Losprijs
Author: Danielle Steel
Date: 0101-01-01T00:00:00+00:00
Keywords: Roman
Description: Door omstandigheden worden vier hoofdpersonen samengebracht: Peter Morgan komt net uit de gevangenis en is van plan het goed te maken met de dochters die hij achterliet. Rechercheur Ted Lee is aan het scheiden, en ontmoet Fernanda Barnes, een weduwe met schulden die wanhopig is over haar situatie. Dan komt ook moordenaar Carl Waters vrij...

Inhoud

Door omstandigheden worden vier hoofdpersonen samengebracht: Peter Morgan komt net uit de gevangenis en is van plan het goed te maken met de dochters die hij achterliet.

Rechercheur Ted Lee is aan het scheiden, en ontmoet Fernanda Barnes, een weduwe met schulden die wanhopig is over haar situatie.

Dan komt ook moordenaar Carl Waters vrij...

Voor al mijn prachtige kinderen,
die ik bewonder, liefheb
en oneindig respecteer.

En speciaal voor Sam, Victoria, Vanessa,

Maxx en Zara, die zich ongelooflijk moedig, liefdevol, geduldig
en dapper hebben getoond.

En voor al die fantastische mannen en vrouwen
die werken bij provinciale, gemeentelijke en landelijke
instellingen,
die vaak onbekend en onzichtbaar blijven,
maar ons allen beschermen.

Hartelijk dank en veel liefs,

d.s.

Tederheid is krachtiger dan ruwheid.

Water is krachtiger dan steen.

Liefde is krachtiger dan geweld.

Hermann Hesse

1

Peter Matthew Morgan stond aan de balie om zijn spullen op te halen: een portefeuille met vierhonderd dollar van zijn bankrekening en de ontslagpapieren die hij mee moest nemen voor zijn reclasseringsambtenaar. Hij droeg kleren die door de staat waren verstrekt, een spijkerbroek, een wit t-shirt met daaroverheen een blouse van spijkerstof, sportschoenen en witte sokken. Heel wat anders dan de kleren die hij aanhad toen hij hier was binnengebracht, vier jaar en drie maanden geleden. Hij had zijn minimumstraf uitgezeten, wat toch nog een flinke tijd was voor een eerste vergrijp. Peter Morgan was met een uitzonderlijk grote hoeveelheid cocaïne gesnapt, door de staat vervolgd, schuldig bevonden door een jury en toen naar de staatsgevangenis in Pelican Bay gestuurd.

In het begin had hij alleen aan vrienden verkocht. Maar geleidelijk aan bekostigde hij er niet alleen de verslaving mee die hij zelf onbedoeld had ontwikkeld, maar ook al zijn financiële behoeften, en op een gegeven moment zelfs die van zijn gezin. In de zes maanden voor zijn arrestatie had hij bijna een miljoen dollar verdiend, maar zelfs dat bedrag kon het gat in de dam niet vullen dat hij er met zijn financiële zwendel ingeslagen had: drugs, slechte investeringen, bedrog en grote risico's met goederen. Hij was een tijd effectenmakelaar geweest en in de problemen geraakt met de beurstoezichthouder, de sec, maar niet erg genoeg om te worden vervolgd. Dan zou hij door de fbi zijn gearresteerd en niet door de politie. Maar dat was nooit gebeurd. Hij had zover boven zijn stand geleefd, in zo'n extreme mate, was met zoveel zaakjes bezig die verkeerd konden aflopen en had zo'n gigantische drugsverslaving ontwikkeld door met de verkeerde mensen om te gaan dat het dealen van drugs uiteindelijk de enige manier was geweest om zijn schuld bij zijn dealer te vereffenen. Ook had hij zich op kleine schaal schuldig gemaakt aan smokkel en verduistering, maar ook daarmee had hij mazzel gehad. Zijn werkgever had besloten geen aanklacht tegen hem in te dienen toen hij eenmaal was gearresteerd. Wat had het voor zin? Hij had het geld toch niet, hoeveel hij ook van hem had gestolen, en eigenlijk ging het om maar een klein deel van het geheel, en dat geld was allang weg. Op geen enkele manier kon hij het geld terugkrijgen. Zijn werkgever had indertijd medelijden met hem gehad. Peter Morgan was iemand die mensen gemakkelijk kon inpalmen en was daardoor erg geliefd.

Hij was het toonbeeld van een lieve jongen die het verkeerde pad op was gegaan. Ergens onderweg had hij te vaak gekozen voor de gemakkelijke weg en elke gouden kans verprutst die hij ooit had gehad. Zijn vrienden en zakenpartners hadden meer medelijden met zijn vrouw en kinderen, de slachtoffers van zijn dwaze plannen en beroerde inzicht. Maar iedereen die hem kende, zou hebben gezegd dat hij in wezen een aardige vent was. Je kon moeilijk zeggen wat er precies was misgegaan; de waarheid was: er was al heel lang veel te veel misgegaan.

Zijn vader stierf toen Peter nog maar drie was. Hij kwam uit een gerenommeerde familie, die tot de top van de hogere kringen behoorde. Het familiefortuin was jaren achtereen geslonken, en zijn moeder was er uiteindelijk in geslaagd alles wat zijn vader had achtergelaten te verbrassen lang voordat Peter volwassen was. Algauw nadat zijn vader was gestorven, trouwde ze met een andere, heel sociale, aristocratische jongeman, die toegewijd was aan Peter en zijn broertje en zusje, hen opvoedde, van hen hield en hen, samen met de twee halfbroertjes die in de loop van het huwelijk in Peters leven waren gekomen, naar de beste privé-scholen had gestuurd. Op het eerste gezicht een normaal gezin, en beslist vermogend, hoewel zijn moeders drankzucht steeds ergere vormen begon aan te nemen en uiteindelijk uitmondde in opname in een inrichting, waardoor Peter en zijn broertje en zusje eigenlijk wees werden. Hun stiefvader had hen nooit officieel geadopteerd en hertrouwde een jaar na het overlijden van Peters moeder. Zijn nieuwe vrouw zag niet in waarom haar echtgenoot financieel of anderszins opgescheept moest worden met drie kinderen die niet van hem waren. Ze was bereid de twee kinderen te accepteren die uit zijn vorige huwelijk waren voortgekomen, hoewel ze die wel naar een kostschool zou sturen. Maar met de drie kinderen van Peters moeder uit haar eerste huwelijk wilde ze niets te maken hebben. Het enige wat Peters stiefvader vervolgens nog kon doen, was de kostschool betalen en vervolgens de universiteit, plus een ontoereikende bijdrage overmaken. Wat schaapachtig legde hij uit dat hij hun niet langer een veilige haven kon bieden of meer geld kon geven.

Peter bracht zijn vakanties voortaan door op school of thuis bij vrienden, die hij met zijn charmes wist over te halen om hem mee te nemen. En charmant was hij. Na het overlijden van zijn moeder leerde Peter op bijdehante wijze aan zijn trekken te komen. Het was het enige wat hem restte - en het bleek te werken. De liefde en zorg die hij in die jaren kreeg, kwamen van de ouders van vrienden.

Er vonden regelmatig incidenten plaats wanneer hij tijdens schoolvakanties bij vriendjes bleef logeren. Er verdween geld, tennisrackets leken op mysterieuze wijze te verdwijnen of bleken vermist als hij weer vertrok. Eén keer bleek een gouden horloge in rook te zijn opgegaan, met als gevolg dat een snikkend dienstmeisje werd ontslagen. Later kwam men erachter dat Peter met haar naar bed was geweest. Hij was toen zestien jaar, en van de opbrengst van het horloge dat hij haar had laten stelen, had hij weer zes maanden vooruit gekund. Zijn leven was een voortdurende strijd om geld om in zijn behoeften te voorzien. Daarvoor deed hij alles. Hij was zo vriendelijk en beleefd en zo'n aangenaam gezelschap dat nooit iemand hem verdacht wanneer er dingen fout gingen. Niemand wilde geloven dat een jongen als hij schuldig kon zijn aan een wandaad of misdrijf.

Op een gegeven moment suggereerde een schoolpsycholoog dat Peter psychopathische trekjes vertoonde, wat zelfs de directeur moeilijk kon geloven. De psycholoog had vastgesteld dat Peter onder een dunne laag vernis minder geweten leek te hebben dan normaal was. En dat vernis was ongelooflijk aanlokkelijk. Het viel niet meer te achterhalen wie de Peter onder dat masker echt was. Bovenal was hij een doordouwer, een charmante, pientere, leuk uitziende jongen met een paar nare relatiebreuken in zijn verleden. Hij had niemand op wie hij kon steunen en diep vanbinnen was hij gekwetst. De dood van zijn ouders, de stiefvader die zich van hem had afgekeerd en hem bijna geen financiële steun meer gaf, en zijn broertje en zusje die hij nooit meer zag omdat ze naar verschillende kostscholen aan de oostkust waren gestuurd - dit alles had hem keihard geraakt. En toen hij later, op de universiteit, het nieuws vernam dat zijn zusje op achttienjarige leeftijd was verdronken, kreeg zijn jonge ziel, die al zo toegetakeld was, wéér een flinke klap te verwerken. Hij praatte zelden over zijn ervaringen, of het verdriet dat daarvan het gevolg was, en kwam op iedereen over als een evenwichtige, optimistische, goedhartige kerel, die nagenoeg iedereen om zijn vinger wist te winden en dat ook regelmatig deed. Maar hoewel je dat niet zou vermoeden als je hem zag, was zijn leven verre van gemakkelijk. Zichtbaar bewijs van het leed dat hij had doorstaan, was er niet. De wonden waren diep en zorgvuldig verborgen.

Vrouwen vielen bij bosjes voor hem, en mannen vonden hem prettig gezelschap. In zijn studententijd dronk hij veel, herinnerden vrienden zich later, maar hij leek nooit dronken - en dat was hij ook niet; althans, niet zichtbaar.

Peter Morgan was een controlefreak. Hij had altijd een plan. Zijn stiefvader kwam zijn belofte na en stuurde hem naar Duke. Daar kreeg hij een volledige beurs voor de Harvard Business School, waar hij zijn mba-titel behaalde. Hij beschikte over alle benodigde instrumenten, in combinatie met een goed stel hersens en een aantal waardevolle contacten die hij op de elitaire scholen had opgedaan. Het leed geen twijfel, Peter zou het nog ver schoppen. Iedereen was ervan overtuigd dat hij in het leven zou slagen. Hij was een genie met geld, zo leek het althans, en zat boordevol plannen. Hij vond een baan bij een makelaardij op Wall Street. Maar twee jaar na zijn afstuderen ging er het een en ander mis. Hij overtrad een paar regels, verhandelde onverantwoord veel accounts en 'leende' geld. Een tijdlang bevond hij zich op uiterst gevaarlijk terrein, waarna hij zoals gewoonlijk weer op zijn pootjes terechtkwam. Hij trad in dienst bij een investeringsbank, en een tijdlang beschouwde men hem als de 'golden boy' van Wall Street. Hij had alles om van zijn leven een succes te maken, behalve familie en een geweten. Peter had altijd een systeem, een plan om de finishlijn nog sneller te bereiken. Hij had één ding geleerd van zijn kindertijd: het leven kon elk moment in elkaar storten, en hij was de enige die voor zichzelf kon zorgen. Hij had weinig meevallers in het leven, als die er ooit al waren geweest. Geluk moest je zelf maken, daar was hij van overtuigd.

Op zijn negenentwintigste trouwde hij met Janet, een aantrekkelijke vrouw, die toevallig de dochter was van de directeur van het bedrijf waarvoor hij werkte. Binnen twee jaar hadden ze twee prachtige kindjes. Het was het ideale leven, hij hield van zijn vrouw en was dol op zijn kinderen. Eindelijk leek het erop dat hij een lange weg zonder noemenswaardige obstakels voor zich had, maar toen begonnen de dingen toch weer verkeerd te lopen, om redenen die niemand kon bevatten. Het enige waarover Peter nog praatte, was veel geld verdienen, en daar had hij alles voor over. Het leek alsof hij volledig in beslag werd genomen door het idee. Sommigen dachten dat hij een te gemoedelijk leventje leidde. Het was allemaal te gemakkelijk voor hem gegaan. Hij was in een rijke familie getrouwd, speelde het spel te hard, werd inhalig, en beetje bij beetje liet hij zijn leven uit de hand lopen. Uiteindelijk deden zijn slinkse acties en oude verslaving hem de das om. Hij begon formaliteiten te omzeilen en onbetrouwbare deals te sluiten. Niets waarvoor hij ontslagen kon worden, maar ook niet iets wat zijn schoonvader kon tolereren. Peter hing de snelle jongen uit en stevende daarmee recht af op het gevaar. Zijn schoonvader voerde diverse keren serieuze gesprekken met hem tijdens wandelingen over diens landgoed in Connecticut, en meende dat hij zijn punt duidelijk had gemaakt. Simpel gezegd kwam het erop neer dat hij had geprobeerd Peter ervan te overtuigen dat je succes niet kunt afdwingen en dat het niet uit de lucht komt vallen. Hij waarschuwde hem dat de deals die hij sloot en de bronnen die hij gebruikte hem op een dag duur zouden komen te staan. Misschien zelfs vrij snel al. Hij benadrukte het belang van integriteit, en was ervan overtuigd dat Peter dat ter harte zou nemen. Hij mocht zijn schoonzoon graag, maar het enige wat hij leek te hebben bereikt was dat Peter zich angstig en onder druk gezet voelde.

Op zijn eenendertigste begon Peter te experimenteren met drugs. In eerste instantie gewoon 'voor de lol'. Het kon geen kwaad, beweerde hij. Iedereen deed het en het maakte alles leuker en spannender. Janet maakte zich er ernstige zorgen over, en op tweeëndertigjarige leeftijd zat Peter zwaar in de problemen. Hij verloor de controle over zijn drugsverslaving ondanks zijn felle tegenbeweringen, en begon aan het geld van zijn vrouw te zitten, totdat zijn schoonvader hem de pas afsneed. Een jaar later werd hem verzocht het bedrijf te verlaten, en zijn vrouw trok weer bij haar ouders in, totaal overstuur en getraumatiseerd door de ervaringen die ze met Peter had doorstaan. Hij had haar nooit met een vinger aangeraakt, maar was voortdurend high geweest van de cocaïne, en was nu alle controle over zijn leven kwijt. Op dat moment ontdekte haar vader ook de schulden die hij had gemaakt, het bedrijfsgeld dat hij had verdonkeremaand. Vanwege hun relatie en uit gêne loste hij Peters schulden af. Peter stemde ermee in dat Janet de volledige voogdij over de meisjes kreeg, die toen twee en drie waren. Vervolgens verloor hij ook nog zijn bezoekrechten na een incident waarbij hij, drie vrouwen en een grote hoeveelheid cocaïne op een jacht in de buurt van East Hampton betrokken waren. Op dat moment waren zijn kinderen bij hem. Het kindermeisje had Janet vanaf de boot met haar mobiele telefoon gebeld, en Janet had gedreigd de kustwacht op hem af te sturen. Hij zorgde ervoor dat het kindermeisje en de meisjes van boord gingen, waarop Janet besloot dat hij zijn dochters nooit meer mocht zien. Maar hij zat inmiddels met andere problemen. Hij had enorme sommen geld geleend om zijn drugsverslaving te bekostigen, en het geld dat hij nog had, had hij verloren met uiterst riskante investeringen op de goederenmarkt. Daarna kon hij, ondanks zijn diploma's en een goed stel hersens, nergens meer aan de bak komen. Het ging bergafwaarts met hem, net zoals het met zijn moeder was gegaan voor ze stierf. Hij was niet alleen blut maar ook nog aan drugs verslaafd.

Twee jaar nadat Janet hem had verlaten, probeerde hij een baan te krijgen bij een befaamde participatiemaatschappij in San Francisco, wat hem niet lukte. Omdat hij nu toch in San Francisco was, besloot hij dan maar drugs te dealen. Hij was vijfendertig en had de halve wereld achter zich aan vanwege torenhoge schulden op het moment dat hij gearresteerd werd voor het bezit van een grote hoeveelheid cocaïne, met de intentie die te verkopen. Hij had er een fortuin mee verdiend, maar had op het moment van arrestatie vijf keer zoveel schulden. Bovendien had hij een aantal angstaanjagende schulden bij ronduit gevaarlijke mensen. Mensen die hem gekend hadden zeiden toen ze het hoorden dat hij alles mee had gehad, maar er desondanks in was geslaagd zijn leven te verprutsen. Hij liep het gevaar om door dealers en mensen die achter de schermen voor hen werkten, geliquideerd te worden. Hij had niemand terugbetaald; daar had hij het geld niet voor. In gevallen als deze werden schulden meestal geneutraliseerd of vergeten wanneer iemand de gevangenis in ging. In uiterste gevallen werden mensen ervoor in de gevangenis vermoord. Als je mazzel had, lieten ze het erbij zitten. Peter hoopte dat het bij hem zo zou gaan.

Toen hij het gevang in draaide, had hij zijn kinderen al twee jaar niet meer gezien, en het was niet waarschijnlijk dat dat ooit nog zou gebeuren. Met een stalen gezicht sleepte hij zich door zijn proces, en in het getuigenbankje zette hij een intelligent en berouwvol man neer. Zijn advocaat probeerde hem op borgtocht vrij te krijgen, maar de rechter wist wel beter. Mensen als Peter had hij regelmatig voor zich gehad, hoewel niet vaak en al helemaal niet iemand die zoveel kansen had verknoeid. Hij had Peter grondig geobserveerd en was tot de conclusie gekomen dat er iets verontrustends aan hem was. Zijn voorkomen en zijn daden leken niet met elkaar in overeenstemming. De rechter trapte niet in de ingestudeerde spijtbetuigingen die Peter opratelde. Hij kwam glad over, maar niet oprecht. Sympathiek was hij zeker, maar de keuzen die hij had gemaakt, waren ontstellend. En toen de jury hem schuldig bevond, legde de rechter hem een straf op van zeven jaar in Pelican Bay, in Crescent City. Het was een extra zwaarbewaakte inrichting, bevolkt door drieëndertighonderd van de zwaarste misdadigers in het gevangenissysteem van Californië, zeshonderd kilometer ten noorden van San Francisco, achttien kilometer van de grens met Oregon. Het leek een buitengewoon zware straf voor Peter en niet echt een plek waar hij thuishoorde.

Op de dag dat hij werd vrijgelaten, had hij zijn minimale straf uitgezeten, vier jaar en drie maanden. Hij was van de drugs af, had zich voornamelijk met zijn eigen zaken bemoeid, op het kantoor van de gevangenisdirecteur gewerkt en in de vier jaar dat hij er opgesloten zat geen enkel wangedrag vertoond of een tuchtrapport gekregen. De directeur voor wie hij daar had gewerkt, geloofde werkelijk dat hij oprecht spijt had van zijn daden. Het was duidelijk voor iedereen die hem kende dat Peter niet van plan was zich weer in de nesten te werken. Hij had zijn lesje wel geleerd. Aan de ontslagcommissie had hij verteld dat zijn enige doel het weerzien met zijn dochtertjes was en dat hij zou proberen een vader voor hen te zijn op wie ze trots konden zijn. Peter deed voorkomen alsof de afgelopen zes of zeven jaar van zijn leven een ongelukkige vlek op een anderszins schoon scherm was geweest en dat hij vastberaden was het van nu af aan onberispelijk te houden - en iedereen leek hem te geloven.

Bij de eerste wettelijke mogelijkheid werd hij vrijgelaten. Hij moest een jaar lang in het noorden van Californië blijven, en ze hadden hem toegewezen aan de reclassering in San Francisco. Hij was van plan om zijn intrek te nemen in een rehabilitatiecentrum totdat hij werk had gevonden, en hij had de ontslagcommissie verteld dat hij nergens te trots voor was. Hij zou alles aanpakken, als het moest zelfs lichamelijke arbeid, zolang het maar legaal was en totdat hij weer voet aan de grond had. Niemand twijfelde er eigenlijk aan dat Peter een baan zou vinden. Hij had in het verleden een paar flinke fouten gemaakt, maar zelfs na vier jaar in Pelican Bay kwam hij nog steeds over als een intelligente, aardige kerel. De mensen die hem een warm hart toedroegen, onder wie de gevangenisdirecteur, hoopten dat hij met een beetje geluk zijn draai zou weten te vinden en een goed leven zou opbouwen. Hij had daar alles voor in huis. Het enige wat hij nodig had, was een kans, en ze hoopten allemaal dat hij die zou krijgen. Iedereen mocht hem graag en wenste hem het beste toe. De gevangenisdirecteur kwam persoonlijk afscheid van hem nemen en schudde hem de hand. Peter had al die jaren exclusief voor hem gewerkt.

'Laat nog eens wat van je horen,' zei de directeur met een warme glimlach. Hij had Peter de afgelopen twee jaar met kerst bij hem thuis uitgenodigd, en Peter had zich fantastisch getoond, keurig, hartelijk, grappig en bijzonder aardig voor de vier tienerzoons van de directeur. Hij kon met alle mensen goed opschieten, jong en oud. Hij had zelfs een van de zoons zover gekregen om naar een beurs voor Harvard te dingen. De jongen had dat voorjaar gehoord dat hij was aangenomen. De directeur vond dat hij Peter iets verschuldigd was. Peter mocht hem en zijn gezin echt graag en was dankbaar voor de vriendelijkheid die ze hem hadden betoond.

'Ik blijf het komende jaar in San Francisco,' zei Peter vriendelijk. 'Ik hoop alleen dat ze me toestemming geven om binnenkort voor een bezoekje naar de oostkust af te reizen, zodat ik mijn dochters kan bezoeken.' Hij had de afgelopen vier jaar zelfs geen foto van hen gehad en hen al zes jaar niet meer in levenden lijve gezien. Isabelle en Heather waren nu acht en negen, maar voor zijn gevoel waren ze veel jonger. Janet had hem langgeleden verboden contact met hen op te nemen, en haar ouders stonden achter haar. Peters stiefvader, die zijn opleidingen had gefinancierd, was al sinds enige tijd overleden. Zijn broertje was jaren daarvoor verdwenen. Peter Morgan had niemand en niets meer. Hij had vierhonderd dollar in zijn portefeuille, een reclasseringsambtenaar in San Francisco en een bed in een rehabilitatiecentrum in het Mission District, dat voornamelijk door Latino's werd bevolkt. Ooit was het een mooie buurt geweest, maar inmiddels was die grotendeels verpauperd. De wijk waarin Peter zou komen te wonen, was enorm verloederd. Met het geld dat hij had, zou hij niet ver komen. Hij was al vier jaar niet meer naar een fatsoenlijke kapper geweest, en de enige dingen die hij nog had, waren een handjevol contacten in de wereld van de hightech- en participatiemaatschappijen in Silicon Valley, plus de namen van drugsdealers met wie hij ooit zaken had gedaan en bij wie hij van plan was uit de buurt te blijven. Zijn vooruitzichten waren nagenoeg nihil. Hij kon een paar mensen bellen zodra hij in de stad aankwam, maar wist ook dat de kans bestond dat hij als bordenwasser of pompbediende zou eindigen, hoewel hij dat niet erg waarschijnlijk achtte. Per slot van rekening was hij afgestudeerd aan Harvard en had hij daarvoor aan het prestigieuze Duke gestudeerd. In het uiterste geval zou hij wat oude schoolvrienden kunnen opzoeken, die misschien niet wisten dat hij in de gevangenis had gezeten. Hij maakte zich echter geen illusies dat het gemakkelijk zou worden. Hij was negenendertig, en welke uitleg hij er ook aan zou geven, de afgelopen vier jaren vormden een gat in zijn cv. Hij had een lange, steile weg te gaan, maar hij was gezond, sterk, afgekickt en intelligent en zag er nog steeds ongelooflijk goed uit. Uiteindelijk zou het wel goed met hem komen. Daar was hij zeker van, net als de gevangenisdirecteur.

'Hou contact,' drong de directeur opnieuw aan. Het was de eerste keer dat hij zo gehecht was geraakt aan een gevangene die voor hem had gewerkt. De mannen met wie hij in Pelican Bay doorgaans te maken had, waren uit heel ander hout gesneden dan Peter Morgan.

Pelican Bay was gebouwd als een extra streng bewaakte gevangenis om de zwaarste criminelen te huisvesten, die daarvóór altijd naar San Quentin werden gestuurd. De meesten zaten in een isoleercel. De gevangenis zelf was volledig geautomatiseerd, computergestuurd en ultramodern, geschikt om de gevaarlijkste mannen van het land in op te sluiten. De directeur had meteen gemerkt dat Peter hier niet thuishoorde. Alleen door de grote hoeveelheid drugs waarmee hij was gepakt en het geld dat met het dealen gemoeid was geweest, was hij beland in een extra streng bewaakte inrichting. Waren de aanklachten minder ernstig geweest, dan had hij net zo gemakkelijk in een halfopen inrichting kunnen eindigen. Hij vormde geen vluchtgevaar, had geen gewelddadig verleden en was tijdens zijn verblijf niet één keer betrokken geweest bij incidenten. Hij was een uiterst beleefd mens. De weinige mannen met wie hij gedurende de jaren contact had, respecteerden hem, en hij bleef altijd op voldoende afstand van potentiële problemen. Zijn hechte relatie met de gevangenisdirecteur zorgde ervoor dat hij onschendbaar was en dat hem niets in de weg werd gelegd. Hij had voorzover bekend geen binding met bendes, groepen die als gewelddadig bekendstonden of dissidente figuren. Ook bemoeide hij zich niet met andermans zaken. En na meer dan vier jaar kon hij Pelican Bay relatief ongeschonden verlaten. Hij had zich gedeisd gehouden en zijn tijd uitgezeten. Verder had hij veel gelezen over juridische en financiële zaken, een verrassende hoeveelheid tijd in de bibliotheek doorgebracht en zich onvermoeibaar ingezet voor de gevangenisdirecteur.

De directeur zelf had een positief getuigschrift van hem aan de ontslagcommissie gegeven. Zijn geval was een jongeman die het verkeerde pad had gekozen, en het enige wat hij nodig had, was een kans om het juiste pad te kiezen. De directeur was ervan overtuigd dat hij dat ook zou doen. Hij keek ernaar uit om in de toekomst positieve verhalen van en over Peter te horen. Op zijn negenendertigste had Peter nog een heel leven voor zich en een glansrijk opleidingstraject achter zich. Hopelijk zouden de fouten die hij had gemaakt een waardevolle les voor hem zijn geweest. Niemand twijfelde eraan dat Peter op het rechte pad zou blijven.

Peter en de directeur schudden elkaar nog steeds de hand toen een verslaggever en fotograaf van de plaatselijke krant uit een busje stapten. Ze liepen rechtstreeks naar de balie, waar nu een andere gevangene zijn ontslagpapieren stond te tekenen. Hij en Peter wisselden een blik en knikten naar elkaar. Peter wist wie hij was - dat wist iedereen. Ze hadden elkaar wel eens in de sportzaal en in de gangen gezien, en in de afgelopen twee jaar was hij herhaaldelijk op het kantoortje van de directeur geweest. Hij had jaren zonder succes geprobeerd gratie te krijgen en stond bekend als een extreem gewiekste, officieuze gevangenisadvocaat. Zijn naam was Carlton Waters, hij was eenenveertig jaar oud en had vierentwintig jaar gezeten voor moord. Eigenlijk was hij opgegroeid in de bak.

Carlton Waters was veroordeeld voor de moord op zijn buren en poging tot moord op hun twee kinderen. Ten tijde van de moorden was hij zeventien jaar geweest. Zijn medeplichtige was een zesentwintigjarige ex-gedetineerde met wie hij bevriend was geraakt. Ze hadden ingebroken in het huis van hun slachtoffers en tweehonderd dollar gestolen. Waters' medeplichtige had jaren geleden al de doodstraf gekregen, maar Waters had altijd volgehouden dat hij niets met de moorden te maken had. Hij was er alleen bij aanwezig geweest en was nooit van dat verhaal afgeweken. Hij had altijd beweerd dat hij onschuldig was en naar het huis van de slachtoffers was gegaan zonder te weten wat zijn vriend in zijn schild voerde. Het was allemaal heel snel en gruwelijk verlopen, en de kinderen waren te jong geweest om zijn verhaal te bevestigen. Jong als ze op dat moment waren, konden ze hem niet identificeren, dus waren ze alleen zwaar mishandeld, maar uiteindelijk gespaard. Beide mannen waren dronken geweest, en Waters had beweerd dat hij tijdens de moorden buiten bewustzijn was geraakt en zich niets meer kon herinneren.

De jury had zijn verhaal niet geloofd. Ondanks zijn jonge leeftijd werd hij als volwassene berecht en schuldig bevonden. Hij verloor het daaropvolgende hoger beroep en bracht vervolgens het grootste deel van zijn leven in de gevangenis door, eerst in San Quentin en vervolgens in Pelican Bay. Hij was er zelfs in geslaagd om er zijn middelbareschooldiploma te halen en was nu halverwege een rechtenstudie. Hij had een aantal artikelen geschreven over het rechts- en gevangenissysteem en had in de loop der jaren een goede relatie met de pers opgebouwd. Met zijn beweringen over zijn onschuld was Waters een beroemd gevangene geworden. Hij was redacteur van het gevangeniskrantje en kende bijna iedereen. Mensen kwamen naar hem toe voor adviezen en binnen de gevangenis genoot hij groot aanzien. Het aristocratische uiterlijk van Morgan moest hij echter ontberen. Waters was ruig, sterk en fors. Een echte bodybuilder, en zo zag hij er ook uit. Op enkele incidenten in de eerste jaren na, toen hij nog jong en een heethoofd was, had hij zich de afgelopen twintig jaar een modelgevangene getoond. Hij was een krachtig, geducht uitziend man, maar zijn gevangenisrapport was brandschoon en zijn reputatie brons, zo niet goud. Het was Waters zelf geweest die de pers had ingelicht over zijn ontslag, en hij was blij dat ze waren gekomen.

Waters en Morgan waren nooit bevriend geraakt. Van een afstandje hadden ze wel altijd respect voor elkaar gehad. Een aantal keren hadden ze met elkaar over juridische kwesties gesproken, wanneer hij zat te wachten op een afspraak met de gevangenisdirecteur. Peter had een paar van zijn artikelen in het gevangeniskrantje en de lokale krant gelezen, en je kon moeilijk niet onder de indruk van de man zijn, of hij nu onschuldig was of niet. Hij beschikte over een goed stel hersens en had hard gewerkt om iets te bereiken, ondanks de uitdaging van opgroeien in de gevangenis.

Terwijl Peter door de poort liep, bijna ademloos van opluchting, keek hij nogmaals over zijn schouder en zag dat Carl Waters de hand van de directeur schudde, terwijl de fotograaf van de lokale krant een foto nam. Peter wist dat hij naar een rehabilitatiecentrum in Modesto zou gaan. Hij had daar nog familie in de buurt wonen.

'Dank u, God,' zei Peter toen hij even stilstond, zijn ogen dichtdeed en vervolgens omhoogkeek naar de zon. Hij had nooit gedacht dat deze dag nog zou aanbreken. Terwijl hij naar de bewaker knikte, veegde hij de opwellende tranen weg en liep naar de bushalte. Hij wist waar die was, en het enige wat hij nu wilde, was er zo snel mogelijk naartoe. Het was een wandeling van tien minuten, en terwijl hij de bus aanhield en instapte, poseerde Carlton Waters voor een laatste foto, vóór de gevangenis. Hij vertelde de verslaggever opnieuw dat hij onschuldig was. Of dit nu de waarheid was of niet, het was een interessant verhaal. Hij had de afgelopen vierentwintig jaar respect genoten in de gevangenis en zijn beweringen van onschuld uitgemolken voor wat ze waard waren. Al jaren had hij het over zijn plannen om een boek te schrijven. De twee mensen die hij vierentwintig jaar geleden had vermoord en de kinderen die daardoor wees waren geworden, waren niet vergeten, maar dat feit werd overschaduwd door zijn artikelen en zijn spitsvondige bewoordingen. Terwijl Waters zijn interview afrondde, liep Peter Morgan de busterminal in en kocht een kaartje naar San Francisco. Hij was eindelijk vrij.

