Nu hij met haar had gepraat, wist hij dat ze geen inwonende kinderen meer had, geen baan, geen echte reden om naar huis te gaan. ‘Waarom blijf je niet nog een dagje? We spelen hier maar drie dagen en dan gaan we terug naar Nashville. Zullen we morgen een eindje de woestijn in rijden? Het is daar prachtig. Ik zal je de mooiste plekjes laten zien. Om zes uur begin ik pas met repeteren.’ Hij liet de bandleden hard werken, wat hen allemaal van de straat hield, zei hij, en hemzelf ook. ‘Wat denk je ervan?’ Hij keek haar smekend aan, en ze aarzelde en knikte toen. Waarom niet? Ze had het naar haar zin. Ze had niet het gevoel dat hij haar als vrouw wilde hebben, maar gewoon als vriendin, wat fijn was. Ze voelde zich niet onder druk gezet.

‘Oké, wat maakt het ook uit? Ik heb al zo’n grote omweg gemaakt, daar kan nog wel een dagje bij.’ Ze zei het evenzeer tegen zichzelf als tegen hem.

‘Zo mag ik het horen, Stevie. Je weet wat ze zeggen. Carpe diem. Pluk de dag. We krijgen maar één dag tegelijk – daar moeten we het beste van maken. Je weet nooit wat er morgen kan gebeuren. We hebben alleen vandaag.’ Die les had ze geleerd door wat er met Bill was gebeurd. En ze kende de uitdrukking. Het was Latijn. Carpe diem. Ze had alleen nooit gedacht dat die op haar van toepassing zou zijn. Dat was nog nooit zo geweest. ‘Ik bel je rond tien uur. Dan bedenken we iets wat we gaan doen. Ik heb hier een auto – we hoeven niet met de bus te gaan.’

Dat leek haar prima. En leuk. Ze zou de dag doorbrengen met Chase Taylor, net als ze vanavond had gedaan. Wie zou gedacht hebben dat de langharige, getatoeëerde man die ze op het wandelpad in de Grand Canyon had ontmoet een countryster zou blijken te zijn, en dat ze vrienden zouden worden? Hij had gelijk met wat hij had gezegd. Carpe diem. Pluk de dag.

8

Toen Chase haar de volgende morgen om halfelf ophaalde, had hij een plan. Hij wachtte haar op in een Mercedes bij de zijingang van het hotel waar niemand hem zou zien, en hij vertelde haar over het Moapa River indianenreservaat van de Paiutes vijftig kilometer verderop, waar hij haar mee naartoe wilde nemen. ‘Het was oorspronkelijk een schenking van 800.000 hectare. Nu zijn het er nog maar 400,’ legde hij haar uit. ‘Het stelt weinig voor. Ze hebben een casino en een paar winkels, maar ik heb daar, in het casino, een medicijnman ontmoet. Een heel spirituele man. Ik dacht dat je hem wel graag wilde ontmoeten,’ zei Chase terwijl ze over Interstate 15 naar het noorden reden. Het reservaat lag in de woestijn en hij zei dat hij er eerder was geweest. Toen ze er aankwamen, liepen ze wat rond. Het was een deprimerende plek met indrukwekkende kliffen van zandsteen. Chase wist dat hij de medicijnman kon vinden in zijn kleine, vervallen huisje vlak buiten het stadje. Chase stelde hem voor aan Stephanie en de medicijnman vertelde haar dat ze nog een heel eind moest afleggen op een nieuw pad.

‘Heb jij hem dat verteld?’ vroeg Stephanie wantrouwig aan Chase, maar hij zwoer van niet. De medicijnman zei daarna dat ze haar ogen open moest houden opdat ze het pad zou zien, en dat ze haar oude manier van leven moest loslaten. En tegen Chase zei hij dat hij zijn hart moest openen, dat het al een hele tijd gesloten was, misschien wel sinds hij een jongen was. Ze praatten een poosje. Chase bedankte hem en liet wat biljetten in zijn hand glijden toen ze vertrokken.

‘Dat is behoorlijk angstaanjagend,’ verklaarde Stephanie toen ze wegreden. De man had iets heel diepzinnigs en spiritueels over zich, en Chase zei dat hij al eerder indruk op hem had gemaakt. Chase vond het leuk om bijzondere mensen buiten de gebaande paden te ontmoeten.

‘Medicijnmannen zijn heel speciale mensen,’ bevestigde hij.

‘Was dat waar wat hij over jou zei? Dat je hart gesloten is.’

‘Dat klopt wel ongeveer,’ biechtte Chase ontspannen op terwijl hij zijn ogen op de weg hield onder het rijden. ‘Behalve voor muziek. Ik geloof niet dat ik nog echt van iemand heb gehouden sinds het meisje met wie ik op mijn zeventiende trouwde. Ik hield van Tamra, maar het was gecompliceerd, en het ging altijd meer over onze carrières dan over de relatie. De relatie is daar gewoon uit voortgekomen. Ze is een harde vrouw en het gaat altijd over haarzelf. Zo zit deze branche in elkaar, iedereen zet zichzelf op de eerste plaats, en het maakt hun niet uit wie ze een rad voor ogen moeten draaien om te krijgen wat ze willen. Het maakt hun ziel kapot.’ Maar ze had sterk het gevoel dat de zijne nog intact was.

‘Waarom ben jij anders?’ vroeg ze toen ze weer terugreden naar Las Vegas.

‘Misschien maakt het mij niet zoveel uit wat ik bereik. Ik heb geluk gehad. Ik hou van wat ik doe, maar niet zoveel om er iemand voor te vermoorden of om op te geven wie ik ben. Ik ben niet bereid om de offers te brengen die anderen er wel voor overhebben. Ik ben bereid om me kapot te werken, niet om mijn ziel te verkopen.’ Hij had de juiste keuzen gemaakt en was zichzelf gebleven. ‘En jij? Wat ga jij nu doen?’

‘Ik weet het niet. Ik heb nooit eerder keuzen gehad. Ik was op een pad dat ik voor altijd dacht te volgen. Ik vergat dat de kinderen groter zouden worden. Ik dacht dat ik altijd getrouwd zou blijven. Ik heb me nooit gerealiseerd dat Bill dood zou kunnen gaan, tenminste niet voor we heel oud waren.’

‘Was je gelukkig met hem?’ vroeg Chase nieuwsgierig.

‘Vroeger wel. In het begin. En daarna zijn we elkaar denk ik in alle drukte kwijtgeraakt. Ik richtte me op de kinderen, hij op zijn carrière. Hij werkte te hard. We waren altijd moe als we eindelijk samen waren. Ik denk dat de spanning er voor ons allebei een beetje af was. We waren gewoon gewend aan elkaar en wisten wat we moesten doen.’ Ze haalde even adem. ‘En toen kreeg hij een verhouding. Dat verpestte het weinige wat er nog over was, en misschien was er zelfs vóór de verhouding niet meer zoveel over.’

Ze had dat nog nooit hardop gezegd, zelfs niet tegen Bill. ‘Ik heb dat nooit willen beseffen toen hij nog leefde, maar misschien was het waar. We zijn een paar maanden uit elkaar gegaan toen ik erachter was gekomen. Zij was ook getrouwd. Ze ging terug naar haar man, hij kwam terug bij mij, en dat was dat, maar het is nooit meer hetzelfde geworden. Dat was zeven jaar geleden. Tot die tijd had ik nooit beseft hoe leeg ons huwelijk was. Het is al heel lang geleden dat er spanning en passie in ons leven was. Misschien is hij daarom die verhouding begonnen – misschien probeerde hij gewoon weer iets te voelen. Misschien hadden we toen moeten scheiden, maar dat wilde ik niet voor de kinderen. Dus bleven we bij elkaar. Ik geloof niet dat we daarna ooit nog gelukkig met elkaar zijn geweest. Er waren dagen waarop het oké was, maar nooit geweldig. Er was geen magie meer. Onze relatie leek net een baan. Dat heb ik allemaal nooit beseft tot hij dood was.’ Ze had er lang over nagedacht sinds Bills dood.

‘Daarom ben ik nooit meer getrouwd,’ zei Chase zacht. ‘Ik heb me nooit willen neerleggen bij “best goed”. Ik wilde “geweldig” of niets. Ik ben nooit meer verliefd geworden. Ik denk dat de medicijnman dat bedoelde. Maar het is moeilijk om iemand te vinden om verliefd op te worden als je in deze branche werkt. Zoveel grote ego’s en mensen die je willen gebruiken om te komen waar ze willen. Er is weinig liefde, behalve in de muziek. Maar soms zijn de mensen die de muziek maken gewoon waardeloos.’ Ze lachte om wat hij zei en vermoedde dat hij gelijk had. En het was ook moeilijk voor iemand als hij. Hij was zo’n beroemde ster en iedereen wilde iets van hem of maakte gebruik van hem.

Dat zei ze tegen hem en hij was het met haar eens. ‘Je raakt er na een poosje aan gewend. Ik neem het niet persoonlijk op. Maar ik geef er ook niet aan toe. Ik weet nu wel beter. Vroeger was ik naïef. Ik ben slimmer geworden met de jaren. Dat moet je wel in deze branche, en in het leven. Anders word je elk moment in het pak genaaid.’ Het was een interessant gezichtspunt. ‘Maar wat jou is overkomen, is alsof je opnieuw bent geboren. Je kunt met een schone lei beginnen. Je hebt honderden mogelijkheden om een nieuw leven te beginnen.’ Ze knikte terwijl ze erover nadacht, en wist dat het waar was.

‘Ik weet het niet,’ zei ze verdrietig. ‘En wat doe ik? Ik wil een baan, maar ik weet niet wat ik kan doen. Ik heb in jaren niet gewerkt en ik heb geen speciaal talent zoals jij.’

‘Waar ben je goed in? Wat vind je leuk om te doen?’

‘Ik weet het niet... echtgenote en moeder zijn. Zakenrelaties ontvangen. Was opvouwen. Halloweenkostuums maken. Ik hou van zingen, maar ik kan het niet goed. Vroeger schreef ik graag poëzie en korte verhalen, maar wat moet ik daarmee aanvangen? Ik doe nu vrijwilligerswerk in een opvanghuis voor dakloze kinderen. De mensen die het leiden, zijn een beetje ongeorganiseerd, dus ik weet nooit wanneer ze me nodig hebben. Dat maakt het moeilijk om mijn tijd in te delen. Maar het bevalt me wel. Die kinderen hebben echt hulp nodig. In tegenstelling tot de mijne, die me niet meer nodig hebben.’

‘Ze hebben je waarschijnlijk harder nodig dan je denkt. En als dat niet zo is, betekent het dat je het goed hebt gedaan.’ Hij was boven alles praktisch en nuchter.

‘Ik heb hen meer nodig dan zij mij. En ze zijn op het moment lastig. Hun vader heeft nauwelijks enige aandacht aan hen besteed, maar hij was nog niet dood of ze besloten dat hij een heilige was.’

‘Daar komen ze wel overheen. Het maakt voor hen waarschijnlijk deel uit van het rouwproces.’

‘Nou, ik zal je zeggen dat het anders heel moeilijk is om het aan te moeten horen. Ik vind het niet erg dat ze denken dat hij een aardige man was. Ik heb er altijd zelf voor gezorgd dat ze hem als een held zagen. Maar nu schrijven ze alles wat ik heb gedaan aan hem toe, en mijn meisjes gedragen zich alsof ze boos zijn dat hij dood is en ik nog leef.’ Ze vond het heel gemakkelijk om met hem te praten en dingen toe te geven die ze aan een ander niet verteld zou hebben.

‘Jij bent een steunpilaar en ze zijn waarschijnlijk boos dat hij dood is gegaan.’

‘Tot nu was ik eigenlijk zelf ook kwaad op hem,’ biechtte ze op. ‘Ik heb geduld gehad. Ik heb mijn plicht gedaan. Ik heb de verhouding doorstaan, ik ben bij hem gebleven en dan gaat hij plotseling dood, en nu ben ik voor de rest van mijn leven in mijn eentje. Wie is er voor mij als ik oud ben of ziek word? Of wie begeleidt onze dochters naar het altaar? Hij is er gewoon tussenuit geknepen en nu zit ik daar in een leeg huis. Hij was er al niet vaak, maar ik wist dat hij ’s avonds thuis zou komen. Nu komt er niemand thuis. Ik zit daar alleen.’ Ze wilde niet zielig klinken, maar het was waar.

‘Het lijkt erop dat hij er niet echt was, al kwam hij thuis,’ zei Chase nuchter. ‘En je blijft niet alleen voor de rest van je leven. Niet met jouw uiterlijk.’ Hij lachte naar haar. ‘Je bent nog steeds een jonge vrouw. Je bent verdorie van mijn leeftijd.’ Ze moesten allebei lachen. ‘Je bent voorlopig alleen. En er zijn een heleboel dingen die je kunt doen – een baan zoeken, naar een andere stad verhuizen, nieuwe mensen ontmoeten. De hele wereld ligt voor je open. Zoals de medicijnman zei: je moet je ogen openen voor nieuwe paden. Het lijkt er trouwens toch op dat je de oude was vergeten. Met alle respect, maar het klinkt alsof je leven met je echtgenoot voorbij was. Jullie wilden het geen van beiden erkennen, maar het was wel zo. Je hebt alleen wat tijd nodig om het tot je door te laten dringen.’ Ze wist dat het waar was wat hij zei, al joeg het haar angst aan.

‘Misschien krijg ik wel een baan als dealer in Las Vegas,’ zei ze met een treurig lachje.

‘Of als zangeres in een countryband. Hoe goed kun je zingen?’ Hij plaagde haar en ze lachte erom.

‘Niet goed genoeg.’ Daarna begonnen ze over Sandy te praten en Stephanie merkte op dat ze een geweldige stem had. Net als hij had ze enorm veel talent. En hij was een harde leermeester, die haar de kneepjes van het vak bijbracht. Hij klonk een beetje schuldig toen hij het zei.

‘De arme meid heeft eerder een moeder nodig dan een stemcoach. Ze hangt al achter de coulissen rond sinds ze een baby was. Toen haar moeder stierf, nam haar vader haar overal mee naartoe – op tournee, naar repetities – en nu doe ik hetzelfde. Ze is opgegroeid met een gitaar en een microfoon in haar handen. En het heeft resultaat opgeleverd. Ik denk dat ze ooit beroemd zal worden. Het is spannend om het mee te maken. En het is een lieve meid. Ik probeer haar iets weerbaarder te maken. Ze valt altijd voor jongens als Bobby Joe. Hij geeft geen moer om haar, ze komt gewoon goed van pas op tournee, en hij ziet haar als een manier om met mij in contact te blijven. Maar als hij haar slecht behandelt, schop ik hem er zo snel uit dat zijn hoofd ervan zal duizelen. Hij is gewoon een boefje, en heeft minder talent dan hij denkt. Hij zal het in deze business niet lang uithouden. Zij wel. Zij is uit het goede hout gesneden. Hij is een eendagsvlieg en heeft alleen sexappeal en een middelmatige stem te bieden. Zij is van zuiver goud, goed voor een platina album. En dat krijgt ze ook als ik er iets over te zeggen heb.’

Hij nam zijn rol in haar leven serieus, als beschermer, leraar en mentor, en Stephanie was onder de indruk. Zo voelde zij zich ook over haar kinderen. En Sandy was niet eens zijn dochter, alleen zijn pupil sinds haar vijftiende.

Ze stopten voor een late lunch in een restaurant in de woestijn dat hij kende, en niet in de stad waar hij belaagd zou worden. Zelfs in de cafetaria waren mensen naar hem toe gekomen om een handtekening te vragen, en hij was heel inschikkelijk geweest. Maar nu wilde hij alleen met haar praten. Hij genoot van hun gesprek en van alles wat ze te zeggen had. En zij vond het ook fijn om met hem te praten. Over veel onderwerpen hielden ze er soortgelijke ideeën op na, al waren ze op verschillende manieren tot dezelfde conclusies gekomen. En hij was veel wereldwijzer dan zij. Vergeleken met hem had ze een beschermd leven geleid. Hij had jarenlang in de vaak genadeloze frontlinies van de muziekwereld gestaan, maar hij was er bitter noch verwend door geworden. Hij was trouw aan zichzelf gebleven. Het was een buitengewone ervaring om hem ontmoet te hebben en met hem te praten. En ze bewonderde zijn bescheiden houding.

Tegen de tijd dat hij haar terugbracht naar het hotel was het vijf uur. Over een uur moest hij repeteren. Hij zei dat hij eerst nog ging zwemmen en trainen. En zij wilde nog even winkelen. Ze had een paar andere boetieks gezien waar ze een kijkje wilde nemen. De verleidingen in Las Vegas kenden geen grenzen, zowel wat betreft kopen als gokken, en ze had al een hele tijd geen nieuwe kleren meer aangeschaft. Jean vulde de leegte in haar leven door constant te winkelen, Stephanie droeg vijf jaar oude kleding en kocht zelden iets nieuws. Maar de winkels in Las Vegas waren aanlokkelijk.

‘Dank je voor deze fantastische dag,’ zei ze met een warme glimlach.

‘Gisteren was vast mijn geluksdag,’ zei hij. ‘Ik ging naar de Grand Canyon om mijn gedachten op een rijtje te zetten, en kijk eens wie ik daar tegenkwam.’

‘Volgens mij draai je de boel nu om,’ zei ze, ontroerd door wat hij had gezegd.

‘Heb je zin om langs te komen op de repetitie? We nemen alleen wat nummers door. Als je het leuk vindt, ben je welkom.’ Ze zei dat ze misschien zou komen en hij liet haar achter in de lobby van het hotel. Ze ging naar haar kamer om zich even op te frissen en wat uit te rusten, en liep daarna weer naar buiten om rond te kijken. Toen de repetitie een uur bezig was, ging ze langs om naar hen te luisteren. Haar plan om die avond te vertrekken had ze opgegeven en ze wilde pas de volgende dag terugrijden naar San Francisco. Ze had het opvanghuis al gebeld om te laten weten dat ze niet thuis was, en ze zeiden dat ze haar de komende twee weken nog niet nodig hadden.

Hun repetitie was in volle gang toen ze binnenkwam. Chase zong een van zijn langzame nummers en ze vond het heerlijk om naar hem te luisteren. Sandy liep van het podium af, kwam naast haar zitten en kneep even in haar hand. Stephanie dacht aan wat Chase allemaal over haar had verteld, hoezeer ze een vrouw in haar leven nodig had. Ze zag eruit als een klein meisje, in haar spijkerbroek en T-shirt, haar haar in een paardenstaart en zonder make-up.

‘Wat heb je vandaag gedaan?’ fluisterde Sandy, terwijl ze naast elkaar in het verduisterde vertrek naar Chase zaten te luisteren.

‘Ik heb gewinkeld,’ zei Stephanie met een schuldige uitdrukking op haar gezicht. Ze liet haar een paar flatjes met muizengezichtjes erop zien dat ze bij Marc Jacobs had gekocht. Sandy giechelde geluidloos en zei dat ze enig waren. ‘Welke maat draag jij? Dan kan ik morgen een paar voor je kopen.’ Sandy keek verrast en zei dat ze maat 39 had, net als de dochters van Stephanie.

Daarna moest Sandy weer het podium op en Stephanie bleef nog een poosje. Tijdens een pauze waarin ze het geluid aanpasten, kwam Chase naar haar toe en omhelsde haar. Na twee dagen, en alle lange gesprekken, voelde hij aan als een vriend. En daarna vertrok ze, ging naar Marc Jacobs om de schoenen voor Sandy te kopen en keerde terug naar haar kamer. Chase belde toen ze klaar waren.

‘Kom je vanavond?’ Hij klonk alsof hij er niet gerust op was.

‘Natuurlijk.’ Daarom was ze gebleven.

‘Wil je backstage blijven of in de zaal zitten?’

‘Backstage is misschien leuker.’ Het was iets nieuws. Ze had een heel nieuw leven sinds ze naar Las Vegas was gekomen en hem had ontmoet.

‘Je kunt in mijn kleedkamer wachten als je je gaat vervelen,’ bood hij aan.

‘Niemand verveelt zich bij jouw concert, Chase. Ik wil het helemaal zien.’ Ze zei het glimlachend, want ze was een enthousiaste fan geworden.

‘Kom een halfuurtje eerder. Dan kun je me gezelschap houden voor ik op moet. Of beter, kom om tien uur. Na afloop kunnen we gaan eten, als je het niet erg vindt om zo lang te wachten.’ Dat was het leven dat hij leidde, eindeloze avonden en pas om middernacht eten, repetities en de hele dag wachten in hotelkamers. Het was beter dan vroeger, toen hij jong was en met de hele band in een busje tien weken op tournee ging. Toen reden ze elke dag naar een andere stad, waar ze de hele avond optraden in smerige zaaltjes met kleedkamers die al jaren niet meer waren schoongemaakt. Nu was hij een ster, maar daar had hij heel veel moeite voor moeten doen.

Jean belde haar die avond weer toen ze zich aan het klaarmaken was. Ze wilde weten hoe het ging, wanneer Stephanie naar huis zou komen en of ze al met Chase Taylor naar bed was geweest.

‘Hou toch op. We zijn alleen vrienden. Hij is echt een aardige man. Ik heb het gewoon naar mijn zin, hangen met de band en zo.’ Ze voelde zich net een tiener toen ze dat zei en Jean lachte. ‘Ik rij morgen terug. Ik zie je vrijdag voor de lunch.’

‘Ik kan niet wachten.’ Jean gedroeg zich als haar medeplichtige.

Stephanie had al een paar dagen niets van haar kinderen gehoord, wat niets nieuws was, en niemand wist waar ze uithing behalve Jean. Ze zou het de kinderen toch niet hebben verteld. Die zouden gedacht hebben dat ze gek was geworden.

Die avond was ze om tien uur in Chase’ kleedkamer, met een tasje in haar hand. Chase lag languit op de bank de krant te lezen en stond meteen op toen ze binnenkwam. Hij gaf haar een zoen op haar wang en vroeg of ze iets wilde drinken, maar zij was al tevreden om even rustig bij hem te zitten. Het was een fijn gevoel om deel uit te maken van dit alles en ze voelde zich verrassend op haar gemak in zijn gezelschap, alsof hij een oude vriend was. Er kwamen bandleden binnen om een paar technische details met hem te bespreken en even later liep Sandy binnen, die blij was haar te zien.

‘Hoi, Stevie. Wat doe jij hier?’ Ze keek aangenaam verrast.

‘Lekker hangen,’ zei ze, lachend om haar woorden. Terwijl ze het zei, gaf ze het tasje aan haar. Sandy stak verbaasd haar hand erin en ontdekte de muizenschoenen in haar maat. Ze gaf een verrukt gilletje en sloeg haar armen om de hals van haar weldoenster. Ze trok ze aan en ze pasten precies. Chase sloeg het tafereeltje ontroerd gade. Nadat Sandy vertrokken was, zei Chase tegen Stephanie: ‘Dat was lief van je. Ik doe dat soort dingen nooit voor haar en dat zou wel moeten. Ik geef haar alleen geld en zeg dat ze mag gaan winkelen. Dat bedoelde ik toen ik zei dat ze echt een vrouw in haar leven nodig heeft. Delilah neemt haar soms mee om kleren te kopen voor op het podium. Dank je, Stevie. Ik vind het echt heel aardig van je.’

‘Ik vond het zelf heel leuk, en het stelt niet zoveel voor.’ Dit soort dingen deed ze dagelijks voor haar kinderen als ze er waren. En ze stuurde hun kleine cadeautjes als ze iets tegenkwam dat ze mooi zouden vinden. Ze was goed in die moederlijke plichten waarvan ze zo lang had genoten en die ze nu zo miste.

Ze praatten nog wat met elkaar en toen nam hij haar mee tot achter het podium voor hij opging. Hij zette een stoel voor haar in de coulissen en Sandy gaf haar een kushandje toen ze voorbijvloog om haar plaats in te nemen. Het concert was nog beter dan dat van de vorige avond. Ze kon Chase alleen maar op een monitor zien, maar ze kon hem wel horen. Sommige songs kende ze al bijna vanbuiten.

Ze zei dat ze ervan genoten had toen hij na het concert bij haar terugkwam, en hij sloeg glimlachend een arm om haar schouders.

‘Kom, laten we gaan. Ik ben uitgehongerd.’ Hij liet de band op eigen houtje gaan eten en nam haar mee naar een restaurantje aan de rand van de stad waar ze cajungerechten en kippenvleugeltjes en spareribs serveerden. Ze aten met hun handen en het was verrukkelijk. Hij had flinke trek. Na een concert had hij altijd honger. Ze zaten daar te eten en te praten tot bijna drie uur in de nacht en daarna reed hij haar terug naar het hotel.

‘Kan ik je overhalen om te blijven voor onze laatste avond? We vertrekken vrijdag. Dan zou jij ook terug kunnen gaan naar San Francisco.’

‘Nu ben ik echt een groupie,’ zei Stephanie lachend, maar deze keer was ze makkelijk te overtuigen. Ze had het te zeer naar haar zin om weg te gaan, en daar was hij blij mee. Hij liep met haar door de lobby, met zijn lange, soepele passen. Mensen herkenden hem meteen en vroegen zich af wie die vrouw naast hem was. Bij de lift kuste hij haar vluchtig op haar wang en verdween vóór iemand om een handtekening kon vragen. Op dat tijdstip waren ze allemaal dronken en hij was er niet voor in de stemming, vertelde hij toen hij haar meteen daarna op haar kamer belde. En zij was ook moe. Het was een lange, drukke dag geweest.

‘Sorry dat ik je zo liet staan, Stevie. Ik had geen zin in gedoe met fans.’ Ze begreep het en ging met de telefoon op bed liggen.

‘Het maakt niet uit. Ik heb het geweldig gehad vanavond. San Francisco wordt nu nog treuriger. Wat moet ik daar ’s avonds doen?’

‘Kom dan naar Nashville. Ik kan je de stad laten zien. Volgende week hebben we daar opnamen en je kunt bij ons in de studio komen. En dat weekeinde hebben we een concert. Nashville is geweldig. Jij kunt onze mascotte zijn.’ Hij had het gevoel dat ze dat al was. Iedereen mocht haar graag.

‘Ik weet niet of dat een echte baan is. Het is misschien wat moeilijk uit te leggen.’

‘Leg het dan niet uit. Kom gewoon.’

‘Ik ben hier al twee dagen en morgen blijf ik ook. Ik moet toch ooit naar huis.’ Maar ze kon niet meer bedenken waarom. Ze had het hier, bij hen, te zeer naar haar zin.

‘We praten er morgen wel over,’ zei hij vastberaden, en ze lachte. Ze wisten allebei dat ze naar huis moest. Maar intussen had ze meer plezier dan ze in jaren had gehad. ‘Tot morgen, Stevie. Slaap lekker,’ zei hij op een vermoeide toon. Hij had zich vanavond helemaal gegeven. Dat deed hij altijd. En Sandy was ook geweldig geweest. Zodra ze van het podium was gekomen, had ze haar muizenschoenen aangetrokken. ‘Je kunt Sandy’s mentor worden, of de mijne,’ zei hij hartelijk. Hij vond het prettig om bij haar te zijn.

‘Je weet alles al. Ik kan je niets meer leren,’ zei ze vriendelijk. Hij was een wijs mens en ze was het eens met de levenswijsheden die ze hadden gedeeld.

‘Ik geloof niet dat dat waar is, Stevie. Je bent een heel speciale vrouw. Dat weet je alleen nog niet. Kom naar Nashville en ontdek het.’ Ze wist niet wat hij daarmee bedoelde en wilde het niet vragen. Ze was blij met hun vriendschap en was nog niet klaar voor meer, met hem of wie dan ook. En dat had hij meteen aangevoeld. Hij was tevreden met wat ze hadden. Hij had in jaren niet meer zo’n plezierig mens ontmoet. ‘Ga lekker slapen. We bedenken morgen wel wat we gaan doen of we blijven gewoon rustig bij het zwembad liggen. Ik bel je morgenochtend,’ beloofde hij.

‘Dat zou ik fijn vinden,’ zei ze en ze hingen allebei op. Het was weer een perfecte dag geweest. Ze genoot enorm van haar nieuwe vriend. En hij van haar.

9

De volgende morgen brachten ze bij het zwembad door, tot mensen bij hem om een handtekening kwamen bedelen. Daarna gingen ze terug naar zijn suite en bestelden de lunch daar. Het maakte nog steeds indruk op Stephanie als ze zag hoe fans hem achternazaten en hem overal waar hij heen ging lastigvielen. Hij bleef altijd vriendelijk, maar na een tijdje werd het vermoeiend.

Ze waren halverwege de lunch toen Chase weer over Nashville begon. ‘Ik weet dat je dit soort dingen niet doet,’ begon hij, ‘maar het is echt een buitenkansje om de stad met iemand als ik te zien. Van hieruit is het twee dagen rijden. Dat kan ik doen, in jouw auto, of een van de jongens van de band. Je kunt een paar dagen blijven en dan terugrijden naar San Francisco. En je kunt ondertussen je zoon in Atlanta opzoeken. Vooruit, Stevie. We hebben het zo leuk samen. Ga nu niet weg.’

Zijn ogen smeekten haar toen hij dat zei, en ze was geroerd. Bovendien had hij gelijk, het was een goede kans, maar het paste niet in haar echte leven. Wat was het voor onzin om een countrygroep van Las Vegas naar Nashville te volgen om daarna in haar eentje terug te rijden naar het Westen? Dat was een flinke afstand. Maar het alternatief was deprimerend. Vroeg of laat moest ze naar huis. Waarom zou ze niet eerst nog even plezier maken? Hij deed wat hij kon om haar te overtuigen en tegen het einde van de lunch had ze nog steeds geen besluit genomen. De kans om Michael in Atlanta op te zoeken sprak haar aan en leek bijna een goed excuus, maar niet helemaal.

‘Ik weet het niet, Chase. Jij moet aan het werk als je thuis bent.’ Hij had haar verteld over het nieuwe album dat ze aan het opnemen waren.

‘Ja, maar ik zou je dolgraag van alles laten zien. Kom voor een paar dagen, dan kun je ook je zoon opzoeken.’ Hij probeerde zo veel mogelijk snaren te raken.

‘Als mijn zoon me wil zien. Hij heeft een vriendin die ik niet mag, en zij is ook niet dol op mij.’

‘Een meisje uit de streek?’ Ze knikte. ‘Aha, een schoonheid uit Georgia. Dat zijn de ergsten. Mierzoet terwijl ze je een mes in je rug steken.’ Hij had haar perfect beschreven en Stevie lachte.

‘Je bent een heel overtuigende man,’ zei ze met een ernstige uitdrukking op haar gezicht. Maar ze wist dat het iets was wat ze misschien nooit meer zou doen, en wie kon haar beter Nashville laten zien dan hij?

‘Heb ik je dan overtuigd?’ Hij keek hoopvol, en ze schudde haar hoofd.

‘Bijna. Ik weet alleen niet hoe ik dit aan iemand moet uitleggen. Het hoort zo totaal niet bij mijn normale leven.’ Maar haar normale leven bestond nu uit eenzaamheid en verdriet. Ze zag ertegen op om naar huis te gaan. Per slot was ze daarom in Las Vegas terechtgekomen. Maar Nashville voelde als iets wat echt te ver ging, alsof ze het leven van iemand anders leidde en niet haar eigen leven.

‘Aan wie moet je het dan uitleggen?’

‘Aan mijn zoon, als ik mijn gezicht laat zien.’

‘Kun je niet zeggen dat je op bezoek was bij een oude vriendin? Je hebt immers niets anders te doen op dit moment. Dat klinkt toch geloofwaardig?’

‘Ja, misschien,’ zei ze peinzend, en daarna legde ze haar kin met een zucht in haar handen. ‘Misschien moet ik ophouden met erover piekeren en het gewoon doen. Ik bedenk later wel hoe ik het uitleg. Ik weet niet waarom ik het gevoel heb dat ik iemand iets moet uitleggen, of me moet verontschuldigen, of om toestemming moet vragen. Ik ben er niet aan gewend om te doen wat ik wil. Misschien kan het hun toch geen lor schelen. Mijn kinderen zijn volwassen, en ik ook.’

Ze keek hem bezorgd aan. ‘Oké, ik ga mee naar Nashville. Ooit kan ik mijn kleinkinderen erover vertellen, over de keer dat ik bevriend raakte met een beroemde country-artiest en hem en zijn band naar Nashville volgde.’ Hij glimlachte om wat ze zei en was blij dat ze toestemde. Hij genoot te zeer van haar gezelschap om afscheid van haar te willen nemen. Het was zo’n zeldzame ontmoeting in het leven die voor allebei van belang leek, hoewel ze geen van beiden wisten waarom. En hij wist dat ze toch een keertje terug moest naar San Francisco.

‘Vind je het naar om alleen het hele land te doorkruisen?’ Hij was er niet helemaal gerust op. Ze had een goede auto en was een onafhankelijke vrouw, maar evengoed een vrouw die alleen was.

‘Er zal me niets overkomen.’

‘Je kunt de auto altijd terug laten rijden vanuit Nashville en naar huis vliegen,’ opperde hij, maar ze schudde haar hoofd. Ze zag de uitdaging wel zitten en het zou een goede gelegenheid zijn om rustig na te denken. ‘Ik rij morgen wel in jouw auto,’ zei Chase, ‘of we kunnen met de bus gaan als je dat liever doet.’

‘Het lijkt me leuk om te rijden,’ zei ze toen ze na de lunch opstonden van tafel. Ze kletsten nog een poosje en daarna ging ze terug naar haar eigen kamer. Ze wilde nog een paar dingen kopen voor het uitstapje naar Nashville. Ze was door haar kleren heen. Ze had alleen genoeg ingepakt voor het weekend in het Biltmore en zelfs als ze maar een paar dagen in Nashville zou blijven, had ze, met de terugrit meegerekend, kleren nodig voor tien dagen. Ze wilde net de stad in gaan toen Chase belde en aanbood met haar mee te gaan.

‘Word je dan niet gek van je fans?’

‘We zullen zien hoe het gaat.’ Maar hij vond het leuk om met haar te gaan winkelen en wilde haar een idee geven van wat ze nodig zou hebben. En zij had plotseling een maatje om dingen mee te doen. Hij maakte alles veel leuker.

Ze vertrokken te voet en liepen naar een van de enorme winkelcentra die ze al had ontdekt. Hij had een donkere bril en een honkbalpetje op, en ze waren al in twee winkels geweest voor iemand hem herkende.

Hij maakte hun winkelexpeditie tot een avontuur. Stephanie barstte in lachen uit bij het eerste wat hij voor haar uitkoos. Het was een stretch jumpsuit met rode lovertjes erop die haar volgens hem geweldig zou staan omdat ze zo’n goed figuur had. Het duurde even voor ze besefte dat het als grap was bedoeld. Ze zocht een spijkerbroek, een witte zijden broek en een wit katoenen jasje uit, terwijl hij zich concentreerde op een laag uitgesneden, zijden blouse en een zwartleren minirok waar zij om moest lachen.

‘Hou op. Daar word ik in gearresteerd.’

‘Niet in Nashville, Stevie. Waarom koop je hem niet? Hij zou je fantastisch staan.’ Ze probeerde zich voor te stellen wat Bill gezegd zou hebben als ze in dat soort kleren was verschenen. Ze kwamen tot een compromis met een korte spijkerrok, een sexy zwart topje en een korte, witte rok die ze met haar hooggehakte sandalen kon dragen. De kleding oogde nog steeds jonger en onthullender dan de meeste dingen die ze gekocht zou hebben als ze alleen was gaan winkelen, maar het was nieuw voor haar om het mannelijke standpunt te horen, en dat vond ze prettig. Het was fijn om te weten waarin hij haar wilde zien en wat hij haar goed vond staan.

Al kort nadat ze getrouwd waren, was Bill niet meer met haar meegegaan om kleren te kopen. Hij vond het een moeizaam corvee dat hij na het eerste jaar graag wilde opgeven. Haar hele garderobe bestond uit kleding die paste bij een fatsoenlijke, getrouwde vrouw, en die niet bedoeld was om haar er sexy of zelfs maar aantrekkelijk te laten uitzien. Alles wat ze bezat, was praktisch, behoudend en behoorlijk saai. Chase wees haar erop dat ze er vijftien jaar jonger uitzag dan ze was, een geweldig figuur had en er gebruik van moest maken. Het was vreemd om hem dat te horen zeggen, en toen ze terugkwam, paste ze alles aan wat ze had gekocht. Ze zag er goed in uit, maar de vrouw in de spiegel, in de korte, witte rok en een jeugdig, bleekroze topje, herkende ze nauwelijks. Ze vroeg zich af wat haar dochters zouden zeggen als ze haar zo zagen.

Ze belde Jean en vertelde wat ze aan het doen was. Het voelde niet prettig dat niemand wist waar ze was en waar ze naartoe ging.

‘Heeft hij je al proberen te versieren?’

‘Nee, en ik wil ook niet dat hij dat doet,’ zei Stephanie stellig. Ze had niet dezelfde fantasieën als Jean. Ze genoot van haar vriendschap met Chase en wilde die niet bederven door verder te gaan.

‘Waarom niet?’ vroeg Jean, en daar dacht Stephanie over na.

‘Ik voel me nog steeds getrouwd. Misschien blijft dat altijd wel zo.’ Haar toon was even verdrietig.

‘Dat hoop ik niet. Bill voelde zich niet zo toen hij die verhouding had,’ herinnerde Jean haar aan die tijd. Zij draaide er nooit omheen.

‘Dat was anders.’

‘Zeker. Jij zou niet ontrouw zijn als je iets zou beginnen met deze man. Je bent een vrije vrouw, Steph.’

‘Het is nog maar vier maanden geleden, nog niet eens.’

‘Nou, kap het niet te snel af. Hij lijkt me een aardige man.’

‘Dat is hij ook. Maar het zou alles bederven als we een relatie kregen. We hebben het gewoon leuk samen, en ik woon niet in Nashville. Zijn leven is totaal anders dan het mijne. Ik ga alleen voor een paar dagen naar Nashville. Dan ga ik naar Michael in Atlanta en daarna kom ik terug.’

‘Probeer je mij te overtuigen of jezelf?’

‘Allebei,’ zei Stephanie, en ze lachte.

‘Laat me weten waar je bent. En heb het fijn.’

Ze praatten nog een paar minuten en hingen toen op. Die avond ging Stephanie weer naar de kleedkamer. Het voelde nu als een vertrouwde omgeving. Na drie dagen begon de band haar als een van hen te behandelen, en Sandy vond het heerlijk met haar te praten. Stephanie had haar foto’s van haar kinderen laten zien, en Sandy had die dag de muizenschoenen gedragen. Delilah had Stephanie ook foto’s van háár kinderen laten zien.

Het concert van die avond was opwindend. Het publiek was enthousiast en omdat de bandleden wisten dat het hun laatste avond was, gaven ze alles wat ze hadden. Chase liet Sandy een solo zingen, en dat deed ze geweldig. Na afloop vertelde ze Stephanie dat ze de muizenschoenen had aangetrokken opdat ze haar geluk zouden brengen, hoewel ze meestal naaldhakken droeg op het podium.

Ze gingen weer in de cafetaria eten en Chase verorberde een enorme biefstuk. Zoals gewoonlijk was hij uitgehongerd na het werk, en hij vertelde haar alles over Nashville onder het eten.

‘Je vindt het er vast fantastisch,’ zei hij met een opgewonden blik in zijn ogen, en Stephanie kon amper wachten. Het was een reisje dat ze nooit zonder hem gemaakt zou hebben, maar ze had de stad altijd graag willen bezoeken nadat ze over de muziekscene aldaar had gelezen. Ze had alleen nooit een reden gehad om te gaan.

Na het eten ging de band terug om de apparatuur in te pakken. De bus zou gevolgd worden door een truck, en Chase had gezegd dat ze de volgende morgen om negen uur zouden vertrekken. Ze beloofde op tijd klaar te zijn.

Die nacht kon ze niet in slaap komen; ze lag maar te denken aan het tripje. En net toen ze in slaap begon te vallen, kreeg ze een sms van Charlotte. Stephanie sms’te meteen terug, maar vermeldde niet waar ze was of waar ze naartoe ging. Ze moest nog steeds een geloofwaardig verhaal verzinnen voor haar kinderen, over een studievriendin die ze was gaan opzoeken, maar ze sneed het onderwerp nog niet aan. En Charlotte had niet gevraagd hoe het met haar ging en nam aan dat ze thuis was. Ze had alleen ge-sms’t om haar moeder te vertellen wat ze deed. Ze zei dat ze het weekend naar Venetië ging. Stephanie was opgelucht dat ze over een paar weken, tegen eind juni, thuis zou zijn.

Na haar bericht te hebben beantwoord, lag Stephanie nog een uur wakker en vroeg zich af wat Bill zou denken van wat ze aan het doen was, en of hij het ermee eens zou zijn. En ze kon het niet helpen dat ze zich ook afvroeg wat hij nu zou doen als zíj plotseling dood was gegaan. Maar hij zou zijn werk als advocaat hebben gehad om hem op de been te houden. Zij had niets, behalve de kinderen en haar incidentele werk in het opvanghuis, wat werkelijk niet voldoende was.

Stephanie was klaar toen Chase haar de volgende morgen vanuit de lobby belde. Ze was al sinds zeven uur op, haar bagage was gepakt en ze had ontbeten met koffie en roereieren.

‘Klaar voor het grote avontuur?’ plaagde Chase haar. Het was amper te geloven dat ze elkaar pas drie dagen geleden hadden ontmoet en bevriend waren geraakt. Hij opende de deuren naar een heel nieuwe wereld, een wereld waar ze echt van begon te genieten.

‘Ik ben klaar,’ zei ze, en ze belde de receptie of haar bagage opgehaald kon worden. Toen ze beneden kwam, stapten de jongens van de band net in de bus, samen met Delilah en Sandy, die naar Stephanie zwaaide. Ze had de muizenschoenen weer aan.

‘Je verslijt ze nog,’ riep Chase haar achterna, en ze trok een gezicht naar hem en verdween de bus in. De truck met hun apparatuur was al naar Nashville vertrokken en Chase liet zich achter het stuur van Stephanies auto glijden. Zij ging naast hem zitten en ze vertrokken, achter de bus aan. Het was een warme dag en het zou een lange rit worden. Stephanie had een korte broek, een T-shirt en sandalen aan, en Chase droeg zijn gescheurde spijkerbroek en een mouwloos shirt waardoor al zijn tatoeages goed zichtbaar waren.

Hij zette de radio aan terwijl ze over de Strip naar de snelweg reden en zong mee met zijn heldere, krachtige stem. Ze lachte om waar ze naar luisterde, naar haar privéconcert. Het was nog steeds moeilijk te geloven. Toen ze op de snelweg kwamen, waar de bus nu achter hen reed, begon Stephanie met hem mee te zingen, voorzichtig in het begin. Hij deed net alsof hij het niet merkte, om haar niet verlegen te maken, en gaf pas na een paar songs commentaar. ‘Je hebt een heel goede stem,’ zei hij, met zijn blik op de weg.

‘Niet echt. Ik hou gewoon van zingen.’ Hij lachte naar haar.

‘Je zingt heel zuiver. Niet één valse noot. Ik zou je moeten inhuren om mee te zingen met de meisjes.’

‘Ja, hoor.’

Hij zocht de radiostations af tot hij er een met countrymuziek vond en begon weer mee te zingen, en zij sloot zich bij hem aan als ze de song kende. Zij werd moediger naarmate hij harder zong, en ze hadden er lol in.

‘Heb je er ooit over gedacht om songs te schrijven?’ vroeg hij, en ze schudde haar hoofd.

‘Ik denk niet dat ik dat zou kunnen.’

‘Je zei dat je graag schreef. Je zou het eens moeten proberen. Het is leuk. Ik zal je laten zien hoe het werkt. Het enige wat je nodig hebt, zijn een paar coupletten en een refrein. Je vertelt gewoon een verhaal, over wie wie heeft bedonderd, wie wiens hart heeft gebroken en hoelang ze daar al verdriet van hebben. Je weet wel, net als in het echte leven.’ Ze lachte.

‘Zo klinkt het wel erg makkelijk.’

‘Dat is het ook. Luister maar naar de songs.’ Ze wist dat hij zijn eigen muziek en teksten schreef en de meeste van zijn songs waren ontroerend, vertelden een verhaal, en ze waren heel goed. En de melodieën waren makkelijk te zingen. ‘Ik wed dat je het zou kunnen als je het probeerde. We kunnen het proberen als we in Nashville zijn. Verdorie, ik maak nog een countryzangeres van je.’

‘O god, wat een vreselijke gedachte. Je zou binnen een week geen werk meer hebben.’

‘Misschien niet,’ zei hij, en hij glimlachte weer naar haar. Ze was prettig gezelschap en er waren lange periodes waarin ze niets zeiden terwijl Nevada aan hen voorbijgleed. Hij was blij dat hij naar huis ging. Hij had haar verteld over het huis dat hij een paar jaar eerder had verbouwd, met een professionele geluidsstudio waarin hij songs opnam, en over zijn honden. Het klonk als een goed leven en hij leek het niet erg te vinden dat hij alleen was.

‘Na Tamra had ik tijd voor mezelf nodig,’ legde hij uit toen ze er onder het rijden over praatten. ‘Het werd te heftig, maar zo is ze nu eenmaal. Ze heeft ooit al mijn kleren in brand gestoken toen ze dacht dat ik haar bedroog.’ Hij glimlachte nu bij de herinnering, maar toentertijd niet.

‘En was dat waar?’ vroeg Stephanie geïnteresseerd. Er was veel verleiding in zijn wereld en hij was een knappe man.

‘Die keer niet,’ zei hij lachend. ‘Ik was behoorlijk wild toen ik jonger was, maar daar ben ik na mijn eerste paar jaar met haar mee opgehouden. Het was al de ellende niet waard. Vóór haar was ik nogal een versierder. Ik was tweeëndertig toen we een relatie begonnen en na mijn vijfendertigste werd ik rustiger. Maar ze heeft me nooit geloofd. Ze dacht altijd dat ik haar bedroog. Ze is een opvliegende vrouw. Maar ze bedroog míj wel. Ze is een paar keer bij me weggegaan, maar kwam telkens weer terug. Uiteindelijk was ik degene die ermee op wilde houden. Ik wilde een rustig leven, en dat ging niet met haar.’

‘Waarom heb je haar dan teruggenomen?’ Stephanie was nieuwsgierig naar hem, en hij was heel open tegen haar.

‘Ze was een mooie vrouw, moeilijk te weerstaan. Maar ik kwam tot de slotsom dat het niet genoeg was. Ik had iemand nodig met wie ik kon praten. Tamra was te egocentrisch om te luisteren. Ze heeft nooit om iemand anders dan zichzelf gegeven. Maar we konden samen prachtig zingen. Ik dacht dat ik een opdoffer zou krijgen toen we de samenwerking stopten, maar eigenlijk doen mijn albums het beter sinds zij er niet meer bij is. Ik heb altijd gedacht dat de fans van haar hielden. Nu blijkt dat ik in mijn eentje beter verkoop.’

De bus was hen een paar keer gepasseerd sinds ze op de grote weg waren, en een paar jongens van de band hingen joelend en zwaaiend uit het raampje. Hij wist dat ze in de bus inmiddels aan het lunchen waren, maar Stephanie had sandwiches uit het hotel meegenomen zodat ze niet hoefden te stoppen. Hij at de zijne onder het rijden met één hand op en zij bood aan hem af te wisselen zodat hij kon uitrusten, maar hij zei dat het prima ging. Hij zette de radio weer aan en terwijl zij uit het raampje keek en naar de muziek luisterde, viel ze in slaap. Hij keek even glimlachend naar haar en toen ze twee uur later wakker werd, reden ze net voorbij Gallup. Hij wilde doorrijden tot het donker werd om die dag zo ver mogelijk te komen. Er was een motel in Elk City, Oklahoma, waar ze meestal stopten. Het was niet luxueus, maar wel schoon, en hij vertelde dat er dichtbij een geweldig chauffeurscafé was waar ze graag aten.

‘Ik zal je helpen je terugreis naar Californië te plannen als je uit Nashville vertrekt. Je moet in goede hotels logeren. Jij kunt niet in de obscure tenten logeren waarin wij op tournee slapen. Ik zou een gids over de slechtste motels ter wereld kunnen schrijven,’ zei hij met een grijns, en ze waardeerde zijn zorgzaamheid. ‘Zolang je op de snelweg blijft en in goede hotels of motels logeert, kan je niets overkomen,’ stelde hij haar gerust.

Inmiddels waren ze bijna bij Albuquerque, New Mexico. Ze had het gevoel dat ze op deze manier een aardrijkskundelesje kreeg. Ze had Albuquerque graag willen zien, maar er was geen tijd voor. Chase had haar voor ze vertrokken gezegd dat ze beide dagen ongeveer veertien uur moesten rijden. In de bus zou het makkelijker en comfortabeler zijn geweest. Daar konden ze zich op de banken uitstrekken, in de keuken eten, naar het toilet gaan en rondlopen. Maar Stephanie vond het prettig om samen met hem in de auto te zitten en onder het rijden met elkaar te praten. In de bus zouden ze samen met de anderen zijn. Nu had ze Chase voor zichzelf.

Toen ze die avond in Amarillo, Texas, stopten om te eten, zagen ze elkaar weer. Zodra de buspassagiers binnenkwamen, ging Sandy naast Stephanie zitten. Ze had de hele dag al met haar willen praten. Iedereen zag er inmiddels een beetje afgepeigerd uit. In de bus hadden ze films gekeken op het grote scherm in de woonruimte, en Sandy had in Chase’ kamer geslapen. Zij was de enige die er gebruik van mocht maken. Voor alle anderen was het verboden terrein. Na het eten sloeg hij een arm om haar heen toen ze het restaurant uit liepen. Stephanie vond het leuk om hen samen te zien. Hij was zo vaderlijk, liefhebbend en vriendelijk, en streng als hij dacht dat het moest. Hij zei dat ze moest gaan slapen nadat ze weer in de bus waren gestapt. In Nashville zouden ze opnamen met haar gaan maken, en hij wilde niet dat ze te moe zou worden.

Chase praatte even met de chauffeur van de bus om te overleggen hoelang ze zouden doorrijden voor ze gingen slapen. Ondertussen werd Stephanie gebeld door Alyson. Het was de eerste keer die week dat ze iets van haar hoorde, en dat was maar goed ook.

‘O, mijn god, het spijt me zo, Steph. Het was hier één grote nachtmerrie. De kinderen waren ziek. De avond dat we thuiskwamen, kregen ze waterpokken. Ze zitten ónder en ik weet gewoon dat de baby het krijgt zodra zij weer beter zijn. Ik ben het huis niet meer uit geweest sinds we terug zijn. Hoe is het met jou?’

‘Prima,’ zei Stephanie opgewekt. Het was een geweldige week geweest, maar dat wilde ze haar niet uitleggen.

‘Ik weet niet wanneer ik hier weg kan,’ zei Alyson, en ze klonk uitgeput.

‘Ik ga naar Atlanta om Michael op te zoeken. En een oude studievriendin van me.’ Alyson was blij dat te horen. Ze wist dat Stephanie sinds de dood van Bill amper ergens naartoe was geweest.

‘Dat zal je goeddoen,’ zei ze vriendelijk. ‘Ik denk dat ik pas volgende week weg kan. En als Henry het ook krijgt, dan zit ik weer vast.’ Henry was haar kleuter van twee.

‘Ik kom je opzoeken als ik terug ben,’ zei Stephanie.

‘Dat zou heerlijk zijn. Wens Michael veel liefs van me. Wanneer vertrek je?’

‘Binnenkort,’ zei Stephanie vaag toen Chase naar haar toe liep en ze de bus zag vertrekken. ‘Ik bel je wel,’ zei ze, en ze hing snel op. Ze wilde niet dat Alyson Chase hoorde als hij iets tegen haar zou zeggen, maar hij was voorzichtig. Hij wist niet of het een van haar kinderen of iemand anders was.

‘Alles in orde?’ vroeg hij toen ze weer instapten. Ze hadden nog een paar uur voor de boeg voor ze in Elk City zouden stoppen.

‘Prima. Dat was een van mijn twee beste vriendinnen. Alyson. Haar kinderen hebben waterpokken. Ze heeft jonge kinderen. Haar man is arts.’ Ze had eerder over hen verteld, en terwijl ze het zei, klonk haar leven zo burgerlijk en bezadigd vergeleken met het zijne. Maar nu leek alles te veranderen. Ze voelde zich geen saaie huisvrouw meer, nu ze op weg was naar Nashville met Chase en zijn band.

Ze keek hem aan toen hij de motor startte. Hij zag er moe uit. ‘Zal ik een poosje rijden?’ bood ze aan, maar hij schudde zijn hoofd en stuurde de auto weer de weg op. ‘Het gaat best,’ zei hij luchtig. ‘Ik hou van autorijden. Het doet me denken aan al die jaren waarin ik de bus reed als we op tournee waren.’

‘Ik hou ook van rijden. En ik ben klaarwakker voor het geval jij ermee wilt ophouden.’

‘Je mag overstappen in de bus wanneer je maar wilt,’ opperde hij, en ze glimlachte.

‘Ik zit liever naast jou. Het is fijn om met je te praten.’ Hij keek tevreden toen ze dat zei. ‘En samen te zijn,’ voegde ze er verlegen aan toe.

‘Dat vind ik ook,’ zei hij zacht. ‘Ik denk voortdurend aan hoe het lot ervoor heeft gezorgd dat we elkaar op dat pad tegenkwamen.’ En nu voelde het alsof ze elkaar altijd al hadden gekend. Ze had dingen, vooral over haar huwelijk, aan hem toevertrouwd die ze tegen niemand anders had gezegd. En hij was even openhartig tegen haar geweest, had zelfs verteld dat hij Tamra had bedrogen. ‘Je lotsbestemming is een vreemde zaak,’ voegde hij eraan toe. ‘Soms denk ik wel eens dat mensen in ons leven worden gebracht om ons dingen te leren.’

‘Dat geloof ik ook,’ zei ze op een zachte toon, maar ze kon zich niet voorstellen wat ze hem leerde. Hij leerde haar om spontaner te zijn en in het moment te leven, en daarom had hij haar kunnen overhalen om naar Nashville te gaan, maar ze had zelf besloten om naar Las Vegas te gaan.

‘Jij hebt een stabieler leven geleid dan ik. En je hebt meer tijd met je kinderen doorgebracht. Ik had het te druk met mijn carrière en mijn tournees toen mijn zoon klein was. Hij is eigenlijk zonder mij opgegroeid. Ik was toen voortdurend op reis, maar hij verwijt het me niet. Hij komt geregeld over uit Memphis om me op te zoeken. En hij is dol op de Grand Ole Opry. Hij heeft ook een fantastische stem, maar hij wil niets met de muziekwereld te maken hebben. Hij is tevreden in de bouw.’

‘Is hij getrouwd?’ Ze had er nooit aan gedacht het hem te vragen, en rijden in het donker leidde kennelijk tot confidenties en onthullingen. Maar hij wist al bijna alles van haar.

‘Nee.’ Chase lachte om de vraag over zijn zoon. ‘Hij is nog steeds een versierder, zoals ik op zijn leeftijd. Hij heeft altijd een sliert meisjes achter zich aan. Maar ze krijgen hem niet te pakken. Daar is hij te slim voor en hij wil zich nog niet binden.’

‘Hij zou eens met mijn zoon Michael moeten praten. Ik ben doodsbenauwd dat dat meisje hem zover krijgt dat ze gaan trouwen. Hij is zo’n leuke jongen, zo stabiel en betrouwbaar. Elk meisje zou hem wel willen. En ik denk dat zijn vriendin wil trouwen.’

‘Hij klinkt net als jij,’ zei Chase, en hij keek haar even aan in het licht van het dashboard. Ze droeg haar haar los en haar gezicht zag er zacht uit in het schemerlicht. ‘Stabiel en betrouwbaar. Iemand op wie je altijd kunt rekenen. Ik heb nog nooit zo’n vrouw in mijn leven gehad. Ik voelde me altijd aangetrokken tot losbandige vrouwen, slechte meisjes. Die leken me opwindender. Het heeft me heel wat jaren gekost om erachter te komen dat ze alleen maar problemen veroorzaken, en weinig meer. Ze zijn er nooit als je ze nodig hebt en bedriegen je met iemand anders.’

‘Dat klinkt wel erg saai. Stabiel en betrouwbaar. Als een stevige auto of een oud werkpaard.’

‘Dat is het beste soort. En degenen bij wie je weer thuis wilt komen, niet die je wilt ontvluchten.’

‘Misschien is Bill daarom een verhouding begonnen. Omdat hij wist dat ik er toch altijd zou zijn. Hij was op zoek naar opwinding. Maar zij was geen slecht meisje, ze was alleen uitgekeken op haar huwelijk. Bill ook, denk ik.’

‘Het hoeft niet saai te zijn met een goede vrouw,’ zei hij wijs. ‘Tegenwoordig heb ik liever snelle auto’s en langzame vrouwen. Snelle vrouwen branden je op. Degenen die ik heb gekend deden dat tenminste altijd, telkens weer.’

‘Ik weet niet meer wat de juiste antwoorden zijn,’ zei ze met een zucht in het donker. ‘De huwelijken die standhouden, zijn niet de huwelijken die ik wil. Mijn vriendin Jean is getrouwd met een man die haar voortdurend bedriegt en ze houdt al jaren niet meer van hem. Ze blijft met hem getrouwd omdat hij veel geld heeft, en zij wil zich liever suf kopen dan een man hebben die van haar houdt. En mijn andere vriendin Alyson, degene die net belde, is dolverliefd op haar man. Maar ze heeft zoveel illusies over hem dat ik altijd denk dat het niet goed kan aflopen. Net zoals met mij en Bill. Ik had nooit gedacht dat hij me zou bedriegen, en toen gebeurde het toch. Daarna was het nooit meer hetzelfde. We hebben nooit meer hetzelfde voor elkaar gevoeld als daarvoor. Dus wat is het antwoord daarop?’

‘Misschien had je bij hem weg moeten gaan als je niet meer van hem hield. Ondanks de kinderen. Dat is geen reden genoeg om getrouwd te blijven.’

‘Ik dacht van wel. Ik weet het niet. Misschien had ik het mis.’ Ze keek peinzend terwijl ze het zei.

‘Wat vonden je kinderen ervan? Heb je het ze gevraagd?’

‘Ze waren te jong. En we hebben ze nooit verteld wat er was gebeurd. Ik wilde niet dat ze hun vader zouden haten.’

‘Je bent een nobele vrouw, Stevie. En zo jong waren ze niet. Uitgaande van wat je me hebt verteld, moeten de twee oudsten zestien en achttien zijn geweest, zeven jaar geleden, toen het aan de orde was. En je jongste was dertien. Dat is oud genoeg om het verschil tussen goed en fout te kennen. Jeetje, ik had al een kind toen ik zo oud was als jouw zoon destijds. En hij was zeven toen ik zo oud was als jouw zoon nu. Dat dwingt je om volwassen te worden. Jonge mensen blijven tegenwoordig veel langer kinderen. Het waren toen andere tijden, in een andere wereld.

In het Zuiden trouwden ze toen veel jonger, vooral arme kinderen. Niemand die ik kende, ging studeren. Je haalde je diploma van de middelbare school, ging trouwen en kreeg negen maanden later een kind. Of je raakte zwanger en ging trouwen. Daarom hou ik Sandy in de gaten. Ik wil dat ze geen van tweeën doet, niet zwanger worden en niet trouwen. Ze heeft een grote toekomst voor zich als ze haar best doet. Ik wil een album met haar maken als ze er klaar voor is, over een paar jaar. Ze is er nu nog niet aan toe, maar dat komt wel. Dat is het beste cadeau dat ik haar vader kan geven. Hij was een uitstekende muzikant. Hij stierf aan een hersentumor, zes weken nadat ze die hadden ontdekt. Dat heeft mij ook iets geleerd over het leven, en hoe snel dat kan veranderen.’

‘Ze heeft geluk dat ze jou heeft. Je bent ook een goede man,’ zei Stephanie zacht, en ze meende het. ‘Je bent stabiel en betrouwbaar.’

‘Betrouwbaar,’ grijnsde hij, ‘maar niet altijd even stabiel. In ieder geval vroeger niet. Nu ben ik gewoon oud en moe.’ Maar zo zag hij er bepaald niet uit. Hij leek nog steeds jong en sexy. Daar had Jean gelijk in. Stephanie besefte ook hoe geschokt Alyson zou zijn als ze haar met hem zou zien, om het nog maar niet te hebben over haar kinderen. Ze waren een enigszins uit de toon vallend stel. Zij was een huisvrouw uit een chique buurt en hij was een ster in de countrymuziekwereld, plus alles wat daarbij hoorde, inclusief zijn knappe uiterlijk. Maar hij was heel wat meer dan dat.

‘Ik geloof niet dat ik jou “oud en moe” zou noemen.’ Ze lachte in het donker om zijn zelfspot.

‘Nou, jij ziet er niet uit als iemands saaie echtgenote, kan ik je wel vertellen. Met alle respect, maar je man was niet goed wijs om groenere weiden op te zoeken. En als je die zwartleren minirok had gekocht die ik voor je had uitgezocht, zou ik de kerels met een stok bij je uit de buurt moeten slaan,’ zei hij grinnikend, en zij moest ook lachen.

‘Ja, en dat zouden agenten zijn die me wilden arresteren voor schending van de openbare orde. Die witte rok die ik gekocht heb, is kort genoeg.’

‘Nee, we kopen wel wat fatsoenlijke kleren voor je in Nashville,’ plaagde hij haar. Maar hij vond dat ze zich prachtig kleedde – het lukte haar om er tegelijkertijd verzorgd, respectabel en sexy uit te zien. Hij wist dat zij het soort vrouw was met wie je trouwde en niet alleen mee naar bed ging. Haar man had simpelweg niet geweten wat een geweldige vrouw hij had. Maar hij wilde er niet op doorgaan en het tegen haar zeggen.

Elke keer dat Chase met haar het hotel was uit gelopen, was hij trots geweest, en zij had geen idee hoe mooi ze was. Hij bewonderde haar onschuld en haar eerlijkheid. Hij vond alles aan haar verfrissend. Hij had genoeg van de blasé vrouwen die hij almaar ontmoette, en van de gestoorde vrouwen en de vrouwen die alleen met hem uit wilden omdat hij Chase Taylor was, of om wat hij voor hen kon kopen. Hij zou dagelijks tien van die vrouwen kunnen krijgen. Maar hij was nog nooit met iemand als Stephanie geweest. Hij wist het op het moment dat hij haar ontmoette.