2

Ted Lee vond het prettig om 's avonds te werken. Hij deed het al zo lang dat het gewoon bij hem hoorde. Het was een oude, comfortabele gewoonte geworden. Inspecteur-rechercheur Lee werkte van vier uur 's middags tot middernacht op de afdeling Algemene Zaken van het politiekorps van San Francisco. Hij handelde overvallen en geweldpleging af, het gebruikelijke arsenaal van criminele activiteiten. Verkrachtingen gingen naar de afdeling Zedendelicten, moorden naar Moordzaken. Hij had in zijn begintijd een aantal jaren bij Moordzaken gewerkt, maar had het vreselijk gevonden. Het was te grimmig voor hem. De mannen die er carrière maakten, vond hij maar vreemd. Urenlang staarden zij naar foto's van overleden slachtoffers. Hun hele kijk op het leven raakte vertekend doordat ze zichzelf moesten harden tegen hetgeen ze onder ogen kregen. Teds werk was routinematiger, maar voor hem veel interessanter. Elke dag was anders. Hij genoot van het probleemoplossende aspect om criminelen aan slachtoffers te koppelen. Hij zat nu negenentwintig jaar bij het korps - al sinds zijn achttiende - was al bijna twintig jaar rechercheur en een kei in zijn vak. Ooit had hij een tijdje bij de afdeling Creditcardfraude gezeten, maar dat had hij te saai gevonden. Algemene Zaken paste echt bij hem, net als avonddiensten draaien. Hij was in San Francisco geboren en opgegroeid, in het hart van Chinatown. Zijn ouders waren voor zijn geboorte uit Beijing overgekomen, samen met zijn beide oma's. Zijn familie was doorvlochten met oude tradities. Zijn vader had zijn hele leven in een restaurant gewerkt; zijn moeder was naaister geweest. Zijn broers waren direct na de middelbare school allebei bij de politie gegaan, net als hij. De een was wijkagent in de Tenderloin, en verlangde ook niet meer, de ander zat bij de politie te paard. Ted stond hoger in rang dan zijn twee broers, en daar plaagden ze hem graag mee. Rechercheur zijn betekende veel voor hem.

Teds vrouw was een Chinees-Amerikaanse van de tweede generatie. Haar familie kwam oorspronkelijk uit Hongkong en was eigenaar van het restaurant waarin zijn vader tot aan zijn pensioen had gewerkt, en daar had Ted haar ook ontmoet. Op hun veertiende waren ze verliefd op elkaar geworden; hij was nooit met een andere vrouw uit geweest. Hij wist niet eens hoe dat was. Tot over zijn oren verliefd op haar was hij al jaren niet meer, maar hij voelde zich bij haar op zijn gemak. Ze waren eerder maatjes dan geliefden, maar ze was een goede vrouw. Shirley Lee was verpleegster op de intensive care-afdeling van het General Hospital in San Francisco en zag meer slachtoffers van geweld dan hij. Voor beiden gold dat ze hun collega's vaker zagen dan elkaar, maar daar waren ze aan gewend geraakt. Hij speelde golf op zijn vrije dag of ging met zijn moeder boodschappen doen, of iets anders wat ze wilde. Shirley speelde graag kaart, ging winkelen met haar vriendinnen of naar de kapper. Ze waren zelden op dezelfde dag vrij, en maakten zich daar ook niet meer druk over. Nu de kinderen volwassen waren, hadden ze nog maar weinig verplichtingen tegenover elkaar. Ze hadden het niet zo gepland, maar ze leidden gescheiden levens. Sinds hun negentiende waren ze met elkaar getrouwd, achtentwintig jaar inmiddels.

Hun oudste zoon was een jaar geleden afgestudeerd en naar New York verhuisd. De twee andere jongens studeerden nog, de een in San Diego, de andere in Los Angeles. Geen van hun drie zoons wilde bij de politie en Ted nam hun dat niet kwalijk. Het was voor hem een juiste keuze geweest, maar voor hen wilde hij meer, hoewel zijn werkgever altijd erg goed voor hem was geweest. Als hij zou stoppen met werken, zou hij een volledig pensioen ontvangen. Dat hij binnenkort met pensioen zou gaan, kon hij zich niet voorstellen, hoewel hij komend jaar al dertig dienstjaren achter de rug had en de meeste van zijn vrienden al veel eerder waren gestopt met werken. Hij had geen idee wat hij moest gaan doen als hij het korps zou verlaten. Op zijn zevenenveertigste had hij geen zin meer in een tweede carrière. Hij genoot nog altijd van zijn eerste. Hij was blij met zijn werk en zijn collega's. Ted had door de jaren heen mannen zien komen en gaan; sommigen gingen met pensioen, anderen hielden het voor gezien en weer anderen waren omgekomen of gewond geraakt. Hij werkte al tien jaar samen met dezelfde partner; daarvoor had hij een aantal jaren met een vrouw samengewerkt. Ze had het vier jaar volgehouden en was daarna met haar man naar Chicago verhuisd en daar ook bij de politie gaan werken. Elk jaar kreeg hij nog een kerstkaart van haar, en ondanks zijn aanvankelijke reserves had hij het leuk gevonden om met haar te werken.

De partner die hij daarvoor had gehad, Rick Holmquist, had het politiekorps verlaten voor een baan bij de fbi. Ze lunchten nog steeds elke week samen, en Rick deed graag een beetje flauw over zijn zaken. Hij zei altijd tegen Ted dat wat hij bij de fbi deed veel belangrijker was, althans, dat was zijn mening. Ted was daar niet zo zeker van. Voorzover hij kon zien, loste de politie van San Francisco meer zaken op en stopte meer criminelen achter de tralies dan de fbi. Veel van wat de fbi deed, was informatie verzamelen en surveilleren, waarna andere instellingen zich erin mengden en het werk overnamen. De afdeling Alcohol,

Tabak en vuurwapens mengde zich regelmatig met Ricks werk, evenals de cia, het ministerie van Justitie, de procureur-generaal en de politiecommissarissen. Het merendeel van de tijd bemoeide niemand zich met Teds zaken bij de politie van San Francisco, tenzij een verdachte staatsgrenzen overtrad, of een misdaad tegen de staat pleegde, waarna de fbi erbij werd gehaald.

Af en toe werkten Rick en hij toch nog samen aan een zaak, wat Ted altijd leuk had gevonden. Ze waren goede vrienden gebleven in de veertien jaar sinds Rick het korps had verlaten, en hadden nog steeds veel respect voor elkaar. Rick Holmquist was vijf jaar geleden gescheiden; Teds huwelijk met Shirley had nooit ter discussie gestaan. Wat er ook van hen was geworden, hoe hun relatie door de jaren heen ook was veranderd, het werkte blijkbaar voor hen. Rick was momenteel verliefd op een jonge fbi-agente en overwoog opnieuw te trouwen, en Ted plaagde hem daar graag mee. Rick deed zich wel voor als een ruige beer, maar Ted wist dat het in werkelijkheid een schat van een vent was.

Wat Ted altijd het leukste had gevonden aan avonddiensten draaien, was de oase van rust die hij bij thuiskomst aantrof. Het huis was dan in stilte gehuld, en Shirley sliep. Ze werkte overdag en vertrok naar haar werk nog voordat hij 's ochtends opstond. Vroeger, toen de jongens nog klein waren, werkte het uitstekend. Op weg naar haar werk zette ze hen bij school af, terwijl Ted nog sliep. Hij haalde hen vervolgens weer op, en op vrije dagen moedigde hij hen zoveel mogelijk aan bij hun sportactiviteiten, in elk geval als ze wedstrijden speelden. Als hij moest werken, kwam Shirley meteen thuis als hij net naar zijn werk was vertrokken, zodat er altijd iemand bij de jongens was. En als hij weer thuiskwam, lag iedereen te slapen. Het hield in dat hij de kinderen niet veel zag, hen niet zag opgroeien, maar het bracht brood op de plank, en ze hadden eigenlijk zelden een beroep hoeven doen op een oppas en zich nooit zorgen hoeven maken over dagopvang. Onderling hadden ze alle basistaken verdeeld. Het had zijn tol geëist van hen, de tijd die ze niet samen hadden doorgebracht. Er was een tijd geweest, tien, vijftien jaar geleden, dat ze er flink van had gebaald dat ze hem nooit zag. Ze hadden er veel over geruzied en zich uiteindelijk bij zijn werkuren neergelegd. Allebei hadden ze een poosje dagdiensten gedraaid, maar het leek alsof ze alleen maar meer ruzie maakten, waarna hij een tijdje 's nachts had gewerkt en vervolgens weer was teruggegaan naar de avonddienst. Dat paste gewoon het beste bij hem.

Toen Ted die avond thuiskwam, was Shirley in diepe slaap en was het huis in stilte gehuld. De kamers van de jongens waren nu leeg. Ted had jaren geleden een huisje in het district Sunset gekocht, en op zijn vrije dagen vond hij het heerlijk om op het strand te wandelen en de mist te zien opzetten. Na een zware zaak of een slechte week, of iets waarvan hij van streek was geraakt, voelde hij zich daar dan weer helemaal mens en vredig. Gekonkel kwam binnen de afdeling veel voor, wat soms stress opleverde, maar over het algemeen was hij een zorgeloze, opgewekte kerel, wat waarschijnlijk de reden was dat hij nog steeds met Shirley kon opschieten. Zij was het heethoofd van het gezin, degene die wel eens kwaad werd en tegen hem tekeerging. Zij was degene die vond dat hun huwelijk en relatie meer hadden moeten zijn. Ted was sterk, rustig en evenwichtig, en gaandeweg had ze besloten dat dat genoeg was en was ze gestopt met proberen meer uit hem te halen. Maar hij wist ook dat toen ze stopten met ruziën en klagen, er iets van het leven uit hun huwelijk was verdwenen. Ze hadden iets opgegeven, hun passie voor gemeenzaamheid en acceptatie. Maar Ted wist dat alles in het leven een wisselwerking was, en hij klaagde niet. Ze was een goede vrouw, ze hadden fantastische kinderen, een fijn huis, hij hield van zijn werk, en de mensen met wie hij werkte waren prima lui. Meer kon je niet verlangen, althans hij niet, en dat had haar juist altijd zo aan hem geïrriteerd.

Shirley wilde veel meer dan Ted. Eigenlijk verlangde hij naar niets. Hij was tevreden met het leven zoals het was en dat was hij altijd geweest. Al zijn energie had hij in zijn werk gestoken en hun drie zoons. Achtentwintig jaar. Een lange tijd voor passie om te overleven, en bij hen was dat niet gelukt. Hij twijfelde er geen moment aan dat hij van haar hield, en hij nam aan dat Shirley ook van hem hield. Ze was niet iemand die dat gemakkelijk liet blijken, en bracht het zelden onder woorden. Maar hij accepteerde haar zoals ze was, zoals hij alles accepteerde, het goede en het slechte, teleurstelling en troost. Hij genoot van de zekerheid van elke avond bij haar thuiskomen, ook al was ze dan in diepe slaap. Ze hadden al maanden geen gesprek meer gevoerd, misschien al jaren niet meer, maar hij wist dat als er iets ergs gebeurde, ze er voor hem zou zijn, zoals hij er altijd voor haar was. Dat was voor hem genoeg. Het vuur en de opwinding die Rick Holmquist met zijn nieuwe vriendin ervoer, was niets voor hem. Ted had geen behoefte aan opwinding in zijn leven. Hij was tevreden met wat hij had: een leuke baan, een vrouw die hij door en door kende, drie fantastische kinderen en rust.

Hij ging zitten aan de keukentafel, dronk een kop thee en genoot van de stilte in het vredige huis. Hij las de krant, bekeek de post en keek een beetje televisie. Om halfdrie kroop hij naast haar in bed en lag in het donker wat na te denken. Ze verroerde zich niet, was zich van zijn aanwezigheid niet bewust. Ze rolde zelfs van hem weg en mompelde iets in haar slaap. Hij keerde haar de rug toe en dommelde weg, zijn gedachten bij zijn werk. Hij zat met een verdachte van wie hij zeker wist dat die vanuit Mexico heroïne het land binnensmokkelde. Morgen zou hij Rick Holmquist erover inlichten. Terwijl hij zichzelf eraan herinnerde om Rick te bellen zodra hij wakker werd, zuchtte hij zacht en viel in slaap.

3

Fernanda Barnes zat aan de keukentafel en staarde naar de stapel rekeningen. Ze had het gevoel dat ze al vier maanden lang, sinds de dood van haar echtgenoot twee weken na Kerstmis, naar dezelfde stapel rekeningen keek. Maar ze wist maar al te goed dat de stapel elke dag hoger werd. Elke keer dat de post kwam, kwamen er weer nieuwe rekeningen bij. Sinds Allans dood ontving ze een eindeloze stroom van slecht nieuws en beangstigende informatie. De laatste brief was een bericht van de verzekeringsmaatschappij geweest, die weigerde de polis van zijn levensverzekering uit te betalen. Zij en haar advocaat hadden niet anders verwacht. Allan was onder verdachte omstandigheden om het leven gekomen tijdens een vistocht in Mexico. Laat op de avond was hij op de boot gestapt, terwijl zijn metgezellen in het hotel lagen te slapen. De bemanning zat in een plaatselijke kroeg toen hij met de boot wegvoer en blijkbaar overboord gevallen was. Het had vijf dagen geduurd voordat ze zijn lichaam hadden teruggevonden. Gegeven zijn financiële omstandigheden ten tijde van zijn dood en een noodlottige brief die hij voor haar had achtergelaten, vervuld van wanhoop, vermoedde de verzekeringsmaatschappij dat het om zelfmoord ging. Fernanda dacht hetzelfde. De brief was door de politie aan de verzekeringsmaatschappij overhandigd.

Fernanda had het nooit aan iemand verteld behalve aan haar advocaat, Jack Waterman, maar zelfmoord was het eerste geweest dat bij haar was opgekomen toen ze haar belden. Daarvóór had Allan zes maanden in een toestand van shock en paniek verkeerd. Keer op keer had hij haar verteld dat hij voor een ommekeer ging zorgen, maar de brief maakte duidelijk dat zelfs hij daar uiteindelijk niet meer in geloofde. Op het hoogtepunt van het ict-tijdperk had Allan Barnes winst gemaakt en voor tweehonderd miljoen dollar een starter bedrijf aan een monoliet verkocht. Fernanda was tevreden geweest met het leven dat ze daarvoor hadden geleid. Het paste perfect bij haar. Ze hadden een klein, knus huis in een goede buurt in Palo Alto, vlak bij de campus van de universiteit van Stanford, waar ze elkaar ooit hadden leren kennen. De dag na hun afstuderen waren ze in de kapel van Stanford getrouwd. Dertien jaar later sloeg hij zijn grote slag. Het was meer dan waarvan ze ooit had gedroomd, of op had gehoopt, nodig had gehad of had gewild. Ze kon het in eerste instantie helemaal niet bevatten. Ineens kocht hij jachten en vliegtuigen, een appartement in New York voor als hij daar voor zaken was, een huis in Londen, wat hij altijd al had gewild, een flat in Hawaï en een huis in de stad dat zo kolossaal was dat ze had gehuild toen ze het zag. Hij had het gekocht zonder het eerst met haar te bespreken. Ze wilde helemaal niet in een paleis wonen. Ze hield van hun huis in Palo Alto, waarin ze al woonden sinds de geboorte van hun zoon Will.

Ondanks Fernanda's protesten waren ze vier jaar geleden toch naar de stad verhuisd, toen Will twaalf, Ashley acht en Sam nog maar twee jaar oud was. Allan had erop gestaan dat ze een kindermeisje zou inhuren, zodat ze met hem mee kon reizen, maar dat had Fernanda helemaal niet zien zitten. Ze vond het heerlijk om voor de kinderen te zorgen. Ze had nooit een carrière gehad, en gelukkig had Allan in z'n eentje altijd genoeg verdiend om hen te onderhouden. Ze hadden krappe tijden gekend, maar dan had ze thuis gewoon de buikriem aangetrokken en zo hadden ze zich erdoorheen geworsteld. Ze vond het fijn om met de kinderen thuis te zijn. Will was negen maanden na hun trouwdag geboren, echt op de dag nauwkeurig. Tijdens haar eerste zwangerschap had ze nog parttime in een boekhandel gewerkt, maar sindsdien nooit meer. Ze was afgestudeerd in kunstgeschiedenis, een relatief nutteloze studie, tenzij ze wilde promoveren, lesgeven of in een museum werken. Verder beschikte ze niet over interessante vaardigheden. Haar enige talent was een goede echtgenote en moeder zijn, en daarin was ze bijzonder geslaagd. Hun kinderen waren gelukkig, gezond en verstandig. Zelfs toen Ashley twaalf was en Will zestien, potentieel moeilijke leeftijden, had ze nooit problemen met de kinderen gehad. Ook zij hadden niet naar de stad willen verhuizen. Al hun vrienden woonden tenslotte in Palo Alto.

Het enorme huis dat Allan voor hen had uitgezocht was gebouwd in opdracht van de directeur van een befaamde participatiemaatschappij, die het had verkocht toen hij na zijn pensioen naar Europa vertrok. In Fernanda's ogen was het een paleis. Zelf was ze opgegroeid in een buitenwijk van Chicago. Haar vader was dokter en haar moeder lerares geweest. Ze hadden het altijd goed gehad, en anders dan Allan had ze bescheiden verwachtingen. De enige dingen die ze verlangde, waren een liefhebbende echtgenoot en leuke kinderen. Ze bracht een hoop tijd door met het lezen van experimentele opvoedkundige theorieën en was gefascineerd door de psychologie op dit gebied, en ze deelde haar passie voor kunst met haar kinderen. Ze moedigde hen aan om hun dromen waar te maken. Hetzelfde had ze met Allan gedaan, alleen had ze niet verwacht dat hij zijn dromen zou verwezenlijken in de omvang waarin hij dat uiteindelijk had gedaan.

Toen hij haar vertelde dat hij zijn bedrijf voor tweehonderd miljoen dollar had verkocht, viel ze bijna flauw en dacht ze dat hij haar voor de gek hield. Ze lachte naar hem en vermoedde dat hij de zaak met een beetje geluk verkocht had voor één, twee, vijf, of in het uiterste geval tien miljoen, maar toch nooit tweehonderd. Het enige wat ze wilde was geld om hun kinderen een goede opleiding te geven en de rest van hun leven comfortabel te kunnen doorbrengen. Of misschien iets meer, zodat Allan op een respectabele leeftijd met pensioen kon gaan, ze een jaar door Europa konden reizen, en ze hem mee kon slepen naar musea. Ze zou het heerlijk gevonden hebben om een maand of twee in Florence door te brengen. Maar wat zijn buitenkansje voor hen vertegenwoordigde, was meer dan ze hadden kunnen dromen. En Allan dook er meteen in.

Niet alleen kocht hij huizen en appartementen, een jacht en een vliegtuig, hij deed ook een aantal bijzonder riskante hightech-investeringen. En telkens wanneer hij zoiets deed, verzekerde hij Fernanda dat hij wist waar hij mee bezig was. Hij scheerde over de hoogste toppen en voelde zich onoverwinnelijk, duizend procent zeker van zijn eigen beoordelingsvermogen, meer dan zij. Ze kregen er woorden over. Hij lachte om haar angst. Hij stopte geld in bedrijven die zichzelf nog moesten bewijzen, terwijl de markt floreerde. Bijna drie jaar lang veranderde alles wat hij aanraakte in goud. Het leek alsof hij geen geld kón verliezen, wat hij ook deed of riskeerde, en dat gebeurde dan ook niet. Op papier verdubbelde hun immense nieuwe fortuin de eerste twee jaar. Hij investeerde met name in twee bedrijven waarin hij zelf alle vertrouwen had, maar waarvoor anderen hem waarschuwden: ze zouden kunnen instorten. Hij luisterde niet naar hen, niet naar haar of naar anderen. Zijn vertrouwen rees tot ongekende hoogte, terwijl zij hun nieuwe huis inrichtte en hij haar berispte om haar pessimisme en voorzichtigheid. Intussen was zelfs zij gewend geraakt aan hun nieuwe rijkdom en begon ze meer geld uit te geven dan ze eigenlijk nodig vond, maar Allan bleef haar aanmoedigen om ervan te genieten en zich geen zorgen te maken. Ze verbaasde zichzelf met de aankoop van twee belangrijke impressionistische schilderijen op de veiling van Christie's in New York, en toen ze die in hun woonkamer ophing, moest ze zichzelf letterlijk in haar arm knijpen om te controleren of ze niet droomde. Ze had nooit kunnen vermoeden dat ze op een dag deze of andere schilderijen in haar bezit zou hebben. Allan feliciteerde haar met haar goede keuze. Hij was ambitieus, genoot zichtbaar en wilde dat zij dat ook deed.

Maar zelfs toen de markt op zijn hoogtepunt was, was Fernanda nooit kwistig met geld. Ook vergat ze haar bescheiden achtergrond niet. Allans familie kwam uit Zuid-Californië, en ze hadden altijd royaler geleefd dan haar eigen familie. Zijn vader was zakenman geweest en zijn moeder, een voormalig fotomodel, huisvrouw. Ze hadden dure auto's, een mooi huis en waren lid van een countryclub. Fernanda was de eerste keer dat ze bij hen thuis kwam zeer onder de indruk geweest, hoewel ze hen een beetje oppervlakkig vond. Zijn moeder had op een zwoele avond in een bontjas rondgelopen; haar moeder had zelfs in de vrieskou van de winters in het middenwesten nog nooit een bontjas gedragen. Dat zou ze trouwens ook nooit gewild hebben. Pronken met hun rijkdom was voor Allan veel belangrijker dan voor Fernanda, nog meer toen zijn plotselinge succes hen in de flank ramde. Het enige wat hij betreurde, was dat zijn ouders zijn succes niet meer hadden meegemaakt. Het zou veel voor hen hebben betekend. Op haar beurt was Fernanda juist opgelucht dat haar ouders er niet meer waren, dit allemaal niet hoefden te zien. Ze waren tien jaar geleden op een ijzige avond omgekomen bij een auto-ongeluk. Maar iets zei haar altijd dat haar ouders geschokt zouden zijn geweest over de manier waarop Allan zijn geld spendeerde, en het maakte haar zelf ook nog steeds nerveus, zelfs nadat ze de twee schilderijen had gekocht. Het waren in elk geval goede investeringen - althans, dat hoopte ze. En ze was er oprecht blij mee. Maar veel van wat Allan kocht was bedoeld om mee te showen. En hij bleef haar inprenten dat hij het zich kon permitteren.

Drie jaar lang bleef het fortuin groeien, terwijl Allan doorging met investeren in andere ondernemingen en grote aandelenpakketten van uiterst riskante hightech-bedrijven. Hij had enorm veel vertrouwen in zijn eigen intuïtie, soms tegen alle redelijkheid in. Zijn vrienden en collega's in de ict-wereld noemden hem de Dwaze Cowboy, en plaagden hem ermee. Fernanda voelde zich er vaak schuldig over dat ze hem niet genoeg steunde. Als kind had hij te weinig zelfvertrouwen gehad, en zijn vader had hem vaak gekleineerd omdat hij niet brutaal genoeg was. Maar plotseling was hij zo zelfverzekerd geworden dat ze het gevoel had dat hij constant op de rand van de afgrond danste en totaal geen angst meer kende. Maar haar liefde voor hem nam al haar twijfels weg, en uiteindelijk was hem vanaf de zijlijn aanmoedigen het enige wat ze kon doen. Ze had absoluut niets te klagen. Binnen drie jaar tijd was hun nettovermogen bijna verdrievoudigd, en een half miljard dollar waard. Het was ongelooflijk.

Zij en Allan waren altijd gelukkig geweest samen, ook voordat ze rijk werden. Hij was altijd een zorgeloze, aardige vent geweest, die veel van zijn vrouw en kinderen hield. De geboorte van ieder kind was een vreugde geweest die ze samen hadden gedeeld, en hij was werkelijk verzot op hen, net als zij. Hij was vooral trots op Will, die veel talent voor atletiek had. De eerste keer dat hij Ashley tijdens een balletuitvoering zag - ze was toen vijf - biggelden de tranen over zijn wangen. Hij was een geweldige echtgenoot en vader, en zijn vaardigheid om een bescheiden investering in een succes te veranderen, bood hun kinderen mogelijkheden waarvan ze zelf nooit hadden durven dromen. Op een gegeven moment had hij het erover om voor een jaar naar Londen te verhuizen, zodat de kinderen in Europa naar school konden. Het idee om dagenlang in het Brits Museum en de Tate rond te dwalen, sprak haar zeer aan. Daarom maakte ze ook geen bezwaar toen hij voor twintig miljoen dollar het huis aan Belgrave Square kocht. Het was de hoogste prijs die daar in de recente geschiedenis voor een huis was neergeteld, maar het huis was absoluut imposant.

Zelfs de kinderen verzetten zich niet toen ze er in de zomervakantie een maand naartoe gingen. Ze vonden het prachtig om Londen te verkennen. De rest van de zomer brachten ze op hun jacht in het zuiden van Frankrijk door en ze nodigden vrienden uit Silicon Valley uit om zich bij hen te voegen. Allan was intussen een legende geworden, en er waren er meer die bijna net zoveel geld verdienden als hij. Maar zoals aan de speeltafels van Las Vegas, pakten sommigen hun winst mee, terwijl anderen die opnieuw op tafel legden en verder gokten. Allan was voortdurend bezig met het sluiten van zakendeals en deed enorme investeringen. Ze had niet langer een duidelijk beeld van waar hij mee bezig was. Het enige wat ze deed, was het huishouden runnen en voor hun kinderen zorgen, en ze was al bijna opgehouden zich zorgen om hem te maken. Ze vroeg zich af of het zo nu voelde om rijk te zijn. Het had haar drie jaar gekost om het echt te geloven en zijn dromen van succes als uitgekomen te beschouwen.

Drie jaar na Allans eerste succesje spatte de luchtbel uiteindelijk uiteen. Er kleefde een schandaal aan een van zijn bedrijven, waarin hij als anonieme partner flink had geïnvesteerd. Officieel wist niemand of en hoeveel hij erin had gestopt, maar hij verloor ruim honderd miljoen dollar. Wonderlijk genoeg had het op dat moment nog geen nadelig effect op zijn fortuin. Fernanda las iets over het bedrijf in de krant, dat het over de kop was gegaan, en herinnerde zich dat hij erover had gesproken. Toen ze hem ernaar vroeg, antwoordde hij dat ze zich geen zorgen hoefde te maken. Honderd miljoen was voor hen een schijntje. Over niet al te lange tijd zou hij bijna een miljard dollar waard zijn. Hij legde het haar niet uit, maar leende geld terwijl zijn aandelen op dat moment steeds minder waard werden. En toen die hun dieptepunt bereikten, kon hij ze niet snel genoeg verkopen om de schuld te vereffenen. Hij voorzag zijn activa van speculatiekrediet door geld te lenen, zodat hij meer activa kon kopen.

De tweede klap kwam harder aan en was bijna twee keer zo groot in omvang. En na de derde klap, toen de markt definitief instortte, begon zelfs Allan zich zorgen te maken. De activa waarvoor hij geld had geleend, waren ineens niets meer waard, en het enige wat hij nog had, waren schulden. Daarna volgde een duikvlucht die zo ontstellend was dat de hele ict-wereld erin werd meegesleurd. Binnen zes maanden was bijna alles wat Allan had verdiend in rook opgegaan, en aandelen die ooit tweehonderd dollar waard waren geweest, brachten nu geen cent meer op. De gevolgen waren op z'n zachtst gezegd desastreus.

Verbitterd en vol zelfbeklag verkocht hij het jacht en het vliegtuig, terwijl hij Fernanda en zichzelf er ondertussen van verzekerde dat hij ze binnen een jaar weer terug zou kopen, of nog beter, als de markt weer aantrok. Maar dat gebeurde niet. Niet alleen verloren ze alles wat ze hadden, maar de riskante investeringen die hij had gedaan, klapten letterlijk ineen, waardoor er gigantische schulden ontstonden. Aan het einde van het jaar staarde hij naar een schuld die bijna even reusachtig was als zijn plotselinge fortuin ooit was geweest. Maar ook nu bevatte Fernanda de volledige implicaties niet van wat er gaande was, omdat hij bijna niets uitlegde. Wel was hij voortdurend gespannen, altijd aan de telefoon, en reisde hij van de ene kant van de wereld naar de andere. Bij thuiskomst schreeuwde hij tegen haar. Van de ene op de andere dag veranderde hij in een dolleman. Hij was volledig in paniek, en had daar alle reden toe.

Het enige wat ze vorig jaar voor de kerst wist, was dat hij voor een paar miljoen dollar aan schulden had en dat het merendeel van zijn aandelen niets meer waard was. Zoveel wist ze, maar ze had geen idee wat hij eraan ging doen, of hoe wanhopig hun situatie eigenlijk was. En als bij een wonder had hij veel investeringen gedaan uit naam van anonieme partners en 'postbus'-firma's, die waren opgericht zonder dat zijn naam openbaar was gemaakt. Hierdoor had de zakenwereld nog niet in de gaten hoe desastreus zijn situatie was, en hij wilde ook niet dat iemand het wist. Hij hield het verborgen, uit trots, maar ook omdat hij niet wilde dat mensen geen zaken meer met hem durfden te doen. Hij voelde zich omgeven door de stank van mislukking, zoals hij eens het parfum van de overwinning had gedragen. Opeens was de lucht om hem heen vervuld met angst. Fernanda raakte in stilte in paniek en wilde hem geestelijk steunen, maar ze was doodsbang voor wat er met hen en de kinderen zou gebeuren. Ze moedigde hem aan om het huis in Londen, het appartement in New York en de flat op Hawaï te verkopen toen hij direct na de kerst naar Mexico vertrok. Hij ging ernaartoe voor een zakendeal met een groep mensen en zei tegen haar voor vertrek dat hij al hun verliezen zou terugwinnen als deze koop zou slagen. Voordat hij vertrok, spoorde ze hem aan het huis in de stad van de hand te doen en terug te verhuizen naar Palo Alto. Daarop had hij gezegd dat ze niet zo belachelijk moest doen. Hij verzekerde haar dat alles snel weer goed zou komen en dat ze zich geen zorgen hoefde te maken. Maar de deal in Mexico kwam nooit rond.

Allan was al twee dagen weg toen zich plotseling weer een catastrofe afspeelde in hun financiële leven. Drie grote bedrijven zakten binnen een week als kaartenhuizen in elkaar en namen twee van Allans grootste investeringen mee in hun val. Ze waren in één woord geruïneerd. Allan klonk schor toen hij haar op een avond laat vanuit zijn hotelkamer belde. Hij had uren onderhandeld, maar uiteindelijk was het allemaal bluf geweest. Hij had niets meer over om mee te onderhandelen, laat staan te verhandelen. Terwijl ze naar hem luisterde, begon hij te huilen, en Fernanda verzekerde hem dat het voor haar geen verschil maakte, dat ze hoe dan ook van hem hield. Het kon hem niet troosten. Voor Allan draaide alles om winst en verlies, de Mount Everest beklimmen, eraf kletteren en dan weer bij het begin moeten beginnen. De week daarvoor was hij net veertig geworden, en het succes dat vier jaar lang alles voor hem had betekend, was een totale mislukking gebleken. Niets van wat ze zei leek hem te kunnen troosten. Ze drukte hem op het hart dat het haar niet uitmaakte, dat ze het niet belangrijk vond. Dat ze zelfs in een hutje op de hei gelukkig met hem zou zijn, zolang ze elkaar en de kinderen maar hadden. Aan de andere kant van de lijn zat Allan te snikken, en hij riep dat het leven niets meer waard was. De hele wereld zou hem uitlachen, en het enige geld dat hij nog over had, bestond uit zijn levensverzekering. Ze herinnerde hem eraan dat ze nog altijd een paar huizen konden verkopen, wat al met al bijna honderd miljoen dollar zou opleveren.

'Heb je enig idee hoe groot onze schuld is?' vroeg hij met overslaande stem. Natuurlijk wist ze dat niet, want hij had nooit iets verteld. 'We praten over honderden miljoenen. Zelfs als we al onze bezittingen verkopen, zitten we nog twintig jaar in de schulden. Ik weet niet of ik hier ooit nog uit kan klimmen. We zijn te diep gezonken, lieverd. Het is over. Het is echt over.' Hoewel ze de tranen die over zijn wangen stroomden, niet kon zien, hoorde ze die wel in zijn stem. Ze begreep het niet allemaal, maar het was duidelijk dat hij met zijn wilde investeringsstrategieën en zijn gespeculeer met kredieten en leningen alles had verloren. En nog veel meer. De schulden waarmee hij zich geconfronteerd zag, waren overweldigend.

'Nee, het is niet over,' zei ze met klem. 'Je kunt je faillissement aanvragen. Ik zoek een baan, en we verkopen alles wat we hebben. Waarom ook niet? Het betekent allemaal niets voor me. Het kan me niet schelen of we op de hoek van de straat eindigen en potloden moeten verkopen, zolang we maar samen zijn.' Het was een lieve gedachte en de juiste houding, maar hij was te zeer van streek om naar haar te luisteren.

Later die avond had ze hem weer gebeld, om hem nog een keer gerust te stellen en omdat ze zich ernstige zorgen om hem maakte. Ze had het niet prettig gevonden wat hij had gezegd over zijn levensverzekering, en ze maakte zich meer zorgen om hem dan om hun financiële situatie. Ze wist dat mannen soms dwaze dingen deden als ze geld verloren of als hun zaken mislukten. Zijn eigenwaarde was volledig gekoppeld aan zijn fortuin. Toen ze hem aan de lijn kreeg, kon ze horen dat hij had gedronken. En blijkbaar veel. Hij brabbelde en bleef maar zeggen dat zijn leven voorbij was. Ze was zo overstuur dat ze overwoog om de volgende dag naar Mexico te vliegen om bij hem te kunnen zijn, terwijl hij met zijn onderhandelingen verder zou gaan, maar in de ochtend, nog voordat ze iets had kunnen ondernemen, belde een van de mannen die met hem mee was gereisd. Zijn stem was scherp en hij klonk gebroken. Het enige wat hij wist, was dat Allan in zijn eentje met hun huurboot was uitgevaren nadat iedereen naar bed was gegaan. De bemanning was van boord gegaan, en Allan was laat op de avond vertrokken en had de boot zelf bestuurd. Ergens voor de ochtend moest hij overboord zijn gevallen. De plaatselijke kustwacht had het jacht gevonden nadat de kapitein het als vermist had opgegeven - en Allan was nergens te bekennen. Een uitgebreide zoektocht had niets opgeleverd.

Het werd nog erger. Toen ze later die dag zelf in Mexico aankwam, overhandigde de politie haar een brief die hij voor haar had achtergelaten. Ze hadden een kopie gemaakt voor hun eigen administratie. In de brief stond hoe hopeloos de situatie was, dat hij er nooit meer uit zou kunnen komen, dat het allemaal over was voor hem en dat hij liever dood was dan dat hij geconfronteerd zou worden met de gruwel en schaamte op het moment dat de wereld kennis kreeg van zijn stommiteiten en de puinhoop die hij ervan had gemaakt. De brief was desastreus en overtuigde zelfs haar ervan dat hij zelfmoord had gepleegd, of had willen plegen, maar misschien was hij toch gewoon dronken overboord gevallen. Zeker weten deed niemand het, maar het was erg waarschijnlijk dat Allan zichzelf van het leven had beroofd.

De politie stuurde de brief door naar de verzekeringsmaatschappij; dat waren ze verplicht. Die had vervolgens geweigerd de claim op zijn polis uit te betalen, en volgens Fernanda's advocaat was het onwaarschijnlijk dat ze het ooit nog zouden doen. Het bewijs was te belastend.

Toen ze Allans lichaam uiteindelijk vonden, konden ze alleen maar vaststellen dat hij door verdrinking om het leven was gekomen. Er was geen bewijs van een misdrijf en hij had zichzelf ook niet neergeschoten. Hij was of gesprongen of gevallen, maar het was hoe dan ook aannemelijk dat hij op dat moment dood had gewild, gezien alles wat hij haar erover had gezegd en in de brief had geschreven.

Fernanda was in Mexico toen zijn lichaam werd gevonden. Het was na een korte storm aangespoeld op een nabijgelegen strand. Het was een afschuwelijke, hartverscheurende ervaring, en ze was dankbaar dat de kinderen er niet bij waren geweest. Ondanks hun protesten had ze hen in Californië achtergelaten en was ze in haar eentje naar Mexico afgereisd. Een week later, na een eindeloze bureaucratische rompslomp, keerde ze als weduwe terug met Allans stoffelijk overschot in een kist in de buik van het vliegtuig.

De begrafenis verliep in een waas van intens verdriet. De kranten berichtten dat hij was omgekomen bij een bootincident in Mexico, en dat was precies wat ze hadden afgesproken naar buiten te zullen brengen. Geen van zijn zakenpartners had ook maar kunnen vermoeden hoe desastreus zijn situatie was, en de politie hield de inhoud van de brief voor de pers geheim. Niemand wist dat Allan een dieptepunt had bereikt en zelfs nog lager was gezonken, in elk geval in zijn eigen beleving. Ook had niemand, behalve zij en haar advocaat, een duidelijk beeld van het totaal aan schulden dat hij had gemaakt.

Allan was volledig geruïneerd. Hij zat zo diep in de schulden dat het haar jaren zou kosten om de rotzooi die hij ervan had gemaakt, op te ruimen. In de vier maanden na zijn dood had ze al hun eigendommen verkocht, behalve het huis in de stad, dat tot zijn nalatenschap behoorde. Maar zodra ze haar er toestemming voor gaven, zou ze het van de hand doen. Gelukkig had hij al hun overige eigendommen op haar naam gezet, als een cadeautje voor haar, zodat ze die zou mogen verkopen. Er moesten spoedig successierechten betaald worden, en de twee impressionistische schilderijen zouden in juni worden geveild in New York. Ze verkocht alles wat niet veiliggesteld was of zou worden. Jack Waterman, hun advocaat, verzekerde haar dat ze quitte zou kunnen spelen als ze alles van de hand zou doen, waaronder uiteindelijk ook het huis. Het merendeel van Allans schulden was gekoppeld aan het bedrijfswezen, en Jack zou faillissement aanvragen. Maar tot dusver had niemand enig idee van de mate waarin Allans wereld was ingestort, en dat wilde ze graag zo houden uit respect voor hem. Zelfs de kinderen waren nog niet op de hoogte van de volledige gevolgen. En op een zonnige ochtend in mei, vier maanden na Allans dood, zat ze aan de keukentafel en kon het nog altijd niet bevatten. Ze voelde zich als verdoofd en zag er verslagen uit.

Over twintig minuten zou ze Ashley en Sam ophalen van school, zoals ze dat elke dag op dat tijdstip deed. Will reed meestal zelf van school naar huis in de bmw die zijn vader hem zes maanden geleden cadeau had gedaan voor zijn zestiende verjaardag. Fernanda had nauwelijks genoeg geld om haar kinderen te eten te geven, en ze kon niet wachten om het huis te verkopen om meer van hun schulden af te kunnen betalen, of hun zelfs maar een appeltje voor de dorst te geven. Ze wist dat ze binnen afzienbare tijd een baan moest zoeken, misschien bij een museum. Hun hele leven stond op zijn kop, en ze had geen idee wat ze de kinderen moest vertellen. Ze wisten dat de verzekeringsmaatschappij weigerde te betalen, en ze hield hun voor dat het feit dat hun vaders nalatenschap nog bekrachtigd moest worden de reden was dat ze het momenteel een beetje krap hadden. Maar geen van de drie kinderen had enig idee dat hun vader voor zijn dood hun hele fortuin was kwijtgeraakt. Ook waren ze niet op de hoogte van de reden waarom de verzekeringsmaatschappij niet wilde uitbetalen. Iedereen werd wijsgemaakt dat Allans dood een ongeluk was geweest. En de mensen die niet wisten van de brief of zijn omstandigheden, geloofden dat hij inderdaad een ongeluk had gehad. Voorlopig waren alleen Fernanda, haar advocaat en de autoriteiten op de hoogte van wat er werkelijk was gebeurd.

Elke nacht lag ze in bed te denken aan hun laatste gesprek. Steeds weer speelde ze het af in haar hoofd. Het was het enige waaraan ze kon denken, en ze wist dat ze het zichzelf voor altijd zou verwijten dat ze niet eerder naar Mexico was gegaan. Het was een eindeloze litanie van schuld en zelfbeschuldiging, aangevuld met de afkeer van en permanente angst voor de binnenstromende rekeningen, eindeloze schulden die hij had gemaakt en er was niets waarmee ze die kon afbetalen. De afgelopen vier maanden waren onbeschrijflijk afschuwelijk voor haar geweest.

Fernanda voelde zich totaal geïsoleerd door alles wat haar was overkomen, en de enige persoon die wist wat ze doormaakte, was hun advocaat, Jack Waterman. Hij had zich een vriendelijk, behulpzaam en geweldig man getoond. Ze hadden die ochtend afgesproken dat ze haar huis in augustus op de markt zou brengen. Ze hadden er viereneenhalf jaar gewoond. De kinderen waren dol op het huis, maar ze had geen keus. Ze zou om financiële steun moeten vragen om hen op hun school te houden, en zelfs dat kon ze nog niet regelen. Ze probeerde de omvang van hun financiële ramp nog steeds geheim te houden. Dat deed ze omwille van Allan, maar ook om grote paniek te vermijden. Zolang hun schuldeisers dachten dat ze geld hadden, zouden ze haar een beetje meer tijd gunnen om te betalen. Ze gaf aan dat de vertraging werd veroorzaakt door de afwikkeling van de nalatenschap en de belastingen. Ze probeerde tijd te rekken, en er was niemand die dat in de gaten had.

De kranten hadden bericht over het ter ziele gaan van een aantal bedrijven waarin hij had geïnvesteerd. Gelukkig had niemand de rampzalige totaalpuzzel in elkaar weten te zetten, vooral doordat in de meeste gevallen het publiek er geen idee van had dat Allan de hoofdinvesteerder was geweest. Het was een wirwar van verschrikkingen en leugens die Fernanda dag en nacht achtervolgde, terwijl ze worstelde met het verdriet om de enige man van wie ze ooit had gehouden. Tegelijkertijd probeerde ze haar kinderen te steunen bij de verwerking van het verdriet om hun vader. Het merendeel van de tijd was ze zo verbijsterd en bang dat ze maar moeilijk kon bevatten wat haar was overkomen.

Een week eerder was ze naar haar huisarts gegaan omdat ze al maanden nauwelijks meer sliep, en hij had aangeboden haar medicijnen voor te schrijven, maar dat wilde ze niet. Fernanda wilde kijken of ze het kon volhouden zonder pillen. Maar ze voelde zich compleet gebroken en wanhopig, terwijl ze dag na dag probeerde de ene voet voor de andere te zetten en door te gaan, al was het alleen maar voor haar kinderen. Ze moest de boel oplossen en uiteindelijk een manier vinden om in hun onderhoud te voorzien. Maar af en toe, vooral 's nachts, werd ze overspoeld door golven van paniek.

Fernanda keek op de klok in de grote, moderne, witgranieten keuken en zag dat ze nog vijf minuten had om haar kinderen van school te halen. Ze zou zich moeten haasten. Ze deed een elastiek om de verse stapel rekeningen en legde ze in de doos waarin ze alle nota's bewaarde. Ze had ergens gehoord dat mensen vaak kwaad werden op hun overleden geliefden, maar zover was ze nog niet. Het enige wat ze tot dusver had gedaan, was huilen en wensen dat hij niet zo dom was geweest om zich gek te laten maken door zijn succes, dat hem kapot had gemaakt - en met hem hun leven. Maar ze was niet kwaad, alleen maar verdrietig, en volledig in paniek.

Het was een kleine, tengere gestalte in spijkerbroek, wit t-shirt en sandalen die de deur uit rende met in haar hand een handtas en autosleutels. Fernanda had lang en steil blond haar dat ze in een vlecht op haar rug droeg, waardoor ze, als je vluchtig keek, erg leek op haar dochter. Ashley was twaalf maar werd al snel volwassen, en ze was al even lang als haar moeder.

Will kwam de buitentrap oplopen terwijl zij zich naar buiten haastte en de deur afwezig achter zich dichttrok. Het was een lange, donkere jongen, bijna het evenbeeld van zijn vader. Hij had grote blauwe ogen en was atletisch gebouwd. De laatste tijd leek hij meer op een man dan een jongen, en hij deed zijn uiterste best om zijn moeder te steunen. Ze was of aan het huilen of de hele tijd overstuur. Hij maakte zich meer zorgen om haar dan hij liet blijken. Ze hield even in op de trap en ging op haar tenen staan om hem een zoen te geven. Hij was zestien, maar kon makkelijk doorgaan voor achttien of twintig.

'Gaat het, mam?' Het was een zinloze vraag. Het ging al maanden niet meer. Ze had voortdurend een paniekerige blik in haar ogen, een blik van neurotische afwezigheid, en hij kon er niets aan veranderen. Ze keek hem alleen maar aan en knikte.

'Ja,' zei ze terwijl ze zijn ogen vermeed. 'Ik ga Ash en Sam ophalen. Als ik terugben, maak ik een boterham voor je klaar,' beloofde ze.

'Dat kan ik zelf ook wel, hoor.' Hij glimlachte naar haar. 'Ik heb vanavond een wedstrijd.' Hij speelde zowel hockey als honkbal, en ze vond het fijn om zijn wedstrijden en trainingen bij te wonen. Maar de laatste tijd zag ze er op de tribune zo afwezig uit dat hij niet met zekerheid kon zeggen of ze hem wel zag.

'Zal ík ze ophalen?' bood hij aan. Hij was nu de man in huis. Zijn vaders dood was een grote schok voor hem geweest, zoals voor hen allemaal, maar hij deed zijn uiterste best om zijn nieuwe rol goed te vervullen. Hij kon het nog steeds moeilijk bevatten dat zijn vader er niet meer was en nooit terug zou komen. Ze hadden enorm aan de nieuwe situatie moeten wennen. Het leek wel alsof zijn moeder tegenwoordig iemand anders was, en hij maakte zich soms zorgen om haar rijgedrag. Ze was een gevaar op de weg.

'Het gaat wel,' verzekerde ze hem, zoals ze altijd deed, maar ze kon hem noch zichzelf overtuigen. Ze liep naar de stationwagen, trok het portier open, zwaaide en stapte in. Even later reed ze weg. Hij keek haar een poosje na en zag haar op de hoek door het rode licht rijden. Met een blik alsof hij de wereld op zijn schouders droeg, maakte hij met zijn sleutel de voordeur open, liep het stille huis in en deed de deur achter zich dicht. Met één stom vistochtje had zijn vader hun levens voorgoed veranderd. Hij was altijd onderweg geweest om dingen te doen die hij belangrijk vond. De laatste jaren van zijn leven was hij bijna nooit meer thuis geweest. Altijd op reis om geld te verdienen. Al drie jaar lang had hij geen wedstrijd van Will meer gezien. En Fernanda was dan wel niet boos op hem om wat hij hun met zijn dood had aangedaan, Will was dat wel. Elke keer dat hij naar zijn moeder keek en de toestand zag waarin ze verkeerde, haatte hij zijn vader voor wat hij haar en hun allemaal had aangedaan. Hij had hen in de steek gelaten. Will haatte hem erom, en kende niet eens het hele verhaal.

4

Toen Peter Morgan in San Francisco uit de bus was gestapt, bleef hij een tijd om zich heen kijken. De bus had hem ten zuiden van de markt afgezet, in een buurt die hij niet kende. Toen hij hier nog woonde, had zijn leven zich voornamelijk afgespeeld in de betere buurten. Hij had een huis gehad in Pacific Heights, een appartement op Nob Hill, waar hij zijn drugs verhandelde, en zijn zakelijke onderhandelingen had hij in Silicon Valley gedaan. Hij had nooit rondgehangen in achterbuurten, maar in de afdankertjes die hem door de gevangenis ter beschikking waren gesteld, paste hij uitstekend in deze omgeving waarin hij zich nu bevond.

Hij liep een tijd door Market Street en probeerde weer te wennen aan mensen om hem heen. Hij voelde zich kwetsbaar en onder de voet gelopen en besefte dat hij er snel aan zou moeten wennen. Maar na bijna viereneenhalf jaar in Pelican Bay voelde hij zich op straat als een kuiken dat was verstoten uit het nest. Hij stopte bij een restaurant op de markt en bestelde een hamburger en een kop koffie. Hij genoot ervan, en ook van de vrijheid die ermee gepaard ging, alsof ze de lekkerste maaltijd vormden die hij ooit had gehad. Vervolgens liep hij weer naar buiten en bekeek de mensenmassa, vrouwen met kinderen, en mannen die ergens doelgericht naartoe leken te lopen. Er lagen daklozen in de portieken en dronkaards zwalkten over straat. Het weer was zacht en mooi, en Peter kuierde verdwaasd over straat. Hij wist dat hij weer aan regels gebonden zou zijn zodra hij het rehabilitatiecentrum in ging, en wilde nog even van zijn vrijheid genieten. Twee uur later stapte hij -nadat hij iemand de weg had gevraagd - op de bus naar het Mission District, waar het rehabilitatiecentrum lag.

Het lag aan Sixteenth Street. Hij stapte uit, liep tot hij het gevonden had en bleef toen nog even staan om zijn nieuwe thuis te bekijken. Het gebouw leek in de verste verte niet op de huizen waarin hij had gewoond voordat hij de bak in draaide. Ineens moest hij denken aan Janet en hun twee dochtertjes. Hij vroeg zich af waar ze nu waren. Al die jaren dat hij zijn dochters niet had gezien, had hij hen vreselijk gemist. Tijdens zijn verblijf in de gevangenis had hij in een tijdschrift gelezen dat Janet was hertrouwd. Jaren geleden had ze hem al uit de ouderlijke macht laten zetten. Hij ging ervan uit dat de meisjes inmiddels geadopteerd waren door Janets nieuwe echtgenoot. Janet had hem langgeleden al uit haar leven en dat van hun kinderen verbannen. Terwijl hij de trap van het vervallen rehabilitatiecentrum op liep, verdrong hij zijn herinneringen. Het centrum stond open voor herstellende ex-verslaafden en voorwaardelijk ontslagen delinquenten.

De gang rook naar katten, urine en verbrand eten, en de verf bladderde van de muren. Het was een akelige plek om te eindigen voor iemand die was afgestudeerd aan Harvard, maar dat was Pelican Bay ook geweest, en daar had hij het meer dan vier jaar uitgehouden. Hij wist dat het ook hier zou lukken, hij was boven alles een doorzetter.

Achter de balie zat een kleine, magere zwarte man zonder gebit. Het viel Peter op dat hij op beide armen littekens had, maar toch droeg de man gewoon een overhemd met korte mouwen, de littekens deden hem zo te zien niets. Ondanks zijn donkere huid had de man tranen op zijn gezicht laten tatoeëren, een teken dat hij zelf ook in de bak had gezeten. Hij keek op naar Peter en glimlachte. Hij kwam gastvrij en vriendelijk over en ontwaarde in Peters ogen de neurotische, verdwaasde blik van een pas ontslagen gevangene.

'Kan ik je helpen, vriend?' Hij herkende die blik, de kleren en het kapsel, en ondanks Peters zichtbaar aristocratische afkomst wist hij dat ook deze man had gezeten. De manier waarop hij liep en de behoedzaamheid waarmee hij hem achter de balie observeerde, verrieden het. Beiden zagen meteen dat ze iets gemeenschappelijks hadden. Peter had nu veel meer gemeen met de man achter de balie dan met de mensen uit zijn eigen milieu. Dit was zijn wereld geworden.

Peter knikte en overhandigde hem de papieren waarin stond dat hij in het rehabilitatiecentrum werd verwacht. De man achter de balie keek op, knikte, haalde een sleutel uit zijn bureaula en stond op. 'Ik zal je je kamer even laten zien,' bood hij aan.

'Bedankt,' zei Peter kortaf. Al zijn verdedigingsmechanismen van de afgelopen vier jaar traden weer in werking. Hij wist dat hij hier amper veiliger was dan in Pelican Bay. Grof beschouwd huisde hier hetzelfde volk. En velen zouden weer teruggaan. Peter was vastbesloten uit de bak te blijven en zijn voorwaardelijke vrijlating niet in gevaar te brengen door betrokken te raken bij een knokpartij.

Ze liepen de twee trappen op in de stinkende hal. Het was een oud Victoriaans huis dat al langgeleden was vervallen en als rehabilitatiecentrum was aangekocht. Er woonden alleen mannen. Boven rook het naar katten en kattenbakken die zelden werden verschoond. De huismeester liep naar het eind van de hal, stopte voor een deur en klopte. Geen geluid. Hij draaide de sleutel om en duwde de deur open, waarna Peter achter hem aan het kamertje in liep. Het was niet veel groter dan een bezemkast. Er lag een oud ruw tapijt op de vloer dat onder de vlekken zat. Verder stonden er een stapelbed, twee kasten, een aftands bureau en een stoel. Het enige raam in de kamer keek uit op de achterkant van een ander gebouw en was dringend toe aan een verfbeurt. Het geheel oogde uiterst deprimerend. De cellen in Pelican Bay waren tenminste modern, goed verlicht en schoon geweest, in elk geval die van hem. Het rehabilitatiecentrum had meer weg van een louche hotel. Peter knikte en keek de man aan.

'De badkamer zit op de gang. Je deelt deze kamer met nog iemand, maar die zit waarschijnlijk nog op zijn werk,' legde de huismeester uit.

'Dank je.' Peter zag dat er geen lakens op het bovenste stapelbed lagen en hij besefte dat hij die zelf zou moeten aanschaffen, of genoegen moest nemen met slapen op de kale matras, zoals de anderen deden. De bezittingen van zijn kamergenoot lagen her en der over de vloer verspreid. Het was een grote bende, en een tijdlang bleef hij uit het raam staren, terwijl er gevoelens bovenkwamen die hij al jaren niet meer had gekend: wanhoop, verdriet en angst. Hij had geen idee wat hij nu moest beginnen. Hij moest een baan vinden, want hij had geld nodig, en hij moest op het rechte pad zien te blijven. Het was zo makkelijk om weer te gaan dealen om zich uit deze puinzooi te bevrijden. Het vooruitzicht om bij McDonald's of ergens als bordenwasser te werken, stemde hem niet bepaald vrolijk. Toen de man vertrok, klom Peter op het bovenste bed, ging liggen en bleef nog lang naar het plafond staren. Na een tijd viel hij in slaap, terwijl hij zijn best deed om niet te denken aan alles wat hij nog moest doen.

Op bijna hetzelfde moment dat Peter Morgan zijn kamer in het rehabilitatiecentrum in het Mission District in San Francisco in liep, wandelde Carlton Waters het centrum in Modesto binnen. De kamer die hem was toegewezen, moest hij delen met een man met wie hij zo'n tien jaar in San Quentin had gezeten: Malcolm Stark. De twee waren oude vrienden, en Waters glimlachte toen hij hem zag. Hij had Stark uitstekende juridische adviezen gegeven, waardoor hij uiteindelijk was vrijgekomen.

'Wat doe jij hier?' Waters was blij hem te zien, en Stark grijnsde. Waters liet het niet blijken, maar na vierentwintig jaar in de gevangenis voelde het als een cultuurschok om weer buiten te zijn. Het was een opluchting om een vriend te ontmoeten.

'Ik ben vorige maand vrijgekomen. Ik heb nog een keer in de lik gezeten in Soledad, kwam verleden jaar vrij en werd zes maanden geleden weer opgepakt voor vuurwapenbezit. Stelde niks voor, hoor. Ik ben net weer vrij. Het is hier trouwens niet zo beroerd. Er lopen denk ik nog wel wat kerels rond die je kent.'

'Waarvoor heb je in Solidad gezeten?' vroeg Waters terwijl hij hem opnam. Starks haar was lang en zijn gezicht grof en gehavend. Hij had als kind veel gevochten.

'Ze hebban me in San Diego opgepakt. Ik had een baan als internationaal drugskoerier.' Toen Waters hem voor het eerst ontmoette, had hij ook voor drugs gezeten. Het was het enige werk dat Stark kende. Hij was zesenveertig, was door de staat opgevoed, had sinds zijn vijftiende gedeald en gebruikte zelf sinds zijn twaalfde. Maar de eerste keer dat hij in de gevangenis belandde, was onder andere voor moord. Iemand was om het leven gekomen tijdens een uit de hand gelopen drugsdeal. 'Dit keer is er niemand gewond geraakt.' Waters knikte. Hij mocht hem eigenlijk graag, hoewel hij het dom vond dat hij zich weer had laten pakken. Lager dan drugskoerier kon je niet zinken. Hij was ingehuurd om drugs de grens over te smokkelen, en hij had het duidelijk niet slim aangepakt, want hij was uiteindelijk gearresteerd. Maar vroeg of laat overkwam het iedereen. Of de meesten in ieder geval.

'En, wie zitten er hier nog meer?' informeerde Waters. Voor hen was het als een club of een broederschap van mannen die in de gevangenis hadden gezeten.

'Jim Free, en nog een paar kerels die je kent.' Jim Free, herinnerde Carlton Waters zich, had in Pelican Bay gezeten voor poging tot moord en ontvoering. Iemand had hem betaald om zijn vrouw te vermoorden, en hij had het verprutst. Zowel hij als zijn opdrachtgever had een 'tientje' gekregen, tien jaar. Pelican Bay, en daarvoor San Quentin, werd als een misdaadschool beschouwd, op sommige vlakken even prestigieus als Peters mba-titel van Harvard. 'Wat ga je nu doen, Carl?' informeerde Stark, alsof ze hun vakantieplannen bespraken of een zaak die ze van plan waren samen op te zetten. Twee ondernemers die hun toekomst bespraken.

'Ik heb een paar ideeën. Ik moet me eerst melden bij de reclassering, en er zijn een paar mensen die ik wil spreken over een baan.' Waters had familie in de buurt en maakte al jaren plannen.

'Ik werk op een boerderij, tomaten inpakken,' bracht Stark te berde. 'Het is klotewerk, maar het betaalt redelijk. Uiteindelijk wil ik graag op een vrachtwagen rijden, maar ze vinden dat ik eerst drie maanden moet inpakken, zodat ze me kunnen leren kennen. Ik heb nog twee maanden te gaan. Ze hebben trouwens nog mensen nodig, mocht je werk zoeken,' stelde Stark terloops voor in een poging behulpzaam te zijn.

'Ik ga eerst kijken of ik een kantoorbaantje kan krijgen. Ik ben een watje geworden.' Waters glimlachte. Hij zag er allesbehalve soft uit, was in een uitstekende conditie, maar fysieke arbeid trok hem niet. Hij wilde proberen om zich bij iets beters naar binnen te werken. En met een beetje geluk zou dat lukken. De kwartiermeester voor wie hij de afgelopen twee jaar had gewerkt, had hem een positief getuigschrift meegegeven, en in de gevangenis had hij behoorlijke computervaardigheden ontwikkeld. En dankzij de artikelen die hij had geschreven, was hij nu een redelijk schrijver. Hij wilde nog steeds een boek uitgeven over zijn leven in de gevangenis.

De twee mannen kletsten een poosje en gingen vervolgens samen een hapje eten. Ze moesten zich aan- en afmelden en uiterlijk om negen uur weer binnen zijn. Het enige waaraan Carlton Waters kon denken toen hij met Malcolm naar het restaurant liep, was hoe vreemd het voelde om weer door een straat te lopen en uit eten te gaan. Hij had het vierentwintig jaar niet meer gedaan, sinds zijn zeventiende. Zestig procent van zijn leven had hij in de bak gezeten, zonder ooit zelf een trekker te hebben overgehaald. Tenminste, dat had hij de rechter wijsgemaakt, en men had het tegendeel nooit kunnen bewijzen. Het was nu achter de rug. Hij had in de gevangenis meer geleerd dan hij ergens anders ooit gedaan zou hebben. De vraag was wat hij ermee ging doen. Op het moment had hij nog geen idee.

Fernanda pikte Ashley en Sam op van school, zette Ashley af bij de balletschool en reed met Sam naar huis. Zoals gewoonlijk troffen ze Will aan in de keuken. Hij bracht de meeste tijd thuis etend door, al was hem dat niet aan te zien. Hij was atletisch gebouwd, slank en sterk, en net iets langer dan 1.80 m. Allan was 1.86 geweest en ze ging er dan ook van uit dat Will die lengte ook snel zou bereiken.

'Hoe laat begint je wedstrijd?' vroeg Fernanda terwijl ze een glas melk inschonk voor Sam, een appel op een bord met koekjes legde en dat voor hem neerzette. Will at een boterham die hij zo royaal had belegd met kalkoen, tomaten en kaas dat het leek alsof hij elk moment kon exploderen, terwijl de mosterd en mayonaise eraf dropen. Die jongen kon eten.

'Pas om zeven uur,' antwoordde Will tussen twee happen door. 'Ga je mee?' Hij keek haar aan en deed alsof het hem niet uitmaakte, maar ze wist wel beter. Ze ging altijd mee.

Zelfs nu, nu ze zoveel andere dingen aan haar hoofd had. Ze vond het prettig om er voor hem te zijn, en bovendien was het haar werk, althans tot nog toe. Binnenkort zou ze iets anders moeten doen. Maar voor nu was ze nog steeds fulltime moeder en ze genoot van elke minuut. Samen zijn met haar kinderen was haar sinds Allan er niet meer was nog dierbaarder geworden.

'Ik mis er toch nooit een?' Ze glimlachte naar hem en zag er vermoeid uit. Ze deed haar best niet te denken aan de nieuwe stapel rekeningen die ze in de doos had gestopt voordat ze de kinderen van school ging halen. Het leken er elke dag meer te worden. Ze had er geen idee van gehad hoeveel Allan had uitgegeven, laat staan hoe ze alles nu moest betalen. Het huis zou binnenkort verkocht moeten worden, tegen een zo hoog mogelijke prijs. Ze probeerde er niet aan te denken terwijl ze met Will sprak. 'Tegen wie spelen jullie?'

'Een team uit Marin. Ze zijn waardeloos. We moeten kunnen winnen.' Hij glimlachte naar haar en ze grijnsde terug, terwijl Sam de koekjes opat en de appel liet liggen.

'Goed zo. Eet je appel op, Sam,' zei ze zonder haar hoofd om te draaien, en hij kreunde ten antwoord.

'Appels vind ik vies,' mopperde hij. Het was een schattig zesjarig ventje met felrood haar, sproeten en bruine ogen.

'Neem dan een perzik. Je moet ook wat fruit eten, niet alleen koekjes.' Ondanks alle rampspoed ging het leven door. Sportwedstrijden, ballet, naschoolse snacks. Ze leefde het leven van alledag, voornamelijk voor hen, maar ook voor zichzelf. Haar kinderen waren het enige wat haar erdoorheen sleepte.