‘Weet je wat volgens mij het antwoord is, Stevie?’ Hij dacht er een tijd over na. ‘Ik denk dat je moet wachten tot je de juiste persoon ontmoet, zelfs als dat pas op je achtennegentigste gebeurt. Het is de moeite niet waard om met de verkeerde mensen te rotzooien. Die breken je hart of schoppen telkens je leven in de war. Ik denk dat ik het daarom de laatste paar jaar niet meer heb geprobeerd. Die ellende heb ik al te vaak meegemaakt. Dat hoeft niet nog een keer. Je komt altijd weer op hetzelfde punt terug, precies daar waar je bent begonnen. Daar heb ik geen zin meer in.’

‘Ik voel me nog steeds getrouwd met Bill,’ zei ze zacht, in de vertrouwelijke sfeer binnen de donkere auto terwijl ze over de snelweg reden.

‘Dat zal waarschijnlijk nog een poosje zo blijven,’ antwoordde hij, haar niet aankijkend. ‘Het toont weer eens aan dat je een goede vrouw bent, en dat je een goede echtgenote was. Wat dat betreft heb je jezelf niets te verwijten. En ik weet zeker dat hij dat ook wist.’

‘Misschien,’ zei ze bedachtzaam, maar ze was er niet zeker van. ‘We hebben elkaar die morgen niet eens gedag gezegd. We spraken alleen over het weer. En zijn laatste woord tegen mij was “bedankt”, toen hij wegliep.’

‘Dat is dan een les voor je. Als je weer verliefd wordt, ga je praten over de dingen die belangrijk zijn.’

‘Ja, dat denk ik wel.’ Maar ze kon zich niet voorstellen dat ze weer verliefd zou worden. Evenmin als Chase wilde ze dat iemand haar hart zou breken. En Bill had het hare ernstig verwond. Ze was er nooit echt overheen gekomen, dat besefte ze nu. De laatste zeven jaar van hun huwelijk had ze op de automatische piloot geleefd, en misschien was het nog wel eerder begonnen. En dat gold ook voor Bill.

Ze reden een poosje in stilte verder en toen begon hij te zingen met zijn zachte, diepe stem, en zij zong a capella met hem mee. Ze zongen nog een paar liedjes en hij draaide zich naar haar toe. ‘We klinken behoorlijk goed samen. Dat moeten we eens opnemen. Nadat je een paar songs voor me hebt geschreven.’

‘Ik ga geen songs voor je schrijven. Dat zou niks worden.’

‘Probeer het eens. Misschien vind je het leuk.’ Hij plaagde haar, maar hij had het gevoel dat ze het goed zou kunnen.

Daarna vertelde hij haar weer over Nashville. Hij was blij dat ze met hen mee ging. Het was elf uur toen ze eindelijk Elk City binnenreden. Hij nam de hoofdstraat naar het simpele, maar comfortabele hotel waar ze altijd logeerden als ze in Las Vegas moesten optreden. De anderen stapten net uit de bus toen Chase naast hen stopte. Ze hadden bij elkaar zes kamers nodig en die had hij door Charlie laten reserveren. De receptionist wachtte hen op en had alle sleutels klaarliggen.

De jongens van de band sliepen in paren, en Sandy en Delilah deelden ook een kamer. Chase had twee kamers gereserveerd voor hem en Stevie. Ze lagen toevallig naast elkaar en hij liep met haar mee naar de hare om zich ervan te verzekeren dat ze haar de beste hadden gegeven. Ze had een schoudertas meegenomen met alles wat ze nodig had. Haar koffer had ze in de auto achtergelaten. Zijn koffer stond in de bus en hij droeg een rugzak met zijn toilettas, schoon ondergoed en een schoon T-shirt. Hij was tevreden met de kamer die ze haar hadden gegeven en keek nog een keer naar haar vanuit de deuropening.

‘Slaap lekker, Miss Stevie. Bel me als je iets nodig hebt. Ik ben nog wel even wakker.’ De band was in het hotel gaan eten, maar Chase zei dat hij geen honger had. En Stevie wilde alleen een bad nemen. Ze voelde zich groezelig na de hele dag in de auto te hebben gezeten. En morgen zou het weer een lange dag worden. Ze hadden afgesproken de bus te nemen en een van de jongens in haar auto te laten rijden.

‘Dank je voor de fijne kamer, Chase.’ Hij had erop gestaan om er ook voor te betalen.

‘Natuurlijk. Ik heb geprobeerd om een extra bed bij Sandy en Delilah te laten zetten, maar dat hadden ze niet,’ zei hij met een twinkeling in zijn ogen en ze lachte.

‘Dat zou prima zijn geweest. Ik heb wel erger meegemaakt.’

‘Niet als het aan mij ligt.’ Hij glimlachte naar haar en vertrok, en ze deed de deur zachtjes dicht. Even later hoorde hij water in haar bad lopen en hij probeerde niet te denken aan hoe ze erin stapte. Dat soort gedachten brachten hem altijd in moeilijkheden, en zij was niet het soort vrouw bij wie je je dat kon veroorloven. En dat wilde hij ook niet. Hij wilde niets doen om het vertrouwen dat ze opbouwden te bederven. Hij wist dat ze zich veilig bij hem voelde en dat moest hij zo houden. Ze bracht het beste in hem boven, al sinds hij haar had ontmoet. Dit was niet Tamra of een vrouw zoals zij. Ze was een dame, een vrouw voor wie hij respect had. Hij liep zijn badkamer in, zette de douche aan en spoelde het vuil van de dag van zich af. Hij trok een schone onderbroek aan en ging op bed liggen, nog steeds aan haar denkend.

Hij bleef maar terugdenken aan de dag dat hij haar had ontmoet, toen ze op de bank over de Grand Canyon zat uit te kijken, en hoe hij samen met haar verder was gelopen. En aan het moment dat hij haar vanaf het podium had gezien, zijn opwinding toen hij wist dat ze was gekomen. Hij begon het gevoel te krijgen dat ze altijd al in zijn leven was geweest, en hij hoopte dat dat zou gebeuren. Hij had geen idee wat ze voor elkaar zouden worden, misschien alleen vrienden, maar hij wist dat er die dag iets belangrijks was gebeurd. Wat het ook was, Chase voelde dat het door het lot was bepaald. Hij waande zich weer een jongen als hij aan haar dacht. Een gewone plattelandsjongen, een countryboy, en door die gedachten begon er een song in zijn hoofd te dansen. Hij kon de muziek al horen, en toen hij in slaap viel, kwamen de woorden ‘de countryboy en de lady’ in zijn hoofd op... de muziek klonk geweldig. Hij hoefde alleen de rest nog maar te bedenken.

10

Het was prettiger om in de bus te zitten dan om zo lang achter elkaar in haar auto te rijden. Nu reden twee bandleden hem beurtelings door Oklahoma en daarna Arkansas in, een staat die Chase volgens zijn zeggen nachtmerries bezorgde. Hij had zijn jeugd daar gehaat. Hij zei dat hij zich verstikt had gevoeld in het kleine stadje waar hij was opgegroeid. Er waren daar geen kansen om je te ontplooien en iets meer te worden dan je was, en de meeste mensen bleven daar voor eeuwig vastzitten. Hij gaf toe dat hij zelfs als jongen al van een grote toekomst had gedroomd.

Ze zaten in de bus en praatten met de anderen en Sandy eiste Stevie op wanneer ze maar kon. Ze liet haar roddels in de muziekbladen zien en jurken die ze prachtig vond. Over van alles wilde ze Stevies mening horen en Chase glimlachte terwijl hij hen gadesloeg. Uiteindelijk redde hij Stephanie door haar uit te nodigen om in zijn slaapkamer naar een film te gaan kijken. Ze moesten op zijn bed zitten, leunend tegen grote kussens, en zij mocht de film uitkiezen. Hij liet een van de jongens popcorn voor hen klaarmaken in de magnetron en ze werden helemaal in beslag genomen door de film, en hij vond haar keuze geweldig. Toen de film afgelopen was, waren de anderen net pizza uit de magnetron aan het eten, en hij en Stevie namen ook een punt en keken vanaf de eettafel uit het raampje. De bus was een praktisch wonder van luxe en comfort, met een geluidsinstallatie die beter was dan die in de meeste huizen.

Vroeg in de avond kwamen ze bij de Mississippi en Stephanie verbaasde zich over hoe breed hij was en hoe druk bevaren. Bij Memphis staken ze de rivier over, waarna ze nog drieënhalfuur moesten rijden tot Nashville. Maar iedereen in de bus kwam weer tot leven en was blij dat ze bijna thuis waren. Chase zat naast Stephanie en vertelde haar weer over alles wat hij haar in Nashville wilde laten zien. Hij moest de volgende dag een paar uur werken, maar was van plan haar rond het middaguur op te pikken om de stad in te gaan. Ze was al op de hoogte van de replica op ware grootte van het Parthenon en kon niet wachten om dat te zien, en hij wilde haar ook het huis van Andrew Jackson tonen, wat volgens hem een eerbetoon aan een van de grootste liefdesgeschiedenissen van het Zuiden was. De president had de tuinen zelf ontworpen voor zijn vrouw Rachel.

Iedereen was opgewekt tijdens de laatste uren in de bus en Delilah kon amper wachten tot ze haar jongens weer zou zien. Chase had voor Stevie al een kamer gereserveerd in het beste hotel van de stad, het Hermitage, dat ze deze keer beslist zelf wilde betalen, wat hij accepteerde. Het hotel lag in het centrum van Nashville en Chase had haar verteld dat het een van de beste steakhouses in de stad had. Hij at daar vaak.

Het was tien uur toen ze bij de ingang van het hotel stopten. Ze waren thuis na een rit van twaalf uur. Chase had de bus eerst bij het hotel laten stoppen, en de jongens die in haar auto hadden gereden, lieten hem daar staan zodat ze er gebruik van kon maken. Hij keek toe terwijl de portier haar koffer uit de bus haalde en liep toen met haar de elegante lobby in. Hij bleef bij haar terwijl ze incheckte en ging samen met haar naar boven om te controleren of de kamer haar beviel, en ze verzekerde hem ervan dat ze hem prachtig vond. Het hotel was net zo verfijnd en chic als ze had verwacht. Toen hij haar achterliet, keek hij spijtig.

‘Sorry dat ik je in de steek laat. Ik moet de jongens thuis zien te krijgen zodat ze morgen kunnen werken. Ze moeten beginnen met de opnamen voor ons album. Ik bel je morgenochtend.’

‘Ik red me prima,’ zei ze, en legde toen zacht een hand op zijn arm. ‘Chase, dank je wel voor alles.’ Hij zag dat ze het meende en was geroerd. Ze was zo’n lieve vrouw. Hij had de hele dag aan de song zitten werken die hij de avond ervoor had bedacht, ‘De Countryboy en de Lady’, maar had haar er nog niet over verteld.

‘We zijn nog niet eens begonnen,’ zei hij, en gaf haar toen een zoen op haar wang. ‘Wacht maar tot ik je morgen de stad laat zien.’

‘Ik verheug me erop. Ik kijk morgenochtend alvast even rond.’

‘Ik bel je,’ beloofde hij, en haastte zich toen zwaaiend de gang door terwijl de portier en een liftbediende hem met ontzag aankeken. Ze waren eraan gewend om sterren in het hotel te zien, maar Chase Taylor was wel de grootste ster in Nashville. En dat realiseerde Stephanie zich weer toen ze hun reactie zag. Ze was al zo gewend geraakt aan zijn gezelschap, en hij gedroeg zich zo natuurlijk en ontspannen dat ze het soms vergat.

Ze maakte het zich gemakkelijk in haar kamer, pakte haar koffer uit en liet het bad vollopen, en ze was plotseling blij dat ze dapper genoeg was geweest om mee te gaan en belde Jean in Californië.

‘En, hoe is het?’ vroeg Jean op een verwachtingsvolle toon. ‘Is hij daar?’

‘Nee, hij moest de band naar huis brengen. Jeannie, het is hier fantastisch. Het is zo... zo zuidelijk.’ Ze moesten allebei lachen om wat ze zei en Stephanie vertelde haar over de twee dagen dat ze onderweg waren geweest, de plekken waar ze doorheen waren gereden, haar dag in de bus en hoe mooi het hotel was.

‘Shit. We krijgen je nooit terug naar San Francisco.’

‘Natuurlijk wel. Ik woon daar. Maar dit is allemaal zo leuk.’

‘Ik ben blij voor je,’ zei Jean, en ze werd er emotioneel van. Haar vriendin had de laatste paar maanden zo’n moeilijke tijd gehad dat ze oprecht dankbaar was dat haar iets goeds was overkomen. En de ontmoeting met Chase Taylor klonk haar als goed in de oren. Binnen korte tijd had hij Stephanies leven al een andere wending gegeven. En zelfs als er niets uit voort zou komen, was het nog een geweldige ervaring. Stephanies stem klonk anders. En ze leek hoopvoller over het leven en enthousiast over wat ze aan het doen was. Ze was eindelijk opgehouden met rouwen en was weer begonnen te leven.

Ze praatten een poosje en daarna stapte Stephanie in het bad. Ze was er net weer uit gestapt en had zichzelf in een handdoek gewikkeld toen Chase belde. Hij was thuis nadat hij iedereen had afgezet. En het eerste wat hij na binnenkomst had gedaan, was haar bellen.

‘Ik weet dat het bespottelijk klinkt,’ zei hij, een beetje beschaamd, ‘maar ik mis je nu al. Je bent fijn gezelschap, Stevie.’

‘Jij ook.’ Ze hadden twee dagen lang non-stop gepraat, als ze niet hadden gezongen, gelachen of naar een film gekeken. De reis met Chase van Las Vegas naar Nashville was fantastisch geweest. ‘Je bus zou heel goed mijn favoriete manier van transport kunnen worden.’

‘Misschien moet ik hem met jou terugsturen naar Californië. Ze zouden je auto erheen kunnen slepen,’ zei hij ernstig.

‘Als je dat doet, stuur ik hem misschien nooit meer terug. Ik denk dat ik beter naar huis kan rijden. Trouwens, hoe moet ik dat uitleggen aan mijn zoon?’ Ze lachte bij de gedachte.

‘Is alles oké in het hotel? Heb je iets te eten besteld?’

‘Daar zat ik aan te denken,’ gaf ze toe, maar ze was bijna te moe om te eten. Het bad had haar slaperig gemaakt.

‘Het eten is er geweldig. Ze hebben een van de beste koks van de stad. We gaan een keer in het steakhouse eten.’ Hij wilde haar zoveel laten zien dat ze wel een maand zou moeten blijven. En hij moest ook tijd vrijmaken voor zijn werk. ‘Ga lekker slapen. We krijgen het druk morgen. En morgenavond moet ik in de studio zijn. Ga je mee?’

‘Natuurlijk, als het mag.’

‘De jongens zeggen dat je onze mascotte bent. En Sandy is dol op je.’

‘Is dat een beleefde uitdrukking voor groupie?’

‘Dat mag je ook zijn.’ Maar hij was altijd respectvol tegen haar. Hij behandelde haar als een porseleinen poppetje, en was heel zuidelijk in zijn manieren en zijn omgang met vrouwen. Dat vond ze prettig. Voor een arme jongen uit Arkansas had hij lang geleden veel geleerd, en hij gedroeg zich als een heer, ondanks zijn lange haar en zijn tatoeages. Hij was beleefder dan alle mannen die ze in San Francisco kende.

Hij klonk alsof hij het spijtig vond om op te hangen. Daarna bestelde ze kamillethee, die gebracht werd op een zilveren blaadje, met een schaaltje heerlijke boterkoekjes. Ze genoot van het hotel dat hij voor haar had uitgekozen. En nadat ze haar thee op had, sms’te ze al haar kinderen, wenste hun veel liefs en zei dat ze hoopte dat alles goed met hen ging. Daarna belde ze Alyson om te horen hoe het met haar kinderen ging. Ze klonk over haar toeren. Stephanie hoorde de kinderen op de achtergrond huilen en Alyson legde binnen twee minuten neer. Maar Stephanie had het gevoel dat ze haar plicht had gedaan. Ze kroop in het grote, comfortabele bed, zette de tv aan, keek naar een film en viel halverwege in slaap.

Het volgende dat ze zag, was de zon die de kamer binnenviel. Nadat ze was opgestaan, gluurde ze uit haar raam naar het Legislative Plaza, voor het State Capitol-gebouw van Tennessee. Ze bestelde ontbijt, kleedde zich aan en liep even door het centrum in de buurt van het hotel. Ze was lang voor twaalf uur terug, het tijdstip waarop Chase beloofd had haar op te pikken. Hij kwam een paar minuten te laat en zag er afgemat uit. Hij zei dat hij de hele morgen dingen vanuit huis had geregeld.

‘We zijn maar een week weg geweest, maar alles gaat mis als ik weg ben. Mijn sproeisysteem heeft het begeven en nu is mijn achtertuin in een meer veranderd. Een van mijn honden is losgebroken en heeft waarschijnlijk de hond van de buren zwanger gemaakt, voor de tweede keer. Mijn werkster dreigt ontslag te nemen en de tuinman heeft zijn arm gebroken en is dus niet gekomen. De jongens waren vanochtend te laat in de studio en Sandy denkt dat ze verkouden aan het worden is, en zij moet nummers inzingen voor het nieuwe album.’

‘Weet je zeker dat je vandaag de stad wilt gaan bekijken? Het hoeft niet. Nu neem ik al je tijd in beslag,’ zei Stephanie schuldbewust.

‘We hoeven niet. Maar ik wíl het graag!’ zei hij tegen haar met zijn verblindende glimlach. Hij was naar haar toe gereden in zijn klassieke Corvette waar hij zo op gesteld was en vijf minuten later liepen ze het hotel uit. Ze gingen eerst naar het Parthenon in het Centennial Park, zodat ze het in het volle daglicht kon zien, en hij beloofde dat ze er ’s avonds ook een keer naartoe zouden gaan, omdat het dan nog indrukwekkender was. Hij vertelde dat het gebouwd was voor de Tennessee Centennial-expositie in 1897. Hij was een encyclopedie van plaatselijke historische feiten, en ze was erdoor gefascineerd.

Daarna nam hij haar mee naar de Hermitage, het landgoed van Andrew Jackson, om het huis en het terrein te bezichtigen. Ze zagen zelfs de blokhut waarin Jackson en zijn vrouw van 1804 tot 1820 hadden gewoond, de woning waarin ze vanaf 1820 hadden gewoond en de historische tuinen die hij had ontworpen voor zijn vrouw. Het was allemaal erg ontroerend, zoals de gids die de tour leidde het presidentiële paar tot leven bracht, met persoonlijke details die hen veel menselijker maakten. En ze legde uit dat er toentertijd honderdvijftig slaven op het terrein werkten om voor de plantage en de boerderij te zorgen. Het boerenbedrijf was Jacksons passie geweest. Stephanie vond het fascinerend en Chase gaf toe dat hij het historische huis al een hele tijd niet meer had bezocht, en hij genoot er ook van het weer te zien.

En daarna gingen ze naar een catfish-restaurant aan Music Valley Drive voor een late lunch. Vervolgens reed hij haar langs de tientallen winkels die ook muzikale trefpunten waren. Hier voelde je echt dat in Nashville alles om muziek draaide. In elke winkel die ze zagen, werd een of ander soort livemuziek gespeeld. Hij legde haar uit dat ze in het West End van de stad waren, en de straat waarin ze waren, heette Music Row. Daarna wees hij op de opgeknapte huizen en de oude pakhuizen waarin nu de grote platenmaatschappijen waren gevestigd. Hij zei dat er ook talloze opnamestudio’s waren, hoewel hij nu de voorkeur gaf aan zijn eigen studio. Maar hier speelde alle actie in de muziekwereld zich af.

Twee blokken verder nam hij haar mee naar Elliston Place, waar alle nachtclubs waren, en ze zag veel cafés met livemuziek. Hij zei dat veel van de beste muziek in de stad in dat blok werd gespeeld. Hij had er zelf ook opgetreden toen hij jong was. Op de terugweg naar het hotel kwamen ze langs de Vanderbilt-universiteit. Het was laat in de middag toen ze terug waren in het hotel, en ze stopten even bij de Oak Bar voor een drankje. Haar hoofd duizelde van alles wat ze in zo’n korte tijd hadden gezien. Ze zei dat ze de tour door de Hermitage, Andrew Jacksons huis, het mooiste had gevonden, en dat ze ontroerd was te horen hoeveel hij van zijn vrouw had gehouden. Het was tegelijkertijd ontroerend en inspirerend.

‘Het is toch gaaf dat we tweehonderd jaar later nog horen hoeveel hij van haar hield. Ik geloof niet dat ze dat over iemand die ik ken zullen zeggen.’ Ze glimlachte toen de ober voor hen beiden een glas champagne inschonk. Chase bracht een dronk op haar uit om haar komst in Nashville te vieren.

‘Nou, dat gaan ze over tweehonderd jaar ook niet zeggen over iemand met wie ik ben omgegaan,’ zei hij terwijl hij een slok champagne nam. Hij had ervan genoten haar de hele middag alle bezienswaardigheden te laten zien. En hij zou haar die avond ook meenemen naar Brentwood, de wijk waar hij woonde. Daar was weinig anders te zien dan imposante huizen – het was de buurt waar veel rijke inwoners van Nashville woonden. Daarvóór had hij in Franklin gewoond, een historisch stadje, maar hij hield van zijn veel grotere, nieuwe huis in Brentwoord. En er stond een huisje op het terrein voor Sandy, wat hun allebei wat ruimte gaf. Hij had haar een fijn thuis gegeven.

‘Wat een fantastische stad,’ zei Stephanie, en ze zag er ontspannen en vrolijk uit. ‘Het bruist er van het leven.’

‘San Francisco is ook mooi.’ Hij was er heel vaak geweest en had concerten gegeven in het Oakland Coliseum en het Shoreline Amphitheatre in Mountain View, en in het HP Pavilion in het centrum. En hij had in de Fillmore gespeeld toen ze hem nog boekten in kleinere zalen. Daar had hij altijd van gehouden vanwege de jarenzestigsfeer en de geschiedenis. Maar nu konden ze hem alleen nog boeken in grotere zalen, omdat er zoveel mensen op zijn concerten afkwamen.

Hij vond het vervelend om haar achter te laten na de champagne, maar hij zei dat hij terug moest om te kijken hoe het met de band ging en te controleren of alles op rolletjes liep in de studio.

‘Het zijn net kinderen. Hun aandacht verslapt als ik er niet bij ben.’ Hij had geregeld dat zijn assistente haar om zeven uur zou komen ophalen en naar Brentwood zou rijden. Het was maar twintig minuten verwijderd van het centrum en hij zou haar zelf terugrijden in zijn Corvette. Ze had de hele middag een geweldige tijd met hem gehad, hoewel iedereen hem herkende, maar dat zouden ze toch hebben gedaan, in welke auto hij ook reed. ‘Ik heb morgen vrij. En er zijn nog wat dingen die je moet zien. Ik heb een verrassing.’ Hij probeerde haar kennismaking met Nashville te organiseren en ondertussen zijn werk in de gaten te houden. En ze wist dat ze over zes dagen een concert zouden geven. Dat was al maanden uitverkocht.

Hij liet haar achter in de lobby en twee minuten later, toen ze naar boven ging, hoorde ze de Corvette wegrazen. Tot dusverre had ze een heerlijke dag gehad, dankzij Chase.

Ze trok makkelijke kleren aan voor de uren in de studio die avond. Hij had gezegd dat er genoeg te eten zou zijn voor iedereen. Ze kon niet wachten om zijn huis te zien. Ze wist hoeveel hij ervan hield en hoe belangrijk zijn huis voor hem was. Hij praatte er vaak over, hoeveel werk het was geweest om het te verbouwen. Het was een oud, koloniaal huis op een ruim stuk grond. Ooit had het deel uitgemaakt van een oude plantage die jaren daarvoor in kavels was verdeeld, en het grote huis en de tuinen lagen het dichtst bij zijn woning. De oude slavenverblijven waren afgebroken toen het geheel werd opgedeeld.

Ze had nauwelijks genoeg tijd om haar e-mails te checken voor het weer tijd was om te gaan. Een van zijn assistentes wachtte haar op voor het hotel in een luxe donkerrode bestelwagen uit de jaren veertig. Ze vond het enig om alle dingen te zien waar hij haar zo enthousiast over had verteld. Hij had haar een foto van de wagen laten zien op zijn telefoon. De motor had hij zelf opnieuw in elkaar gezet. Wanda, zijn assistente, was een jong meisje uit Savannah dat ongeveer van Michaels leeftijd was. Ze werkte al drie jaar voor Chase en het was duidelijk dat ze hem bewonderde en op hem gesteld was; de hele weg naar Brentwood ging ze maar door over hoe geweldig hij was. Het was kennelijk prettig om voor hem te werken, want de bandleden zeiden hetzelfde over hem. Wanda kletste ontspannen met Stephanie op weg naar het huis.

Toen ze in Brentwood kwamen, verbaasde ze zich over de grootte van zijn woning. Het was een enorm, indrukwekkend en statig huis dat eruitzag als iets uit Gone with the Wind. Eromheen stonden even grote en zelfs nog een paar grotere huizen. Maar dit was een van de mooiste.

‘Wow!’ zei Stephanie tegen Wanda, terwijl ze even naar adem hapte. Hierop was ze niet voorbereid geweest.

‘Mooi, vind je niet?’ zei Wanda, wat beslist te zwak was uitgedrukt.

‘Zeg dat wel,’ zei Stephanie terwijl ze haar naar binnen volgde nadat de bestelwagen voor het huis was geparkeerd. Hij viel enigszins uit de toon, maar leek op een of andere manier toch perfect bij Chase’ imago te passen. Het fabelachtige huis en de klassieke bestelwagen die hij had opgeknapt. En toen ze naar binnen liepen, was ze onder de indruk van de onopvallende elegantie van het interieur. Hij had prachtige antieke meubels die werden afgewisseld met modernere stukken, en het leek allemaal precies op zijn plek te staan. De kleuren waren zacht en het geheel had iets vredigs en uitnodigends. Het interieur was niet opzichtig, maar juist heel geraffineerd. En hij had een paar prachtige schilderijen, die zij ook mooi vond. Ondanks zijn nederige afkomst had hij een verfijnde smaak en geld genoeg om eraan toe te geven. Het huis was net zoals hij, indrukwekkend en discreet.

Wanda bracht haar naar een ultramoderne keuken, die helemaal was uitgevoerd in beige en zwart graniet. Van daaruit kon je de goedverzorgde tuinen achter het huis zien. Er stond een grote ronde tafel in het midden, waaraan makkelijk meer dan tien mensen voor een informeel etentje konden zitten. Via de keuken liepen ze naar de opnamestudio, een complexe hightechwereld die hij erachter had laten aanbouwen. En Stephanie zag Sandy’s huisje achter in de tuin, dat eruitzag als een peperkoekhuisje. Het was perfect voor haar.

Alles aan en in het huis was fantastisch, en veel mooier dan ze had verwacht. Het begon tot haar door te dringen dat dat typisch iets voor hem was. Geen enkel onderdeel was bedoeld om mee te pronken, alles was ontworpen om erin te leven, goed en comfortabel. Overal om hem heen stonden prachtige dingen, zodat de mensen om wie hij gaf zich op hun gemak zouden voelen. Het was zowel nonchalant als indrukwekkend.

Ze trof hem in de studio waar hij met de band aan het praten was, terwijl twee geluidstechnici met het mixpaneel aan het spelen waren. Chase legde uit wat hij anders wilde hebben. Hij klonk geduldig, maar keek vastbesloten en totaal gericht op wat hij aan het doen was. Een minuutlang merkte hij niet eens dat Stephanie binnen was gekomen. Wanda zei gedag en trok zich discreet terug. Ze werkte in Chase’ kantoor en had niets te maken met zijn muziek. Toen zag hij Stephanie plotseling en brak er een grijns door op zijn gezicht.

‘Je bent er.’ Hij keek verheugd en ze knikte, nog steeds een beetje overweldigd door het huis en alles wat ze had gezien toen ze binnenkwam.

‘Wat een geweldige plek,’ zei ze bewonderend. Het deed haar weer beseffen wat een grote ster hij was. Hij maakte het zo makkelijk om dat te vergeten. Hij was zo normaal en menselijk in de manier waarop hij met iedereen omging en wat zijn uiterlijk betrof, dat het moeilijk te rijmen was met zijn status in de wereld. Maar zelfs Jean had haar eraan herinnerd dat Chase Taylor een grote beroemdheid was. En het huis was daarmee in overeenstemming, hoe simpel en smaakvol hij het ook had ingericht. Alleen al de kunst was een fortuin waard, evenals het antiek. ‘Ik vind je huis prachtig,’ zei ze simpelweg, en hij keek opgetogen.

‘Ik hoopte al dat je het mooi zou vinden,’ zei hij, toen een grote golden retriever zijn hand kwam likken en aan haar kwam ruiken. ‘Dat is Frank. George ligt boven te slapen.’ Ze wist dat George een Engelse buldog was die hij na een van zijn tournees had meegenomen uit Europa. Zij waren zijn beminde vrienden. Frank stond uitzinnig te kwispelen met een bal in zijn bek om hun aandacht te trekken en ze stak haar hand ernaar uit. ‘Ik zou er niet aan beginnen,’ waarschuwde Chase haar. ‘Daarna laat hij je nooit meer met rust. Hij is erdoor geobsedeerd. Hij loopt de hele dag met die bal achter me aan. En hij zingt. Hij jankt als we spelen. Hij mag niet in de studio blijven als we aan het opnemen zijn, anders is hij de enige die we op alle nummers horen.’ Iedereen moest lachen toen hij dat zei, want ze wisten allemaal dat het waar was.

Stephanie aaide Frank over zijn kop. Ze had geen hond meer gehad sinds Charlotte naar college was gegaan. Hun labrador was drie jaar geleden gestorven en Bill wilde geen nieuwe hond. Hij zei dat het te veel werk was en geen zin had nu de kinderen toch weg waren. Maar zij miste een hond, vooral nu, en ze had erover gedacht er weer een te nemen. Nu ze Frank zag, leek het haar nog een beter idee. Hij was verknocht aan Chase.

‘Wanneer mag ik George ontmoeten?’ vroeg ze, en Chase beloofde om haar mee naar boven te nemen als ze klaar waren met werken. Daarna joeg hij Frank de kamer uit, sloot de geluidsdichte deur van de studio en trok de kruk die hij voor haar had gepakt dichterbij. Hij zat lekker en was heel hoog, en hij had hem zo neergezet dat ze alles kon zien wat er in de ruimte gebeurde. De kruk stond voor hem ook dichtbij genoeg om haar te zien. Hij gaf haar een koptelefoon zodat ze de verschillende sporen kon horen en ook de mixage. Het was een indrukwekkende hightechstudio en ze zag dat de apparatuur een fortuin gekost moest hebben. Hier namen ze hun albums op; dit was het hart en de ziel van zijn leven en van zijn werk.

Ze begonnen een paar minuten later en de hele tijd dat ze speelden, gaf Stephanie geen kik. Ze werkten vier uur achter elkaar zonder pauze te nemen en toen, op een teken van Chase, stopten ze allemaal.

‘Laten we gaan eten,’ zei hij tegen iedereen die er was. Hij was tevreden over wat ze tot dusver hadden gedaan, en was eindelijk bereid om even te rusten, hoewel ze nog uren door moesten. Toen wendde hij zich voor het eerst tot Stephanie en keek haar strak aan. Hij nam zijn werk heel serieus. ‘Wat vond je ervan?’ vroeg hij haar, hoewel zij er niets van af wist. Maar ze kon zien dat hij heel vakkundig en precies was. Hij besteedde aandacht aan ieder detail en liet de bandleden telkens weer dezelfde stukken spelen tot ze het allemaal onder de knie hadden. En hij was even veeleisend voor zichzelf en een meedogenloze leermeester voor Sandy. Ze had de nummers die ze hadden opgenomen prachtig gezongen.

‘Ik vond het fantastisch klinken,’ zei ze naar eerlijkheid.

‘We moeten nog heel veel doen,’ legde hij uit. ‘We krijgen het vanavond niet af.’ Hij liep naar de keuken en zij volgde hem. Op de granieten bladen stond een uitgebreid buffet uitgestald van gebraden kip, spareribs, salades en pasta, sashimi en koude kreeft. Het was een ongelooflijk feestmaal en ze vielen er allemaal uitgehongerd op aan, zelfs Sandy. Ze hadden hard gewerkt. En ook Stephanie schepte haar bord vol. Ze had nu pas in de gaten hoe hongerig ze was. En het voedsel zag er zo lekker uit dat ze er geen weerstand aan kon bieden. Ze nam kreeft en sashimi en spareribs.

Tijdens het eten praatten ze over de opnamen, en Chase vatte samen wat hij die avond af wilde hebben. Hij bleef zich op zijn werk richten, hoewel hij onder het eten met Stephanie babbelde en praatjes aanknoopte met de anderen. Ze sneden allemaal dikke plakken chocoladecake en cheesecake af en een uur nadat ze waren gaan eten, gingen ze weer terug naar de studio.

Het was drie uur in de nacht toen ze klaar waren. Het verbaasde Stephanie dat ze er opgewekt uitzagen in plaats van uitgeput. Ze hielden kennelijk van wat ze deden en hadden bewondering en respect voor Chase. Charlie zei dat hij een genie was. Hij had een onfeilbaar gevoel voor zijn muziek.

De bandleden vertrokken snel en beloofden de volgende morgen terug te komen. Chase zei dat hij er pas ’s middags zou zijn en keek Stephanie geheimzinnig aan.

‘We gaan morgen ergens naartoe,’ zei hij tegen hen, en niemand leek er iets op tegen te hebben. Ze hadden nog genoeg te doen tot hij terug was. Hij had hun allemaal opdrachten gegeven en tegen Sandy gezegd dat ze haar stem rust moest gunnen. Ze had die avond hard gewerkt en hij wilde niet dat het te horen zou zijn in de opnamen van de volgende dag.

En toen waren ze eindelijk alleen in de keuken, waar hij, naar hij zei, het grootste deel van zijn tijd doorbracht.

‘Heb je zin om even mee naar boven te gaan?’ vroeg hij met een ondeugende uitdrukking op zijn gezicht. Ze aarzelde een moment, en stemde er toen snel mee in. Ze wist zeker dat hij haar alleen het huis wilde laten zien en nooit een grens zou overschrijden zonder haar toestemming. Tot dusverre was hij altijd respectvol geweest jegens haar, en had hij nooit misbruik van haar gemaakt of haar behandeld als meer dan een vriendin, iets waar ze voorlopig nog niet toe bereid was, ondanks Jeans fantasieën over hen. Ze was het niet eens met de opvatting van haar vriendin dat ze gewoon voor de lol met hem naar bed moest gaan omdat hij knap en beroemd was. Ze wilde meer dan dat als ze echt om hem ging geven. Stephanie had, zelfs vóór ze met Bill was getrouwd en nog op college zat, nooit losse seksuele relaties gehad. Bill was de enige met wie ze ooit naar bed was geweest en ze was nog niet toe aan een nieuwe man. Ze had nog steeds het gevoel dat Bill haar echtgenoot was, al was hij dood, en dat had ze ook tegen Chase gezegd.

Hij leidde haar rechtstreeks naar zijn slaapkamer, door een lange gang met schilderijen aan de muren. Zijn slaapkamer was een reusachtig, eenvoudig ingericht vertrek dat uitzicht bood over de tuin. Ze hoorde George al voor ze hem zag. Hij snurkte harder dan ze een man ooit had horen doen en lag op Chase’ bed, met zijn kop op het kussen, zijn ogen gesloten en zijn tong uit zijn mond. Het was een toonbeeld van gelukzaligheid. Hij keek hen allebei aan, waarbij hij één oog geïrriteerd opendeed, lichtte zijn kop eventjes op, keek haar aan, liet zijn kop weer op het kussen zakken terwijl zijn ogen dichtvielen en begon nog harder te snurken, alsof hij hen wilde berispen dat ze hem wakker gemaakt hadden.

‘Dat is George,’ zei Chase op vaderlijke toon. Alleen een moeder zou van de kop van George kunnen houden en Stephanie barstte ondanks zichzelf in lachen uit.

‘Hij is grandioos.’ Chase zag dat ze het meende en was verrukt over haar reactie.

‘Hij is heel slechtgemanierd. En hij is een waardeloze gastheer. Hij haat het als ik mensen op bezoek heb. Frank vindt het juist heerlijk. George komt nooit naar beneden als er iemand is. Ik heb hem ooit meegenomen naar een hotel en de mensen in de kamer aan weerszijden klaagden de hele nacht omdat hij zo hard snurkte. Hij mocht nooit meer terugkomen van het hotel. Hij klinkt als een 747 die opstijgt.’ Maar Chase was dol op hem, en dat zag ze. ‘Ik wilde jullie kennis laten maken.’

‘Als dit een soort test is, dan is hij er niet van onder de indruk.’

‘Nee, zo gedraagt hij zich altijd. Als hij je niet aardig had gevonden, zou hij hebben gegromd. Het gaat prima met hem. Hij snurkt alleen. Ik moet hem morgenochtend wakker maken, anders staat hij nooit op. Hij is de meest luie hond die ik ken. Frank loopt vaak in de tuin, maar dat vindt George afschuwelijk. Hij blijft liever in bed liggen. En hij eet genoeg voor twee mannen. Ik maak me zorgen dat hij dik wordt.’ Dat was hij al, maar Stephanie zei niets. Ze keek een paar minuten naar de slapende hond en daarna sloeg Chase een arm om haar schouders en liep met haar de kamer uit naar de trap. ‘Kom, ik breng je thuis.’ Hij leek blij te zijn dat hij haar kennis had laten maken met zijn hond.

‘Je moet uitgeput zijn. Ik neem wel een taxi.’ Ze voelde zich schuldig dat ze zijn nacht nog langer maakte dan hij al geweest was.

‘Ik voel me prima. Ik ben eraan gewend. En jij neemt helemaal geen taxi,’ zei hij streng. Hij liep de garage in en opende het portier van de Corvette om haar te laten instappen.

Op weg naar het hotel loste hij een andere belofte in. Hij reed haar langs het Parthenon in Centennial Park, zodat ze het helemaal verlicht in het donker kon zien. Het was nog mooier dan overdag, zoals hij gezegd had. En een paar minuten later waren ze weer bij haar hotel. Hij stapte uit om het portier voor haar te openen en keek even op haar neer.

‘Ik vond het heerlijk dat je er vanavond was. Dank je dat je naar het huis bent gekomen.’ Hij liet het klinken alsof zij hem een plezier had gedaan, in plaats van andersom.

‘Ik vond het ook heel fijn. Ik had het niet willen missen.’ Ze wist dat het een heel belangrijk deel van zijn leven was, evenals zijn muziek. ‘En ik ben blij dat ik Frank en George heb leren kennen. Vooral George, zelfs al was hij er niet van onder de indruk.’

‘Ik zal het er morgenochtend met hem over hebben. Hij moet zich werkelijk beter gedragen als er iemand om wie ik echt geef op bezoek komt. Daar heeft hij geen ervaring mee,’ zei hij terwijl hij haar teder in de ogen keek en de portier zich discreet afwendde. Ze wist niet wat ze terug moest zeggen. Ze was te ontroerd om iets te kunnen bedenken.

‘Dank je,’ fluisterde ze, terwijl hij zijn vinger onder haar kin legde en haar gezicht ophief naar het zijne. Ze dacht dat hij haar wilde kussen en dat wilde zij ook, maar ze was bang.

‘Ik meende wat ik zei. Ik zal niets doen wat jij niet wilt, Stevie. Dit is nog maar het begin. En we hebben alle tijd van de wereld.’ Ze knikte en haar ogen vulden zich met tranen omdat hij zo lief was. Hij kuste haar op haar wang en liep met haar mee naar binnen tot aan de lift. Ze omhelsde hem en bedankte hem nogmaals. Ze wist niet precies waarvoor ze hem bedankte, voor het eten, het bezoek, dat ze in de studio mocht zijn, zijn huis mocht zien, of voor het feit dat hij zo’n buitengewoon mens was. En toen ze haar kamer inliep, duizelig van alles wat ze die avond had gezien en ervaren, besefte ze dat het voor alles was, voor de opmerkelijke combinatie van wie hij was. Nadat ze een paar minuten later in haar nachtjapon in bed was gestapt, viel ze binnen vijf minuten in slaap met een overweldigend gevoel van tevredenheid en welzijn. Ze had zich met niemand in haar leven ooit zo op haar gemak gevoeld.

11

De ochtend na hun late studiosessie belde Chase Stephanie om tien uur over de ‘verrassing’ waar hij het de avond tevoren over had gehad. Hij vertelde niet wat het was, maar zei dat ze om elf uur klaar moest zijn. Hij gaf haar niet eens een hint over wat hij voor haar in petto had. En zij kon het niet raden en had geen idee wat ze moest verwachten.

‘Wat moet ik aan?’ Ze klonk onthutst.

‘O... even denken... wat dacht je van een baljurk? Ik zou je graag in een sexy avondjurk willen zien.’ Maar toen grinnikte hij. ‘Ik maak een grapje. Trek maar aan wat je wilt, een short, een spijkerbroek, iets makkelijks.’

‘Hardloopschoenen? Wandelschoenen?’

‘Alles is goed. Op blote voeten als je dat prettig vindt.’ Uiteindelijk trok ze een witte short en een roze T-shirt aan, met haar sandalen eronder, en ze stond precies op tijd in de lobby. Hij kwam in de Corvette aanrijden en zodra ze de opwinding zag die dat veroorzaakte, rende ze naar buiten. Er begon zich al een menigte rondom de auto te vormen toen de mensen zagen dat het Chase Taylor was. Ze glipte tussen de fans door, opende het portier en sprong in de auto. Chase zwaaide naar de toeschouwers toen ze wegreden.

‘Sorry. Ik ben zo snel ik kon naar buiten gekomen, vóór een van de fans in plaats van mij instapte.’

Hij lachte. Hij was eraan gewend. Maar zij niet, en hij viel hier nog meer op dan in Las Vegas. Hij werd beschouwd als een grote beroemdheid en was precies de reden waarom mensen naar Nashville kwamen, namelijk om countrymuzieksterren te zien, en hij was een van de grootste. Voor haar was hij nu gewoon Chase.

Hij reed naar de snelweg, in de richting van het vliegveld, en even later wees hij haar Opryland aan, waar alles was begonnen, en ze vroeg zich af waar ze naartoe gingen toen ze erlangs reden. Voor het vliegveld sloeg hij rechts af en stopte daarna voor een hangar waar een klein privévliegtuig stond. Het was een Falcon, en de piloot, de copiloot en de stewardess stonden verwachtingsvol buiten om hen te begroeten. Chase zette de motor uit terwijl Stephanie hem aankeek. ‘Vliegen we ergens heen?’ Ze was verrast.

‘Inderdaad. Het is een lange rit, maar van hieraf slechts een korte vlucht, en het is iets wat je moet zien. Een belangrijk stukje folklore en geschiedenis van Tennessee, maar niet echt de Grand Canyon.’ Uit de blik in zijn ogen maakte ze op dat hij haar plaagde toen ze aan boord van het vliegtuig gingen. Ze stond versteld van de inrichting, nog luxueuzer dan die van zijn bus, en van het feit dat hij het vliegtuig alleen voor haar had gecharterd. Het was meer dan ze zich had kunnen voorstellen of ooit verwacht zou hebben. Ze had geen flauw idee waar ze naartoe gingen.

Het was twaalf uur toen ze opstegen. De stewardess bood haar koffie, thee, frisdrank of champagne aan, en Stephanie had net een kopje koffie met een croissant op toen de piloot aan de toren in Memphis doorgaf dat ze wilden landen. Na vijf minuten te hebben rondgecirkeld, kregen ze een landingsbaan toegewezen. Stephanie keek uit het raampje en terwijl ze een soepele landing maakten en naar een privéhangar taxieden, snapte ze nog steeds niet wat ze hier zouden gaan doen. Een SUV met chauffeur stond op hen te wachten.

‘Toe nou, Chase, waar gaan we heen?’ Ze wilde het dolgraag weten toen ze in de auto stapten en de chauffeur wegreed.

‘Dat zul je wel zien,’ zei Chase geheimzinnig en intens genietend van zijn geheim. Stephanie kon absoluut niet raden wat hij van plan was.

Het was een kort ritje vanaf het vliegveld, maar pas toen ze de Elvis Presley Boulevard op draaiden, begon Stephanie iets te vermoeden. Ze stopten voor een groot huis met hoge, witte zuilen die, naar ze al had gezien, karakteristiek waren voor veel mooie woningen in het Zuiden. Voor het huis zaten twee witte leeuwen op stenen voetstukken en toen ze het bord zag waarop ‘Graceland’ stond, wist ze eindelijk waar ze was. Hij had haar meegenomen naar het beroemde huis van Elvis Presley in Memphis, voor de rondleiding die werkelijk een ‘must’ was. Op het moment dat ze het bord zag, draaide ze zich met een brede grijns om naar Chase.

‘Wat leuk van je om dit te doen. Hier heb ik geen moment aan gedacht!’ Ze was opgetogen en nieuwsgierig.

‘Je moet het zien. Ik had erheen willen rijden, maar dat duurt drieënhalfuur en daar hadden we gewoon geen tijd voor. Dus ik dacht: dan nemen we het vliegtuig.’ Ze wist dat hij een fortuin had uitgegeven om haar hier te krijgen en het was ontzettend attent van hem om eraan te denken.

Ze maakten een audiotour op de begane grond, met commentaar van zijn dochter Lisa Marie en soundclips van Elvis zelf.

De bovenverdieping was niet toegankelijk voor het publiek en Chase vertelde haar dat hij had gehoord dat het uit respect voor de familie was. Er woonde niemand meer, maar ze wilden niet dat fans naar de badkamer zouden staan gapen waar Elvis was gestorven. Dus moesten ze zich beperken tot de benedenverdieping, waar ze Elvis’ woonkamer, de muziekkamer, de slaapkamer van zijn ouders, de eetkamer en de keuken zagen, en een verdieping lager zijn tv/media-kamer, de biljartkamer en de beroemde Jungle Room.

De overheersende kleur was wit, vooral in de slaapkamer van zijn ouders, met een donkerpaarse, fluwelen sprei. De kast van zijn moeder had glazen deuren om een deel van haar kleren te laten zien. Elvis’ slaapkamer, op de afgesloten bovenverdieping, was niet opgenomen in de rondleiding. Maar in zijn tv-kamer zagen ze de drie televisies waar hij tegelijkertijd naar keek. De trap naar de eerste etage was wit, en er hingen spiegels en glas-in-loodpanelen van felgekleurde pauwen. Sommige delen van het huis waren protserig, zoals Stephanie wel had verwacht, en ze werd er tijdens de tour aan herinnerd dat hij het huis had gekocht toen hij tweeëntwintig jaar was.

Daarna bezochten ze het museum en het trofeeëngebouw met de enorme collectie gouden en platina platen, zijn trouwkostuum en Priscilla’s bruidsjurk. Ze bekeken snel het kantoor van zijn vader en Elvis’ schietbaan en squashzaal, waar enkele van zijn opmerkelijkste kostuums hingen: gouden jumpsuits met lovertjes en een verbluffende verzameling van de outfits waarin hij had opgetreden.

Ze zagen drieëndertig vervoermiddelen, inclusief zijn beroemde, roze Cadillac, een Ferrari uit 1975, een Cadillac Eldorado-cabriolet uit 1956, een rode MG, diverse Stutz Blackhawks, Harley-Davidson-motoren en noem maar op. En ze sloten de rondleiding af in de meditatietuin waar Elvis begraven was, bij zijn ouders en grootmoeder. Vandaar liepen Chase en Stephanie terug naar buiten. Het was fascinerend geweest, een stukje folklore dat Stephanie niet graag had willen missen. Het was ook een vreemde ervaring, en gedeeltelijk een eerbetoon aan de slechte smaak, maar het was het symbool van een tijdperk en een persoonlijke visie van een man die een grote bijdrage had geleverd aan de Amerikaanse popcultuur en door meerdere generaties was vereerd. Ze was dolblij dat ze gekomen waren en dankbaar dat Chase er tijd voor had vrijgemaakt in zijn drukke leven.

‘Ik vond het geweldig,’ zei ze zacht tegen Chase toen ze terugliepen naar de auto. Zoals altijd als je een huis had bezocht waarvan de bewoners gestorven waren, voelde je je enigszins gegeneerd dat je in iemands voetsporen was getreden en een glimp had opgevangen van hun privéleven, maar Elvis en zijn familie hadden gewild dat er mensen zouden komen om zijn nagedachtenis levend te houden. ‘Dank je dat je me erheen hebt meegenomen,’ zei ze tegen Chase toen ze terugreden naar het vliegveld. Een halfuur later zaten ze weer in het vliegtuig op weg naar Nashville, waar ze een glimp van de Mississippi opving. Ze aten sandwiches in het vliegtuig en waren om halfvijf terug in Chase’ huis in Brentwoord.

Chase moest nog wat werk doen in zijn kantoor, dus ging zij bij het zwembad liggen, en dacht na over wat ze die dag en sinds haar komst hier allemaal had gezien. Het mooiste tot dusverre was het huis van Andrew Jackson geweest, de Hermitage, maar ze was het met Chase eens dat Graceland een must was. En het was een ideale manier geweest om het te bekijken. Chase deed zo zijn best om het haar gemakkelijk te maken en te plezieren, haar zijn stad te laten zien en het gevoel te geven dat ze welkom was. Hij was een buitengewone man.

Om zes uur kwam hij ook naar het zwembad toe, vlak voor de band arriveerde. Ze aten even snel een hapje in de keuken en tegen zevenen waren ze weer terug in de studio, waar ze arrangementen veranderden en Sandy’s stem opnamen en daarna die van Chase die twee nieuwe songs zong. Hij was nog steeds niet tevreden met de mix en ze brachten die avond veel correcties aan. Hij was perfectionistisch in elk detail, en Stephanie had nu meer inzicht in wat er allemaal bij kwam kijken om een album op te nemen. Om twee uur ’s nachts waren ze klaar en daarna reed hij haar weer terug naar het hotel. Hij zag er moe uit, na weer een lange dag, voor een deel vanwege haar omdat het bezoek aan Graceland veel tijd in beslag had genomen.

Ze bedankte hem er nogmaals voor toen ze uitstapte en zei dat hij niet uit de auto hoefde te komen.

‘Ik moet morgen veel papierwerk doen en nog wat herschrijven aan die laatste song. Ik ben niet tevreden over de tekst. Maar je bent welkom om de dag bij mij thuis door te brengen. Dan kun je bij het zwembad gaan liggen terwijl ik aan het werk ben.’

‘Ik wil me niet opdringen,’ zei ze beleefd, aarzelend of ze hem wel lastig moest vallen als hij werkte.

‘Dat doe je niet. Ik vind het heerlijk om je om me heen te hebben.’ Hij schonk haar de glimlach waar vrouwen van in zwijm vielen. ‘Neem je badpak mee. We doen het rustig aan. Ik zal morgenavond voor je koken. Ik heb de jongens ’s avonds vrij gegeven.’ Het klonk heel aanlokkelijk en ze stemde toe. ‘Kom maar gewoon als je wakker bent. Bel Wanda, dan komt ze je ophalen.’ Stephanie had haar eigen auto, maar Chase wilde dat ze gereden werd. Ze beloofde zijn assistente te bellen en liep terug naar haar hotelkamer na een fantastische dag. Alles in Nashville was tot dusverre fantastisch, vooral Chase.

Ze hield hem aan zijn woord en belde de volgende dag Wanda, die om twaalf uur voor kwam rijden in de rode Chevrolet, naar het huis reed, haar iets te drinken aanbood en daarna discreet verdween. Stephanie trok haar badpak aan in een verkleedruimte en vlijde zich naast het zwembad op een ligstoel met een paar tijdschriften en een boek. Om drie uur kwam Chase het huis uit lopen. Hij zag er ontspannen uit op blote voeten en met een wit T-shirt en een gescheurde spijkerbroek aan, en ging op de stoel naast haar zitten. Ze had in de zon liggen dutten nadat ze gezwommen had. Het was een warme dag en de ijsthee die Wanda haar had gebracht, stond nog naast haar.

‘Hoi.’ Ze glimlachte loom naar hem. Hij had wat bladmuziek onder zijn arm, en een stapel geprinte e-mails en aantekeningen. ‘Hoe vordert je werk?’

‘Oké. Ik ben nog steeds niet uit die ellendige songteksten, maar ik heb veel gedaan vandaag. Soms moet je er gewoon voor gaan zitten en het doen.’ Maar het was een prettige manier om te werken, thuis, in een huis zo mooi als het zijne. Stephanie voelde zich er op haar gemak en had de hele middag van de stilte genoten. Hij ging achterover liggen in de stoel en begon wat aantekeningen te maken. Daarna wendde hij zich tot haar met een gefrustreerde uitdrukking op zijn gezicht en gaf haar het vel papier waarop hij had zitten schrijven. ‘Wat zou jij daaraan toevoegen? Ik heb nog twee regels nodig voor het refrein. Ik ben geen schrijver, ik ben musicus. Ik vind het vreselijk om het allebei te doen.’

Ze sloot haar ogen en dacht er een poosje over na. Toen nam ze het potlood van hem over, schreef iets op en gaf het hem weer terug.

‘Ik ben ook geen schrijver. Hoe klinkt dat?’ Ze keek aarzelend. Hij las het, knikte en keek haar met een brede grijns aan.

‘Je bent beter dan je denkt. Dat is goed. Heel goed. Het werkt.’ Hij zong het a capella met de rest van het refrein en ook zij vond het goed klinken. ‘Je hebt het ritme precies goed getroffen. Want daar gaat het om – je kunt er niet zomaar een extra lettergreep tussen wurmen. En de woorden zijn ook goed. Je bent aangenomen,’ zei hij, waarna hij het vel papier neerlegde, zijn shirt over zijn hoofd trok, zijn spijkerbroek, waar hij een zwembroek onder droeg, uitdeed en in het zwembad dook. Hij had een lang, atletisch lichaam dat pas aan het andere eind weer bovenkwam. Daarna zwom hij terug naar haar. ‘Ik vind het prettig als je hier bent, Stevie. Dit is fijn. Ik heb niet het gevoel dat ik je moet amuseren en het is goed om te weten dat je ergens in de buurt bent. Het is makkelijk om bij je te zijn. En je schrijft goede songteksten.’ Hij grijnsde naar haar.

‘Dank je. Ik vind het ook fijn om hier te zijn.’ Daarna bleven ze tot het eind van de middag naast elkaar bij het zwembad zitten, allebei lezend. Wanda riep iets tegen hem vanuit het huis toen ze vertrok. Het was aangenaam om te weten dat hij die avond niet in de studio hoefde te werken en de dingen in zijn eigen tempo kon doen.

Ze zaten tot bijna zeven uur bij het zwembad en toen vroeg hij of ze honger had. Hij had beloofd voor haar te koken en ze gingen kijken wat er in de ijskast lag. Overdag was er een huishoudster die het huis schoonhield en boodschappen voor hem deed, maar hij vond het niet prettig om ’s avonds personeel om zich heen te hebben, tenzij hij aan het werk was en hulp nodig had met het eten.

Ze besloten biefstuk met een grote salade te eten, en hij had net de grill aangestoken toen ze Bobby Joe door de tuin naar het peperkoekhuisje van Sandy zagen lopen. Ze had een aparte ingang, maar Bobby Joe kende de code van het hek en kwam vaak aan de voorkant binnen.

‘Die rotjongen. Ik zeg voortdurend dat hij de andere ingang moet nemen, maar dat doet hij nooit.’ Een paar minuten later zagen ze hem samen met Sandy, en zij zwaaide. Stephanie liep naar buiten om iets naar haar te roepen, en ze zag dat Bobby Joe er chagrijnig en ongelukkig uitzag, maar Sandy maakte een opgewekte indruk, wierp Stevie een kushandje toe, zwaaide gedag en liep daarna om het huis naar haar auto.

‘Bobby Joe ziet er niet zo gelukkig uit,’ merkte Stevie op terwijl hij hun biefstukken grilde.

‘Hij ziet er nooit gelukkig uit. Ik zeg steeds tegen Sandy dat hij jaloers op haar is. Zij gaat het heel ver schoppen en wordt een grote ster, en dat weet hij, maar dat geldt niet voor hem. Hij is best goed, maar hij steekt er net niet bovenuit. En hij zal altijd proberen om haar daarover een rotgevoel te bezorgen. Het wordt nooit wat. Hij zal aan haar hoofd blijven zeuren en klagen en mokken, en haar ervoor straffen, tot ze er genoeg van krijgt. Ze komt er wel achter. Het is geen slechte jongen, gewoon een beetje middelmatig en een zak. Ze kan wel iets beters krijgen. Ze heeft iemand nodig die trots op haar is en haar een goed gevoel over zichzelf geeft. Dat hebben we allemaal nodig,’ zei hij, terwijl hij naar Stephanie glimlachte toen ze klaar was met de salade en hij hun biefstukken op twee borden legde.

‘Het klinkt makkelijk, maar het is moeilijker te vinden dan je denkt.’ Bill was ook vaak kritisch over haar geweest, en dat had ze vervelend gevonden. En de scherpe, stekelige opmerkingen die Fred en Jean tegen elkaar maakten, vond ze helemaal vreselijk. Het was zo makkelijk om iemand onderuit te halen.

‘Ja, dat is ook zo,’ beaamde hij, terwijl ze aan de grote, ronde tafel in zijn keuken gingen zitten. Hij had placemats en linnen servetten neergelegd, iets wat hij, naar hij zelf toegaf, alleen deed als hij gasten had. ‘Met Tamra heb ik dat probleem nooit gehad. Ze was geen type voor subtiele steken onder water en kleineringen. Ze gaf me gewoon een klap voor mijn kop of haalde naar me uit. Ze was directer.’ Hij lachte terwijl hij het zei, en Stephanie kon zich meteen voorstellen hoe ze was geweest. Een onstuimig plattelandsmeisje met een opvliegend karakter en losse handjes. Het leek slecht te passen bij zijn vriendelijke, geduldige aard, maar dat was waarschijnlijk de reden dat het toch nog zo lang had geduurd. ‘Ze heeft me ooit achternagezeten met een koekenpan. Ze was erg primitief.’ Hij grinnikte. ‘Ik heb in mijn hele leven nog nooit een vrouw geslagen en daar heeft ze behoorlijk misbruik van gemaakt.’ Dat wilde Stephanie graag geloven, maar daarna keek ze bezorgd.

‘Denk je dat Bobby Joe Sandy slaat?’ Een paar minuten geleden had hij een erg kwade indruk gemaakt, en in de bus ook een keer, toen hij naar het casino wilde en zij niet omdat ze moest werken.

‘Nee, dat denk ik niet,’ zei Chase. ‘Ik zou hem vermoorden als hij dat deed, en zorgen dat hij daarna de bak indraaide. Hij doet haar alleen pijn met wat hij zegt. Hij is altijd in een rothumeur. Daar krijgt ze uiteindelijk wel genoeg van. Wij allemaal trouwens.’ De biefstuk was heerlijk en toen ze dat tegen hem zei, was hij er erg mee ingenomen. ‘Ik hou van koken. Ik heb er niet veel tijd voor, maar in deze keuken kan ik alles maken wat ik wil. Hij zit vol luxe apparatuur. Maar meestal maak ik alleen spareribs of biefstuk. Ik ben per slot een jongen uit het Zuiden.’ Hij grijnsde naar haar. ‘Ik kan ook griesmeel maken, maar je moet uit het Zuiden komen om dat lekker te vinden. Dat krijg je er bij een Yankee-meisje niet in,’ plaagde hij haar, en ze moest lachen.

‘Ik zou het moeten proberen nu ik hier ben.’

‘Je vindt het vast niet lekker. De meeste mensen niet tenminste. Het is typisch iets voor het Zuiden.’ Ze vergat hoe zuidelijk hij soms was, maar dat vond ze juist leuk aan hem. Goede manieren en respect voor vrouwen, en een bepaalde ouderwetse hoffelijkheid, ondanks het lange haar en de tatoeages, die ze ook leuk begon te vinden. Ze pasten bij zijn stijl en hij kon het hebben. Hij was zo knap dat het niet uitmaakte, en het feit dat hij zich soms een paar dagen niet schoor, maakte hem nog sexyer.

Als dessert bood hij haar een ijsje aan en ze bleven in de keuken zitten praten over het werk dat hij die week moest doen, en het concert dat ze het aanstaande weekend gaven.

‘Morgen ga ik Michael in Atlanta opzoeken,’ zei ze tegen Chase. ‘Ik heb hem vanochtend gebeld en morgenavond is hij vrij. Jammer genoeg moet ik Amanda ook uitnodigen. Zij zit aan hem vast.’

‘Nodig ze anders uit voor het concert. Ik zou hem en zijn “southern belle” graag willen ontmoeten.’

‘Ze is een mispunt,’ zei Stephanie met een verdrietige uitdrukking op haar gezicht. Amanda ging al drie jaar met Michael om en het zag ernaar uit dat ze een blijvertje was. Hij had haar ontmoet toen hij net in Atlanta woonde en had sindsdien geen ander vriendinnetje meer gehad. Ze was even oud als hij. Stephanie en Louise vonden dat ze Michael manipuleerde met haar voortdurende pogingen hem tot een huwelijk te verleiden, al was ze altijd weerzinwekkend beleefd. Bovendien maakte ze een onoprechte indruk op hen.

‘Misschien ontmoet hij daar iemand anders,’ zei Chase optimistisch.

‘Dat denk ik niet,’ zei ze bezorgd. ‘Hij is heel trouw. Hij kijkt nooit naar andere meisjes. Ze zijn al samen sinds zijn tweeëntwintigste, te jong om je al te binden. Ze heeft een hele goeie aan hem en dat weet ze. Ze laat hem heus niet gaan.’

‘Jij hebt je ook gebonden toen je nog heel jong was,’ merkte Chase op, en hij had gelijk.

‘Ja, maar ik ben een meisje en zijn vader was zesentwintig.’ Dat was maar een jaar ouder dan Michael nu was, en dat joeg haar nog meer angst aan.

‘Nou, nodig hem uit voor het concert. Ik wil je zoon ontmoeten. Hopelijk leer jij de mijne ook eens kennen.’ Die had de vorige dag, voor ze naar Memphis gingen, willen langskomen, maar er was geen tijd voor omdat Chase weer aan het werk moest.

‘Dat hoop ik ook,’ zei Stephanie, en ze beloofde Michael te vragen naar het concert te komen als ze hem de volgende dag zag.