'Will eet ook geen fruit,' zei Sam met een nukkig gezicht. Ze had er zogezegd van elke kleur een: Will had donker haar, net als zijn vader, Ashley was blond zoals zijzelf en Sam had knalrood haar, maar niemand wist wiens genen daarvoor verantwoordelijk waren geweest. Voorzover ze wisten, kwamen er in beide families geen roodharigen voor. Met zijn grote, bruine ogen en al zijn sproeten leek hij op een kind uit een reclamespotje of tekenfilm.

'Will eet vrijwel alles wat hij in de koelkast kan vinden; hij heeft geen ruimte meer voor fruit.' Ze gaf Sam een perzik en een mandarijntje en keek op haar horloge. Het was even over vieren, en als Will om zeven uur een wedstrijd had, wilde ze om zes uur aan tafel. Om vijf uur moest ze Ashley van ballet halen. Haar leven was verdeeld in kleine blokken, dat was altijd al zo geweest, maar nu had ze niemand meer die haar erbij kon helpen. Kort nadat Allan was overleden, had ze de huishoudster ontslagen, evenals de au pair die haar had geholpen met de zorg voor Sam. Ze had op al hun uitgaven bezuinigd en deed nu alles zelf, inclusief het huishouden. Maar de kinderen vonden het blijkbaar niet erg. Ze vonden het fijn dat ze altijd in de buurt was, hoewel ze wist dat ze hun vader misten.

Samen gingen ze aan de keukentafel zitten, terwijl Sam klaagde over een vierdeklasser die hem laatst op school had gepest. Will zei dat hij die week een natuurkundeproject af moest hebben en vroeg haar of ze koperdraad voor hem kon kopen. Vervolgens adviseerde Will zijn broertje hoe hij met pestkoppen om moest gaan. Hij zat op de middelbare school, de andere twee gingen nog naar de basisschool. Will deed het sinds januari nog steeds goed op school, maar Ashleys cijfers waren achteruitgegaan, en de onderwijzer van Sam vertelde dat Sam vaak huilde. Ze waren nog steeds in shock, net als Fernanda. Ze kon de hele dag wel huilen. De kinderen waren er al bijna aan gewend. Elke keer dat Will of Ashley haar kamer in liep, leek ze in tranen. Ze probeerde zich goed te houden voor Sam, hoewel hij al vier maanden bij haar in bed sliep en haar soms ook hoorde sniffen. Dat deed ze zelfs in haar slaap. Ashley had enkele dagen geleden nog bij Will geklaagd dat hun moeder nooit meer lachte, dat ze zelfs amper glimlachte.

Hun moeder leek wel een zombie.

'Dat komt wel weer,' had Will verstandig gezegd. 'Gun haar een beetje tijd.' Hij gedroeg zich tegenwoordig eerder als volwassene dan als kind en probeerde in zijn vaders voetsporen te treden.

Ieder voor zich had tijd nodig om te herstellen, en Will probeerde de man van het gezin te zijn, meer dan Fernanda goed voor hem vond. Soms had ze het gevoel dat ze hem tot last was. Hij zou die zomer op hockeykamp gaan, en ze was blij voor hem. Ashley had plannen gemaakt om naar Tahoe te gaan, met een vriendinnetje, en Sam zou naar dagkamp gaan en bij haar in de stad blijven. Ze was blij dat haar kinderen het druk zouden hebben. Het gaf haar tijd om na te denken en te doen wat ze moest doen, met hulp van hun advocaat. Ze hoopte maar dat ze het huis, zodra ze het op de markt bracht, kwijt zou raken, hoewel ook dat een schok voor de kinderen zou zijn. Ze had nog geen idee waar ze zouden gaan wonen als het huis eenmaal was verkocht. In elk geval in iets kleins en goedkoops. Ze wist dat het op een dag zou uitkomen dat Allan platzak was en zwaar in de schulden zat op het moment dat hij overleed. Ze had tot nu toe alles in het werk gesteld om hem te beschermen, maar uiteindelijk zou de waarheid toch aan het licht komen. Het was niet iets wat je voor altijd geheim kon houden, hoewel ze er bijna zeker van was dat nog niemand het wist. De rouwadvertentie was prachtig geweest, een waardige tekst waarin hem veel lof werd toegezwaaid - voor wat het waard was. Ze wist dat Allan het zo had gewild.

Toen ze even voor vijven van huis ging om Ashley op te halen, vroeg ze Will een oogje op Sam te houden. Vervolgens reed ze naar de balletschool van San Francisco, waar Ashley drie keer per week les had. Ook dat zou ze zich niet lang meer kunnen veroorloven. Als puntje bij paaltje kwam, kon ze hen alleen nog maar naar school laten gaan, een dak boven het hoofd bieden en te eten geven. Voor de rest viel er weinig te halen, tenzij ze een geweldige baan vond, wat niet erg waarschijnlijk was. Het maakte niet meer uit. Weinig maakte nog uit. Ze leefden nog en hadden elkaar. Dat was het enige wat nu belangrijk voor haar was. Regelmatig vroeg ze zich af waarom Allan dat niet had begrepen. Dat hij liever doodging dan zijn fouten onder ogen zien, of zijn ongeluk of zijn beroerde beoordelingsvermogen, of alledrie. Hij was in de ban geweest van een soort zakenkoorts, die hem naar de rand van de afgrond en erover had gebracht, ten koste van iedereen. Fernanda en de kinderen hadden veel liever hém gehad dan al het geld. Uiteindelijk was er weinig goeds van gekomen. Leuke momenten, mooi speelgoed, veel huizen en appartementen, die ze helemaal niet nodig hadden. Een boot en een vliegtuig, in haar ogen onnodige verkwistingen. De kinderen hadden hun vader verloren, en zij haar echtgenoot. Het was een veel te hoge prijs voor vier jaar in overdadige luxe leven. Ze zou willen dat hij nooit zoveel geld had verdiend en dat ze nooit uit Palo Alto waren vertrokken. Ze was nog altijd in gedachten verzonken, zoals vaak, toen ze in Franklin Street voor de balletschool stopte. Ashley kwam net in haar tutu en op gymschoenen het gebouw uit lopen, haar spitzen in de hand.

Zelfs op twaalfjarige leeftijd zag Ashley er al mooi uit, met haar lange, steile, blonde haar, net als dat van Fernanda. Ze had prachtige gelaatstrekken en een fraai figuurtje. Ze veranderde geleidelijk van meisje in vrouw, maar Fernanda ging het allemaal veel te snel. De serieuze blik in haar ogen deed haar ouder lijken dan ze was. In de afgelopen vier maanden waren ze allemaal volwassenen geworden. Fernanda voelde zich honderd jaar ouder, niet veertig, wat ze deze zomer zou worden.

'Hoe ging het?' vroeg ze Ashley toen die op de passagiersstoel plaatsnam; de auto's achter haar begonnen te toeteren. Zodra Ashley zat en haar gordel had omgedaan, reed ze weg.

'Ging wel.' Terwijl ze altijd met passie over haar balletlessen sprak, zag ze er nu moe en verre van enthousiast uit. Alles leek meer inspanning te vergen, en dat gold voor iedereen. Fernanda had het gevoel dat ze al maanden tegen de stroom in zwom. En Ashley oogde precies zo. Ze miste haar vader, net zoals haar broers en moeder deden.

'Will heeft vanavond een wedstrijd. Ga je mee?' vroeg Fernanda terwijl ze in de spits in noordelijke richting op Franklin Street reden.

Ashley schudde haar hoofd. 'Ik heb huiswerk.' Ze deed in elk geval haar best, hoewel dat niet uit haar cijfers bleek. Maar Fernanda deed er niet moeilijk over. Ze wist dat ze nu zelf ook geen goede cijfers zou kunnen halen en had het gevoel dat ze op dit moment voor alles zakte. Alleen al een paar telefoontjes plegen, de rekeningen afhandelen, het huis schoonhouden, voor de kinderen zorgen en dag in dag uit de realiteit onder ogen zien, was bijna meer dan ze aankon.

'Ik zou graag willen dat je vanavond op Sam past als ik weg ben, oké?' Ashley knikte. Fernanda had hen nooit eerder alleen gelaten, maar er was nu niemand meer die op hen kon passen. Fernanda had niemand die ze kon bellen om haar te helpen. Hun plotselinge succes had hen van iedereen vervreemd, en hun plotselinge armoede des temeer. De vriendinnen die ze jaren had gehad, voelden zich ongemakkelijk bij haar plotselinge rijkdom. Hun leven was te verschillend geworden omdat ze er een nieuwe levensstijl op na hield. Allans succes en de zorgen waarmee hij haar had achtergelaten, hadden haar alleen maar verder geïsoleerd. Ze screende al haar binnenkomende telefoontjes en belde zelden terug. Er was niemand met wie ze wilde praten, behalve haar kinderen. En hun advocaat. Ze had alle klassieke symptomen van een depressie, maar wie zou dat niet hebben? Ze was op haar negenendertigste ineens weduwe geworden en stond op het punt alles te verliezen, zelfs hun huis. Het enige wat ze nog over had, waren haar kinderen.

Toen ze thuiskwamen maakte ze het eten klaar en zette het om zes uur op tafel. Ze had hamburgers en salade gemaakt, met daarbij een schaal patat. Het was geen gezonde maaltijd, maar ze zouden het tenminste opeten. Zelf speelde ze met haar eten, nam zelfs niet de moeite een hamburger op haar bord te leggen en de salade verdween grotendeels in de vuilnisbak. Ze had bijna nooit honger, en dat gold ook voor Ashley. Die was de afgelopen vier maanden langer en magerder geworden, waardoor ze er ineens veel ouder uitzag.

Ashley zat boven huiswerk te maken en Sam keek televisie toen Fernanda en Will om kwart voor zeven naar het Presidio vertrokken. Hij droeg zijn sportschoenen en zijn honkbalattributen en was niet erg spraakzaam. Ze waren beiden stil en in gedachten verzonken, en toen ze aankwamen, ging ze bij de andere ouders op de tribune zitten. Niemand zei wat tegen haar, en zelf nam ze ook niet de moeite om een gesprek aan te knopen. Mensen wisten niet wat ze tegen haar moesten zeggen. Haar verdriet maakte dat iedereen zich ongemakkelijk voelde. Het was bijna alsof de mensen bang waren dat verlies besmettelijk was. Vrouwen met een veilig, comfortabel, normaal leven en een echtgenoot wilden niet in haar nabijheid zijn. Ineens was ze, voor het eerst in zeventien jaar, alleenstaand en terwijl ze in stilte naar de wedstrijd keek, voelde ze zich een paria.

Will scoorde twee homeruns. Zijn team won met zes-nul, en toen ze terug naar huis reden, zag hij er blij uit. Winnen vond hij geweldig, verliezen afschuwelijk.

'Zin in pizza?' bood ze aan. Hij twijfelde even en knikte. Vervolgens rende hij het restaurant binnen met het geld dat ze hem had gegeven en kocht een grote pizza met alles erop en eraan. Hij glimlachte naar haar toen hij weer in de auto stapte en met de doos op schoot plaatsnam.

'Bedankt, mam... dat je mee bent gegaan...' Hij wilde nog iets tegen haar zeggen, maar wist niet hoe. Hij wilde tegen haar zeggen dat het veel voor hem betekende dat ze altijd meeging en vragen waarom zijn vader dat nooit had gedaan. In elk geval niet meer sinds hij heel klein was geweest. Hij had zijn oudste zoon zelfs nog nooit zien hockeyen. Allan had hem meegenomen naar de World Series en de Super Bowl met een paar zakenpartners, maar dat was toch anders geweest. Hij ging nooit naar Wills wedstrijden. Zij wel, en terwijl ze naar huis reden, keek ze naar hem, en hij glimlachte naar haar. Het was een van die gouden momenten tussen moeders en hun kinderen die je de rest van je leven bijblijven.

De lucht boven de baai was zachtroze en lila toen ze hun oprit opreed. Ze bleef er een tijdje naar kijken terwijl Will met zijn pizza uitstapte. Voor het eerst in maanden had ze een goed gevoel van rust en welzijn, alsof ze bestand was tegen wat het leven haar voor de voeten wierp. Ze zouden het allemaal wel overleven. Misschien komt het toch nog goed zei ze tegen zichzelf terwijl ze de auto op slot deed en Will de treden naar het huis op volgde. Ze glimlachte in zichzelf, en hij was al in de keuken toen ze de deur zacht achter zich dicht drukte.

5

Twee dagen nadat hij was vrijgekomen, meldde Carlton Waters zich volgens afspraak bij zijn reclasseringsambtenaar. Hij bleek dezelfde als Malcolm Stark te hebben, en ze gingen dan ook samen. Waters kreeg te horen dat hij zich net als Stark wekelijks moest melden. Hij was vastbesloten op het rechte pad te blijven. Met het geld dat hij verdiende op de tomatenkwekerij lukte het hem het hoofd boven water te houden, kon hij eten in de plaatselijke koffieshop en een paar biertjes nemen. Waters had gesolliciteerd naar een baan op de boerderij waar Stark werkte. Ze hadden hem gezegd dat ze maandag uitsluitsel konden geven.

De twee mannen hadden afgesproken om het weekend samen op te trekken, hoewel Carl wel had gezegd dat hij zondag zijn familie wilde opzoeken. Ze mochten het district niet zonder toestemming verlaten, maar Waters had Stark verteld dat zijn familie maar een busrit ervandaan woonde. Hij had hen sinds zijn jeugd niet meer gezien. Op zaterdagavond aten ze in een nabijgelegen wegrestaurantje, dronken wat in een kroeg, keken naar een honkbalwedstrijd op televisie en waren om negen uur terug in het centrum. Geen van beiden zocht problemen. Ze hadden hun tijd uitgezeten, verlangden naar rust en vrijheid en wilden uit de penarie blijven. Waters zei dat hij hoopte de baan te krijgen waarnaar hij de dag ervoor had gesolliciteerd, en anders zou hij snel naar iets anders gaan uitkijken. Maar hij maakte zich geen zorgen. De twee mannen lagen om tien uur in hun stapelbed, en toen Stark de volgende dag om zeven uur opstond, was Carl al vertrokken. Hij had een briefje achtergelaten waarin stond dat hij naar zijn familie was gegaan en hem die avond wel weer zou zien. Stark zag later dat Carl zich om halfzeven die ochtend in het logboek had afgemeld. De rest van de dag bracht hij in het rehabilitatiecentrum door, terwijl hij naar balsporten op televisie keek en een praatje met de anderen maakte. Over Carls familiebezoekje dacht hij verder niet meer na. Hij had gezegd dat hij zijn familie zou opzoeken, en als iemand hem vroeg waar Carl was, zei hij dat ook.

Vanaf vroeg in de middag trok Malcolm Stark met Jim Free op. Ze liepen naar een nabijgelegen eettentje en bestelden taco's. Free was de man die zich had laten inhuren om iemands vrouw te vermoorden. Hij had de opdracht verprutst, met als resultaat dat beide mannen in de gevangenis waren beland. Maar ex-gedetineerden spraken nooit over hun criminele verleden. In de gevangenis gebeurde dat nog wel eens, maar in de buitenwereld waren ze vastbesloten het verleden achter zich te laten. Je kon aan Free zien dat hij had gezeten. Zijn beide armen zaten onder de tatoeages en hij had de welbekende gevangenistranen op zijn gezicht getatoeëerd. Hij zag eruit alsof hij voor niets of niemand bang was. Hij kon voor zichzelf zorgen en dat straalde hij ook uit.

De twee mannen spraken over de wedstrijd die ze die avond hadden gezien, aten hun taco's en praatten over andere wedstrijden, spelers die ze bewonderden, slaggemiddelden en historische honkbalmomenten, die ze graag hadden kunnen bijwonen. Het was een gesprek dat mannen overal konden voeren, en Stark glimlachte toen Free begon over een meisje dat hij kortgeleden had leren kennen. Hij had haar ontmoet in het benzinestation waar hij werkte. Direct ernaast lag een koffieshop, waar zij bediende. Hij beweerde dat ze het mooiste meisje was dat hij ooit had gezien en dat ze een beetje op Madonna leek, wat Stark in lachen deed uitbarsten. Zulke omschrijvingen had hij vaker gehoord, in de bak, maar hij zette altijd vraagtekens bij het gezichtsvermogen van de mannen in kwestie. Als hij de betreffende vrouwen ontmoette, bleken ze totaal niet te voldoen aan hun beschrijving. Maar als Jim Free het vond, ging hij er niet tegenin. Een man had recht op zijn dromen en illusies.

'Weet ze dat je hebt gezeten?' vroeg Malcolm Stark belangstellend.

'Ja, dat heb ik haar verteld. Haar broer heeft als kind voor autodiefstal gezeten; ze leek het niet erg te vinden.' Er waren veel mensen die de tijd leken te meten in termen van wie naar de gevangenis ging, voor hoe lang, en het leek hun niet te deren. Het was als een club, of een geheim genootschap. Ze wisten elkaar altijd weer te vinden.

'Ben je al eens met haar uit geweest?' Ook Stark had een vrouw op het oog - ze werkte bij de kwekerij - maar hij had haar nog niet durven benaderen, omdat hij twijfelde aan zijn versiertechnieken.

'Ik wil haar dit weekend mee uit vragen,' zei Free opgelaten. Tijdens hun detentie droomden ze allemaal van romantiek en wilde seksuele uitspattingen. Eenmaal vrij waren die moeilijker te realiseren dan ze hadden verwacht. Ze waren nieuwelingen in de echte wereld, in verscheidene opzichten. En vrouwen versieren leek wel het moeilijkste. Meestal trokken de mannen in het rehabilitatiecentrum samen op, behalve degenen die getrouwd waren. Maar ook hun kostte het enige tijd om hun echtgenote weer te leren kennen. Ze waren zo gewend geraakt aan een mannenwereld zonder vrouwen dat het in veel opzichten gemakkelijker was om in een wereld van mannen te blijven hangen, zoals priesters of mannen die te lang in het leger hadden gezeten. Vrouwen brachten het evenwicht uit balans. Een mannengemeenschap was bekend terrein voor hen, en eenvoudiger.

Stark en Free zaten die avond samen op de trap voor het centrum te kletsen toen Carlton Waters aan kwam lopen. Hij zag er relaxed en op zijn gemak uit en glimlachte naar de twee mannen alsof hij een leuke dag achter de rug had. Hij droeg een losgeknoopt, blauw katoenen overhemd over een t-shirt, een spijkerbroek en stoffige cowboylaarzen. Hij had bijna een kilometer vanaf de bushalte gelopen, over een zanderige weg, op een prachtige lenteavond. Hij leek in een goed humeur want hij glimlachte en oogde ontspannen.

'Hoe was het met je familie?' vroeg Stark beleefd. Het was vreemd dat manieren hier buiten belangrijk waren en dat je geacht werd interesse te tonen. In de gevangenis deed je er verstandig aan om je vooral met je eigen zaken te bemoeien en geen vragen te stellen. In instellingen als Pelican Bay namen mensen er zelfs aanstoot aan als er vragen werden gesteld.

'Wel goed, denk ik. Er moet iets gebeurd zijn. Ik heb zelfs een keer moeten overstappen om bij hun boerderij te komen en toen bleken ze verdomme niet thuis te zijn. Ik had hun verteld dat ik zou komen, maar blijkbaar zijn ze het vergeten. Ik heb er een tijd rondgehangen, even op de veranda zitten wachten en ben toen naar het dorp gelopen om een hapje te gaan eten. Vervolgens heb ik de bus teruggenomen.' Hij leek er niet van te balen. Het voelde gewoon goed om weer in een bus ergens naartoe te reizen en in de zon te lopen. Dat had hij sinds zijn kindertijd niet meer kunnen doen. En zoals hij op de trap naast hen ging zitten, leek het ook wel een kind. Hij zag er gelukkiger uit dan de dag ervoor. De vrijheid deed hem goed. Het was alsof er een last van zijn schouders was gevallen, terwijl hij achteroverleunde en Malcolm Stark naar hem grijnsde. Als Stark grijnsde, kon je zien dat hij bijna geen kiezen meer had, alleen nog tanden.

'Als ik niet beter wist, zou ik zeggen dat je helemaal niet bij je familie bent geweest maar de dag met een vrouw hebt doorgebracht,' plaagde Stark. Waters had de verzadigde, lichtzinnige blik van iemand die net seks had gehad.

Carlton Waters lachte hard om wat Stark had gezegd, gooide een steentje op de weg en zei verder niets. En om negen uur stonden ze op, rekten zich uit en liepen naar binnen. Ze wisten wanneer ze binnen moesten zijn. Ze tekenden het logboek en liepen naar hun kamer. Waters en Stark praatten nog een poosje op hun stapelbed, en Jim Free ging naar zijn eigen kamer. Ze waren gewend aan de bekende, vredige routine dat 's avonds de deuren dichtgingen en hadden geen bezwaar tegen huisregels of de avondklok.

Stark moest de volgende dag om zes uur op voor zijn werk, en om tien uur lagen beiden, volgens de huisregels, op één oor. Als je naar hen keek zoals ze daar vredig lagen te slapen, zou je niet vermoeden dat dit gevaarlijke mannen waren, of waren geweest, en dat ze voordat ze hier kwamen de wereld ongelooflijk veel schade hadden toegebracht. Het was te hopen dat ze, grotendeels, hun lesje hadden geleerd.

6

Zoals gewoonlijk bracht Fernanda haar weekend door met de kinderen. Ashley had een repetitie voor een balletvoorstelling in juni, en na afloop zette Fernanda haar af voor een bioscoopbezoek en een etentje met vriendinnen. Fernanda bracht haar overal naartoe, met Sam naast zich op de passagiersstoel. Ze had voor zaterdag een vriendje uitgenodigd om thuis met hem te komen spelen, en terwijl Ashley aan het repeteren was, zouden ze naar een van Wills wedstrijden gaan. De kinderen hielden haar bezig, en dat vond ze heerlijk. Het was haar redding.

Op zondag moest ze wat papierwerk afhandelen, terwijl Ashley sliep, Sam naar een videofilm keek en Will aan zijn natuurkundeproject werkte met op de achtergrond het dreunende geluid van de Giants op de televisie in zijn kamer. Het was een saaie wedstrijd, en de Giants stonden op verlies, dus schonk hij er niet veel aandacht aan. Fernanda probeerde zich tevergeefs te concentreren op het invullen van de belastingformulieren die haar advocaat haar had gegeven. Ze had meer gevoeld voor een strandwandeling met de kinderen. Tijdens de lunch had ze het voorgesteld, maar niemand was ervoor te porren geweest. Ze wilde alleen maar weg van haar belastingwerk. Toen ze even pauze nam en de keuken in liep voor een kopje thee, hoorde ze ineens een luide knal, die behoorlijk dichtbij klonk. Het klonk alsof het direct naast hen was en er volgde een lange stilte, waarin Sam de keuken in rende en haar geschrokken aanstaarde.

'Wat was dat?' vroeg hij haar met een bezorgd gezicht.

'Ik weet het niet. Het klonk wel hard,' antwoordde Fernanda. In de verte hoorden ze sirenes loeien.

'Het klonk gigantisch,' corrigeerde Will haar terwijl hij naar binnen rende. Even later kwam ook Ashley met een verwarde blik de trap af lopen. Met z'n allen stonden ze zich nu in de keuken af te vragen wat er was gebeurd. Het klonk alsof de sirenes nu in hun straat waren, en ze kwamen snel dichterbij. Het waren er een heleboel, en drie politiewagens scheurden met zwaailichten langs hun huis.

'Wat denk je dat het was, mam?' vroeg Sam opnieuw opgewonden. Het klonk alsof er een bom was ontploft in het huis van een van hun buren, hoewel Fernanda dat niet waarschijnlijk vond.

'Misschien wel een gasexplosie,' stelde ze voor, terwijl ze uit het raam keken en meer zwaailichten voorbij zagen racen. Ze openden de voordeur en tuurden naar buiten. Er hadden zich tientallen politiewagens in hun straat verzameld, terwijl er steeds meer arriveerden en drie brandweerwagens voorbijzoefden. Fernanda en de kinderen liepen naar het trottoir en zagen even verderop een auto in brand staan waarop brandweerlieden hun waterslangen richtten. Mensen waren hun huizen uitgestormd, liepen over straat en praatten met elkaar. Een aantal probeerde de brandende auto uit nieuwsgierigheid te benaderen, maar de politie gebaarde hen achteruit te gaan, terwijl de auto van de politiecommissaris arriveerde. Toen de vlammen op de auto gedoofd werden, was de meeste opwinding al voorbij.

'Het ziet ernaar uit dat er een auto in brand is gevlogen en dat de gastank is ontploft,' verklaarde Fernanda praktisch. Er was een eind gekomen aan alle commotie, maar overal stonden nog politieagenten en brandweerlieden. De politiecommissaris stapte uit zijn auto.

'Misschien was het wel een autobom,' zei Will opgewonden terwijl ze buiten stonden en daarna naar binnen gingen met een klagende Sam. Hij wilde de brandweerwagens zien, maar de politie liet niemand dichtbij komen. Op straat omcirkelde een groep politieagenten de plaats delict, en er kwamen nog meer agenten aan rijden. Een brandende auto was misschien niet zo bijzonder, maar de explosie had wel heel indrukwekkend geklonken. Ze was zich kapot geschrokken.

'Ik denk niet dat het een autobom was,' merkte Fernanda op toen ze weer terug in huis waren. 'Een exploderende gastank geeft denk ik een behoorlijk grote knal. Hij stond waarschijnlijk al een tijdje in brand zonder dat iemand het had gezien.'

'Waarom zou een auto in brand vliegen?' vroeg Ashley verward. Het leek haar dom toe, maar de knal had hoe dan ook griezelig geklonken.

'Dat gebeurt wel eens. Misschien heeft iemand zonder het te merken een sigaret laten vallen, of zoiets. Misschien was het vandalisme,' hoewel dat niet waarschijnlijk was. Vooral in hun buurt. Fernanda wist niets anders te zeggen om het te verklaren.

'Ik denk wel dat het een autobom was,' zei Will, blij om even weg te kunnen bij zijn natuurkundeproject. Hij vond het een stom project, en elk excuus om het te laten liggen was geldig, vooral een autobom.

'Je speelt te veel met je Nintendo,' zei Ashley met een blik vol walging in de richting van Will. 'Alleen in films en op televisie worden auto's opgeblazen.'

Vervolgens pakten ze allemaal hun activiteiten weer op. Fernanda ging verder met haar belastingwerk voor haar advocaat, Jack Waterman. En terwijl Will de kamer uit liep, zei hij dat hij niet verder kon met zijn project zonder koperdraad, en zijn moeder beloofde hem dat ze het maandag zou kopen. Ashley keek met Sam naar de laatste minuten van de videoband. Pas twee uur later reed de laatste politiewagen weg. De brandweerwagens waren al lang daarvoor vertrokken. Alles was weer rustig toen Fernanda eten ging maken. Ze wilde net de afwas in de vaatwasser zetten toen de deurbel rinkelde. Bij de voordeur twijfelde ze even, keek door het kijkgaatje en zag buiten twee mannen staan die met elkaar praatten. Ze kende ze niet. Gehuld in een spijkerbroek en t-shirt en met natte handen vroeg ze wie het waren. Ze antwoordden dat ze van de politie waren, maar zo zagen ze er niet uit. Geen van beiden droeg een uniform, en ze overwoog de deur niet open te doen, toen een van hen zijn badge voor het kijkgaatje hield. Beiden zagen er respectabel uit en verontschuldigden zich dat ze haar stoorden, terwijl ze hen verward aankeek.

'Is er iets aan de hand?' Het kwam in eerste instantie niet bij haar op dat hun bezoek iets te maken kon hebben met de auto die ze die middag hadden zien branden, of de explosie die ze hadden gehoord toen de gastank ontplofte. Ze kon zich niet voorstellen waarom ze haar wilden spreken, en heel even deed het haar terugdenken aan de angstige dagen na Allans dood, toen ze met de autoriteiten in Mexico geconfronteerd werd.

'We zouden u graag even willen spreken.' Het waren twee agenten in burger, een Aziatische en een blanke man. Beiden zagen er goed verzorgd uit en waren in de veertig. Ze droegen sportjacks, een overhemd en das. Ze stelden zich voor als rechercheur Lee en Stone, en overhandigden haar in de hal hun visitekaartje. Er ging niets dreigends van hen uit, en de Aziatische man keek haar glimlachend aan. 'Het was niet onze bedoeling u bang te maken, mevrouw. Er heeft vanmiddag even verderop een incident plaatsgevonden. Als u thuis was, hebt u het vast gehoord.' Hij was aardig en beleefd en stelde haar meteen op haar gemak.

'Ja, dat klopt. Het leek alsof er een auto in brand stond, ik was ervan uitgegaan dat de gastank was ontploft.'

'Dat is een aannemelijke veronderstelling,' merkte rechercheur Lee op. Hij nam haar op, alsof hij naar iets zocht. Iets in haar leek hem te intrigeren. De andere rechercheur zei niets. Hij liet zijn partner het woord doen.

'Wilt u verder komen?' vroeg Fernanda. Het was duidelijk dat ze nog niet van plan waren te vertrekken.

'Zou dat mogen? Het duurt niet lang.' Ze ging hen voor naar de keuken en zag haar sandalen onder de keukentafel staan. Ze zagen er allebei zo respectabel uit dat ze zich opgelaten voelde dat ze hen op blote voeten te woord stond.

'Wilt u gaan zitten?' Ze gebaarde naar de keukentafel, die bijna afgeruimd was. Ze pakte een sponsje om de laatste kruimels weg te vegen, gooide die in de gootsteen en ging vervolgens bij hen aan tafel zitten. 'Wat is er gebeurd?'

'Dat zijn we nog aan het uitzoeken. We willen de buren een aantal vragen stellen. Waren er nog meer mensen in huis toen u de explosie hoorde?' Ze zag hem in de rondte kijken en de smaakvolle keuken opnemen. Het was een grote, mooie ruimte met witgranieten aanrechtblad, ultramoderne apparatuur en een grote, witte, Venetiaanse kroonluchter van glas. Het was een imposant, groot en statig huis, helemaal in overeenstemming met Allans succes ten tijde van de koop. Maar zelf zag ze er heel normaal en ontspannen uit, terwijl rechercheur Lee haar spijkerbroek, t-shirt en haren - die ze losjes bij elkaar had gebonden met een elastiekje - opnam. Op het eerste gezicht zou je denken dat ze een tiener was, en ze was bezig geweest met het eten, wat hem verbaasde. In een huis als het hare had hij een kok verwacht, geen mooie vrouw in spijkerbroek op blote voeten.

'Mijn kinderen waren bij me,' zei ze, en hij knikte.

'Nog meer mensen?' Behalve een kok had hij ook dienstmeisjes en een huishoudster verwacht. Het was het soort huis waarin je personeel verwachtte, een paar au pairs en misschien zelfs een butler. Het kwam hem vreemd voor dat ze hier de enige was. Misschien hadden ze op zondag wel een vrije dag, dacht hij.

'Nee, alleen wij. De kinderen en ik,' zei ze eenvoudig.

'Was uw man niet thuis?' vroeg hij. Ze aarzelde en keek weg. Ze vond het nog steeds vreselijk om uit te moeten leggen. Het was te nieuw, en het woord deed nog altijd pijn. 'Ik ben weduwe.' Haar stem klonk zacht en leek even te stokken. Ze had een hekel aan het woord weduwe.

'Sorry. Is een van jullie nog buiten geweest vlak voor de explosie?' Hij klonk vriendelijk terwijl hij zijn vragen stelde, en ze wist niet waarom, maar ze mocht hem wel. Tot dusver was rechercheur Lee de enige die zijn mond opendeed. De andere rechercheur, Stone, zweeg nog altijd. Maar ze zag hem om zich heen kijken en de keuken in zich opnemen. Ze leken alles in zich op te nemen, ook haar.