‘Hoelang blijf je in Atlanta?’ vroeg hij met een bezorgde blik.

‘Eén nacht maar. Hij heeft het te druk. Hij moet overal komen opdraven voor de Braves. Naar San Francisco komt hij ook nooit meer, behalve voor Thanksgiving en Kerstmis.’

‘Zo gaat het als ze volwassen worden,’ zei Chase filosofisch. ‘Ik zal je missen,’ voegde hij eraan toe. ‘Wat moet ik doen als je teruggaat naar Californië?’ Zij wist ook niet wat ze moest gaan doen. Ze had het zo naar haar zin met hem. En tot nu toe was het heel goed gegaan. Het was hen gelukt één vipkaartje voor een concert te veranderen in een negendaags avontuur, en ze was nog niet vertrokken naar San Francisco en wist ook niet wanneer dat zou gebeuren. Ze dacht erover om op de terugweg Louise te gaan opzoeken in New York nu ze toch al zo ver oostwaarts was. Ze had nog geen besluit genomen of er met Louise over gepraat, die het misschien sowieso te druk had om haar moeder te ontvangen.

‘Dat geldt ook voor mij, dat ik niet weet wat ik moet doen als ik terug ben,’ gaf ze treurig toe.

‘Ga dan niet terug, Stevie,’ zei hij terwijl hij zijn armen om haar heen sloeg en haar dicht tegen zich aan hield. Ze trok zich niet terug. Ze voelde zich veilig en prettig in zijn armen en was in de loop der dagen aan hem gewend geraakt.

‘Ik moet wel.’ Maar terwijl ze het zei, kon ze zich niet herinneren waarom.

‘Nee, dat hoeft niet,’ wierp hij zacht tegen, met zijn gezicht dicht bij het hare. ‘Je kunt doen wat je wilt... zoals hier blijven.’

‘En wat zou ik hier moeten doen?’ vroeg ze fluisterend. Ze had geen eigen leven in Nashville, behalve in relatie tot dat van hem, maar ze vond het heerlijk om er te zijn.

‘Je zou songs voor me kunnen schrijven,’ antwoordde hij, ‘of we bedenken iets anders.’ En voor ze weer iets terug kon zeggen, kuste hij haar licht op de mond en ze had het gevoel dat ze duizelig werd. Zijn lippen waren zo zacht als de vleugels van een vlinder, maar zijn kus was stevig en intens, en ze kon amper adem krijgen toen hij zich losmaakte en op haar neerkeek, met de liefdevolste blik in zijn ogen die ze ooit had gezien. ‘Ik ben gek op je, Stevie,’ zei hij zacht. ‘Ik wil niet dat je weggaat. Als je vertrekt, zal ik je elke dag missen. Dit is me nog nooit overkomen.’

‘Mij ook niet,’ zei ze, en hij kuste haar nogmaals, nu met meer hartstocht, die wederzijds was, en niet alleen tederheid. Hij begeerde haar, maar wilde haar niet afschrikken. Hij wist hoe nieuw dit voor haar was. Maar ze voelde geen angst in zijn armen.

‘Ik wil niet dat je weggaat,’ zei hij weer.

‘We moeten het zien op te lossen,’ zei ze vaag, maar ze wist niet hoe. Ze had een leven en vrienden en een geschiedenis in San Francisco, en een huis waar haar kinderen naartoe kwamen voor feestdagen en familieaangelegenheden. En hij had een leven en een carrière in Nashville, een grote onderneming waar hij rekening mee moest houden. Ze waren geen kinderen meer die nog alle kanten uit konden, en ze woonden ver uit elkaar, in hele andere werelden. Ze bedacht ook dat ze elkaar nauwelijks kenden en dat ze na tien dagen haar hele leven niet zomaar uit het raam kon gooien, maar dat vroeg hij haar ook niet. Hij vertelde haar hoeveel hij om haar gaf en dat hij wilde dat ze kon blijven, wat voorlopig voldoende was. Het schrok haar niet af, maar ze wist nog niet hoe ze dat moesten oplossen.

Ze kusten elkaar nogmaals toen ze later op zijn grote bed samen naar een film lagen te kijken, met Frank en George aan weerszijden van hen. George snurkte zo hevig dat ze het geluid harder moesten zetten om de film te kunnen volgen, en ze moesten er allebei om lachen. Ze hield zelfs van zijn honden. Zijn meeste vriendinnen hadden een hekel gehad aan zijn honden en gezegd dat hij ze buiten moest houden. En Tamra was allergisch voor ze geweest, dus als zij er was, moest hij ze wel buitensluiten. Maar Stephanie vond het heerlijk dat hij honden had.

Hij deed die nacht geen poging om met haar te vrijen. Hij lag gewoon naast haar met een arm om haar heen, hield haar dicht tegen zich aan en zo nu en dan kusten ze elkaar. Het was lief en onschuldig. Ze hadden geen haast, hoewel ze voelde hoe sterk zijn lichaam was en ze zich bewust was van zijn hartstocht als hij haar kuste. Maar hij dwong haar niet om verder te gaan dan ze wilde en hield zichzelf onder controle. Hij was een verstandige, zachte man, bij wie ze zich totaal veilig voelde.

‘Er is trouwens toch geen plaats voor mij in jouw bed,’ plaagde ze hem, naar de honden wijzend, toen ze erover praatten dat ze niet overhaast met elkaar wilden vrijen. Dat betekende een verplichting die ze geen van beiden lichtvaardig wilden aangaan voor ze zeker waren van hun gevoelens. Het was nog steeds erg nieuw en ze waren het erover eens dat het beter was om nog even te wachten. ‘De jongens nemen het hele bed in beslag,’ zei ze toen Frank zijn lange poten uitstrekte in zijn slaap en haar dichter tegen Chase aan duwde, en George nog harder ging snurken.

‘Daar vinden we wel wat op. Ik zal er met ze over praten,’ verzekerde Chase haar. ‘Misschien kunnen we er een deeltijdbed van maken.’ Ze barstten allebei in lachen uit, en na de film kusten ze elkaar nog een poosje. Hij verlangde ernaar haar lichaam naakt op het zijne te voelen en te ontdekken hoe verleidelijk het was, maar ze waren het erover eens dat het alleen maar beter zou worden als ze wachtten tot ze zover waren. ‘Ik hoop dat onze kinderen net zo verstandig zijn als wij voor ze een relatie beginnen,’ zei Chase lachend.

‘Ik betwijfel het,’ merkte Stephanie op. ‘Ik denk dat dat pas gebeurt als je zo oud bent als wij.’

‘Het is mij ook nog nooit overkomen,’ gaf hij toe. Hij was altijd impulsief geweest in zijn seksuele en amoureuze verbintenissen, waardoor hij ook altijd problemen had gekregen. Nu waren ze allebei verstandig.

Met spijt stonden ze op van zijn bed en gingen naar beneden. Hij reed haar terug naar haar hotel en ze kusten elkaar nog even in zijn auto voor ze uitstapte. Hij had haar verteld waar ze in Atlanta moest logeren; een beter hotel dan waar ze meestal overnachtte. En ze beloofde hem te bellen als ze was aangekomen. Het was vier uur rijden vanaf Nashville en ze was van plan om wat rond te lopen, te winkelen en misschien naar een museum te gaan voor ze met haar zoon, als die klaar was met zijn werk, en Amanda uit eten zou gaan. De volgende dag zou ze terugrijden naar Nashville.

‘Als je terug bent, gaan we uit eten. Er zijn hier geweldige restaurants.’ Hij wilde zo veel mogelijk tijd met haar doorbrengen voor ze wegging uit Nashville. ‘Veel plezier in Atlanta,’ zei hij toen hij haar voor de laatste keer kuste en in de ogen keek. ‘Moet ik je nogmaals vertellen hoe erg ik je zal missen?’ Ze glimlachte naar hem. Het was fijn om te horen.

‘Ik bel je morgen,’ zei ze en rende toen het hotel in, zwaaide vanuit de deuropening en haastte zich naar haar kamer. Ze moest nog pakken voor haar verblijf in Atlanta. De rest van haar bagage liet ze achter in haar kamer in het Hermitage, wat voor één nacht simpeler leek.

Net toen ze wilde gaan slapen, belde Chase haar op zijn mobiel. Ze nam op en hoorde een brullende motor voor ze zijn stem herkende. Toen Chase hallo zei, besefte ze dat het George was en begon te lachen. ‘Heb je enig idee hoe het klinkt als George naast je ligt?’ Chase lachte ook, zei dat ze lekker moest gaan slapen en daarna hingen ze op. Terwijl ze in slaap viel, dacht ze aan hem en hoe fijn het was geweest om in zijn armen te liggen. Ze was al in lange tijd niet meer zo gekust.

12

Stephanie stond om zeven uur op om naar Atlanta te rijden. Ze vertrok om halfacht uit het hotel voor de rit van meer van vier uur, waarna ze incheckte in het Ritz-Carlton aan Peachtree Street dat Chase had aanbevolen. Het was even mooi als hij had gezegd, en vanuit haar kamer had ze een geweldig uitzicht op de skyline van Atlanta. ’s Middags liep ze door Atlanta, ging naar het High Museum en wachtte tot Michael klaar was met zijn werk. Ze ontmoetten elkaar in de lobby van haar hotel om zes uur.

Amanda was bij hem en ze zag er even perfect verzorgd uit als hij. Bij de Braves moest hij een pak met een das dragen. Zij werkte voor een reclamebureau als junior copywriter, een goede baan. Ze had aan Duke gestudeerd en was een pienter meisje, maar ze had iets scherps en sluws over zich dat Stephanie nooit prettig had gevonden. Ze was heel ambitieus en eiste veel van Michael. Ze hadden allebei hun eigen appartement in de buurt van het Atlantic Station, maar hadden de afgelopen twee jaar bijna elke nacht doorgebracht in Michaels huis. Hij had het er zo nu en dan over om samen een appartement te huren, maar tot grote opluchting van zijn moeder was dat nog niet gebeurd. Ze hoopte nog steeds dat Michael het uiteindelijk uit zou maken met haar, en dan was het eenvoudiger als ze allebei een eigen huis hadden. Amanda had altijd een verborgen agenda gehad.

Ze had er al een poosje bij Michael op aangedrongen om een beter betaalde baan te zoeken, zodat ze samen een appartement of een huis konden kopen, maar Michael was dol op zijn werk bij de Braves. En in de drie jaar sinds hij van college was gekomen, had hij het prima gedaan. Stephanie was tevreden over hoe ver hij was gekomen en vond dat hij aardiger was voor Amanda dan ze verdiende. Haar moeder zat in het onroerend goed en was heel succesvol, en haar vader werkte bij een bank. En ze had een oudere broer en zus die ook een geslaagde carrière in het zakenleven hadden en allebei getrouwd waren. In hun familie draaide alles om geld.

‘Waar zouden jullie willen eten?’ vroeg Stephanie, en Amanda stelde meteen Bacchanalia voor, een duur restaurant waar ze eerder waren geweest. Ze wist dat Michael liever naar minder chique gelegenheden ging, maar hij voegde zich naar haar. Het was weer een teken van het soort agressieve hebzucht, typisch voor Amanda, waar Stephanie zich altijd aan ergerde en dat haar bezorgd maakte over de toekomst.

Ze waren al aan het eten toen Michael zijn moeder vroeg hoe zij in dit deel van de wereld terechtkwam. Hij was geschrokken toen ze hem gebeld had om te zeggen dat ze de dag erna naar Atlanta wilde komen.

‘Ik kan op het moment mijn draai niet vinden,’ zei ze naar waarheid en met een zucht, en ze wisten allebei waarom. ‘Ik kreeg een uitnodiging van een studievriendin die in Nashville woont. Ik had haar jaren niet gezien en ik dacht dat het misschien leuk was om haar op te zoeken. En het geeft mij ook de gelegenheid om jullie te zien.’ Michael wist niet wat hij moest zeggen, omdat de lange rit door het hele land om een vriendin te bezoeken die ze jaren niet meer had gezien zo totaal niet bij Stephanie paste. Hij had er altijd op kunnen vertrouwen dat zijn moeder op dezelfde plek bleef. Ze ging nooit ver van huis, en nooit in haar eentje. Zelfs toen zijn vader nog leefde, hadden ze alleen kleine reisjes gemaakt naar Tahoe, Santa Barbara, Los Angeles, Palm Springs of New York om zijn zussen op te zoeken, en eens in de paar jaar gingen ze naar Europa. Hij kon zich zelfs niet voorstellen dat ze naar Nashville, Tennessee, was gereden, en al helemaal niet alleen. Maar ze zag er goed uit en zei dat ze het erg naar haar zin had gehad.

‘We zijn gisteren naar Graceland geweest,’ zei ze uit eigen beweging, en dat verraste hem nog meer.

‘Graceland? Sinds wanneer heb jij belangstelling voor Elvis?’ Hij was gestorven toen zij twaalf jaar was, en naar hij zich herinnerde, had ze nooit naar zijn muziek geluisterd. Ze hield van andere dingen, zoals melodieuze songs, Motown en heel soms van een rapsong die ze vaak hadden gezongen toen zij nog jong waren.

‘Mijn vriendin stelde het voor en ik vond het wel leuk om zijn huis te bezoeken. Het is echt heel bijzonder om te zien waar zo iemand woonde. En Nashville bruist werkelijk van de countrymuziek. Trouwens, heel toevallig heb ik via mijn vriendin Chase Taylor ontmoet. Hij geeft zaterdag een concert en heeft jullie allebei uitgenodigd, met vipkaartjes, backstagepasjes, de hele heisa. Ik denk dat jullie het leuk zullen vinden. Als jullie willen, ga ik mee.’

‘Hoelang blijf je nog in Nashville, mam?’

‘Nog een paar dagen. Ik blijf tot het concert als jullie besluiten te komen. Ik wil volgende week Louise in New York opzoeken en dan rij ik naar huis.’

‘Alleen?’ Hij keek geschokt toen ze knikte. ‘Je bent echt een zwerver geworden sinds papa is gestorven.’ Hij klonk oprecht verbaasd en een beetje ongerust. Ze vertelde hem niet over Las Vegas of de Grand Canyon waar ze Chase had ontmoet.

‘Ik heb thuis niet veel te doen, behalve mijn vrijwilligerswerk in het opvanghuis, en dat is nogal lukraak,’ zei ze naar waarheid. ‘Jullie zijn het huis uit... en papa... ik heb nog maar weinig te doen. Alle mensen die ik ken, zijn getrouwd en druk met hun eigen leven. Ik wil echt een baan hebben.’ Hij had plotseling medelijden met haar, en dat zag ze in zijn ogen.

‘Wat naar, mam,’ zei hij zacht. Hij leek zo erg op haar dat het gewoon schokkend was. Hij was lang, mager en atletisch, en hij had ook blond haar en blauwe ogen. Hij was de mannelijke versie van haar. Mensen maakten er altijd opmerkingen over, en zij zag het zelf ook nu hij haar vanaf de andere kant van de tafel medelijdend aankeek. Hij had plotseling een glimp opgevangen van hoe eenzaam ze was, zo erg dat ze het hele land door was gereden om haar zoon en dochter en een studievriendin op te zoeken. Dat besef verdrong de uitnodiging voor het concert helemaal uit zijn hoofd.

‘Ik heb het naar mijn zin,’ zei ze. Ze leek het te menen en ze vertelde niet hoezeer ze ertegen opzag om naar huis te gaan. ‘Hebben jullie zin om naar dat concert te gaan? Het is zaterdag. Hij lijkt een aardige man en hij is een grote ster.’ Ze was blij dat Michael niet naar de naam van haar studievriendin had gevraagd. Ze wist dat ze er snel een zou moeten verzinnen.

‘Reken maar. Ben jij een countryfan?’ Het was een heel nieuwe kant van haar die hij nog nooit had gezien.

‘Niet echt,’ zei ze eerlijk. Hij kende haar wel beter. Ze kon niet tegen hem liegen, en dat had ze ook nooit gedaan. Ze vond het vreselijk, maar nu had ze geen keus. Hij zou beslist geen begrip hebben voor de toevallige ontmoeting in de Grand Canyon of voor wat Chase voor haar begon te betekenen. En het was te snel na zijn vaders dood om een nieuwe man in zijn leven te brengen, en zelfs in het hare. ‘Maar daar draait het in Nashville nu eenmaal om,’ voegde ze eraan toe. ‘Komen jullie?’

Amanda leek er wel oren naar te hebben, vooral naar die backstagepasjes, en een weekend samen met Michaels moeder waarin ze bij haar in het gevlij kon komen. Michael wist het nog niet zeker, hoewel hij het fijn zou vinden zijn moeder nogmaals te zien.

‘Mag ik het morgen beslissen, mam? Het team is dit weekend weg, maar ik geloof dat we plannen hadden.’

‘Natuurlijk, schat. Het was erg aardig van hem om kaartjes voor ons te regelen. Ik kan het hem morgen laten weten.’ Ze probeerde er nonchalant over te doen.

‘Ik zou ook graag je vriendin willen ontmoeten,’ zei hij hartelijk, in een poging haar te laten weten dat hij belangstelling had voor wat ze deed en wat er voorviel in haar leven.

Stephanie wist dat ze, als hij zou komen, een reden moest verzinnen waarom haar fictieve vriendin er niet was. Misschien kon ze zeggen dat ze ziek was, dacht ze bij zichzelf – áls Michael kwam, wat niet bepaald zeker was. Maar ze zou hem graag aan Chase willen voorstellen. Ze was trots op haar zoon. Ze glimlachte naar hem, en keek daarna naar Amanda. Ze was een knap meisje; haar haren en ogen waren net zo donker als die van hem licht waren. Ze had alleen zo’n gedecideerde manier van doen, alsof ze Michael in haar macht had, en dat maakte zijn moeder zenuwachtig. Amanda leek ouder dan ze was en klaar om aan een getrouwd leven te beginnen. En Michael leek daarin mee te gaan. Hij was onschuldig en jong. Amanda was volwassener voor haar leeftijd.

Ze hadden een leuk etentje samen en daarna gingen de jongelui naar zijn huis, en Stephanie terug naar haar hotel. Ze zou de volgende morgen terugrijden naar Nashville, omdat Michael zei dat hij die hele dag en avond bezet was.

Op de terugweg praatte Michael met Amanda over zijn moeder. ‘Ik maak me zorgen om haar. Ze probeert te doen of ze gelukkig is, maar ik weet dat ze verdriet heeft.’ Hij kende haar goed. ‘Ze weet niet wat ze moet beginnen zonder mijn vader.’

‘Doe niet zo gek,’ wuifde Amanda zijn bezorgdheid weg. ‘Ze heeft er nog nooit zo goed uitgezien. Ze is een mooie vrouw. Er komt vast snel een nieuwe man in haar leven. Ik wed dat ze ooit hertrouwt.’ Het was niet wat Michael wilde horen.

‘Je kent mijn moeder niet. Ze hield echt van mijn vader en ze was aan hem verknocht. Ik weet zeker dat ze nooit zal hertrouwen of zelfs maar een andere man zal willen.’

‘Op haar achtenveertigste?’ Amanda lachte hem uit. ‘Je weet niet wat je zegt. Ze is knap, ze heeft geld, binnen een jaar is er een man in haar leven.’ Michael keek strak voor zich uit terwijl hij naar huis reed en zei geen woord meer. ‘En moet je zien hoe onafhankelijk ze is. Ze heeft in haar eentje het hele land doorkruist.’

‘Ze moet wanhopig zijn geweest om dat te doen,’ zei hij terwijl hij zijn tanden op elkaar klemde. Amanda luisterde niet naar hem en begreep niet waarom hij zo bezorgd was. ‘Ze vindt het niet eens prettig om alleen naar Tahoe te gaan.’

‘Misschien heeft ze een bladzijde omgeslagen toen je vader stierf. Dat vind ik geweldig. En nu ontmoet ze allemaal mensen. Wat vind jij van dat concert zaterdagavond?’

‘Ik ben niet zo gek op countrymuziek. Jij?’

‘Wat maakt het uit? Vipkaartjes en backstagepasjes om Chase Taylor te ontmoeten lijkt me behoorlijk gaaf.’

‘Ja, misschien.’ Hij keek er niet opgetogen bij.

‘Ik zou er graag naartoe willen,’ zei ze vastberaden. ‘Trouwens, het zou fijn zijn om je moeder nog een keer te zien. Zullen we gaan?’

‘Ik bel haar morgen,’ zei hij, met een verdrietige uitdrukking op zijn gezicht.

In haar hotelkamer zat Stephanie met Chase aan de telefoon. ‘Hoe was het?’ vroeg hij haar.

‘Leuk met Michael, maar ja, die dominante vriendin van hem. Ik heb voortdurend het gevoel dat ze hem bij de strot heeft en zijn leven bepaalt.’

‘Heb je hem uitgenodigd voor het concert?’

‘Hij zei dat hij het morgen zou laten weten. Ik kreeg het gevoel dat zij graag wil.’

‘Goed. Dan kan ik ze allebei ontmoeten. Ik wil dat meisje zelf wel eens zien. Ik zal je zeggen wat ik ervan denk.’

‘Ik hoop dat ze komen.’ Ze vond het een fijn idee om haar zoon weer te zien en had een kamer voor hen gereserveerd in het Hermitage Hotel, voor het geval dat. ‘Ik ben morgen tegen lunchtijd terug in Nashville,’ zei ze, en hij klonk vergenoegd.

‘Ik haal je in de middag op en dan kunnen we teruggaan naar mijn huis. Ik heb morgenavond een repetitie voor het concert.’

‘Dat is een goed plan. Tot morgen,’ zei ze hartelijk, maar toen ze ophing, dacht ze aan haar zoon. Hoe beleefd en vriendelijk Amanda ook tegen haar was, ze had haar gewoon nooit aardig gevonden. En ze deed, net als Michael, altijd alles wat Amanda wilde. Zij had het voor het zeggen.

Michael belde haar zodra ze terug was in het hotel in Nashville, en hij verraste haar. Ze hadden besloten naar het concert te komen. Hij vertelde haar eerlijk dat Amanda Chase wilde ontmoeten.

‘Hij is een aardige man. Jij zult hem ook sympathiek vinden. En zijn muziek is echt goed.’ Ze vertelde hem niet dat ze hem had geholpen met een paar regels voor een van zijn songs of dat ze erbij was geweest toen ze een album opnamen of dat ze met hem naar Nashville was gereden. Er was veel dat Michael niet wist, en voorlopig ook niet hoefde te weten.

Hij zei dat ze zaterdagmiddag in Nashville zouden zijn, en ze beloofde hem op te wachten in het hotel. Chase zou het druk hebben in de Bridgestone Arena, waar de Country Music Association Awards elk jaar plaatsvonden, maar dit was een onafhankelijk concert dat georganiseerd was door een beroemde promotor van countrymuziek. Het was een omgeving waar Chase zich prettig voelde, en hij verheugde zich erop.

Ze was blij dat ze Michael nog een keer zou zien voor ze naar San Francisco vertrok. Toen Chase haar die middag ophaalde, vertelde ze het hem en hij deelde haar blijdschap. Hij was opgetogen om haar te zien en kuste haar zodra ze bij het hotel waren weggereden. Chase had haar veel te vertellen over hun voorbereidingen voor het concert, en hij keek geërgerd toen ze bij zijn huis kwamen en buiten een tiental toeristen zagen staan met een kaart in de hand. Die waren makkelijk te krijgen in het bezoekerscentrum en in de Ernest Tubb Record Shop, die kaarten van de huizen van sterren verkocht. Chase wierp er één blik op en reed toen langs het huis naar de achterkant van het terrein, naar de ingang van Sandy’s huis. Haar auto stond er niet en hij zag dat ze weg was toen ze door het hek reden en de Corvette in de garage parkeerden. Het zou makkelijker zijn geweest om in een beveiligde wijk te wonen, of achter hoge muren, maar hij hield van zijn huis. Daarom nam hij het voor lief dat toeristen zich soms buiten stonden te vergapen of dat er toerbussen langsreden. Vanaf de straat konden de mensen niets zien, en hij hield aan de voorkant van het huis de luxaflex dicht. Voor hij erin trok had hij alle ramen laten voorzien van kogelvrij glas. Stephanie vond het triest dat hij zich zorgen moest maken over dat soort dingen. Maar voor hem was het de realiteit en de prijs van het sterrendom.

Ze babbelden wat in de keuken terwijl hij aan zijn bureau zijn mails checkte en er een paar beantwoordde. Wanda liep in en uit en zei Stevie gedag. Ze was plotseling een vaste verschijning geworden, en Wanda mocht haar graag en zag dat Chase erg op haar gesteld was. Uiteindelijk arriveerden de bandleden en ze begonnen te repeteren in de studio. Ze speelden door tot twaalf uur ’s avonds en aten alleen even snel tussendoor. Hij had een nieuwe song voor Sandy geschreven en twee voor zichzelf. Ze waren het er allemaal over eens dat hun optreden energiek en fris was, en Stephanie vond de nieuwe songs erg goed. Tijdens een pauze fluisterde hij tegen haar dat een ervan over haar ging. Het heette ‘De Countryboy en de Lady’ en hij zou hem zaterdagavond voor het eerst met publiek uitproberen. Ze vond het een prachtige song toen ze de woorden hoorde. Hij vertelde dat hij het na hun terugkeer naar Nashville had geschreven, helemaal geïnspireerd door haar. De melodie was even mooi als de woorden.

Na de repetitie zaten ze als twee tieners in de auto te vrijen voor hij haar terugbracht naar het hotel. Hun relatie was hartstochtelijker aan het worden, als een langzaam begonnen brand die zich begon te verspreiden.

De volgende dag wachtte ze in het Hermitage Hotel op Michael en Amanda. Toen ze aangekomen waren, leek Amanda zich oprecht te verheugen op het concert, en Michael was blij zijn moeder te zien. Ze liepen die middag langs een paar muziekwinkels en genoten van de livemuziek. Michael vroeg haar naar haar vriendin, die hij graag wilde ontmoeten. Stephanie keek hem met een teleurgestelde blik aan, gebruikmakend van acteerkwaliteiten waarvan ze zich nooit bewust was geweest.

‘Stomme pech. Ze heeft gisteravond griep gekregen en ze is zo ziek als een hond. Ik ben erg teleurgesteld. Ik wilde haar graag aan jullie voorstellen, hoewel ze een paar vreselijke verhalen over mij op college kan vertellen, die jullie niet hoeven te horen.’ Hij glimlachte. ‘Ze heeft Chase Taylor gebeld en we krijgen toch kaartjes en backstagepasjes. Iedereen schijnt hier mensen te kennen die met muziek bezig zijn. Dus alles is geregeld voor vanavond.’

‘Wat jammer dat ze ziek is,’ zei Michael, geheel overtuigd. Het zou niet bij hem opkomen te denken dat zijn moeder loog. Of iets zou hebben met een countryster. Beide ideeën zouden hem belachelijk voorkomen en Stephanie voelde zich een beetje schuldig dat ze hem niet de waarheid had verteld, en hoopte dat zij of Chase die avond niets zouden zeggen dat hen zou verraden.

Ze had hem het verhaal verteld dat ze Michael op de mouw zou spelden en ze hadden een fictieve naam voor haar studievriendin verzonnen. Laura Perkins. Het klonk hun heel geloofwaardig in de oren, en Michael ook.

Ze aten die avond in de uitstekende Capitol Grille in het hotel en om acht uur vertrokken ze naar de Bridgestone Arena, waar Chase de afgelopen acht uur had gerepeteerd en de set had opgebouwd. Hij hield altijd zelf toezicht op de voorbereidingen en vertrouwde nooit alleen op producers of zaalmanagers. Hij had een auto met chauffeur gestuurd om hen op te halen, terwijl Michael dacht dat zijn moeder het had geregeld. Zodra ze hun kaartjes lieten zien, werden ze naar de eerste rij gebracht, precies in het midden waar Chase op maar een paar meter afstand van hen zou staan. Amanda was zo opgewonden dat ze bijna begon te gillen en ze belde een bevriende collega op haar mobieltje om haar te vertellen waar ze waren en dat ze Chase backstage zouden ontmoeten.

‘Ik wist helemaal niet dat je zo dol op hem was,’ zei Michael verrast.

‘Wat dacht je? Hij is fantastisch,’ zei ze, met haar zware, zuidelijke accent. Ze zei altijd expres dat mannen uit het Zuiden knapper waren dan Yankees, ‘behalve Michael natuurlijk’. Maar die toevoeging klonk nooit helemaal oprecht. Daarna begon ze met Stephanie te babbelen terwijl Michael de honkbaluitslagen opzocht op zijn BlackBerry. De Braves speelden die avond in Philadelphia en hij was blij dat hij er niet heen hoefde. Hij moest vaak mee met hun uitwedstrijden. Amanda vond het heerlijk om hem te vergezellen, vooral als ze in luxe hotels logeerden die betaald werden door de club die zijn werkgevers goed behandelde. En ze vond hun kamer in het Hermitage ook mooi. Zijn moeder was altijd heel gul voor hen. Amanda verwachtte het gewoon, maar Stephanie deed het voor haar zoon.

De Arena was afgeladen en het concert stond gepland voor halfnegen, maar begon pas om negen uur. Stephanie vroeg zich af waarom en hoopte dat er niets was gebeurd, maar ze kon het niet gaan vragen. Sandy had zich die dag niet lekker gevoeld en misschien was ze ziek geworden. Ze had Chase voor het laatst gesproken voor het eten, en hij had gezegd dat alles in orde was. Hij klonk alsof hij het druk had en ze hadden snel opgehangen. Maar toen ze zich echt ongerust begon te maken, gingen de lichten uit en begon het voorprogramma. Bobby Joe en zijn groep speelden een korte set en namen afscheid. En toen kwam de band op en knalde de muziek door het geluidssysteem, en even later stond Chase op het podium, even dynamisch als altijd, en hij had meteen alle aandacht van het publiek. Zijn fans schreeuwden zijn naam toen hij een van zijn nieuwe songs begon te zingen. Hij bewaarde die over Stephanie tot bijna aan het einde, en het publiek werd weer helemaal verliefd op hem.

Stephanie zag dat Amanda gebiologeerd was, en Michael genoot er ook van. Het concert was geweldig en het publiek applaudisseerde en schreeuwde en smeekte om toegiften toen het voorbij was, en hij speelde er drie. Daarna boog hij voor de laatste keer en liep het podium af, gevolgd door het spotlight. Het was een fantastisch optreden geweest. Amanda sprong op en neer en klapte in haar handen toen er iemand naast hen verscheen die vroeg of ze mee naar achteren kwamen. Tijdens het optreden had Chase haar recht aangekeken met een blik waaruit zijn gevoelens voor haar spraken, maar de mensen om hen heen dachten dat het deel uitmaakte van zijn act, en dat zij toevallig een gelukkige fan was. Maar ze wist precies wat het betekende, net als toen hij de song zong die hij voor haar had geschreven. Ze hoopte alleen dat Michael het niet doorhad, maar daar was geen enkele reden voor.

Ze volgden de man het podium op en door de ruimte daarachter, langs alle geluidstechnici naar de trailer die ze voor Chase hadden ingericht achter de Arena. Hij was bijna even luxueus als zijn bus. Amanda liep met grote ogen het trapje op. Stephanie stelde hen beiden voor aan Chase.

‘Hartelijk dank dat jullie naar het optreden zijn gekomen,’ zei Chase tegen Michael, die verbaasd keek.

‘Jij bedankt voor de kaartjes.’ Ze spraken even over honkbal en Chase zei dat hij een Braves-fan was. Hij was heel vriendelijk tegen allebei en liet niets merken toen hij met Stephanie praatte. Hij speelde het perfect toen hij zei dat hij het erg jammer vond dat Laura niet kon komen en dat hij hoopte dat ze niet al te ziek was. Stephanie stelde hem gerust en zei dat het maar een griepje was. Op dat moment stampte Sandy met een woedend gezicht de trailer in en liep recht op Chase af, Michael en Amanda negerend, en zelfs Stephanie. Michael staarde haar aan. Ze had het cowboyhemd met lovertjes en de nauwsluitende spijkerbroek aan die ze op het podium had gedragen. Haar steile, blonde haar reikte tot aan haar middel.

‘Wat is Bobby Joe toch een hufter!’ zei ze tegen haar voogd, wat zelfs hem verbaasde. ‘Hij zei dat ik de eerste helft van het concert vals zong en dat ik er in de nieuwe song een hele octaaf naast zat.’ Chase probeerde zijn gezicht in de plooi te houden. Het was gewoon weer typisch iets voor Bobby Joe om haar een rotgevoel over zichzelf te bezorgen. Dat had ze nog steeds niet door.

‘Je was geweldig!’ stelde hij haar gerust. ‘Geloof maar dat ik je zelf had uitgekafferd als je vals had gezongen of er een octaaf naast zat. Hij is jaloers; we hebben zijn optreden vanavond verkort vanwege de nieuwe songs. Hij is gewoon pissig.’ En daarna wees hij haar op haar gedrag. ‘Sandy, we hebben gasten. Dit is Stephanies zoon Michael uit Atlanta en zijn vriendin Amanda.’ Hij keek ernstig en op zijn hoede toen hij het zei en wierp haar een blik toe om duidelijk te maken dat ze haar mond niet voorbij moest praten. Ze begreep het onmiddellijk. Ze was een buitengewoon pienter meisje.

‘O, hallo,’ zei ze met een beschaamd gezicht. ‘Sorry dat ik zo tekeerging. Mijn vriendje vindt dat ik niet kan zingen.’ Ze keek naar Michael en dacht bij zichzelf dat ze nog nooit van haar leven zo’n knappe man had gezien, behalve misschien Chase.

‘Je was fantastisch,’ verzekerde Michael haar terwijl ze elkaar bleven aankijken. Stephanie had het gevoel dat ze de vonken van hen af zag springen en glimlachte. Amanda werd te zeer in beslag genomen door Chase om het te merken. Ze stond met haar rug naar Michael toe en zag niet wat er gebeurde. Maar Chase wel, en Stephanie ook. Er was iets gebeurd tussen de twee jonge mensen zonder dat er iets was gezegd.

‘Ik moet nog meer oefenen op die song,’ zei Sandy vaag, maar ze keek alsof ze geen idee had van wat ze zei en Michael leek het niet erg te vinden. ‘Woon je in Atlanta?’

‘Ja, ik werk voor de Braves.’

‘Ik ben dol op honkbal,’ zei ze, en plotseling klonk ze heel zuidelijk, nog erger dan Amanda, die Chase probeerde te charmeren. Die hield haar aandacht vast opdat Michael en Sandy met elkaar konden praten. Hij stond aan de kant van Stephanie.

‘Je moet eens naar een thuiswedstrijd komen,’ zei Michael tegen Sandy, terwijl zijn blik op haar gericht bleef. Hij was zich niet meer bewust van Amanda.

‘Dat zou ik leuk vinden,’ zei Sandy, die Amanda ook helemaal was vergeten, en ook het feit dat ze zelf een vriendje had. Het was alsof Michael en Sandy alleen in het vertrek waren. En toen kwamen er meer mensen de trailer binnen. Chase moest zich met hen bezighouden, Sandy werd weggetrokken om met iemand te praten en Stephanie voerde Michael en Amanda mee naar buiten. Ze zag dat haar zoon versuft leek. Amanda bleef maar doorgaan over hoe ongelooflijk Chase was en hoe charmant, maar hij hoorde er geen woord van. Hij keek zijn moeder wezenloos aan, alsof hij getroffen was door een bom toen Sandy binnenkwam. Ze was zeven jaar jonger dan hij, achttien jaar, maar dat maakte hem niets uit. Ze was het mooiste, aantrekkelijkste meisje dat hij ooit had gezien.

Ze namen een slaapmutsje in de Oak Bar in het hotel en Michael zei letterlijk geen woord.

‘Alles in orde, schat?’ vroeg zijn moeder en hij knikte.

‘Ja, prima. We hebben vanavond verloren in Philly.’

‘O, wat naar.’ Maar ze wisten allebei dat hij niet aan de Braves dacht. Ze vroeg zich af of hij iets over Sandy zou zeggen tegen haar, maar dat ging niet. En hij had geen idee hoe goed zijn moeder haar kende. Amanda was nog steeds enthousiast aan het doordraven over Chase.

Niet veel later ging het jonge stel naar hun kamer en Amanda bedankte haar uitgebreid voor de kaartjes. Michael zei alleen dat hij erg moe was en verdween naar binnen.

Stephanie liep naar haar eigen kamer, ging op bed liggen en zette de tv aan. Twee uur later, toen Chase uit de Arena was vertrokken waar de bandleden hun apparatuur nog aan het inpakken waren, belde hij haar op de terugweg naar huis. Hij was veertien uur achter elkaar in touw geweest en was moe, maar het concert was een groot succes.

‘Het was echt geweldig,’ zei ze, de tv zachter zettend. En ze was blij dat haar zoon niets gemerkt had van wat er tussen hen gaande was. Chase had het heel goed aangepakt, uit respect voor haar.

‘Ja, het ging best goed,’ zei hij. Hij had de kap van de Corvette omhooggedaan. Het was een prachtige juninacht met volle maan. ‘Ik geloof dat er vanavond iets magisch gebeurde.’

‘Ik vond onze song prachtig,’ zei ze, nog steeds ontroerd dat hij hem voor haar had geschreven en hem die avond met zijn blik op haar gericht had gezongen.

‘Ik ook. Maar dat bedoelde ik niet. Ik bedoelde in de trailer, na afloop. Je zoon zag eruit alsof hij flauw zou vallen toen Sandy binnenkwam. Ik hoorde vogels zingen, harpen en violen opklinken. Ze zagen eruit alsof ze gefascineerd waren door elkaar. Ik probeerde Mevrouw Bemoeial bezig te houden, zodat ze er niets van zou merken.’ Stephanie lachte om wat hij zei.

‘Ik dacht dat je misschien voor haar viel,’ plaagde Stephanie hem.

‘Dat dacht ik niet. En ik weet precies wat je bedoelt als je over haar praat. Ik ken het type. Ze is opdringerig, maar op een verhulde manier. Terwijl ik haar nauwelijks ken, kreeg ik toch het gevoel dat ze op geld uit is. Dat is het enige waarover ze praat, wie wat heeft. Maar ik denk dat er vanavond iets is gebeurd, met Sandy. Ik hoop dat hij er iets aan doet.’

‘Ik betwijfel het. Hij is enorm trouw aan Amanda. Het is verschrikkelijk om het te zeggen, maar ik weet niet eens zeker of hij wel van haar houdt.’

‘Ja, maar vanavond is er iets gebeurd,’ hield Chase vol, vertrouwend op zijn instinct, en Stephanie hoopte dat hij gelijk had. ‘Het was alsof ik naar een film keek. Hij viel meteen voor haar, en zij voor hem. Sandy zei tegen hem dat ze zo van honkbal hield. Jezus, ze kan nog geen bal van een knuppel onderscheiden.’ Stephanie lachte nog steeds, en ze vroeg zich af of Chase gelijk had en of er iets uit voort zou komen. Het leek haar onwaarschijnlijk, maar er waren wel vreemdere dingen gebeurd. Zij had Chase ontmoet. ‘Kun je hem op een of andere manier stiekem haar nummer geven?’

‘Ik weet niet hoe. Welk voorwendsel zou ik moeten verzinnen?’ vroeg Stephanie.

‘Zeg dat hij haar moet uitnodigen voor een wedstrijd,’ zei Chase.

‘Probeer je een romance tot stand te brengen tussen jouw pupil en mijn zoon?’ plaagde ze hem.

‘Zeker,’ gaf hij onbeschaamd toe. ‘En als het werkt, bewijs ik je een grote dienst.’

‘Nou, zeker. Dan zou ik je heel wat verschuldigd zijn!’

‘Daar herinner ik je nog wel eens aan.’

Ze spraken weer over het concert en hij was tevreden. Hij zei dat hij haar de volgende dag zou bellen zodra hij wakker was.

Ze was van plan om met Amanda en Michael af te spreken voor een brunch in het hotel voor ze terugreden naar Atlanta.

De volgende morgen in het restaurant van het hotel vond Stephanie dat Michael nog steeds afwezig leek, en hij was ongebruikelijk stil, terwijl Amanda eindeloos doorging over de charmes van Chase, hoe knap hij was en hoe geweldig het concert was geweest. Ze bedankte Stephanie nogmaals en ging daarna naar boven om haar tas te pakken en haar tanden te poetsen voor ze vertrokken, terwijl Michael de laatste paar minuten met zijn moeder doorbracht.

‘Mam,’ zei hij, en hij klonk even serieus en zij was plotseling bang dat hij haar weer zou vragen hoe ze Chase had leren kennen, maar die had de avond tevoren niets laten doorschemeren en zij ook niet. ‘Je hebt zeker niet toevallig het nummer van zijn dochter, hè?’ Hij zou niet weten waarom zij dat zou hebben, maar hij moest het vragen, voor het geval dat. Hij zag er wanhopig en bijna ziek uit, en dat greep haar aan.

‘Nou, dat is ook grappig. Dat heb ik wel. Ze was bij Chase toen mijn vriendin Laura me voorstelde en toen gaf ze me haar nummer. Ze is trouwens niet zijn dochter. Hij is haar voogd. Haar ouders zijn gestorven en haar vader heeft haar overgedragen aan Chase toen ze vijftien was. Dat heeft ze me allemaal verteld toen ze me haar nummer gaf.’

‘Hoe oud is ze?’ Hij keek nog steeds ongerust. Hij was bang dat ze zestien of zeventien zou zijn. Ze zag er jong uit.

‘Achttien.’

‘Dan is ze tenminste meerderjarig,’ zei hij grijnzend, en zijn moeder zei niets. Ze was verrukt dat hij op zijn minst enigszins in haar geïnteresseerd was. Misschien had Chase gelijk en ze had zelf de vorige avond in de trailer het magische moment gezien. Stephanie zocht Sandy’s nummer op in haar mobieltje en sms’te het naar hem. Meteen daarna verscheen Amanda weer aan tafel met haar tas in haar hand, klaar om te vertrekken.

Stephanie liep met hen mee naar Michaels auto en omhelsde hem en bedankte hem dat hij gekomen was.

‘Daar ben ik blij om,’ zei hij, haar direct aankijkend, en ze knikte en omhelsde hem nog een keer. Ze kon in het bijzijn van Amanda niet zeggen dat hij Sandy moest bellen, maar ze hoopte dat hij het zou doen. Ze wist dat ze zich er verder niet mee moest bemoeien. Hij was een man. Hij moest zelf weten wat hij deed. Maar ze duimde dat de magie echt was geweest. Ze wilde dat hij dat zou ervaren, meer nog dan ze Chase wilde. Michael had zijn hele leven nog voor zich, en ze wilde dat het een goed leven zou zijn, niet met een vrouw die niet echt van hem hield en hem alleen zag als een goede partij. Daar was Stephanie de afgelopen drie jaar van overtuigd geraakt.

Ze zwaaide toen ze wegreden en ging terug naar haar hotelkamer. Chase belde even later en ze reed naar Brentwood om de dag samen met hem bij het zwembad door te brengen. Hij sneed die middag een pijnlijk onderwerp aan.

‘Wanneer vertrek je, Stevie?’ Hij wist dat het niet lang meer zou duren. Ze had erin toegestemd te wachten tot na zijn concert, en ze had haar zoon willen zien, maar nu waren er geen redenen meer om het uit te stellen. Ze had Louise gebeld en die zei dat donderdag de enige dag was waarop ze tijd had voor haar moeder, wat betekende dat Stephanie dinsdag moest vertrekken uit Nashville om in twee dagen naar New York te rijden. Ze zou nog één dag samen met Chase kunnen doorbrengen, maar daarna moest ze de realiteit onder ogen zien en vertrekken. Ze vond het even triest als hij, en Chase wilde graag een reden bedenken waarom ze terug zou moeten komen. Binnenkort. Of anders zou hij naar Californië gaan om haar te zien. Hij kon zich zijn leven niet meer zonder haar voorstellen.

‘Ik vertrek dinsdag,’ zei ze verdrietig, ‘zodat ik woensdagavond in New York kan zijn. Louise heeft wat tijd vrij op donderdag en vrijdag ga ik terug naar Californië.’

‘Weet je zeker dat je niet met de bus wilt? Ik kan je auto terug laten slepen.’ Hij maakte zich nog meer zorgen over haar nu hij haar beter kende. Maar ze hield vol dat het prima zou gaan.

‘Ik ben een grote meid.’ Ze glimlachte naar hem. ‘Ik heb het nog nooit gedaan, maar ik wil het graag. Ik heb veel om over na te denken op de terugweg.’ Hem, haar leven, en hoe het vanaf nu verder moest.

‘Je kunt altijd terugkomen,’ zei hij hoopvol, maar hij wist dat ze dat niet zou doen. Tenminste, voorlopig niet. Hij wilde haar de ruimte en de tijd geven om haar leven te overdenken en plannen te maken, maar hij zou niet lang bij haar vandaan blijven. Dat kon hij niet. Ze betekende nu te veel voor hem, en hij kon niet meer zonder haar. Ze had een plek in zijn hart veroverd.

‘Ik kom terug naar Nashville,’ zei ze, en ze meende het. ‘Ik weet alleen niet wanneer.’

‘Ik kan jou komen opzoeken.’

‘Dat zou ik fijn vinden,’ zei ze kalm. Dan zou ze hem kunnen zien als deel van haar echte leven, niet alleen als fantasie of een soort droom. De waarheid was nogal moeilijk te geloven. Ze had een verkeerde afslag genomen en was naar Las Vegas gegaan, had een superster ontmoet in de Grand Canyon en was hem sindsdien gevolgd, terug naar Las Vegas, het hele land door, en naar Nashville, waar ze gelukkiger was geweest dan ooit. Maar nu moest ze terug naar huis om erachter zien te komen wie ze was zonder Bill. Ze moest zorgen dat ze Bill kon laten rusten voor ze haar armen kon openen voor Chase. Ze wist dat ze verliefd op hem aan het worden was, maar ze wist niet wat dat betekende, of hoe dat zou zijn, of zelfs of dat zou kunnen.

Ze had haar hele leven in dienst gesteld van haar echtgenoot en kinderen, zo lang dat ze nu zonder hen geen eigen identiteit had. En ze wilde als een complete vrouw iets met Chase kunnen beginnen, en niet alleen weer zíjn schaduw worden. Ze had het gevoel dat ze zelf geen schaduw had, en dat de dingen die haar bestaan en persoonlijkheid bevestigden niet meer golden. Ze was niet meer iemands echtgenote, wat de afgelopen zesentwintig jaar haar voornaamste rol was geweest. Ze had geen kinderen meer thuis voor wie ze moest zorgen. Ze had geen carrière. Niemand had haar meer nodig. Ze woonde in een leeg huis in San Francisco en bij haar vrienden voelde ze zich als een vijfde wiel aan de wagen. Maar ze kon niet zomaar wegrennen en zich verschuilen in Chase’ overvolle leven in Nashville. Ze moest er eerst achter zien te komen wie zij was, en wat haar identiteit als vrije vrouw was, en zich niet zomaar aan de zijne binden. Dat begreep hij, maar het joeg hem angst aan toen ze het hem die avond onder het eten uitlegde, toen ze weer samen hadden gekookt en een hele tijd in zijn keuken zaten te praten.

‘Ik zal op je wachten,’ zei hij kalm, en hij probeerde zelfverzekerder te klinken dan hij zich voelde. Stel dat ze besloot dat ze haar vroegere leven prettiger vond, met haar oude vrienden, en zonder hem, in haar vertrouwde stad en huis? Hij wilde zijn wereld met haar delen. Maar zij had haar waardigheid, wilde een doel in haar leven vinden, en niet helemaal van hem afhankelijk zijn voor haar behoeften. Daarom hield hij van haar. Hij hield van haar om alles wat ze was. Hij hoopte alleen dat zij een uitweg uit het doolhof zou vinden en terug zou komen naar hem. Dat was alles wat hij op dit moment wilde.

13

Die maandag brachten Stephanie en Chase samen een rustige dag door. Ze wist dat hij veel te doen had, maar hij zei dat hij bij haar wilde zijn. Ze namen de honden mee voor een lange wandeling in Centennial Park, tenminste, zo lang als George het toestond omdat hij een hekel had aan wandelen en almaar ging zitten om boos naar hen te kijken. Ze hielden het gesprek licht en probeerden niet te piekeren over de toekomst. Geen van beiden wist wat er zou gaan gebeuren. Ze wisten alleen hoe geweldig de afgelopen twee weken waren geweest. Dat was al íéts, en het voelde voor hen beiden als een zegen en een gelukkig toeval. Een paar minuten eerder of later op dat pad in de Grand Canyon en ze zouden elkaar nooit hebben ontmoet. Ze had kunnen besluiten om rechtstreeks naar San Francisco te rijden en niet terug te gaan naar Las Vegas, of helemaal niet naar de Grand Canyon te gaan of hem niet naar Nashville te vergezellen.

In plaats daarvan hadden ze iedere gelegenheid die ze kregen met beide handen aangepakt en er het beste van gemaakt, en het resultaat was perfect geweest. Geen van beiden had de tijd die ze samen hadden doorgebracht voor wat dan ook willen inruilen. Nu moesten ze er gewoon achter zien te komen hoe ze door moesten gaan, met zijn overbezette leven en het hare op vijfduizend kilometer afstand. En haar leven was niet bezet. Niet in het minst. Ze vroeg zich ernstig af hoeveel ze kon bijdragen aan de relatie. Ze moest zichzelf zien terug te vinden en haar zelfvertrouwen herwinnen voor ze iets met hem kon opbouwen. Ze moest het allemaal proberen op te lossen als ze thuis was. En Chase hoopte oprecht dat ze zou beslissen dat ze bij elkaar hoorden.

Die nacht lagen ze in elkaars armen en ze kwam erg in de verleiding om met hem te vrijen. Maar ze wilde de problemen niet nog ingewikkelder maken. Als ze dat deed, wist ze dat haar betrokkenheid bij hem iedere vorm van verstandig, rationeel denken zou uitsluiten. Ze wilde zo helder mogelijk blijven terwijl ze alles overdacht, en hij probeerde dat niet in de weg te staan, hoewel hij ernaar snakte om met haar de liefde te bedrijven en zich moest dwingen om haar niet onder druk te zetten. Hij had nog nooit zo graag met een vrouw willen vrijen als met haar. Ze bleef bij hem tot vier uur in de nacht, afwisselend kussend en in elkaars armen sluimerend. Ze stond met tegenzin op en hij reed haar om halfvijf naar huis.

‘Ik denk dat we moeten vrijen, anders komen we nooit aan slapen toe,’ plaagde hij haar. En ze kusten elkaar nogmaals in de auto. De volgende morgen zou ze vertrekken en ze had geen idee wanneer ze hem weer zou zien. Ze moesten er maar op vertrouwen dat alles goed zou gaan, zoals ze tot nog toe hadden gedaan. Deze twee weken waren de gelukkigste van haar leven en van het zijne geweest. Zij was de vrouw naar wie hij zonder het te weten op zoek was geweest. En hij was de man met wie ze graag had willen trouwen. Maar als dat was gebeurd, zouden hun levens heel anders zijn gelopen, en als ze nog heel jong waren geweest, had het misschien niet lang geduurd. Ze voelden zich nu allebei in staat om een serieuze verbintenis aan te gaan, maar ze wisten dat ze dat niet al na twee weken konden beslissen.

Ze maakte zich ten slotte los uit zijn armen en liep de lobby van het hotel in. Hij reed met pijn in zijn hart terug naar Brentwood. Hij ging met zijn kleren aan op bed liggen en dacht aan haar. En zij lag in het hotel in bed en zag de zon opkomen. Ze had nauwelijks geslapen. Maar hij was diep in slaap, tussen zijn twee honden, toen ze Nashville uit reed en het Parthenon voor de laatste keer zag. Het was nog vroeg en de stad zag er magisch uit in het eerste ochtendlicht onder een pastelkleurige hemel. Ze reed naar de snelweg die haar naar Knoxville zou brengen en daarna verder naar Roanoke waar ze zou overnachten. Chase had beloofd haar onderweg te bellen.

Om twaalf uur kreeg ze zijn eerste telefoontje. ‘Hoe gaat het?’ vroeg hij op zijn nu vertrouwde, zuidelijke toon door de speaker in haar auto. Het was een warme junidag. Ze had de airconditioning aan, maar ze merkte dat het buiten heet was. Ze was net Fall Branch, Tennessee, gepasseerd, na vier uur gereden te hebben.

‘Het gaat oké. Ik mis je,’ zei ze, en ze klonk even triest als ze zich voelde, maar het was fijn om iemand te hebben die je kon missen, en ze nam de herinneringen aan de afgelopen twee weken met zich mee. Het voelde nu als een droom. Maar het was tegelijkertijd echt.

Hij vertelde haar wat hij die dag ging doen. Hij had afspraken met zijn platenmaatschappij en moest nieuwe drummers auditie laten doen. Charlie had een aanbieding gehad om bij een band in Las Vegas te komen spelen en vertrok nu na vijf jaar. Het was een grote verandering en ze wist dat Chase er erg mee zat. Na een paar minuten moest hij ophangen en hij beloofde haar later te bellen. Dat deed hij na de bijeenkomst om drie uur, en daarna veel later weer, toen ze net had ingecheckt in het Hotel Roanoke dat hij had aanbevolen.

Zij belde Louise om te zeggen dat ze halverwege was, maar Louise had een dinertje, dus ze konden niet echt praten. En toen Chase belde om haar welterusten te wensen, was Stephanie al half in slaap, dus werd het geen lang gesprek. Hun levens begonnen nu al uiteen te lopen; ze hielden allebei een ander ritme aan. Hij was net thuisgekomen van de audities en ze hadden nog geen drummer gevonden die Charlie, die hij graag mocht en met wie hij zich op zijn gemak voelde, kon vervangen.

Om zeven uur de volgende morgen vertrok Stephanie uit Roanoke, terwijl Chase nog sliep, en toen hij haar belde terwijl ze langs de Blue Ridge Mountains reed, had ze geen bereik op haar mobieltje. Ze reed gestaag door en stopte niet voor de lunch. Laat die middag kocht ze een sandwich bij een truckstop en ging meteen weer door. Uiteindelijk kwam ze bij de George Washington Bridge en stak om halfzeven de rivier de Hudson over naar New York. Ze belde Chase om hem dat te vertellen, maar hij zat in een vergadering en kon niet aan de lijn komen. Ze miste hem enorm, maar verheugde zich erop om Louise de volgende dag te zien. Ze was die avond op een grote kunstveiling van Sotheby’s en had nog geen tijd om af te spreken. Maar toen ze naar het Carlyle Hotel reed, waar ze altijd logeerde, belde Sandy haar. Ze hadden maandag in tranen afscheid genomen, en Sandy vertelde haar dat Bobby Joe nog steeds rot tegen haar deed. ‘Hij zegt telkens dat ik geen stem heb en dat Chase me alleen in de band heeft opgenomen omdat hij medelijden met me heeft.’

‘Dat is bespottelijk,’ zei Stephanie, boos op Bobby Joe. Hij was zo’n arrogante rotzak. ‘Chase heeft een belangrijke carrière. Die wil hij heus niet verpesten omdat hij zo graag aan liefdadigheid doet. Bobby Joe is jaloers, Sandy, dat is het.’ Ze durfde niet te vragen of Michael haar had gebeld. Ze hoopte dat hij het zou doen. Ze babbelden nog een paar minuten en Stephanie beëindigde het gesprek toen het verkeer op de West Side Highway te druk werd. Daarna reed ze door Central Park naar het Carlyle Hotel aan Madison Avenue. Het was een chic hotel en ze kenden haar door haar vele bezoeken aan Louise en Charlotte.

De dag ervoor had ze een e-mail van Charlotte gekregen – ze was met vrienden naar Parijs gegaan en had het op haar rondreis door Europa enorm naar haar zin. Aan het eind van de maand zou ze thuiskomen, maar ze klonk niet alsof ze zich daarop verheugde. De zomer in San Francisco kon niet op tegen een verblijf in Rome, waar ze het afgelopen jaar was geweest. In augustus ging ze terug naar de NYU voor haar laatste jaar.

Stephanie checkte in bij het hotel, liet het bad vollopen en bestelde iets te eten bij de roomservice. Ze lag op bed toen Chase haar belde. Hij was blij haar stem te horen en opgelucht dat ze veilig in New York was aangekomen. Hij had meer drummers gesproken en er één gevonden die misschien wat was, maar hij wist het nog niet zeker. Hij wilde eerst een paar keer samen met hem spelen, en hij was weer gevraagd voor een optreden in Las Vegas. Die avond zou hij gaan repeteren met de band. Hij zei dat hij haar miste, maar zij bedacht dat hij daar geen tijd voor had. Haar leven thuis was zo bezadigd vergeleken met het zijne. Ze had er met Jean over gepraat toen ze door New Jersey reed.

‘Hou op met problemen te verzinnen,’ had Jean gezegd. ‘Het klinkt alsof je een geweldige man hebt ontmoet en nu probeer je redenen te zoeken waarom het niets kan worden.’

‘Misschien zijn die niet moeilijk te vinden,’ zei Stephanie, en ze klonk bezorgd. ‘Onze levens verschillen zo erg. Hij raast erdoorheen en het mijne is vastgelopen. Ik verlies mezelf als ik bij hem blijf. Ik weet nog niet eens wie ik ben. Ik moet zelf iets te doen hebben zodat ik ook iets kan inbrengen.’

‘Je vindt wel iets. En hij is niet voor je gevallen om de carrière die je niet hebt. Hij is voor jóú gevallen. Vergeet dat niet.’

‘Wat is er om voor te vallen? Ik ben saai.’

‘Nee, dat ben je niet. Je bent een slimme, interessante vrouw. En hij houdt van je. Tenminste, zo klinkt het.’

‘Hij zegt van wel, maar wat weet hij er nou van?’ zei Stephanie, en ze had medelijden met zichzelf, maar Jean lachte. ‘Hou nou maar op. En ik vind het ongelooflijk dat je niet met hem naar bed bent geweest. Dat zou ik wel gedaan hebben.’

‘Ik moet erover nadenken en weten wat ik aan het doen ben voor ik in het diepe spring.’

‘Je bent veel te gevoelig en veel te nobel. Leef toch eens een beetje. Je leeft maar één keer, Steph. We krijgen geen tweede kans.’

‘Ik probeer mijn leven, en het zijne, niet te verpesten.’ Ze klonk serieus.

‘Dat doe je ook niet. Wat zegt hij?’

‘Dat hij van me houdt.’

‘Grijp je kans en geniet ervan,’ raadde Jean haar aan. ‘Of geef mij zijn nummer.’ Ze moesten allebei lachen en hingen even later op. Stephanie had Alyson nog niet verteld wat ze gedaan had, alleen dat ze Michael had opgezocht in Atlanta. En de baby had na de andere twee ook waterpokken gekregen, dus ze had het nog steeds druk. Het was moeilijk te geloven dat ze pas een paar weken daarvoor met z’n allen in Santa Barbara waren geweest. In de tussentijd was haar hele leven veranderd.

Ze ging die avond, nadat ze met Chase had gepraat, vroeg naar bed. Ze belden elkaar dagelijks een paar keer. De dag erna ging ze naar het Metropolitan Museum en daarna liep ze door Central Park helemaal naar het Plaza Hotel, en weer terug over Madison Avenue naar het Carlyle. Ze had om zeven uur een afspraak met Louise.

Toen Stephanie bij het appartement van Louise aan 89th Street kwam, was ze net thuisgekomen van haar werk. Ze zag er gestrest uit. De volgende dag was er weer een kunstveiling en ze moest nog veel doen om alles te regelen. Bovendien hadden ze een fout in de catalogus gevonden waar zij misschien de schuld van zou krijgen. Ze was een knap meisje met donker haar en blauwe ogen, en ze leek op haar vader. Michael en Charlotte leken op Stephanie, maar Louise was het evenbeeld van Bills moeder.

Toen ze bij het restaurant kwamen, was Louise eindelijk een beetje gekalmeerd. Het was een kleine Franse bistro in de buurt van haar appartement die ze zelf had voorgesteld, en zodra ze besteld hadden, begon Louise meteen over hoe vreemd het was dat haar moeder als een verloren ziel rondreed om bij hen op bezoek te komen. Een paar dagen eerder had ze hetzelfde tegen Michael gezegd, en hij had geantwoord dat zijn moeder volgens hem eenzaam was.

‘Ik ben een studievriendin gaan opzoeken,’ zei Stephanie stoer, bij haar verhaal blijvend. ‘Ik had niets anders te doen, en ik wilde Michael en jou zien.’

‘En nu rij je terug naar Californië? Mam, dat is idioot. Mensen doen dat als ze op college zitten, niet op jouw leeftijd.’ Stephanie had altijd het gevoel dat ze zichzelf moest verdedigen tegen haar oudste dochter. Louise had er sinds de middelbare school een fulltimebaan van gemaakt om kritiek op haar uit te oefenen. En op drieëntwintigjarige leeftijd was ze nog niets veranderd. ‘Ik neem aan dat het monster nog steeds met Michael is? Is zij ook naar Nashville gekomen?’ Stephanie vertelde haar niet over Sandy, anders had ze daar ook weer iets over te zeggen.

‘Ja, ze is met hem mee gekomen. Ze heeft genoten van het concert.’

‘Ja, dat is weer zoiets. Wanneer ben jij een fan van countrymuziek geworden?’ Louise was altijd argwanend geweest jegens haar moeder, en nu had ze daar goede reden toe, maar dat wist ze niet.

‘Mijn vriendin Laura woont daar en zij heeft me voorgesteld aan Chase Taylor. Hij heeft ons gratis kaartjes voor het concert gegeven.’

‘Waarom?’

‘Ik neem aan dat rocksterren en countrysterren dat doen. We hebben er allemaal van genoten.’

‘Het klinkt mij krankzinnig in de oren. Waarom ga je niet naar Europa om Charlotte op te zoeken?’

‘Omdat zij betere dingen te doen heeft dan mij om zich heen te hebben. Ze heeft het druk met haar vrienden van de universiteit voor ze teruggaat naar San Francisco. Het laatste wat ze zou willen, is dat ik plotseling opduik.’ En Louise leek er ook niet van te genieten. Als Stephanie in New York was, gedroeg Louise zich alsof ze ongelegen kwam. Maar ze was altijd blij om haar vader te zien. En voor het einde van de maaltijd begon ze zijn deugden weer op te hemelen. De vader die altijd voor haar had klaargestaan, voor hen allemaal, die haar alles had geleerd wat ze wist, die de meest geduldige, gulle, liefhebbende, aardigste man op aarde was – en die in werkelijkheid zo weinig mogelijk tijd met hen doorbracht en nooit thuis was geweest. Het was Stephanie die alles voor hen had gedaan, iets wat Louise zich niet meer herinnerde.

‘Het leven wordt nooit meer hetzelfde zonder papa,’ zei ze treurig terwijl de tranen over haar wangen rolden, en Stephanie had medelijden met haar.

‘Dat weet ik, lieverd. Maar papa zou niet willen dat je voortdurend om hem huilt. Over een poosje gaat het vast beter.’ Het was pas vier maanden geleden, en Michael hield zich kraniger dan zijn zusters. Hij was verdrietig dat hij zijn vader had verloren, maar was er minder kapot van. Louise had Bill altijd aanbeden en ze was zijn lievelingskind.

‘En jij? Voel jij je al beter?’ vroeg ze haar moeder op beschuldigende toon, terwijl ze met haar servet haar tranen wegveegde.

‘Soms voel ik me beter. Ik mis hem voortdurend, maar ik probeer mijn leven weer op de rails te krijgen. We kunnen niet eeuwig om hem blijven rouwen. Dat betekent niet dat het ons koud laat. Maar zonder hem kunnen we toch een goed leven leiden.’ Stephanie zei het zacht maar stellig.

‘Het is niet hetzelfde, mam. Wie moet er nu voor ons zorgen?’ Ze echode Stephanies eigen paniek, tot ze besefte dat ze altijd op zichzelf aangewezen was geweest, ook toen Bill nog leefde.

‘Ik ben er nog. En papa heeft goede voorzieningen voor ons allemaal getroffen.’ Ze wilde tegen haar dochter zeggen dat ze verder moest, maar ze voelde dat het niet de juiste woorden waren.

‘Het gaat niet om geld. Ik kon hem altijd bellen als ik een probleem had.’ Stephanie wilde wel schreeuwen ‘Nee, dat kon je niet’. Hij had nooit geluisterd, niet naar hen en niet naar haar. Hij klonk altijd geïrriteerd als ze hem op kantoor belde. En toen de kinderen eenmaal op college zaten, belde hij hen nooit. Hoe kon Louise dat vergeten zijn? Hij was een degelijke echtgenoot en vader geweest, maar geen aandachtige. Zij was degene die altijd hun problemen aanhoorde, maar Louise weigerde dat nu toe te geven. Volgens haar was het allemaal de verdienste van haar vader. Ze kon simpelweg niet accepteren dat hij een heleboel dingen had nagelaten, en sinds zijn dood had ze een fantasie-vader geschapen en alles wat haar moeder ooit had gedaan ontkend.

Maar Stephanie wilde haar er niet op aanspreken. Ze was niet van plan ruzie met haar dochter te gaan maken over wie de beste ouder was geweest. In Louises huidige geestesgesteldheid zou dat een verloren zaak zijn.

‘Heb je een vriendje?’ vroeg haar moeder in een poging om van onderwerp te veranderen. Dan zouden ze op z’n minst op neutraal terrein zijn, zonder haar verwrongen herinneringen aan haar vader.

‘Nee,’ zei Louise kortaf. Ze was een knap meisje, maar geneigd om te ernstig te zijn en te hard te werken. ‘Ik heb al maanden geen interessant iemand meer ontmoet. En ik ben niet in de stemming om naar feestjes te gaan sinds papa gestorven is.’

‘Je moet er zo nu en dan uit,’ zei Stephanie vriendelijk. ‘Je kunt niet de hele tijd alleen maar werken.’

‘Waarom niet? Dat deed papa ook. Je begrijpt het niet, mam. Jij hebt nooit een baan gehad.’ Louise deed haar af als een eenvoudige huisvrouw.

‘Toen ik zo oud was als jij had ik wel een baan. Ik ben opgehouden met werken toen ik zwanger raakte van Michael, en nadat hij was geboren, wilde papa dat ik thuis zou blijven, en daarna kreeg ik jou en Charlotte.’ Zoals gewoonlijk verdedigde ze zichzelf, en schoot er niets mee op. ‘Ik wil nu ook een baan zoeken,’ gooide ze ertussendoor.

‘Als wat?’ Louise keek alsof ze het een bespottelijk idee vond.

‘Dat heb ik nog niet besloten.’ Stephanie schaamde zich om het toe te geven.

‘Waarom ga je niet gewoon bij de Vrouwelijke Vrijwilligers werken of iets dergelijks?’ Volgens haar was dat het enige waar haar moeder goed voor was, lunchen met rijke dames om modeshows te plannen waar ze geld mee wilden ophalen. Stephanie vond dat ze goed werk deden, maar zij had meer in haar leven nodig dan dat, vooral nu ze geen man en kinderen meer thuis had. Ze wilde iets zinvols doen. Haar werk in het opvangcentrum was een begin.

‘Ik zou graag iets belangrijkers doen. Wat ik nu doe in het centrum voor dakloze jongeren vind ik leuk,’ legde ze aan Louise uit, ‘maar ik zou toch graag een baan willen hebben waar ik voor betaald krijg.’

‘Die heb je niet nodig.’ Daarna stokte het gesprek en na de maaltijd bracht Stephanie haar terug naar haar appartement.

‘Wil je morgen samen lunchen?’ vroeg Stephanie, en Louise schudde haar hoofd. Ze zag eruit alsof ze zichzelf opvrat van verdriet om haar vader. Het kostte veel energie om de fantasie in stand te houden, en om die te bekrachtigen, moest ze haar moeder afwijzen. Stephanie begreep het, maar vond het niet prettig, en het was moeilijk om de woede van haar dochter te incasseren. In plaats van boos te zijn op haar vader omdat hij gestorven was, zoals Stephanie zelf was geweest, was Louise woedend op haar moeder voor de tekortkomingen van haar vader.

‘Ik kan niet,’ zei ze op de uitnodiging van haar moeder. ‘Ik ben bezig met de veiling. Die is morgenavond.’

‘Dat geeft niet. Dan vertrek ik morgenochtend.’ Ze had niets anders te doen in New York en was alleen gekomen om Louise op te zoeken, wat zoals gewoonlijk niet gezellig was geweest. Ze hoopte dat het ooit beter zou gaan.

‘Bedankt voor je komst, mam,’ zei ze ten slotte, toen ze in de deuropening van haar gebouw stonden. Het was geen luxe adres, maar het was modern, schoon en veilig, met een conciërge, wat haar moeder geruststelde. ‘Het spijt me dat ik nog steeds zo somber ben over papa. Ik weet gewoon niet hoe ik eroverheen moet komen.’

‘Misschien moet je met iemand gaan praten. Dat doe ik ook. En het helpt.’

‘Hij blijft nog steeds even dood als ik naar een psych ga,’ zei Louise, en terwijl ze het zei, barstte ze in tranen uit en viel in haar moeders armen. Het was het eerste teken van intimiteit dat Stephanie de hele avond van haar had gekregen. Ze hield Louise in haar armen en liet haar uithuilen. Ze wou dat ze iets kon doen om haar te helpen, maar alleen de tijd zou de pijn die ze voelde verlichten. Het bezorgde Stephanie een treurig gevoel. Ze was veel te jong geweest om haar vader te verliezen, zij allemaal. Louise had het er het moeilijkst mee van al haar kinderen, omdat zij het dichtst bij hem had gestaan.

‘Denk er eens over na,’ zei Stephanie zacht, wat betreft haar voorstel om in therapie te gaan.

‘Ik heb geen tijd. Ik heb het te druk. Jij hebt niets anders te doen. Ik werk.’ Ze kon het nooit laten om uit te halen naar haar moeder.

‘Je kunt tijd maken. In de lunchpauze of na het werk. Ik denk dat het je zou helpen.’ Louise haalde haar schouders op, droogde haar tranen en omhelsde haar moeder.

‘Het gaat wel. Ik mis hem alleen.’

‘Ik ook.’ Het was waar, maar Stephanie had nog steeds veel onopgeloste problemen met hem, en die zouden nooit meer gladgestreken worden. Daar wilde ze aan werken voor ze een beslissing over Chase zou nemen. Ze wilde niet met een zware bagage naar hem toe gaan. Eerst moest ze die koffers legen en met een schone lei beginnen, en ze wist dat ze nog niet zo ver was. Net als Louise, maar om andere redenen, had ze meer tijd nodig om over de pijn heen te komen.

‘Pas op jezelf. Ik hou van je,’ zei Stephanie, en ze omhelsde haar nog een keer. Met een sombere blik zwaaide Louise haar gedag en liep haar gebouw in. Het was geen makkelijke avond geweest, maar dat was het nooit met Louise. Ze behandelde haar moeder nooit op een eerlijke manier, en al helemaal niet sinds Bill gestorven was.

In de zwoele avond liep Stephanie terug naar haar hotel en vertelde later alles aan Chase. Hij leefde met haar mee. Hij zei dat naar zijn mening meisjes moeilijker waren dan jongens, hoewel hij het niet al te zwaar had gehad met Sandy, en bovendien was zij zijn dochter niet, wat verschil maakte.

‘En ik ben waarschijnlijk stukken harder dan jij.’ Hij wist al dat Stephanie een zachtaardige vrouw was, misschien wel te zacht voor haar dochter, die volgens hem een schop onder haar kont nodig had om weer door te gaan en op te houden haar moeder overal de schuld van te geven. Hij had geen medelijden met haar. Iedereen kreeg zware klappen in het leven, maar dat was nog geen excuus om ze op iemand anders af te reageren.

‘Ik denk dat meisjes meer problemen hebben met hun moeder,’ zei Stephanie rationeel. Dat gold zeker voor Louise. ‘Ik heb er zo genoeg van om telkens te horen hoe geweldig Bill voor hen was, terwijl hij in feite zo weinig deed.’

‘Het lijkt me dat ze een keer de waarheid over hun vader moeten horen,’ merkte Chase op.

‘Daar is het nu te laat voor. Je kunt geen kwaad spreken over de doden, zelfs niet als het waar is.’

‘Dus hij gaat voor eeuwig als een heilige de geschiedenis in?’

‘Daar ziet het wel naar uit,’ zei Stephanie ontmoedigd. En al was haar dochter lastig gezelschap, ze had toch medelijden met haar en kon niets doen om haar verdriet over het verlies van haar vader te verlichten.

‘En wanneer vertrek je uit New York?’ vroeg hij, van onderwerp veranderend.

‘Morgenochtend vroeg.’ Hij had haar geholpen een route te plannen. Maar hij vond het nog steeds erg dat ze niet met de bus wilde gaan. Ze kon haar auto naar Californië laten slepen.

‘Bel me als je een probleem hebt,’ zei hij stellig.

‘Kun je vanaf een afstand een band verwisselen?’ plaagde ze hem.

‘Nee, en jij mag het ook niet doen. Bel een sleepbedrijf als er iets met de auto is.’

‘Dat beloof ik.’ Ze verheugde zich op de reis, hoewel ze het vervelend vond dat die haar telkens verder van hem wegvoerde, maar hoe sneller ze haar leven op orde had, hoe sneller ze bij elkaar konden zijn.

Hij beloofde haar de volgende dag te bellen, en ze wist dat hij dat ook zou doen. Tot nu toe was hij heel betrouwbaar geweest en had hij altijd zijn woord gehouden, zelfs als hij het druk had. Hij maakte tijd voor haar en ze had het gevoel dat ze bij hem vóór alles ging, wat ze heerlijk vond.

Die avond ging ze naar bed terwijl ze aan Louise dacht en wenste dat ze haar op een of andere manier kon helpen. Maar Louise wilde alleen haar vader, en dat was het enige wat haar moeder haar niet kon geven. Het was echt een situatie waarvoor geen oplossing was en Stephanie probeerde dat te accepteren. Louise moest er zelf achter zien te komen, vooral omdat ze haar moeders hulp afwees. Ze moest het op eigen houtje doen.

14

Toen Michael en Amanda terugkwamen uit Nashville ging het een paar dagen nogal stroef tussen hen. Michael was teruggetrokken en verstrooid. En Amanda was gestrest vanwege een nieuwe advertentiecampagne die haar was toegewezen.

Elke dag tijdens de lunch staarde Michael naar het nummer dat zijn moeder hem tijdens de brunch op zondag had ge-sms’t. Maar hij kon geen excuus bedenken om Sandy te bellen. En het voelde verkeerd om er zelfs maar aan te denken. Hij was al drie jaar trouw aan Amanda en had haar in het begin maar één keer bedrogen, en nu wilde hij niets meer achter haar rug om doen. Maar toch belde hij Sandy op woensdag, na een gespannen avond met Amanda.

Ze was een nieuwe song aan het repeteren met de band, en ze hadden net even pauze genomen. Bobby Joe was langsgekomen en had gezegd dat hij het niks vond. En Sandy vond de nieuwe drummer die Chase uitprobeerde niks.

‘Hallo?’ Ze was geïrriteerd toen ze haar telefoon hoorde, en ze herkende het nummer niet.

‘Hi,’ zei hij, terwijl hij zich weer dertien jaar oud voelde. Het was drie jaar geleden dat hij een andere vrouw dan Amanda had gebeld, en het ging hem niet soepel af, hoewel hij op college met heel veel meisjes uit was geweest. ‘Met Michael Adams. Ik heb je vorig weekend op het concert ontmoet, met mijn moeder... Stephanie...’ Hij probeerde haar geheugen op te frissen, alsof dat nodig was. Op het moment dat ze zijn stem hoorde, wist ze precies wie hij was.

‘Hallo, Michael.’ Ze leek blij hem te horen. Haar stem klonk zacht en buiten adem. Hij vond het een prachtig geluid. ‘Hoe gaat het met je?’

‘Prima. Ik vroeg me af hoe het met jou ging. Het was een heel mooi concert. Je was geweldig.’

‘Dank je. Ik probeerde een nieuwe song uit die Chase voor me had geschreven. Ik moet er nog op oefenen.’ Ze dacht aan Bobby Joe’s scherpe kritiek op de manier waarop ze het zong. ‘En wat heb jij gedaan?’

‘Gewerkt. Ik werk voor de Atlanta Braves.’ Dat herinnerde ze zich.

‘Dat moet echt gaaf zijn, voor een jongen,’ zei ze, en ze giechelde. ‘Ik weet niet zoveel van honkbal,’ gaf ze dit keer toe. ‘Ik ben voortdurend aan het werk. Chase is nogal een veeleisende leraar, maar wel de beste die er is. Hij denkt dat ik talent heb, dus pakt hij me hard aan. En hij werkt zelf ook erg hard.’

‘Dat denk ik ook,’ zei Michael, doelend op het feit dat ze talent had. Hij vond het heerlijk om met haar te praten. Het maakte niet uit wat ze zei, hij vond het gewoon fijn om haar stem te horen, jong, vrolijk en sexy. ‘Je zingt als een engel.’

‘Dat zei mijn vader vroeger ook. Niet iedereen denkt er zo over.’ Ze doelde op Bobby Joe. ‘Maar ik ben dol op zingen. Het is geweldig om iets te doen waar je echt van houdt. Hou jij van je werk?’ vroeg ze hem.

‘Ik vind het fantastisch. Ooit wil ik manager worden van een team. Daar heb ik veel meer ervaring voor nodig en ik ga waarschijnlijk een vervolgopleiding doen. Zou je het leuk vinden om eens naar een wedstrijd te komen kijken?’ Terwijl hij het zei, vroeg hij zich al af hoe hij dat met Amanda moest regelen. Ze kwam niet naar al zijn wedstrijden kijken, maar ze was het hele weekend in zijn flat. En wat moest hij doen met Sandy als ze er eenmaal was?

‘Dat zou ik echt leuk vinden.’ Ze klonk alsof ze het meende, hoewel ze zich afvroeg hoe dat bij zijn vriendin zou vallen, en toen begon de band te gebaren dat ze weer gingen repeteren. ‘Het klinkt geweldig. Ik moet nu weer aan het werk. We zijn aan het repeteren. Bel me nog een keer terug.’

‘Dat zou ik heel fijn vinden,’ zei hij, een beetje opgelaten maar blij dat hij haar had gebeld. Hij kon zich haar voorstellen tijdens de repetitie, met haar lange, blonde haar en grote, blauwe ogen, terwijl ze vol overgave aan het zingen was.

Hij dacht de hele middag aan haar en toen hij thuiskwam, was Amanda in een nog slechter humeur. Ze vertelde hem waarom tijdens het avondeten, dat bestond uit een afhaalmaaltijd die hij had meegebracht. Amanda kookte niet. Soms deed hij het of ze aten buiten de deur. Amanda ging graag naar goede restaurants.

‘Ik moet dit hele weekend naar Houston voor besprekingen. Ik heb de pest aan deze nieuwe cliënt. Ze hebben onze hele presentatie afgekeurd en nu willen ze met ons brainstormen.’

‘Ik heb toch een thuiswedstrijd dit weekend. Ik moet hier blijven.’

‘Ik haat Houston,’ zei ze mistroostig.

‘Wanneer ga je weg?’

‘Vrijdagmorgen. Ze sturen een vliegtuig voor ons. En ik kom pas zondagavond weer thuis.’ Hij knikte, maar het enige waar hij die avond, toen hij naast Amanda in bed lag, aan kon denken was Sandy. Het was een rotstreek ten opzichte van Amanda, maar een kracht die sterker was dan hij dwong hem ertoe. Hij belde Sandy de volgende dag terug en probeerde nonchalant te klinken. Hij nodigde haar uit voor de wedstrijd op zaterdag en stelde voor dat ze vrijdagavond zou komen. Hij zei dat hij een hotel voor haar zou reserveren. Gelukkig hoefden ze dat weekend niet op te treden.

En ze dacht aan Bobby Joe voor ze antwoord gaf. Dit was zijn verdiende loon. Ze had er genoeg van dat hij de hele tijd op haar liep te vitten. Hij was al maandenlang gemeen tegen haar en de laatste tijd werd het erger. En een weekend naar Atlanta gaan, betekende nog niet dat ze iets verkeerds deed. Trouwens, Michael had ook een vriendin. Misschien konden ze gewoon vrienden worden.

‘Ik kom,’ zei ze. ‘Ik vind het niet prettig om alleen te rijden. Ik denk dat ik ga vliegen. Chase’ secretaresse kan wel een ticket voor me regelen.’ Ze moest alleen nog een uitvlucht verzinnen voor Bobby Joe, al was hij de laatste tijd niet vaak meer bij haar in het weekend. Maar het zou toch een beetje riskant zijn om een heel weekend weg te gaan zonder verklaring.

Ze vroeg Wanda die dag om een vlucht voor haar te boeken, en Wanda maakte er een opmerking over tegen Chase. Sandy had niet gezegd dat het geheim was, dus ze nam aan dat het mocht.

‘Atlanta?’ Chase liet niets merken toen zijn assistente het hem vertelde. ‘Wat gaat ze in Atlanta doen?’

‘Ik weet het niet. Dat zei ze er niet bij.’ Maar plotseling vermoedde hij iets. Hij vroeg Sandy er die avond naar toen Bobby Joe niet in de buurt was.

‘Ga je naar Atlanta?’ Hij keek haar recht aan en ze knikte. ‘Om iemand die ik ken op te zoeken?’ Hij verwachtte nog steeds dat ze hem liet weten wat ze ging doen, hoewel ze al een vrouw was en geen kind meer. Hij hield haar nog scherp in de gaten.

‘Misschien.’ Haar stem klonk heel iel toen ze het zei.

‘Michael Adams?’ Ze knikte weer. ‘Weet Bobby Joe dat?’

‘Ik heb het hem niet verteld. Ik ben ook niets van plan, Chase. We gaan gewoon naar een honkbalwedstrijd en wat plezier maken. Hij is aardig.’ Chase wilde eraan toevoegen ‘en zijn moeder ook’, maar hield zich in. Dit ging om Sandy en Michael, niet om hen. Chase was er helemaal voor – hij wilde alleen niet dat ze gekwetst zou worden. Michael had een vaste vriendin. En zij had Bobby Joe, hoewel Chase hem niet mocht.

‘Wees voorzichtig. Het klinkt gecompliceerd. Voor jullie allebei.’ En toen zei hij iets wat ze niet had verwacht. ‘Soms moet je gewoon je kans grijpen en er later pas over nadenken. Carpe diem. Het klinkt of je dat aan het doen bent. En soms is dat goed. Maar pas op jezelf.’ Daarna grinnikte hij. ‘En als je zwanger raakt, vermoord ik je.’ Dat zei hij altijd. ‘Bobby Joe zal het ook niet erg leuk vinden.’

‘Ik logeer in een hotel. En ik ga geen gekke dingen doen. Ik ken hem niet eens.’

‘Op jouw leeftijd en de zijne kun je iemand heel snel leren kennen.’ Hij glimlachte spottend naar haar.

‘Ja, zoals jij en Stevie,’ plaagde ze hem terug, en hij grijnsde. Hij nam het goed op en vond het nooit erg als zij hem plaagde, een van de vele dingen waarom Sandy van hem hield. Hij werd nooit nijdig, als een vader, maar verwachtte wel dat ze zich goed gedroeg.

‘Bemoei je met je eigen zaken, meissie,’ zei hij wat betreft Stevie. ‘En zeg Michael gedag van mij. Wat ga je Bobby Joe vertellen?’

‘Ik weet het nog niet. Ik vind het vreselijk om tegen hem te liegen.’

‘Zeg dan dat je er voor mij heen gaat, als scout, en dat je wel moet.’ Ze knikte, dankbaar voor de uitvlucht. ‘En heb een fijne tijd. Je verdient het. Iets zegt me dat hij een goeie jongen is, en hij keek alsof hij je geweldig vond toen jullie kennismaakten.’

‘Ik vind hem ook leuk,’ gaf ze toe.

‘Nou, loop niet te hard van stapel. Je wilt niet zijn “tweede vrouw” worden.’

‘Dat gebeurt niet,’ zei ze met een zelfverzekerde blik, en toen sloeg ze haar armen om hem heen en bedankte hem. Daarna belde ze Michael terug en vertelde hem dat alles geregeld was voor vrijdag. Ze zou op tijd aankomen voor het avondeten.

Hij straalde toen hij de telefoon neerlegde. Het ging allemaal perfect. Amanda vertrok naar Houston. Sandy kwam naar Atlanta. En wat er gebeurde, moest gebeuren. Hij had het gevoel dat hij toe was aan iets nieuws, iets anders. Amanda had hem nog niet helemaal in haar macht.

Toen Sandy vrijdag aankwam, stond Michael haar op het vliegveld op te wachten. Amanda was die morgen met een privéjet vertrokken. Hij zag er nerveus uit. Sandy had alleen handbagage bij zich en die droeg hij voor haar. Eén klein rolkoffertje en een kledingzak met een jurk erin voor het geval ze netjes gekleed moest zijn. Verder had ze alleen een short en een spijkerbroek bij zich.

Hij bracht haar naar het hotel dat hij voor haar had geboekt, het Hyatt Place in het centrum van Atlanta. Hij had het van tevoren al betaald. En zo hoorde het ook. Die avond nam hij haar mee uit eten. Hij zag dat zij ook nerveus was. Ze praatte veel en keek hem aan met wijd open ogen. Maar toen ze aan het dessert toe waren, begonnen ze zich allebei te ontspannen, en Michael was gebiologeerd door haar. Ze was het mooiste meisje dat hij ooit had gezien. Ze was klein, maar perfect geproportioneerd, en ze was volwassen voor haar leeftijd. Ze zei dat ze veel zelfstandiger was geworden sinds haar vader was gestorven, en dat ze sinds haar veertiende in de muziekwereld had gewerkt. Ze wilde naar college, maar ze had er geen tijd voor gehad. Chase hield haar flink aan het werk.

Ze praatten een poosje over hem en Sandy vertelde Michael hoe geweldig Chase was en hoe hij de afgelopen drie jaar voor haar had gezorgd, en zelfs een eigen huis voor haar in zijn tuin had laten bouwen.

Vanuit het restaurant liepen ze terug naar het hotel en ze leek zich erg op haar gemak te voelen met hem. Ze zei dat ze zich verheugde op de honkbalwedstrijd van de volgende dag. Het was een vroege wedstrijd die om twaalf uur begon. Na de wedstrijd wilde hij haar de stad laten zien en haar mee uit eten nemen in de Top Floor, wat volgens hem een prachtige plek was. En daarna konden ze misschien gaan dansen. Hij besefte dat hij haar het hof maakte en zich gedroeg alsof hij geen vriendin had, en hij wist niet precies hoe hij het moest aanpakken. Hij vond het heerlijk om bij haar te zijn. Ze was zo’n lief meisje en zulk leuk gezelschap. Het was ook interessant om met haar te praten en ze was erg onder de indruk van hem omdat hij zo’n stuk ouder was.

‘Hou je van dansen?’ vroeg hij met een hoopvolle uitdrukking op zijn gezicht.

‘Ik ben er dol op.’ Ze glimlachte verlegen naar hem.

Hij wenste haar goedenacht in de lobby, als een perfecte gentleman, en deed geen poging haar te kussen. Hij wilde haar gewoon leren kennen, en na alles wat hij die avond had gehoord, leek ze hem geweldig. Ze had een kinderlijke naïviteit over zich die hem erg aantrok. Ze was tegelijkertijd onschuldig en wijs, zo’n beetje als zijn moeder. In sommige opzichten deed ze hem aan haar denken, en hij begreep waarom zijn moeder haar aardig vond.

De volgende dag hadden ze veel plezier tijdens de wedstrijd. Ze aten hotdogs en pretzels, en hij kocht een ijsje voor haar dat over haar kin druppelde, waarmee hij haar plaagde. Ze konden het uitstekend met elkaar vinden en waren het over veel dingen eens. De Braves wonnen, wat iedereen in een goede stemming bracht, en na afloop maakten ze een lange wandeling en praatten ze met elkaar.

Er was iets wat hij haar duidelijk wilde maken voor ze verdergingen. Amanda. Ze had hem die dag twee keer ge-sms’t om te zeggen hoe verschrikkelijk ze de cliënt vond, maar had niet gevraagd hoe het met hem ging of wat hij aan het doen was, wat een opluchting was. Hij wilde niet tegen haar liegen, hoewel hij wist dat hij zich schuldig maakte aan de ‘zonde van nalatigheid’ door haar niet te vertellen dat Sandy bij hem was. En ze was niet toevallig in Atlanta. Hij had haar uitgenodigd om te komen. Hij wist dat hij daar ooit de verantwoordelijkheid voor zou moeten nemen. En hij wilde zich nu met Sandy ook verantwoordelijk gedragen. Hij vond haar te aardig om tegen haar te liegen.

‘Er is iets wat ik je moet vertellen, Sandy,’ zei hij toen ze op een bank in het Centennial Olympic Park gingen zitten. Ze keek meteen ongerust. Hij vond het vreselijk om te zeggen, maar wist dat het moest. ‘Ik heb al drie jaar een vriendin. Ze is met me meegekomen naar het concert in Nashville. Ze woont niet bij me, maar we zijn wel vaak samen. Het is drie jaar lang behoorlijk serieus geweest. Maar ik ben me gaan realiseren dat we in verschillende fasen van ons leven zijn en verschillende dingen willen. Zij wil samenwonen, een appartement of een huis kopen en uiteindelijk trouwen. Ik ben nog niet klaar om me zo aan iemand te binden. En om eerlijk te zijn, denk ik niet dat zij de vrouw voor me is.

Maar dat heb ik haar nog niet verteld en dat maakt de situatie tussen jou en mij pijnlijk. Ik had het recht niet om je dit weekend uit te nodigen. Ik dacht dat we misschien gewoon vrienden konden zijn. Maar nu ik met je heb gepraat en je heb gezien, besef ik dat ik meer wil. Ik wil je vaker zien. Maar eerst moet ik het met Amanda uitpraten. Ze heeft geen idee dat ik me pas onlangs heb gerealiseerd dat zij niet het juiste meisje voor mij is. Hoe dan ook, ik wilde je vertellen dat mijn situatie op het moment een beetje gecompliceerd is. En na drie jaar met haar, ben ik het haar verschuldigd om eerlijk tegen haar te zijn. Ik weet alleen nog niet wanneer. Ik wil het juiste moment kiezen om het haar te zeggen. En daarna ben ik vrij’ – hij keek Sandy nerveus aan – ‘als je me tenminste ziet zitten.’

Ze luisterde naar hem en keek hem ondertussen aandachtig aan, en zijn bekentenis bracht haar ertoe hetzelfde te doen.

Sandy leek even van haar stuk gebracht. ‘Ik heb ook tegen mijn vriendje gelogen. Ik ga al een tijd met hem om. Maar ik heb tegen Chase gezegd dat ik hiernaartoe ging. Hij vond het goed. Niemand vindt de jongen met wie ik omga sympathiek. Hij speelt in ons voorprogramma en hij is een zak. In het begin was hij aardig en nu zit hij de hele tijd op me te vitten. Hij is echt gemeen. Chase zegt dat hij jaloers op me is. Maar wat het ook is, hij zegt een hoop rottige dingen en vernedert me. Ik heb er al over gedacht om het uit te maken met hem. En ik vond jou echt aardig toen ik je ontmoette. Daarom ben ik gekomen. Ik dacht ook dat we misschien vrienden konden zijn. En ik ben erg gesteld op je moeder, ze is zo lief.’

Ze zei geen woord tegen hem over zijn moeder en Chase. Chase had haar dat niet verboden, maar het leek haar beter om discreet te zijn. Ze wist niet hoeveel Michael ervan af wist, en mensen waren overgevoelig wat hun moeder betrof, vooral als die met mannen omgingen. Dus beperkte ze haar onthullingen tot haar en Bobby Joe.

‘Ik zit ongeveer in hetzelfde schuitje,’ gaf Michael toe. ‘Ik was helemaal weg van je toen ik je ontmoette, Sandy. En ik wist niet wat ik moest doen. Ik heb mijn moeder om je nummer gevraagd, en toen Amanda zei dat ze naar Houston ging, heb ik je uitgenodigd voor het weekend. Als er iets tussen ons voorvalt, weet ik niet wat ik moet doen. En ik moet sowieso met Amanda praten. Iets in onze relatie is gewoon niet goed voor me.’

Het was heel anders om bij Sandy te zijn. Ze was jonger dan Amanda en haar verwachtingen van hem waren totaal verschillend van die van Amanda, die zoveel meer wilde. Sandy was makkelijker voor hem, luchthartiger en vrolijker.

‘Ja, net als Bobby Joe en ik.’ Ze keken elkaar aan en grijnsden. ‘Misschien moeten we ons maar ontspannen en plezier maken. We hoeven niet meteen te beslissen. Chase vertelde me over iets wat “Carpe diem” heet, pluk de dag. Zullen we het gewoon leuk hebben samen en zien wat er gebeurt?’ zei ze verstandig. Het klonk hun allebei goed in de oren. Hij pakte haar hand en ze liepen door naar haar hotel. Ze voelden zich beiden beter na hun gesprek. Ze waren eerlijk tegen elkaar geweest, al waren ze niet samen met hun partners, en dat vonden ze pijnlijk. Nadat hij haar naar haar hotel had gebracht, ging hij naar huis. En toen hij haar ophaalde voor het diner was hij weer helemaal onder de indruk van haar. Ze droeg een kort, strak, sexy rood jurkje dat haar prachtig stond, met haar lange, blonde haar, geweldige figuur en hoge hakken. Ze zag er zelfs mooier uit dan op het podium. Ze was spectaculair.

‘Allemachtig, Sandy! Je ziet er ongelooflijk uit!’ Ze lachte toen hij dat zei. Het was een enorme verbetering vergeleken met de constante kritiek en kleineringen van Bobby Joe. Tijdens het eten praatten ze onophoudelijk met elkaar en daarna gingen ze dansen tot drie uur in de nacht. Toen hij haar terugbracht naar haar hotel zei Sandy dat ze nog nooit in haar leven zoveel plezier had gehad, en hij dacht er net zo over. Hij gaf haar een kuise kus op haar wang en beloofde haar de volgende morgen te bellen om samen te ontbijten voor ze naar het vliegveld reden. Hij nam haar niet mee naar zijn appartement en ging ook niet naar haar hotelkamer, en zij vroeg het niet.

Ze hadden een heerlijk, ontspannen weekend, waarin ze lachten en praatten en elkaar plaagden. Het overtrof hun verwachtingen, wat weer een heel nieuw probleem voor hen was. Ze hadden allebei een vaste relatie die niet goed liep, en daar moesten ze nu iets aan doen als ze elkaar wilden blijven zien. Ze waren integer en wilden niet liegen.

Toen hij afscheid van haar nam op het vliegveld keek hij met een lieve glimlach op haar neer. ‘Dank je dat je naar Atlanta bent gekomen, Sandy.’ Het was moedig van haar geweest.

‘Dank je dat je zo aardig voor me bent.’ Ze had nu een roze katoenen jurk en platte schoenen aan, en ze zag eruit als Alice in Wonderland met haar lange, blonde haar.

‘Het is makkelijk om aardig voor je te zijn.’

‘Kom je een keer naar Nashville?’ vroeg ze terwijl ze op haar vliegtuig wachtten. Er werd aangekondigd dat ze aan boord moesten gaan en ze vond het naar om te vertrekken. Ze wisten niet wanneer ze elkaar terug zouden zien of wat er nu ging gebeuren.

‘Zeker. Ik bel je vanavond.’ En toen bedacht hij dat Amanda dan thuis zou zijn, waarschijnlijk in zijn appartement, en dat herinnerde hem weer aan de moeilijke situatie waarin hij verkeerde. Hij had net een fantastisch weekend met Sandy doorgebracht. Hij vond haar zelfs nog aardiger dan hij had gehoopt, en nu moest hij met Amanda praten als hij meer dan een vriend voor Sandy wilde worden.

‘Dank je voor alles,’ zei ze terwijl ze op haar tenen ging staan om hem op zijn wang te kussen, en voor hij zich kon inhouden, had hij zijn armen om haar heen geslagen en kuste hij haar op de mond. Het was een lange, sensuele zoen en ze keek geschrokken toen hij haar losliet. ‘Ik dacht dat we dat niet zouden doen,’ zei ze zacht.

‘Ja, ik ook. Luister, over een paar weken kom ik naar Nashville. We hebben een paar uitwedstrijden, dan kan ik komen.’ Maar even voelde ze zich alsof ze met een getrouwde man omging, en dat gevoel beviel haar niet. Hij zag het in haar ogen. Voorlopig had hij nog een relatie met een ander.

‘Misschien moet je niet naar Nashville komen voor we zeker weten wat we willen,’ zei ze, en hij knikte en besefte dat ze gelijk had. Ze was jong, maar geen doetje, en ze wilde niet gekwetst worden. Dat kon hij haar niet kwalijk nemen – en dat wilde hij ook niet.

Daarna moest ze door de veiligheidscontrole en ze zwaaide naar hem. Hij bleef kijken tot hij het blonde haar en de roze jurk niet meer kon zien, en daarna ging hij terug naar zijn appartement en dacht de hele middag nog aan haar. Hij wist niet hoe hij het moest aanpakken met Amanda, en wanneer. En Sandy dacht aan hem terwijl ze naar huis vloog.

15

Michael en Sandy waren niet de enigen die elkaar in het weekend dingen opbiechtten. Chase wilde de openheid en eerlijkheid die er tussen hem en Stephanie bestond niet in gevaar brengen. Zij was naar het Westen vertrokken op dezelfde dag dat Sandy naar Atlanta vloog, en Chase belde haar op haar mobiel in de auto. Ze antwoordde op de speaker, enthousiast over haar reis.

‘Hoe gaat het?’ vroeg Chase haar. Ze had de radio aan en er stond een tasje vol snacks en flesjes water op de stoel naast haar.

‘Tot nog toe prima.’ Ze glimlachte.

‘Ik wil je alleen iets vertellen wat mij waarschijnlijk helemaal niet aangaat, maar ik wil onze communicatie zuiver houden. Dat is belangrijk, want dan weten we dat we elkaar kunnen vertrouwen.’

‘Dat klinkt serieus,’ zei ze, luisterend naar wat hij zei terwijl ze de auto door het verkeer New York uit manoeuvreerde.

‘Waarschijnlijk niet, maar het zou serieus kunnen worden. Dat hangt ervan af hoe de dingen lopen,’ zei hij op een ontspannen toon en hij kwam meteen ter zake. ‘Ik heb ontdekt dat Sandy dit weekend naar Atlanta gaat.’

‘Echt?’ Stephanie klonk verrast. ‘Laat haar dan bellen met...’ begon ze, en ze stopte en begreep het. ‘Heeft ze afgesproken met Michael?’ Ze had het niet verwacht, en hij ook niet.

‘Ja,’ zei hij alleen.

‘Hoe heeft hij dat aangepakt met Amanda?’

‘Ik geloof dat ze er dit weekend niet is.’

‘Wow, ik geloof niet dat Michael zoiets eerder heeft gedaan. Hij is gewoonlijk zo rechtdoorzee. Hij moet wel gek zijn op Sandy om zo’n risico te nemen. Ik hoop dat niemand het tegen Amanda zegt,’ zei Stephanie. Ze wisten allebei dat ze haar niet mocht, dus ze kon niet voorwenden dat ze het erg vond. ‘Nou, dat is beslist een interessante ontwikkeling. Ik vraag me af wat hij daaraan gaat doen.’

‘Zij zit in dezelfde situatie met Bobby Joe. En die wordt razend als hij erachter komt,’ zei Chase.

‘Zij zijn jonger en het is niet zo serieus als Michaels relatie met Amanda. Ze zullen een oplossing moeten vinden,’ antwoordde Stephanie.

‘Dat zullen ze ook. En wij kunnen alleen vanaf de zijlijn toekijken en zien wat ervan komt.’ Ze was nu even geïntrigeerd als hij. ‘Ik wilde het je alleen laten weten, zodat je niet het gevoel hebt dat ik iets voor je achterhou of verberg.’ Maar dat dacht ze toch al niet en ze was dankbaar dat hij het had verteld. Het versterkte alleen hun onderlinge vertrouwen.

‘Dank je dat je het me verteld hebt,’ zei ze, en hij was opgelucht. Ze vroegen zich allebei af hoe het zou aflopen. Het was weer een van die raadselen van het leven.

Stephanie legde op de eerste dag van haar thuisreis elfhonderd kilometer af en doorkruiste vier staten. Ze bleef elf uur achter elkaar doorrijden, tankte twee keer en kocht onderweg sandwiches om niet te hoeven stoppen om te eten. Ze wilde goed beginnen. Chase belde haar voortdurend. Hij wilde weten hoe het met haar ging en waarschuwde haar dat ze moest stoppen als ze moe werd en even een dutje moest doen. Ze kon zich amper bewegen zo stijf was ze toen ze uit de auto stapte bij een motel vlak bij de snelweg in South Bend, Indiana, dat er schoon uitzag. Zoals hij gevraagd had, belde ze Chase om te zeggen waar ze was. Geen van haar kinderen had dat gezegd. Michael had er niet aan gedacht en Louise was druk bezig met de veiling. Ze had haar die ochtend ge-sms’t om haar te bedanken voor de maaltijd en dacht daarna de hele dag niet meer aan haar moeder.

‘Doe de ketting op de deur,’ zei Chase tegen haar, maar dat had ze al gedaan. Hij vond het niet prettig dat ze onderweg in motels logeerde, maar het was makkelijker geweest dan op zoek te gaan naar een fatsoenlijk hotel. En ze voelde zich veilig. Ze had gezien dat er in de kamers naast haar twee oude dames verbleven, en een gezin met hun kinderen in slaapzakken op de vloer in hetzelfde vertrek als hun ouders. Ze had niet het gevoel dat ze gevaar liep toen ze in bed stapte, en Chase was tevredengesteld.

Hij maakte zich zorgen om haar, en had haar die dag diverse keren gebeld, zelfs als hij het druk had, om te horen hoe het ging. Ze was erg geroerd. Bill was nooit zo attent geweest, zelfs niet in het begin en de laatste jaren al helemaal niet. Hij nam aan dat ze voor zichzelf kon zorgen, en voor alle anderen, en daar had hij geen ongelijk in. Maar ze genoot van de manier waarop Chase haar behandelde, alsof ze hem dierbaar was en een belangrijke plaats innam in zijn leven. Dat gevoel had een man haar al jaren niet meer gegeven.

Ze viel bijna meteen nadat ze had opgehangen in slaap, en werd de volgende morgen vlak na zonsopkomst wakker. Ze nam een douche, ging de weg weer op en stopte bij een McDonald’s om te ontbijten. Ze reed door Illinois en Iowa en stopte een keer om bij een truckstop even een wandelingetje te maken om haar benen te strekken. Ze probeerde niet net zo lang door te rijden als de vorige dag en reed maar negen uur voor ze die avond bij een motel in Omaha, Nebraska, incheckte. De dagen begonnen door elkaar heen te lopen en het enige contact dat ze met de buitenwereld had, was Chase. Ze vond het heerlijk als hij belde. En ze voelde een steek van opwinding als ze hem op de radio hoorde wanneer ze op een countrystation afstemde. Ze zong met hem mee en hoorde Sandy op de achtergrond. Haar miste ze ook, en ze vroeg zich af hoe het met haar ging.

Op de derde dag ging ze langer door en die avond, toen ze nog even verder reed nadat ze een dutje had gedaan, deed zich een angstig incident voor. Ze stopte bij een wegrestaurant in plaats van bij een truckstop en toen ze weer naar buiten liep, werd ze gevolgd door drie mannen. Ze kon hen achter zich voelen, maar besteedde er geen aandacht aan, tot een van hen haar arm greep en haar naar zich toe trok. Hij tilde letterlijk haar voeten van de grond terwijl de andere twee stonden te lachen. Er was niemand buiten die haar kon helpen. Ze waren alle drie jong en zagen er ruig uit.

‘Vooruit, schatje, kom eens naar mijn cabine kijken,’ zei degene die haar gegrepen had, en even was ze doodsbang. Toen besefte ze dat ze alleen op zichzelf kon vertrouwen en als ze zich niet verdedigde, zou ze verkracht worden, misschien wel door alle drie de mannen die met een kwaadaardige blik in hun ogen een cirkel om haar heen hadden gevormd.

Er waren genoeg mensen in het restaurant, voornamelijk vrachtwagenchauffeurs, maar buiten was het stil. Ze aarzelde even terwijl ze haar aanvaller in de ogen keek, en gaf hem toen een keiharde klap op zijn neus. Het bloed gutste er meteen uit, terwijl hij een schreeuw gaf en hem met beide handen vastgreep. Ze was er zeker van dat zijn neus gebroken was. Maar toen greep een van de andere twee haar lange haar vast en trok er hard aan terwijl hij haar naar zich toe sleurde. Met een lef dat ze niet in zichzelf vermoedde, stootte ze met haar elleboog hard in zijn strot ter hoogte van zijn adamsappel en hij maakte een gorgelend, stikkend geluid en liet haar los.

Ze had hun intussen angst aangejaagd en de enige die nog intact was, hielp zijn vriend met de gebroken neus overeind en schreeuwde naar haar: ‘Verdomme, ben jij soms van de politie?’ Ze had twee grepen toegepast die ze op college bij een zelfverdedigingscursus had geleerd en allang was vergeten, maar ze waren haar op het juiste moment weer te binnen geschoten. Alle drie de mannen sprongen in hun vrachtwagens en startten de motoren. Even later reden ze weg, net toen twee andere mannen het restaurant uit kwamen en haar, over haar hele lichaam trillend, zittend op de grond aantroffen. Ze vroeg zich af of ze het nog een keer moest doen. Maar het waren oudere mannen met dikke buiken, en een van hen bukte zich om haar te helpen. Ze had het gevoel dat ze ging overgeven en besefte dat ze onder het bloed zat van de man met de gebroken neus. Haar spijkerbroek en witte T-shirt zat vol bloedvlekken, en zelfs haar schoenen. Hij had veel bloed verloren.

‘Bent u gevallen?’ vroeg de man haar. ‘Heeft u een dokter nodig?’ Ze kon alleen maar haar hoofd schudden, zo duizelig voelde ze zich. Een minuutlang was ze niet in staat een woord uit te brengen.

‘Het gaat wel,’ kon ze er daarna net uit krijgen, en ze zag doodsbleek. ‘Die kerels kwamen achter me aan en grepen me vast.’ Ze wees naar de drie grote trucks die weer de snelweg op denderden, en de twee mannen schudden hun hoofd.

‘U moet ’s avonds ook niet in uw eentje rijden.’ Ze knikte instemmend en liep met hun hulp het restaurant weer in om een glas water te drinken. Een van de serveersters hielp haar zich wat op te knappen op het toilet terwijl zij haar vertelde wat er was gebeurd.

‘U had wel verkracht kunnen worden,’ zei ze ernstig, en Stephanie wist zeker dat dat ook gebeurd zou zijn. Het waren krachtig gebouwde kerels. Ze had hen verrast, en zichzelf ook. Ze bedankte de serveerster en een van de andere bracht haar een glas gemberbier en wat koekjes. Daarna voelde ze zich beter, hoewel haar handen nog beefden. Ze vroeg waar het dichtstbijzijnde motel was en ze zeiden dat ze nog zestig kilometer moest doorrijden naar een Best Western in een fatsoenlijke buurt. Ze wist niet of ze dat voor elkaar zou krijgen, maar een paar minuten later stapte ze weer in haar auto en onder het rijden begon ze kalmer te worden. Op dat moment belde Chase haar. Ze wilde het hem niet vertellen, maar hij kon aan haar stem horen dat er iets mis was.

‘Heb je een ongeluk gehad?’

‘Bijna,’ zei ze cryptisch, en haar stem trilde nog.

‘Ik zei dat je moest stoppen als je moe werd. Wat is er gebeurd? En waarom zit je om deze tijd nog in de auto?’ Hij klonk doodongerust. Hij wilde bij haar zijn en voelde zich hulpeloos.

‘Ik was van plan om vanavond nog een eindje door te rijden. Vanmiddag heb ik even een dutje gedaan in de auto. En ik stopte bij een wegrestaurant om een hapje te eten. Drie mannen kwamen achter me aan naar buiten, en een van hen greep me vast.’ Ze vertelde hem dat hij een ruk aan haar arm had gegeven en haar van de grond had getild, en dat de ander aan haar haar had getrokken en wilde dat ze meeging naar zijn cabine. Daarna vertelde ze wat ze had gedaan. Er volgde een geschokte stilte aan het andere eind.

‘Heb je dát gedaan? Dan mag ik wel oppassen als je bij me bent.’ Hij kon niet geloven dat ze het lef had gehad zichzelf te verdedigen en de neus van een man had gebroken en de andere een stoot in zijn keel had gegeven, precies zoals het haar was geleerd. Chase was geschokt over wat haar had kunnen overkomen als ze dat niet had gedaan. Ze had gekidnapt kunnen worden, of vermoord en ergens langs de weg achtergelaten. Toen werd hij weer ernstig. ‘Oké, het is leuk geweest. Ik wil dat je je tomtom aanzet en naar het dichtstbijzijnde vliegveld rijdt. Laat de auto achter. Je kunt hem later door iemand laten ophalen. Ik wil dat je naar huis vliegt.’

‘Echt, Chase, het gaat prima.’ En ze meende het. Ze trilde bijna niet meer en was opgetogen over wat ze had gedaan. Ze had heel goed voor zichzelf gezorgd en bewezen dat ze dat kon, zonder een man erbij om haar te helpen. Zoiets was haar nog nooit overkomen.

‘Met jou gaat het misschien prima, maar met mij niet. Ik blijf me ongerust over je maken tot je thuis bent. Ik wil dat je het volgende vliegtuig neemt.’ Het klonk zelfs haar uitnodigend in de oren, maar ze wilde nu niet opgeven. Het was een soort uithoudingstest om van New York naar de Westkust te rijden, en nu wilde ze die afmaken ook.

‘Ik ben nu bijna halverwege. Het zou dom zijn om te gaan vliegen.’ Maar het was ook ongelooflijk om te bedenken dat wat ze per vliegtuig in zes uur zou kunnen afleggen, haar zes dagen met de auto zou kosten, met gevaren en dagelijkse eindeloze ritten.

‘Ik ben doodsbenauwd over wat er met je kan gebeuren. Al sinds je uit Nashville bent vertrokken. Alsjeblieft, Stevie, wees braaf. Stap morgen op een vliegtuig en zoek vanavond een fatsoenlijke plek om te overnachten, niet een of ander onguur hotel langs de weg.’

‘Ze hebben gezegd dat er in Rawlins een Best Western is. Ik ben er nog maar een paar kilometer vanaf.’ Ze kon het uithangbord al in de verte zien en terwijl ze met hem praatte, nam ze de afrit. Het was mooier dan de andere plekken waar ze tot nu toe had gelogeerd. En ze zag de manager in zijn kantoor zitten. Ze zei tegen Chase dat ze ging inchecken en hij antwoordde dat hij haar over vijf minuten terug zou bellen.

Ze kreeg een schone, comfortabele kamer en Chase belde, zoals hij had beloofd. Hij klonk totaal buiten zinnen over wat er was gebeurd en terwijl ze onder het praten op bed ging liggen, verbaasde hij zich weer over haar moed en helderheid van geest tijdens haar confrontatie met de drie truckers.

‘Ik had je dit nooit moeten laten doen. Ik had je met de bus moeten sturen.’

‘Ik wilde het zelf. Ik wilde weten of ik het kon. Ik heb altijd al van de ene kust naar de andere willen rijden.’

‘Maar niet in je eentje.’ Ze was intussen in Wyoming en dat deed hem denken aan zijn tournees als hij na een concert ’s nachts naar de volgende plek reed. Maar toen zaten er altijd minstens vijf anderen bij hem in de bus. Dat was de reden dat hij hem had gekocht zodra hij het zich kon veroorloven. Zelfs hij, een man, was nooit in zijn eentje door het hele land gereden. Hij was erg van streek over het gebeurde, en ze bleven die avond een hele tijd met elkaar praten tot ze bijna in slaap viel. Hij zei dat ze hem zodra ze wakker was moest bellen, of midden in de nacht als ze behoefte had om te praten.

De zon viel door de dunne gordijnen toen ze negen uur later wakker werd. Ze voelde zich stijf en uitgeput van het rijden, en ze had een blauwe plek op haar arm waar de vrachtwagenchauffeur haar had vastgegrepen. Het was geen boze droom geweest. Het was echt. Ze belde Chase en maakte hem wakker, maar hij was blij haar stem te horen.

‘Ik wil dat je me om het uur belt, en ik zweer je dat ik de politie bel als je dat niet doet, in elke staat die je doorkruist.’

‘Er gaat niets gebeuren,’ beloofde ze hem, maar zij was ook geschokt door wat er was voorgevallen, en ze bezwoer hem dat ze beter uit zou kijken waar ze stopte. En ze zou niet meer alleen uit restaurants naar buiten lopen. Ze had haar lesje geleerd.

Die dag reed ze niet zo ver. Ze was nog moe van de dag ervoor en stopte bij een heel fatsoenlijk restaurant om te ontbijten met roereieren, toast en koffie. Ze kocht sandwiches zodat ze niet ergens hoefde te gaan lunchen. Toen de schemering inviel, was ze in Utah en ging ze naar een Denny’s. Ze had onderweg vaak met Chase gesproken. Hij praatte haar dag na dag, uur na uur, naar huis en hield haar nu nog nauwlettender in de gaten. Oorspronkelijk had hij zich niet zo’n zorgen gemaakt over de reis, maar naarmate hij zich nauwer met haar verbonden voelde, ging hij zich ongeruster maken.

Op de vijfde dag doorkruiste ze Utah en kwam ze tegen de avond in Nevada aan. En de zesde dag reed ze na het donker worden door om die avond thuis te zijn. Ze draaide om middernacht haar oprit in en bleef toen een minuutje zitten. Het voelde alsof ze maanden geleden voor een weekend naar Santa Barbara was vertrokken. Haar huis zag er stil en donker uit. Ze stapte uit haar auto, droeg haar tas de paar treden aan de voorkant op en maakte de voordeur open. Ze zette het alarm uit, deed het licht aan en net op dat moment belde Chase. Bij hem was het twee uur in de nacht.

‘Waarom slaap je nog niet? Ik wilde je een sms’je sturen zodat ik je niet wakker zou maken.’

‘Ik vind het gewoon fijn om te weten dat je thuis bent. En het maakt me niet uit wat je wilt bewijzen, maar doe zoiets alsjeblieft nooit meer.’ Maar zij had het gevoel dat ze iets had gepresteerd toen ze rondkeek in haar huis. Ze wist nu dat ze voor zichzelf kon zorgen, wat er ook gebeurde. Ze had belangrijke dingen over zichzelf geleerd en voelde zich nu minder kwetsbaar. Haar stem klonk ook krachtig terwijl ze met Chase praatte.

‘Hoe ziet je huis eruit?’ Hij bedoelde wel of niet opgeruimd, niet hoe luxueus het was, en dat begreep ze.

‘Het gaat wel, leeg, eenzaam. Jij bent er niet,’ zei ze zacht, en ze klonk als een vrouw die in nog geen honderd jaar iemands neus had kunnen breken. ‘Het is niet zo mooi als jouw huis,’ zei ze. ‘Het voelt als iets uit het verleden, uit een ander leven.’ Haar kinderen waren in dit huis opgegroeid, en haar huwelijk met Bill was er opgebouwd en afgebrokkeld, en ze had hier gewoond toen hij stierf. Nu waren al die herinneringen met elkaar vervlochten en ze voelde zich erdoor overweldigd terwijl ze rondliep. ‘Tijd om weer op reis te gaan,’ grapte ze, en hij kreunde.

‘Dat is niet grappig, tenzij je een vliegtuig wilt charteren. Ga nu maar slapen. We praten morgen verder.’ Ze wist dat ze dat zouden doen. Hij had haar letterlijk het hele land door gepraat, haar als een beschermengel in de gaten gehouden en haar veilig thuis afgeleverd. Ze sleepte haar grote tas naar haar slaapkamer boven. Hij bonkte op elke trede van de trap, maar het lukte haar toch. Terwijl ze rondkeek in haar slaapkamer en aan de drie mannen voor het wegrestaurant dacht, besefte ze dat ze nooit meer bang zou zijn.

16

Stephanie kon amper wachten tot ze haar vriendinnen zou zien. De ochtend nadat ze terug was gekomen, belde ze Jean en Alyson. Jean had op haar telefoontje zitten wachten en wist dat ze het hele land door had gereden. Alyson was pas net op adem gekomen na de ziekte van haar kinderen en had geen idee waar Stephanie was geweest. Ze was een week geleden het spoor bijster geraakt. Het was voor hen allemaal bijna niet te geloven dat Stephanie drie weken weg was geweest. Vooral voor Stephanie zelf, omdat haar hele leven in die drie weken was veranderd. Nu was ze terug waar ze was begonnen, nadat ze nieuwe mensen had ontmoet, nieuwe dingen had gedaan, Chase’ wereld in Nashville had betreden, twee van haar kinderen had opgezocht en in haar eentje terug naar huis was gereden. Ze voelde zich een ander iemand, en toch was alles thuis nog hetzelfde.

De drie vrouwen spraken af om de volgende dag in Union Street te gaan lunchen. Op de een of andere manier verwachtte Stephanie dat ze er anders uit zouden zien, omdat zij zich vanbinnen zo anders voelde. Ze kon hun onmogelijk vertellen hoeveel ze had gezien en ervaren, of zelfs maar waarom ze naar Las Vegas was gegaan in plaats van naar huis, Chase naar Nashville was gevolgd om zijn wereld te verkennen, en daarna de uitdaging had willen aangaan om vijfduizend kilometer in haar eentje te rijden. Hun leventjes waren zo veilig en voorspelbaar; ze wist dat ze haar gevoel, dat ze alleen en kwetsbaar was sinds Bills dood, nooit zouden begrijpen. Ze had het heel belangrijk gevonden uit te zoeken of ze nu voor zichzelf kon zorgen, en op de avond dat ze bijna verkracht was door drie mannen, was ze daarachter gekomen. Dat had haar zelfvertrouwen gegeven, en een gevoel van onafhankelijkheid en zekerheid dat ze nog nooit had gehad.

Ze liep het restaurant in en zag haar twee vriendinnen aan een tafel zitten praten terwijl ze op haar wachtten. Alyson droeg een spijkerbroek en een sweatshirt, haar haar zat in de war en ze had kringen onder haar ogen na wekenlang te kort te hebben geslapen omdat ze voor haar zieke kinderen moest zorgen. Jean had haar nagels laten doen, was naar de schoonheidsspecialiste geweest en had die morgen haar haar laten föhnen. Ze zag er fantastisch uit in een wit, kasjmieren trainingspak van Chanel. Stephanie droeg een van de roze T-shirts die ze in Las Vegas had gekocht en een gerafelde spijkerbroek met gaten erin. Ze oogde jong en gezond, met haar haar in een paardenstaart en haar grote ogen zo blauw als een zomerhemel. Er lag een glinstering in die Jean al jaren niet meer had gezien. Ze glimlachten toen ze elkaar zagen en Stephanie gaf hun allebei een zoen op hun wang voor ze ging zitten.

‘Hallo, dames,’ zei ze met een brede glimlach. Nu ze hen zag, vond ze het al fijner dat ze weer terug was.

‘Welkom thuis,’ zei Jean, die het heerlijk vond om haar vriendin weer te zien. Ze merkte meteen de verandering in Stephanie op.

‘Sorry dat ik er zo slordig uitzie,’ excuseerde Alyson zich. ‘Ik wilde me net gaan verkleden toen de hond ziek werd, en toen moest ik haar naar de dierenarts brengen.’ Haar leven bestond uit kinderen, honden, het huishouden regelen, de naschoolse activiteiten van de kinderen organiseren en een man die elke nacht haar totale aandacht opeiste. Er was nooit tijd over voor haarzelf. Stephanie had zesentwintig jaar lang net zo’n leven geleid. Ze had gedacht dat ze het nog steeds miste, maar toen ze naar Alyson keek, besefte ze dat haar nieuwe leven ook voordelen had. ‘Wow, je ziet er geweldig uit. Niet te geloven dat je helemaal vanaf New York hierheen bent gereden. Waarom?’ vroeg Alyson.

Ze wisten allemaal al wat ze gingen bestellen. Ze namen elke keer dezelfde salade, met ijsthee voor Stephanie en Alyson. Jean bestelde altijd een glas witte wijn.

‘Het leek me gewoon spannend om naar huis te rijden. Ik had besloten om naar Nashville te gaan om mijn vroegere studievriendin, Laura Perkins, op te zoeken.’ Ze kwam Stephanie al bijna echt voor, zo vaak had ze het over haar gehad. ‘En ik wilde Michael in Atlanta zien. Op het laatste moment besloot ik om naar Louise in New York te gaan, en toen had ik de auto bij me. Het leek me niks om hem terug te laten slepen, en ik heb het altijd al eens willen doen, dus ben ik achter het stuur gaan zitten. Het duurde zes dagen en het was geweldig.’

Ze maakte geen gewag van het incident voor het wegrestaurant. Ze wist dat ze hun daarmee de stuipen op het lijf zou jagen. En ze was er goed vanaf gekomen, hoewel ze ook geschrokken was, net als Chase. Ze had veel geluk gehad en had instinctief juist gereageerd. Chase had na afloop bewonderend gezegd dat ze ‘ballen’ had. ‘En jullie? Wat hebben jullie gedaan?’ vroeg Stephanie.

‘Ik zit in het liefdadigheidscomité voor het Diabetesbal in september. Ik ben net opgenomen in het bestuur. En ik jaag Freds geld er zo snel ik kan doorheen. Vorige week heb ik een nieuwe jas van sabelbont gekocht,’ zei Jean met een grijns. ‘Die kan ik aan als we in de herfst naar New York gaan.’

‘Ik heb zieke kinderen verzorgd,’ zei Alyson met een verontschuldigende blik. Vergeleken met de andere twee had ze niets bij te dragen aan de conversatie, maar ze hielden toch van haar. Ze was een goed mens, een geweldige echtgenote en moeder, en hun vriendin. Ze hoefde aan hen niets te bewijzen. ‘En Brad heeft net een onderscheiding gekregen van de Raad van Orthopedisch Chirurgen wegens buitengewone verdiensten,’ zei ze trots, en Stephanie moest zich inhouden om niet te zeggen: ‘En jíj dan?’ Het ging altijd over hem of de kinderen, net zoals het tot voor kort in haar leven was gegaan. Maar nu was zij aan de beurt. Op haar leeftijd was Stephanie uiteindelijk afgestudeerd. Met jonge kinderen duurde het nog jaren voor Alyson tijd voor zichzelf zou krijgen. Stephanie had zich nog nooit zo vrij of tevreden met zichzelf gevoeld als nu.

‘Oké, vertel op,’ zei Jean toen hun salades werden gebracht. ‘Wie heb je ontmoet? Waren er nog leuke mannen in Nashville of New York?’ Ze wist van Chase, maar wilde dat niet aan Alyson laten merken.

‘Jean!’ zei Alyson met een geschokte uitdrukking op haar gezicht. ‘Bill is nog maar vier maanden en een week dood. Ik weet zeker dat Stephanie nog wel een jaar niet aan een andere man wil denken, als ze dat ooit wil.’ Terwijl ze het zei, dacht Stephanie aan haar lange, gretige zoenen met Chase. Maar dat had zij ook niet verwacht, dus ze kon het Alyson niet kwalijk nemen dat ze het onvoorstelbaar vond. Wat er met Chase was gebeurd, vond ze zelf nog steeds ‘fout’. Ze had tot op dat moment nooit aan een relatie gedacht. En ze hield zichzelf nog altijd voor dat ze ook geen relatie hadden; ze waren vrienden. Met een zweem van romantiek in de toekomst. Maar ze moest toegeven, ook aan zichzelf, dat ze heel intiem met elkaar omgingen en dat ze hem heel aardig vond.

‘Doe niet zo raar,’ zei Jean, een slok van haar wijn nemend. ‘Je verwacht toch niet dat ze de rest van haar leven in haar eentje blijft? Moet je haar zien, ze ziet eruit als dertig. In New York wordt ze binnen een minuut opgepikt door een spetter van een kerel. En dat is maar goed ook.’ Ze zei niets, maar ze had gezien dat Alyson haar nagels moest laten verzorgen, en ze had een donkere uitgroei van wel acht centimeter. In tegenstelling tot Stephanie was ze niet van nature blond. Maar ze had nooit tijd om zichzelf te verzorgen en de laatste tijd leek dat haar ook niet meer te kunnen schelen. De enige keer dat ze iets anders droeg dan een spijkerbroek met een sweatshirt was als ze met z’n allen een weekend weggingen. De rest van de tijd kreeg ze het niet voor elkaar, en de kinderen smeerden toch maar eten of verf op haar kleren.