'Nee, we zijn daarna wel buiten geweest, maar daarvoor niet. Hoezo? Is er nog meer gebeurd? Heeft iemand de auto in brand gestoken?' Misschien was het toch kwade opzet geweest en geen onschuldige brand, dacht ze.

'Dat weten we nog niet.' Hij glimlachte vriendelijk. 'Hebt u naar buiten gekeken of iemand op straat gezien? Iets ongewoons of iemand die er verdacht uitzag?'

'Nee, ik zat achter mijn bureau te werken. Mijn dochter sliep volgens mij. Mijn ene zoon zat een videofilm te kijken en de andere was bezig met een project voor school.'

'Vindt u het goed als we het hun ook vragen?'

'Ja, dat is prima. Ik weet zeker dat de jongens het alleen maar spannend zullen vinden. Ik haal ze wel even.' Maar ze bleef plotseling staan in de deuropening en draaide zich om, alsof haar iets te binnen was geschoten. Ted Lee keek haar aan. 'Wilt u misschien iets drinken?' Ze keek van de een naar de ander, maar beiden schudden glimlachend hun hoofd en bedankten haar. Ze kwamen uiterst beleefd op haar over. 'Ik ben zo terug,' zei ze, en ze liep de trap op naar boven, naar de kamers van de kinderen. Ze vertelde hun dat beneden twee politieagenten zaten die hun een paar vragen wilden stellen. Zoals ze verwacht had, keek Ashley geïrriteerd. Ze was aan de telefoon en wilde niet gestoord worden. Sam reageerde opgewonden.

'Worden we gearresteerd?' Zijn blik verried zowel angst als hoop. Will keek lang genoeg van zijn Nintendo-spelletje op om een wenkbrauw op te trekken en geïntrigeerd te kijken.

'Had ik gelijk? Was het een autobom?' Hij keek haar met een verwachtingsvolle blik aan.

'Nee, dat geloof ik niet. Ze zeiden dat ze het nog niet wisten en dat ze jullie graag willen vragen of jullie iemand of iets verdachts hebben gezien. En nee, Sam, ze gaan ons niet arresteren. Ze zijn er niet van overtuigd dat jij het hebt gedaan.' Sam keek teleurgesteld, en Will stond op en volgde zijn moeder naar de trap, terwijl Ashley protesteerde.

'Waarom moet ik naar beneden? Ik sliep. Kun je dat niet zeggen? Ik ben in gesprek met Marcy.' Ze hadden serieuze zaken te bespreken, zoals die jongen uit de hoogste klas, die interesse in Ashley had getoond. Dat was voor haar veel belangrijker en interessanter dan de politie.

'Zeg maar tegen Marcy dat je terugbelt. Je mag de rechercheurs zelf vertellen dat je sliep,' zei Fernanda terwijl ze hen voorging naar beneden, de keuken in. De kinderen liepen achter haar aan naar binnen, en de twee rechercheurs stonden op en glimlachten. Het was een leuk stel kinderen, en zij was een leuke vrouw. Ted Lee kreeg ineens medelijden met haar, en uit de blik op haar gezicht toen ze vertelde dat ze weduwe was, had hij opgemaakt dat ze dat nog niet zo lang was. Hij voelde dingen goed aan na bijna dertig jaar vragen stellen en mensen observeren. Ze had er verdrietig bij gekeken toen ze antwoordde, maar ze zag er nu meer op haar gemak uit, omringd door haar kinderen. Hij kon zien dat de kleine roodharige jongen, die hem gebiologeerd aanstaarde, een echte dondersteen was.

'Mijn moeder zegt dat jullie ons niet gaan arresteren,' flapte Sam eruit, en iedereen in de keuken proestte het uit, terwijl Ted hem glimlachend aankeek.

'Dat klopt, jongeman. Maar misschien kun je ons wel helpen met het onderzoek. Hoe klinkt dat? Dan maken we van jou een echte hulpagent, en als je groot bent kun je rechercheur worden.'

'Ik ben nog maar zes,' zei Sam verontschuldigend, alsof hij hen graag had geholpen als hij ouder was geweest.

'Dat geeft niet. Hoe heet je?' Rechercheur Lee was goed met kinderen en stelde Sam meteen op zijn gemak.

'Sam.'

'Ik ben rechercheur Lee, en dit is mijn collega rechercheur Stone.'

'Was het een bom?' onderbrak Will hen, en Ashley rolde met haar ogen, ervan overtuigd dat het een domme vraag was. Het enige wat ze wilde was terug naar boven gaan om verder te bellen.

'Misschien,' antwoordde Ted Lee eerlijk. 'Het zou kunnen. We weten het nog niet zeker. Dat moet de technische recherche vaststellen. De auto wordt straks grondig onderzocht. Je zult je erover verbazen hoe veel ze te weten kunnen komen.' Hij vertelde de kinderen niet dat hij al wist dat het een bom was geweest. Het had geen zin om de buren bang te maken door het hun nu al te vertellen. Wat ze wilden weten, was wie het had gedaan. 'Is een van jullie nog buiten geweest, of heeft een van jullie nog uit het raam gekeken vóór de explosie?'

'Ikke,' zei Sam snel.

'Echt?' Zijn moeder keek hem verbijsterd aan. 'Ben je buiten geweest?' Het kwam haar onwaarschijnlijk voor, en ze keek hem sceptisch aan, net als zijn broer en zus. Ashley dacht dat hij loog om indruk op de politie te maken.

'Ik keek uit het raam, want de film was saai.'

'Wat heb je gezien?' vroeg Ted belangstellend. De jongen was ontzettend schattig en deed hem denken aan een van zijn eigen zoons toen die nog klein was. Hij had diezelfde openhartige, grappige manier van praten tegen vreemden gehad, en iedereen die hem had gekend, was dan ook verzot op hem geweest. 'Wat heb je gezien, Sam?' vroeg Ted terwijl hij op een van de keukenstoelen ging zitten, zodat hij niet boven hem uit torende. Ted was lang, en toen hij eenmaal zat, keek Sam hem zonder aarzeling recht in de ogen.

'Mensen die aan het zoenen waren,' zei Sam gedecideerd, met een blik vol afschuw.

'Uit het raam?'

'Nee, in de film. Daarom was-ie ook saai. Zoenen is stom.'

Zelfs Will moest erom lachen, en Ashley giechelde, terwijl Fernanda hem met een droevige glimlach aankeek en zich afvroeg of hij haar in het echte leven ooit nog zoenend zou zien. Waarschijnlijk niet. Ze duwde de gedachte weg, terwijl Ted verder ging met vragen stellen. 'Wat heb je buiten gezien?'

'Mevrouw Faber met haar hond. Die probeert me altijd te bijten.'

'Dat is dan geen lieve hond. Heb je nog meer mensen gezien?'

'Meneer Cooper met zijn golftas. Hij speelt elke zondag. En er liep nog een man op straat, maar die kende ik niet.'

'Hoe zag die eruit?' vroeg Ted bijna nonchalant.

Sam fronste terwijl hij nadacht. 'Dat weet ik niet meer. Ik weet alleen dat ik hem zag.'

'Zag hij er vreemd of eng uit? Kun je je nog iets van hem herinneren?' Sam schudde zijn hoofd.

'Ik weet alleen dat ik hem zag, maar ik lette niet echt op.

Ik keek naar meneer Cooper. Hij botste met zijn golftas tegen mevrouw Faber aan, en de hond begon te blaffen. Ik wilde kijken of de hond hem zou bijten.'

'En deed-ie dat?

'Nee. Mevrouw Faber trok aan de riem en schreeuwde tegen hem.'

'Schreeuwde ze tegen meneer Cooper?' vroeg hij met een glimlach, en Sam grijnsde. Hij vond Ted wel aardig, en het was leuk om zijn vragen te beantwoorden.

'Nee,' legde Sam geduldig uit. 'Ze schreeuwde tegen de hond, zodat hij meneer Cooper niet zou bijten. En toen ging ik weer naar de film kijken. En toen hoorde ik een hele harde knal.'

'En dat is alles wat je hebt gezien?'

Sam concentreerde zich en knikte vervolgens. 'O, en ik geloof dat ik ook een meisje zag dat ik niet kende. Ze rende weg.'

'Welke kant rende ze op?'

Sam wees in de richting van de plek waar de auto was opgeblazen.

'Hoe zag ze eruit?'

'Gewoon. Ze leek wel een beetje op Ashley.'

'Hoorde ze bij de man die jij niet kende?'

'Nee, hij liep de andere kant op, en ze botste tegen hem op. De hond van mevrouw Faber blafte ook tegen haar, maar ze rende gewoon langs. En meer heb ik niet gezien,' zei Sam overtuigend, waarna hij, in verlegenheid gebracht, naar de anderen keek. Hij was bang dat ze hem zouden beschuldigen van uitsloverij. Dat deden ze soms.

'Dat was heel goed van je, Sam.' Ted complimenteerde hem, en daarna keek hij zijn broer en zus aan.

'En jullie, jongens? Hebben jullie nog iets gezien?'

'Ik sliep,' zei Ashley, maar ze was niet langer vijandig. Ze mocht hem wel, en de vragen waren interessant.

'Ik zat aan mijn natuurkundeproject te werken,' voegde Will eraan toe. 'Pas toen ik de explosie hoorde, keek ik op. De wedstrijd van de Giants stond ook aan, maar de explosie was echt heel hard.'

'Dat geloof ik graag,' zei Ted knikkend, waarna hij weer opstond. 'Mocht jullie nog iets te binnen schieten, bel ons dan. Jullie moeder heeft onze telefoonnummers.' Ze knikten allemaal en Fernanda stelde hem op de valreep nog een vraag.

'Van wie was de auto? Van een van onze buren, of was het gewoon een auto die in onze straat stond geparkeerd?' Ze had het niet kunnen zien met al die brandweerauto's eromheen. De auto was toen al onherkenbaar geweest en in vlammen gehuld.

'Van rechter McIntyre, een van jullie buren. U kent hem vast wel. Hij is de stad uit, maar mevrouw McIntyre was wel thuis. Ze stond op het punt om ergens naartoe te rijden, en ze is behoorlijk geschrokken. Gelukkig was ze nog in huis toen het gebeurde.'

'Ik schrok ook heel erg,' zei Sam eerlijk.

'Wij allemaal,' gaf Fernanda toe.

'Het klonk alsof ze de hele straat opbliezen,' voegde Will eraan toe. 'Ik durf te wedden dat het een autobom was.'

'We laten het je weten,' bracht Ted te berde, maar Fernanda had zo het vermoeden dat ze dat niet zouden doen.

'Als het een bom was, denkt u dan dat hij specifiek voor rechter McIntyre bedoeld was?' vroeg Fernanda met hernieuwde interesse.

'Dat denk ik niet. Het was waarschijnlijk gewoon een willekeurige, dwaze actie.'

Maar deze keer geloofde ze hem niet. Er waren te veel politiewagens ter plaatse geweest, en de auto van de hoofdcommandant was wel heel snel gearriveerd. Ze begon te vermoeden dat Will gelijk had. Ze waren duidelijk naar iemand op zoek en voerden een nauwkeurig onderzoek uit. Te grondig, vond ze, voor een willekeurig brandje.

Rechercheur Lee bedankte haar, waarna hij en zijn partner hun goedenacht wensten en het huis verlieten. Met een peinzende blik sloot ze de deur achter hen.

'Dat was interessant,' zei ze tegen Sam. Hij voelde zich heel belangrijk na het beantwoorden van al hun vragen. Onderweg naar boven praatten ze erover na, en daarna liepen ze ieder weer naar hun eigen kamer. Fernanda ging verder met het opruimen van de keuken.

'Leuk ventje,' merkte Ted Lee tegen Jeff Stone op toen ze naar het volgende huis liepen, waar ook niemand iets gezien bleek te hebben. Ze belden bij alle huizen in de straat aan, ook bij de families Farber en Cooper, die Sam had genoemd. Niemand had iets gezien, althans, voorzover ze zich konden herinneren. Drie uur later, toen ze weer op kantoor waren en Ted een kop koffie voor zichzelf inschonk, zat hij nog steeds te denken aan het schattige roodharige jochie. Hij deed net koffiemelk bij zijn koffie toen Jeff een willekeurige opmerking maakte.

'We hebben deze week een uitdraai over Carlton Waters ontvangen. Herinner je je hem nog? Die vent die op zijn zeventiende een aantal mensen vermoordde, als volwassene werd berecht, miljoenen keren in beroep is gegaan, tevergeefs gratie probeerde te krijgen en deze week voorwaardelijk is vrijgelaten, ik geloof in Modesto. Was McIntyre niet de rechter die het vonnis heeft gewezen in die zaak? Volgens mij heb ik dat ergens gelezen. Hij zei dat hij geen moment had getwijfeld aan Waters' schuld. Waters beweerde dat zijn partner de trekker had overgehaald en geschoten had, en dat hij er alleen maar bij had gestaan, onschuldig als een pasgeborene. Die andere vent heeft een paar jaar geleden in San Quentin een dodelijke injectie gekregen. Volgens mij heeft Waters in Pelican Bay gezeten.'

'Wat wil je daarmee zeggen?' vroeg Ted terwijl hij een slok van zijn dampende koffie nam. 'Dat Waters het gedaan heeft? Niet erg slim van hem om een paar dagen na zijn vrijlating de rechter op te blazen die hem vierentwintig jaar geleden heeft veroordeeld. Zo stom zal hij toch niet zijn?

Het is een slimme jongen. Ik heb een aantal artikelen van hem gelezen. Hij is niet gek. Hij weet dat hij linea recta teruggaat naar Pelican Bay als hij zoiets doet, en hij zou de eerste zijn die ze zouden verdenken. Het moet iemand anders geweest zijn, of gewoon een willekeurige actie. Rechter McIntyre zal beslist een heleboel mensen kwaad hebben gemaakt voordat hij met pensioen ging. Waters is niet de enige die hij ooit de bak in heeft gestuurd.'

'Het is anders wel een interessant toeval, maar waarschijnlijk ook niet meer dan dat. Toch vind ik het de moeite waard om uit te zoeken. Zullen we morgen eens een kijkje nemen in Modesto?'

'Prima, waarom ook niet. Als jij denkt dat het iets oplevert. Ik ben er niet van overtuigd, maar heb wel zin in een ritje door het platteland. Als we morgenvroeg meteen vertrekken, kunnen we er om zeven uur zijn. Wie weet komt er intussen nog iets anders boven tafel.' Maar niemand had tot dusver iets verdachts of een verdacht iemand gezien. Bij elk huis vingen ze bot.

Het enige wat ze kregen, was een bevestiging van het gerechtelijk laboratorium dat het inderdaad een autobom was geweest. Een zware. De rechter en zijn vrouw zouden behoorlijk zwaar gewond zijn geraakt als ze in de auto hadden gezeten. Voorzover ze konden zien, was de bom te vroeg afgegaan. Er had een timer op gezeten, en als de vrouw van de rechter vijf minuten eerder in de auto was gestapt, was ze er nu niet meer geweest. Toen ze de rechter belden op het telefoonnummer dat zijn vrouw hun had gegeven, zei die ervan overtuigd te zijn dat iemand hem had willen vermoorden. Maar net als Ted kon hij niet geloven dat het Carlton Waters was geweest. Die had te veel moeite gedaan om zijn vrijheid terug te krijgen. Zo'n risico nemen terwijl hij net een paar dagen op vrije voeten was, leek hem niet aannemelijk.

'Daar is die man te slim voor,' merkte de rechter door de telefoon op. 'Ik heb artikelen van hem gelezen. Hij beweert nog steeds dat hij onschuldig was, maar zo dom om me te proberen op te blazen terwijl hij net een week vrij is, is hij niet.' Er waren zeker tientallen andere mogelijkheden, mensen van wie hij vermoedde dat ze laaiend op hem waren en die vrij waren gekomen. De rechter was nu vijf jaar met pensioen.

Ted en Jeff gingen toch naar Modesto en kwamen aan bij het rehabilitatiecentrum op het moment dat Malcolm Stark, Jim Free en Carlton Waters net terugkwamen van een etentje. Jim Free had hen overgehaald om naar de koffieshop naast het tankstation te gaan, zodat hij zijn meisje kon zien.

'Goedenavond, heren,' begroette Ted hen vriendelijk. De drie mannen waren meteen op hun hoede en bekeken hen met vijandige blikken. Ze konden een smeris al op een kilometer afstand ruiken.

'Wat brengt jullie hier?' vroeg Waters toen hij had gehoord waar ze vandaan kwamen.

'Een incidentje in onze buurt, gisteren,' legde Ted uit. 'Een bom onder de auto van rechter McIntyre. Misschien zegt die naam je iets?' zei hij terwijl hij Waters in de ogen keek.

'Jazeker. Het had geen vriendelijker man kunnen overkomen,' antwoordde Waters zonder aarzeling. 'Ik zou willen dat ik het lef had gehad om het zelf te doen, maar hij is het niet waard om terug de bak in te gaan. Is hij dood?' vroeg hij verwachtingsvol.

'Gelukkig niet. Hij was de stad uit. Maar degene die de bom heeft geplaatst, heeft wel bijna zijn vrouw vermoord. De bom miste haar op ongeveer vijf minuten.'

'Jammer,' zei Waters, die er totaal niet ontzet uitzag. Lee keek naar hem, en je kon zo zien hoe slim hij was. Hij was zo kil en koud als een gletsjer op Antarctica, maar Ted was geneigd het met de rechter eens te zijn. Waters zou het nooit riskeren om weer de gevangenis in te gaan voor zoiets doms als de auto van de rechter opblazen. Toch was er altijd de mogelijkheid dat hij gewoon zo agressief en kil van karakter was. Hij had er met de bus naartoe kunnen reizen, de bom kunnen plaatsen en voor sluitingstijd van het rehabilitatiecentrum terug kunnen zijn, en dan zou hij nog tijd over hebben gehad. Ted ging echter af op zijn intuïtie die hem zei dat dit niet hun man was. Maar een goddeloos trio was het. Hij wist wie de andere twee mannen waren en hoe lang ze nu op vrije voeten waren. Ted las de uitdraaien die binnenkwamen altijd en hij herinnerde zich hun naam. Het waren minne gasten. Hij had Waters' beweringen dat hij onschuldig was nooit geloofd en vertrouwde hem ook nu niet. Alle gedetineerden beweerden erin geluisd of belazerd te zijn door hun vriendinnetje, hun voortvluchtige compagnon of hun advocaat. Hij had het iets te vaak gehoord. Waters was geen gemakkelijke en gladder dan hem lief was. Hij had alle kenmerken van een psychopaat, een man met weinig tot geen geweten, en hij was absoluut intelligent.

'Waar was jij gisteren trouwens?' vroeg Ted Lee terwijl Waters hem met een ijzige blik aanstaarde.

'Hier. Ik heb de bus gepakt om familie op te zoeken. Ze waren er niet, dus heb ik een tijd op hun veranda zitten wachten. Daarna ben ik teruggekomen en heb de rest van de dag met deze twee rondgehangen.' Er was niemand die het eerste deel van zijn alibi kon bevestigen, dus Ted vroeg verder ook niet naar namen.

'Wat gezellig. Kan iemand bevestigen waar je hebt uitgehangen?' vroeg Ted terwijl hij hem recht aankeek.

'Een paar buschauffeurs. Ik heb de controlestrookjes nog, mocht je die willen zien.'

'Haal ze maar even.' Waters keek woedend, maar hij liep naar zijn kamer en haalde ze op. Er stonden bestemmingen in de regio Modesto op, en ze waren duidelijk gebruikt. De helft was eraf gescheurd, en hoewel hij dat ook zelf kon hebben gedaan, ging Ted daar niet van uit. Waters keek allesbehalve bezorgd terwijl Ted hem de kaartjes teruggaf.

'Goed, blijf op het rechte pad, jongens. We komen wel terug als er nieuws is.' Ze wisten dat hij het recht had hen te ondervragen, of hen zelfs te fouilleren, wanneer hij maar wilde. Alledrie waren ze voorwaardelijk vrijgelaten.

'Ja, en pas op het afstapje,' fluisterde Jim Free toen ze wegliepen. Ted en Jeff hoorden wat hij zei maar reageerden niet, stapten in hun auto en reden weg, terwijl Waters hen met haat in de ogen nakeek.

'Hufters,' merkte Malcolm Stark op. Waters zweeg, draaide zich om en liep naar binnen. Zouden ze nu elke keer dat er wat in San Francisco gebeurde, komen opdraven om hem te ondervragen? Ze hadden vrij spel, en er was niets wat hij ertegen kon doen zolang de voorwaardelijke vrijlating gold. Het enige wat hij niet wilde, was terug naar de gevangenis.

'En, wat denk je ervan?' vroeg Ted aan zijn partner toen ze wegreden. 'Denk je dat hij onschuldig is?' Ted was er nog niet uit en hield alle mogelijkheden open. Voor zijn gevoel was Waters nog steeds verdacht, maar zijn verstand zei hem dat de bom door iemand anders was geplaatst. Waters zou niet zo dom geweest zijn om het te doen. Daar was hij te slim voor. Maar Ted moest toegeven dat hij er als een schurk uitzag. De bom had als waarschuwing bedoeld kunnen zijn voor grotere dingen die stonden te gebeuren, omdat een tijdbom alleen de rechter of zijn vrouw zou hebben gedood als die in de auto hadden gezeten, of er vlakbij hadden gestaan op het moment van ontploffing.

'Eigenlijk ben ik er niet van overtuigd dat hij onschuldig is,' antwoordde Jeff Stone. 'Het is een ontzettend linke gast, en ik geloof er geen bal van dat hij onschuldig vast heeft gezeten. Ik geloof wel dat hij ertoe in staat is om naar de stad af te reizen, de bom onder McIntyres auto te stoppen en nog voor de lunch terug te zijn; daar zie ik hem wel voor aan. Maar hij is er te slim voor. Dit heeft hij denk ik niet op zijn geweten, maar vertrouwen doe ik hem voor geen cent. We zullen nog wel van hem horen.' Ze hadden mensen zoals hij vaak genoeg terug de bak in zien draaien.

Ted was het met hem eens. 'Misschien moeten we zijn politiefoto's er eens bij pakken en die aan de mensen in de straat laten zien, gewoon voor de zekerheid. Misschien herinnert dat kind van de familie Barnes zich hem wel als hij een foto ziet. Je weet maar nooit.'

'Het kan geen kwaad,' zei Jeff knikkend, terwijl hij terugdacht aan de drie mannen die ze zojuist hadden ontmoet. Een ontvoerder, een moordenaar en een drugskoerier - een kwaadaardig zootje ongeregeld. 'Ik zoek de foto's zodra we terug zijn. We kunnen ze dinsdag laten zien en kijken of iemand zich herinnert hem op straat te hebben gezien.'

'Ik verwacht van niet,' zei Ted terwijl ze weer de snelweg op reden. Het was heet in Modesto, en de reis had niets opgeleverd, maar hij was toch blij dat ze waren gegaan. Hij had Carlton Waters nog niet eerder ontmoet, en het had iets gehad om hem in levenden lijve te zien. Hij had er kippenvel van gekregen en wist absoluut zeker dat ze hem niet voor het laatst hadden gezien. Hij was zo'n type. Er was niets gerehabiliteerds aan hem. Hij had vierentwintig jaar in de gevangenis gezeten, en Ted wist zeker dat hij nu veel gevaarlijker was dan toen hij erin ging. Bijna tweederde deel van zijn leven had hij op een informele gevechtsschool doorgebracht. Het was een deprimerende gedachte, en Ted hoopte maar dat hij niet nog iemand zou vermoorden voordat hij weer terug zou gaan.

De twee rechercheurs reden een poosje in zwijgen en spraken vervolgens weer over de autobom. Jeff zou een lijst samenstellen van alle mensen die rechter McIntyre de afgelopen twintig jaar had veroordeeld, en bekijken wie er nog meer waren vrijgekomen. Waarschijnlijk was het iemand anders die al een tijdje op vrije voeten was, langer dan Carl. Het enige wat ze zeker wisten, was dat het hier geen willekeurige actie betrof. Het was een exclusief cadeautje voor de rechter geweest, en bij verstek voor zijn vrouw. Hoewel het nauwelijks een geruststellende gedachte was, ging Ted ervan uit dat ze uiteindelijk achter de identiteit van de dader zouden komen. Carlton Waters was nog niet helemaal uit beeld. Hij had dan wel geen waterdicht alibi, maar er was ook geen bewijs dat hij het had gedaan, en hij en Jeff verwachtten ook niet dat ze dat zouden vinden. Als Waters de dader was, zou hij al zijn sporen hebben gewist, en misschien zouden ze hem dan nooit voor het vergrijp kunnen arresteren. Maar nu Ted hem in levenden lijve had gezien, zou hij hem in elk geval in de gaten houden. Hij had het gevoel dat Carlton Waters een dezer dagen op zijn beeldscherm voorbij zou komen. Het kon haast niet anders. Zo'n type was het gewoon.

7

Dinsdagmiddag om vijf uur ging de deurbel, terwijl Fernanda in de keuken een brief van Jack Waterman aan het lezen was, waarin stond welke zaken ze moest verkopen en wat die vermoedelijk zouden opleveren. Zijn raming was voorzichtig geweest, maar ze hoopten allebei dat als ze alles verkocht, inclusief de sieraden die Allan haar had gegeven - en dat waren er een heleboel geweest - ze haar nieuwe leven weer vanaf de grond zou kunnen opbouwen. In het beste geval zou ze met niets beginnen. Ze had geen idee hoe ze zichzelf de komende jaren moest onderhouden, laat staan hoe ze haar kinderen kon laten studeren. Op dit moment kon ze er alleen maar op vertrouwen dat ze er wat op zou verzinnen. Voortaan zou ze bij de dag leven, proberen haar hoofd boven water te houden en vooral niet kopje onder te gaan.

Will zat boven huiswerk te maken, of deed alsof. Sam speelde in zijn kamer, en Ashley was aan het trainen voor haar balletuitvoering. Ze zou om zeven uur klaar zijn. Fernanda was van plan pas laat met het avondeten te beginnen, wat haar meer tijd gaf om te piekeren. Terwijl ze in de keuken zat, schrok ze op van de bel. Ze verwachtte niemand, en het laatste wat bij haar opkwam toen ze naar de voordeur liep, was de autobom van twee dagen geleden. Door het kijkgaatje zag ze Ted Lee staan, gehuld in een wit overhemd, een donkere das en een blazer. Ze had hem nu twee keer gezien, en beide keren had hij er onberispelijk uitgezien.

Ze opende de deur met een verbaasde blik en het viel haar opnieuw op hoe lang hij was. Hij had een bruine envelop in zijn handen en leek even te aarzelen, totdat ze hem vroeg binnen te komen. Hij ontwaarde een gespannen blik in haar ogen. Haar haren hingen los, en ze zag er vermoeid uit. Hij vroeg zich af wat haar zoveel zorgen baarde. Het leek alsof ze het gewicht van de hele wereld op haar schouders droeg. Maar toen hij naar binnen liep, glimlachte ze en deed haar best om vriendelijk over te komen.

'Hallo, rechercheur Lee. Hoe gaat het vandaag met u?' vroeg ze met een vermoeide glimlach.

'Prima. Sorry dat ik u stoor. Ik wilde u even een foto laten zien.' Hij keek om zich heen, net zoals hij zondag had gedaan. Het was moeilijk om niet van het huis en de luxueuze inrichting onder de indruk te zijn. Het geheel leek wel een museum. En met haar nonchalante kleding - een spijkerbroek en t-shirt, net als afgelopen zondag - leek ze een beetje misplaatst in het geheel. In de entourage waarin ze woonde, zou je eerder verwachten dat ze de trap af zou schrijden in een avondjapon, met een bontjas die achter haar aan sleepte. Intuïtief wist Ted dat hij haar mocht. Ze oogde als een normale vrouw; een vriendelijke vrouw, maar wel een droevige. Het verdriet stond op haar gezicht geschreven, en hij voelde correct aan dat ze zeer gehecht aan, en zeer beschermend was tegenover haar kinderen. Ted voelde mensen altijd goed aan en hij vertrouwde ook nu op zijn eigen intuïtie.

'Hebben ze de daders van de bom onder rechter McIntyres auto gevonden?' vroeg ze, terwijl ze hem voorging naar de woonkamer en hem gebaarde op een van de fluwelen banken te gaan zitten. Die waren zacht en comfortabel. De kamer was gestoffeerd met beige fluweel, zijde en brokaat, en de gordijnen leken wel afkomstig uit een paleis. Ted zat er niet ver naast. Allan en zij hadden ze in Venetië gekocht en mee naar huis genomen. Ze waren afkomstig uit een oud palazzo.

'Nog niet, maar we trekken een aantal aanwijzingen na. Ik wilde u graag een foto laten zien om te kijken of u de man herkent, en als Sam thuis is, zou ik hem de foto ook graag tonen.' De onbekende man van wie Sam had gezegd dat hij hem had gezien, maar van wie hij geen duidelijk signalement kon geven, zat hem nog steeds dwars. Het zou te gemakkelijk zijn als Sam de pasfoto zou identificeren als die van Carlton Waters. Nu waren er vreemdere dingen gebeurd, maar Ted ging er niet van uit dat het zo zou gaan; zoveel geluk had hij doorgaans niet. Een verdachte vinden duurde meestal langer, maar zo af en toe hadden de goeie jongens het geluk aan hun kant. Hij hoopte dat dit een van die keren was. Ted haalde een uitvergroting uit de envelop en gaf hem aan haar. Ze staarde naar het gezicht, alsof ze erdoor betoverd was, waarna ze haar hoofd schudde en hem teruggaf. 'Ik denk niet dat ik hem ooit heb gezien,' zei ze zacht.

'Maar het zou wel kunnen?' drong Ted aan, terwijl hij naar haar bewegingen en gezichtsuitdrukking keek. Ze had iets sterks én breekbaars. Het was vreemd om haar zo verdrietig te zien in deze prachtige omgeving, maar het was ook nog maar vier maanden geleden dat ze haar echtgenoot had verloren.

'Ik denk het niet,' zei ze eerlijk. 'Zijn gezicht heeft wel iets bekends, maar misschien heeft hij gewoon een doorsnee gezicht. Kan ik hem ergens gezien hebben?' Ze fronste, alsof ze haar geheugen afzocht en probeerde zich hem te herinneren.

'U zou hem in de krant gezien kunnen hebben. Hij is net vrijgekomen. Het is een bekende zaak. Op zijn zeventiende werd hij wegens moord naar de gevangenis gestuurd, samen met een vriend van hem. Hij heeft vierentwintig jaar volgehouden dat hij onschuldig was, en dat die ander de trekker had overgehaald.'

'Wat vreselijk, wie de daadwerkelijke dader ook was. Denkt u dat hij onschuldig was?' Zelf achtte ze de man wel tot een moord in staat.

'Nee, dat denk ik niet,' antwoordde Ted oprecht. 'Het is een slimme jongen. En wie weet is hij in de loop der tijd in zijn eigen verhaal gaan geloven. Ik heb het allemaal meegemaakt. De gevangenissen zitten vol met kerels die zeggen dat ze onschuldig zijn en er alleen maar zijn beland door toedoen van slechte rechters of corrupte advocaten. Er zijn maar weinig mannen of vrouwen die toegeven dat ze schuldig zijn.'

'Wie heeft hij vermoord?' Fernanda huiverde bijna. Het was een afschuwelijke gedachte.