‘Denk je dan over een relatie?’ vroeg Alyson aan Stephanie met een blik van verwondering over wat Jean zojuist had gezegd.

‘Nee... niet echt... ik denk het niet. Ik weet het niet,’ zei ze met een verlegen blik. ‘Misschien ooit. Ik ben er nog niet klaar voor. Bills kleren hangen nog in de kast, zijn pantoffels staan naast het bed, in elke la in de keuken liggen nog brillen van hem.’ Maar meer dan dat: hij zat nog steeds in haar hoofd. En dat gold nu ook voor Chase. Maar dat wilde ze niet tegen Alyson zeggen. ‘Ik denk dat ik er ooit wel over zal moeten nadenken. Het is moeilijk te zeggen. Ik voel me nog steeds getrouwd en als ik met iemand anders naar bed zou gaan, zou ik het gevoel hebben dat ik Bill bedroog.’ Dat was in elk geval waar, en ze had het ook tegen Chase gezegd. Hij begreep het.

‘Dat heeft hém nooit tegengehouden toen hij nog leefde,’ zei Jean spottend en ze leegde haar glas wijn. Ze was altijd directer als ze dronk en Alyson keek ongemakkelijk. Zij had nooit iets gezegd wat Stephanie kon herinneren aan die vreselijke tijd. En Alyson wist zeker dat het niet nogmaals was voorgekomen. Ze waren al jaren weer bij elkaar. En Stephanie had haar nooit verteld hoe doods hun huwelijk daarna had aangevoeld. Ze had het zichzelf niet eens toegegeven, tot nu. ‘Zo zijn mannen nu eenmaal,’ voegde Jean eraan toe, en Alyson keek gepijnigd. ‘Het lijkt ze nooit dwars te zitten als ze ons bedriegen. Maar als wíj het doen, is dat het einde van de wereld. Waarom denken ze dat ze zo anders zijn dan wij? Wij houden ook van leuke kerels. We zijn alleen te bang om erachteraan te gaan. Zij niet. Als ze met iemand naar bed willen, maken ze zich nooit zorgen over de consequenties.’

Alyson had een hekel aan Jeans theorieën over mannen en veranderde van onderwerp.

‘Wanneer komt Charlotte terug?’ vroeg ze aan Stephanie.

‘Volgende week. Ze heeft me niet verteld welke dag. Ze is heel Europa doorgereisd met haar vrienden, dus ze zal zich hier wel doodvervelen. Maar het zal haar goeddoen om het twee maanden kalm aan te doen voor ze weer naar New York gaat. Ik mis haar echt.’ Ze wist dat het misschien de laatste zomer was dat ze Charlotte om zich heen zou hebben, omdat ze over een jaar klaar was met haar studie en daarna zou gaan werken, misschien in een andere stad, zoals Michael en Louise. ‘Het was heerlijk om Michael weer te zien. Maar Amanda heeft zich nog steeds stevig ingegraven. Ik ben bang dat ze uiteindelijk haar zin krijgt.’

‘Ik hoop het niet,’ zei Jean stellig. ‘Het is zo’n lieve jongen.’

‘Ze wil samen met hem een huis kopen. Ik hoop dat dat niet doorgaat. Dan zit hij echt aan haar vast, getrouwd of niet.’ Maar omdat ze wist dat hij Sandy had uitgenodigd naar Atlanta te komen, vroeg Stephanie zich af of er iets in zijn leven was veranderd. Hij had niets tegen haar gezegd. Het enige wat ze wist, had ze van Chase.

‘Daar is ze vast op uit,’ zei Jean wantrouwig. ‘Laten we hopen dat ze niet eerst zwanger wordt.’

‘Praat me er niet van,’ zei Stephanie, terwijl ze van afschuw met haar ogen rolde.

Jean ging afrekenen, hoewel Stephanie het had aangeboden – ze betaalden altijd om de beurt. En net op dat moment rinkelde Stephanies mobieltje. Het was Chase.

‘Hallo,’ zei ze discreet, met gedempte stem. ‘Ik ben aan het lunchen met vriendinnen. Kan ik je over een paar minuten terugbellen? We zijn net aan het vertrekken.’

‘Natuurlijk.’ Hij was eraan gewend geraakt om voortdurend te checken hoe het onderweg met haar ging, maar nu was ze thuis en lagen de dingen anders. ‘Sorry, Stevie.’

‘Geen punt. Ik bel je als ik thuis ben.’ Haar huis lag op maar een paar blokken afstand en ze zag dat Alyson belangstellend naar haar keek toen ze ophing.

‘Wie was dat? Je hele gezicht veranderde toen je opnam.’ Jean had het ook gezien en glimlachte. Ze had meteen geraden wie het was.

‘Dat was Laura,’ zei Stephanie snel omdat ze niets anders kon bedenken, maar Jean wist hoe het echt zat en Alyson niet. Stephanie wilde haar nog niets vertellen over een man. Ze dacht dat Alyson het niet zou begrijpen. Jean begreep het wel; zij was veel ruimdenkender en zelfs enthousiast. Ze had Stephanie vanaf het begin aangemoedigd iets met Chase te beginnen. Maar Stephanie voelde aan dat Alyson geschokt zou zijn, en het misschien zelfs zou afkeuren uit loyaliteit aan Bill.

‘Sinds wanneer is Laura zo belangrijk dat je het hele land doorkruist om haar op te zoeken? Ik had nog nooit van haar gehoord. En in Santa Barbara heb je ons niet verteld dat je erheen zou gaan,’ daagde Alyson haar uit.

‘Dat heb ik op het laatste moment besloten, toen ze belde om me uit te nodigen,’ zei Stephanie, die probeerde een beetje vaag te doen en zich afvroeg of het waar was dat haar gezicht veranderde als Chase belde. Ze was altijd blij om zijn stem te horen. ‘We waren bevriend op college en we hebben sinds kort weer contact. Haar man is ook gestorven, dus we voelen ons allebei een beetje verloren.’ Het verhaal werd almaar ingewikkelder en de leugens begonnen een eigen leven te leiden. Haar fictieve vriendin begon zelfs voor haar echt te lijken, terwijl ze alleen een dekmantel voor Chase was, tegenover haar kinderen en nu ook tegenover haar vriendinnen. ‘Laura’ was haar excuus voor de twee weken waarin ze weg was geweest om Chase te leren kennen en zijn wereld te ontdekken. Maar wat Stephanie net had gezegd, klonk aannemelijk en Alyson hield erover op.

‘Nou, ik ben blij dat je haar als gezelschap hebt,’ zei Alyson vriendelijk. ‘Ik voel me soms schuldig dat ik zo druk ben met de kinderen. Ik ben altijd van plan naar je toe te gaan en dan gebeurt er weer iets waardoor het niet kan.’ Het leek haar oprecht te spijten en Stephanie wist dat Alyson om haar gaf, maar in beslag werd genomen door haar leven. ‘Waarom vraag je niet of Laura je hier komt opzoeken als ze nu ook alleen is?’ Alyson vond het naar om te bedenken dat Stephanie erg eenzaam moest zijn in het lege huis zonder Bill.

‘Dat zal vast wel gebeuren,’ zei Stephanie vlot. ‘Het was een leuk bezoek. We zijn zelfs naar Graceland geweest.’

‘Het is goed voor je om iemand te hebben om samen dingen te doen,’ zei Alyson meelevend. En daarna omarmden de drie vrouwen elkaar, liepen ze het restaurant uit en spraken af snel weer bij elkaar te komen.

‘Zeg Laura gedag van me,’ fluisterde Jean tegen Stephanie terwijl ze haar een zoen gaf, terwijl ze heel goed wist dat het de codenaam van Chase was.

‘Zal ik doen,’ beloofde Stephanie, en ze liep terug naar haar auto, blij dat ze haar vriendinnen had gezien. Vijf minuten later was ze thuis en belde ze Chase. Ze was buiten adem omdat ze de trappen op was gerend.

‘Sorry, ik kon niet praten waar zij bij waren.’

‘Ik wilde je niet storen. Ik miste je alleen. We gaan over een paar minuten de studio in. Ik wou dat je hier was.’

‘Ik ook,’ zei ze eerlijk. ‘Ik heb hier niets te doen. Ik heb er bijna spijt van dat ik terug ben gegaan.’ Ze was van plan geweest in het opvangcentrum te gaan werken, maar ze hadden haar niet hard nodig. Er waren genoeg vrijwilligers. En ze moest van alles regelen voor Charlottes thuiskomst over een paar dagen. Terwijl ze naar huis was gereden, had ze besloten om Bills kleren op te ruimen. Dat wilde ze voor elkaar hebben voor haar dochter terug was. Het zou haar maar in de war brengen als ze haar moeder zijn kasten zag leeghalen.

‘Je kunt ieder moment terugkomen,’ zei Chase, en ze glimlachte terwijl ze eraan dacht.

‘Dat zou ik heel graag willen.’ Ze hoopte dat hij een keer naar San Francisco zou komen, maar ze hadden nog geen plannen gemaakt.

‘Ik bel je als we klaar zijn,’ zei Chase. Ze kon horen dat de anderen naar hem schreeuwden en wist dat hij moest ophangen. Een minuut later hadden ze afscheid genomen en neergelegd. Ze zat een hele tijd aan hem te denken, met haar mobieltje in haar hand. Ze herinnerde zich de fijne tijd die ze in Nashville hadden gehad en hoe ze in zijn armen had gelegen op zijn bed. Ze schrok toen de telefoon ging die ze in haar hand had. Het was Charlotte, die terug was in Rome na haar uitstapje naar Parijs.

‘Klaar om naar huis te komen, schat?’ vroeg haar moeder, en er viel een korte stilte aan de andere kant van de lijn. Even dacht Stephanie dat de verbinding was verbroken.

‘Daarom bel ik eigenlijk, mam. Iedereen gaat de volgende week naar Zuid-Frankrijk, en ik ben uitgenodigd in Corsica en in St. Tropez. Kan ik misschien... zou je het goed vinden als ik nog een maand blijf? Ik beloof dat ik eind juli terugkom en augustus bij jou doorbreng.’ Stephanie was teleurgesteld, maar ze had Charlotte geen fantastische uitstapjes te bieden. In San Francisco was het ’s zomers altijd slecht weer, koud, mistig en met veel wind. Ze wist dat Charlotte niets te doen zou hebben als ze thuiskwam en het was moeilijk om met Corsica en St. Tropez te concurreren.

‘Ik denk het wel,’ zei Stephanie zacht. Ze kreeg spijt dat ze terug was gekomen uit Nashville. Nu geen van haar kinderen in juli thuis zou zijn, had ze beter bij Chase kunnen blijven. Maar haar kinderen planden nooit vooruit, en áls ze het deden, veranderden ze hun plannen op het laatste moment, zoals Charlotte nu. ‘Oké.’ Ze stemde toe in wat Charlotte vroeg en herinnerde haar eraan dat ze voor de volgende week haar kamer in het appartement in Rome moest opzeggen. Het waren studentenappartementen van de universiteit. Ze woonden er met zijn vijven en Charlotte moest haar kamer ontruimen.

‘Voor die tijd ben ik al vertrokken naar St. Tropez. Dank je, mam!’ Ze klonk opgetogen dat ze niet naar huis hoefde. Nadat ze had opgehangen, ging Stephanie op bed liggen en vroeg zich af wat ze nu moest doen. Ze wilde Bills kasten leeghalen, maar ze was er op de eerste dag dat ze terug was eigenlijk nog niet aan toe. Ze had er nu immers de hele maand juli de tijd voor. Ze sloot haar ogen en dacht aan Chase, en wenste dat ze bij hem in Nashville was. Het huis leek leger dan ooit nu ze wist dat Charlotte niet naar huis zou komen.

17

Na het bezoek van Sandy had Michael het gevoel dat alles veranderd was. Toen Amanda terugkwam uit Houston, uitgeput van het weekend, trof ze Michael afwezig en uit zijn doen aan. Hij wilde met haar praten, maar vond dat hij haar de kans moest geven om op adem te komen.

De eerste paar dagen zei ze niets over hoe stil hij was en dacht ze dat hij het druk had op zijn werk of een slecht humeur had. Hij probeerde te bedenken wat hij zou zeggen, zo aardig als hij maar kon.

‘Wat is er aan de hand?’ vroeg ze hem ten slotte op vrijdagavond, toen ze in een restaurant gingen eten en daarna met vrienden hadden afgesproken. ‘Slechte week gehad op je werk?’

‘Nee, gewoon druk.’ Hij keek haar niet recht aan.

‘Je gedraagt je de hele week al eigenaardig. Voel je je wel goed?’

‘Ja, het gaat prima.’ Maar hij had tegenover Sandy dingen onder woorden gebracht die hij zichzelf nooit had toegegeven – dat hij de rest van zijn leven niet met Amanda wilde doorbrengen en niet met haar wilde trouwen en kinderen krijgen. Ze verschilden gewoon te veel van elkaar en haar carrièreambities leken niet meer te sporen met de zijne. Het klonk als een cliché, maar hij wilde een vrouw of een echtgenote die meer op zijn moeder leek. Amanda zag alles in termen van investering, van tijd, energie of geld, in plaats van in de mensen die ermee te maken hadden. Ze was geen zorgzaam type. Ze was een geldverdienende machine met een jurk aan. En ze bleef maar praten over wat ze met hun twee inkomens bij elkaar konden doen, en niet over hoeveel ze van hem hield. Michael knapte af als hij nu naar haar luisterde. Hij vond het vreselijk om toe te geven, maar hij had het gehad. Hij hoefde het haar alleen nog maar te vertellen. Het moeilijkste deel.

In het restaurant had ze de hele avond gepraat over het huis dat ze met hem wilde kopen en ze zag dat hij niet meer luisterde. Hij en Sandy hadden de hele week met elkaar ge-sms’t, en hij had haar gebeld toen ze weer thuis was, vlak voor Amanda terugkwam. Hij vond het pijnlijk om Sandy nu te bellen, voor hij met Amanda had gepraat, maar sms’en leek oké. De subtiele nuances van de moderne technologie. En haar een mail sturen, zou zeker niet kunnen. Hij wilde geen beloften doen of haar ergens voor uitnodigen voor hij vrij was.

Amanda wilde nog steeds een huis met hem kopen en verwachtte ooit met hem te trouwen. Ze waren niet verloofd, maar in haar hoofd kwam het daar wel op neer. Amanda was te ambitieus, veeleisend en volwassen. Sandy leek een onweerstaanbaar elfje. Hij bleef maar aan haar denken, in de roze, katoenen jurk en de flatjes die ze droeg toen ze vertrok. Ze zag eruit als een knap klein meisje, maar tegelijkertijd was ze een vrouw en hij werd overweldigd door verlangen naar haar. Dat was het enige waaraan hij kon denken als hij ’s avonds met Amanda ging slapen. De visioenen van Sandy achtervolgden hem en wilden maar niet weggaan. Hij was bang dat Amanda iets zou vermoeden voor hij de kans had gehad schoon schip te maken. Ze had gemerkt dat er iets met hem aan de hand was, maar had geen idee wat.

‘Wat vind je ervan, Mike? Zullen we dit weekend op huizenjacht gaan?’ Amanda was net een hond die een bot vasthad. ‘Ik heb op internet gekeken en er zijn drie heel redelijk geprijsde huizen in Buckhead die bezichtigd kunnen worden. Ik vind dat we een kijkje moeten gaan nemen.’ Buckhead was een mooi deel van de stad, maar geen wijk waar Michael wilde wonen. Het was een plek waar oudere mensen die veel verdienden een huis kochten.

‘Ik ben er nog niet aan toe om een huis te kopen,’ gooide hij er met moeite uit, en ze keek hem verschrikt aan.

‘Meen je dat?’ Ze had hem net de perfecte gelegenheid gegeven om te zeggen wat hij wilde, maar hij was bang. En hij wist dat hij het toch moest zeggen, om eerlijk te zijn tegenover iedereen.

‘Het is zo’n grote verplichting,’ zei hij, wat betreft een huis in Buckhead. ‘Stel dat ik mijn baan kwijtraak, of jij. Hoe kunnen we dan de hypotheek betalen?’ Zelfs zonder Sandy maakte hij zich daar al zorgen over.

‘Mijn vader zegt dat hij ons wil helpen.’ Ze kneep haar ogen toe en keek hem aan. ‘Twijfel je aan ons?’ Dat was nog nooit bij haar opgekomen, maar nu voelde ze het. Hij leek altijd zo stabiel en op het juiste spoor, en nu steigerde hij, als een nerveus paard. Ze praatte al een halfjaar met hem over het kopen van een huis en had nog nooit iets van schichtigheid opgemerkt.

‘Hoor eens, we zijn allebei vijfentwintig jaar. Waarom zo’n haast? Ik heb het naar mijn zin in mijn appartement. Jij woont ook mooi. Waarom moeten we een huis kopen?’

‘Het is een goede investering. Mijn vader zegt dat we met huren alleen maar geld verspillen. Hij zei dat hij ons zou helpen met de aanbetaling, en jij hebt het verzekeringsgeld van je vader dat maar op de bank staat. Waarom zouden we dat niet in een huis stoppen?’ Ze had alles al op een rijtje, zonder met hem te hebben overlegd. Michael had er wel aan gedacht een huis te kopen van het verzekeringsgeld, maar dan een veel bescheidener huis, en voor hem alleen. En hij wist dat zijn moeder het geen prettig idee vond als hij een huis met Amanda zou kopen. Ze had hem gevraagd wat er zou gebeuren als hun relatie op de klippen liep. Als ze samen een huis bezaten, zou het ingewikkeld zijn en meer op een scheiding lijken.

‘Ik vind dat we allebei nog te jong zijn.’ Hij klonk aarzelend terwijl hij het zei, omdat hij aan Sandy en aan het vorige weekend dacht. Hij had geen idee hoe hij het moest aanpakken, en hij werd alleen maar zenuwachtiger van het vooruitzicht om met Amanda naar huizen te gaan kijken.

‘Ik ben niet te jong om een huis te kopen,’ zei Amanda beslist. ‘En jij ook niet. Je bent gewoon bang,’ zei ze, in de hoop dat hij zich zou schamen, maar hij verraste haar en gaf het toe.

‘Ja, dat is zo. Jij verdient veel meer dan ik. Stel dat ik mijn deel niet kan opbrengen?’ Gegeven het soort huis waarnaar ze wilde kijken, en de buurt waarin het lag, zou het voor hem een hele klus zijn. Zij wilde een echt huis, en haar vader zei dat ze dat kon krijgen. Maar bovenal wilde ze Mike erbij. Maar hij had het gevoel dat haar vader zowel hem als het huis kocht. Hij kreeg het er Spaans benauwd van.

‘Laten we gewoon kijken of er iets bij is wat we willen,’ zei ze vastberaden.

‘Ik weet niet of ik het kan betalen,’ zei hij, en hij voelde zich alsof hij tegen een stoel praatte. Ze wilde niet horen wat hij zei, en nadat hij de rekening had betaald, vertrokken ze naar hun vrienden in Strip.

Amanda merkte dat hij de rest van de avond geen woord meer zei en iets te veel dronk. Hij viel niet van zijn barkruk, maar gedroeg zich vaag en verstrooid. Maar ze was ervan overtuigd dat ze hem uiteindelijk zou kunnen overtuigen wat het huis betrof. En zo niet, dan kon haar vader het vast wel. Ze kon amper wachten tot ze dat weekend gingen kijken.

Michael sms’te Sandy die avond vanuit het café, terwijl niemand keek. Amanda zat druk met hun vrienden te praten. Hij schreef Sandy dat hij aan haar dacht. Ze had de hele week prompt op zijn sms’jes geantwoord en stuurde smileys of allerlei geestige opmerkingen terug waar hij om moest lachen. Maar nu hij zo graag iets van haar wilde horen, antwoordde ze niet. Hij voelde zich eenzamer dan ooit, terwijl hij naast Amanda stond. En hij wist heel zeker dat hij niet onder druk gezet wilde worden om een huis te kopen dat hij niet wilde hebben of gedwongen wilde worden bij een vrouw te blijven die niet bij hem paste. En degene die wel bij hem paste, was amper volwassen, pas achttien, en had ook een vriendje.

Sandy repeteerde die avond met de band. Chase had een paar nieuwe songs geschreven die hij wilde uitproberen. Ze zong op de achtergrond, samen met Delilah, maar ze kreeg het niet goed voor elkaar. Het gebeurde haar niet vaak, maar deze keer kon ze de woorden niet onthouden. Bobby Joe zat aan de zijkant naar haar te meesmuilen. Zonder een woord te zeggen lukte het hem haar duidelijk te maken hoe stom en stuntelig ze was door met zijn ogen te rollen.

Chase kwam tijdens een pauze naar haar toe en sprak haar aan. ‘Word je afgeleid door Bobby Joe?’ Hij had hem spottend naar haar zien grijnzen en Sandy had haar hoofd afgewend toen ze vier keer achter elkaar dezelfde fout maakte.

‘Nee,’ zei ze, zich verlegen excuserend. ‘Ik weet niet waarom het me niet lukt.’ De woorden waren eenvoudig te onthouden. ‘Gewoon stom, neem ik aan,’ zei ze zachtjes, maar Chase draaide zich snel om en greep haar bij haar schouders.

‘Wat zei je nou?’ vroeg hij en hij keek haar doordringend aan. ‘Als dat klootzakje je zo’n gevoel over jezelf bezorgt, dump hem dan, Sandy. Hij zal het nooit ver schoppen. Misschien mag hij een keer in een bar aan West End Avenue spelen, of in een schoenenwinkel waarin ze livemuziek brengen. Jij wordt ooit een ster, en dat komt niet door mij. Jij hebt alles wat daarvoor nodig is, hij niet. Hij zou ergens op een wasbord moeten spelen. Dus laat ik niet horen dat je jezelf stom vindt, Sandy Johnson, of ik geef je een schop onder je kont.’ Ze glimlachte toen hij dat zei.

‘Sorry, Chase.’ Hij knikte met een ernstige uitdrukking op zijn gezicht, en keek haar daarna aan. Het leek of ze ergens over inzat.

‘Heeft dit iets te maken met afgelopen weekend in Atlanta?’ vroeg hij met gedempte stem. Ze aarzelde en knikte toen. Hij was als een vader voor haar, en ze vertelde hem altijd de waarheid, meer dan ze haar eigen vader ooit had verteld.

‘Misschien.’

‘Maakt Michael het je moeilijk?’ Ze schudde meteen haar hoofd, met een verdrietige blik in haar ogen.

‘Nee, hij is heel aardig tegen me. Het is gewoon... nou, je weet wel... hij is min of meer verloofd met die vrouw. Zij wil dat ze samen een huis gaan kopen. Het is bijna alsof ze getrouwd zijn. Hij zegt dat hij niet bij haar wil blijven, maar hij heeft nog geen enkele stap gezet.’

‘Ze wil een heleboel dingen,’ zei Chase veelbetekenend. ‘Maar met “bijna” heb je nog geen ring om je vinger en win je ook geen paardenraces. Ik heb gezegd dat je voorzichtig moest zijn. Maar dat betekent niet dat je hem niet zult krijgen. Ik zag hoe hij na het concert naar je keek. Die jongen is gek op je. Als hij zegt dat hij zijn relatie gaat verbreken, dan doet hij dat ook.’ Chase klonk overtuigd. ‘Heb je sinds het weekend nog iets van hem gehoord?’ Haar ogen lichtten op toen hij dat vroeg.

‘Ja, zo’n vijf keer per uur.’ Ze lachte en Chase grijnsde naar haar.

‘Ik zou zeggen dat dat een goed begin is. Je bent toch niet met hem naar bed geweest, hè?’ Ze schudde nadrukkelijk haar hoofd. Dat zou ze nooit gedaan hebben terwijl ze nog iets met Bobby Joe had. Ze was een meisje met principes, en daar had Michael respect voor. Chase was tevreden over haar antwoord. ‘Goed. Hou dat zo. Daar wordt hij gek van,’ zei hij met een brede grijns. Dat hij niet met Stephanie had geslapen, had hetzelfde effect op hem. Het enige wat hij wilde, was zijn armen om haar heen slaan om met haar te vrijen. Hij was door haar geobsedeerd. Sandy lachte om wat Chase tegen haar had gezegd. Een paar minuten later begonnen ze weer te repeteren, en deze keer lukte het haar wel.

Ze hielden er rond middernacht mee op. Bobby Joe had op haar zitten wachten en had de hele repetitie door bier zitten drinken. Hij had hem behoorlijk om toen ze van Chase’ huis door de tuin naar haar huisje liepen, waar hij zich op de bank liet vallen.

‘Je hebt het vanavond de eerste honderd keer knap verpest,’ zei Bobby Joe, en hij leek er echt genoegen in te scheppen. Hij vond het heerlijk als ze blunderde. Daar knapte hij altijd erg van op, en hij liet nooit de kans lopen om er iets over te zeggen. Ze herinnerde zich wat Chase eerder die avond over hem had gezegd. Dat hij het nooit echt zou maken. Hij was een knappe jongen met een middelmatig muzikaal talent waarmee hij niet ver zou komen.

‘Ik moest de melodie onthouden en de woorden uit mijn hoofd leren. De laatste keer ging het goed.’ Ze leek tevreden en Chase had het prachtig gevonden.

‘Je hebt geluk dat hij je als achtergrondzangeres gebruikt. Dat doet hij alleen omdat hij voor je moet zorgen. Je zou nooit ergens aangenomen worden als je het in je eentje moest doen.’

‘Wat bedoel je daarmee?’ vroeg Sandy terwijl ze hem doodstil stond aan te kijken. Hij was net opgestaan om een biertje uit haar ijskast te pakken.

‘Dat weet iedereen. Je bent knap, lieverd, maar je hebt niet veel talent.’

‘Waarom zeg je zoiets tegen me?’ Ze was woedend, vooral na Chase’ peptalk van die avond. ‘Alleen om me een rotgevoel te bezorgen en me te kwetsen?’

‘Nee, omdat het waar is. De waarheid is altijd pijnlijk.’ Hij haalde zijn schouders op, pakte het flesje bier en zette het aan zijn lippen. En daarna keek hij haar aan met een kwaadaardige grijns. ‘Kom, schat, laten we naar bed gaan. Ik heb je de hele avond horen zingen en nu is het welletjes. Tijd voor wat actie.’ Hij behandelde haar als een ordinaire sloerie, en plotseling, na alle andere dingen die hij had gezegd, was het haar simpelweg te veel. Ze had niet aangestuurd op een confrontatie met hem, maar ze had geen keus.

‘Denk je werkelijk dat ik met jou naar bed ga nadat je zulke dingen tegen me hebt gezegd?’

‘Wat bedoel je? Kun je niet tegen de waarheid, dat Chase je voor hem laat zingen omdat hij medelijden met je heeft en het aan je vader heeft beloofd?’ Bobby Joe was altijd zo giftig als een slang wanneer hij dronken was.

‘Ik mag dan een beroerde zangeres zijn,’ zei ze met trillende kin en ogen die vuur schoten, ‘maar ik ben geen goedkoop mokkel dat je hebt opgepikt in een bar. Je kunt me niet beledigen en dan nog verwachten dat je bij me kunt blijven slapen. Rot op uit mijn huis, Bobby Joe.’ En ze meende het. Hij was niet onder de indruk.

‘Waarom? Ben je soms te mooi voor me, omdat Chase geld heeft en jij hier woont? Maak je geen illusies, schat, want je bent niets beter dan ik, waar je ook woont. Op mij maak je geen indruk. Je bent gewoon een hillbilly uit de goot, net als ik.’

‘Nee, dat ben ik niet. En daar kom ik, anders dan jij, ook nooit in terecht. Ik werk me te pletter, terwijl jij je laat vollopen. Jij zult nooit de top bereiken, Bobby Joe, je gaat alleen maar bergafwaarts. Ooit zal ik iemand worden, op eigen kracht, niet met Chase’ hulp. En jij wordt niets. Jij kunt me niet meer behandelen als een stuk stront en gemene dingen tegen me blijven zeggen omdat je jaloers bent. Je bent zelf niet meer dan een hoop stront met gemene praatjes. En nu mijn huis uit.’

‘Toe nou, schat, laten we naar bed gaan.’ Hij stond onvast op en probeerde haar vast te grijpen, maar ze gaf hem een duw. Hij viel terug op de bank, bleef daar zitten en lachte haar uit terwijl ze stond te trillen van woede.

‘Je hebt drie keuzen,’ zei ze terwijl ze haar tanden op elkaar klemde. ‘Ik bel Chase of de politie of je maakt op eigen kracht dat je wegkomt. Kies maar. Je bent een gemeen ettertje en ik heb het gehad met jou. Ik zit er niet op te wachten dat iemand me zo behandelt. Dan ben ik liever alleen.’

‘Je kunt me niet dwingen om weg te gaan,’ zei hij arrogant, en ze keek hem recht aan, dodelijk kalm.

‘Let dan maar eens op. Je hebt sinds we verkering kregen alleen maar op me af zitten geven. Het is welletjes. Rot op.’ Ze zei het duidelijk, terwijl ze de telefoon pakte en 911 indrukte, voor de politie. Hij deed een uitval naar haar, greep de telefoon en verbrak het gesprek.

‘Doe niet zo stom.’ Hij was inmiddels kwaad geworden. Dit was geen geintje meer. ‘Laten we naar bed gaan. Dan mag je me pijpen.’ Ze zag dat hij erg dronken was. Hij kon vervelend doen als hij nuchter was, maar nog veel vervelender als hij dronk. En nu was hij over de schreef gegaan.

‘Het is voorbij. Ga naar huis. En kom hier niet terug. Vraag maar aan Chase of hij nog steeds wil dat je het openingsprogramma voor hem doet.’ Er kwam een panische uitdrukking op het gezicht van Bobby Joe. Zij had hem die baan bezorgd.

‘Toe nou, Sandy,’ zei hij smekend. ‘Je weet dat ik van je hou.’

‘Je houdt niet van me. Je behandelt me als een vod omdat je jaloers bent. Ga maar iemand anders zoeken om gemeen tegen te doen. Het is uit tussen ons.’ Hij stond op van de bank en aarzelde. Hij kwam wankel op haar af en probeerde haar te omhelzen en naar de slaapkamer te trekken, maar ze duwde hem weg. ‘Ik heb in mijn leven geen stuk vuil zoals jij nodig.’

‘Krijg de pest, Sandy!’ schreeuwde hij toen hij naar de deur liep en hem openrukte. ‘Ik heb jou ook niet nodig.’ Hij sloeg de deur achter zich dicht. Sandy liep naar haar kamer en ging op bed liggen. Ze wist dat ze juist had gehandeld. Hij was afschuwelijk tegen haar geweest. Chase had gelijk: dat verdiende ze niet. Niemand had het recht iemand zo te behandelen, dronken dan wel nuchter. Dat had hij al een hele tijd gedaan, en zij had het toegelaten. Hij had haar nooit geslagen, maar haar geranseld met woorden. Hij had haar zo vaak hij maar kon neergehaald, om zichzelf beter te voelen. Ze zou hem niet missen.

Ze bleef een hele tijd op bed liggen denken aan wat hij had gezegd, en keek die nacht niet meer op haar telefoon. Ze viel in slaap met haar kleren aan. Het sms’je van Michael zag ze niet. En toen ze de volgende dag naar Chase ging, vergat ze haar telefoon.

* * *

De ochtend daarna, toen ze Chase bij het zwembad de krant zag zitten lezen, vertelde Sandy hem over Bobby Joe.

‘Ik heb het gisteren met hem uitgemaakt,’ zei ze, terwijl ze op een stoel naast hem ging zitten. Ze leek oké, maar een beetje moe. Ze was laat opgebleven en had nauwelijks geslapen nadat hij was vertrokken.

‘Sta je erachter?’ vroeg hij met een bezorgde blik, en ze knikte.

‘Ja. Hij heeft me al een hele tijd slecht behandeld. Ik bleef maar denken dat het beter zou gaan, maar dat was niet zo. Hij was alleen in het begin aardig, toen hij werk nodig had en in jouw voorprogramma wilde spelen.’ Ze haalde haar schouders op en Chase glimlachte.

‘Dan moet ik maar audities gaan houden voor een nieuwe openingsgroep. Ik had toch al genoeg van hem. Hij speelt elke keer dezelfde oude nummers. Ik zal vragen of Charlie hem op de hoogte wil brengen.’ Charlie was niet alleen de drummer, maar hij huurde ook de artiesten voor het voorprogramma in, nadat Chase ze had goedgekeurd. Hij zou weliswaar weggaan, maar bleef tot die tijd zijn werk doen.

‘Bobby Joe is een ellendig stuk vreten. Ik ben blij dat je het hebt uitgemaakt. Tijd om iemand anders te zoeken.’ Hij zei geen woord over Michael, en Sandy ook niet. Maar het maakte niet uit, bedacht ze even later toen ze in het zwembad dook. Ze was nu vrij. Bobby Joe was tenminste vertrokken. Ze was er blij om. Hij was een rotzak. Ze wist dat ze langer bij hem was gebleven dan goed voor haar was. Ze was bang geweest om er een eind aan te maken.

Amanda en Michael bezichtigden die zaterdag drie huizen in dezelfde straat in Buckhead. Twee ervan waren enorm, met uitgestrekte vleugels en veel grond, en het laatste had vijf slaapkamers. Het waren allemaal echte gezinshuizen, en door er samen met haar naar te kijken, werd Michael al nerveus. Het bevestigde alles wat hij dacht.

‘En wanneer gaan jullie trouwen, of zijn jullie al getrouwd?’ vroeg de makelaar die open huis hield in de laatste woning.

Amanda lachte om de vraag, en Michael werd bijna onpasselijk terwijl hij zich afvroeg wat ze zou antwoorden. Hij zei geen woord, zoals hij vaak vragen waarop hij niet zat te wachten omzeilde. En op die vraag zat hij zeker niet te wachten. Hij had haar gezegd dat hij er nog niet aan toe was.

‘We kijken alleen,’ zei Amanda vriendelijk, en ze lachte samenzweerderig naar Michael. Ze deed terughoudend, maar toen ze wegreden, barstte ze enthousiast uit: ‘Mijn god, wat was dat een ongelooflijk schitterend huis.’ Ze gedroeg zich alsof ze er meteen in wilde trekken, met of zonder hem. Desnoods zou ze hem er bij zijn haren in sleuren.

‘Ben je niet goed wijs?’ barstte hij ten slotte uit. ‘Heb je de prijs gezien? Weet je hoeveel ik verdien? Ik stop niet al het verzekeringsgeld van mijn vader in dat huis en ik vraag mijn moeder niet of ze wil helpen. We zouden vier kinderen moeten hebben om dat huis te vullen.’

‘Het is een prima investering,’ zei ze kalm. Haar mantra.

‘Ja, Buckingham Palace ook. Ik kan het me niet veroorloven. Je kunt beter met prins Harry trouwen. En we hebben zo’n huis ook niet nodig, helemaal geen huis zelfs. We gaan niet trouwen.’

‘Niet nu. Maar ooit wel. Toch?’ Ze keek hem rechtstreeks aan toen ze de vraag stelde, en plotseling dacht hij aan wat hij pas een week daarvoor tegen Sandy had gezegd. Dat hij zichzelf niet met haar getrouwd of met kinderen van haar kon zien. Nu niet en later ook niet. Hij had het alleen nooit tegen haar gezegd, en hij was er pas de laatste paar maanden zeker van geworden, toen ze druk op hem begon uit te oefenen om een huis te kopen. Eerst had hij gedacht dat hij er nog niet klaar voor was. Maar nu wist hij dat ze het verkeerde meisje was, en dat was iets heel anders. Daar was hij eerder nog nooit van overtuigd geweest. Nu wel. Hij zette de auto stil en keek haar lang en intens aan. En toen hij ten slotte begon te praten, klonk zijn stem helder en stellig.

‘Nee, Amanda. Nooit. Ik kan het niet. Het zou een waardeloos huwelijk worden. We willen niet dezelfde dingen in het leven.’

‘Natuurlijk wel. Je bent gewoon bang om een huis te kopen. Dat is iedereen als hij zijn eerste huis koopt.’

‘Ik wil niet met je trouwen,’ zei hij simpelweg. ‘Nooit. Het klopt niet. Jij hebt iemand nodig die meer op jou lijkt. Zo iemand ga ik nooit worden. Je hebt een man nodig zoals je vader.’ Die hechtte alleen aan geld, ambitie en macht. Michael niet. Hij leek meer op zijn moeder, die niets gaf om oppervlakkigheden.

Amanda staarde hem een hele tijd aan en perste haar lippen tot een dunne lijn. ‘Breng me naar huis.’ Hij begon naar haar huis te rijden, waar ze zelden naartoe ging, en voelde zich een monster toen hij zag dat ze huilde. Hij stopte weer en sloeg zijn armen om haar heen.

‘Ik had niet zo moeten aandringen wat betreft het huis. We kunnen best wachten, Mike. Ik wilde alleen een basis leggen, maar ik heb geen haast.’ Ze wilde hem niet kwijt. Hij was een geweldige vangst. Drie jaar geleden had ze besloten dat ze hem wilde hebben, en dat wilde ze nog steeds. Ze was ervan overtuigd dat hij een geweldige toekomst voor zich had en dat het hem goed zou gaan, vooral als zij achter hem stond.

‘Ja, je hebt wel haast,’ zei hij naar alle eerlijkheid. ‘En dat mag best, maar het geldt niet voor mij. Ik heb pas onlangs beseft dat ik niet met je wil trouwen. Ik geloof dat het voor ons allebei niet goed zou zijn. Ik wilde het je zeggen, maar ik wist niet hoe.’

‘Daar kunnen we nog een hele tijd mee wachten,’ onderhandelde ze met hem, maar hij schudde zijn hoofd.

‘Nee,’ zei hij stellig. ‘Jij hebt iemand anders nodig. En ik ook.’ Er kwam een uitdrukking van paniek op haar gezicht toen ze hoorde wat hij zei.

‘Is er iemand anders?’ Hij kon eerlijk tegen haar zijn, en hij was blij dat hij de week ervoor niet verder was gegaan met Sandy en eerlijk tegen haar was geweest over Amanda.

‘Nee.’ Hij zei er niet achteraan ‘nog niet’. Dat hoefde ze niet te horen. En het deed er ook niet toe. Het enige wat telde, was dat hij wist dat hij geen leven met haar wilde opbouwen. Hij wist niet eens zeker of hij van haar hield. En hij was er ook niet zeker van of het Amanda iets kon schelen. Ze wilde een bepaalde manier van leven en een investering, meer dan de man die erbij hoorde. Zijn moeder had altijd al gelijk gehad.

Daarna reed hij haar naar huis en stopte voor haar flatgebouw aan Cheshire Bridge Road. Ze stapte langzaam uit en keek hem door het raampje aan. ‘Zullen we erover nadenken, Mike? Je bent in paniek geraakt. Laten we het wat tijd geven.’ Dat had hij al gedaan. Drie jaar. Lang genoeg om te weten wat hij niet wilde, en met wie niet. Hij schudde zijn hoofd terwijl hij haar aankeek, niet wetend wat hij verder moest zeggen.

‘Ik zal je spullen deze week langs komen brengen,’ was het enige wat hij kon bedenken. Amanda zag er geschokt uit toen hij wegreed. Ze ging het gebouw binnen, rende naar haar appartement en gooide zich op het bed. Maar ze moest haar vader bellen en hem vertellen wat er gebeurd was.

‘Ik heb altijd geweten dat hij de verkeerde was,’ zei haar vader kalm. ‘Geen lef. Geen ambitie.’ Het was hardvochtig om zoiets over Mike te zeggen. Hij werkte hard, had een goede baan en was een aardige jongen. ‘Opgeruimd staat netjes,’ zei haar vader scherp, en Amanda voelde zich verdrietig toen ze ophing. Ze hield van hem en dacht dat hij ook van haar hield. Ze had altijd geloofd dat ze dezelfde dingen wilden, maar dat was niet zo. En misschien had haar vader gelijk, en Michael ook. Ze zeiden allebei dat ze een man als haar vader nodig had. En toen ze erover nadacht, wist ze dat ze gelijk hadden. Ze zocht een jongen die een van die grote huizen in Buckhead wilde, en zich uit de naad zou werken om het voor haar te kopen. Een man die per se de hoofdprijs wilde winnen. Amanda wilde alle prijzen, maar niet per se de man. Voor haar ging het niet om liefde. Het ging om macht. En dat gold niet voor Michael.

Sandy zag het bericht dat Mike haar vanuit de bar had gestuurd pas laat die zaterdag, toen ze haar telefoon tussen de kussens op de bank uit viste, waar Bobby Joe hem de avond ervoor had neergegooid. In haar antwoord zei ze alleen dat zij ook aan hem dacht, en dat ze hoopte dat hij de vorige avond veel plezier had gehad. Maar hij antwoordde niet. Toen hij haar sms zag, zat hij in zijn appartement aan Amanda te denken en aan wat er die dag was gebeurd. Hij voelde zich leeg en alleen en wist eigenlijk niet hoe of waarom het zo snel was afgelopen, maar er was een einde gekomen aan een relatie van drie jaar. Het was iets waar hij over na moest denken, en hij had tijd nodig om erom te rouwen. Hij wilde niet meteen contact opnemen met Sandy of haar vertellen wat er gebeurd was, alsof hij een eind kon maken aan de ene relatie en vijf minuten later een andere kon beginnen. Hallo... ik ben nu vrij... laten we gaan spelen. Hij was Amanda meer respect verschuldigd, dus reageerde hij niet op Sandy.

Hij pakte Amanda’s bezittingen in dozen – de kleding die ze had achtergelaten in zijn huis, haar boeken, haar sportkleren, een beeldhouwwerk dat ze samen hadden gekocht. Souvenirs van drie jaar die in zijn huis lagen, en niet in het hare. Het kostte hem een uur om alles te verzamelen, en nog een uur om het in te pakken. Drie jaar in twee dozen. Die avond belde hij zijn moeder en vertelde het haar. Hij klonk verdrietig.

‘Wat akelig voor je, schat,’ zei ze tegen haar zoon, en ze meende het. Stephanie had Amanda nooit gemogen, maar hij wel, en dat was voldoende. Ze vond het naar dat hij teleurgesteld was en er verdriet van had. Hij klonk heel ongelukkig en een beetje geschokt.

‘Ik weet niet wat er gebeurde. Plotseling moest ik het haar gewoon vertellen. Ik besefte het zelf pas een paar weken geleden. Ze drong er almaar op aan om een huis te kopen. Dat wilde ik niet, maar ze bleef aandringen. Ik kreeg er bijna uitslag van toen we dat huis bekeken.’ Stephanie glimlachte om wat hij zei.

‘Ooit kom je de juiste persoon tegen.’

Amanda belde Michael die avond en klonk net zo geschokt als hij. Maar ze maakte geen ruzie met hem en vroeg hem niet of hij het wilde bijleggen. Diep in haar hart wist ze dat hij gelijk had. Ze liet hem weten dat hij haar koekenpannen moest inpakken. Zij had ze betaald en wilde ze terug. En ook de nieuwe magnetron die ze net voor zijn appartement had gekocht. En daar kwam het uiteindelijk op neer. Koekenpannen en een magnetron en dozen met spullen. Ze bracht het allemaal terug tot praktische zaken. Hij vroeg zich af of ze hem nog zou missen. Toen hij ophing, voelde hij zich leeg. Er was net drie jaar van zijn leven in de afvalvernietiger gegaan, en hij had de hendel overgehaald. Hij wist dat hij het al een hele tijd geleden had moeten doen.

Die avond ging hij een stuk rennen om zijn hoofd helder te krijgen. Het hielp een beetje. En toen hij terugkwam, dacht hij aan Sandy. Hij wilde haar bellen, maar wist dat het nog te vroeg was. Hij had tijd nodig om Amanda uit zijn hoofd te zetten en de lei schoon te vegen. Toen hij naar bed ging, droomde hij van Sandy. Ze kochten een groot huis, en Amanda was de makelaar, die maar bleef aandringen. In de droom schreeuwde hij tegen haar, en daarna renden hij en Sandy lachend weg, terwijl Amanda hen iets achterna riep. De droom leek hem duidelijk toen hij wakker werd. Amanda was de verkoopster die hem een huis probeerde te verkopen dat hij niet wilde hebben. En Sandy was het meisje van zijn dromen.

18

Uiteindelijk wachtte Michael een week en besloot toen Sandy te bellen. Ze had hem een paar sms’jes gestuurd die hij niet had beantwoord, en daar voelde hij zich schuldig over. Het was een paar dagen voor het weekend van de Vierde Juli. Hij had Amanda’s spullen afgeleverd en verder niets van haar gehoord. Ze was doorgegaan met haar leven, zonder spijt of verdriet. Hij was teleurgesteld, maar niet kapot of diepbedroefd, iets wat hem zei dat hij de juiste beslissing had genomen. Hij had veel nagedacht over Sandy. Ze had hem in haar sms’jes niets verteld over wat er met Bobby Joe was gebeurd. En aangezien ze niets van Michael had gehoord, nam ze aan dat hij nog steeds met Amanda was. Ze klonk verrast toen hij haar belde terwijl ze met een vriendin aan het winkelen was. Maar ze was even relaxed als altijd.

‘Sorry dat ik je sms’jes niet heb beantwoord. Ik werd nogal in beslag genomen,’ zei hij, terwijl hij zich aanvankelijk niet op zijn gemak voelde.

‘Dat geeft niet. Ik heb het ook druk gehad.’ Ze had het naar gevonden dat ze niets van hem hoorde, maar tegelijkertijd had ze respect voor hem gehad dat hij niet achter haar aan zat nu hij nog een relatie had. Ze hadden elkaar gezoend op het vliegveld, en hij had gezegd dat hij een besluit moest nemen. Ze nam aan dat hij besloten had bij Amanda te blijven. ‘Hoe gaat het met je?’

‘Goed.’ De Braves hadden een paar wedstrijden achter elkaar gewonnen, waar iedereen in Atlanta dolblij over was. Ze hoopten dat ze de beslissende wedstrijden zouden winnen en mee zouden doen aan de play-offs voor de World Series.

‘We hebben een groot concert op de Vierde Juli. Vijf belangrijke bands. Chase is de hoofdact, dus we zijn dag en nacht aan het repeteren.’

‘Klinkt uitputtend,’ zei Michael, denkend aan het concert dat hij bezocht had toen hij haar voor het eerst had gezien. ‘Hoe is het met de rest van je leven?’

‘Hetzelfde. Nou ja, bijna. Ik heb het uitgemaakt met Bobby Joe.’ Dat was geweldig nieuws voor hem. ‘Hij gedroeg zich echt hufterig. Voortdurend, eigenlijk. Maar op een avond bedronk hij zich terwijl we aan het repeteren waren, en toen ging hij zo tekeer dat het me uiteindelijk te veel werd. Chase heeft een nieuwe openingsact ingehuurd. Bobby Joe zal er nog lelijk spijt van krijgen,’ zei ze lachend, en Michael glimlachte.

‘Nou, dat denk ik ook.’ Hij aarzelde even en besloot het toen te vertellen. ‘Ik heb het uitgemaakt met Amanda. Maar ik heb nog geen nieuwe openingsband.’ Sandy lachte.

‘Wat is er gebeurd?’

‘Zo ongeveer waar we over gesproken hebben. Ik wist dat ik niet met haar wilde trouwen, en ze drong me in een hoek toen ze per se samen met mij een huis wilde kopen, dus moest ik het haar vertellen. Het is beter zo.’

‘Waarom heb je me niet verteld dat het uit was tussen jullie?’ Sandy klonk verrast.

‘Ik vond dat ik daar even mee moest wachten, uit respect voor jullie allebei. Maar ik miste je te erg, en daarom bel ik je nu.’ Hij glimlachte terwijl hij het zei. Ze zwegen allebei een minuutje. Het veranderde de dingen tussen hen, en maakte alles serieuzer dan het was geweest toen ze naar Atlanta ging. Ze waren nu allebei vrij, en ze dacht na over wat het betekende. En hij ook.

Zij besloot als eerste moedig te zijn. ‘Heb je zin om naar het Vierde Juli-concert te komen?’ Haar hart bonkte toen ze het vroeg en op zijn antwoord wachtte. ‘Je kunt in Chase’ huis slapen. Hij heeft een logeerkamer.’ Ze wilde niet dat hij dacht dat ze hem rechtstreeks in haar bed uitnodigde. Dat was ook niet zo. Ze had het advies van Chase ter harte genomen.

Hij dacht erover na, maar antwoordde al snel. Hij wilde niet dat ze van gedachten zou veranderen. ‘Dat zou ik heel leuk vinden. Weet je zeker dat Chase het goedvindt?’

‘Ja, hij vindt het vast prima.’ Ze klonk blij en opgewonden, en dat was híj ook. Hij zou twee dagen eerder komen en het weekend samen met hen doorbrengen. Ze zei dat heel Nashville uitpakte voor de Vierde Juli met barbecues, picknicks en een parade, plus hun concert. En er was nóg een concert, de dag ervoor in Opryland. ‘We gaan feesten,’ zei ze tegen hem, en hij lachte. Ze was uitgelaten toen ze ophing, maar probeerde zichzelf te kalmeren. De dag voor Michael aankwam, vertelde ze het aan Chase.

‘Kan ik dit weekend gebruikmaken van je logeerkamer?’ vroeg ze langs haar neus weg toen ze hem tijdens de repetitie zag, en hij keek verrast.

‘Natuurlijk. Wie komt er? Iemand die ik ken?’ Hij kon zich niet voorstellen wie ze daar had uitgenodigd. Zo nu en dan kwam er een vriendin op bezoek, maar die logeerde altijd in het huisje bij haar. Waarom deze gast niet?

‘Michael Adams.’ Ze probeerde zo nonchalant mogelijk te klinken, en zijn ogen werden groter.

‘Michael Adams, de zoon van Stevie?’ Ze knikte en glimlachte. ‘Komt hij met zijn vriendin?’ plaagde hij haar, en ze schudde haar hoofd.

‘Het is uit.’ Hij glimlachte en er verscheen een plagende uitdrukking op zijn gezicht. ‘Tjeetje, wat interessant. En tussen jou en Bobby Joe is het ook uit. Hij is van harte welkom,’ zei hij, en hij gaf haar een knipoog, waarna ze allebei doorgingen met repeteren.

Die avond vertelde hij het aan Stephanie.

‘Ik krijg dit weekeinde een gast,’ zei hij toen hij haar na de repetitie sprak. Hij was moe, maar verheugde zich op het concert op de Vierde Juli. Hij vond niets leuker dan muziek maken. Hij zei altijd dat hij geboren was om te zingen en gitaar te spelen.

‘Een speciaal iemand?’ vroeg Stephanie, die zich afvroeg of het soms een beroemde countryzanger was. Hij kende ze allemaal en een aantal van hen speelde mee op het komende concert.

‘Dat vind ik wel. En jij ook, denk ik. Een jongeman die Michael Adams heet. Hij komt uit Atlanta.’ Het duurde even voor het tot haar doordrong en daarna gaf ze een gil.

‘Mijn Michael? Hoe is dat zo gekomen?’ Ze had Michael twee dagen daarvoor gesproken en hij had er niets over gezegd. Ze was plotseling blij dat ze niet ook besloten had om naar Nashville te gaan. Het zou moeilijker zijn om nog een keer een verhaal over ‘Laura’ op te hangen tegen Michael.

‘Sandy heeft hem uitgenodigd,’ lichtte Chase haar in. ‘Hij slaapt in mijn logeerkamer, allemaal heel fatsoenlijk.’ Ze wist dat het uit was tussen Michael en Amanda omdat hij haar erover had gebeld, maar sindsdien had ze niets meer van hem gehoord. En hij had het niet over Sandy gehad. Maar ze was er blij om.

‘Krijg nou wat.’ Stephanie ging op haar bed zitten en grijnsde. ‘Dat is zeker goed nieuws. Ik vraag me af of hij het mij gaat vertellen.’ Ze vermoedde dat hij het ooit zou doen, maar nu nog niet.

‘Doe dan of je verbaasd bent. Hij mag niet denken dat ik hem bespioneer.’

‘Je moet me er alles over vertellen,’ zei Stephanie opgewonden.

‘Natuurlijk. Ik wou alleen dat jij ook kwam.’ Hij klonk treurig toen hij dat zei.

‘Dat zou ik ook graag willen,’ zei ze, denkend aan zijn kussen. Ze was van plan naar een barbecue bij Brad en Alyson te gaan op de Vierde Juli. Chase had haar uitgenodigd naar Nashville te komen, maar ze was nog niet klaar om terug te gaan. Ze had nog steeds het gevoel dat ze eerst wat besluiten over haar leven moest nemen.

‘Nou, laten we eens kijken hoe het gaat met die twee. Het leven kan grappig zijn, vind je niet?’ Daar dacht ze over na en het was waar. ‘Het draait allemaal om het lot en je bestemming, over de juiste deur op het juiste moment opendoen en het lef hebben om naar binnen te gaan. Verbazingwekkend hoe alles in een oogwenk kan veranderen.’ Het ene moment was het dik aan met Amanda, en koersten zij en Michael regelrecht op een huwelijk af waarin Stephanie geen vertrouwen had. En nu ging hij een heel andere kant uit, met een countryzangeres die kon zingen als een engel. Het was net als toen zij naar Las Vegas reed in plaats van naar San Francisco, en daarna met Chase naar Nashville ging. Je moest gewoon moedig genoeg zijn om het te doen. Zij had die moed getoond, en nu deed haar zoon dat ook. Ze was dolblij.

19

Het feest ter ere van de Vierde Juli bij Brad en Alyson thuis in Ross was het toppunt van alles wat Stephanie had gevreesd dat haar als weduwe in San Francisco zou overkomen. Ze kende alle mensen die er waren, maar in dat wereldje voelde ze zich nu een buitenbeentje. Alles wat mensen die avond opmerkten, maakte dat ze zich nog verdrietiger voelde. Ze zeiden dat ze erg ‘meevoelden’ met ‘haar verlies’, alsof het een mantra was die ze moesten uitspreken op het moment dat ze haar zagen. Daarna vroegen ze hoe het er nu mee ‘stond’, alsof ze behandeld werd voor een dodelijke ziekte, wat het in zekere zin ook was.

Weduwe zijn was het eind van het leven zoals zij het had gekend, maar voor hen was het ondenkbaar dat er daarna nog enige andere vorm van leven bestond. Hun medelijden met haar straalde uit hun ogen als dolken die haar hart doorboorden. Ze had Bill nog nooit zo erg gemist als die avond, en ze wist niet eens waarom. Hij zou het een vreselijk feest hebben gevonden, zou hebben geklaagd dat hij er niet naartoe wilde, zou haar gedwongen hebben vroeg te vertrekken en zou daarna gezegd hebben dat Vierde Juli-feesten belachelijk waren en dat ze niet hadden moeten gaan. Zij wilde altijd langer op feestjes blijven dan hij, en hij dwong haar altijd om vroeg weg te gaan omdat hij de volgende dag een vergadering had of op zondag of een andere vrije dag had afgesproken te gaan golfen.

Het feest werd gehouden in de prachtig onderhouden tuin van Brad en Alyson. Alle buren, van wie Stephanie de meeste kende, waren aanwezig en zelfs diegenen die ze niet kende, hadden medelijden met haar als wederzijdse vrienden hun vertelden over Bills dood op de skihelling vijf maanden daarvoor. Ze had het gevoel dat ze een zwarte voile had moeten dragen, of geheel in het zwart naar het feest had moeten komen. In hun ogen was ze ‘arme Stephanie’, en daar kon niets aan veranderd worden. En hoewel ze medelijden met haar hadden, behandelden de vrouwen haar ook een beetje wantrouwend, alsof ze nu gevaarlijk was. Hun mannen waren ook veel te vriendelijk en een beetje te aanhalig, wat hun echtgenotes in het gelijk stelde. In hun midden kon ze absoluut niet zichzelf zijn of zich op zijn minst als een normaal iemand gedragen.

Alyson was de hele avond zenuwachtig, ongerust dat de cateraar het niet goed aan zou pakken. Ze ging telkens het huis in om te kijken of alles goed was met de kinderen. Brad was te joviaal en leek te veel op te hebben. De obers liepen rond met bladen vol margarita’s en hoeveel Stephanie er ook dronk, ze bleef zich de hele avond pijnlijk nuchter voelen, al was ze een beetje misselijk.

Brad hield zijn arm iets te lang om haar heen toen hij vroeg hoe het met haar ging, en hij zei dat ze haar tegenwoordig niet vaak genoeg zagen. Hij vroeg wat ze had gedaan, maar luisterde niet naar wat ze antwoordde. Ze had het gevoel dat hij net zo meelevend had geluisterd en geglimlacht als ze hem als antwoord had voorgelezen uit de Gouden Gids. Hij zei dat ze er geweldig uitzag, maar zo voelde ze zich niet. Jean en Fred waren er ook. Jean flirtte met diverse mannen nadat ze te veel margarita’s had gedronken, en Fred viel in slaap in een stoel voor het buffet. Stephanie voelde zich alsof ze niets met deze mensen te maken had, hoewel ze hen al twintig jaar kende.

Ze praatten over niets terwijl ze de hele avond aten en dronken, en vroegen naar elkaars kinderen zonder naar het antwoord te luisteren. De veertiende keer dat het haar werd gevraagd, nadat ze weer te horen had gekregen hoe erg ze meevoelden met haar verlies, wilde ze zeggen dat Michael in de gevangenis zat, Louise zich prostitueerde in New York en Charlotte zwanger was geraakt in Europa. Dat deed ze niet, maar ze zouden het toch niet hebben gehoord. Het was de meest deprimerende avond in jaren. Alyson vroeg haar nog bezorgd of ze het naar haar zin had gehad, waarmee ze op een of andere manier de boodschap overbracht dat dat onmogelijk was omdat ze alleen was gekomen en geen man meer had.

Stephanie belde een taxi om haar naar huis te brengen; ze was ook per taxi gekomen zodat ze iets kon drinken. De anderen waren met hun eigen auto, en zouden dronken naar hun huis in Marin rijden, zoals altijd. Ze had wel willen schreeuwen op de terugweg, maar in plaats daarvan keek ze vanuit de taxi naar het vuurwerk op de Golden Gate Bridge. Het was mooi, maar de avond was vreselijk geweest. En ze kon Chase niet eens bellen om hem erover te vertellen, omdat hij op dat moment in Nashville op het podium stond. Ze vond het fijn te weten dat haar zoon daar was en had er zelf ook graag willen zijn. Ze was ongezien weggeglipt en had alleen Alyson gedag gezegd. Ze had niet de moed gehad afscheid te nemen van alle anderen in haar nieuwe rol als ‘arme Stephanie’. Het was het eerste feest waar ze na Bills dood heen was gegaan, en het was onverdraaglijk geweest.

Ze betaalde de taxi en ging het huis binnen dat tegenwoordig altijd donker en stil was. Er was niemand met wie ze over het feest kon praten, en eigenlijk wilde ze dat ook niet. Ze trok een spijkerbroek en een oude trui aan, en omdat ze nog niet naar bed wilde, begon ze eindelijk aan het project waar ze het meest tegen op had gezien. Verdrietiger dan ze al was, kon ze toch niet worden. Ze begon Bills kast uit te ruimen en legde zijn jasjes en broeken een voor een op hun bed. Zij en Michael hadden het er al over gehad. Hij was veel langer dan zijn vader, en slanker. Er was niets wat hem paste of wat hij wilde bewaren. Hij droeg schoenen die drie maten groter waren dan die van zijn vader, dus ze wilde het allemaal weggeven.

Ze had in de garage dozen klaargezet voor het karwei en haalde die naar boven. Het was bijna vier uur in de nacht toen ze klaar was. Al Bills pakken, broeken, jasjes, hemden, dassen, schoenen, ondergoed en alles wat hij verder ooit gedragen had, inclusief zijn smoking, lagen netjes opgevouwen in dichtgeplakte dozen. Ze voelde zelfs de tranen niet die over haar wangen rolden. Al zijn laden en kasten waren leeg. Er was geen teken meer van hem te bekennen, afgezien van de foto’s van hem die in zilveren lijstjes in het huis stonden. Hij was nu een geest. Hij was weg.

Ze viel met haar kleren aan op bed in slaap, te moe om zich uit te kleden, en de volgende morgen liep ze door het huis alsof ze het voor het eerst zag. Ze verschoof wat stoelen en een tafel. Ze duwde haar bureau naar de andere kant en was verrast te zien hoeveel leuker de kamer eruitzag. Ze verhing zelfs wat schilderijen in de woonkamer en de eetkamer en haalde er een van de muur dat Bill mooi had gevonden en zij niet. Ze hadden het in Londen gekocht en het verbeeldde een jachtpartij met honden die een vos verscheurden. Ze zou het in de bergruimte beneden zetten, omdat ze het niet meer wilde zien. Ze haalde een paar zilveren schalen tevoorschijn die ze in een kast had opgeborgen, en een beeldje dat zij mooi vond maar waaraan Bill een hekel had gehad. Het huis begon er telkens vrouwelijker uit te zien. Ze had er plotseling behoefte aan het tot haar huis te maken, en niet meer dat van hen samen.

Die middag hing ze een deel van haar kleren in zijn kast. Ze voelde zich een verraadster toen ze het deed, alsof ze hem opnieuw begroef. Maar ze wilde niet in een heiligdom wonen. Het was nu haar huis, voor zo lang zij er wilde blijven wonen, en ze had het gevoel dat hij hetzelfde zou hebben gedaan.

Ze droeg alle dozen naar de garage om ze later weg te geven, en toen ze de trap weer op liep, belde Jean. Ze was de hele dag druk bezig geweest. Ze had ook nog niets van Chase gehoord, wat ongebruikelijk was voor hem, maar ze was er blij om. Dit moest ze alleen doen. Ze was opgelucht dat het Jean was.

‘Geweldig feest, hè?’ zei Jean opgewekt, en Stephanie aarzelde een poosje. Ze wist niet precies wat ze moest zeggen, en besloot haar de waarheid te vertellen.

‘Ik vond het vreselijk. Ik voelde me de hele avond een soort freak. “Arme Stephanie... Ik voel erg mee met je verlies... wat heb je zoal gedaan? Och..., arme jij... en hoe gaat het met de kinderen?” Het lijkt wel of ik geen eigen identiteit meer heb, alleen als overblijfsel van Bill. Ik had het gevoel dat ik op verlof was uit een psychiatrische kliniek. En waarom was Alyson de hele avond zo zenuwachtig? Ze zag eruit alsof ze hard aan een valiumpje of iets dergelijks toe was.’

‘Je weet hoe Brad is. Voor hem moet alles perfect zijn, dus krijgt zij de zenuwen. Maar ik vond dat ze het heel goed deed. Het spijt me dat je het zo moeilijk had, Steph. Het was de eerste keer dat je weer uitging. Volgende keer gaat het vast beter.’ Alleen als ze andere vrienden zou krijgen, dacht Stephanie bij zichzelf. Ze ging gillen bij het vooruitzicht dat ze zoiets nogmaals moest meemaken. In Nashville, waar niemand haar kende, had ze zich een compleet persoon gevoeld, maar de vorige avond was haar ergste nachtmerrie bewaarheid geworden. Ze voelde zich levend begraven naast Bill.

‘Toen ik gisteravond thuiskwam, heb ik al zijn kasten leeggehaald. Ik kon het simpelweg niet meer verdragen. Ik stikte. Ik heb het gevoel dat ik mijn persoonlijkheid kwijt ben. Alsof ze denken dat ik zonder hem niemand ben. En dat denk ik zelf ook. Geen baan, geen carrière, geen kinderen meer, geen Bill. Er is niets meer van me over. Het enige wat ik ooit ben geweest, was een serviceafdeling voor hen allemaal, zonder een eigen identiteit. Ik moet iets met mijn leven doen, maar ik weet gewoon niet wat. Ik besta niet meer.’

‘Jawel,’ zei Jean sussend. Ze hoorde dat ze erg van streek was, en ze begreep het. ‘Je was een geweldige echtgenote, en je bent nog steeds een geweldige moeder. Je had geen tijd om jezelf te zijn toen ze nog allemaal hier waren. Jij zorgde voor hen. Alyson zou hetzelfde overkomen als Brad dood zou gaan. Goede echtgenotes laten zich niet gelden. Ze hebben het te druk met voor anderen zorgen, tenzij je een kreng bent, zoals ik.’ Stephanie lachte om wat ze zei, maar Jean had inderdaad een uitgesproken persoonlijkheid, was eerlijk tegenover zichzelf en zorgde dat ze kreeg wat ze nodig had. Stephanie wist dat zij dat niet had gedaan. Ze was altijd stil en discreet geweest, en had gedaan wat Bill wilde en wat hij prettig vond. Het was nooit bij iemand opgekomen, en al zeker niet bij hem, om te denken aan wat zíj nodig had of prettig vond.

‘Misschien was ik te bang om mijn mond open te doen,’ zei ze tegen Jean. En ze dacht dat Alyson dat ook was. Ze was zo doodsbenauwd om Brad kwijt te raken, om hem boos te maken, dat ze was opgehouden iemand anders te zijn dan de persoon die hij het liefste zag, en niet meer de vrouw was die ze was geweest. ‘Wat is er toch mis met ons dat we ons zo gedragen? En daarna gaan ze dood, of laten ze ons in de steek, en dan is er geen “ons” meer over, alleen het omhulsel van wat we ooit waren. Zo wil ik niet meer zijn,’ zei Stephanie beslist. ‘Ik wil mezelf zijn. Ik weet alleen nog niet wie dat is.’

‘Daar kom je wel achter,’ zei Jean kalm. ‘Ik ben trots op je, Steph. Je bent volwassener geworden sinds Bills dood.’ Haar tocht door het land was een soort overgangsrite geweest, net als de reis naar Nashville met Chase. Ze was zo moedig geweest om nieuwe werelden te betreden en te verkennen, iets wat ze met Bill nooit had kunnen doen. Stephanie had het vreemde gevoel dat als Bill op dat moment terugkeerde uit de dood, ze niet meer met hem getrouwd zou willen zijn, al voelde ze zich nu eenzaam. Ze begon te zeer gesteld te raken op degene die ze aan het worden was om weer terug te gaan. Ze zou zich nooit meer aan iemand onderwerpen.

Ze praatten nog een poosje en in de namiddag belde Chase. Hij excuseerde zich dat hij niet eerder had gebeld, maar ze waren na het concert met Michael alle bars langsgegaan waar livemuziek werd gespeeld, en die dag hadden ze weer zo’n tocht gemaakt. Chase zei dat ze zich reuze vermaakt hadden. Dat was waar het in Nashville om draaide, en die avond zouden ze naar de Grand Ole Opry gaan omdat Michael dat ook graag wilde zien.

‘Zorg dat hij je niet helemaal uitput,’ zei Stephanie verontschuldigend.

‘Nee, hoor. Hier hou ik van. En hij weet veel over countrymuziek. Ik was verrast.’

‘Als jongen was hij er dol op. Hoe gaat het met hem en Sandy?’ Ze wilde er alles over horen. Ze vond het zo heerlijk dat ze samen waren en dat hij het had uitgemaakt met Amanda. Het was een grote opluchting.

‘Het kan niet beter. Hij is zo lief voor haar, dat is fijn om te zien. Ze heeft nog nooit iemand als hij gekend, behalve mij natuurlijk.’ Hij lachte. ‘De jongens die ze hier ontmoet, zijn een beetje onbehouwen, vooral in de muziekwereld. Of ze proberen bij mij in het gevlij te komen. Michael is een man en zo gedraagt hij zich ook. Hij probeert haar te beschermen.’ Chase was ingenomen met zijn gedrag en hij zag zo dat ze als een blok voor elkaar vielen. Ze kusten elkaar voortdurend en hielden elkaars hand vast als ze dachten dat niemand het zag. ‘Ik denk dat we hier met een waarachtige romance van doen hebben.’ Hij was er blij om. Haar zoon was een heel sympathieke jongen. Chase vertrouwde Sandy volledig aan hem toe. En ze hadden zich de vorige avond keurig gedragen. Michael had in de tuin afscheid van haar genomen en had die dag samen met Chase in zijn keuken ontbeten.

Hij kon niet lang met Stephanie blijven praten omdat ze naar het concert in de Grand Ole Opry gingen, maar ze was dolblij met het verslag. Het vrolijkte haar op terwijl ze dingen in huis bleef veranderen. Om tien uur at ze in haar eentje een hapje in de keuken en stuurde Alyson een mail waarin ze haar bedankte voor het feest. Ze vroeg zich af wat Chase en de anderen op dat moment aan het doen waren en wilde dat ze bij hen was.

Michael zei tegen Chase dat de Grand Ole Opry zijn verwachtingen te boven was gegaan, al had hij nog meer genoten van Chase’ concert de avond tevoren en vooral van het optreden van Sandy. Net als voor zijn moeder ging er een heel nieuwe wereld voor hem open. Hij had Randy Travis, Tim McGraw, Carrie Underwood en Alan Jackson ontmoet toen hij na afloop van het concert met Chase en Sandy was uitgegaan. Bovendien was Chase’ zoon Derek die avond overgekomen uit Memphis. Hij logeerde bij vrienden en Michael vond het ook erg leuk hem te ontmoeten. Hij was een slimme jongen en prettig om mee te praten. Het was duidelijk hoezeer Chase en hij op elkaar gesteld waren en van elkaars gezelschap genoten.

Maar het hoogtepunt van het weekend was Sandy. Michael was totaal onder de indruk van haar, en was gefascineerd door haar solo-optreden tijdens Chase’ concert. Ze had een krachtige stem die de hoge tonen net zo makkelijk haalde als een gospelzangeres. Chase had haar geleerd hoe ze het bereik van haar stem zo groot mogelijk kon maken. Het publiek was na afloop uit zijn dak gegaan, en hij ook. Als ze niet aan het werk was, lachten en praatten ze en hadden ze samen veel plezier. Het was zo anders dan alles wat hij met Amanda had meegemaakt. Zij was veel serieuzer dan hij wilde zijn. Sandy was als een zomerbriesje, zacht op zijn wang. Als hij haar zoende, raakten ze allebei opgewonden, maar het lukte hun om het hele weekend binnen de grenzen van het betamelijke te blijven, al kostte het wel wat moeite. Zijn lichaam hunkerde naar haar als hij haar aanraakte, en dat gold ook voor het hare. Maar Chase was onder de indruk van hoe verstandig ze waren en hoe goed ze zich gedroegen. Michael was een verantwoordelijke jongeman, en Chase wist niet helemaal zeker of hij zich op Michaels leeftijd net zo had gedragen.

‘Ik was veel wilder dan hij,’ zei Chase tegen Michaels moeder. ‘Je hebt een goede zoon, Stevie.’ Zij was ook trots op hem, en maakte zich een tikje ongerust over Sandy. Zij was pas achttien en Michael was zeven jaar ouder. Ze had een grote carrière voor de boeg, dus er was nog een lange weg te gaan voor ze een geregeld leven konden gaan leiden, hoe verliefd ze ook waren. Chase was het met haar eens.

‘Het zou heel jammer zijn als ze haar carrière nu opgaf om te trouwen en kinderen te krijgen. Dat is het enige waar ik wel eens bang voor ben wat haar betreft. Ze moet de kans die ze nu heeft om een grote ster te worden niet opgeven.’

‘Dat zou Michael ook niet van haar verwachten,’ stelde ze hem gerust. ‘En hij is nog niet aan een geregeld leven toe.’ Dat was een van de problemen met Amanda geweest. Dat, en het feit dat zij het verkeerde meisje voor hem was.

‘Maar misschien wel eerder dan zij, en het is bedreigend voor een man als de vrouw van wie je houdt, wordt geconfronteerd met zoveel kansen en knappe mannen. Dat kan bedwelmend zijn. Maar ze is verstandig.’

‘En hij ook,’ zei Stephanie, hoewel dat soort leven nieuw voor hem was.

Toen Michael maandagavond terugging naar Atlanta vertelde hij Sandy voor hij vertrok dat hij van haar hield, en dat zei zij ook tegen hem. Het had hen allebei getroffen met de snelheid van een bliksemschicht die daarna knetterend was ingeslagen. Hij beloofde dat hij over twee weken terug zou komen, als zijn team een uitwedstrijd had. Eerder kon hij niet, maar het leek of Sandy in de lucht zweefde toen ze na het afscheid terugliep naar haar huisje.

De twee weken daarna werkte ze harder dan ooit. Ze wilde Chase bewijzen dat ze niet van plan was zich te laten afleiden of haar carrière in gevaar te brengen door een romantische relatie. Die zou daar alleen maar aan bijdragen. Chase was ervan onder de indruk en zei dat ook tegen Michael toen hij terugkwam.

‘Je bent goed voor haar. En zo hoort het ook,’ zei Chase rustig. Ze dronken een glas wijn bij het zwembad terwijl Sandy zich kleedde om uit eten te gaan in de 1808 Grille. ‘Een slecht liefdesleven kan je carrière behoorlijk verpesten als je op een creatief terrein bezig bent. Je kunt er te overstuur van raken om nog te kunnen werken, hoewel ik altijd meer songs schrijf als ik verdrietig ben. Maar een goede relatie kan je inspireren en kracht geven.’ En voorlopig was Sandy in de wolken. Chase hoopte dat het zo zou blijven.

Een paar minuten later kwam Sandy het huisje uit en vertrokken ze naar het restaurant. Daarna bleef Chase nog een hele tijd bij het zwembad aan Stevie zitten denken, en aan hoezeer hij haar miste.

Twee dagen later had hij een verrassing voor haar. Zijn agent had hem die morgen gebeld. Stephanie was net op toen hij haar aan de telefoon kreeg en ze liep nog met potten en pannen te rommelen in haar keuken.

‘Wat doe je dit weekend?’ vroeg hij haar.

‘Mijn garage opruimen. Hoezo? Ik wil al het oude gereedschap dat het niet meer doet weggooien.’ Het was nu een heilige missie geworden om alles in huis uit te zoeken en op te ruimen.

‘Heb je hulp nodig?’ Ze wist niet wat hij bedoelde. Ze dacht dat hij aanbood iemand voor haar in te huren, wat net iets voor hem zou zijn.

‘Nee, het lukt wel. Ik doe het alleen kalm aan. Maar bedankt voor het aanbod.’ Ze was steeds onafhankelijker aan het worden, en dat hoorde hij. Hij vond het niet erg, maar bewonderde haar erom.

‘Wat jammer,’ zei hij, zogenaamd teleurgesteld. ‘Ik was van plan naar je toe te komen om te helpen.’ Er volgde een doodse stilte aan het andere eind van de lijn terwijl ze het tot zich door liet dringen.

‘Meen je dat?’

‘Natuurlijk. Ik heb volgende week afspraken met een platenlabel in Los Angeles. Ik dacht dat ik misschien eerst naar San Francisco kon komen, voor het weekend, en daarna kunnen we samen door naar Los Angeles.’

‘O, mijn god.’ Ze straalde toen ze het zei. Dat was het liefste wat ze wilde. Ze had hem wekenlang niet gezien. ‘Wanneer?’

‘Hoe snel wil je me hebben?’

‘Nu.’ Ze lachte en klonk opgewonden. Haar handen trilden.

‘Ik kom morgen. Dan hebben we vier dagen samen in jouw mooie stad voor we naar Los Angeles gaan.’ Het was nu woensdag, en hij zou donderdag komen. ‘Hoelang kun jij in Los Angeles blijven, of kan ik in San Francisco blijven als we teruggaan?’

‘Charlotte komt over twee weken thuis. Tot dan ben ik vrij.’ Bij het daklozencentrum was men zo flexibel dat ze zelf haar tijd kon indelen.

‘Dan blijf ik zo lang,’ zei hij, en hij klonk even blij als zij.

Het voelde als het beste nieuws in jaren. Ze kon amper wachten tot ze hem zag en vertelde dat die middag aan Dr. Zeller. Stephanie was al een paar keer bij haar geweest sinds haar tocht door het land en de therapeute gaf haar altijd iets om over na te denken.

Nu vroeg ze haar waarom ze nooit bij Bill was weggegaan, na de affaire, of misschien zelfs al daarvoor.

‘Het klinkt niet alsof jullie een erg bevredigend leven samen hadden. Hij had het altijd druk, was nooit thuis. Zelfs zijn weinige vrije tijd besteedde hij aan golfen met cliënten of vrienden, niet aan jou. Hij was er niet voor de kinderen, en jij moest hem altijd excuseren en vaak tegelijkertijd vader en moeder voor ze zijn. Dus wat gaf hij je eigenlijk? Het klinkt niet alsof seks erg belangrijk was. Dus waarom bleef je bij hem?’

‘Toewijding. Plichtsbesef. Verantwoordelijkheidsbesef. De kinderen. Ik wilde een goede echtgenote zijn. Ik wilde ze niet van hun vader beroven als ik bij hem weg zou gaan. Dat was na de relatie.’

‘Zesentwintig jaar toewijding en plichtsbesef. Wow, Stephanie, dat is niet niks. Hield je van hem?’

‘Ja.’ Maar ze wist dat ze niet uit liefde was gebleven. Dr. Zeller liet duidelijk merken dat ze haar niet geloofde en niet zo onder de indruk was als ze voorwendde.

‘Kun je nog een andere reden bedenken?’

‘Wat denk jij?’ vroeg Stephanie. ‘Waarom denk jij dat ik bleef?’

Dr. Zeller had duidelijk gemaakt dat ze twijfelde aan wat Stephanie had gezegd.

‘Wat denk je van angst?’

‘Angst voor Bill? Dat hij me in elkaar zou slaan als ik vertrok?’ Dat klonk haar belachelijk in de oren. Bill had haar nooit met een vinger aangeraakt noch bedreigd. Hij was geen gewelddadige man. Eerder teruggetrokken en gesloten.

‘Angst om alleen te zijn,’ zei Dr. Zeller kalm, en Stephanie voelde zich plotseling alsof ze een enorme stoot in haar maag had gekregen. Ze kon geen adem krijgen. ‘Angst dat je nooit meer een ander zou vinden. Angst om de wereld in te gaan. Je leven met Bill was veilig. Je wist wat je had. Angst voor het onbekende, een gebrek aan zelfvertrouwen.’

De therapeute wist heel goed dat Stephanie al veranderd was, anders was ze nooit naar Las Vegas, de Grand Canyon en Nashville gegaan, en had ze niet in haar eentje het land doorkruist. Een halfjaar eerder, vóór de dood van Bill, had ze zoiets nooit gedurfd. Nu had ze geen excuus meer om die dingen niet te doen en zag ze eindelijk haar angsten onder ogen. Ze bleef een hele tijd stil in haar stoel zitten, met tranen in haar ogen, en knikte toen ze Dr. Zeller aankeek. ‘Ik denk dat je gelijk hebt,’ zei ze zacht.

De therapeute knikte glimlachend terug. ‘Dat denk ik ook. Je doet het geweldig, Stephanie,’ prees ze haar. Stephanie stond open voor inzichten in zichzelf, en was bereid er iets aan te doen. ‘Veel plezier met je countrymusicus. Hij lijkt me een bijzondere man.’ Ze wist dat Stephanie nog niet met hem naar bed was geweest. Daar hadden ze over gepraat toen ze terug was gekomen. Ze voelde zich er nog niet klaar voor en de therapeute wist dat zij zelf de beslissing moest nemen. Als het niet gebeurde, zou er vast weer iemand anders komen. Daar was Dr. Zeller zeker van. Stephanie was een knappe vrouw, met een scherp verstand, een goed hart en heel wat meer lef dan ze zelf wist. En ze begon alle oude deuren open te doen en de geheimen te onderzoeken die erachter begraven lagen.

Ze waren die dag weer ver gekomen. Stephanie was in gedachten verzonken toen ze de praktijk uit liep en naar huis reed. Ze besefte nu dat ze niet bij Bill was gebleven om alle nobele redenen die ze beweerde, maar omdat ze bang was bij hem weg te gaan. Ze wist dat het waar was. Ze was belangrijke dingen voor haar toekomstige leven aan het ontdekken. Als ze zo’n leven wilde. De andere keus was zichzelf levend te begraven, maar dat zou ze niet doen. Ze had al te veel vooruitgang geboekt om terug te keren.

20

Stephanie voelde zich net een kind toen ze de volgende dag Chase opwachtte op het vliegveld van San Francisco. Hij had een gewone vlucht genomen, wat hij zelden deed, maar had wel een jet gecharterd om hen naar L.A. te brengen. Ze had zin om op en neer te springen, zo opgewonden was ze dat ze hem zou zien. Op het moment dat ze hem met zijn lange, stevige passen aan zag komen, keken ze elkaar aan en zonder zich erom te bekommeren of ze gezien zouden worden, trok hij haar in zijn armen en kuste haar hartstochtelijk. Hij wist dat hij haar had gemist, maar besefte pas hoezeer toen hij haar weer vasthield.

‘Ik ben zo blij je weer te zien,’ zei ze, terwijl ze smolt in zijn omhelzing. Eigenlijk wilde ze daar alleen maar in zijn armen blijven staan, maar toch liepen ze langzaam de terminal door naar de bagageband om zijn koffer te pakken. Hij kon zijn ogen niet van haar afhouden en hield zijn arm om haar schouder. Ze was verrast te merken dat ze zich meteen op hun gemak voelden met elkaar. Ze hadden elkaar zo vaak en zo lang gesproken sinds haar thuiskomst dat het leek alsof ze nooit afscheid hadden genomen.

Hij had haar al verteld dat hij een suite in het Ritz-Carlton had genomen. Hij wilde geen pijnlijke situatie scheppen door in het huis te slapen waarin zij samen met Bill had gewoond, zelfs al raakten ze elkaar niet aan en verbleef hij in de logeerkamer. Dit was verstandiger, zei hij, en ze was het met hem eens. Ondanks de veranderingen die ze had doorgevoerd, was Bill nog steeds aanwezig in het huis. Hun hele geschiedenis lag er. Ze was blij dat Chase eraan had gedacht een hotel te nemen. Toen zij in Nashville was, had ze ook in het Hermitage Hotel gelogeerd, en toch waren ze voortdurend samen geweest. En ze zouden samen in het Beverly Hills Hotel in L.A. logeren. Hij had een bungalow met twee slaapkamers geboekt, en een huisje bij het zwembad. Maar hij verheugde zich er nog steeds op haar huis in San Francisco te zien en haar wereld te ontdekken, zoals zij de zijne had gezien.

Ze had erover gedacht om Chase voor te stellen aan Jean nu hij in de stad was, maar ze besloot het niet te doen. Ze wilde hem niet onder druk zetten of belasten met vrienden die overdreven aandacht aan hem zouden schenken. Ze wilde hem voor zichzelf. En ze hadden tijd met zijn tweeën nodig. Toen zij in Nashville was, had hij het druk gehad, hoewel hij tijd voor haar had gemaakt. En in L.A. zou hij ook veel te doen hebben. Hun vier dagen in San Francisco moest een tijd van pure ontspanning en plezier worden.

Het was een prachtige dag toen hij aankwam, zonder de gebruikelijke zware zomermist. Ze had gezegd dat hij een jas en een paar truien mee moest brengen, omdat het altijd kil was in de zomer. Ze had ook beloofd hem mee te nemen naar Napa Valley, en waar hij verder maar naartoe wilde. Maar Chase wilde alleen bij haar zijn.

‘Heb je honger? Moe? Wat wil je doen?’ Ze draaide zich naar hem toe in haar auto. ‘Wil je naar het hotel om uit te rusten of een hapje gaan eten?’ Hij zat daar maar naar haar te kijken voor hij antwoord gaf, haar in zich op te nemen. Hij had een donkerblauwe V-halstrui, een verschoten spijkerbroek en cowboylaarzen aan. En hij zag er ontzettend sexy uit, zoals Jean ongetwijfeld zou hebben opgemerkt. Stephanie keek hem glimlachend aan.

‘Zullen we mijn koffer naar het hotel brengen en dan beslissen? Is er een strand waar we kunnen wandelen? Ik wil de Golden Gate Bridge zien, als een toerist. Maar eigenlijk wil ik alleen jou zien. Daar ben ik voor gekomen. De brug is een goede tweede. Jij komt eerst.’ Hij had de Golden Gate Bridge al eens gezien, maar nu wilde hij hem met haar helemaal opnieuw zien. Ze startte de auto en hij bood niet aan om achter het stuur te gaan zitten omdat hij de weg niet kende. Het was maar een ritje van twintig minuten naar de stad, langs het oude Candlestick Park, waar de 49ers speelden. Onderweg zagen ze de skyline van de stad, het financiële district en de Bay Bridge. Ze nam een afslag naar het centrum om hem naar zijn hotel te brengen.

Ze liet haar auto achter bij de portier en volgde hem door de lobby om in te checken. De dienstdoende manager liep met hen mee naar zijn suite. Het was een van de beste in het hotel. Ze hadden champagne, fruit, koekjes, in chocola gedoopte aardbeien en een kaasplank klaargezet in zijn kamer. Hij was een belangrijke vip en ze waren opgetogen dat hij bij hen had geboekt – maar lang niet zo opgetogen als Stephanie. Hij vertelde haar dat Michael dit weekeinde weer naar Nashville zou komen. Hij kwam nu elke week, tenzij de club thuis speelde.

‘Ze zijn zo schattig om naar te kijken,’ zei Chase over Michael en Sandy. Stephanie kon niet wachten om hen samen te zien.

Ze bood aan om hem de stad te laten zien en daarna naar de Golden Gate Bridge te lopen, en hij bestelde bij de roomservice koffie voor hen allebei voor ze op pad gingen. Ze zaten in de woonkamer van de suite op de koffie te wachten en terwijl ze aan het praten waren, boog hij zich voorover en kuste haar nogmaals. Het was als een gefluister op haar lippen. De ober onderbrak hen met de koffie en zodra hij weg was, trok Chase haar weer in zijn armen. Het enige wat hij wilde, was haar lichaam tegen zich aan voelen. Hij had zijn armen om haar heen geslagen en zij lag tegen hem aan. Ze waren allebei buiten adem toen ze zich van elkaar losmaakten.

‘Ik heb je zo erg gemist,’ zei hij, terwijl hij zich tegen haar aan nestelde, en ze keek naar hem op met alle tederheid die ze in zich voelde. Alles aan hem voelde nu vertrouwd. Het was alsof ze altijd al samen waren geweest, en zonder een woord te zeggen liepen ze naar de slaapkamer en gingen naast elkaar glimlachend op bed liggen.

‘Ik hou van je, Chase,’ zei ze zacht, en terwijl ze dat zei, kuste hij haar weer en trok zachtjes haar kleren uit voor ze samen in bed stapten.

‘Ik hou van je, Stevie,’ zei hij terwijl hij met haar begon te vrijen. Het was het meest natuurlijke ter wereld en ze hadden er allebei op gewacht. Toen het voorbij was, bleven ze in elkaars armen liggen. ‘Je bent een prachtige vrouw,’ zei hij zachtjes tegen haar, met zijn hand over haar lichaam strelend dat nog tegen het zijne was gedrukt. ‘Waar denk je nu aan?’ vroeg hij, bezorgd dat het te snel was gebeurd en dat ze er spijt van had.

‘Dat ik de gelukkigste vrouw ter wereld ben. En dat ik je nooit zou hebben ontmoet als ik die dag niet naar de Grand Canyon was gegaan.’ Ze hadden allebei het gevoel dat ze bij elkaar hoorden en uit verschillende delen van de wereld waren gekomen om elkaar te treffen.

‘Dat was beslist mijn geluksdag,’ zei hij, en hij maakte zich langzaam van haar los. Hij liep naar de badkamer met zijn lange, soepele, atletische lichaam en liet het bad voor hen beiden vollopen. Een paar minuten later lieten ze zich erin glijden en bleven allebei aan een kant van het bad naar elkaar liggen glimlachen.

‘Dank je dat je hierheen bent gekomen,’ zei ze, terwijl hij een van haar voeten uit het water trok en er een kus op gaf. Ze giechelde.

‘Ik werd gek zonder jou in Nashville. Ook als ik die afspraak in L.A. niet had gehad, zou ik het niet veel langer hebben uitgehouden. Mijn leven stelt niets voor zonder jou.’ En toen stelde hij haar, met een ernstige uitdrukking op zijn gezicht, de vraag die zij zichzelf ook al wekenlang had gesteld. ‘Hoe gaan we dit regelen? Ik wil niet zonder jou leven, Stevie. Denk je dat je een poosje naar Nashville kunt komen? We kunnen ook een manier bedenken om zo nu en dan hier te wonen.’

Ze had tenminste geen kinderen meer die haar hier zouden houden. Ze was vrij. Maar ze voelde zich nog steeds verankerd in San Francisco, om redenen die ze sinds haar terugkomst nog niet had kunnen verklaren. Ze werkte niet, ze had alleen banden met Alyson en Jean, en toch had ze het gevoel alsof vertrekken op een of andere manier gelijkstond aan weglopen. Maar er was zo weinig wat haar nog hier hield, behalve een huis en de tijd dat de kinderen er op vakantie kwamen. Het enige wat ze hier nog had, was geschiedenis, en de man op wie ze verliefd was geworden, woonde op vijfduizend kilometer afstand. ‘Waarom kom je niet een tijdje als je dochter weer naar de universiteit gaat?’ stelde Chase voor. Hij wist dat Charlotte een maand bij haar zou blijven voor ze terugging naar de NYU, en daar wilde hij niet tussen komen. Maar hij wilde haar zo snel mogelijk weer bij zich hebben.

‘We vinden er wel iets op,’ zei ze zacht. Ze was vastbesloten om het te proberen, maar ze wilde ook niet alles opgeven wat haar vertrouwd was. Haar hele leven had al zesentwintig jaar om Bill en de kinderen gedraaid – nu wilde ze dat het ergens anders om ging draaien. Er moest in deze wereld ook ergens een plek voor haar zijn waar ze zich nuttig en productief voelde en echt iets te doen zou hebben. ‘Wat zou ik in Nashville moeten doen als ik daarnaartoe kwam?’ vroeg ze Chase eerlijk toen ze zich weer aankleedden. Hij had een schoon, wit overhemd uit zijn koffer gehaald en trok dat aan. Stephanie kon niets anders kiezen dan de kleren waarin ze hem had opgehaald. Hij wist dat ze hem een ernstige vraag had gesteld en probeerde zich niet te laten afleiden door haar lichaam toen hij antwoord gaf. Het enige wat hij wilde, was haar vasthouden en naar haar kijken en weer met haar vrijen.

‘Wat wil je doen? Je kunt alles doen wat je wilt. Je kunt de public relations voor me doen als je dat leuk vindt. Daar heb ik altijd hulp bij nodig.’ Ze was een slimme vrouw en hij dacht dat ze er goed in zou zijn. Ze had hem al diverse goede ideeën gegeven over hoe hij de publiciteit aan moest pakken en met de pers om moest gaan. Hij was niet tevreden over de publiciteitsfirma die ze nu hadden en overwoog over te stappen naar een bedrijf in New York of Atlanta. Stephanie kon daar toezicht op houden. Ze speelde met het idee en het had aspecten die haar aanspraken, maar ze wist niet hoe het zou zijn om voor Chase te werken en of het misschien van invloed zou zijn op hun relatie. Het zou de dingen veranderen. ‘Je kunt vrijwilligerswerk doen, zoals je hier doet. Of iets in de muziekwereld. Ik zou wel wat sollicitatiegesprekken kunnen regelen.’ Hij wilde haar graag met alles helpen, vooral als ze daardoor zou besluiten meer tijd met hem door te brengen.

‘Ik weet niet wat voor soort werk ik zou kunnen doen als ik niet fulltime aanwezig ben.’ Maar als ze een baan in San Francisco zocht, zou ze hetzelfde probleem hebben wanneer ze vaak naar Nashville ging. Het enige wat ze niet wilde, was haar identiteit opgeven en een soort van satelliet van hem worden. Dat had ze al te lang gedaan. Bill had het haar niet gevraagd, maar het was er gewoon van gekomen toen ze trouwden en kinderen kregen. Chase was een veel krachtiger persoonlijkheid dan Bill ooit geweest was. Bill verlangde alleen van haar dat ze zijn vrouw en de moeder van hun kinderen was. Dat zou bij Chase niet het geval zijn. ‘Wil je nog meer kinderen?’ vroeg ze hem, ongerust kijkend, en hij barstte in lachen uit.

‘Mijn god, nee. Die heb ik gekregen toen ik zelf nog een kind was. Ik wil tijd met jou doorbrengen! Geen luiers verschonen of achter tieners aan zitten als ik in de zestig ben.’ Ze waren voorzichtig geweest en zij wilde ook geen ongelukjes. Daar moest ze nog steeds op bedacht zijn, nog een paar jaar tenminste. En ze wilde op haar leeftijd geen baby meer. Ze glimlachte in zichzelf toen ze bedacht hoe woedend haar kinderen zouden zijn als dat gebeurde.

‘Ik ben het met je eens. Laten we proberen geen fouten te maken,’ zei ze kalm, en hij voegde eraan toe: ‘Baby’s maken moeten we aan onze kinderen overlaten.’

‘Maar niet meteen, alsjeblieft.’ Ze vond al haar kinderen nog te jong om die verantwoordelijkheid aan te gaan. In veel opzichten waren ze zelf nog kinderen. ‘Daar ben ik nog niet klaar voor.’ Ze zag er zo jong uit dat hij zich haar niet als grootmoeder kon voorstellen, al was ze er oud genoeg voor. Hij maakte zich meer zorgen dat hun hartstocht ertoe zou leiden dat zíj zwanger werd, en dat was mogelijk.

‘Misschien moet je de pil gaan slikken,’ zei hij. ‘Wat deed je vroeger?’

‘Wat we vandaag deden,’ zei ze discreet. ‘We hadden niet vaak een voorbehoedsmiddel nodig. Ons huwelijk was er niet zo best aan toe.’ Ze wist nu al dat het bij hen anders zou gaan en vroeg zich af of ze inderdaad de pil moest gaan slikken. ‘Ik zal het er met mijn arts over hebben,’ zei ze toen hij zijn portemonnee in de zak van zijn spijkerbroek stopte en zijn cowboylaarzen aantrok.

Ze waren klaar om te gaan, en hij bleef even naar haar staan kijken om haar schoonheid te bewonderen. Hij was tot over zijn oren verliefd op haar. En zij was net zo verliefd op hem. Nu ze met elkaar geslapen hadden, voelde ze zich met hem verbonden. Daarom hadden ze ook gewacht tot ze er allebei aan toe waren. Voor haar was het te belangrijk om het licht op te nemen, en ze zou ook nooit een los-vaste verhouding met hem zijn begonnen. Ze namen hun relatie allebei al serieus op. Ze wisten nog niet hoe ze hun leven samen zouden inrichten of hoe ze moesten voldoen aan de eisen die zijn carrière stelde, maar ze waren vastbesloten het te proberen. Nu ze met elkaar naar bed waren geweest, was hun verbintenis bezegeld.

‘Nou, ik geloof dat we er net een huwelijksreis van hebben gemaakt,’ zei hij, met zijn zuidelijke accent dat heel sexy klonk, en ze grijnsde. Zo voelde zij het ook.

Ze reed hem langs de jachthaven, waar alle zeilboten lagen, en parkeerde de auto bij Crissy Field. Ze liepen het smalle strand op en keken naar de windsurfers en de mistbank die onder de Golden Gate aan kwam rollen. Het was kil; ze hadden allebei een trui meegenomen en trokken die nu aan. Chase hield haar hand vast en ze keek almaar glimlachend naar hem op, alsof ze zich ervan wilde verzekeren dat hij echt was.

‘Ben je ooit naar Alcatraz geweest?’ vroeg hij, toen ze het aan de overkant van de baai zagen liggen.

‘Eén keer met Michael, voor een verslag dat hij er in groep vier over moest schrijven. Ik ben er nooit meer terug geweest.’ Het zag er koud en somber uit.

Ze liepen helemaal naar de Golden Gate Bridge bij Fort Point, en wandelden daarna langzaam terug naar de plek waar ze de auto had geparkeerd. Ze bood aan hem haar huis te laten zien. Ze reden erheen en ze leidde hem rond, maar het voelde nu aan als het huis van iemand anders. Ondanks alles wat ze had veranderd en verschoven, deed het nog steeds te veel aan Bill denken. Ze maakte iets te eten voor hen klaar en hij zei dat ze een tas moest pakken. Hij wilde dat ze bij hem in het hotel kwam logeren, en ze was het ermee eens. Om vijf uur gingen ze terug naar het Ritz. Ze bestelden een high tea in de lobby en moesten erom lachen. Ze voelde zich als een toerist in haar eigen stad. Chase had de receptionist gevraagd een tafel voor hen te reserveren bij Gary Danko, maar in plaats daarvan belandden ze in bed en besloten ze er niet meer uit te gaan. Ze lagen te praten, keken naar een film en bestelden iets bij de roomservice, wat ze opaten in de woonkamer van de suite, gehuld in de zachte badjassen van het hotel.

Het voelde allemaal lui en luxueus aan en het was precies wat ze het liefste wilden. Ze waren blij dat ze niet uit eten waren gegaan. Daarna gingen ze terug naar bed en vreeën ze weer met elkaar. Het was nog fijner naarmate ze elkaars lichamen beter leerden kennen, en om één uur ’s nachts lagen ze weer in de grote badkuip. Ze lachten om onnozele dingen, praatten over hun jeugd en zij vertelde hem grappige verhalen over haar kinderen. Ze zorgde dat hij zich gelukkig voelde en tevreden over het leven, en hij deed hetzelfde voor haar. Hij had het gevoel dat hij haar al zijn hele leven kende en ze waren zowel beste vrienden als minnaars aan het worden. Het was alles wat ze altijd had gewild en nooit had gehad. Het verschilde zo van wat ze met Bill had gehad. Bij hem was het serieuzer en minder speels geweest, want zo zat hij in elkaar. Bij Chase voelde ze zich een andere vrouw, maar toch zichzelf.

Pas na tweeën vielen ze eindelijk in slaap en toen ze de volgende morgen wakker werd, zat hij in de woonkamer de krant te lezen. Hij lachte toen ze het vertrek in liep en met haar badjas open naast hem ging zitten. Ze voelde zich totaal op haar gemak bij hem, en dat was wederzijds. Hij had alleen zijn ondergoed aan. Het was een knus, huiselijk tafereeltje waar ze allebei enorm van genoten. Hij legde de krant neer, gaf haar een zoen en vroeg wat ze die dag wilde gaan doen.

‘Ik dacht dat we misschien naar Napa konden gaan om er te lunchen. Daar zijn een paar geweldige restaurants en heel mooie wijnmakerijen.’ Dat leek hem ook leuk en deze keer reed hij, en gaf zij hem aanwijzingen. Ze zette de radio aan, waarop een van zijn nummers gespeeld werd, en hij zong mee met een krachtige, heldere, sexy stem. Zij kende de song en zong ook mee, en hij grijnsde naar haar toen het afgelopen was.

‘Je hebt een heel mooie stem, Miss Stevie.’ Dat had hij al eerder gezegd, maar zij was nog steeds een beetje verlegen als ze zong waar hij bij was. ‘Als je bij de band wilt komen zingen, dan hoef je het maar te zeggen.’ Hij plaagde haar, maar was er werkelijk van onder de indruk. Haar stem was ongeschoold maar krachtig, en had een groot bereik. Het was een perfecte stem voor countrymuziek en ze vond het leuk om zijn songs uit haar hoofd te leren. Ze lette speciaal op de woorden nu ze wist dat hij ze allemaal geschreven had.

Ze bezochten de Mondavi Wijnmakerij, lunchten bij Bouchon en reden toen noordwaarts naar Calistoga, langs eindeloze wijnmakerijen, en op de terugweg stopten ze bij de Auberge du Soleil om iets te drinken. Ze zaten op het terras en genoten van het uitzicht over de vallei. Daarna reden ze terug naar de stad en belden de roomservice weer. Ze vond het heerlijk om samen in bed te liggen, knuffelend en vrijend. Ze dompelde zich onder in zijn liefde en affectie.

Nu besefte ze dat ze daar emotioneel al heel lang naar had gesnakt. Ze had er gewoon nooit eerder over nagedacht. Dat zou ook niets veranderd hebben. Voor Bill stierf had er al veel te lang een grote kloof tussen hen bestaan. En nu ze erover nadacht, merkte ze dat ze zich niet meer zo getrouwd voelde als eerst. Haar band met Bill was langzaamaan aan het verdwijnen en werd vervangen door haar gevoelens voor Chase, die zuiver, puur en heel sterk waren. Ze had geen twijfels over wat ze deden of wat ze voor hem voelde. Ze was heel erg verliefd, en ze wist dat hij dat ook was. Het was een perfect evenwicht en een gelijkwaardige uitwisseling, wat ze in haar huwelijk nooit had gehad. Ze had altijd meer gegeven. Maar Chase gaf net zoveel aan haar als zij aan hem.

Op zaterdag reden ze naar Stinson Beach in Marin County, even voorbij de Golden Gate Bridge, en ze liepen het hele, spectaculair witte zandstrand af, dat kilometers ver doorliep. Ze aten ergens in een restaurantje en reden over de kronkelweg langs de kliffen terug naar het hotel, terwijl ze naar de lichtjes van de stad keken die in de verte lagen te twinkelen. Er was die avond geen mist, wat volgens haar zeldzaam was in juli. En het uitzicht vanaf de brug, op de terugweg, was schitterend. De hele stad gloeide op.

Op zondag gingen ze langs haar huis om te pakken voor L.A. Die avond zouden ze erheen vliegen met het vliegtuig dat hij had gecharterd. Toen ze uitcheckten bij het hotel had ze het gevoel dat ze een nieuwe en diepere band met elkaar hadden. De afgelopen vier dagen hadden alles weer veranderd. Nu voelde het alsof ze bij elkaar hoorden, alsof er hiervoor niets had bestaan en hierna niets meer zou komen. In die vier dagen was hun relatie geboren, en ze zag dat Chase er net zo over dacht. Hij was zorgzaam en lief voor haar, en vond wel duizend verschillende manieren om haar te beschermen en te laten zien hoeveel hij van haar hield.

Ze vond het heerlijk om samen met hem naar L.A. te gaan en te logeren in een bungalow bij het Beverly Hills Hotel, waar de sterren verbleven als ze niet in de Polo Lounge waren om te lunchen of te dineren. Soms vergat ze dat Chase ook een grote ster was. Hij was nu iets anders voor haar, de man van wie ze hield, onderdeel van haar privéleven, en geen bekend persoon. Maar zodra ze incheckten in het hotel vroegen drie mensen in de lobby om zijn handtekening, waardoor ze er weer met haar neus bovenop werd gedrukt.

‘Soms vergeet ik wie je bent,’ zei ze met een grijns toen de dienstdoende manager hen naar de bungalow bracht. Het was een van de mooiste die ze hadden, met twee extra slaapkamers die ze niet nodig hadden, maar Chase had graag ruimte om zich heen. En deze keer droeg hij haar de drempel over, om haar eraan te herinneren dat dit nog steeds deel uitmaakte van hun onofficiële huwelijksreis. Daarna liet het hotel een fles Cristal bij hen bezorgen. Ze wisten niet zeker of ze pasgetrouwd waren of niet, maar deden het toch maar voor de zekerheid.

Ze hadden ook champagne gedronken op de heenvlucht. Met hem raakte ze gewend aan een luxe die hij als normaal accepteerde. De jet zelf was fantastisch en bovendien was het een buitengewoon comfortabele manier van reizen.

‘Je bederft me voor het echte leven,’ zei ze toen ze in de Ferrari stapte die hij had gehuurd. Ze reden weg om te gaan eten bij Mr. Chow, een van zijn favoriete restaurants in L.A. Maar zodra ze uitstapten, werden ze geconfronteerd met een muur van paparazzi die zich daar verzamelden om een glimp op te vangen van de sterren die er kwamen. Ze namen een foto van hen terwijl ze het restaurant binnengingen. Chase beende langs hen met een arm om haar heen en leidde haar het restaurant binnen. Hij schonk geen aandacht aan de fotografen, maar zwaaide alleen toen ze langs hen liepen. Stephanie schrok er even van, maar ze voelde zijn sterke, beschermende gestalte naast haar.

‘Komen we nu in alle roddelbladen te staan?’ vroeg ze met een ongeruste blik. Daar had ze nog niet over nagedacht. In Nashville hadden mensen hem herkend en om een handtekening gevraagd, maar de pers had geen aandacht aan hen geschonken. Hier was het anders; er stond weer een gretige horde fotografen toen ze naar buiten kwamen.

‘Dat zou kunnen,’ zei hij in antwoord op haar vraag. ‘Vind je dat erg?’

‘Natuurlijk niet. Ik ben er trots op met jou gezien te worden. Maar ik moet misschien iets tegen mijn kinderen zeggen als dat gebeurt. Jij ziet er niet uit als Laura Perkins.’ Hij lachte toen ze haar fictieve studievriendin ter sprake bracht. Ze zouden om een aantal redenen samen in L.A. kunnen zijn, hoewel Stephanie er op dit moment niet een van kon bedenken, maar ze zou moeten improviseren als haar kinderen ernaar vroegen. Ze vond het nog steeds te vroeg om hun te vertellen dat ze iemand had ontmoet, om maar niet te zeggen stapelverliefd op hem was geworden. Ze wist dat ze er overstuur van zouden zijn, uit loyaliteit aan hun vader.

Die avond gingen ze vroeg naar bed omdat de afspraak met het platenlabel voor negen uur de volgende morgen stond gepland. Hij ontmoette daar zijn media-advocaat en zijn agent om over eventuele promotiecampagnes voor zijn nieuwe album te praten. Deze keer vroeg hij niet of ze met hem meeging. Nu ging het om het grote werk; het was niet zomaar een bijeenkomst waarbij ze kon aanschuiven. Er waren enorme sommen geld mee gemoeid. Hij beloofde haar in de Polo Lounge te ontmoeten voor de lunch. Ze ging naar het huisje dat hij voor hen had gehuurd en bleef de hele morgen bij het zwembad liggen. Ze genoot enorm van het hotel en haar verblijf met Chase in L.A.

Na afloop van de vergadering kwam hij naar het huisje toe. Hij zag er grandioos uit terwijl ze hem zijn weg zag banen rondom de stoelen naast het zwembad.

‘Hoe ging het?’ vroeg ze toen hij naast haar op de ligstoel kwam zitten en zich vooroverboog om haar een zoen te geven.

‘Behoorlijk goed,’ zei hij, in zijn sas met het resultaat van de bijeenkomst. Twee vrouwen die in de buurt zaten, keken naar hem en fluisterden iets tegen elkaar. Hij werd overal herkend, en Stephanie voelde zich belangrijk omdat hij bij haar was. Het was spannend en nog steeds nieuw voor haar. Even later kwam een van de vrouwen naar hem toe om zijn handtekening te vragen en om hem te vertellen welke van zijn hits haar favoriete songs waren. Dat overkwam hem voortdurend en ze was onder de indruk van hoe vriendelijk hij tegen fans was, die altijd op het verkeerde moment naar hem toe kwamen of hem stoorden als hij aan het eten was. Hij bleef onverminderd beleefd en attent tegen hen. De fan bedankte hem voor zijn handtekening en liep met een grote glimlach naar haar vriendin terwijl ze haar duim opstak.

Na de lunch gingen ze winkelen bij Maxfield en Chase kocht wat nieuwe kleren – een zwarte leren broek die als een spijkerbroek gesneden was en een zwartleren jack dat hem geweldig stond en dat hij op het podium wilde dragen. Iedereen daar kende hem en dus kreeg Stephanie ook veel aandacht. Nadat ze een tas van Balenciaga bewonderd had, die ze te duur vond, verraste hij haar door hem aan haar te geven toen ze weer in de auto zaten, samen met een kasjmieren sjaal in de kleur van haar ogen die ze prachtig had gevonden.

‘Chase! Wat doe je nou toch?’ Zijn gulheid maakte haar verlegen, maar ze was er ook door geroerd. Niemand had haar ooit zo verwend. Wat hij haar in één willekeurig middagje winkelen had gegeven, was attenter dan alle kerstcadeautjes die Bill ooit voor haar had gekocht. Chase was een totaal ander soort man. Hij verbaasde haar voortdurend met zijn vriendelijkheid, vrijgevigheid, hoffelijke manieren en goede smaak.

‘Ik hou gewoon van je, vandaar,’ zei hij toen hij haar een zoen gaf. En de twee paparazzi die hen tijdens het winkelen op Melrose hadden gevolgd, maakten er een foto van. Die zou bijna zeker in het nieuws komen of opduiken op YouTube. Stephanie begon zich een beetje zorgen te maken. Ze zou hun relatie beslist niet geheim kunnen houden als er overal foto’s van hen zouden verschijnen, maar ze wist dat het er voor Chase bij hoorde en dat ze eraan zou moeten wennen en het risico moest accepteren.

Ze vertelde het aan Jean toen ze haar later die middag belde. ‘Wat moet ik de kinderen vertellen als ze ons zien?’ zei ze.

‘Ik neem aan dat je geen maagd meer bent,’ zei Jean droog.

‘Daar gaat het niet om,’ antwoordde Stephanie discreet. Ze wilde haar seksleven niet met haar vriendin bespreken, hoe intiem ze ook waren. ‘Ik wil gewoon niet dat de kinderen er een punt van maken.’

‘Je weet dat het toch gaat gebeuren. Hij is een grote ster, Steph, en het komt vast en zeker uit, en waarschijnlijk zelfs binnenkort nu jullie samen in L.A. zijn.’

‘Ik kan me niet in mijn kamer verschuilen.’ En dat wilde ze ook niet. Daarvoor had ze het te leuk met hem.

‘De kinderen wennen er wel aan,’ zei Jean kalm. ‘Ze kunnen niet verwachten dat je voor eeuwig alleen blijft.’

‘Ik denk dat ze dat wel doen.’ En ze zouden zeker niet verwachten dat ze met een countryster omging. Zelfs Michael vermoedde niets, en hij had een relatie met Sandy, maar Chase had gezegd dat ze het niet tegen hem mocht zeggen. Bovendien was hun band nog niet zo hecht toen Stephanie in Nashville was, dus Sandy was ook niet op de hoogte van hoe het er nu voor stond, maar ze wist genoeg om Michael van zijn stuk te brengen als ze het hem vertelde. Daarom had ze Chase beloofd dat niet te doen.

Twee dagen later hadden ze de situatie niet meer in de hand toen er op YouTube een clip te zien was waarop ze elkaar kusten toen ze een antiekwinkel uit liepen, en er stond een foto waarop ze samen het hotel in gingen op de cover van een roddelblad. Chase droeg een mouwloos T-shirt dat al zijn tatoeages toonde en Stephanie was in korte broek en op sandalen, en ze hadden hun armen om elkaars middel geslagen. Louise belde haar moeder toen zij en Chase net uit bed waren en ontbijt hadden besteld op de patio van hun kamer. Ze was witheet.

‘Wat heeft dat in godsnaam te betekenen, mam?’ viel ze met de deur in huis.

‘Heeft wat te betekenen? Waar ben je zo boos over?’ Stephanie sliep nog half en had de clip noch het roddelblad gezien. Ze stonden op het omslag.

‘Heb je een verhouding met een rockster? Heb je al een tatoeage? Wat ben je voor een schijnheilig mens?’

‘Ik ben niet schijnheilig. En ik weet niet waar je het over hebt.’

‘Laat je vriend je maar laten zien wat er op YouTube staat. Ik neem aan dat je iets met hem hebt, en dat het niet bij één nacht is gebleven. Ik weet trouwens niet wat erger zou zijn in dit geval.’ Ze was bijna in tranen. ‘Hoe kun je dat papa aandoen?’

‘Ik doe jouw vader niets aan,’ zei Stephanie, die probeerde zo kalm mogelijk te klinken als ze maar kon gezien de omstandigheden. ‘En ja, ik heb een relatie met Chase Taylor. Ik wilde het je vertellen, maar ik vond het nog te vroeg. Het gebeurde gewoon. Ik verwachtte het ook niet.’

‘Het is niet zomaar gebeurd, mam. Je bent niet gekidnapt door marsmannetjes of door iemand gegijzeld. Jíj hebt het gedaan. Dat is een besluit. Hoe is het mogelijk dat je zo weinig respect opbrengt voor papa?’

‘Ik ben nooit oneerbiedig geweest jegens je vader. Hij is er niet meer, Louise. Ik wel. En Chase is een geweldige man. Ik denk dat je hem heel aardig zou vinden.’

‘Ik wil nooit kennis met hem maken!’ schreeuwde Louise over de telefoon, en ze klonk hysterisch. ‘En ik kan niet geloven dat je vijf maanden na de dood van papa al rondhoereert. Hoe krijg je het in je hoofd?’

‘Zo spreek je niet tegen me!’ schreeuwde Stephanie terug, en haar stem trilde. Ze vond het onaanvaardbaar om een hoer genoemd te worden door haar dochter, om het nog zacht uit te drukken.

‘En ik neem aan dat je bij hem in Nashville was. Je hebt ons voorgelogen, mam. Ik kan je nooit meer vertrouwen.’ Inmiddels was ze aan het snikken, en Stephanie huilde ook.

‘Ik heb niet tegen je gelogen. Er was nog niets gebeurd. Dit is pas onlangs begonnen.’

‘Nou, als je enig respect voor papa hebt, en nog enig besef van fatsoen, dan maak je er meteen een einde aan.’ Ze huilde nog steeds toen haar moeder haar ogen sloot.

‘Ik maak er geen einde aan. Ik heb ook recht op een leven, Louise. Je vader is dood, ik niet. En ik doe niets waarvoor ik me hoef te verontschuldigen, en zeker niet tegenover jou na wat je tegen me hebt gezegd. Beheers je een beetje.’

‘Je zet jezelf voor gek, en je brengt ons in verlegenheid. Ik heb net Charlotte gesproken en die wil niet eens meer naar huis komen. In godsnaam, mam, je bent op YouTube te zien! Vorig jaar wist je nog niet eens wat dat was.’

Maar nu wel, en hoe. Het was gewoon jammer dat Louise het had gezien, en dat ze ook op het omslag van The Globe hadden gestaan. Chase luisterde mee en begreep wat er was gebeurd. Hij stak zachtjes zijn hand uit en raakte haar arm aan om haar te laten weten dat hij er was en hoe erg hij het vond. Ze waren niet voorzichtig genoeg geweest. Hij had het kunnen weten, maar hij was zo gelukkig met haar. Ze hadden zo van elkaar en van L.A. genoten dat ze zich helemaal hadden ontspannen en niet op hun hoede waren geweest voor de pers.

Louise schreeuwde nog een paar minuten tegen haar en hing toen op, nog steeds hysterisch. Stephanie keek Chase ongelukkig aan toen hun ontbijt arriveerde en de ober alles klaarzette.

‘Het spijt me, schat. Wil je vandaag terug naar San Francisco?’ vroeg hij haar.

‘Nee, dat wil ik niet. Ik vind het heerlijk om hier met jou te zijn. Ze vindt dat ik geen respect toon tegenover haar vader. Maar ze willen mij samen met hem begraven. Ze heeft altijd van alles op me aan te merken. Deze keer zal ze ermee moeten leren leven.’ Maar het leek er niet op alsof dat snel zou gebeuren.

Het volgende telefoontje was van Alyson, die het van iemand had gehoord en doodongerust was over haar vriendin.

‘Ben jij dat echt?’ vroeg ze op een geschokte toon. Ze had Jean ook gebeld, en die leek niet verrast of overstuur en had tegen Alyson gezegd dat ze zich niet zo druk moest maken, maar ze belde Stephanie toch even. Ze was ervan overtuigd dat de foto op een of andere manier vervalst moest zijn, maar Stephanie vertelde haar dat dat niet zo was.

‘Ik ben het echt,’ zei ze geërgerd. Alyson hoefde haar niet ook nog eens lastig te vallen. ‘Het spijt me dat ik er niets over heb verteld, maar we proberen het stil te houden.’

‘Nou, nu weet de hele wereld het,’ zei Alyson met onverholen afkeuring. ‘Wat zeggen de kinderen ervan?’

‘Louise noemde me een hoer toen ze me net belde. De anderen heb ik nog niet gesproken.’

‘Weet je eigenlijk wel wie die man is? Vind je niet dat je er een eind aan moet maken?’ Het was duidelijk dat ze het veroordeelde.

‘Hij is een geweldige man en ik hou van hem,’ zei Stephanie simpelweg. ‘De kinderen zullen eraan moeten wennen.’

‘Meen je het serieus met hem?’ Dat leek Alyson nog meer te schokken. Stephanie had kennelijk haar verstand verloren.

‘Ja, ik meen het serieus met hem,’ bevestigde Stephanie, terwijl Chase kalm glimlachend naar haar keek. Het speet hem dat ze haar zoveel last bezorgden, vanwege hem. ‘Alyson, ik bel je snel,’ zei Stephanie, en ze verbrak de verbinding voor ze verder nog iets kon zeggen, maar het was duidelijk dat Alyson geschrokken was en zich zorgen maakte om haar vriendin. Ze had zo’n beperkte blik op de wereld, die voor haar zo klein was dat ze zich niet eens kon voorstellen wat Stephanie aan het doen was. Alyson leidde een beschermd leven dat haar werd opgelegd door haar man, en ze was naïef. Jean had haar van begin af aan gesteund waar het Chase betrof.

‘Gaat het wel?’ vroeg Chase ongerust. ‘Het klinkt nogal heftig. Wie was dat? Je andere dochter?’

‘Nee, mijn vriendin Alyson. Dit staat zo ver van haar af dat ze denkt dat ik gek ben geworden. Maar mijn vriendin Jean is een grote fan van je.’ Ze wilde niet dat hij dacht dat iedereen in haar leven hem haatte. Dit was geen warm welkom voor hem.

Twee minuten later kwam het volgende telefoontje, van Michael. Hij schreeuwde geen beledigingen zoals zijn zus, maar klonk wel ongerust.

‘Gaat het een beetje, mam?’ vroeg hij haar, wat meer was dan Louise had gezegd voor ze die lasterlijke beschuldigingen naar haar moeders hoofd slingerde.

‘Ja, hoor, schat. Ik neem aan dat je hebt gehoord over Chase en mij.’ Michael kende hem tenminste en vond hem aardig. Daar was Stephanie blij om.

‘Ja.’ Louise had hem gebeld om hem te waarschuwen en hij had op internet gekeken om het zelf te zien. ‘Zo erg is het ook niet,’ probeerde hij haar gerust te stellen. ‘Louise is alleen van streek vanwege papa.’

‘Dat weet ik, en het spijt me dat je het zo te weten moest komen. Ik was gewoon nog niet klaar om het je te vertellen. Ik besefte niet dat het op YouTube terecht zou kunnen komen.’

‘Hij is een grote ster, mam. Je kunt het niet lang verborgen houden.’

‘Dat begrijp ik nu. Wat vind jij ervan? Jij kent hem tenminste.’

‘Ik heb er ook een beetje moeite mee vanwege papa,’ zei hij eerlijk, op zijn heldere, bondige manier, en hij klonk niet boos. ‘Maar ik ben blij voor jou. Hij is een prima kerel. Is het voor jullie allebei serieus?’

‘Dat denk ik wel.’

‘Want als het alleen maar voor de lol is, is het niet de moeite waard. Maar als jullie het ernstig menen, heb je mijn goedkeuring, voor wat die waard is.’

‘Een heleboel. Ik hou van je. Meen je wat je net zei?’ Ze was ontroerd door zijn medeleven en begrip.

‘Ja, ik meen het. Ik weet dat jij en papa niet echt gelukkig meer waren nadat hij teruggekomen was. Als Chase je gelukkig maakt, ben ik er blij om.’

‘Dat doet hij. Dank je, schat. Misschien kun jij je zus een beetje kalmeren.’

‘Je kent Louise. Die komt er wel overheen. Ze moet gewoon een tijdje woedend blijven en iedereen ervanlangs geven. Ik geloof dat ze Charlotte ook opgestookt heeft.’

‘Ik zal haar bellen.’

‘Zeg tegen Chase dat ik hem steun,’ zei Michael bedaard. ‘En laat het me weten als ik iets kan doen.’ Hij was echt een fantastisch kind, dat het goedmaakte voor de twee andere, zelfs voor Louises venijnige reactie. Ze vertelde Chase over het telefoontje en belde even later Charlotte. Die was bijna even hysterisch als Louise, maar niet zo onbeschoft. Ze was jonger en had nog meer respect voor haar moeder. Ze veroorloofde zich niet dezelfde vrijheden als Louise.

‘Ik kom niet thuis als hij er is,’ dreigde ze.

‘Hij zal er niet zijn. En jij komt wel degelijk thuis op de datum die we hebben afgesproken. We stellen het niet nog langer uit.’

‘Het is zo gemeen tegenover papa. Hoe kon je, mam?’

‘Ik ben niet meer met hem getrouwd, Charlotte. Hij is gestorven. En Chase is een geweldige man.’

‘Je bedriegt papa, mam,’ zei Charlotte verdrietig. ‘Dat zou hij jou nooit hebben aangedaan.’ Stephanies adem stokte toen ze het hoorde, en ze was in de verleiding om haar de waarheid te vertellen, dat hij haar bedrogen had toen hij nog leefde, maar dat zou ze nooit doen. Het zou te pijnlijk zijn voor de kinderen en het had geen zin om hem nu nog aan de schandpaal te nagelen alleen om zichzelf vrij te pleiten.

‘We weten niet wat papa in dit soort omstandigheden had gedaan. Hij zou inmiddels een vriendin kunnen hebben, maar dat zullen we nooit weten.’

‘Maar jij hebt wel een vriend en dat is niet eerlijk tegenover hem, of tegenover ons. Ik schaam me dat je mijn moeder bent. En je kunt me wel dwingen om thuis te komen, maar niet om ooit kennis met hem te maken. Hou hem uit mijn buurt,’ zei ze, en ze klonk bijna even hatelijk als haar zus. Stephanie begreep nu al dat het niet eenvoudig zou worden als Charlotte weer thuis was. Waarschijnlijk werd het dag en nacht ruzie.

Daarna hielden de telefoontjes van haar familie op, en zij en Chase bespraken de kwestie bij het ontbijt.

‘Is er iets wat ik kan doen? Wil je dat ik ze bel om ze te vertellen hoeveel ik van je hou? Misschien zou dat helpen?’

‘Ik denk het niet. Ze verdedigen de herinnering aan hun vader. En nu ben ik de dorpshoer geworden. Tijd is het enige wat dit kan oplossen, en ze moeten met eigen ogen zien dat jij een fantastische man bent. Dat zal niet plotseling gebeuren,’ zei ze, wijs geworden.

Die dag gingen ze naar het Getty Museum, maar ze was afwezig en kon alleen aan haar kinderen denken, en aan hoe ze hadden gereageerd op het feit dat zij door wilde gaan met haar leven. Ze hoopte dat ze allemaal zouden kalmeren, maar dat was voorlopig niet te verwachten. Ze vlogen tegen het plafond en veroordeelden haar en Chase, maar voornamelijk haar.

Het was haar de hele dag zwaar te moede, maar ze besloten de rest van de week in L.A. te blijven, zoals afgesproken. Stephanie was niet van plan toe te geven aan haar kinderen. Er was een nieuw tijdperk aangebroken. Bill bepaalde haar leven niet meer, en zou dat ook niet vanuit zijn graf doen. Ze was niet bang meer, niet voor hem of voor haar kinderen, voor niemand.

21

De tijd dat Chase en Stephanie samen in L.A. waren, was idyllisch. Ze gingen naar restaurants en uit winkelen, brachten een dag door op Venice Beach en aten bij Giorgio Baldi in Santa Monica. Ze gingen naar een paar feesten waarvoor Chase was uitgenodigd door andere countrysterren en luierden samen in het hotel. Het was perfect. Ze bleven zo veel mogelijk uit de buurt van de pers, hoewel er in het blad People een artikel over hen verscheen en ze ook op de roddelpagina van de New York Post stonden, wat Louise nog kwader maakte. Ze stuurde haar moeder de hele week door woedende e-mails, maar Stephanie bleef kalm in het oog van de storm, en Chase ook. Ze konden niet anders. Zij was niet bereid om hem op te geven omdat het Louise ongelukkig maakte. Die zou zich moeten aanpassen. Stephanie had niets meer van Charlotte gehoord en besloot geen slapende honden wakker te maken voor ze weer thuis was. Dan zou er genoeg tijd zijn om er met haar over te praten.

Ze vlogen met dezelfde gecharterde jet terug naar San Francisco, gingen weer naar het Ritz-Carlton en brachten daar nog vijf dagen samen door. Chase huurde een huis voor hen bij Stinson Beach, waar ze zich verborgen om niemand tegen te komen. Ze brachten de dagen lui door met wandelen op het strand, vrijen en films kijken in bed.

Stephanie sprak nog een keer met Alyson, maar ze was even onredelijk als haar dochters, dus zette ze haar ook op een laag pitje.

En onderwijl werd hun band sterker, en Stephanie was blij dat ze twee weken samen hadden gehad om hun plannen te bespreken en de manier waarop ze haar kinderen moest aanpakken, hoewel Michael haar was blijven steunen.