'Zijn buren, een echtpaar. Ze hadden ook bijna hun twee kinderen omgebracht, maar dat waren nog maar baby's, die konden geen kwaad. Ze waren te jong om hen te kunnen identificeren. De ouders zijn vermoord voor tweehonderd dollar en wat kleingeld. Dit soort dingen gebeurt voortdurend, willekeurig geweld; een mensenleven dat wordt geofferd voor een paar dollars, drugs of een pistool. Daarom werk ik niet meer bij Moordzaken. Te deprimerend. Je gaat jezelf vragen stellen over de mensheid, waarop je de antwoorden liever niet wilt horen. De mensen die dit soort misdrijven plegen, zijn een soort apart. Voor de rest van ons is het moeilijk om hen te begrijpen.' Ze knikte en vond het werk dat hij nu deed niet veel beter. Bomaanslagen waren niet niks, en de rechter en zijn vrouw hadden dood kunnen zijn. Maar het was in elk geval minder wreed dan het misdrijf dat hij net aan Carlton Waters had toegeschreven. Zelfs zijn foto deed het bloed in haar aderen stollen. Hij had iets kils en beangstigends over zich, wat zelfs op de foto naar voren kwam. Als ze hem ooit had ontmoet, zou ze het zich zeker herinneren. Ze had Carlton Waters nooit eerder gezien.

'Denkt u dat u de dader van de bomaanslag zult vinden?' vroeg ze geïnteresseerd. Ze vroeg zich af welk percentage van de misdaden ze oplosten en hoeveel energie ze erin staken. Ted Lee leek de zaak zeer serieus te nemen. Hij had een aardig gezicht, vriendelijke ogen en een intelligente, attente houding. Hij leek totaal niet op het beeld dat ze van een politierechercheur had. Om een of andere reden had ze verwacht dat hij harder zou zijn, maar hij kwam heel beleefd en normaal over.

'Misschien,' antwoordde Ted eerlijk. 'We zullen in elk geval hard ons best doen. Als het echt een willekeurige actie is geweest, wordt het moeilijk, omdat de daad dan zonder enige betekenis was en iederéén de dader kan zijn. Maar de dingen die boven tafel komen als je onder het oppervlak graaft, zijn verbluffend. Aangezien het hier om een rechter gaat, denk ik dat er een motief achter zit. Wraak, iemand die hij de bak in heeft gestuurd en die van mening is dat de hem opgelegde straf niet terecht was, en bij hem zijn gram heeft willen halen. Als het zo iemand is, is de kans groter dat we hem vinden. Daarom dacht ik, of eigenlijk mijn partner, aan Waters. Waters is vorige week vrijgekomen. Rechter McIntyre had het vonnis geveld in zijn proces en heeft hem veroordeeld.

Vierentwintig jaar een wrok tegen iemand koesteren is lang, en het zou niet slim van hem zijn geweest om een autobom onder de auto van de rechter te plaatsen in de eerste week van zijn vrijlating. Waters is daar te intelligent voor, maar misschien voelt hij zich in de gevangenis wel op zijn gemak. Als het zo iemand is, zal dat uiteindelijk uitkomen. De dader zal uiteindelijk gaan praten, en dan zullen we een telefoontje binnenkrijgen van een informant. De meeste tips die we binnenkrijgen, zijn óf anoniem óf afkomstig van betaalde informanten.'

Het was een subcultuur waarvan Fernanda niets afwist, en ook niets wilde weten. En hoewel het beangstigend was, was het ook fascinerend om hem erover te horen praten. 'Veel van deze mensen staan in verbinding met elkaar en zijn op een of andere manier met elkaar verbonden. Ze zijn waardeloos in geheimen bewaren, alsof ze bijna gedwongen zijn om erover te praten, wat voor ons wel zo prettig is. Intussen moeten we elke tip die we krijgen en al onze ingevingen natrekken. Waters was niet meer dan een ingeving, en dat hij de dader is, is waarschijnlijk te voor de hand liggend, maar de moeite waard om te onderzoeken. Vindt u het goed als ik Sam zijn foto laat zien?'

'Ja hoor.' Ze was nu zelf ook nieuwsgierig of Sam hem zou herkennen, hoewel ze hem niet het gevaar wilde laten lopen van een crimineel identificeren die later misschien wraak zou nemen. Ze draaide zich dan ook naar Ted om en vroeg: 'Stel dat hij hem herkent? Blijft Sams identiteit dan wel geheim?'

'Vanzelfsprekend. We willen een zesjarig jongetje natuurlijk niet in gevaar brengen,' zei hij vriendelijk. 'Een volwassene trouwens ook niet. We doen ons uiterste best om onze bronnen te beschermen.' Ze knikte opgelucht, en hij volgde haar de imposante trap op naar Sams slaapkamer. Er hing een reusachtige kroonluchter aan het plafond, die hem deed duizelen toen hij ernaar keek. Fernanda had hem in Venetië gekocht - ook weer afkomstig uit een bouwvallig paleis - en hem in kleine delen naar San Francisco laten vervoeren.

Ze klopte op de deur van Sams slaapkamer en maakte hem open terwijl Ted vlak achter haar stond. Sam zat op de grond met zijn speelgoed te spelen.

'Hoi?' Sam grijnsde naar hem. 'Ga je me nu arresteren?' Het was duidelijk dat hij zich helemaal geen zorgen maakte over Teds bezoek, en het leek alsof hij blij was dat hij hem zag. Afgelopen zondag had hij zich heel belangrijk gevoeld, toen Ted hem gevraagd had wat hij had gezien en hem in details had laten treden. En hoewel Sam hem maar één keer eerder had gezien, wist hij dat Ted sympathiek en vriendelijk was en dat hij van kinderen hield. Sam voelde dat gewoon aan.

'Nee, ik ga je niet arresteren, maar ik heb wel iets voor je meegebracht,' zei Ted, terwijl hij in zijn jaszak graaide. Hij had Fernanda niet verteld dat hij de jongen een cadeautje wilde geven. Terwijl hij met haar had staan praten, was hij het helemaal vergeten. Hij gaf iets aan Sam, en Sam nam het gretig aan. Zijn adem stokte toen hij zag wat het was, een glanzende koperen ster, die erg veel leek op het zilveren exemplaar dat Ted in zijn portefeuille droeg. 'Je bent nu een officiële hulpagent, en als je slechteriken of verdachte personen ziet rondhangen, moet je ons bellen.' Er stond een nummer onder de initialen van de politie van San Francisco. Het was een aardigheidje dat ze aan vrienden van de politie gaven. Sam straalde alsof zijn nieuwe vriend hem net een diamant had geschonken. Fernanda moest lachen om de blik op zijn gezicht en glimlachte vervolgens naar Ted om hem te bedanken. Het was een leuk gebaar, en Sam was verrukt.

'Dat is behoorlijk indrukwekkend. Héél indrukwekkend.' Ze glimlachte naar haar zoon en liep de kamer in, gevolgd door Ted. Net als de rest van het huis was de kamer prachtig ingericht - donkerblauwe kleuren met rode en gele accenten - en hij stond vol met alles wat een jongetje zich maar kon wensen, inclusief een grote televisie om videofilms te bekijken, een stereo-installatie en een boekenplank vol spelletjes, speelgoed en boeken. In het midden van de kamer lag een berg lego en een radiografisch bestuurd autootje, waarmee hij had zitten spelen toen ze binnenkwamen. Ook was er een zitje voor het raam, vanwaar, zo vermoedde Ted, Sam op zondag de onbekende man had gespot. Ted gaf hem de pasfoto van Carlton Waters en vroeg of hij die man ooit had gezien.

Sam staarde lang naar de foto, net zoals zijn moeder had gedaan. Iets in Waters' ogen had een mysterieus hypnotiserende werking, zelfs vanaf het papier. En na zijn bezoek aan hem gisteren in Modesto, wist Ted dat die ogen in het echt nog killer waren. Ted zei niets, om de jongen niet af te leiden, en hij en Fernanda keken geboeid naar hem. Sam was duidelijk aan het nadenken en zijn geheugen aan het afzoeken naar een teken van herkenning. Uiteindelijk gaf hij de foto terug en schudde zijn hoofd, maar hij leek nog steeds na te denken. Ook Ted viel het op.

'Hij ziet er eng uit,' merkte Sam op terwijl hij Ted de foto teruggaf.

'Te eng om te vertellen dat je hem hebt gezien?' vroeg Ted hem voorzichtig, terwijl hij hem in de ogen keek. 'Vergeet niet dat je nu hulpagent bent. Je moet ons alles vertellen wat je je herinnert, hoor. Hij zal nooit te weten komen dat jij ons hebt verteld dat je hem hebt gezien, Sam.' Ted wilde hem geruststellen, zoals hij dat met Fernanda had gedaan, maar Sam schudde opnieuw zijn hoofd.

'Volgens mij had hij wel blond haar zoals deze, maar hij lijkt niet op hem.'

'Hoe kom je daar ineens bij? Kun je je ineens meer herinneren van de man op straat?' Soms kwamen dingen later terug. Het was een fenomeen dat ook onder volwassenen voorkwam.

'Nee,' antwoordde Sam eerlijk. 'Maar als ik naar de foto kijk, weet ik dat ik hem niet gezien heb. Is hij een boef?' vroeg Sam belangstellend zonder angst. Hij was veilig thuis met zijn nieuwe politievriend en zijn moeder, en wist dat hem niets kon overkomen. Slechte dingen waren hem nooit overkomen, behalve het verlies van zijn vader, en het was nooit bij hem opgekomen dat iemand hem kwaad zou willen doen.

'Een echte boef,' beantwoordde Ted zijn vraag.

'Heeft hij iemand vermoord?' Sam vond het allemaal reuze interessant. Voor hem was het niet meer dan een spannend verhaal; het had niets met de realiteit te maken, en dus ook niet met gevaar.

'Samen met een vriend heeft hij twee mensen vermoord.' Fernanda keek bezorgd op door wat Ted zei. Ze wilde niet dat Ted hem zou vertellen over de twee kinderen die ze kwaad hadden gedaan, om te voorkomen dat Sam nachtmerries zou krijgen. Die had hij na de dood van zijn vader namelijk regelmatig gehad. Hij was bang dat zij ook dood zou gaan, of hijzelf. Het hoorde bij zijn leeftijd, maar was ook normaal na wat er met zijn vader was gebeurd. Ted voelde het instinctief aan. Hij had zelf ook kinderen en was niet van plan Sam onnodig bang te maken. 'Ze hebben hem een heel lange gevangenisstraf gegeven.' Ted wist dat het belangrijk was om hem te laten weten dat de man ervoor opgepakt was. Het was geen willekeurige moordenaar die vrij door de straat zwierf zonder voor zijn gedrag gestraft te zijn.

'Maar is hij nu weer vrij?' vroeg Sam geïnteresseerd. Dat moest wel, als Ted dacht dat hij zondag in hun straat had gelopen en wilde weten of Sam hem had gezien.

'Hij is vorige week vrijgekomen, maar hij heeft vierentwintig jaar in de gevangenis gezeten en heeft zijn les echt wel geleerd,' ging hij verder om hem gerust te stellen. Je moest voorzichtig zijn met wat je tegen een kind van zijn leeftijd zei, en Ted deed zijn best. Hij was altijd goed geweest met kinderen en hield van hen. Fernanda merkte dat en vermoedde dat hij zelf ook kinderen had. Hij droeg een trouwring, dus ze wist dat hij gehuwd was.

'Maar waarom denk jij dan dat hij de auto heeft opgeblazen?' vroeg Sam slim. Het was alweer een goede vraag. Sam was een intelligent jongetje en had een sterk gevoel voor logica.

'Iemand kan maar zo ergens opduiken waar je hem niet verwacht. Nu je hulpagent bent, moet je dat goed in je oren knopen, Sam. Je moet elke aanwijzing natrekken, hoe onwaarschijnlijk die ook is. Soms kom je voor grote verrassingen te staan en vind je je man op die manier.'

'Denk je dat hij het heeft gedaan? Die bom onder de auto leggen, bedoel ik.' Sam was geboeid door het proces.

'Nee, dat denk ik niet. Maar het was de moeite waard om hiernaartoe te komen om het te onderzoeken. Stel dat de man op de foto wel de man was geweest die jij had gezien, en dat ik niet de moeite had genomen om hem aan jou voor te houden? Misschien was hij er dan wel mee weggekomen, en dat zouden we niet willen, hè?' Sam schudde zijn hoofd, terwijl de twee volwassenen naar elkaar glimlachten en Ted de foto terugstopte in de bruine envelop. Hij had al niet verwacht dat Waters zo dom zou zijn geweest om zoiets voor de hand liggends te doen, maar je wist het maar nooit. In elk geval had hij nu door Sam wat aanvullende informatie. Hij wist nu dat de dader blond was. Een klein stukje van de autobompuzzel was op zijn plaats gevallen. Het had geen kwaad gekund. 'Wat heb jij trouwens een mooie kamer,' zei hij vriendelijk tegen het jochie. 'Je hebt veel mooie spullen, zeg.'

'Heb jij kinderen?' vroeg Sam terwijl hij naar hem opkeek. Hij had nog steeds de politiester in z'n hand, alsof die het kostbaarste was dat hij had, en voor hem was dat ook zo. Het was een attent cadeautje van Ted geweest, en Fernanda was geroerd.

'Ja, drie stuks.' Ted glimlachte naar hem en aaide hem even vaderlijk over zijn bol. 'Maar dat zijn nu grote jongens. Twee studeren aan de universiteit, en een werkt in New York.'

'Is hij politieagent?'

'Nee, hij is makelaar. Mijn zoons wilden niet bij de politie,' zei hij. In eerste instantie was dat een teleurstelling geweest, maar nu had hij besloten dat het maar goed was ook. Het was vermoeiend en vaak ook eentonig, gevaarlijk werk. Ted had altijd van zijn werk gehouden. Maar Shirley had het belang van doorleren en studeren altijd onderstreept. De ene studerende zoon wilde na zijn afstuderen advocaat worden, en de andere arts. Hij was beretrots op hen. 'Wat wil jij later worden?' vroeg Ted met interesse, hoewel Sam nog veel te jong was om dat te weten. Maar hij had het idee dat de jongen zijn vader erg miste, en het moest fijn voor hem zijn om even met een man te praten. Hij was niet op de hoogte van Fernanda's omstandigheden sinds de dood van haar echtgenoot, maar na twee keer bij haar thuis te zijn geweest, had hij niet het gevoel dat er een man in haar leven was, behalve haar oudste zoon. En ze had de gespannen, nerveuze, kwetsbare blik van een vrouw die er grotendeels alleen voor stond.

'Honkbalspeler,' verkondigde Sam. 'En misschien politieagent,' zei hij terwijl hij liefdevol naar de koperen ster in zijn handen keek. De twee volwassenen lachten weer. Fernanda bedacht net wat een fijn joch het toch was toen Will kwam binnenlopen. Hij had volwassen stemmen gehoord in de kamer naast de zijne en vroeg zich af wie er op bezoek was. Hij glimlachte toen hij Ted zag, en Sam vertelde hem meteen dat hij nu hulpagent was.

'Tof voor je.' Will grijnsde en keek vervolgens naar Ted. 'Het was een autobom, hè?'

Ted knikte langzaam. 'Dat klopt.' Hij was een knappe, intelligente jongen, net zoals zijn broertje. Fernanda had drie leuke kinderen.

'Weet u al wie de dader is?' informeerde Will, en Ted haalde de foto weer tevoorschijn.

'Heb je deze man wel eens in de buurt gezien?' vroeg Ted rustig.

'Heeft hij het gedaan?' Will keek geïntrigeerd naar de foto en bleef er een poosje naar staren. De ogen van Carlton Waters hadden hetzelfde betoverende effect op hem als dat ze op Sam hadden gehad. Uiteindelijk gaf hij de foto terug en schudde zijn hoofd. Geen van hen had Carlton Waters ooit gezien - dat was in elk geval iets. Het bevestigde Waters' onschuld nog niet helemaal, maar maakte zijn betrokkenheid een stuk minder waarschijnlijk.

'We trekken gewoon de mogelijkheden na. Er is op het moment niets wat hem met de bom in verband brengt. Heb je hem ooit gezien, Will?'

'Nee.' De jongen schudde zijn hoofd. 'Nog andere verdachten?' Will vond het prettig om met hem te praten en vond hem een aardige man. Hij straalde fatsoen en integriteit uit en ging leuk met kinderen om.

'Nog niet, maar we houden jullie op de hoogte.' Ted keek op zijn horloge en zei dat hij moest gaan. Fernanda liep met hem mee naar beneden, en in de hal bleef hij even staan en keek haar aan. Het was vreemd om medelijden te hebben met een vrouw die in zo'n mooi huis woonde, maar toch had hij het. 'U hebt een prachtig huis,' merkte hij op, 'en schitterend ingericht. Het spijt me van uw echtgenoot,' zei hij sympathiek Hij kende de waarde van gezelschap na achtentwintig jaar met zijn vrouw. Ook al hadden ze niet meer zo'n hechte relatie, ze betekenden wel veel voor elkaar. En Fernanda's troosteloosheid en eenzaamheid lagen als een sluier over haar heen.

'Mij ook,' zei ze bedroefd in antwoord op Teds opmerking.

'Was het een ongeluk?'

Fernanda aarzelde en keek hem aan. De pijn die hij in haar ogen zag, puur en rauw, benam hem de adem. 'Waarschijnlijk... we weten het niet.' Ze weifelde even en voelde zich verrassend op haar gemak bij hem, en om een of andere onverklaarbare reden vertrouwde ze hem. 'Het kan zelfmoord geweest zijn. Hij is 's nachts in Mexico van een boot gevallen terwijl hij helemaal alleen was.'

'Wat vreselijk voor u,' zei hij, waarna hij de deur opende en zich nog een keer naar haar omdraaide. 'Als we ooit iets voor u kunnen doen, laat het ons dan weten.' Haar en haar kinderen ontmoeten maakte deel uit van wat hij zo leuk vond aan zijn werk. Het waren de mensen die hij ontmoette die het de moeite waard maakten voor hem. En deze familie had zijn hart geraakt. Hoe rijk ze ogenschijnlijk ook waren, ook zij hadden hun verdriet. Soms maakte het niet uit of je rijk of arm was; mensen van alle standen, van alle economische niveaus, overkwamen dezelfde dingen, en de rijken hadden net zoveel verdriet als de armen. Het maakte niet uit hoe groot haar huis was, of hoe schitterend haar kroonluchter, die dingen hielden haar 's nachts niet warm, en ze was nog steeds alleen, met drie kinderen die ze in haar eentje groot moest zien te brengen. Het was niet anders dan wanneer hém iets was overkomen, en Shirley alleen was achtergebleven met zijn zoons. Ze bleef in zijn gedachten terwijl hij naar de auto liep en wegreed en zij de deur rustig achter hem dichtdrukte.

Daarna liep Fernanda terug naar haar bureau en las de brief van Jack Waterman nog een keer door. Ze belde hem om een afspraak te maken, maar zijn secretaresse gaf aan dat hij haar de volgende dag zou terugbellen, want hij was al naar huis gegaan. Om kwart voor zeven stapte ze in de auto om Ashley van ballet te halen. Die was in een goed humeur toen ze bij haar moeder in de auto stapte, en terwijl ze terugreden naar huis vertelde ze honderduit over de uitvoering, school en al haar vriendinnen. Ze hing nog steeds tegen de puberteit aan. Fernanda was er zich van bewust dat ze nu beter met elkaar konden opschieten dan over een paar jaar. Maar op dit moment waren ze nog steeds hecht, en Fernanda was er dankbaar voor.

Toen ze bij hun huis aankwamen, praatte Ashley opgewonden over haar plannen om in juli naar Lake Tahoe te gaan. Ze kon bijna niet wachten tot de schoolvakantie in juni begon. Ze keken er allemaal naar uit, hoewel Fernanda wist dat ze zich tijdens de zomervakantie nog eenzamer zou voelen als Ashley en Will weg waren. Maar ze zou in elk geval Sam bij zich hebben. Ze was blij dat hij nog steeds zo jong was en nog lang niet onafhankelijk. Hij vond het fijn om dicht bij haar te zijn, vooral nu zijn vader er niet meer was, hoewel Allan de laatste jaren weinig aandacht aan hem had besteed. Hij had het te druk gehad. Hij was beter af geweest, dacht Fernanda terwijl ze de trappen naar haar voordeur opliep, als hij meer tijd aan zijn kinderen had besteed in plaats van een financiële ramp te creëren die hun leven, en uiteindelijk ook dat van hem, had verwoest. Toen ze die avond eten voor haar kinderen klaarmaakte, was iedereen moe, maar vrolijker dan ze in tijden waren geweest. Sam droeg zijn nieuwe ster, en ze spraken opnieuw over de autobom in hun straat. Fernanda voelde zich een beetje beter nu ze wist dat die hoogstwaarschijnlijk specifiek op de rechter gericht was geweest, geplaatst door iemand die een zware straf opgelegd had gekregen. Maar toch gaf het een vreemd gevoel te weten dat er mensen rondliepen die anderen kwaad wilden doen en hun bezittingen wilden vernielen. Zij en haar kinderen hadden makkelijk gewond kunnen raken als ze er net langsgelopen waren; het was puur geluk geweest dat er niemand had gelopen, dat mevrouw McIntyre in huis was en de rechter de stad uit. Alledrie de kinderen waren er geboeid door. Het idee dat er zoiets bijzonders in hun straat was gebeurd, gericht op iemand die ze kenden, kwam hun ongelooflijk voor, net als haar. Maar ongelooflijk of niet, het was gebeurd en zou opnieuw kunnen gebeuren. De kwetsbaarheid die Fernanda nog steeds voelde toen ze die avond naar bed ging, maakte dat ze Allan meer dan ooit miste.

8

Peter Morgan belde alle contacten die hij ooit in San Francisco had gehad, in de hoop een baan te vinden of in elk geval een aantal sollicitatiegesprekken te regelen. Hij had nu nog iets meer dan driehonderd dollar in zijn portefeuille en moest zijn reclasseringsambtenaar laten zien dat hij zijn best deed. En dat deed hij ook, maar in de eerste week terug in de stad had hij geen succes. Mensen waren verhuisd, gezichten waren veranderd, mensen die zich hem herinnerden wilden of zijn telefoontje niet aannemen, of deden dat wel en scheepten hem af, intussen verbaasd überhaupt iets van hem te horen. Vier jaar was een lange tijd in een normaal leven. En bijna iedereen die hem ooit had gekend, wist dat hij in de gevangenis had gezeten. Niemand stond te springen om hem weer te zien. Aan het einde van de eerste week besefte Peter dat hij zijn eisen behoorlijk moest bijstellen wilde hij aan werk komen. Hoe nuttig hij zich bij de gevangenisdirecteur ook had gemaakt, niemand in Silicon Valley of binnen de financiële wereld, wilde iets met hem te maken hebben. Hij had een te veelbewogen leven, en ze vermoedden dat hij in de vier jaar dat hij in de gevangenis had gezeten alleen maar meer slechte trucjes had geleerd. En dan was er nog zijn vatbaarheid voor verslaving, die hem uiteindelijk ten val had gebracht. Hij informeerde bij restaurants, kleine bedrijven, een platenzaak en ten slotte bij een transportbedrijf. Niemand had werk voor hem; hij was overgekwalifïceerd, te hoog opgeleid, en één man maakte hem zelfs uit voor wijsneus en snob. Maar wat nog erger was, was het feit dat hij een ex-gedetineerde was. Hij kon letterlijk geen werk vinden. Aan het einde van de tweede week had hij nog veertig dollar op zak, en geen enkel perspectief. Een tortillawinkel vlak bij het rehabilitatiecentrum bood hem een baantje als bordenwasser aan voor de helft van het minimumloon, zwart, maar daar kon hij niet van leven, en ze hoefden hem niet méér te betalen. Ze hadden een ongelimiteerd aantal illegale arbeiders tot hun beschikking, die bereid waren om voor een habbekrats te werken. Peter had meer nodig om te kunnen overleven. Wanhopig bladerde hij opnieuw door zijn oude adresboekje, en toen hij voor de tiende keer vanaf het begin begon, bleef hij op dezelfde bladzijde hangen als de keren ervoor. Phillip Addison. Tot dan toe was hij vastbesloten geweest hem niet te bellen. Addison was slecht nieuws - altijd al geweest, in alle opzichten - en hij had Peter al eerder in de problemen gebracht. Peter was er eigenlijk nooit honderd procent zeker van geweest dat hij niet verantwoordelijk was geweest voor zijn arrestatie waardoor hij in de gevangenis was beland. Peter was hem een fortuin verschuldigd geweest en gebruikte zelf zoveel cocaïne dat hij geen middelen had gehad om hem terug te betalen - en die had hij nog steeds niet. Om een of andere reden had Addison ervoor gekozen de schuld de afgelopen vier jaar te negeren. Hij wist dat er geen geld te halen viel zolang Peter in de gevangenis zat. Maar Peter was terecht nog steeds op zijn hoede voor hem en bang dat Addison hem aan de openstaande schuld zou herinneren. Hij kon hem onmogelijk terugbetalen, en Addison wist dat.

Phillip Addison was eigenaar van een reusachtig hightech-bedrijf, met een aandelenkapitaal dat openlijk geregistreerd stond, en van vijf andere, minder legitieme ondernemingen, bedrijfjes die hij geheim hield. Bovendien had hij veel contacten in de onderwereld. Iemand als Addison zou altijd een baantje voor Peter kunnen regelen in een van zijn louche bedrijven. Het zou in elk geval werk zijn en het leverde geld op. Maar Peter wilde hem eigenlijk niet bellen. Hij was al eens eerder door hem meegezogen, en als hij je eenmaal te pakken had, bezat hij je als het ware. Maar er was niemand anders die hij kon bellen. Zelfs benzinestations wilden hem niet in dienst nemen. Daar was het zelfbediening voor de klanten, en hun kassalade vertrouwden ze liever niet toe aan een man die net uit de gevangenis kwam. Zijn mba-titel van Harvard was zo goed als waardeloos. Bovendien moesten de meeste werkgevers lachen om de referentiebrief van de gevangenisdirecteur. Peter was echt de wanhoop nabij. Hij had geen vrienden, geen familie, niemand die hij kon bellen en niemand die hem kon helpen. Zijn reclasseringsambtenaar had hem aangeraden om zo snel mogelijk werk te vinden. Hoe langer hij zonder werk zat, hoe sterker ze hem in de gaten zouden houden. Ze wisten dat voorwaardelijk vrijgelatenen onder enorme druk stonden als ze geen geld hadden, en waren op de hoogte van het soort activiteiten waartoe ze in hun wanhoop hun toevlucht zochten. Peter begon echt in paniek te raken. Hij had bijna geen geld meer, maar moest wel eten en de huur betalen.

Twee weken nadat hij door de poorten van Pelican Bay was gelopen, staarde Peter wel een halfuur lang naar het telefoonnummer van Phillip Addison, waarna hij de telefoon oppakte en belde. Zijn secretaresse liet hem weten dat meneer Addison in het buitenland zat en bood aan zijn boodschap aan te nemen. Peter liet zijn naam en telefoonnummer achter, en twee uur later belde Phillip terug. Peter zat ontmoedigd in zijn kamer toen iemand van beneden riep dat er telefoon voor hem was, ene Addison. Met een misselijk gevoel rende hij naar het toestel. Dit was het begin van ellende voor hem, of zijn redding. Met Phillip Addison kon het beide kanten op.

'Goh, wat een verrassing,' zei Addison op onaangename toon. Hij klonk altijd snerend, maar hij had in elk geval teruggebeld. En snel. 'Wanneer ben jij weer aangespoeld? Hoe lang ben je al op vrije voeten?'

'Ongeveer twee weken,' zei Peter rustig, terwijl hij wenste dat hij hem niet had gebeld. Maar hij had geld nodig. Vijftien dollar had hij nog, en zijn reclasseringsambtenaar bleef hem maar onder druk zetten. Hij had zelfs overwogen om een uitkering aan te vragen. Maar tegen de tijd dat die toegekend zou worden, zou Peter dakloos zijn of uitgehongerd. Hij besefte dat het altijd zo ging: wanhoop, geen opties. Hij twijfelde er niet aan dat hij zo zou eindigen. Phillip Addison was op dit moment zijn enige optie. Peter overtuigde zichzelf ervan dat hij hem nog kon dumpen als hij iets beters vond. Wel maakte hij zich zorgen over de ketens waarmee Addison degenen die hij te hulp schoot, vastzette en de gewetenloze methoden die hij hanteerde om mensen aan hem verschuldigd te houden. Maar Peter had geen keus en probeerde er niet te veel aan te denken. Er was niemand anders die hij kon bellen. Hij kon niet eens een redelijk betaalde baan als bordenwasser krijgen.

'Wat heb je nog meer geprobeerd voordat je mij belde?'

Addison lachte. Hij kende het klappen van de zweep. Hij had nog meer ex-gedetineerden in dienst. Ze waren behoeftig, wanhopig en trouw, net als Peter Morgan. Addison mocht dat wel. 'Er is niet veel werk voor mensen zoals jij,' zei hij eerlijk. Hij spaarde hem niet. 'Behalve auto's wassen of schoenen poetsen. Om de een of andere reden zie ik jou dat nog niet doen. Wat kan ik voor je betekenen?' vroeg hij bijna beleefd.

'Ik heb dringend werk nodig,' zei Peter plompverloren. Het had geen zin om spelletjes met hem te spelen. Hij had bewust 'werk' gezegd, in plaats van 'geld'.

'Je moet wel helemaal platzak zijn als je mij belt. Hoe hongerig ben je?'

'Hongerig, maar niet hongerig genoeg om iets belachelijks te doen. Ik wil niet terug naar de gevangenis, voor jou niet, voor niemand. Ik heb mijn les geleerd. Vier jaar is een lange tijd. Ik heb werk nodig. Als je iets legaals voor me hebt, zou ik dat zeer waarderen.' Peter had zich nog nooit zo nederig gevoeld, en Phillip wist dat. Hij genoot ervan. Peter repte met geen woord over zijn schuld aan hem, maar ze waren zich er beiden van bewust, en van het risico dat Peter had genomen door hem te bellen. Zo wanhopig was hij op zoek naar werk.

'Ik heb alleen maar legale bedrijven,' zei Addison verontwaardigd, omdat hij hem tegen de haren streek. Je wist nooit of er een lijn werd afgetapt, hoewel die, voorzover hij wist, veilig was. Hij belde met een niet-traceerbare mobiele telefoon. 'Je bent me trouwens nog geld verschuldigd. Véél geld. Je hebt een boel mensen met je meegesleurd toen je de bak in ging. Ik moest ze allemaal afbetalen. Als ik dat niet gedaan had, waren ze achter je aangegaan en hadden je in de gevangenis vermoord.' Peter wist dat dit licht overdreven was, maar er zat een kern van waarheid in. Hij had voor zijn laatste deal geld van Addison geleend, maar dat niet terugbetaald toen hij werd gearresteerd. Ze hadden de vracht van de verscheping geconfisqueerd voordat hij die had kunnen verkopen. Onverbloemd wist hij dat hij Addison waarschijnlijk zo'n honderdduizend dollar verschuldigd was, en dat ontkende hij ook niet. Addison was het om de een of andere reden niet komen halen. Maar ze wisten allebei dat hij bij hem in het krijt stond.

'Je mag het op mijn salaris inhouden, als je wilt. Zolang ik geen werk heb, kan ik je überhaupt niet terugbetalen.'

Het was een logische conclusie, en Addison wist dat het waar was, hoewel hij er niet langer van uitging dat hij het geld nog terugkreeg. Het was gewoon een bedrijfsrisico geweest. Maar wat hij er wel prettig aan vond, was dat Peter hem iets verschuldigd was.

'Kom maar een keertje praten,' zei hij peinzend.

'Wanneer?' Peter hoopte dat het snel kon, maar wilde niet te zeer aandringen. De secretaresse had weliswaar gezegd dat hij in het buitenland zat, maar dat was waarschijnlijk een rookgordijn geweest.

'Vanmiddag om vijf uur,' antwoordde Addison zonder te vragen of het hem schikte. Het kon hem niet schelen. Als Peter voor hem wilde werken, moest hij leren springen op het moment dat Addison dat wilde. Addison had hem al eerder geld verstrekt, maar had hem nooit officieel in dienst genomen. Dit was anders.

'Waar moet ik zijn?' vroeg Peter mat. Hij kon altijd nog weigeren als Addisons aanbod te buitensporig of te beledigend zou zijn. Maar Peter was er volledig op voorbereid om beledigd, gebruikt en zelfs slecht behandeld te worden. Zolang het maar legaal was.

Addison gaf hem het adres, benadrukte dat hij op tijd moest komen en hing op. Het adres dat hij Peter had opgegeven, was in San Mateo. Peter wist dat zijn legale bedrijven zich daar bevonden. Hij had daar onder meer een hightech-bedrijf dat in het begin een megasucces was geweest en later in de problemen was geraakt. Het had door de jaren heen hoge toppen en diepe dalen gekend en had gefloreerd op het hoogtepunt van de ICT-hype. De aandelen waren vervolgens drastisch gedaald, net als op elk ander gebied. Er werden hightech-chirurgische instrumenten geproduceerd, en Peter wist dat hij ook een paar fikse investeringen had gedaan in genetische manipulatie. Addison was ingenieur en had een medische achtergrond. Een tijdlang werd hij gezien als een genie met geld. Maar geleidelijk aan had hij bewezen dat hij zoals iedereen ook zijn zwakheden had en hij had zichzelf behoorlijk over de kop gewerkt. Hij had zijn eigen financiën ondersteund door drugs uit Mexico te smokkelen, en het gros van zijn vermogen zat nu in ecstasy-laboratoria in Mexico en in een onroerendgoedzaak in de Mission, vanwaaruit hij heroïne verhandelde. Een paar van zijn beste klanten waren yuppies. Die wisten natuurlijk niet dat ze van hém kochten, dat wist niemand. Zelfs zijn eigen familie dacht dat hij een eerlijke onderneming runde. Hij had een huis in Ross, zijn kinderen zaten op privé-scholen, hij zat in het bestuur van talrijke vooraanstaande liefdadigheidsinstellingen en behoorde tot de elite van San Francisco. De steunpilaar van de samenleving, zo werd hij beschouwd, maar Peter wist wel beter. Ze hadden elkaar ontmoet toen Peter ook eens in de problemen zat, en Phillip Addison had aangeboden om hem te helpen. Hij had de drugs in eerste instantie zelfs tegen een gereduceerd tarief geleverd en had hem adviezen gegeven over hoe hij die moest verkopen. Als zijn eigen gebruik niet zo uit de hand was gelopen, en daarmee zijn beoordelingsvermogen, zou Peter waarschijnlijk nooit in de gevangenis zijn beland.

Addison was slimmer. Hij raakte de drugs die hij verkocht nooit zelf aan. Hij was gewiekst en ingenieus en wist precies hoe hij zijn ondergrondse imperium moest runnen. Doorgaans kon hij mensen goed inschatten, maar in Peter had hij zich vergist. Hij had gedacht dat die ambitieuzer en slinkser was dan later was gebleken. Uiteindelijk was Peter gewoon een aardige jongen die het verkeerde pad had gekozen, die geen idee had wat hij precies deed. Jongens als hij vormden een groot risico voor Phillip Addison, omdat ze de verkeerde instincten hadden. Peter was maar een kruimeldief, ertoe gedwongen door de omstandigheden, een slecht beoordelingsvermogen en uiteindelijk zijn eigen verslaving. Addison was een rasechte crimineel. Voor hem was het een levenslange verbintenis, voor Peter slechts tijdverdrijf. Maar desondanks dacht Addison hem te kunnen gebruiken. Hij was slim, hoog opgeleid en opgegroeid met de juiste mensen op de juiste plaatsen. Hij had op goede scholen gezeten, een knap en representatief voorkomen en was in een rijke familie getrouwd, al had hij het huwelijk op de klippen laten lopen. En zijn mba-titel van Harvard was beslist de moeite waard. Toen Peter en Phillip elkaar indertijd voor het eerst ontmoetten, had hij zelfs nog de juiste connecties gehad. Nu had hij die verpest, maar als Phillip kon helpen om zijn leven weer op de rails te krijgen, zou hij van nut kunnen zijn. Misschien was hij nu zelfs nog nuttiger dan vroeger, met wat hij in de afgelopen vier jaar in de gevangenis had geleerd. Vroeger was hij een amateuristische zwendelaar geweest, een naïeveling die de foute kant op was gegaan. Maar als hij professional zou worden, wilde Addison hem beslist hebben. Wat hij nu moest beoordelen, was wat Peter had geleerd, wat hij bereid was te doen en hoe wanhopig hij op dit moment was. Aan zijn secundaire eis, dat hij alleen legaal wilde werken, had Addison geen boodschap. Het kon hem niet schelen wat Peter wilde. De vraag was wat hij zou doen, en de schuld die hij nog steeds bij Phillip had, was vanuit zijn gezichtspunt een pluspunt in hun onderhandelingen. Daarmee had hij Peter in zijn macht, en dat sprak hem zeer aan. Ook was het hem niet ontgaan dat Peter nooit zijn naam had prijsgegeven of hem had verraden toen hij werd gearresteerd, wat bewees dat hij te vertrouwen was. Addison mocht dat wel in Peter. Hij had niemand met zich meegesleurd in zijn val. Het was de belangrijkste reden waarom Addison hem niet had laten ombrengen. In sommige opzichten was Peter in elk geval een man van zijn woord, ook al was het onder dievenvolk.

Peter nam de bus naar San Mateo in de enige kleren die hij had. Hij zag er netjes en schoon uit en was naar de kapper geweest, maar het enige wat hij aan kon trekken, waren de spijkerbroek, het jeanshemd en de sportschoenen die ze hem in de gevangenis hadden gegeven. Hij had niet eens een jas en kon het zich niet veroorloven om een pak aan te schaffen voor het sollicitatiegesprek. Toen hij te voet bij het opgegeven adres was aangekomen, werd hij overweldigd door angst.

In zijn kantoor zat Phillip Addison achter zijn bureau een dik dossier te lezen. Het had al meer dan een jaar in een afgesloten lade van zijn bureau gelegen, en voor hem was het een levensdroom. Hij had er nu bijna drie jaar over nagedacht. Het was het enige project waarvoor hij Peters hulp wilde inroepen. Of die hiertoe nu bereid was of niet, dat interesseerde hem niet. De enige vraag was of hij ertoe in staat was. Dit was het enige project waarbij hij geen enkel risico wilde lopen, een taak die naar behoren vervuld moest worden. Hij moest uitgevoerd worden met de precisie van de chirurgische instrumenten die hij fabriceerde, met de uiterste perfectie van een laserstraal. Falen was geen optie, en Peter was er geknipt voor, vond hij. Vanaf het moment dat hij Peters boodschap doorkreeg, had hij met het plan rondgelopen. Toen zijn secretaresse meldde dat hij gearriveerd was, legde hij het dossier terug in zijn lade en stond op om Peter te begroeten.

Toen Peter de kamer binnenliep, stond hij ineens oog in oog met een lange, onberispelijk uitziende man van tegen de zestig. Hij droeg een op maat gemaakt Engels pak, een fraaie stropdas en een overhemd dat speciaal voor hem in Parijs was ontworpen. Toen hij om het bureau heen liep om Peter de hand te schudden, zag die dat zelfs zijn schoenen glommen. De kleding die Peter droeg, die de man waarschijnlijk nog niet zou gebruiken om zijn auto mee te wassen, scheen hij niet op te merken. Phillip Addison oogde zo glad dat hij als een ingevet marmeren ei over de vloer leek te glijden. Het was onmogelijk grip op hem te krijgen of belastend materiaal over hem te vinden. Niemand slaagde daarin - Phillip Addison stond boven elke verdenking. Het gaf Peter een ongemakkelijk gevoel dat hij zo vriendelijk deed. Zijn milde dreigementen tijdens hun telefoongesprek over het geld dat Peter hem verschuldigd was, leken vergeten.

Ze praatten een poosje over koetjes en kalfjes, en Phillip stelde hem tevreden door te vragen wat hij voor hem kon betekenen. Daarop bracht Peter hem op de hoogte van de vakgebieden die hem interesseerden: marketing, financiën, nieuwe investeringen, nieuwe afdelingen, nieuwe zaken, alles op ondernemingsgebied en waarvan Addison vond dat het bij hem zou passen. Vervolgens zuchtte hij en keek Phillip aan. Het werd tijd om open kaart te spelen.

'Luister, ik zoek gewoon werk. Als ik geen baan vind, eindig ik met een plastic drinkbeker op straat, en als ik mazzel heb met een winkelwagentje. Ik ben bereid alles aan te pakken wat redelijk is. Terug naar de gevangenis wil ik niet, en ik wil graag voor je werken, maar vanzelfsprekend wel in een van je legale bedrijven. Al het andere is te riskant voor me. Ik kan het niet en ik wil het niet.'

'Je bent erg nobel geworden in vier jaar tijd. Toen ik je vijf jaar geleden ontmoette, had je nog geen last van gewetensbezwaren.'

'Toen was ik dom, veel jonger en behoorlijk in de war. Na eenenvijftig maanden in Pelican Bay ben ik overeind gekrabbeld en dat wil ik graag blijven. Het heeft mijn ogen zogezegd geopend. Ik ga niet terug. De volgende keer zullen ze me moeten doodschieten.' En dat meende hij.

'Je hebt geluk gehad dat ze je de vorige keer niet hebben vermoord,' zei Addison openlijk. 'Je hebt een heleboel mensen kwaad gemaakt toen je verdween. Hoe staat het trouwens met je schuld aan mij?' vroeg Addison, niet zozeer omdat hij die terugeiste, maar omdat hij Peter eraan wilde herinneren dat hij bij hem in het krijt stond. Dit begon goed. Voor Addison, niet voor Peter.

'Ik heb al gezegd dat ik er graag voor wil werken en dat je het te zijner tijd mag inhouden op mijn salaris. Dat is het enige wat ik je kan bieden. Andere opties zijn er niet.'

Addison wist dat hij de waarheid sprak. Ze wisten het allebei, en Peter was eerlijk tegen hem. Zo eerlijk als je tegen een man als Addison kon zijn. Eerlijkheid was niet iets waaraan hij veel waarde hechtte. In zijn ogen waren brave broeders waardeloos. Maar zelfs Phillip wist dat je van een kale kip niet kunt plukken. Peter had geen geld. Het enige wat hij had, waren zijn hersens en een dosis motivatie, en voorlopig was dat genoeg.

'Ik kan je nog steeds laten omleggen, weet je,' zei Addison kalm. 'Een paar van onze gemeenschappelijke kameraden zouden dat maar al te graag doen. In het bijzonder iemand in Colombia, die jou in de gevangenis wilde laten vermoorden. Ik heb hem gevraagd om het niet te doen. Ik heb je altijd gemogen, Morgan,' zei Addison, alsof hij een spelletje golf met hem besprak. Hij stond regelmatig op de golfbaan, zowel met industriemagnaten als staatshoofden, en had belangrijke politieke connecties. Hij was een imposant fraudeur, en Peter wist dat hij hem nooit zou kunnen vervolgen als er iets mis zou gaan. Hij was een machtig man, een kwaadaardige kracht, zonder enige integriteit of geweten. En Peter wist dat. Addison overtrof hem in alle mogelijke opzichten. Als Peter voor hem aan de slag zou gaan, zou hij een pion worden in een van Addisons schaakspelletjes. Maar als hij het niet deed, zou hij vroeg of laat uit pure wanhoop weer in Pelican Bay belanden en voor de gevangenisdirecteur werken.

'Als dat van die vent in Colombia waar is, dan moet ik je bedanken,' zei Peter beleefd. Hij wilde niet tegen hem liegen, maar op Addisons opmerking dat hij hem altijd had gemogen, reageerde hij niet. Hij had de man nooit gemogen. Daarvoor wist hij te veel van hem. Addison kwam naar buiten goed over, maar was in wezen door en door slecht. Hij had een heel sociale vrouw en vier leuke kinderen. De weinige mensen die hem en de vele maskers die hij droeg echt kenden, vergeleken hem met de duivel. De rest van de wereld beschouwde hem als succesvol en respectabel. Maar Peter wist wel beter.

'Ik was ervan uitgegaan dat je op een dag van meer nut voor me zou zijn als je nog in leven was,' zei Addison peinzend, alsof hij iets voor hem in gedachten had, wat ook zo was. 'En misschien is het nu zover. Ik vond het zonde om je in de gevangenis te laten sterven. Ik heb een idee voor je. Na ons telefoongesprek van vandaag kwam het ineens bij me op. Het is een project dat uiterste precisie vraagt. Een technische, zorgvuldig georganiseerde, gesynchroniseerde en gecombineerde inspanning van experts.' Het was alsof hij het over een openhartoperatie had, en Peter kon er niet uit opmaken om wat voor project het ging.

'Op welk vakgebied?' vroeg Peter, opgelucht dat het eindelijk over werk ging, in plaats van dreigementen om hem te vermoorden, of het geld dat hij hem verschuldigd was. Nu zouden ze terzake komen.

'Dat vertel ik je nog niet, dat komt later wel. Ik wil eerst meer onderzoek doen, dat wil zeggen, jij gaat dat voor me doen. Ik denk intussen na over de uitvoering van het project. Dat is mijn taak. Maar eerst wil ik weten of je mijn aanbod accepteert. Ik stel je aan als projectcoördinator, want ik denk niet dat je de technische kennis in huis hebt om het project helemaal zelf uit te voeren. Ik ook niet trouwens. Maar ik wil dat jij de experts verzamelt die wel over die vakkennis beschikken. Samen delen we in de winst. Ik betrek je volledig bij het project en huur je niet alleen als werknemer in. Als je je werk goed doet, heb je het verdiend.' Peter luisterde geboeid. Het klonk interessant, uitdagend en lucratief. Het was precies wat hij nodig had om opnieuw te beginnen, zelf weer een paar investeringen te kunnen doen en misschien zelfs een eigen bedrijf op te starten. Hij had een scherp gevoel voor investeringen en had veel geleerd voordat hij de verkeerde weg insloeg. Dit was de kans die hij nodig had om weer helemaal van voren af aan te beginnen. Het was beter dan hij had durven hopen. Misschien lachte het geluk hem alsnog toe. Addison deed eindelijk iets fatsoenlijks voor hem, en Peter was hem dankbaar.

'Is het een langlopend onderzoeksproject, dat binnen een paar jaar ontwikkeld moet worden?' Dat zou financiële zekerheid bieden, hoewel het hem wel langer aan Addison zou binden dan hem lief was. Maar het zou hem voldoende tijd geven om voet aan de grond te krijgen, en dat was ook iets waard. Misschien zou hij zelfs weer een omgangsregeling met zijn dochters kunnen krijgen. Daar droomde hij stiekem nog steeds van. Hij had zijn dochters al vijf jaar niet meer gezien en zijn hart deed pijn als hij daaraan dacht. Werkelijk alles in zijn verleden had hij grondig verpest, zelfs zijn relatie met zijn kinderen, hoe klein die toen ook waren. Hij hoopte dat hij ze op een dag zou leren kennen. En met financiële zekerheid zou hij Janet met meer overtuiging kunnen benaderen, zelfs al was ze nu hertrouwd.

'Nou...' ging Addison verder, '... eigenlijk is het relatief kortlopend. Ik denk dat we het in een paar maanden, of zelfs weken, kunnen afronden. Eerst onderzoek en voorbereiding, dan het project zelf, dat ongeveer een maand of twee in beslag zal nemen, en vervolgens de sanering. Ik denk niet dat we het hier over een langlopend project hebben, maar de winstdeling kan overweldigend zijn.' Peter kon zich maar moeilijk inbeelden waar het nu precies om ging. Misschien over een of andere nieuwe hightech-uitvinding die hij van plan was op de markt te brengen, en waarvoor hij Peter de marketing en public relations wilde laten doen. Of een nieuw bedrijf, waarvan hij Peter tijdens de opstart de leiding wilde geven, waarna hij het aan anderen moest overdragen. Addison deed er erg geheimzinnig over, terwijl Peter luisterde en probeerde te bedenken wat het kon zijn.

'Heb je het over de introductie of ontwikkeling van een product of de marketing ervan?' Peter probeerde het te begrijpen.

'In zekere zin wel.' Addison knikte en liet vervolgens een stilte vallen. Hij moest iets tegen hem zeggen voordat hij hem volledig in vertrouwen zou nemen. 'Ik heb lang over dit project nagedacht en ik denk dat de tijd er nu rijp voor is. Jouw telefoontje van vanochtend kan geen toeval zijn,' zei hij met een kwaadaardige glimlach. Peter had nog nooit zulke kille, enge ogen gezien.

'Wanneer wil je dat ik begin?' Hij dacht aan de vijftien dollar in zijn portefeuille, waarmee hij niet verder zou komen dan het avondeten en misschien het ontbijt, tenminste als hij die bij McDonald's zou nemen. Zo niet, dan zou het die avond op zijn. En daarna zou hij op straat moeten bedelen en zo zijn voorwaardelijke vrijlating in gevaar brengen als hij betrapt werd.

Addison keek hem recht aan. 'Vandaag, als je wilt. Ik denk dat we klaar zijn om van start te gaan. We moeten dit project in fasen aanpakken. In de komende vier weken wil ik dat je je bezighoudt met het onderzoek en de ontwikkeling. Eigenlijk wil ik dat je de werving van arbeidskrachten op je neemt.' Peters hart maakte een hoopvol sprongetje. Dit was beter dan waarop hij had gehoopt, het antwoord op zijn gebeden.

'Wat voor mensen moet ik inhuren?' Hij begreep nog steeds niets van de strekking of zelfs maar de focus van het project. Maar het was in elk geval topgeheim en hightech.

'Wie je inhuurt, is aan jou. Ik wil er wel bij betrokken worden natuurlijk, maar ik denk dat jouw connecties op dit gebied beter zijn dan de mijne,' zei Addison genereus. En daarmee deed hij de la open die hij op slot had gedraaid toen Peter binnenkwam, haalde er het dikke dossier uit dat hij in de afgelopen jaren had opgebouwd en gaf hem dat. Er zaten krantenknipsels en rapporten in over nagenoeg alle projecten die Allan Barnes gedurende de afgelopen vier jaar had opgezet. Peter nam het dossier aan en opende het, waarna hij naar Phillip opkeek. Hij was onder de indruk.

Hij wist wie Allan Barnes was. Het was een genie op het gebied van de ict, de grootste van allemaal. Er zaten verscheidene foto's van hem met zijn gezin in het dossier, dat opvallend compleet was.

'Overweeg je een joint venture met hem aan te gaan?'

'Dat heb ik inderdaad overwogen, maar nu niet meer. Je bent duidelijk een tijdje uit de roulatie geweest. Hij is in januari omgekomen en heeft een weduwe en drie kinderen achtergelaten.'

'O, wat erg,' zei Peter sympathiek, en hij vroeg zich af hoe hij het nieuws had kunnen missen, hoewel er tijden waren geweest dat hij in Pelican Bay geen kranten las. De echte wereld had te ver van hem afgestaan. 'Het project zou veel interessanter zijn geweest als hij nog had geleefd. Ik denk dat we met hem een betere samenwerking zouden hebben, maar in dit geval ben ik bereid met zijn weduwe te onderhandelen,' zei Phillip onbaatzuchtig.

'Waarover?' Peters gezicht stond uitdrukkingsloos. 'Runt zij zijn imperium nu?' Hij was er écht helemaal uit geweest, want hij had er helemaal niets over gelezen. 'Ik neem aan dat hij haar zijn hele fortuin heeft nagelaten, of in elk geval het grootste deel; alles wat niet direct naar de kinderen gaat,' legde Phillip uit. 'Ik heb van een vriend van hem begrepen dat zij zijn enige erfgenaam was. En ik weet honderd procent zeker dat hij een half miljard dollar heeft verdiend voordat hij stierf. Hij is omgekomen tijdens een vistocht in Mexico. Hij is daar overboord gevallen en heeft lange tijd in zee gedreven. Ze doen geheimzinnig over de plannen voor zijn bedrijven, maar ik neem aan dat zij het merendeel of een groot aantal van de beslissingen neemt.'

'Heb je haar rechtstreeks over een gezamenlijke investering benaderd?' Peter had nooit de indruk gehad dat Allan Barnes' interesses op hetzelfde gebied lagen als die van Addison, maar het was een interessant concept, en de geldproblemen die Addison mocht hebben, zouden opgelost worden door een alliantie met een solide imperium als dat van Allan, volgens Peter. Geen van beiden was ervan op de hoogte dat het imperium was ingestort en volledig in rook was opgegaan voordat hij stierf, laat staan dat het de reden van zijn dood was geweest. Barnes was zo meesterlijk goed geweest in het verbergen van bedrijven achter andere bedrijven en het geheimhouden van de ongezonde gokken die hij had gewaagd, dat zelfs een man met connecties als Addison in elk geval op dit moment geen idee had van de omvang van de puinhoop die Allan Barnes had achtergelaten. Fernanda, de advocaten en de directeuren van Allans ter ziele gegane bedrijven hadden het op kunstige wijze stilgehouden, hoewel ze dat niet eeuwig zouden kunnen volhouden. Maar tijdens de vier maanden na zijn dood waren ze erin geslaagd, en de legende van Allan Barnes was nog niet bezoedeld. Fernanda had het zo gewild, zo lang als mogelijk was, uit respect voor haar man en omwille van haar kinderen. Het voordeel voor Addison van een alliantie met Barnes was, voorzover Peter kon zien, dat de wereld die Barnes om zich heen had gecreëerd zo respectabel was dat Addisons eigen bedrijven met hetzelfde gouden penseel zouden worden opgesmukt. Een gezamenlijk project van die twee was een ingenieus idee, en Peter was het ermee eens. Barnes' naam en reputatie waren respectabel en bewonderd tot in het extreme. En een project waarbij bedrijven van beide heren betrokken waren, was precies wat Peter nodig had om hem weer op de kaart te zetten. Voorgoed. Het was een droom die uitkwam, en hij glimlachte naar Addison met hernieuwd respect, terwijl hij het dikke dossier dat Phillip hem had overhandigd, vasthield.

'Ik heb mevrouw Barnes niet persoonlijk benaderd,' ging Addison verder met zijn uitleg. 'Daar zijn we nog niet klaar voor. Je moet eerst de arbeidskrachten regelen.'

'Ik neem aan dat ik eerst het dossier moet doornemen om de aard van het project echt te kunnen doorgronden?'

'Dat verwacht ik niet,' zei Phillip terwijl hij het dossier terugpakte. 'Dat bevat alleen maar een geschiedenis en een chronologie van zijn prestaties. Relevant natuurlijk, maar het meeste weet je waarschijnlijk al,' zei hij vaag, en Peter raakte opnieuw in de war. Het hele project leek een mysterie, zozeer dat hem gevraagd werd mensen in te huren voor een naamloos project, op een vakgebied dat hem niet duidelijk was en voor een taak die Addison nog moest schetsen. Het was meer dan een béétje verwarrend, wat precies Addisons bedoeling was geweest. Hij glimlachte opnieuw naar Peter, terwijl hij het dossier terug deed in zijn la.

'Hoe kan ik mensen inhuren als ik geen duidelijk beeld heb van wat we gaan doen?' Peter snapte er niks van.

'Ik denk dat het beeld best duidelijk is, Peter. Moet ik alles tot in de details voorkauwen? Ik wil dat je een paar van je vrienden van de afgelopen vier jaar inhuurt.'

'Wat voor vrienden?' Peter raakte nog meer verward.

'Ik wil wedden dat je een aantal zeer interessante mensen hebt ontmoet, ondernemende types die graag een grote som geld willen verdienen en daarna rustig uit beeld verdwijnen. Ik wil dat je er goed over nadenkt, en vervolgens selecteren we ze zorgvuldig voor een heel speciale taak. Ik verwacht niet van je dat je de klus zelf op je neemt, maar ik verwacht wel dat je het project overziet en leidt.'

'En wat houdt dat project in?' Peter fronste zijn wenkbrauwen. Plotseling beviel het hem helemaal niet wat hij hoorde. Vanuit zakelijk oogpunt gezien waren de afgelopen vier jaar van zijn leven blanco geweest. De enigen die hij had ontmoet, waren criminelen en verkrachters, moordenaars en dieven. En ineens stolde het bloed in zijn aderen, terwijl hij naar Addison keek. 'Waar komt Barnes' vrouw erbij kijken?'

'Het is heel eenvoudig. Nadat we het project in elkaar hebben gezet, of om precies te zijn, jij, doen we ons voorstel aan haar. We geven haar een zekere stimulans om ons aanbod te accepteren. Ze zal ons ruim betalen. In wezen ben ik bereid schappelijk te zijn, gegeven de omvang van haar fortuin en de successierechten die ze waarschijnlijk moet betalen. Ervan uitgaand dat hij een half miljard dollar waard was op het moment dat hij stierf, zal de staat net iets meer dan vijftig procent opeisen. Voorzichtig geschat zou ik zeggen dat ze uiteindelijk tweehonderd miljoen dollar waard is. En wij vragen daar maar de helft van. Tenminste, dat had ik zo in gedachten.'

'En waar investeert ze dan in?' vroeg Peter op kille toon, maar hij had het al geraden.

'Het leven en de veilige terugkeer van een of meer van haar kinderen, wat zelfs voor het dubbele bedrag goedkoop is. Eigenlijk komt het erop neer dat we haar vragen haar nettowinst met ons te delen, wat mij heel eerlijk voorkomt, en ik weet zeker dat ze het graag zal betalen. Denk je niet?'

Addison glimlachte kwaadaardig, terwijl Peter opstond.

'Dus jij wilt dat ik haar kinderen ontvoer voor een losgeld van honderd miljoen dollar?' Peter keek alsof hij zojuist uit een kanon was geschoten, terwijl hij de man achter het bureau aanstaarde. Phillip Addison was gestoord.

'Absoluut niet.' Phillip schudde kalm zijn hoofd en leunde achterover in zijn stoel. 'Ik vraag je mensen te zoeken en te rekruteren die dat vóór ons gaan doen. We willen natuurlijk wel dat het door professionals wordt gedaan en niet door amateurs, zoals jij en ik. Jij bent maar een kruimeldief en een uiterst slordige drugsdealer. Je bent geen ontvoerder, en ik ook niet. Ontvoering zou ik het niet eens willen noemen. Het is een zakelijke deal. Allan Barnes had toevallig een winnend lot gekocht, niet meer en niet minder, maar wel een die veel geld waard was, dat geef ik toe. Ik zie geen reden waarom zijn weduwe alles mag houden.

Jij of ik had die loterij net zo goed kunnen winnen, en hij kan die geldsom postuum best met ons delen. We doen de kinderen geen kwaad; we houden ze alleen een poosje bij ons, en in ruil voor een stukje van de taart die Allan haar heeft nagelaten, leveren we hen veilig en gezond weer af. Ik zie geen reden waarom die taart niet mag worden gedeeld. Hij heeft hem verdomme niet eens verdiend, want hij heeft gewoon mazzel gehad. Nou, dat willen wij ook.' Phillips ogen fonkelden kwaadaardig terwijl hij grijnsde.

'Ben je geschift?' Peter ging staan en staarde hem aan. 'Weet je wel welke straffen er op ontvoering staan? Als ze ons pakken, kunnen we de doodstraf krijgen, of we de kinderen kwaad doen of niet. Zelfs op het beramen van een ontvoering staat de doodstraf, en jij verwacht van mij dat ik dat ga organiseren? Ik doe het niet. Zoek maar iemand anders,' zei Peter en hij maakte aanstalten om weg te lopen. Addison keek onbewogen.

'Dat zou ik niet doen als ik jou was, Morgan. Jij hebt hier ook belang bij.' Peter draaide zich om en keek hem wezenloos aan. Wat hij Addison verschuldigd was, kon hem geen donder meer schelen. Hij zou nog liever door hem vermoord worden dan de doodstraf voor hem riskeren. Bovendien was het een gruwelijk idee om op het ongeluk en leed van andere mensen te azen en het leven van hun kinderen. De gedachte alleen al maakte hem misselijk.

'Nee hoor,' antwoordde Peter. 'Wat voor belang zou ik in vredesnaam kunnen hebben bij het ontvoeren van iemands kinderen?' Hij spuugde de woorden uit en walgde echt van hem. Hij was nog erger dan hij had gevreesd. Véél erger. Hij was onmenselijk en zo hebberig dat het gewoon ongezond was. Maar wat Peter niet wist, was dat Addisons imperium in de problemen zat, en zonder een fikse financiële injectie van deze omvang zou zijn eigen kaartenhuis instorten. Hij had een behoorlijk lange tijd geld voor zijn Colombiaanse zakenpartners witgewassen door dat te investeren in riskante ict-deals, die een overweldigende winst beloofden. De resultaten waren een tijdlang buitengewoon geweest, totdat het tij keerde. En het tij keerde uiteindelijk niet alleen, maar hij was er ook bijna in verdronken. Hij wist dat de Colombianen hem zouden vermoorden als ze ontdekten dat hij hun geld had verloren. Hij moest er snel iets aan doen. Peters telefoontje was een geschenk uit de hemel geweest.

Het antwoord op Peters vraag aan Addison was eenvoudig. 'Het belang dat jij hierbij hebt,' zei Phillip Addison met een kwaadaardige glimlach, 'is dat je hiermee het leven van je eigen kinderen redt.'

'Hoe bedoel je?' Peter keek ineens nerveus.

'Als ik me niet vergis heb jij twee dochtertjes, die je al een aantal jaren niet meer hebt gezien. Ik heb vroeger jouw ex-schoonvader gekend. Aardige kerel. En ik weet zeker dat het leuke kinderen zijn.' Phillip Addisons ogen bleven op hem gericht, terwijl Peter iets ijskouds en angstaanjagends langs zijn ruggengraat voelde glijden.

'Wat hebben zij ermee te maken?' vroeg Peter, terwijl zijn maag zich omdraaide. Het beest dat hij in zijn lichaam voelde omwoelen, heette doodsangst. Dit keer niet om zichzelf, maar om zijn kinderen. Onbedoeld had hij hen in gevaar gebracht door met Addison te praten. Hij werd al misselijk van de gedachte.

'Het zal niet moeilijk zijn om ze te vinden. Ik weet zeker dat jij het ook zou kunnen, als het je zou interesseren. Als je me in de weg staat, of me op de een of andere manier verraadt, neem ik genoegen met jouw twee dochters. Er zal geen losgeld geëist worden. Ze zullen gewoon geruisloos verdwijnen en nooit meer gezien worden.' Peter zag lijkbleek.

'Wil je soms zeggen dat je mijn kinderen gaat vermoorden als ik die van Barnes niet ontvoer of laat ontvoeren?' Peters stem sloeg over en trilde bij het stellen van de vraag.

Hij wist het antwoord al.