Alles ontplofte weer toen Michael, in een van hun vergeefse gesprekken over hun moeder, aan Louise toegaf dat hij verkering had met de pupil van Chase. Ze ging opnieuw helemaal uit haar dak.

‘In godsnaam, Mike, ben jij ook gek geworden? Wat heb je? En Amanda dan?’

‘We zijn uit elkaar.’ Louise mocht haar ook niet, maar naar haar mening was ze tenminste fatsoenlijk, geen countryzangeres die wel afkomstig moest zijn uit een woonwagenpark.

‘Dus nu heb je verkering met een achttienjarige Okie? Zeg alsjeblieft dat het niet waar is. Ik heb het gevoel alsof onze familie is overgenomen door buitenaardse wezens toen papa stierf. Jij en mam zijn geschift geworden. Wat is er met je gebeurd? Dit kan zo uit een tv-serie komen. Nou, stel me maar niet aan haar voor.’

‘Dat was ik ook niet van plan,’ zei hij op een ijzige toon. ‘Ik weet wel beter, met dat vlijmscherpe mondje van je. Dat verdient ze niet, en mam ook niet. Chase Taylor is een geweldige man, en ik mag hem graag. En hij is fantastisch voor mam, meer dan papa was. Daar zouden we aan moeten denken, niet aan al die andere dingen. Al dat geroddel in de pers is geouwehoer.’

‘Praat niet zo over papa. Hij was heel goed voor onze moeder,’ zei Louise woedend.

‘Nee, dat was hij niet,’ hielp Michael haar herinneren. ‘En ze zijn bijna gescheiden toen jij in de laatste klas van de middelbare school zat. Dat weet jij even goed als ik, dus kom me niet aan met hoe goed hij was voor mam. Hij was nooit thuis. Dat wilde hij niet, en mam sprong altijd voor hem in, of je dat nu wilt toegeven of niet.’ Dat wilde ze niet.

‘Waar ze ook over ruzieden, het was vast niet zo belangrijk, want mam heeft hem teruggenomen,’ zei Louise verhit.

‘Dat deed ze voor ons.’ Michael bleef druk op haar uitoefenen om de waarheid te erkennen.

‘Omdat ze van hem hield,’ corrigeerde Louise hem.

‘Ze hield vast van hem, maar hij was er nooit voor haar, noch voor ons.’ Hij was meedogenloos eerlijk tegen Louise, maar het loste niets op. Ze bleef haar vader prijzen en haar moeder de grond in boren. Ze wilde niets horen van wat Mike zei om haar te verdedigen.

De hele tijd dat Chase in San Francisco was, woedde de strijd voort, en uiteindelijk hield Stephanie op de telefoontjes en sms’jes van haar oudste dochter te beantwoorden. Verder kon ze niets doen om zichzelf, en Chase, te beschermen. Ze moest de storm maar doorstaan.

Op Chase’ laatste dag in San Francisco maakten ze een wandeling in het park, haalden na afloop sashimi en aten die op in het hotel. Ze hadden de hele week veel tijd in bed doorgebracht. Geen van beiden twijfelden ze ook maar enigszins aan de ernst van hun relatie. Ze moesten alleen een manier bedenken om er vorm aan te geven, in beide steden, in weerwil van twee van haar kinderen. Ze zou niet toestaan dat Louise of Charlotte het voor haar zou verpesten. Ze wilde de relatie met Chase beschermen.

Stephanie lag in Chase’ armen nadat ze op de laatste avond samen gevreeën hadden. Ze praatten zachtjes over wanneer ze elkaar weer zouden zien. Ze had beloofd naar Nashville te komen zodra Charlotte terugging naar de universiteit, over een maand. Het leek hun allebei een onoverkomelijk lange tijd. Stephanie wist dat ze waarschijnlijk Charlottes uitbarstingen over Chase moest slikken, zolang ze nog thuis was. Ze hoopte haar te kunnen kalmeren. Zij was meestal makkelijker dan Louise.

‘Je kunt je niet voorstellen hoe erg ik je ga missen,’ zei hij somber, terwijl hij zich terug liet rollen naar zijn kant van het bed en haar aankeek. Ze kuste hem en kwam daarna dicht tegen hem aan liggen. Ze vond het heerlijk om ’s nachts zijn warmte naast haar te voelen en zij kon zich ook niet voorstellen hoe ze een dag zonder hem moest leven. Ze waren heel erg verliefd.

Stephanie bracht Chase naar het vliegveld. Ze liep met hem mee de terminal in en nam vlak voor hij door de veiligheidscontrole moest afscheid van hem. Ze had een zonnebril en een hoed op, wat haar een bespottelijk gevoel gaf. Nu ze zo lang samen met Chase was geweest, was ze ervan overtuigd dat ze de gelukkigste mens op aarde was, en hij zei dat ook over zichzelf. Het was een in de hemel beklonken verbintenis, met twee dochters uit de hel. Hij beloofde haar te bellen zodra hij in Nashville was aangekomen, en zoals altijd deed hij dat ook. Hij was ondertussen in zijn eigen huis en voelde zich ellendig toen hij in de keuken om zich heen keek. De vrouw van wie hij hield, was nergens te bekennen. Zij woonde vijfduizend kilometer ver weg, en hij moest de volgende maand zonder haar door zien te komen.

De dag nadat Chase was vertrokken, vloog Charlotte vanaf Parijs terug naar huis. Ze kwam boos aan op het vliegveld, en bleef boos. Ze begroette Stephanie nogal koel toen die haar kwam ophalen en naar huis reed. Zodra ze binnenkwam, begon ze te klagen dat ze gedwongen was om naar huis te komen. Het was pijnlijk om in haar gezelschap te verkeren. Ze wilde in Parijs of in Rome zijn, of waar ook in Europa bij haar vrienden, maar niet thuis. En de relatie van haar moeder met een countryster was de enige provocatie die ze nodig had om voortdurend kwaad op haar te zijn en haar aan te vallen wanneer ze maar kon, aangemoedigd door haar oudere zus.

Het was halverwege de middag, maar voor Charlotte was het middernacht. Ze was echter jong en had in het vliegtuig geslapen, dus ze had genoeg energie om haar moeder te bekritiseren. Stephanie had iets te eten voor haar klaargemaakt en ze zaten aan de keukentafel toen Charlotte haar boos aankeek. Ze had zich niet erg beleefd gedragen, al had ze haar moeder wel omhelsd toen ze aankwam.

‘Nou, waar is hij?’ vroeg ze toen ze haar sandwich en favoriete chips ophad, die Stephanie speciaal voor haar had gekocht, en haar bord wegduwde. Uit de blik waarmee ze haar moeder aankeek, sprak dat ze bereid was om in de aanval te gaan. De strijd kon beginnen.

‘Heb je het over Chase?’ zei Stephanie kalm. ‘Die is in Nashville.’

‘Wanneer is hij vertrokken? Ik neem aan dat hij hier was tot ik thuiskwam.’ Het waren haar zaken niet, maar haar moeder knikte.

‘Hij is gisteren vertrokken. Hij moet een plaat opnemen.’ Daarop zong hij duetten met andere beroemde countryzangers. Stephanie gedroeg zich alsof haar verhouding met hem iets normaals was.

‘Voel je je niet een beetje belachelijk om op jouw leeftijd nog een groupie te zijn, mam?’ Er lag een spottende toon in haar stem die Stephanie niet aanstond. Als Louise belde, lag er pure woede in haar stem. Charlotte was subtieler en jonger, en had het lef niet om even onbeschoft te zijn, maar dit was al erg genoeg.

‘Ik ben geen groupie. We hebben een relatie.’ Dat was eerlijk. Ze hield niets voor haar verborgen.

‘Je slaapt met hem,’ beschuldigde Charlotte haar, met de zelfingenomenheid van de jeugd. Stephanie gaf geen antwoord. ‘En in mijn vaders bed, neem ik aan.’ Stephanie was meteen woedend over die opmerking, maar liet niets blijken.

‘Het zijn jouw zaken niet, Charlotte, maar we logeerden in een hotel.’ Het was een klein wereldje en ze zou er toch wel achter zijn gekomen. Iemand kende altijd wel iemand anders die iemand gezien had die... Ze vond het prettiger om het haar zelf te vertellen.

Het zou oneindig veel erger zijn geweest als ze in Stephanies huis waren gebleven, welke slaapkamer ze ook maar gebruikt hadden. Ze was blij dat ze dat niet hadden gedaan, en dat hij verstandig genoeg was geweest om naar een hotel te gaan. Dat was ook voor haar beter, niet alleen voor haar kinderen. ‘Dat is walgelijk. Ben je niet bang voor wat mensen van je zullen denken? Mijn vader is amper vijf minuten dood.’

‘Papa is een halfjaar geleden gestorven, Char. En je kunt niet voorspellen wat er in het leven zal gebeuren, of wie je zult ontmoeten. Ik was helemaal niet van plan een relatie aan te knopen tot ik hem ontmoette. En het feit dat ik met Chase omga, betekent niet dat ik niet van je vader heb gehouden. Ik hield veel van hem toen hij nog leefde. Maar hij is gestorven, wat treurig is voor ons allemaal. En nu is dit gebeurd. Een halfjaar is een fatsoenlijke tijd. Sommige mensen wachten minder lang.’

‘Fatsoenlijke mensen wachten een jaar,’ liet Charlotte haar weten.

‘Sómmige mensen wachten een jaar, sommige niet. Ik heb vijf maanden gewacht. En je zou dit niet makkelijker hebben gevonden als we nog zes maanden hadden gewacht. Waarom ben je eigenlijk zo boos, Charlotte?’

‘Je toont geen respect voor onze vader,’ zei Charlotte woedend. ‘En moet je zien wie hij is en hoe hij eruitziet. Hij is een boerenpummel, mam!’ Chase was een heleboel dingen, maar dát niet. Hij was een erg ontwikkelde, intelligente, succesvolle en superknappe man. Alleen anders dan hun vader, met zijn lange haar, tatoeages en gescheurde spijkerbroek.

‘Hij verschilt gewoon van papa, Charlotte. En verder is hij heel cool. Je vindt hem vast aardig.’

‘Nee, vast niet,’ zei ze met een koppige uitdrukking op haar gezicht. ‘En ik hoor dat Michael verkering heeft met zijn onwettige dochter of iets dergelijks. Zijn jullie soms met z’n vieren uitgegaan?’

‘Michael kwam met Amanda uit Atlanta voor een concert waarvoor Chase ze had uitgenodigd. En Sandy is zijn pleegdochter. Haar ouders zijn gestorven. Ze is twee jaar jonger dan jij, en een geweldige meid. Je hebt Amanda nooit aardig gevonden, dus doe niet zo hypocriet over haar,’ waarschuwde Stephanie. Charlotte had Michael niet gesproken, ze had het allemaal van Louise gehoord.

‘Ik vind dat jij en je zus ongelooflijk weinig respect hebben voor mij en voor een man die je niet eens kent. Ik begrijp dat je erg verdrietig bent dat je je vader hebt verloren, en dat ben ik ook. Maar ik heb ook het recht om te leven, en dat doe ik nu, of jij en Louise dat prettig vinden of niet. En je vader zou waarschijnlijk hetzelfde hebben gedaan en een vriendin hebben gezocht.’ Dat deed hij tenslotte al toen hij nog leefde, dacht ze bij zichzelf, maar dat zei ze niet tegen haar dochter. ‘Dat zou je ook niet prettig hebben gevonden.’

‘Dat betwijfel ik. En hij zou geen rockster met tatoeages hebben uitgekozen.’

‘Dat weet je nooit.’ Stephanie glimlachte naar haar. ‘Liefde kan je soms zomaar overvallen.’ Daarop keek Charlotte haar nog ontstelder aan. ‘Zeg je nou dat je van hem houdt?’ Het klonk alsof ze haar moeder van een misdaad betichtte, maar Stephanie keek haar kalm en rechtstreeks aan.

‘Ja, ik hou van hem.’ Ze sloeg haar ogen niet neer toen Charlotte opstond, de keuken uit liep en naar haar kamer stampte. Stephanie ging boven aan haar bureau zitten om wat zaken te regelen en schrok toen Charlotte binnen kwam stormen.

‘Wat heb je in godsnaam met de woonkamer gedaan? Ik ging even iets zoeken en zag hoe het eruitzag. Het is afschuwelijk.’ Het was niet afschuwelijk. Het was anders. Er waren dingen veranderd. Erg veranderd, inclusief haar moeder, en dat was de grootste en meest bedreigende verandering. En de allergrootste verandering was dat Stephanie gelukkig was, wat als een schok kwam voor de kinderen omdat Chase erbij betrokken was.

‘Ik heb wat dingen verschoven,’ zei Stephanie bedaard. ‘Het spijt me dat je het niet mooi vindt.’ Ze bood niet aan het weer te veranderen, en was dat ook niet van plan. Daarna stormde Charlotte de kamer weer uit, en een paar minuten later hoorde Stephanie beneden een hoop kabaal en ze rende de trap af om te zien wat er was gebeurd. Charlotte had geprobeerd de meubels in de woonkamer te verschuiven, had daarbij een tafeltje omgegooid en de grote vaas die erop stond, was op de vloer gekletterd en gebroken. Ze zat op haar knieën in een plas water met de bloemen om haar heen.

‘Mijn god, wat is er gebeurd?’ vroeg Stephanie terwijl ze naar haar toe rende om haar te helpen, waarbij ze haar voet aan een stuk glas sneed. Charlotte kon niet ophouden met huilen en bleef daar maar zitten met een wanhopige uitdrukking op haar gezicht.

‘Ik weet niet meer hoe het was,’ herhaalde ze almaar. Ze had geprobeerd alles terug te zetten en kon het niet meer zo krijgen als het daarvoor was geweest, omdat ze er nooit echt op had gelet. Ze wist alleen dat het nu anders was. ‘Je hebt álles veranderd!’ schreeuwde ze hysterisch tegen haar moeder. Stephanie ging naast haar op haar hurken zitten en probeerde haar armen om Charlotte heen te slaan, maar die trok zich terug. ‘Raak me niet aan! Ik haat je!’ Ze klonk als een vijfjarige toen ze dat zei, en er stonden tranen in Stephanies ogen. Het was allemaal zo moeilijk. Charlotte rende het vertrek uit en liet de rotzooi liggen. Ze zag niet dat haar moeders voet bloedde – ze was te erg in de war om zich van iets anders bewust te zijn dan zichzelf. Stephanie hoorde de deur van Charlottes kamer dichtslaan en ruimde de boel zelf op. Ze voelde zich plotseling schuldig dat ze dingen had versleept. Maar dat had ze moeten doen, voor zichzelf. Haar kinderen woonden niet meer thuis. Zij was daar elke dag.

Ze gooide de scherven van de vaas weg, zette de bloemen in een andere, depte het water op, zette de meubels weer op zijn plaats en verbond haar bloedende voet. Charlotte kwam pas na een paar uur weer haar kamer uit. Het was tot dusver een zware eerste dag thuis geweest.

Later die avond, in haar kamer, praatte Stephanie zachtjes met Chase en daarna belde ze Jean. Alyson kon ze niet meer bellen. Die vond het zo erg dat Stephanie een relatie met Chase had dat ze geen steun meer voor haar kon zijn, ook niet als het om de kinderen ging. Alyson had tegen Jean gezegd dat ze het stuitend vond omdat Bill nog maar vijf maanden dood was. En wat moest ze met zo’n man? Ze moest iemand als Bill of Brad of Fred zoeken, zo’n soort man, niet een of andere rockster.

‘Waarom niet?’ had Jean teruggekaatst. ‘Als jij Brad zo geweldig vindt, nou, fijn voor jou. Fred is dat bepaald niet. En Steph was de laatste tien jaar ongelukkig met Bill. Ze zag eruit alsof haar ziel dood was. Nu leeft ze weer. Wil je echt dat ze zich weer ellendig gaat voelen? Nou, ik niet. Het beste wat haar kon overkomen, was een echte kerel ontmoeten die van haar houdt, en dat is gebeurd. Voor mij is dat goed genoeg. En het kan me geen moer schelen hoe hij eruitziet, waar hij vandaan komt of hoeveel tatoeages hij heeft. Als jij van je vriendin houdt en wil dat ze gelukkig wordt, dan moet dat ook goed genoeg zijn voor jou, én voor haar kinderen. Zij hebben tenminste nog een excuus om een tijdje hatelijk te doen, Bill was hun vader. Maar als haar vriendinnen hebben wij geen excuus om haar te straffen. Hoe kun je zo kleingeestig zijn? Alleen omdat hij in de muziekwereld werkt en lang haar en tatoeages heeft? Wie kan dat wat schelen? Ik zou zo voor hem vallen, en jij misschien ook als je niet getrouwd was met de Heilige Brad.’

Alyson was diep beledigd door wat Jean had gezegd en had sindsdien, al ongeveer een week, niet meer met haar of Stephanie gesproken. Stephanie liet haar rustig tot bedaren komen. Alyson had geen begrip voor dingen die niet in haar wereldje pasten, of voor mannen die niet traditioneel waren noch op Brad leken. Zij vond dat de hele wereld zo moest zijn als zij waren. En Brad en Alyson waren onvoorwaardelijk trouw aan Bill. Brad had tegen Alyson gezegd dat hij Stephanies gedrag ook niet goedkeurde. Dat ze al zo snel een relatie had aangeknoopt, vond hij niet van respect aan de nagedachtenis van Bill getuigen. En dat ze daarvoor Chase had uitgezocht, was helemaal een bewijs van slechte smaak.

Zijn bekrompen opvattingen bepaalden die van Alyson, aangezien ze alles napraatte wat hij zei. Ze was de ‘perfecte’ echtgenote, net als Stephanie was geweest. Maar die bracht het niet meer op, en wilde dat ook niet. Zij had veel meer respect voor Jean, die altijd zei wat ze dacht, of Fred en anderen dat nu prettig vonden of niet. Stephanies vriendschap met Alyson was er erg door aangetast. Maar ze had Jean nog, die achter haar stond. Zij was een uitgesproken redelijke vrouw, die zich heel goed bewust was van de compromissen die je moest sluiten en de moed die je nodig had om het leven door te komen.

Stephanie vertelde haar over het incident met de gebroken vaas, en hoe verdrietig ze was geweest toen ze zag hoe radeloos Charlotte was. ‘Misschien had ik een poosje moeten wachten voor ik dingen begon te veranderen, maar het was zo deprimerend. Het zag eruit alsof Bill elk moment thuis kon komen. Het voelde net als die film, Groundhog Day. Er veranderde niets, alleen kwam hij niet opdagen.’

‘Je kunt niet in een graftombe leven, Steph. Je hebt er goed aan gedaan. En bovendien woon jij daar, en de kinderen niet. Die willen aan komen waaien als ze er zin in hebben, even hun schone was en wat geld ophalen en alles aantreffen zoals het altijd was, en zeker jou, vastgeketend aan de muur in de slaapkamer, op hen wachtend, al komen ze alleen met Thanksgiving en Kerstmis. Nou, zo zit het leven niet in elkaar. Vooral niet voor jou, nu Bill er niet meer is. Je hebt alle reden om dingen te veranderen en een eigen leven te gaan leiden. Met Bill had je dat niet. Je had zijn leven en het hunne, en het jouwe als hun slavin. Nu ben je vrij. Maak er gebruik van.

Mijn dochters reageren niet veel beter als er hier iets wordt veranderd. De gordijnen in hun vroegere slaapkamers waren aan flarden, dus heb ik ze vorig jaar vervangen. Ze kregen een toeval toen ze met de kerst thuiskwamen. En zij zijn verdorie achtentwintig en negenentwintig jaar oud. Wie kan het iets schelen wat voor kleur de gordijnen hebben? Ze waren in twee jaar niet meer thuis geweest, omdat ik naar Chicago ga om hen op te zoeken. Maar toen ze de gordijnen zagen, eisten ze dat ik de oude onmíddellijk weer ophing!’

Stephanie voelde zich al beter toen ze naar Jean luisterde. Dat had ze altijd met haar. Ze was zo redelijk en praktisch, en liet zich door niemand de wet voorschrijven.

‘En heb je ze teruggehangen?’

‘Natuurlijk niet. Ik had ze weggegooid. Maar ik had het toch niet gedaan. Je moet vooruit in het leven. Je kunt niet op hetzelfde punt blijven stilstaan, tenzij je dat wilt, dat is ook een keus. Maar je kunt niet blijven stilstaan omdat je kinderen zich anders ongemakkelijk voelen. Dit is juist goed voor ze, Steph. Het laat ze zien dat je dóór moet, hoeveel je ook van iemand hebt gehouden. Dat moeten zij ook. Ze kunnen niet verwachten dat je je samen met hem levend laat begraven. Dat zou echt gruwelijk zijn. En dan zou ik me zorgen over je maken. Ze zullen het toch ééns moeten slikken.’

‘Nou, daar zijn ze beslist nog niet toe bereid. Mijn hart brak bijna toen ik Charlotte zag zitten snikken in de woonkamer nadat ze had geprobeerd alles terug te zetten. Ze huilde omdat ze niet meer wist hoe het er vroeger uitzag.’

‘Dat bedoel ik nou. En binnenkort zijn ze weer gewend aan die nieuwe inrichting. En aan Chase, als ze hem ooit een kans geven. En wanneer mag ik hem ontmoeten?’ Ze begreep heel goed waarom dat nog niet was gebeurd. Ze hadden tijd met z’n tweeën nodig.

‘De volgende keer dat hij hier is, dat beloof ik. Hij wil dat ik naar Nashville kom als Charlotte weer naar de universiteit gaat.’ Ze klonk bezorgd.

‘En?’ Jean hoorde de aarzeling in de stem van haar vriendin. Stephanie was daar eerlijk over.

‘Hier zweven we zo’n beetje tussen twee werelden in. We hebben niets te doen behalve bij elkaar zijn, en we hebben het fantastisch gehad in L.A. Maar in Nashville heeft hij een eigen leven, staat hij aan het hoofd van een imperium, moet hij platen opnemen, concerten geven, elke dag duizend dingen doen. Hij neemt me mee, maar ik pas in zíjn leven, het is niet óns leven. Zo ging het met Bill ook, en ik wil het niet meer. Ik ben bang dat ik mezelf verlies. Ik word een soort aanhangsel in het leven van anderen.’

‘Dat heb je met elke man met een belangrijke carrière. Misschien was Bill zo egocentrisch dat alles op zijn manier moest gebeuren en om hem moest draaien, en het lijkt me dat Chase echt zijn best doet jou erbij te betrekken, voorlopig tenminste. Maar hij heeft een carrière, een grote wereld, een enorme, succesvolle onderneming. Als ik nog genoeg om Fred gaf dat ik een echt leven met hem wilde hebben, zou ik hem overal naartoe moeten volgen. Laten we eerlijk zijn, hij gaat niet met mij mee als ik botoxinjecties krijg of naar de kapper ga. Soms moet je gewoon accepteren dat de ene partner een drukker leven heeft, en daar moet je in meegaan. Bill heeft nooit aandacht aan jou geschonken, dus voelde je je genegeerd. Uit wat je allemaal over Chase vertelt, krijg ik niet het gevoel dat hij dat zou doen.’

‘Misschien niet,’ peinsde Stephanie. Ze dacht er vaak over na en over wat zij kon bijdragen aan hun leven, en Jean had gelijk wat zijn carrière betrof en dat zij zich aan hem moest aanpassen. ‘Hij zei dat ik de pr voor hem kon doen als ik in Nashville ga wonen.’

‘En?’

‘Dat is gewoon een baantje dat hij verzonnen heeft, net zoals hem helpen met songs schrijven. Dat kan hij prima zonder mij.’

‘Zoek dan een echte baan in Nashville. Maar waar je ook bent, als je een relatie hebt met een succesvolle man, dan zul je rekening moeten houden met zijn carrière. Anders werkt het niet. Dat zou ook voor hem gelden als jij een drukkere baan had dan hij. Het geheim is dat je iemand moet vinden die redelijk is, niet iemand als Bill, die nooit aandacht aan je schonk of zich afvroeg wat jij ervan vond zolang je maar deed wat hij wilde, of Brad, die van Alyson verwacht dat ze een soort drone is. Ik denk dat het om het woord “redelijk” gaat. Fred was vrij redelijk, tot hij elk mokkeltje in de stad begon te neuken. Hij zou best een goede echtgenoot zijn als hij zijn gulp dicht kon houden. Misschien is dat wel de reden dat ik bij hem blijf. Vroeger was ik zelfs op hem gesteld. Het gaat niet alleen om het geld.’

Stephanie had altijd al vermoed dat het zo lag, hoewel er nu zoveel bitterheid en afstand tussen hen was dat ze eigenlijk niet echt meer getrouwd waren, en ze deden geen van beiden hun best de kloof te dichten. Hun rollen stonden al jaren in steen gehouwen. Hij zat achter vrouwen aan en zij gaf geld uit. Maar het waren allebei goede mensen. Stephanie vond het verdrietig dat de dingen zo waren gelopen. Jean had terecht opgemerkt dat zij zich zou moeten aanpassen aan de carrière van welke man dan ook, aangezien ze er zelf geen had. Haar carrière was Bill en hun kinderen geweest. Maar ze wilde die nu niet simpelweg inruilen door Chase haar carrière te laten zijn. Ze moest toch een eigen identiteit hebben. Ze was al een eindje op weg, maar ze had het nog niet helemaal voor elkaar. Het had tijd nodig.

Het was een wankel moment om grote veranderingen in haar leven aan te brengen. Ze wilde niets overhaast doen. Ze hadden een tijd gewacht voor ze met elkaar naar bed gingen, en dat had haar een goed gevoel gegeven. Nu had ze tijd nodig om aan de rest te wennen. En Chase drong niet aan. Hij miste haar alleen. En zij miste hem.

Na Charlottes uitbarsting op de eerste dag ging ze bij al haar vrienden langs en was ze amper meer thuis. Ze bleef de hele dag weg en ging bijna elke avond ergens op bezoek. Ze vertrok voor een weekend naar Tahoe, ging twee dagen in Yosemite kamperen, en Stephanie zag haar bijna nooit. Ze vloog door het huis en ze aten nooit samen. Ten slotte had Stephanie haar vijf minuten voor zichzelf toen ze in de keuken stond te wachten tot ze opgehaald zou worden om naar een concert in het Oakland Coliseum te gaan.

‘Heb je zin om morgen onze nagels te laten doen?’ vroeg Stephanie haar vriendelijk. Charlotte was nu een week thuis en Stephanie wilde tenminste even iets met haar samen doen.

‘Ik kan niet. Ik ga naar Sonoma. Heathers ouders hebben daar een nieuw huis.’

‘En de dag erna?’

‘Ik heb geen tijd, mam.’ Ze had een muur tussen hen opgetrokken. Officieel ging het over Chase, maar het kwam gedeeltelijk door haar leeftijd en door het feit dat ze nog om haar vader rouwde. En ze gaf haar moeder de schuld van praktisch alles, voornamelijk omdat zij nog leefde en Bill niet. ‘Ik wil mijn vrienden zien nu iedereen nog thuis is. Dit is onze laatste zomer. Volgend jaar, als we afgestudeerd zijn, gaat iedereen werken en komt niemand meer thuis. Ik waarschijnlijk ook niet.’ Stephanie wilde zeggen: ‘En ik dan?’ Maar dat deed ze niet. Charlotte maakte het overduidelijk dat ze haar tijd met haar vrienden wilde doorbrengen, niet met haar moeder.

Twee dagen later zocht ze iets in een la toen Charlotte haar slaapkamer binnenkwam.

‘Weet jij waar mijn tennisracket is gebleven?’ vroeg Charlotte, met een geërgerde uitdrukking op haar gezicht. Ze had ontdekt dat haar moeder de inhoud van de kasten ook had veranderd, en dat stond haar niet aan, al leek het praktischer te zijn. En ze had gezien dat sommige dingen van haar vader verdwenen waren, zoals zijn oude sportspullen die hij niet meer gebruikte en een stel halters dat al jaren in de garage lag te roesten.

‘Ik heb al onze sportbenodigdheden in de kelderkasten gelegd,’ zei Stephanie over haar schouder terwijl Charlotte met een verdrietig gezicht naar haar vaders kledingkast liep. Stephanie zei geen woord terwijl ze haar met haar ogen volgde, en Charlotte deed een deur open en zag dat de kast leeg was. Een voor een deed ze alle deuren open en zag ergens de winterjassen van haar moeder hangen en op een andere plek een paar avondjurken. Maar de kleren van haar vader waren verdwenen. Ze draaide zich met een blik van afgrijzen naar haar moeder.

‘Wat heb je gedaan?’ vroeg ze met verstikte stem. ‘Waar zijn papa’s kleren?’ Ze deed alsof haar moeder heiligschennis had gepleegd, en Stephanies gezicht was even bleek als dat van haar dochter toen ze antwoord gaf.

‘Ik heb ze weggegeven, Char. Ik moest wel. Ik kon er niet mee leven dat ze me elke dag aanstaarden. Ik moet hier wonen.’ Haar dochter zei geen woord, draaide zich om en beende de kamer uit. Even later hoorde Stephanie de voordeur dichtslaan en de auto die Charlotte gebruikte wegrijden. Het maakte niet meer uit wat Stephanie deed, het was altijd verkeerd. Elk teken van leven of verandering of zelfs van herstel werd opgevat als een misdaad. Ze twijfelde er nu niet meer aan. Ze wilden haar samen met hem begraven. En zolang zij weigerde bij hem in het graf te gaan liggen, zouden ze haar blijven haten.

De volgende keer dat ze bij Dr. Zeller was, praatte ze er met haar over, en ze waren het erover eens dat het tot op zekere hoogte normaal was. Maar haar kinderen leken het extreem ver door te voeren, en Chase was een heel makkelijk doelwit voor hun woede op hun moeder.

‘Alles wat ik doe, is verkeerd,’ zei Stephanie ongelukkig terwijl de tranen over haar wangen rolden. ‘Ik ben hun vader heus niet vergeten. Echt niet. Ik hield van hem. Maar hij is dood, en de waarheid is dat we ten minste de afgelopen tien jaar een rothuwelijk hadden.’

‘Waarom voel je je dan zo schuldig dat je een nieuw leven begint?’ daagde haar therapeute haar uit, en Stephanie dacht erover na.

‘Misschien omdat ze zo boos op me zijn.’

‘Of omdat je denkt dat je geen beter leven verdient?’ Daar peinsde Stephanie heel lang over, en daarna knikte ze en snoot haar neus.

‘Het kon hem nooit schelen wat ik dacht, of wat ik wilde. Dat vroeg hij me nooit. Niets wat ik zei, maakte ooit enig verschil. En nu behandelen de kinderen me op dezelfde manier. Het kan hun niet schelen dat ik van Chase hou en hij van mij en dat hij een geweldige man is. Ik hoor hier alleen te blijven zitten en net te doen alsof ik nog steeds getrouwd ben met hun vader. Nou, dat wil ik niet. Dat heb ik gedaan. Het is voorbij. Maar dat laten ze niet toe.’

‘Deels is dat normaal gedrag voor hen. De meeste jonge mensen maakt het niet uit hoe hun ouders zich voelen. Ouders zijn een middel om aan hun behoeften te voldoen. En een deel van hun woede over de dood van hun vader is ook normaal. Maar hij heeft een slecht voorbeeld gegeven door hoe hij je behandelde, en dat probeer jij te veranderen. Het is ook normaal dat hun dat niet bevalt. Verandering is moeilijk. Maar het mag jou er niet van weerhouden je eigen leven te leiden. Je hebt het recht op een nieuwe relatie, en als dit de relatie is die je wilt, heb je het recht ermee door te gaan. Ze passen zich uiteindelijk wel aan, ondanks het feit dat ze je nu zo heftig beschuldigen. Je moet je kansen pakken als ze zich voordoen. Ze mogen je niet tegenhouden.’ Stephanie knikte en vertelde haar daarna over haar zorgen betreffende Chase’ leven in Nashville.

‘Hij leidt een grote onderneming. Ik weet niet wat mijn rol daarin zou zijn. En of ik misschien mijn identiteit kwijtraak, zoals dat met Bill is gebeurd. Chase is heel beroemd.’

‘Je kunt je identiteit niet kwijtraken tenzij je haar opgeeft. Niemand kan die van je afpakken,’ bracht Dr. Zeller haar in herinnering. ‘En ik denk niet dat je dat weer toelaat. Bovendien lijken Bill en Chase me heel verschillende persoonlijkheden. Bill liet zich veel meer gelden en kwam erg onattent en onverschillig op me over. Chase is altijd op zoek naar manieren om je erbij te betrekken.’ Wat ze zei, was waar, en gaf Stephanie, zoals altijd, stof tot nadenken toen ze haar praktijk uit liep.

Maar ondanks wat de therapeute had gezegd, had Stephanie die avond weer enorme ruzie met Charlotte omdat ze Bills auto wilde verkopen. Niemand gebruikte hem, en zou dat ook nooit doen. Het deprimeerde haar om hem elke dag te zien, maar het gaf Charlotte rust dat hij in de garage stond. Het maakte deel uit van de fantasie dat haar vader nog leefde en terug zou komen om erin te rijden.

‘Ik zal hem niet meteen verkopen,’ gaf Stephanie uiteindelijk toe, na een strijd van twee uur waarin ook de kasten en Chase en zelfs de roestige halters die ze had weggegooid weer ter sprake kwamen. ‘Maar vroeg of laat moeten we wel. Hij staat daar maar.’ Ze vond het niet heilzaam voor haar, noch voor de kinderen. Hij kwam niet terug, niet voor de auto of wat dan ook. Ze was bereid om de verkoop van de auto een poosje uit te stellen, maar niet voor altijd. Ze moesten het onder ogen zien. Maar daar waren zij niet klaar voor, en Stephanie wel. Het was een kleine overwinning voor Charlotte. Ze worstelden allemaal om terug te kruipen in de baarmoeder van het leven, samen met hun vader. En Stephanie wilde de navelstreng doorsnijden. Ze hadden andere behoeften en dat was nu een voortdurende bron van conflicten.

Een paar dagen voor ze zou vertrekken, stemde Charlotte erin toe samen met haar moeder uit eten te gaan. Stephanie probeerde een restaurant uit te kiezen waar ze het leuk zou vinden. De dagen daarna wilde Charlotte met haar vrienden doorbrengen. Tegen de tijd dat Stephanie haar naar het vliegveld bracht, had ze het gevoel dat ze elkaar nauwelijks hadden gezien. Het was een ongelukkige zomer geweest, vol veranderingen en ruzies. Louise sprak amper met haar en was nog steeds boos als Stephanie haar belde. Louise stuurde liever sms’jes.

Charlotte had ervoor gekozen weer intern te gaan wonen op de NYU, hoewel ze had overwogen met vriendinnen een appartement te huren. Maar haar beste vriendinnen woonden nog in een studentenhuis, dus besloot ze daar ook te blijven. Het was spannend om haar laatste jaar in te gaan en Stephanie was blij voor haar, en verdrietig dat ze zo weinig tijd samen hadden doorgebracht, maar ze wist dat het niet anders had gekund. Charlotte liet het niet toe.

Stephanie omhelsde haar voor ze door de veiligheidscontrole ging en Charlotte draaide zich één keer om en zwaaide glimlachend naar haar moeder. Tot Stephanies grote verbazing riep ze: ‘Ik hou van je, mam!’ Dat waren de enige vriendelijke woorden die ze de hele maand van haar had gehoord. Ze vroeg zich af of ze alleen een proces doormaakten, of dat het hun manier van rouwen om Bill was. Misschien moesten ze wel boos zijn op hun moeder om eroverheen te komen. Eén ogenblik zag Charlotte er weer uit als het kleine meisje dat ze was geweest, en toen was ze weg. Daarna reed Stephanie terug naar de stad.

Thuis was het vredig en kalm. Er werden geen deuren dichtgeslagen, niemand schreeuwde of was boos op haar. Niemand staarde haar beschuldigend aan of riep dat ze een monster was, dat ze een slechte smaak had of dat ze er in een of andere jurk of korte broek verschrikkelijk uitzag. Het was heerlijk vredig, en dat maakte haar verdrietig. Ze was nog nooit blij geweest dat een van haar kinderen was vertrokken, en nu wel. Het huis was simpelweg niet groot genoeg voor hen allebei.

Een uur later belde Chase. ‘Is ze weg?’

‘Ik ben een uur geleden thuisgekomen, en het is vreselijk om te zeggen, maar het is een opluchting.’ Ze zag nu al op tegen Thanksgiving en Kerstmis, als zij en Louise allebei thuis zouden zijn, voortdurend kwaad en vol beschuldigingen. ‘Wie heeft ooit gezegd dat het makkelijk was om kinderen te hebben?’ zei ze met een treurige glimlach terwijl ze in de keuken zat te genieten van de stilte. Ze voelde zich niet meer eenzaam. Het was een grote verbetering na de spanning van de afgelopen maand.

‘Hoe snel kun je hier zijn zodat ik je verrukkelijke lichaam weer kan bewonderen?’ Hij kon niet wachten om haar te zien en het volgende weekend was het de eerste september, Labor Day. Hij gaf een concert in Memphis en wilde dat ze met hem meeging. ‘En ik wil dat je deze keer zo lang blijft als je kunt. Je hoeft nu niet meteen weer terug.’ Ze besefte dat het een geluk was dat ze nog geen baan had gevonden, anders had ze helemaal niet weg gekund. Misschien had Jean gelijk en moest degene die het minder druk had zich aanpassen aan de drukbezette partner. Er zat iets in.

‘Kun je morgen komen?’ Ze glimlachte en was blij dat hij zo naar haar verlangde. Zij kon ook niet wachten om hem te zien, maar ze was moe en afgemat na haar maand met Charlotte en haar constante beschuldigingen en aanvallen. Het was ongelooflijk zwaar geweest. Ze had het gevoel dat ze niet alleen Bill maar ook haar beide dochters had verloren.

‘Geef me een dag om hier alles te regelen. Is het goed als ik overmorgen kom, op dinsdag?’

‘Fantastisch. Ik boek de vlucht.’ Ze moest met Delta naar Atlanta vliegen en daar overstappen, en hij verontschuldigde zich dat er geen eerste klastickets waren, alleen business.

‘Dat kan me niet schelen. Je mag me meegeven met de bagage. Ik kom hoe dan ook,’ zei ze glimlachend. In de maand dat haar dochter haar gepijnigd had, was het moeilijk geweest om blij te zijn met hun relatie, maar Chase was standvastig gebleven en wachtte nu op haar. Zijn stem klonk opgewonden. ‘Ik heb je gemist, Stevie. Ik kan niet wachten tot ik je zie.’

‘Ik ook,’ zei ze. En voor het eerst in een maand voelde ze zich niet schuldig. Ze wilde hem omarmen en kussen en liefhebben, en zo voelde hij zich ook. En ze wist dat ze het had verdiend.

Ze belde Jean en zei dat ze over twee dagen zou vertrekken. Ze liet een boodschap achter bij haar therapeute om de afspraak af te zeggen, en zei ook waarom, dat ze naar Nashville ging. En ze liet het daklozencentrum weten dat ze een poosje weg was en zou laten weten wanneer ze terugkwam. Alyson belde ze niet. Haar verwijten over wat ze Bill verschuldigd was en hoe ze zich moest gedragen, wilde ze ook niet horen. Ze liep naar boven om te pakken. Ze stond op het punt om Chase’ levensfilosofie in praktijk te gaan brengen. Ze ging genieten van de kansen die het leven haar bood. Carpe diem!

22

Toen Stephanie op Nashville International Airport landde, stond Chase vlak bij de uitgang te wachten. Hij tilde haar op en zwaaide haar zo enthousiast in de rondte dat ze er duizelig van werd. Mensen die naar hen stonden te kijken, glimlachten al voor ze beseften wie hij was. Ze kusten elkaar terwijl de mensen om hen heen liepen.

‘O, mijn god! Ik ben zo blij je te zien!’ zei hij met een arm om haar middel terwijl zij hem stralend aankeek. Ze was net zo blij als hij en voelde zich alsof ze hem jarenlang niet gezien had, in plaats van die ene maand dat Charlotte thuis was geweest. En zelfs zijn honden verwelkomden haar toen ze bij de auto kwamen. Hij zette haar twee koffers in de achterbak en hield haar weer een hele poos vast om haar te kussen voor ze in de auto stapten. Ze kon niet wachten tot ze weer in zijn huis was. Hij had twee grote bossen bloemen voor haar besteld en er stond een fles champagne koud in de keuken. Hij kon niet genoeg voor haar doen.

Hij speelde haar een paar nieuwe songs voor toen ze even de studio in liepen en ze vond ze prachtig. Terwijl ze de champagne dronken, rende Sandy de keuken in en sloeg haar armen om Stephanie heen. Het was precies het tegenovergestelde van het gedrag van haar dochter. Die hadden op dit moment alleen kritiek op haar. Sandy was dolblij haar te zien en Stephanie gaf haar een dikke knuffel en een zoen op haar wang, en daarna keek ze haar op een samenzweerderige, moederlijke manier aan. Er was veel gebeurd sinds ze haar voor het laatst had gezien.

‘En hoe gaat het met Michael?’ Volgens hem kón het niet beter en Sandy leek er ook zo over te denken. Ze was verlegen en haperde even voor ze antwoord gaf.

‘Hij is zo goed voor me, helemaal niet zoals Bobby Joe of een van de anderen. Hij zorgt echt goed voor me, Stevie. Hij heeft veel respect voor me en we zijn erg gelukkig samen.’ Stephanie was blij het te horen. Sandy verdiende het. Ze was jong, maar toch al een vrouw, en ze had voor haar leeftijd veel meegemaakt. Ze was op tournee geweest met haar vader, en nu met Chase, en moest rekening houden met de eisen en discipline van haar eigen carrière in de muziekwereld, waarvan ze de fijne kneepjes nog moest leren. Ze stond erg onder druk en ze was een lieve meid. Stephanie begreep heel goed waarom Michael van haar hield, en dat was om een paar van dezelfde redenen waarom zij van Chase hield – ze waren allebei gewone, fatsoenlijke, eerlijke, hardwerkende, slimme en goede mensen. Ze bezaten een oprechte waardigheid en integriteit, een soort natuurlijke nobelheid waarvoor ze diep respect had gekregen. Dat had Michael ook ontdekt.

Stephanie was blij dat Michael en Sandy elkaar hadden gevonden en de wijsheid en moed hadden gehad om wat hun geboden werd met beide handen aan te grijpen. En toen ze haar zoon dat weekend zag, werd dat bevestigd door het geluk dat van hem afstraalde. Hij was in de loop van de zomer volwassener geworden en ze was enorm ingenomen met de manier waarop hij Sandy behandelde. Het was duidelijk dat ze erg verliefd waren, net zoals zij en Chase. Er hing een goede sfeer om hen heen, in tegenstelling tot de spanning en manipulaties die Stephanie altijd bij Amanda had gevoeld. Hij probeerde elk weekend over te komen en Stephanie vond het heerlijk om hem te zien. Het was een soort bonus.

Stephanie en Chase hadden een drukke week in Nashville gehad voor ze in de jet stapten die hij had gecharterd om naar Memphis te gaan, net zoals toen ze Graceland hadden bezocht. De anderen gingen met de bus, maar Chase wilde er sneller zijn. Er hingen heel wat ijzers in het vuur en hij wilde ook wat tijd alleen met Stevie. Hij sprak met haar over wat hij deed en vroeg haar om raad. Hoewel ze er nooit beroepshalve gebruik van had kunnen maken, merkte hij dat ze een talent had voor zakendoen en de dingen op een nuchtere, pragmatische manier analyseerde. Ze verzon ook alternatieve oplossingen die hij nog niet had bedacht.

Ze vulden elkaar goed aan en zij was gefascineerd door zijn carrière. Hij deelde alle aspecten van zijn leven met haar, heel anders dan Bill die haar nooit vertelde wat hij deed en zich gedroeg alsof ze het toch niet zou begrijpen als hij over zijn werk praatte. Hij liet altijd doorschemeren dat zij alleen voor de kinderen kon zorgen en dat er andere mensen waren met wie hij het over zijn werk kon hebben.

Er was geen onderdeel van Chase’ leven waarvan zij niet op de hoogte was of waaraan ze niet een steentje had bijgedragen, al was het maar als klankbord. En hij bleef maar zeggen dat ze talent had voor songs schrijven, wat zij opvatte als zijn manier om aardig tegen haar te zijn. Ze bespraken alles wat hij deed, tot haar hoofd ervan ging duizelen, en hij vrijde met haar zoals niemand het ooit eerder had gedaan. Hun liefde voor elkaar werd met de dag groter en ze voelde zich helemaal op haar gemak met zijn band en in zijn wereld. Daar plaagde hij haar graag mee.

‘Het enige wat je nu nog nodig hebt, schat, is een tatoeage met mijn naam op je borst, met een hart erbij, en mijn initialen op je bil. Dat zou prachtig zijn!’ Hij vond het geweldig dat ze zo’n echte dame was en bovendien zo slim, en hij vertelde haar voortdurend hoe mooi ze was. Stephanie voelde zich alsof ze in de hemel terecht was gekomen, en ze merkte dat ze oprecht van Nashville hield. Ze reed er rond in de klassieke Chevrolet-truck die hij haar leende en soms nam ze de honden mee. Ze werd een vertrouwd gezicht in de stad. Hij verraste haar met een jumpsuit met zwarte lovertjes, een echte Chanel die hij op eBay had gevonden, en die haar perfect paste.

‘Nu zie je eruit als de vrouw van een countryzanger’ – hij kneep zijn ogen dicht terwijl hij naar haar spectaculaire lichaam in de jumpsuit keek die haar paste als een tweede huid – ‘en misschien een beetje als Elvis.’ Ze lachte en droeg hem in Memphis. Dat kwam op YouTube te staan en Louise stuurde haar er een gemeen sms’je over, maar Stephanie zat er niet over in. Ze was gelukkig.

Het concert in Memphis in het FedExForum was een doorslaand succes. Ze stond met Michael achter het podium te kijken naar het optreden van Sandy en Chase.

‘Je durft, mam,’ plaagde Michael haar met de jumpsuit, maar hij moest toegeven dat ze er geweldig in uitzag, niet als de moeder met de denim rok en op slippers die hij zich herinnerde uit zijn jeugd. Het was een heel nieuw imago. Ze voelde zich ook als een nieuwe vrouw die de beste delen van de oude had behouden, maar ze was nu vrij om zichzelf te zijn en groeide nog iedere dag. Ze vond het leuk om het met Michael te delen. Ze had nooit verwacht dat hij verkering met Sandy zou krijgen, maar ze paste perfect bij hem. En als ze kleine ruzietjes hadden omdat Sandy gespannen of moe was, of nerveus voor een optreden of na lange nachten gerepeteerd te hebben, of als hij moe was na de hele week in Atlanta te hebben gewerkt, kwamen ze er altijd uit door elkaar te plagen, er een grap over te maken of elkaar een zoen te geven. Stephanie vond het fantastisch om hen samen te zien.

‘Het is wel een leven, hè, Mike?’ zei Stephanie toen ze samen achter het podium stonden. ‘Ze hebben allebei zoveel talent. Het is moeilijk voor te stellen dat je zoiets kunt. Ik heb altijd gewild dat ik zangeres kon worden. Ik wou dat ik een stem had als die van Sandy,’ zei ze verlangend, maar met bewondering voor Sandy’s talent.

‘Je zou altijd nog les kunnen nemen. Dat zou je leuk vinden. Je hebt een mooie stem, mam. Ik herinner me nog dat je in dat koor in Marin zong.’

‘Ik zou me stom voelen als ik dat deed met Chase erbij.’ Dat begreep Michael – hij was soms ook geïntimideerd door Sandy. Haar zangstem was zo krachtig dat hij het hele vertrek vulde. Ondanks haar talent keek Sandy ook tegen Michael op. Ze hadden een goede balans van wederzijdse bewondering en respect bereikt.

Het publiek ging uit zijn dak tijdens het concert in Memphis. Derek was backstage met een nieuwe vriendin en ze reden ’s avonds laat terug naar Nashville terwijl iedereen in de bus lag te slapen. Die zondag ging Michael terug naar Atlanta en de week daarop gingen Stephanie en Chase naar een van de beslissende wedstrijden van de Braves en ze namen Sandy mee in een privévliegtuig. Zij bleef een paar dagen in Atlanta bij Michael en Stephanie en Chase namen na de wedstrijd het vliegtuig terug. Chase was een grote sportfan en ging elk jaar naar de World Series en de Super Bowl. Voor ze vertrokken, had hij Michael beloofd hem mee te nemen.

‘Dank je dat je zo lief bent voor mijn zoon,’ zei ze toen ze terugvlogen naar Nashville. Het was inmiddels eind september en ze was er nu een maand geweest. Het leek bijna alsof ze er altijd al had gewoond. Ze had geen plannen om naar huis te gaan, en ook geen reden, en ze voelde zich heel comfortabel in zijn leven in Nashville. Hij was een tournee in de lente aan het plannen waarin hij een tiental grote steden zou aandoen. Hij was al een poosje niet op tournee geweest en zijn manager vond dat het tijd werd. Bovendien was er een organisator die hem er een fortuin voor bood. Hoewel dat soort tournees altijd slopend waren, had hij tegen Stephanie gezegd, maakten ze nu eenmaal deel uit van zijn werk.

Toen ze vanuit Atlanta naar huis vlogen, vertelde hij haar over de zakelijke bijeenkomsten die hij de week daarop had. Het was een lange lijst en hij zei dat hij hoopte dat ze met hem mee zou gaan. Soms plaagde hij haar door te zeggen dat ze zijn nieuwe partner was geworden. Ze gingen overal samen naartoe.

‘Ik wil niet dat je er genoeg van krijgt me altijd om je heen te hebben, of het gevoel hebt dat je me naar al je bijeenkomsten mee moet nemen,’ zei ze toen ze erover spraken.

‘Ik krijg er nooit genoeg van dat je hier bent, Stevie.’ Ze kuste hem toen hij dat had gezegd, en ze kreeg ook nooit genoeg van hem, maar tegen de tijd dat ze er zes weken was, besefte ze dat alles wat ze deden om zijn werk en zijn carrière ging, zijn opnamen, zijn repetities, zijn fotosessies, zijn plannen, zijn tournee, zijn interviews. Ze vond het niet erg dat alles om hem draaide, en hij betrok haar bij al zijn grote beslissingen, maar ze had het gevoel dat ze haar eigen ik weer aan het verliezen was. Ze was zijn schaduw en verder niets. Buiten haar aanwezigheid en haar liefde had ze verder niets bij te dragen, en ze had geen eigen leven. Niets om voor zichzelf te bevestigen wie ze was.

Ze probeerde het voor hem onder woorden te brengen, maar het drong niet tot hem door. Hij bleef maar zeggen hoe belangrijk ze voor hem was en dat geen enkele vrouw in zijn leven ooit zoveel voor hem had betekend, terwijl ze van de ene bijeenkomst naar de andere gingen. Bij alles wat hij deed, stond ze naast hem, maar hij had het talent en de carrière, en ze had het gevoel dat ze er een beetje bij hing. Wat haar betrof, was het enige wat ze aan zijn leven toevoegde het feit dat ze van hem hield. Het voelde niet als genoeg. Ze had iets meer nodig dan hem helpen een overhemd uit te zoeken voor een fotosessie of een kostuum om op het podium te dragen of de beste foto voor de cover van een cd. Ze vond het heerlijk, maar het gaf haar te weinig te doen. En tegen medio oktober begon ze er afwezig en ongelukkig uit te zien.

‘Wat is er aan de hand, schat?’ Hij was zich er al een tijdje van bewust dat haar iets dwarszat, hoewel ze nooit tegen hem klaagde. Ze voelde dat ze haar identiteit weer aan het kwijtraken was. Ze was zesentwintig jaar lang de saaie echtgenote van een advocaat geweest, en nu was ze de vriendin van een grote ster, die zich in glitters tooide. Wat was er in feite veranderd? Ze probeerde hem op talloze manieren te helpen, maar had altijd het gevoel dat het niet voldoende was.

‘Misschien moet ik een poosje naar huis gaan om erachter te komen wie ik ben,’ zei ze tegen Jean tijdens een van hun telefoongesprekken in de vroege morgen. Ze had er al mee geworsteld sinds Bills dood acht maanden geleden, en ze had er nog steeds geen antwoord op gevonden. Ze vroeg zich af of dat ooit zou gebeuren. Ze had al jaren eerder de verkeerde afslag genomen toen ze haar carrière opgaf nadat ze met Bill was getrouwd, en nu, op haar leeftijd, was het te laat. Ze had geen speciaal talent. Ze wilde geen zaak beginnen. Ze had geen werkervaring, dus ook niets te bieden op de banenmarkt. Het enige wat ze kon, was wat ze voor Chase deed, hem overal naartoe volgen en bewonderend aankijken. Het was niet genoeg voor haar, al was hij er gelukkig mee. Ze legde het hem allemaal opnieuw uit, en hij keek bezorgd.

‘Heb je het gevoel dat ik je niet respecteer?’ Dat was het allerlaatste wat hij wilde, want dat deed hij wel, in hoge mate zelfs, maar ze schudde snel haar hoofd.

‘Mijn god, nee! Maar ik voel me een dom mokkeltje, en ik verlies mezelf in jouw leven.’

‘Jij geeft me de kracht en de inspiratie om te doen wat ik doe, en dat is een ongelooflijk geschenk. Zonder jou zou ik niets zijn, Stevie. Of nog maar half de man die ik nu ben.’

‘Dat is niet waar en dat weet je best.’

‘Dat is wel waar,’ zei hij met klem. Hij had al een half dozijn songs voor haar geschreven en zei dat het zijn beste waren. ‘Er moet van je gehouden worden als je een creatief mens bent, om geïnspireerd te blijven. Ik weet dat je van me houdt. Dat is voor mij het allerbelangrijkst. Ik hobbelde maar wat voort tot jij hier kwam.’ Het maakte dat ze zich belangrijk voelde, en ze wist dat ze dat ook voor hem was, maar nog steeds had ze het gevoel dat ze hem en zichzelf tekortdeed. Ze moest meer te bieden hebben en meer inbrengen dan de styling van zijn fotosessies, van hem houden en een inspiratiebron zijn voor zijn songs. Ze wilde meer zijn dan alleen zijn muze.

‘Je verdient beter, Chase.’ Hij schrok van de blik in haar ogen toen ze dat zei.

‘Wat bedoel je daarmee?’ De schrik sloeg hem om het hart toen hij de vraag stelde. Hij was bang voor het antwoord. Wat moest hij doen als ze bij hem wegging? Hij was net zo onzeker als iedereen, ondanks zijn knappe uiterlijk en zijn roem. En mensen waren onvoorspelbaar. Je wist nooit wat je kon verwachten.

‘Ik weet het niet. De laatste tijd denk ik dat ik weer een poosje naar huis moet gaan om erachter te komen wie ik ben en hoe ik op een zinvolle manier kan bijdragen aan jouw leven, zonder mezelf kwijt te raken. Misschien kom ik er nooit achter. Misschien ben ik voorbestemd om aan de zijlijn te blijven staan juichen. Misschien ben ik niet meer dan een gewone fan, en stel ik zelf niets voor. Maar ik wil meer zijn dan dat, Chase. Dat ben ik jou en mezelf schuldig. Ik moet mijn plaats in de wereld en in jouw wereld zoeken. Ik heb tijd nodig.’ Het was allemaal zo nieuw voor haar.

‘Wil je naar huis?’ Hij zag er diepbedroefd uit toen ze treurig knikte. Ze wist dat het nodig was. Ze verloor zichzelf weer in zijn identiteit, en kon die van haar niet vinden.

‘Hoelang? Een paar weken of voor altijd?’ Hij keek angstig toen hij het vroeg.

‘Ik weet het niet,’ zei ze oprecht. Ze wilde geen belofte doen die ze niet kon nakomen. En ze had het gevoel dat ze heel lang over zichzelf moest nadenken. Ze was gedurende meer dan de helft van haar leven echtgenote en moeder geweest. En nu was ze een soort professionele vriendin van een rockster geworden. Maar wie was zijzelf? En wat had zij te bieden? Ze moest op zoek naar het antwoord.

‘Shit, Stevie, ik ben verloren zonder jou. Je kunt me nu niet in de steek laten.’ Maar hij wist dat ze dat wel kon, en het klonk of ze dat ook ging doen.

‘Ik móét wel, of je eindigt met een dom moppie naast je dat je helpt je overhemden uit te zoeken of luistert naar je plannen voor tournees. Je verdient een complete vrouw. En die vrouw wil ik zijn. Ik moet er alleen achter zien te komen hoe ik dat word.’

‘Misschien ben je dat al. Soms maken we het leven ingewikkelder dan het hoeft te zijn. Soms zijn we al degene die we willen zijn, alleen weten we dat nog niet.’

‘Dan moet ik daarachter zien te komen,’ zei ze stellig, maar ze vond het even vreselijk om bij hem weg te gaan als hij het vreselijk vond haar te zien vertrekken. Ze was nog nooit zo gelukkig geweest, maar ze wist ook dat er iets in haar ontbrak. Ze wist niet welk onderdeel, maar er zat een gat in de puzzel en zij wilde de stukjes vinden om dat te vullen. Anders zou ze zich voor altijd incompleet en leeg blijven voelen. Ze wilde een volledige vrouw worden, voor haarzelf en voor hem. Chase was al tevreden en gelukkig met wat hij had – hij vroeg niet om meer. Maar zij legde de lat hoog voor zichzelf en wilde zichzelf noch hem teleurstellen.

‘Wanneer wil je weggaan?’ vroeg hij haar verdrietig, bang voor het antwoord. Het was nu half oktober.

‘Ik weet het niet. Over een paar weken misschien. Vóór Thanksgiving. De kinderen komen over voor de feestdagen, dus tegen die tijd moet ik toch thuis zijn.’ Ze had hem graag willen uitnodigen om naar San Francisco te komen, maar ze wilde hem niet blootstellen aan de vijandige houding van Charlotte en Louise, dus dat ging niet, al wist ze dat Michael Sandy had uitgenodigd, wat ze moedig van hem vond.

De twee weken erna bleef er een verdrietige sfeer tussen hen hangen. Chase vond het erg dat ze terugging naar San Francisco, en zij wilde het eigenlijk ook niet. Ze was veel gelukkiger in Nashville, bij hem, maar het leek haar belangrijk voor de toekomst, opdat ze later geen moeilijkheden zouden krijgen, zoals dat gebeurd was met Bill en haar. Jean wees er in hun geregelde gesprekken op dat hij anders was en vond dat ze niet goed wijs was om bij hem weg te gaan.

‘En als je hem nu kwijtraakt?’

‘Dan moest dat zo zijn,’ zei Stephanie kalm. Ze geloofde in wat ze deed, dat ze een poosje weg moest gaan. Zijn leven was zo hectisch dat ze afstand moest nemen om kijk op hem, zichzelf en hun leven te krijgen.

‘Stephanie, waarom doe je dit?’ daagde Jean haar uit. ‘Is het een vorm van zelfdestructie?’ Alles was mogelijk – misschien dacht ze dat ze hem niet verdiende.

‘Ik denk het niet. Ik wil alleen niet zijn als Alyson of zoals ik vroeger was, een robot die zijn meester dient.’ Het was niet niks om zoiets te zeggen over hun vriendin, maar Jean was het wel met haar eens, hoewel ze Stephanie wat hardvochtig vond.

‘Je was een enorm goede echtgenote en moeder – laten we dat niet uit het oog verliezen. Maar je dacht nooit aan jezelf, en de anderen ook niet. Zeker Bill niet. Maar Chase houdt van je, Steph. Het zal niet net zo lopen als je huwelijk met Bill.’

‘Misschien ben ík het probleem, en niet zij,’ zei ze eerlijk. ‘Ik doe het mezelf aan. Ik doe alles voor iedereen om hun leven makkelijker en beter te maken en daarna weet ik niet meer wie ik zelf ben, en hun kan het niet schelen. Ik ben de voor alles inzetbare vrouw en moeder en nu ben ik de voor alles inzetbare vriendin. Misschien is dat prima, maar dat moet ik beslíssen en niet zomaar doen.’ Maar Jean bleef het vreselijk vinden dat Stephanie een goede relatie, met een man die oprecht van haar hield, in gevaar bracht nadat ze al die jaren ongelukkig was geweest met Bill.

‘Twijfel niet zo aan jezelf, Steph,’ zei ze vriendelijk. ‘De man houdt van je. Hij is niet gek. Misschien moet je gewoon op zijn oordeel vertrouwen en ervan genieten.’

‘Misschien kom ik ook tot die conclusie. Maar ik ben nog niet zover.’

‘Zorg dat je hem niet kwijtraakt. Wees voorzichtig,’ zei Jean tegen haar. ‘Mannen zoals hij kom je maar één keer in je leven tegen.’ Stephanie wist dat het waar was, maar ze had het gevoel dat ze hem moest verdienen, en dat had ze niet. Nog niet. En misschien nooit, gaf ze zichzelf toe.

Ook Chase probeerde haar ervan af te houden om weg te gaan. ‘Je zit daar maar in dat deprimerende, lege huis, om waarachter te komen? Je hebt geen mooie carrière nodig om indruk op me te maken, Steph. Daar geef ik niet om. Ik vraag je niet om bij me te blijven en je persoonlijkheid op te geven. Ik hou van je om wie je bent. Jezus, kom terug naar Nashville en ga medicijnen studeren als je dat wilt. Doe wat je wilt doen. Maar alsjeblieft, alsjeblieft, weet dat ik van je hou en je nodig heb zoals je bent. Je hoeft niet meer of minder of anders te zijn.’ Ze zag in zijn ogen dat hij het meende, en toen ze de avond voor haar vertrek met elkaar naar bed gingen, was het bitterzoet en moesten ze allebei huilen.

‘Misschien ben ik bang dat ik afhankelijk van je word,’ gaf ze toe toen ze na afloop in elkaars armen lagen te praten. ‘Stel dat je sterft of bij me weggaat? Wat moet ik dan beginnen? Dan zou ik niemand meer zijn en mijn hele identiteit kwijt zijn, als jij mijn identiteit bent.’

‘En daarom ga jij bij mij weg? Is dat niet een beetje gek?’

‘Misschien ben ik wel een beetje gek,’ zei ze met een droevig lachje. Maar dat was ze niet, en hij wist het. Ze was ergens naar op zoek en trachtte iets beters te worden, en boven alles zichzelf te zijn. Hij had daar respect voor, maar voor hem was het niet nodig. Hij hield van haar zoals ze was. Hij vond haar geweldig en heel wat completer dan ze zichzelf vond. ‘Geef me gewoon wat tijd om wijs te worden uit deze hele situatie,’ fluisterde ze toen ze allebei in slaap begonnen te vallen.

‘Je mag zoveel tijd nemen als je maar wilt. Maar kom bij me terug, Stevie... meer wil ik niet... kom terug... snel...’ zei hij terwijl hij zijn arm om haar heen sloeg en ze allebei in slaap vielen.

Het was voor hen allebei bijna ondraaglijk toen hij haar de volgende dag op het vliegveld van Nashville achterliet. Ze was er twee maanden geweest, en zijn leven in Nashville maakte nu deel van haar uit, evenals hijzelf. Ze had het gevoel alsof er een stuk van haar hart uit haar werd gescheurd toen hij haar kuste en ze afscheid namen. Ze zag dat hij huilde toen hij het vliegveld verliet. En de tranen stroomden ook over haar wangen toen ze door de veiligheidscontrole ging. Ze voelde zich dom en dwaas om wat ze aan het doen was, maar op kalmere momenten leek het de juiste beslissing. Ze moest bij hem uit de buurt zijn om zichzelf te vinden.

Toen het vliegtuig opsteeg, zag ze Nashville onder zich kleiner worden, en dacht ze aan Chase en Frank en George, en Sandy. Ze had het gevoel dat ze wegging van huis, en had geen idee wanneer ze terug zou komen. Áls ze ooit terugkwam.

23

Stephanie voelde zich in San Francisco net zo ellendig als Chase had voorspeld. Het weer was vreselijk – na haar terugkomst bleef het twee weken achter elkaar regenen. Het huis was deprimerend en voelde doods aan, ondanks de veranderingen die ze had aangebracht. En overal waren nog steeds subtiele tekenen van Bill te zien. Ze kon hem niet uit het huis bannen, noch uit haar hoofd. Ze liep urenlang langs het strand, trachtend te doorgronden wat er verkeerd was gegaan met hun huwelijk. Was het haar schuld? Of die van hem? Waren ze simpelweg uit elkaar gegroeid? Op een dag staarde ze in de mist boven zee terwijl ze daar weer over nadacht, toen er een grappig hondje naar haar toe kwam lopen, op het zand ging zitten en haar begon aan te staren. Hij had een pluizige kuif op zijn kop en een borstelige staart, een lang, haarloos lijf met vlekken die op stippels leken en een spitse kop. Hij zag eruit als een hondje uit een strip dat iemand uit willekeurige onderdelen had samengesteld. Hij was klein, leek deels een miniatuurteckel en deels een chihuahua, met een zweem van een terriër, en zat haar aan te kijken alsof hij verwachtte dat ze iets zou doen.

‘Je moet niet naar mij kijken,’ zei ze ten slotte. ‘Ik kan niet eens wijs worden uit mijn eigen leven.’ Hij hield zijn kop schuin, kwispelde met zijn staart en blafte naar haar. Ze vroeg zich af of het feit dat hij geen vacht had op een huidprobleem door een slecht dieet wees. Zijn oren, de haren op zijn kop en die op zijn staart waren blond en zagen eruit alsof ze slecht gebleekt waren. ‘Heeft iemand ooit tegen je gezegd dat je er bespottelijk uitziet?’ vroeg ze hem, en hij blafte weer naar haar en volgde haar toen ze verder liep. Ze zag dat hij geen halsband en geen naamplaatje om had. Hij leek een zwerfhond te zijn, maar ze wilde hem niet mee naar huis nemen voor het geval hij verdwaald was en iemand hem zou komen zoeken. Hij zat nog zachtjes te janken toen ze, met een schuldig gevoel omdat ze hem achterliet op het strand, wegreed.

Toen Chase haar die avond belde, vertelde ze hem erover. Ze spraken elkaar nog steeds elke dag en ze vond het vreselijk dat hij zo verdrietig klonk. Ze was nu twee weken thuis en had nog geen miraculeuze antwoorden gevonden op haar vragen over het leven.

‘Misschien moet je hem redden,’ stelde Chase voor. ‘Hij klinkt te klein om hem gewoon achter te laten op het strand. Hij zou aangereden kunnen worden door een auto.’

‘Ik vond het verschrikkelijk om hem achter te laten, maar ik was bang dat iemand hem zou komen zoeken en hem dan niet zou vinden. Misschien ga ik morgen nog een keer kijken.’ Ze had dagelijks lange wandelingen gemaakt, maar ze werd telkens neerslachtiger. Ze voelde zich verloren en miste Chase heel erg. Ze ontweek nu zelfs Jean, die maar bleef zeggen dat ze niet goed wijs was om bij Chase weg te gaan, en dat hij van haar hield. Zij hield ook van hem, maar ze wilde meer voor hem zijn dan ze op het moment te bieden had.

Voor hij ophing, zei Chase dat ze de hond naar de Dierenbescherming kon brengen of hem kon houden en dan briefjes moest ophangen dat hij bij haar was, met haar telefoonnummer erop zodat ze haar konden bereiken. En daarna zei hij weer hoeveel hij van haar hield. Maar wat ze nu ook deed, of tegen zichzelf zei, ze voelde dat ze het niet waard was. Bill had jarenlang kritiek op haar gehad, en nu kreeg ze die bij elke gelegenheid die zich maar voordeed van haar dochters, en ze had er een slechter gevoel over zichzelf van gekregen in plaats van een beter. Misschien hadden ze gelijk.

De volgende dag ging ze terug naar het strand om Chase’ raad over de zwerfhond op te volgen. Ze had een paar aanplakbiljetten bij zich en een nietpistool om ze op de houten lantarenpalen te bevestigen. Ze liep een uur door de regen en vond hem niet. Ze hoopte dat er niets met hem was gebeurd en voelde zich schuldiger dan ooit. Nu had ze ook nog een hond in de steek gelaten, niet alleen de man in Nashville van wie ze hield. ‘Er is echt een steekje aan je los,’ zei ze tegen zichzelf toen ze terugliep naar haar auto op de parkeerplaats.

Het was de enige die er stond, afgezien van een wrak zonder banden en met kapotte ramen, en toen ze haar portier opende, zag ze iets van beweging achter zich. De zwerfhond waar ze naar op zoek was, sprong uit het roestige wrak en begon naar haar te blaffen. Zijn natte vacht plakte tegen zijn kop en ze had nog nooit een hond gezien die er zo aandoenlijk, of zo lelijk, uitzag. Hij was dan geen schoonheid, maar hij was wel springlevend. Ze schoot in de lach toen ze zijn blonde, samengeklitte haar zag dat net een toupet leek, en bukte zich om hem te aaien.

‘Hé, hallo. Ik was naar je op zoek.’ Hij had, heel slim, in de lege auto geschuild. ‘Wat zie je eruit.’ Ze kon hem bijna horen zeggen dat ze er zelf ook niet zo geweldig uitzag en bleef in de regen staan aarzelen over wat ze moest doen. Het autoportier stond nog open. Hij keek haar even aan, sprong in de auto, ging op de passagiersplaats zitten en blafte tegen haar alsof hij wilde zeggen: ‘Stap in en laten we naar huis rijden.’ Ze pakte de posters die ze had gemaakt uit de auto, liep naar de drie lantarenpalen op de parkeerplaats en maakte ze er met het nietpistool aan vast. Daarna liep ze terug naar de auto waar de hond voorin op haar zat te wachten. ‘Oké, jij wint,’ zei ze tegen hem. Toen ze naar hem lachte, ging hij meteen liggen en viel in slaap.

Op weg naar huis stopte ze bij de supermarkt en kocht wat blikken hondenvoer en een halsband met een riem. Met haar autotelefoon belde ze de Dierenbescherming en gaf een beschrijving van hem. Ze zeiden dat een dergelijke hond niet als vermist was opgegeven, maar de man die ze aan de lijn had, luisterde oplettend toen ze zei dat hij eruitzag als een mix van een kleine teckel, een chihuahua en misschien een yorkshire-terriër.

‘Dat weet ik zo net nog niet,’ zei de man van de Dierenbescherming. ‘Hij klinkt meer als een zeldzame rashond die de Chinese gekuifde naakthond heet. Hun lijf is haarloos, min of meer gestreept en gespikkeld en met iets wat eruitziet als een slecht geblondeerde pruik op zijn oren, kop en staart. Hij lijkt inderdaad een beetje op een chihuahua, maar dan iets groter. Klopt dat?’

‘Precies.’

‘Ze zijn zeldzaam en duur. Iemand belt ons er vast over,’ verzekerde hij haar.

Ze maakte een soort mand voor hem klaar in de keuken. Hij sliep veel en was altijd blij haar te zien als ze binnenkwam. Ze beschreef hem aan Chase die zei dat het klonk alsof hij er bespottelijk uitzag.

‘Ik dacht dat hij een straathond was,’ zei ze de eerste avond tegen Chase, ‘maar dat is niet zo. Hij is van een zeldzaam ras dat de Chinese gekuifde naakthond heet en het malste hondje dat ik ooit heb gezien, maar wel heel lief.’ Ze stuurde hem een foto op haar mobieltje en Chase belde haar lachend terug.

‘Wat een grap. Dat is toch geen hond. Het lijkt alsof hij een pruik op heeft. We moeten een baantje in Las Vegas voor hem zoeken.’ Ze schoten allebei in de lach.

Aan het einde van de week had niemand hem nog opgeëist. Ze had zelfs een bericht achtergelaten bij Pets Unlimited, dat een adoptiecentrum had, maar niemand belde. Ze zat in de keuken naar hem te kijken en schudde haar hoofd. Ze had erover nagedacht de Dierenbescherming te vragen een tehuis voor hem te zoeken, maar hij was zo schattig en grappig dat ze hem niet meer kwijt wilde.

‘Het ziet ernaar uit dat we aan elkaar vastzitten, jongen. Maar je moet dat lelijke toupetje afdoen. Je ziet er niet uit.’ Hij blafte tegen haar alsof hij dat zelf ook vond, en zijn middendeel zag er naakt en nog maller uit, met al die stippen erop. ‘Ik denk dat je een knipbeurt en een trui nodig hebt.’ Ze ging met hem naar een dierenwinkel en kocht een rood truitje en een rode halsband met riem voor hem. De eigenaar herkende het ras meteen en vertelde haar dat die honden heel zeldzaam waren.

‘Ik heb er altijd een gewild, maar ze zijn te duur en ik vind ze er nogal broos uitzien.’ Maar dat was hij niet. Hij had zijn dakloze bestaan op het strand overleefd en toen ze hem meenam naar de dierenartspraktijk zeiden ze dat hij ongeveer een jaar oud was, heel gezond en nogal klein voor zijn soort. Ze gaven hem de nodige injecties, voor het geval hij die nog niet had gehad, en vroegen Stephanie hoe hij heette. Ze staarde de hond beteuterd aan.

‘Dat weet ik niet. Hij heeft het me niet verteld.’ De hond blafte en zag er in het rode truitje meer uit als een gewone chihuahua. Ze kon geen enkele Chinese naam bedenken. ‘Pedro. Pedro Gonzales Adams,’ zei ze met een uitgestreken gezicht alsof ze het zich net herinnerde. Ze schreven het op en openden een dossier voor hem op die naam. Ze had een hond. Zodra ze de praktijk van de dierenarts verliet, belde ze Chase. Ze klonk opgetogen.

‘Ik hou hem. Niemand heeft over hem gebeld. Hij heet Pedro.’

‘Ik wou dat je even opgewonden klonk over het feit dat je mij mag houden. Ik kan niet wachten tot ik hem zie,’ zei Chase op een liefdevolle toon.

‘De dierenarts zegt dat hij ongeveer een jaar is, heel gezond en aan de kleine kant.’

‘Mijn dierenarts zegt dat ik achtenveertig ben, en ook heel gezond, en luister, als je op dat soort blonde pruiken valt, dan doe ik er een op.’ Maar hij was blij dat ze gezelschap had. Ze had de laatste tijd zo somber en eenzaam geklonken, net zoals hij zich voelde. Soms was hij gefrustreerd door haar speurtocht naar zichzelf, die hen scheidde, maar hij probeerde geduld te hebben om haar niet nog meer in de war te brengen. Hij hoopte dat ze binnenkort tot een positief besluit zou komen.

Ze was weer als vrijwilligster voor het daklozencentrum gaan werken toen ze haar nodig hadden en over een paar dagen kwamen haar kinderen op bezoek voor Thanksgiving. Maar ze had nog steeds geen antwoorden en was niet dichter bij een beslissing gekomen dan voor ze was weggegaan. Chase ging met Thanksgiving naar zijn zoon in Memphis, en Michael had Sandy in San Francisco uitgenodigd en ze zou komen. Haar dochters maakten er weer een probleem van, maar Stephanie steunde Michaels besluit om haar mee te nemen.

‘Mam, het is onze eerste Thanksgiving zonder papa. Hij mag haar niet meenemen,’ had Charlotte tegengeworpen, en Louise was razend.

‘Ja, dat mag hij wél. Het zal voor ons allemaal goed zijn om er een nieuw iemand bij te hebben.’ Ze wilde niet dat ze de hele dag zouden zitten huilen. Het zou al moeilijk genoeg zijn. Ze bewaarde Pedro als verrassing.

Charlotte en Louise vlogen vanuit New York samen naar huis, waar ze woensdagmiddag aankwamen. Michael en Sandy arriveerden twee uur later. Op woensdagavond had Stephanie haar hele gezin weer thuis en wachtte ze het weekend met angst en beven af. De meisjes wisten dat ze drie weken daarvoor was teruggekomen uit Nashville, en ze hoopten dat haar romance met Chase wankelde, maar niemand vroeg ernaar. Bovendien wist ze het antwoord zelf ook niet. Zij en Chase praatten nog steeds met elkaar, soms meerdere malen per dag, en ze hielden van elkaar, maar Stephanie wist niet hoe ze deel moest uitmaken van zijn leven zonder het gevoel te hebben dat ze het hare, en alles wat zij was, had opgegeven. En ze wilde geen halve maatregelen nemen. Wat haar betrof, was het ja of nee, en voorlopig wist ze niet wat het zou worden.

Chase voelde zich zo ellendig dat hij elke avond een song over haar schreef. Hij zei dat het zo’n extreem moment was waarop het creatieve proces de enige uitlaatplek was voor zijn verdriet, waardoor ze zich nog schuldiger voelde. Ze zat nog steeds in een neerwaartse spiraal en Pedro was de enige die haar kon opvrolijken, én de telefoontjes van Chase.

De meisjes kwamen als eersten. Charlotte ging naar de keuken om iets te drinken te halen en daar stond Pedro haar midden in het vertrek aan te staren. Ze gilde van het lachen toen haar moeder en zus de keuken in kwamen.

‘O, mijn god, wat is dat?’ zei Charlotte. ‘Hij ziet eruit als een rat met een pruik op.’

‘Luister maar niet naar haar,’ zei Stephanie tegen hem. ‘Hij heet Pedro en hij is toevallig een heel luxe rashond.’

‘Hoe ben je aan hem gekomen?’ vroeg Louise belangstellend, en zelfs zij keek geamuseerd. Hij zag er zo grappig uit, zelfs in zijn rode truitje. En zijn naam leek goed bij hem te passen.

‘We zijn elkaar op het strand tegengekomen.’ Ze pakte hem op toen ze dat zei, en hij likte haar gezicht. Hij was aanhankelijk, heel braaf en week zelden van haar zijde. Ze kon zich niet voorstellen hoe zijn vorige eigenaars hem kwijt waren geraakt. Ze had een hondenvergunning aangevraagd en een ID-penning besteld. Ze had zelfs een chip bij hem laten aanbrengen met haar naam, adres en telefoonnummer voor het geval hij weer verdwaalde. Ze was verliefd geworden op het grappig ogende hondje en beide meisjes vonden hem leuk.

Charlotte en Louise waren aardiger tegen haar dan ze een tijd lang waren geweest, en Louise was de eerste die haar, met een hoopvolle blik, vroeg: ‘Is het uit met je rockster?’

‘Nee, we proberen het op te lossen, ik tenminste.’

‘Het moet er nogal barbaars aan toegaan in die wereld. Hij ziet er een beetje onverzorgd uit op YouTube.’ Stephanie vond het geen prettige opmerking.

‘Hij is niet onverzorgd,’ zei ze kalm. ‘Hij heeft alleen lang haar en tatoeages. Hij is een heer en een schat van een man. Ík ben het probleem, niet hij.’ De toon waarop haar dochter het had gezegd, stond haar niet aan. Louise was maar al te bereid om slechte dingen over hem te denken en te zeggen, en ook over haar moeder. En zelfs over Sandy, die ze nog nooit had ontmoet.

‘Ik hoop dat jullie aardig zijn tegen Sandy,’ zei ze tegen allebei, maar ze achtte het onwaarschijnlijk. Het was moedig van Michael dat hij haar meenam, maar hij wilde met Thanksgiving bij haar zijn. Stephanie kon zich alleen maar voorstellen hoe het zou zijn geweest als ze Chase ook had uitgenodigd. Dan zouden ze zich buitengewoon onbeleefd hebben gedragen en daar had ze hem niet aan bloot willen stellen. Hij was een goed mens, en ze hield van hem. Hij verdiende veel beter dan dat.

De meisjes gingen naar hun kamers en Stephanie liep naar beneden zodra ze Michael en Sandy hoorde aankomen. Stephanie begroette haar hartelijk. Sandy was dolblij haar te zien. Terwijl ze elkaar omhelsden, kwam Pedro de keuken uit om te zien wie er was. Michael barstte in lachen uit toen hij hem zag.

‘Wat is dat in godsnaam?’

‘Hij heet Pedro en hij woont hier,’ zei Stephanie met een brede grijns, terwijl Sandy nogmaals haar armen om haar heen sloeg en Michael de hond oppakte.

‘Ik heb van mijn leven nog nooit zo’n malle hond gezien. Of is het een soort hamster?’ Ze vertelde hem over het ras en ze moesten allebei lachen toen Michael hem neerzette en Pedro al blaffend om hem heen begon te dansen. Hij zag eruit als een opwindhondje, van het soort dat straatverkopers aan kinderen proberen te slijten. Het leek een soort trucje dat hij had geleerd. Stephanie had het hem nog nooit zien doen.

‘Hoe is het met Chase?’ vroeg ze zachtjes aan Sandy toen ze met haar bagage naar Michaels kamer boven liepen, en haar gezicht werd meteen ernstig.

‘Hij is erg verdrietig en hij ziet er ellendig uit. Hij zit elke nacht songs over jou te schrijven.’ Stephanies hart brak bijna door wat ze zei en door de uitdrukking op haar gezicht terwijl ze het zei.

‘Ik mis hem echt,’ zei ze tegen Sandy toen ze Michaels kamer in liepen en zij haar bagage neerzette. Sandy had een spijkerbroek, een witte V-halstrui en een leren jasje aan. Haar blonde haar hing los op haar rug. Ze zag eruit als elk ander meisje van haar leeftijd en had heel weinig make-up op. Ze droeg alleen zware make-up en sexy kleren als ze op het podium stond.

Even later kwam Charlotte de kamer van haar broer binnen en de twee meisjes namen elkaar op. Stephanie vond dat ze net twee honden leken die om elkaar heen cirkelden. Charlotte was nieuwsgierig, maar deed koel tegen haar. Sandy maakte een nerveuze indruk en hield Michaels hand vast. Stephanie liet hen bij elkaar slapen. Het had geen zin om net te doen alsof ze niet met elkaar naar bed gingen. Ze zou hetzelfde gedaan hebben voor de meisjes, maar Bill zou het geen van hen hebben toegestaan. De dingen waren veranderd. Het waren nu Stephanies regels en daar had Michael haar voor bedankt. Hij had eraan toegevoegd dat hij Sandy nooit mee naar huis had genomen als zijn vader nog had geleefd. Stephanie was altijd praktischer en makkelijker geweest; Bill was puriteinser ingesteld wat de kinderen betrof.

Even later kwam Louise binnen. Ze keek Sandy minachtend aan, schudde haar de hand en ging de kamer weer uit. Dat hadden Michael en zijn moeder al verwacht.

Die avond aten ze in de keuken en daarna gingen ze allemaal naar vrienden die ook voor Thanksgiving naar huis waren gekomen. Sandy kwam een paar minuten voor ze vertrokken naar Stephanie toe en bedankte haar dat ze mocht komen. Ze zei dat ze een prachtig huis had en voegde eraan toe dat ze haar heel erg miste in Nashville.

‘Ik mis jou ook,’ zei Stephanie verdrietig. Een paar minuten later gingen ze allemaal apart naar hun eigen vrienden. Stephanie hoorde hen na twaalf uur thuiskomen, maar stond niet op om met hen te praten. De volgende morgen ontbeten ze met zijn allen.

Charlotte en Sandy hielpen haar de tafel te dekken voor Thanksgiving. Louise ging naar haar kamer zonder een woord tegen Sandy te zeggen, en Michael lette erop dat Charlotte niet vervelend deed tegen haar. Maar tot Stephanies grote verrassing konden de meisjes het heel goed met elkaar vinden en kwamen ze tot de ontdekking dat ze van dezelfde muziek hielden. Sandy was helemaal opgetogen toen ze zag dat ze een piano hadden. Ze liep erheen en sloeg een paar akkoorden aan. Toen ze ging zitten om een paar regels van een song te zingen, kwam Charlotte naar haar toe.

‘Kun je zingen?’ vroeg Sandy aan haar.

‘Een beetje.’ Charlotte zag er plotseling verlegen uit.

Sandy vroeg haar naar een song die ze beiden mooi vonden. Ze begon hem op de piano te spelen en ze zongen hem samen. Ze hadden er plezier in en gingen nog een poosje door. Michael kwam er ook bij en zelfs Stephanie zong even mee. Ze hadden plezier en Sandy zag er gelukkig uit. Daarna gingen ze verder met de tafel dekken en om zes uur vierden ze met zijn allen Thanksgiving.

Stephanie had Chase in Memphis gebeld en hem verteld hoeveel ze van hem hield, en hoe fijn ze het vond dat Sandy bij hen was. Hij klonk moe en eenzaam, net als Sandy had gezegd, maar zoals altijd was hij vriendelijk tegen haar. Hij klaagde nooit over de kwellingen die hij vanwege haar moest doorstaan, en leverde geen kritiek op haar behoefte om op zoek te gaan naar zichzelf. Hij hoopte dat ze terug zou komen als hij haar liet doen wat ze moest doen, maar op dit moment zag het er niet veelbelovend uit.

Stephanie sprak een dankgebed uit voor ze begonnen te eten en noemde daarbij ook Bill. Ze ogen van de meisjes vulden zich met tranen. Daarna begonnen ze allemaal te eten. Er werden levendige gesprekken gevoerd, vooral tussen Charlotte en Sandy, die elkaar leken te mogen. Louise was kalmer en zei bijna niets, en al helemaal niet tegen haar moeder. Michael hield een oogje op Sandy en probeerde ervoor te zorgen dat iedereen aardig tegen haar was, dat ze zich op haar gemak voelde en dat Louise niet tegen haar uitviel. Hij was opgelucht dat zijn jongere zusje Sandy leuk vond. En als ze een neutraal gespreksonderwerp nodig hadden, praatten ze over Pedro, die diep in slaap was en op zijn rug lag te snurken. Ze waren het er allemaal over eens dat het de raarste hond was die ze ooit hadden gezien, maar wel een lieve hond. Stephanie hield van hem.

Stephanie was opgelucht dat het onderwerp Chase niet ter sprake werd gebracht, tot het diner bijna afgelopen was. Terwijl ze de appelpompoentaart sneed en er slagroom op schepte, kon Louise zich niet meer inhouden en wendde zich tot Sandy.

‘Wat eten Chase en jij meestal op Thanksgiving, Sandy? Griesmeel? Of spareribs?’ Ze leek het niet te kunnen laten, en Stephanie was geschokt. Michael keek haar dreigend aan, alsof hij haar wel kon vermoorden.

‘Nee, kalkoen,’ zei Sandy vriendelijk. ‘Die eten we zelfs met mes en vork.’ Ze bleef beleefd, maar had Louise te verstaan gegeven dat ze zich moest inhouden.

‘Dat was nergens voor nodig en gewoonweg onbeleefd,’ zei Stephanie tegen Louise toen ze de tafel afruimden en de borden in de keuken zetten. ‘Waarom moet je onze gast beledigen?’

‘Waarom moet Michael haar hierheen meenemen in het jaar dat papa is gestorven? Je had Chase ook net zo goed kunnen uitnodigen.’

‘Wees gerust, als we bij elkaar blijven, gebeurt dat volgend jaar,’ zei Stephanie grimmig, en Louise keek alsof ze op het punt stond te gaan schreeuwen toen Michael de keuken in liep.

‘Ik zweer het, Louise, ik sla je als je ooit weer zoiets tegen haar zegt.’

‘Je hoeft niet te dreigen. Je had haar niet mee moeten nemen.’

‘Waarom niet? Omdat jij je mond niet kunt houden? Je kunt misschien ongestraft hatelijk doen tegen mama, maar daar hoef je bij mij of Sandy niet mee aan te komen.’

‘Ach, dat arme meisje, heeft ze jou nodig om haar te verdedigen?’ vroeg Louise, en ze klonk uitgesproken gemeen. Stephanie vond het vreselijk om te zien hoe die kant van haar bezit nam van haar persoonlijkheid, zoals in het afgelopen jaar was gebleken. Ze klonk boos en bitter. Maar toen Louise was uitgesproken, hoorden ze een heldere, krachtige stem achter haar.

‘Nee, ik heb Michael niet nodig om me te verdedigen,’ zei Sandy met een zuidelijke tongval die puur Nashville was. ‘Ik kan je heel goed zelf een schop onder je kont geven, Louise, maar het leek me onbeleefd tegenover je moeder als ik dat deed. Dus zullen we omwille van haar maar proberen beleefd te blijven?’ Louise draaide zich om en zag dat Sandy haar rechtstreeks aankeek. Louise was langer en sterker, maar Sandy zag eruit alsof ze het meende, en Charlotte barstte in lachen uit terwijl Michael glimlachte.

‘Let maar niet op mijn zus,’ zei Charlotte luchtig. ‘Ze is voortdurend onbeschoft tegen ons. Dat is een soort handelsmerk van haar.’ Iedereen in de keuken ontspande zich toen ze dat had gezegd, en Louise stormde het vertrek uit en ging naar boven.

‘Het spijt me, Sandy,’ excuseerde Stephanie zich bij haar. Ze sloeg een arm om haar heen en knuffelde haar.

‘Het spijt me dat ik zei dat ik haar een schop onder haar kont zou geven,’ zei Sandy, en ze leek oprecht berouwvol. ‘Ik dacht alleen dat ze me het hele weekend zou blijven sarren als ik het niet zei, en ik wist dat niemand dat leuk zou vinden en Michael zou ervan over zijn toeren raken.’

‘Ik zou het leuk vinden als je haar een schop onder haar kont zou geven,’ zei Charlotte grijnzend. ‘Dat deed ze altijd bij mij toen we klein waren.’

‘Ik denk dat ze eigenlijk alleen verdriet heeft over jullie vader en niet weet hoe ze het anders moet uiten,’ zei Sandy wijs. ‘En ze is waarschijnlijk ook overstuur over je moeder en Chase.’

‘Dat was ik ook een beetje,’ biechtte Charlotte op. ‘We willen niet dat ze nu al een relatie begint.’

‘Je zou hem aardig vinden,’ zei Sandy simpelweg. ‘Hij is echt een geweldige man. En hij houdt van Michael... en van je moeder. Hij heeft een song over haar geschreven, en die staat op nummer één.’ Charlotte begon moeilijk te kijken, maar ontspande zich toen. Ze gaf het niet toe, maar ze mocht Sandy en was bereid toe te geven dat Chase misschien een aardige man was. Daarna gingen ze samen achter de piano zitten en zongen duetten. Charlotte had een leuke stem en gecombineerd met het volume van die van Sandy klonk het geweldig. Stephanie glimlachte terwijl ze naar hen luisterde en ondertussen de keuken opruimde, geholpen door Michael.

‘Nou, ik denk dat je Charlotte aan jouw kant hebt gekregen.’ Ze glimlachte naar hem. Maar Louise was een ander verhaal. Zij leefde in een gewapende vesting die ze zelf had opgetrokken en stond op het punt Charlottes steun wat Sandy betrof kwijt te raken. En misschien ooit ook wat Chase betrof, maar zo ver waren ze nog niet.

Later die avond ging Louise uit met haar vrienden zonder iemand gedag te zeggen. Charlotte besloot thuis te blijven en nodigde een paar van haar vrienden uit om naar haar toe te komen. Ze zaten urenlang achter de piano te spelen en te zingen, en iedereen was dol op Sandy. Stephanie en Pedro gingen naar boven. Ze luisterde naar de muziek en miste Chase toen Jean haar even voor twaalven belde.

‘Allejezus,’ barstte ze uit toen Stephanie opnam.

‘Wat is er aan de hand?’ Ze dacht dat er misschien iets met Fred was gebeurd.

‘Alyson is er vanavond achter gekomen dat Brad een affaire heeft gehad met hun laatste au pair, dat meisje dat zo geheimzinnig ontslag heeft genomen en gewoon is verdwenen. Het is nu verleden tijd, maar hij heeft een kind met haar, dat even oud is als Henry – hun jongste. Ze verscheen vanavond aan de deur, met het kind, en beschuldigde hem ervan dat hij tegen haar had gelogen en sinds een paar maanden geen toelage meer heeft betaald. Die arme Alyson is totaal hysterisch. Die vrouw vertelde haar, in hun eetkamer, tijdens Thanksgiving, in aanwezigheid van Alysons ouders, dat hij ook iets heeft met de nieuwe au pair. Kennelijk had ze haar sleutel gehouden en zichzelf tijdens het diner binnengelaten. Ik weet niet hoe het gaat aflopen, maar Alyson kan hem wel vermoorden. Het lijkt erop dat de Heilige Brad toch niet zo perfect is als ze dacht. Ik heb altijd al geweten dat hij niet deugde. En nu weet zij het ook.’

‘O, mijn god! Wat nu?’ Stephanie was geschokt.

‘Ze zegt dat ze van hem gaat scheiden, en dat doet ze waarschijnlijk ook. Ik weet niet hoe hij zich hier uit gaat kletsen. Dat lukt niet met een tweejarige als bewijsstuk.’

‘O, die arme Alyson. Ze dacht dat hun leven zo perfect was en ze is zo verliefd op hem.’

‘Ik geloof dat ze daar vanavond razendsnel van genezen is. Ze heeft hem tijdens Thanksgiving het huis uitgezet. Hij weigerde te gaan, maar toen maakte zij aanstalten de politie te bellen, dus vertrok hij toch maar.’

‘En wat is er met de au pair en de baby gebeurd?’

‘Die is samen met hem vertrokken. Ik denk dat hij haar daar gewoon weg wilde hebben. Alyson zei dat het kind sprekend op hem lijkt, dus hij kan het niet ontkennen, en dat probeerde hij ook niet. De au pair zei dat ze DNA-testen had die het aantoonden. Alyson wil de au pair die ze nu heeft ontslaan, omdat het andere meisje beweert dat hij ook met haar naar bed gaat.’ Het was een sensationeel verhaal, maar toch geloofde Stephanie het. Brad was iets te vriendelijk tegen haar geweest sinds Bill dood was.

‘Wow!’ Ze was sprakeloos.

‘Je moet haar maar bellen. Haar ouders zijn over uit Michigan en ze is de hele avond al aan het huilen.’

Stephanie belde haar vijf minuten later en hoorde het hele verhaal nog een keer, maar nu gedetailleerder. Alyson bleef hysterisch snikken en zei dat ze hem nooit meer wilde zien, wat onwaarschijnlijk leek. Ze hadden drie kinderen. Maar ze zei dat ze maandag de scheiding ging aanvragen, en uit de manier waarop ze het zei, leidde Stephanie af dat ze het door zou zetten.

‘Het spijt me heel erg, Alyson,’ zei ze oprecht, en ze had enorm medelijden met haar. Het was een afschuwelijke geschiedenis, vooral als je wist dat haar voormalige au pair in dezelfde tijd als zij zwanger was geweest en een kind had gekregen.

‘Het spijt mij ook,’ snikte Alyson door de telefoon. ‘Ik ben gemeen tegen je geweest over Chase, maar ik maakte me zorgen om je. Ik vond het schokkend dat je al zo snel na Bills dood een relatie had, en met iemand die zo anders was. Brad zei almaar dat je zoiets echt niet kon doen... en moet je zien wat híj heeft gedaan... wat een schoft is hij toch. Hoe kon hij? Ik haat hem.’ Haar woorden tuimelden eruit en Stephanie vond het werkelijk vreselijk voor haar. Ze was in een oogwenk van de hoogste toppen van onschuld en vertrouwen naar de diepste dalen van verraad getuimeld. ‘Je weet vast heel goed wat je doet,’ zei Alyson over Chase. ‘Ik hou gewoon van je, Steph, en ik wil niet dat jou iets naars overkomt. En moet je nu zien wat mij is overkomen.’

Ze huilde nog even en daarna hingen ze op. Stephanie ging op haar bed aan haar liggen denken. Het was moeilijk te geloven hoeveel ellendige dingen mensen elkaar aandeden, en ze herinnerde zich weer het moment waarop zij erachter was gekomen dat Bill vreemdging en hoe gekwetst ze zich had gevoeld. Ze besefte nu dat ze van hem had moeten scheiden, en ze vond dat Alyson dat ook moest doen. Hun relatie zou voor altijd onherstelbaar beschadigd zijn. Er bestond geen manier om dat soort pijn en verraad te repareren.

Stephanie dacht er nog steeds aan toen ze de volgende morgen Louise tegen het lijf liep die alleen in de keuken zat. Ze zei niets tegen haar. Ze hadden de avond ervoor allemaal al genoeg gezegd. Louise zag er gedeprimeerd uit terwijl ze haar koffie dronk. Ze keek haar moeder verdrietig aan.

‘Het spijt me dat ik gisteravond gemeen was tegen Sandy. Ik weet niet wat er met me aan de hand is. Ik ben gewoon voortdurend kwaad op iedereen. Ik ben kwaad op jou omdat je met Chase omgaat, als dat nog zo is. Ik wou dat je nog met papa was. Ik ben kwaad op papa omdat hij dood is. En op Michael omdat hij met Sandy is.’ En daarna grijnsde ze. ‘En misschien ben ik gewoon kwaad dat Charlotte ooit is geboren. Ze was zo’n ettertje toen ze klein was, en soms is ze dat nog steeds.’

‘Het is grootmoedig van je om dat toe te geven.’ Stephanie boog zich voorover en kuste Louise op de wang. ‘Ik was ook een tijdje kwaad op papa omdat hij gestorven was. Maar het hielp niet. Ik voel me nu beter.’

‘Je was niet echt gelukkig met papa, hè?’ vroeg ze haar moeder, en Stephanie was voorzichtig met haar antwoord.

‘Vroeger wel. We waren een hele tijd gelukkig. En ik denk dat we daarna slordig zijn geweest met onze relatie. Hij had het te druk, ik had het druk met jullie allemaal, en toen zijn we min of meer uit elkaar gegroeid.’ Louise knikte; ze herinnerde het zich. ‘En er was een moment waarop we waarschijnlijk hadden moeten scheiden, maar dat deden we niet. We zaten het gewoon uit, terwijl we geen band meer hadden. Ik denk dat ik te bang was om te scheiden, en ik hield echt van hem. Maar het was geen geweldig leven, voor geen van beiden.’

‘Waarom is het zo gegaan, denk je?’

‘Wat ik zei. Slordig, druk, lui, achteloos. Relaties moet je goed verzorgen, en je moet eraan werken. Dat deden we niet.’

En toen stelde Louise haar een vraag waardoor haar adem in haar keel stokte. ‘Heeft papa je ooit bedrogen?’ Stephanie aarzelde een tijdje en vroeg zich af of iemand het haar had verteld.

‘Wat maakt dat voor verschil? Als hij dat heeft gedaan, dan kwam dat waarschijnlijk doordat ons huwelijk niet goed meer was. Ik denk niet dat mensen met een gelukkig huwelijk, waar ze goed voor zorgen, elkaar bedriegen. Tenzij ze gewoon stom zijn.’ Zoals Brad Freeman. ‘En papa was niet stom.’

‘Meg Dawson heeft me heel lang geleden verteld dat papa een verhouding had.’ Meg was Jeans oudste dochter, die vijf jaar ouder was dan Louise. ‘Ik was ongeveer zestien en wilde het niet geloven.’ Dat was precies de tijd waarin het speelde, en Meg moest het van haar moeder gehoord hebben.

‘Dat zou kunnen,’ zei Stephanie op een neutrale toon.

‘Misschien zou het helpen als ik de waarheid wist,’ zei Louise verslagen. ‘Ik heb je van veel dingen de schuld gegeven, mam. Misschien had ik het mis. Misschien was een deel ervan papa’s schuld.’ Ze had zichzelf van alles over het huwelijk van haar ouders wijsgemaakt, ook dat ze heel veel van elkaar hadden gehouden. Maar ze was nooit vergeten wat Meg had gezegd en hoopte dat het niet waar was.

‘Dat is mogelijk.’ Ze glimlachte vriendelijk naar haar. ‘Je hoeft niet kwaad te zijn op papa. Hij is er niet meer.’ Louises ogen boorden zich in de hare en ten slotte knikte Stephanie. ‘Ja, hij had een verhouding. Maar ik ben toch gebleven. Hij wilde met haar trouwen en zij veranderde van gedachten, en daarom kwam hij terug.’ Stephanie vond het vreselijk om het tegen haar te zeggen, maar het was waar. En ze voegde er niets aan toe over hoe egoïstisch hij was geweest of hoe erg hij haar had gekwetst. Ze vertelde haar alleen de feiten en liet haar haar eigen conclusies trekken.

‘En jij bleef vanwege ons?’

‘Gedeeltelijk, en ook voor mezelf. Dat heb ik me pas sinds kort gerealiseerd. Ik was bang om in mijn eentje weg te gaan, met drie kinderen. Dus bleef ik, en ik geloof dat ik het niet had moeten doen. Ik heb het hem nooit vergeven. Ik leefde er gewoon mee. Daardoor krijg je een waardeloos huwelijk. We bleven vooral bij elkaar uit de buurt nadat hij was teruggekomen.’ Louise knikte.

‘Weten de anderen het? Michael en Char?’

‘Nee, ik heb het aan geen van jullie verteld. Jullie hoefden het niet te weten. En ik hoop dat ik er niet verkeerd aan doe om het je nu te vertellen. Het maakt niet uit wat wij deden. Je vader hield heel erg veel van je.’

‘Hij hield ook van jou, mam,’ zei ze zacht. ‘Dat heeft hij me verteld, een heleboel keer, ook nog zo’n maand voor hij stierf. Hij zei dat je een heel goede vrouw was, beter dan hij verdiende, en dat hij van je hield.’ De tranen sprongen Stephanie in de ogen toen Louise dat zei. ‘Ik denk dat hij niet wist hoe hij het je moest tonen.’ Stephanie knikte. Dat klopte.

‘Dank je dat je me dat vertelt,’ zei ze, en ze snoot haar neus toen Michael samen met Sandy binnenkwam. Louise sloeg een arm om haar moeder heen en gaf haar een knuffel.

‘Dank je dat je me de waarheid hebt verteld, mam.’

‘Over wat?’ vroeg Michael, die het toevallig opving, en Louise draaide zich om naar Sandy.

‘Sorry dat ik gisteravond zo gemeen deed. Dat doe ik soms. Let er maar niet op. Dat doen de anderen ook niet. Elk gezin heeft een krengetje nodig,’ zei ze. Ze glimlachte naar Sandy en grijnsde naar haar broer, die haar verbaasd aankeek.

‘Wow, wat is er met jou gebeurd?’

‘Mam heeft marihuana in mijn cornflakes gedaan. Dat helpt echt.’

‘Ja, dat mag je wel zeggen.’ Michael was verbijsterd over de verandering in Louises houding.

Bij het ontbijt zaten ze gezellig te praten en Louise en Stephanie wisselden een intense blik uit. Er was iets belangrijks gebeurd. Stephanie wist nog niet precies wat, maar er was beslist iets veranderd. Charlotte zag er opgewekt uit toen ze ook de keuken in kwam. Die middag liepen ze met zijn allen langs het strand en maakten ze plannen om samen uit eten te gaan. Stephanie vertelde Chase er alles over toen hij belde, en ze verzekerde hem dat Sandy eruitzag alsof ze het naar haar zin had.

Die avond ging ze bij Alyson langs, die een snikkend hoopje verdriet was. Brad had ’s middags geprobeerd met haar te praten, maar ze had hem niet binnengelaten. Stephanie had medelijden met haar toen ze weer naar huis ging. Ze dacht aan hen toen ze over de brug reed, en aan wat een bedrieger Brad was. Arme Alyson, maar ze zou tenminste niet in een schijnwereld blijven leven of net doen alsof ze hem vergeven had. Ze zei dat ze dat nooit zou doen, en Stephanie geloofde haar. En toen ze er verder over nadacht, besefte ze op welk punt het mis was gegaan tussen haar en Bill. Zij had net gedaan alsof ze hem had vergeven, en hij had net gedaan of hij nog steeds van haar hield. Dat was niet zo, ondanks wat hij tegen Louise had gezegd, en ze wist het. En zij had ook niet van hem gehouden. In elk geval de laatste zeven jaar van hun huwelijk niet. Toen was het voor haar al afgelopen geweest. En terwijl ze dat bedacht, voelde ze zich vrij. Nu kon ze het aan zichzelf toegeven. Zeven jaar voor zijn dood was haar liefde voor haar echtgenoot verdwenen, en misschien al lang daarvoor. Ze had nu medelijden met hem. Maar ze hield niet van hem.

24

In de weken tussen Thanksgiving en Kerstmis, nadat de kinderen vertrokken waren, dacht Stephanie veel na. Ze maakte lange wandelingen met Pedro, die volgens iedereen de malste hond ter wereld was, maar ook goed gezelschap. Ze had een groot stuk van zichzelf teruggevonden nadat ze op Thanksgiving met Louise had gepraat. Het was bevrijdend om tegenover zichzelf toe te geven dat ze al jaren niet meer van Bill had gehouden. Ze kreeg er geen afschuwelijk gevoel over zichzelf van. Het was eerlijk. Ze hield gewoon niet meer van hem. En ze was bij hem gebleven en had verraad gepleegd aan zichzelf door niet het lef te hebben bij hem weg te gaan. In plaats daarvan had ze zich nobel voorgedaan.

Ze ging diverse keren bij Alyson langs, die zoals ze gezegd had een scheiding had aangevraagd. Ze wilde alleen met Brad spreken via hun advocaten. De liefdesgeschiedenis van de eeuw was oplichterij geweest, omdat hij met hun au pair naar bed was geweest en een kind bij haar had. Hij was beslist niet de eerste man die dat had gedaan, noch de laatste. Maar Alysons fantasieën over hun huwelijk waren allemaal leugens gebleken. Ze had haar identiteit opgegeven voor een huwelijk dat een schijnvertoning was en voor een man die loog. Stephanie wist dat het haar jaren zou kosten om erachter te komen waarom ze dat had gedaan.

Stephanie en Jean praatten er vaak over en hadden medelijden met haar. Jean herinnerde haar eraan dat zij Brad, of welke man dan ook, nooit had vertrouwd. Zij meende dat ze allemaal hun vrouw bedrogen als ze daar de gelegenheid toe kregen. Haar vader had het gedaan, haar broers deden het. Bill had het ook gedaan. Maar ondanks dat had Stephanie vertrouwen in Chase en was ze er zeker van dat hij een goed mens was.

Hij had het ontzettend druk gehad tussen Thanksgiving en Kerstmis. Hij had een kerstalbum uitgebracht en moest dat promoten. Hij had haar er een gestuurd. Het was prachtig en ze moest huilen toen ze ernaar luisterde. Ze hadden geen plannen gemaakt om elkaar te ontmoeten, hoewel ze zeiden dat ze van elkaar hielden. Maar ze wist dat ze hem diep gekwetst had toen ze terug was gegaan naar Californië om alles in haar leven op een rijtje te zetten. En daar was ze nog niet uit. Ze wist niet waar ze op wachtte, maar had ook niet geprobeerd een baan te vinden. In de vakantie had ze een paar dagen in het daklozencentrum gewerkt, maar dat was niet genoeg om haar bezig te houden, niet na een echtgenoot en drie kinderen.

Ze werd heen en weer geslingerd tussen het vasthouden aan oude tradities en de vorming van nieuwe. Ze zette de kerstboom op met alle vertrouwde versieringen erin, terwijl ze naar Chase’ kerstalbum luisterde, dat op nummer één stond. Ze besloot het feest dat zij en Bill elk jaar twee weken voor de kerst gaven door te laten gaan, en had er spijt van. Het was deprimerend. De helft van de aanwezige mannen, die allemaal getrouwd waren, probeerden met haar te flirten of suggereerden dat, en zouden meer dan bereid zijn geweest hun vrouw te bedriegen. Ze werd er een beetje misselijk van.

Ze sprak nog steeds bijna elke dag met Chase. Maar hij vroeg niet óf dan wel wannéér ze terugkwam, en zij zei het niet. Ze vermeden het onderwerp opdat het niet onherroepelijk zou worden. Ze wist het niet, hoewel ze al zes weken terug was in San Francisco, wat voor allebei voelde als een eeuwigheid. Ze waren bang dat het voorbij was tussen hen, maar durfden het niet aan elkaar te vragen.

De kinderen kwamen thuis voor de kerst, maar Sandy kwam deze keer niet met Michael mee. Ze moest in Nashville bij Chase blijven omdat ze een kerstconcert gaven. Maar Michael had in Las Vegas met haar afgesproken, waar zij en Chase een groot concert gaven op oudejaarsavond. Michael had beloofd erbij te zijn.

De ochtend dat de kinderen thuiskwamen, ontving Stephanie een pakje van Chase. Het bevatte een prachtige, simpele, gouden armband met ‘Carpe diem’ erin gegraveerd. Pluk de dag. En aan de andere kant zijn initialen en de datum. Ze huilde toen ze hem omdeed. Zij had ook een cadeau voor hem, maar dat had ze niet opgestuurd. Het was een lange, gouden ketting met een hanger met een engel erop, om over hem te waken, met haar initialen en de datum op de achterkant. Ze had hem niet op durven sturen, maar nadat ze zijn cadeau had ontvangen, deed ze het toch. Ze droeg de armband toen de kinderen thuiskwamen, maar niemand zei er wat over. Ze deed hem nooit meer af.

Het diner op kerstavond was moeilijk zonder hun vader, zoals te verwachten viel. Iedereen huilde, zelfs Stephanie, toen ze een toost op hem uitbrachten. Maar ze waren blij dat ze bij elkaar waren. Louise leek in een beter humeur dan ze in lange tijd was geweest en bleef het grootste deel van de vakantie thuis bij haar moeder terwijl Charlotte al haar vrienden afliep. Met een paar van hen ging ze skiën in Tahoe en Louise ging terug naar New York om oudejaarsavond met vrienden te vieren. Michael ging naar Las Vegas om bij Sandy en Chase te zijn. Stephanie zou oudejaarsavond alleen thuis doorbrengen, met Pedro.

‘Waar straf je jezelf voor?’ vroeg Dr. Zeller toen ze het haar vertelde.

‘Ik straf mezelf niet. Ik geef niet om oudejaar. Trouwens, er is niemand bij wie ik het kan vieren.’ Jean en Fred waren naar Mexico en Alyson bleef thuis.

‘Jawel,’ corrigeerde haar therapeute haar. ‘Je hebt Chase.’

‘Hij heeft me niet gevraagd. Hij geeft een concert in Las Vegas.’

‘Waarom ga je daar niet naartoe? Hij zou blij zijn je te zien, dat blijkt uit alles wat je me vertelt.’

‘Ik ben er niet klaar voor.’ Ze keek angstig toen ze het zei.

‘Denk je dat je jezelf straft omdat je getrouwd bent gebleven met een man van wie je niet hield? En omdat je niet genoeg van jezelf hield om bij hem weg te gaan? Vind je niet dat dat voldoende straf was?’ Stephanie zei niets, maar ze kreeg tranen in haar ogen, en het laatste puzzelstukje viel op zijn plaats. Het voelde alsof ze geen adem kon krijgen en stikte. Het was vreselijk om te horen, maar het was waar. Ze hield al jaren niet meer van hem. En nu deed ze er boete voor door zichzelf een man te ontzeggen van wie ze wel hield, en die ook van haar hield. Ze bleef erover nadenken toen ze naar huis reed.

De dag erna, de dag voor oudejaar, vertrokken alle kinderen, en Michael vroeg of ze met hem mee wilde naar Las Vegas. ‘Hij wil je dolgraag zien, mam. Sandy zei dat Kerstmis heel zwaar was geweest.’ Ze schudde alleen haar hoofd en probeerde niet te huilen.

‘Ik wil hier blijven.’ Dat wilde ze eigenlijk niet, maar ze wist niet wat ze anders moest doen.

Ze was die nacht alleen met Pedro in het lege huis, zoals al twee maanden sinds haar terugkomst. En toen ze die avond naar bed ging, deed ze zorgvuldig haar trouwring af en stopte hem in het juwelenkistje op haar toilettafel. Ze was er klaar mee. Eindelijk.

Op oudejaarsdag was het helder, stralend weer. Het was een perfecte dag en ze nam Pedro mee voor een lange wandeling. Ze had al twee dagen niets van Chase gehoord, maar ze wist dat hij het druk had. Er kwam heel wat kijken bij hun oudejaarsavondconcert. Michael logeerde in het Wynn met Sandy en Chase.

Toen Stephanie die middag weer thuiskwam, maakte ze een fles champagne open en schonk zichzelf een glas in. Ze was van plan ruim voor twaalf uur te gaan slapen. Jean belde haar vanuit Mexico om te vragen hoe het ging en Stephanie zei dat alles oké was.

Ze speelde met de hond in de keuken toen hij met zijn neus de gouden armband om haar pols raakte. Hij glansde van nieuwigheid en ze vond hem prachtig. Chase had haar een sms’je gestuurd om haar te bedanken toen hij, voor hij uit Nashville vertrok, de ketting met de engel had ontvangen. Hij zei dat hij hem ook prachtig vond en een engel in zijn leven nodig had.

De hond bleef met de armband spelen en toen ze haar pols bij hem uit de buurt trok, las ze de woorden weer. Carpe diem. Pluk de dag. Dat was de kern van Chase’ filosofie over het leven. Zo was hun verhaal begonnen. Dat was de reden waarom ze naar Nashville was gegaan en verliefd op hem was geworden. Ze hadden de kansen gepakt die ze gekregen hadden, en plotseling wist ze wat ze moest doen. Ze hoefde zichzelf niet meer te straffen. Ze had het recht om dit te doen. En hij ook.

Ze greep de hond en rende naar boven. Het was vier uur. Als ze nog een vlucht kon krijgen, zou ze om halfzes op het vliegveld kunnen zijn. Ze hadden nog één stoel op de vlucht van halfzeven naar Las Vegas en ze boekte haar ticket online. Ze gooide de jumpsuit met lovertjes die hij haar had gegeven in een koffer, met wat spijkerbroeken en truien en schoenen, ondergoed, een nachthemd, make-up en toiletartikelen, en rende om vijf uur het huis uit. Ze stopte bij een dierenwinkel om een reistas voor Pedro te kopen. Hij had zijn rode trui aan en ze kocht ook een kerstmutsje voor hem. Om kwart over vijf was ze op de grote weg naar het vliegveld en om twintig voor zes kwam ze er aan. Ze haalde haar vlucht. Ze zouden om halfacht in Las Vegas landen. Jean belde haar zodra ze aan de grond stonden.

‘Je klinkt buiten adem. Waar ben je?’ Jean klonk een beetje aangeschoten.

‘Op het vliegveld... in Las Vegas...’

‘Zet ’m op, meid!’ zei Jean opgetogen. Eindelijk gebeurde er eens iets goeds in iemands leven. Ze was zo blij dat ze Fred een zoen op zijn wang gaf toen ze had opgehangen.

‘Waar verdien ik dat aan?’ vroeg hij met een verraste blik.

‘Omdat je een leuke man bent en ik van je creditcards hou. Gelukkig nieuwjaar,’ zei ze, en hij lachte.

‘Ik hou van je, Jean, al ben je ontzettend duur.’ Daarna gingen ze naar beneden voor het diner en hij zei dat ze er heel mooi uitzag. Dat was maar goed ook, zei zij tegen hem, want haar jurk, van Lanvin, had hem een fortuin gekost. Ze hadden een heel leuk etentje samen.

Tegen die tijd had Stephanie ingecheckt in het Wynn en de conciërge gebeld. Het was negen uur.

‘Ik heb een kaartje nodig voor het concert van Chase Taylor,’ zei ze op een wanhopige toon.

‘Ik heb nog twee stoelen over voor het concert van morgenavond om acht uur,’ zei hij afgemeten.

‘Ik heb één stoel nodig voor vanavond om elf uur, zo dicht mogelijk bij het podium.’

‘Het spijt me, we kunnen niet...’ begon hij te zeggen en toen zweeg hij even. ‘Ik heb hier een vrijkaartje dat iemand voor vijfhonderd dollar wil verkopen.’

‘Dat is weerzinwekkend,’ zei Stephanie afkeurend. ‘Mensen die vrijkaartjes krijgen, mogen die nooit verkopen. Dat was een cadeau. Maar ik neem het. Zet het maar op mijn rekening.’

‘Vanzelf.’

Een uur later ging ze in bad, maakte zich op, borstelde haar haar en trok de jumpsuit aan. Pedro was plakjes kalkoen aan het eten. Hij leek het prettig te vinden in de kamer en had in het vliegtuig geslapen. Toen ze de kamer uit ging, nam ze hem op het laatste moment mee. Ze legde een trui over haar arm om hem te verbergen en was om tien voor elf bij de concertzaal. Het was hetzelfde theater waar ze hem de eerste keer had zien optreden, wat passend leek. De zaalwacht bracht haar naar de eerste rij zonder dat hij Pedro opmerkte, die op haar schoot in slaap viel. Hij droeg zijn trui en zijn kerstmuts nog.

Het concert begon een kwartier te laat, met de openingsband die Bobby Joe had vervangen. Ze waren beter dan hij. Ze zag haar zoon nergens en nam aan dat hij backstage was. Om twintig minuten voor twaalf kwam Chase het podium op. Hij zag er spectaculair uit in een zwartleren broek en een zwartleren overhemd dat zij voor hem had gekocht. Hij oogde knapper dan ooit en ze bad in stilte dat hij haar nog wilde hebben. Ze waren twee maanden uit elkaar geweest. De zaal was pikdonker toen hij begon, en hij opende met ‘De Countryboy en de Lady’, dat ze onmiddellijk herkende als een van de songs die hij voor haar had geschreven. Het publiek was gebiologeerd en ging uit zijn dak toen het liedje was afgelopen. De fans waren vanavond uitbundiger dan gewoonlijk. Het was oudejaarsavond, ze hadden veel gedronken en Chase was energieker dan ze hem ooit had gezien. Het klikte tussen hem en zijn publiek en hij zweepte de mensen op.

Hij waarschuwde iedereen toen het bijna twaalf uur was en koos precies het juiste moment om een van zijn grootste hits te zingen. Toen het tegen middernacht liep, stond ze stilletjes op uit haar stoel, met Pedro in haar armen, en liep naar het podium. De fans waren al dichterbij gekomen en er stond een rij mensen vlak onder hem. En toen, alsof hij aanvoelde dat ze er was, keek hij naar beneden en zag hij haar naar hem staan staren in haar glanzende, zwarte jumpsuit, met Pedro in haar armen. Eerst zag hij alleen haar ogen, en hij hield bijna op met zingen, maar daarna richtte hij zich direct tot haar. Hij zong met alle passie die hij in zich had, en toen de song was afgelopen en de klok twaalf uur sloeg, hield ze Pedro omhoog zodat hij hem kon zien. Hij barstte in lachen uit en zei tegen het publiek dat de volgende song bestemd was voor de vrouw van wie hij hield. Stephanie stond daar maar naar hem te kijken. Het was een prachtige song die ze nog nooit had gehoord. Zijn ogen bleven op haar gericht terwijl hij voor haar zong en zij hem aankeek met alle liefde die ze voor hem voelde in haar ogen. Het publiek juichte toen het afgelopen was en ze werd op haar schouder getikt door een zaalwacht die tegen haar fluisterde: ‘Mr. Taylor wil graag dat u nu backstage komt.’ Chase had een slok water genomen en moest iemand een teken hebben gegeven, en ze volgde de man naar de ingang van het podium en daarna de coulissen in, waar Michael op Sandy stond te wachten. Zijn ogen werden groot toen hij zijn moeder zag, en vervolgens de hond, en hij grijnsde.

‘Ik ben blij dat je er bent, mam,’ fluisterde hij en hij sloeg een arm om haar schouder. ‘Maar over Pedro ben ik niet zo zeker.’

‘Ik had tegen hem gezegd dat ik op oudejaarsavond bij hem zou zijn,’ fluisterde ze terug, en ze keken samen naar de rest van het concert, allebei trots op de mensen van wie ze hielden. Zijn blik bleef op Sandy gericht en zij luisterde met gesloten ogen naar Chase.

Aan het eind van het concert volgde een donderend applaus. Hij gaf vier toegiften en toen het gordijn zakte, kwam hij naar haar toe. Ze wachtte hem op met de hond in haar armen.

‘Dit is de lelijkste hond die ik ooit heb gezien,’ zei hij naar haar glimlachend. Hij zag eruit als een uitgehongerde man die net zijn eerste maaltijd na twee maanden in het oog kreeg. ‘Ik hou van je, Stevie. Zo is het gewoon. Ik hou van je.’

‘Ik hou ook van jou. Het spijt me dat ik zo dom ben geweest en er zo lang over heb gedaan om alles uit te zoeken.’

‘Is het nu in orde?’ vroeg hij, terwijl hij haar onderzoekend aankeek. Hij wilde het nu weten. De afgelopen twee maanden waren de ergste van zijn leven geweest.

‘Het gaat prima,’ zei ze, en ze keek hem rechtstreeks aan. ‘Ik kom je niets anders brengen dan mezelf, en het feit dat ik met heel mijn hart van je hou, als dat goed genoeg is... en Pedro natuurlijk.’

‘Dat is het enige wat ik altijd heb gewild,’ zei hij en hij trok haar in zijn armen, zette de hond neer en kuste haar met alle kracht van de afgelopen eenzame twee maanden, toen hij elke dag doodsbang was geweest dat hij haar was kwijtgeraakt. ‘Maar ik moet je misschien nog een paar dingen zeggen over Pedro. Dat moet ik met Frank en George bespreken.’

‘Zeg maar dat het een koppelverkoop is,’ zei ze terwijl hij naar de kerstmuts op de blonde haardos van de belachelijke hond keek en lachte.

‘Jezus, mens, ik hou van je,’ zei hij toen ze naar zijn kleedkamer liepen, en hij glimlachte toen hij de armband om haar pols zag. ‘Je hebt me de stuipen op het lijf gejaagd.’ Pedro liep achter hen aan alsof hij wist dat hij hier thuishoorde.

‘Ik ben er ook van geschrokken. Maar het is nu allemaal in orde. Ik heb mijn weg terug gevonden. Godzijdank wil je me nog steeds,’ zei Stephanie zacht.

‘Daar is nooit enige twijfel over geweest,’ zei hij, terwijl hij haar nogmaals kuste. Michael en Sandy stonden vanaf een afstandje naar hen te glimlachen, maar Stephanie en Chase zagen alleen elkaar terwijl ze elkaar kusten en Chase haar in zijn machtige omarming hield. Daarna verdwenen ze zijn kleedkamer in, met de hond.

Er was een nieuw jaar begonnen. Een nieuw leven. Een nieuwe wereld voor hen allebei. Carpe diem. Pluk de dag. Dat hadden ze gedaan.

© 2015 Danielle Steel

All rights reserved

© 2016 Nederlandse vertaling

Uitgeverij Luitingh-Sijthoff B.V., Amsterdam

Alle rechten voorbehouden

Oorspronkelijke titel: Country

Vertaling: Tineke Funhoff

Omslagontwerp: b’IJ Barbara

Omslagfotografie: © Jack Frog

ISBN

NUR 343

www.daniellesteel.com
www.lsamsterdam.nl
www.boekenwereld.com

Van Danielle Steel zijn verschenen:

Hartslag • Geen groter liefde • Door liefde gedreven • Juwelen • Palomino • Kinderzegen • Spoorloos verdwenen • Ongeluk • Het geschenk • De ring van de hartstocht • Gravin Zoya • Prijs der liefde • Kaleidoscoop • Souvenir van een liefde • Vaders en kinderen • Ster • Bliksem • Het einde van een zomer • Vijf dagen in Parijs • Vleugels • Stille eer • Boze opzet • De ranch • Verslag uit Vietnam • De volmaakte vreemdeling • De geest • De lange weg naar huis • Een zonnestraal • De kloon en ik • Liefde • Het geluk tegemoet • Spiegelbeeld • Bitterzoet • Oma Danina • De bruiloft • Onweerstaanbare krachten • De reis • Hoop • De vliegenier • Sprong in het diepe • Thuiskomst • De belofte • De kus • Voor nu en altijd • De overwinning • De villa • Zonsondergang in St.Tropez • Eens in je leven • Vervulde wensen • Het grote huis • Verleiding • Veranderingen • Beschermengel • Als de cirkel rond is • Omzwervingen • Veilige haven • Losprijs • Tweede kans • Echo • (On)mogelijk • Het wonder • Vrijgezellen • Het huis • Het debuut • De kroonprinses • Zussen • Hollywood hotel • Roeping • Trouw aan jezelf • De casanova • Een goede vrouw • Een tijd van hartstocht • Een speciaal geval • Geheimen • Familiealbum • Elke dag is er een • Door dik en dun • De weg van het hart • Het warme Zuiden • Familieband • Erfenis • Hoop is een geschenk • Charles Street 44 • De verjaardag • Hotel Vendôme • Bedrog • Vrienden voor het leven • De fouten van de moeder • Tot in lengte van dagen • Op het eerste gezicht • Winnaars • Het spel van de macht • Een perfect leven • Pegasus • Verloren zoon • Pluk de dag

Table of Contents

- 1
- 2
- 3
- 4
- 5
- 6
- 7
- 8
- 9
- 10
- 11
- 12
- 13
- 14
- 15
- 16
- 17
- 18
- 19
- 20
- 21
- 22
- 23
- 24