'Dat is precies wat ik je duidelijk wil maken. Voorzover ik kan zien, heb je geen keus. Maar ik ben echt van plan om het de moeite waard voor je te maken. Er zijn drie kinderen Barnes, en ik ben al tevreden met een van hen. Als je hen alledrie te pakken kunt krijgen, prima. Zo niet, dan is één voldoende. Ik wil dat je voor deze klus drie mannen inhuurt. Professionals, geen amateurs zoals jij. Ik wil toppers, geen prutsers. Jij zoekt ze en huurt ze in. Ik betaal ieder vijf miljoen dollar en stort het bedrag op een Zwitserse of Zuid-Amerikaanse bankrekening. Vooraf betaal ik hun honderdduizend dollar per persoon, de rest volgt zodra het losgeld is betaald. Ik betaal jou tien miljoen dollar om de show te runnen. Tweehonderdduizend op voorhand, en de rest op een Zwitserse rekening. Ik scheld zelfs vanaf nu jouw schuld aan mij vrij. De rest van de opbrengst is voor mij.' Peter maakte een snelle berekening en besefte dat van de honderd miljoen dollar losgeld waarover hij het had, hijzelf vijfenzeventig procent opstreek. Hij en de drie mannen die hij moest inhuren werden geacht de rest als een taart te verdelen. Addison had de basisregels heel duidelijk gemaakt. Als hij niet akkoord zou gaan, zouden zijn eigen twee kinderen worden vermoord. Dit ging verder dan iets keihard spelen, dit was nucleaire oorlogsvoering. Hoe Peter zich ook wendde of keerde, hij was hoe dan ook de klos. Hij vroeg zich af of hij Janet voor het gevaar dat de meisjes liepen kon waarschuwen, voordat Addison hen vond, maar hij durfde zich er niet op te verlaten. Addison was tot alles in staat, wist hij nu. Peter wilde niet dat er kinderen gewond zouden raken, niet die van hem en niet die van Barnes. Ineens stonden er vijf levens op het spel, naast dat van hemzelf.

'Je bent niet goed bij je hoofd,' zei Peter terwijl hij weer ging zitten. Hij zag geen uitweg en was bang dat die er ook niet was.

'Maar wel slim, dat moet je me toch nageven,' zei Addison met een glimlach. 'Ik denk dat mijn plan solide is. Het is nu aan jou om de mannen te zoeken. Bied hun ieder honderdduizend op voorhand. Ik betaal jou de tweehonderdduizend vooruit, zodat je fatsoenlijke kleren kunt kopen en een onderkomen kunt zoeken waar je blijft totdat je alles hebt geregeld en in gang hebt gezet. Je moet natuurlijk ook een plek vinden om ze naartoe te brengen, terwijl we wachten op de uitbetaling van het losgeld. Nu mevrouw Barnes net haar echtgenoot heeft verloren, denk ik niet dat het lang zal duren voordat ze betaalt. Ze zal niet ook nog eens haar kinderen willen verliezen.' Hij nam correct aan dat het een kwetsbare tijd voor haar was en wilde het ijzer smeden nu het heet was. Het was pure voorzienigheid geweest dat Peter had gebeld. Dit was het voorteken waarop hij had gewacht, en de man die hij nodig had om het project te leiden. Hij wist zeker dat Peter de juiste mannen zou kennen na zijn jaren in Pelican Bay. Dat was natuurlijk ook zo, maar dit was niet de baan die Peter van hem had gewild. Stiekem overwoog hij om gewoon weg te lopen. Maar wat zou er dan met zijn dochtertjes gebeuren?

Addison had hem in de houdgreep. Anders kon hij het niet zien. En als het leven van zijn eigen kinderen inderdaad op het spel stond, restte hem geen andere keus. Hoe kon hij in vredesnaam het risico nemen? Hij durfde niet eens te hopen dat Janet met hem zou willen praten, en tegen de tijd dat hij haar zou hebben gevonden om te vertellen dat hun kinderen in gevaar waren, konden zijn dochters al dood zijn. Er was geen sprake van dat hij dat risico zou nemen met een man die zo gevaarlijk was als Addison. Die man zou hen zonder blikken of blozen laten ombrengen.

'En wat als er iets misgaat met de Barnes-kinderen, of als er iets verkeerd loopt? Stel dat een van hen wordt gedood?'

'Het is jouw taak om ervoor te zorgen dat dat niet gebeurt. Ouders zijn doorgaans niet erg enthousiast om losgeld voor dode kinderen te betalen. Bovendien wordt de politie daar ook niet vrolijk van.'

'De politie is nog niet het ergste. We zullen de fbi achter ons aan krijgen zodra die kinderen verdwijnen.'

'Ja, dat klopt. Jij zult de fbi achter je aan krijgen, of iemand anders,' zei Addison opgewekt. 'Ik vertrek deze zomer namelijk naar Europa. We gaan naar Zuid-Frankrijk, dus leg ik deze zaak in jouw capabele handen.' En vermeed daarmee natuurlijk mogelijke implicaties van zijn betrokkenheid. 'Trouwens, als jouw mannen in het proces worden gesnapt, ben ik bereid hun de helft van het beloofde bedrag uit te betalen. Dat moet voldoende zijn om hun advocaatkosten te dekken en zelfs een redelijk betrouwbare ontsnapping te financieren.' Hij had aan alles gedacht. 'En jij, mijn vriend, mag je er na afloop hiér brutaal doorheen slaan, of je kunt heel gerieflijk in Zuid-Amerika verdwijnen, waar je met tien miljoen dollar een heel aangenaam leven kunt leiden - de keuze is aan jou. We zouden zelfs na afloop nog een keer zaken kunnen doen. Wie weet.' En Addison zou hem natuurlijk voor eeuwig chanteren door te dreigen hem aan de fbi over te dragen, tenzij hij deed wat Phillip van hem vroeg. Maar hoe dan ook, wat voor Peter de doorslag gaf, was het leven van zijn eigen kinderen dat op het spel stond. Ook al had hij zijn dochters al niet meer gezien sinds ze peuters waren, hij hield nog steeds van hen, en hij ging nog liever dood dan ze in gevaar te brengen. Hij zou het risico van teruggaan naar de gevangenis nemen, en zelfs de doodstraf incasseren om hen te beschermen. Het was nu zijn verantwoordelijkheid om erop toe te zien dat de Barnes-kinderen de ontvoering overleefden. Dat was het enige wat hij wilde, meer nog dan de tien miljoen dollar.

'Hoe weet ik dat je zult betalen?' Toen Peter die vraag stelde, wist Phillip dat hij akkoord ging. De zaak was beklonken.

'Ik betaal je tweehonderdduizend dollar vooruit. De rest stort ik op een rekening in Zwitserland wanneer de klus is geklaard. Je hebt genoeg speelgeld voor de komende tijd. Toch niet slecht voor een ex-gevangene zonder een rooie cent?' En hij had al gezegd dat Peters oude schuld aan hem werd kwijtgescholden. Peter antwoordde niet, maar staarde hem alleen maar aan, geschokt door alles wat hij had gehoord. In de afgelopen twee uur was zijn hele leven opnieuw naar de knoppen gegaan. Hij zou het geld met geen mogelijkheid ooit kunnen verklaren en zou de rest van zijn leven op de vlucht zijn. Maar ook daaraan had Addison gedacht. 'Ik ben bereid te verklaren dat ik je het geld heb voorgeschoten voor een zakendeal met mij en dat de investering geweldige vruchten heeft afgeworpen. Niemand zal het ooit te weten komen.' Maar Addison wel. En hoe hij ook met zijn boeken zou knoeien, er was altijd het risico dat iemand zou praten. De gevangenissen zaten vol jongens die hadden gedacht dat ze waren gedekt, totdat iemand hen verlinkte. En Addison zou hem voor de rest van zijn leven klem hebben. Vanaf het moment dat hij zijn plan aan hem had uitgelegd, was het allemaal over voor Peter. Of zijn kinderen. In elk geval voor de Barnes-kinderen.

'Stel dat ze niet betaalt? Stel dat hij zijn fortuin is kwijtgeraakt?' vroeg Peter praktisch. Er waren wel vreemdere dingen gebeurd, vooral in het huidige economische klimaat. De afgelopen jaren waren fortuinen gekomen en gegaan, en hadden een ongelooflijke berg schulden in hun kielzog nagelaten. Addison lachte alleen maar om het idee.

'Doe niet zo belachelijk. Een jaar geleden was de man nog een half miljard dollar waard. Zoveel geld kun je niet verliezen, ook al doe je nog zo je best.' Maar bij anderen was het wel gebeurd. Addison weigerde te geloven dat het Barnes was overkomen. Hij was te slim geweest om het allemaal te verliezen, of in elk geval het grootste deel, tenminste, zo dacht Addison. 'De man was puur goud, geloof me. Het is er allemaal nog, en ze betaalt heus wel. Wie zou dat niet doen? De kinderen zijn het enige wat ze nog heeft, naast zijn geld. En we vragen maar de helft. Zo houdt ze genoeg speelgeld over en blijft haar gezin intact.' Als dat maar zo bleef. Dat zou afhangen van de mannen die Peter uitkoos. De last rustte volledig op zijn schouders. Zijn leven was in twee uur tijd veranderd in een nachtmerrie. Erger dan ooit tevoren en beangstigender dan hij zich ooit had kunnen voorstellen. Hij riskeerde de doodstraf, of ten minste levenslange opsluiting.

Addison trok een la van zijn bureau open en haalde er een envelop met geld uit tevoorschijn. Hij had die voor Peters komst al klaargelegd en gooide hem nu naar hem toe.

'Hier zit honderdduizend dollar in, om je een start te geven. De andere honderdduizend wordt volgende week in contanten bij je bezorgd, waar je het ook voor nodig mocht hebben. Dit komt nog bij de tien miljoen die je na afloop krijgt. Je liep hier als een zwerver binnen en loopt als rijk man weer naar buiten. Houd dat in gedachten. En als je me ooit op een of andere manier openlijk in verband brengt met deze klus, of als je alleen maar mijn naam fluistert, lig je binnen een dag onder de zoden. Begrepen? En als je 'm begint te knijpen en probeert je terug te trekken, denk dan aan je dochters.' Hij had Peter volledig klem; hij kon geen kant meer op. 'Ga nu op zoek naar je mannen. Kies de juiste uit. Ik wil dat jullie volgende week beginnen met schaduwen. Maak de mannen die je selecteert vooral duidelijk dat als ze er met hun honderdduizend vandoor gaan, ze binnen twee dagen dood zijn. Dat kan ik garanderen.' Uit zijn ogen kon Peter opmaken dat hij het meende. Hij geloofde hem en wist dat hetzelfde voor hem gold.

'Wanneer wil je het laten uitvoeren?' vroeg Peter, terwijl hij de envelop in zijn zak stak en zich gevoelloos voelde.

'Wat is de streefdatum?'

'Als je de mannen in de komende twee weken rekruteert en we de familie Barnes de komende vier tot zes weken observeren, weten we alles wat we moeten weten. Je zou begin juli tot actie kunnen overgaan.' Hij zou zelf in de eerste week van juli naar Cannes vertrekken, want hij wilde het land uit zijn voordat ze in actie kwamen. Dat had Peter wel in de gaten.

Peter knikte en keek hem aan. Zijn hele leven in twee uur tijd op z'n kop. Hij droeg een envelop met honderdduizend dollar bij zich, maar het betekende niets voor hem. Het enige wat hij in die ene middag bij Phillip Addison had bereikt, was dat hij zijn ziel had verkocht in ruil voor het leven van zijn dochters. En met een beetje geluk zou hij de Barnes-kinderen ook in leven houden. De rest kon hem niks schelen. De tien miljoen dollar was bloedgeld. Zijn ziel verkocht aan Phillip Addison; hij had net zo goed dood kunnen zijn, en eigenlijk was hij dat al. Hij draaide zich om en wilde de kamer uit lopen, maar toen hij bij de deur was, sprak Addison opnieuw.

'Veel succes en hou me op de hoogte.' Peter knikte, verliet het kantoor en nam de lift naar beneden. De werknemers waren uren geleden al vertrokken. Er was niemand meer in de buurt toen Peter zich over de afvalbak in de hoek boog en overgaf. Een tijdlang stond hij nog boven de bak te kokhalzen.

9

Toen Peter die nacht in het rehabilitatiecentrum in bed lag, overwoog hij contact te zoeken met zijn ex-vrouw. Hij wilde haar waarschuwen om extra voorzichtig met de meisjes te zijn. Maar hij wist dat ze zou denken dat hij gek was. Hij wilde niet dat Addison een stunt met hem zou uithalen en hen gevangen zou houden totdat hij de taak die hem was toebedeeld, had volbracht. Maar Addison was slimmer dan hij dacht. Hij wist dat als hij Peters kinderen in gevaar bracht of erger, Peter niets meer te verliezen zou hebben en hem zou verlinken. Zolang Peter deed wat hem was opgedragen, waren de meisjes dus veilig. Het was het enige wat hij in de afgelopen zes jaar voor zijn dochters had gedaan, of misschien wel hun hele leven. Hij kon nog steeds niet geloven dat ze de klus zouden klaren. Maar als hij de juiste mensen selecteerde, zou het misschien toch lukken. Het was allemaal afhankelijk van wie hij uitkoos. Als hij een stelletje roekeloze, onzorgvuldige criminelen zou inhuren, zouden ze in paniek kunnen raken en de kinderen ombrengen. Het was belangrijk dat hij .de juiste mensen vond: de gladste, hardste, koudste, meest competente mannen in de business, als die al bestond. De mannen die hij uit de gevangenis kende, hadden hun onbekwaamheid eigenlijk al bewezen door zich te laten pakken, of misschien waren hun plannen niet waterdicht geweest. Peter moest toegeven dat Addison er een heel gehaaide strategie op na hield, zolang de weduwe van Allan Barnes het geld waar hij zijn zinnen op had gezet maar tot haar beschikking had. Het was niet erg waarschijnlijk dat ze honderdduizend dollar cash in een koekjestrommel bewaarde.

Terwijl hij op zijn stapelbed over dit alles nadacht, kwam zijn kamergenoot binnen. De volgende dag zou Peter op zoek gaan naar een kamer in een degelijk, maar niet te opzichtig of duur hotel. Hij wilde geen plotselinge rijkdom tentoonspreiden die hij niet kon verklaren, hoewel Phillip Addison hem had beloofd hem als consultant in de boeken van een van zijn kleinere dochtermaatschappijen te zetten. Het was zogenaamd een marktonderzoeksbureau, maar in werkelijkheid een dekmantel voor een van zijn drugsbendes. Het bureau bestond echter al jaren zonder problemen en was niet naar hem terug te voeren.

'Hoe ging het vandaag?' vroeg zijn kamergenoot. Hij had een zware werkdag bij Burger King achter de rug en rook naar hamburgers en frieten. Dat was maar een bescheiden vooruitgang ten opzichte van de geur die hij een week eerder had meegebracht toen hij in een viskraam had gestaan. De hele kamer had gestonken naar vis. De hamburgerlucht was amper beter te verdragen.

'Het ging wel goed. Ik heb de baan gekregen en ga morgen verhuizen,' zei Peter vlak. De kamergenoot vond het jammer dat hij wegging. Peter was rustig, stoorde hem niet en bemoeide zich met zijn eigen zaken.

'Wat voor baan?' Hij kon merken dat Peter een nette vent was. Hij straalde het gewoon uit, zelfs in spijkerbroek en t-shirt, en hij wist ook dat hij had gestudeerd. Maar zelfs met zijn goede opleiding zat hij in hetzelfde schuitje als ieder ander die uit de gevangenis kwam.

'Iets met marktonderzoek. Het stelt niet veel voor, maar ik kan tenminste huur betalen en eten kopen.' Peter keek niet enthousiast. Hij voelde zich er nog steeds beroerd onder en had het gevoel dat zijn leven voorbij was. Hij wenste bijna dat hij weer in de gevangenis zat. Het leven daar was in elk geval eenvoudig geweest en daar had hij nog de hoop gehad om op een dag een fatsoenlijk leven te leiden. Nu was die hoop vervlogen. Het was afgelopen met hem. Hij had zijn ziel verkocht aan de duivel.

'Dat is mooi, man. Ik ben blij voor je. Zin om het te vieren met een etentje?' Het was een goeie kerel, die zijn tijd had uitgezeten voor het dealen van marihuana, en Peter mocht hem wel, hoewel hij een slons was om mee te leven.

'Nee, dank je. Ik heb hoofdpijn, en morgen heb ik mijn eerste werkdag al.' Maar eigenlijk wilde hij verder nadenken over de mannen die hij voor Addisons project zou inhuren. Het zou verschrikkelijk moeilijk worden om mensen te vinden die hem niet zouden verlinken als ze zijn aanbod afsloegen of als hij hen afwees, omdat hij hen te riskant vond. Hij zou niks loslaten voordat hij de mensen had ontmoet, betrouwbaar achtte en hun voorgeschiedenis had uitgeplozen. Maar het zou hoe dan ook een netelige kwestie zijn. Hij kreeg al pijn in zijn maag als hij eraan dacht. Tot dusver had hij nog maar één man in gedachten. Hij was niet veroordeeld geweest wegens ontvoering, maar Peter dacht dat hij het juiste type was voor de klus. Peter kende hem vaag en wist ongeveer waar hij na zijn vrijlating naartoe was gegaan. Het enige wat Peter nu te doen stond, was hem opsporen. Hij zou morgenvroeg beginnen, nadat hij zijn intrek had genomen in een hotel. De hele nacht lag hij te woelen terwijl hij eraan dacht.

De volgende ochtend ging hij op zoek naar een hotel. Met de bus reisde hij naar het centrum en vond er een aan de rand van de Tenderloin, onder aan de zuidkant van Nob Hill. Het was klein en onpersoonlijk, maar net druk genoeg om niet op te vallen. Hij betaalde een maand vooruit, in contanten, en liep toen terug naar de Mission, naar het rehabilitatiecentrum, om zijn spullen te pakken. Hij schreef zich uit bij de balie, liet een briefje achter voor zijn kamergenoot waarin hij hem succes wenste, en stapte weer op de bus richting centrum. Bij Macy's kocht hij nieuwe kleren. Het was prettig om dat weer te kunnen doen. Hij kocht een paar broeken en overhemden, een paar dassen, een sportjas, een leren baseballjack en een paar truien. Verder kocht hij ondergoed en een aantal paren degelijke schoenen. Daarna ging hij terug naar het hotel. Nadat hij zich had opgefrist en de straat op liep, op zoek naar een eettentje, voelde hij zich weer een beetje mens. Er liepen wat hoertjes voorbij, en er lagen een paar dronkaards in portieken. Er werden drugs gedeald in een geparkeerde auto, en verder liepen er zakenmensen en toeristen rond. Het was een buurt waar niemand veel aandacht aan je besteedde, en je kon gemakkelijk in de massa opgaan, wat precies was wat hij had gezocht. Hij wilde vooral geen aandacht trekken.

Na het eten bracht hij een halfuur aan de telefoon door. Het verbaasde hem dat de man die hij zocht zo makkelijk te traceren was. De volgende dag zou hij de bus naar Modesto nemen. Maar voordat hij dat deed, zou hij een mobieltje moeten aanschaffen. Een van de voorwaarden van zijn voorwaardelijke vrijlating was dat hij geen mobiele telefoon kocht. Het was een standaardregel voor voorwaardelijk vrijgelatenen die wegens drugs in de gevangenis hadden gezeten. Peter wist dat zijn reclasseringsambtenaar er nooit achter zou kunnen komen als hij er toch een aanschafte. Hij had hem die ochtend op de hoogte gesteld van zijn baan en adreswijziging, en de man had verheugd gereageerd.

Peter belde Addison op zijn kantoor en liet zijn mobiele nummer achter op de voicemail, evenals het telefoonnummer van zijn hotel.

Fernanda kookte die avond eten voor haar kinderen. Ze keken steeds meer uit naar hun zomervakantie. Will was vooral enthousiast dat hij drie weken mocht hockeyen, en ook de andere twee waren opgewonden over hun plannen. Toen de kinderen de volgende dag naar school vertrokken, reed ze naar het centrum voor een afspraak met Jack Waterman. Zoals altijd hadden ze veel te bespreken. Ze mocht hem graag, hoewel hij tegenwoordig de stem van het onheil was. Hij was de advocaat die Allans nalatenschap afhandelde, en daarvóór waren ze jaren bevriend geweest. Hij was verbijsterd over de rampzalige staat waarin Allans zaken verkeerden, de catastrofale beslissingen die hij blijkbaar had genomen en het effect ervan op Fernanda en de kinderen.

Bij binnenkomst schonk zijn secretaresse een kopje koffie voor haar in, waarna Jack met een sombere gezichtsuitdrukking tegenover haar ging zitten. Hij haatte Allan soms voor wat hij haar had aangedaan. Het was zo'n leuke vrouw, dit verdiende ze niet. Niemand verdiende zoiets. 'Heb je het de kinderen al verteld?' vroeg hij terwijl ze haar kopje even neerzette en haar hoofd schudde.

'Over het huis? Nee. Dat hoeven ze nog niet te weten. We doen het pas in augustus in de verkoop. Dat is vroeg genoeg. Ik wil niet dat ze zich daar drie maanden lang zorgen over maken. Bovendien kan het wel even duren voordat het verkocht is.'

Het was een gigantisch huis, dat duur in onderhoud was, en de huizenmarkt deed het momenteel niet zo goed. Jack had haar dringend aangeraden het huis te verkopen, zodat ze het geld aan het eind van het jaar in handen zou hebben. Hij had haar ook geadviseerd het helemaal leeg te halen en zoveel mogelijk separaat te verkopen, in elk geval het meubilair. Ze hadden bijna vijf miljoen dollar aan de inrichting besteed, en een deel daarvan zou ze niet terugzien, zoals het marmer in de badkamers en de ultramoderne keuken. Maar de Venetiaanse kroonluchter waarvoor ze vierhonderdduizend dollar hadden neergeteld, zou in New York geveild kunnen worden en mogelijk winst opleveren. En er waren meer dingen in huis die ze kon weghalen en verkopen. Maar ze wist ook dat de kinderen het vreselijk zouden vinden als ze het huis zou leeghalen, en ze zag er dan ook erg tegen op. Terwijl ze naar hem glimlachte, probeerde ze er niet aan te denken, en hij glimlachte terug. Hij vond dat ze zich uiterst sportief had getoond in de afgelopen vier maanden en had bewondering voor haar. Fernanda merkte op dat ze zich afvroeg of Allan wel had beseft wat het voor haar zou betekenen. Jack vermoedde van niet. De enige dingen waaraan hij had gedacht, waren zaken en geld geweest. Er waren zelfs momenten geweest waarop hij uitsluitend aan zichzelf had gedacht, zowel tijdens de bliksemsnelle klim naar ict-roem als gedurende zijn pijlsnelle duik naar beneden. Hij was een aantrekkelijke, charmante, briljante vent geweest, maar hij had ook iets narcistisch gehad. Zelfs zijn zelfmoord was op zijn eigen wanhoop geënt geweest, zonder te denken aan haar of de kinderen, Jack wilde dat hij meer voor haar kon doen, maar op dit moment deed hij alles al wat in zijn vermogen lag.

'Ga je nog ergens naartoe deze zomer?' vroeg hij terwijl hij achteroverleunde in zijn stoel. Het was een knappe man om te zien. Hij had samen met Allan op de Business School gezeten en later samen met hem rechten gestudeerd. Het drietal kende elkaar al een lange tijd. Door de jaren heen had hij zijn eigen portie ellende gehad. Hij was getrouwd geweest met een advocate, die op haar vijfendertigste aan een hersentumor was overleden. Hij was nooit hertrouwd, en ze hadden geen kinderen samen. Door zijn eigen verlies was hij in staat sympathie op te brengen voor Fernanda's verdriet, maar hij benijdde haar om de kinderen. Waar hij zich vooral zorgen over maakte, was waar ze na het afbetalen van Allans schulden van moesten leven. Hij wist dat ze overwoog om een baan te zoeken in een museum, of les te gaan geven. Ze dacht dat ze misschien korting op het lesgeld zou krijgen als ze op de school van Ashley en Sam zou gaan werken. Maar ze hadden veel meer nodig om van rond te komen. Ze was van armoede naar rijkdom en terug naar armoede gegaan. Het was veel mensen overkomen na het instorten van de ict-markt, maar hun verhaal was extremer dan de meeste andere, en dat allemaal dankzij Allan.

'Will gaat op kamp en Ash naar Tahoe,' legde ze uit. 'Sam en ik blijven thuis. We kunnen altijd nog naar het strand gaan.'

Terwijl hij naar haar luisterde, voelde hij zich schuldig dat hij in augustus naar Italië op vakantie ging. Hij zou haar en de kinderen graag uitnodigen, maar hij reisde met vrienden. Er was op het moment geen vrouw in zijn leven, en hij had al jaren een zwak voor Fernanda, maar hij wist uit eigen ervaring dat het nog veel te vroeg was om een stap in haar richting te zetten. Allan was nog maar vier maanden geleden overleden. Toen zijn eigen vrouw stierf, had hij een jaar lang geen afspraakjes met andere vrouwen gehad. Maar de gedachte eraan had zich de afgelopen maanden regelmatig aan hem opgedrongen. Fernanda had iemand nodig die voor haar zou zorgen, en dat gold ook voor haar kinderen, en hij was gesteld op alledrie. Fernanda zelf was totaal niet op de hoogte van zijn gevoelens voor hen.

'Misschien kunnen we een dagje naar Napa gaan als de kinderen vakantie hebben,' stelde hij voorzichtig voor, en ze glimlachte naar hem. Ze kenden elkaar al zo lang dat ze hem als een broer beschouwde. Het was nooit bij haar opgekomen dat hij haar mee uit wilde vragen en dat hij alleen wachtte op de juiste gelegenheid. Ze had al zeventien jaar geen afspraakjes meer gehad en ook nooit gedacht dat ze er ooit nog een zou hebben. Er stonden haar eerst belangrijkere dingen te doen, zoals overleven en voor de kinderen zorgen.

'Dat zullen ze vast leuk vinden,' zei Fernanda in antwoord op zijn uitnodiging.

'Ik heb een vriend die een boot heeft. Het is een prachtige zeilboot.' Hij zocht naar manieren om haar op te vrolijken en haar kinderen te vermaken zonder opdringerig of agressief over te komen. Ze keek hem schaapachtig aan terwijl ze haar koffie dronk.

'De kinderen zullen het te gek vinden. Allan heeft ze ook een paar keer meegenomen op de boot. Maar ik word er zeeziek van.' Ze had een hekel gehad aan Allans jacht, hoewel hij er zelf helemaal weg van was geweest. Ze werd al misselijk als ze op een steiger stond. En het woord 'boot' deed haar weer terugdenken aan de manier waarop Allan was gestorven. Nooit meer wilde ze een boot zien.

'Dan doen we iets anders,' zei hij vriendelijk. De daaropvolgende twee uur bespraken ze zakelijke kwesties en even voor de middag waren ze klaar. Ze had het allemaal goed kunnen volgen en nam verantwoorde beslissingen. Er was niets luchtigs in haar houding. Hij wenste alleen maar dat hij meer voor haar kon doen.

Vervolgens nodigde hij haar uit voor een lunch, maar ze zei dat ze nog boodschappen moest doen en een afspraak bij de tandarts had. De waarheid was dat ze de gesprekken met hem zo vol spanning vond - al dat gepraat over haar trieste situatie - dat ze na afloop snakte naar een adempauze en tijd voor zichzelf. Als ze samen zouden lunchen, zou het gesprek hoe dan ook over haar problemen en Allans schulden gaan. Ze wist dat Jack medelijden met haar had, en dat was lief van hem. Maar het gaf haar het gevoel dat ze een verschoppeling was en zielig. Ze was opgelucht toen ze afscheid kon nemen en in haar eentje terugreed naar Pacific Heights. Ze slaakte een enorme zucht en probeerde het paniekerige gevoel in haar buik kwijt te raken. Telkens als ze zijn kantoor verliet, had ze een knoop ter grootte van een vuist in haar maag, en dit was ook een reden waarom ze zijn uitnodiging voor een lunch had afgeslagen. In plaats daarvan had hij zichzelf uitgenodigd om volgende week bij haar te komen eten en hij had beloofd haar te bellen. Als de kinderen erbij waren, zou hij het in elk geval niet hebben over de grimmige realiteit. Hij was een zeer pragmatisch persoon, die de dingen veel te precies omschreef. Ze zou geschokt zijn als ze zou merken dat hij romantische bedoelingen met haar had. In de loop van hun vele ontmoetingen was het nooit bij haar opgekomen. Ze had Jack altijd geweldig gevonden, zo solide als een huis, en ze vond het jammer voor hem dat hij nooit was hertrouwd. Hij beweerde altijd dat hij nog niet de juiste vrouw was tegengekomen. Ze wist hoeveel hij van zijn vrouw had gehouden, en Allan had haar diverse keren verboden om hem lastig te vallen met koppelpogingen, dus had ze dat ook niet gedaan. Het was absoluut nooit bij haar opgekomen dat ze op een dag met hem zou eindigen. Ze was smoorverliefd geweest op Allan, en dat was ze nog steeds. Ondanks zijn falen en de puinhoop die hij uiteindelijk had gemaakt, vond ze hem nog steeds een fantastische echtgenoot. Behoefte om hem te vervangen had ze niet. Integendeel. Ze kon zich best voorstellen dat ze zich de rest van haar leven met hem getrouwd zou blijven voelen en nooit meer met een andere man zou uitgaan. Dat had ze ook tegen haar kinderen gezegd, wat hen ergens troostte, vooral Sam, maar het maakte hen ook verdrietig om haar.

Ashley had er verscheidene keren met Will over gesproken als ze alleen waren.

'Ik wil niet dat ze voor altijd alleen blijft,' had Ashley tegen haar oudere broer gezegd, die altijd schrok als ze het onderwerp aansneed. Hij probeerde niet te denken aan zijn moeder met iemand anders dan zijn vader. Ashley was een geboren koppelaarster, net als haar moeder, en heel romantisch aangelegd.

'Papa is nog maar net dood,' riep Will altijd overstuur als ze erover begon. 'Gun haar wat tijd. Heeft mama iets gezegd?' had Will verontrust gevraagd.

'Ja, ze zei dat ze met niemand uit wil. Ze wil voor eeuwig met papa getrouwd blijven. Het is zo triest.' Fernanda droeg nog steeds haar trouwring en ze ging 's avonds nooit meer de deur uit behalve met hen, voor een bioscoopbezoekje of om een pizza te eten. Een enkele keer waren ze na een wedstrijd van Will naar Mel's Diner gegaan. 'Ik hoop dat ze op een dag iemand ontmoet op wie ze verliefd wordt,' besloot Ashley haar betoog, terwijl Will met zijn ogen rolde.

'Dat zijn onze zaken niet,' zei Will streng.

'Jawel. Wat vind jij van Jack Waterman?' had Ashley voorgesteld. Ze was veel opmerkzamer dan haar moeder. 'Volgens mij vindt hij haar leuk.'

'Doe niet zo stom, Ash. Ze zijn gewoon vrienden.'

'Nou, je weet maar nooit. Zijn vrouw is ook overleden, en hij is nooit hertrouwd.' Ineens keek ze bezorgd. 'Denk je dat hij homo is?'

'Natuurlijk niet. Hij heeft een heleboel vriendinnen. En jij bent walgelijk bezig,' zei Will, waarna hij de kamer uit stormde, zoals hij altijd deed als ze het onderwerp van hun moeders niet-bestaande liefdesleven aansneed. Hij vond het niet prettig om op zo'n manier over zijn moeder te praten. Ze was zijn moeder, en hij vond er niets mis mee als ze altijd alleen zou blijven, mits ze op die manier gelukkig was, en ze zei zelf dat ze dat was. Dat was goed genoeg voor hem. Zijn zusje was op haar jonge leeftijd al veel scherpzinniger dan hij.

Het weekend brachten ze met hun gebruikelijke bezigheden door, en terwijl Fernanda op zaterdag in Marin op de tribune naar Wills hockeywedstrijd keek, zat Peter Morgan in de bus naar Modesto. Hij droeg de nieuwe kleren die hij had gekocht van het geld dat Addison hem had gegeven. De man die in het rehabilitatiecentrum de telefoon had beantwoord, had hem verteld dat Carlton Waters daar geregistreerd stond. Het was het tweede centrum geweest dat hij had gebeld. Hij had geen idee wat hij zou gaan zeggen als hij daar aankwam. Hij zou Waters polsen en informeren hoe het met hem ging. Als Waters de klus niet zelf wilde doen, kende hij vast wel iemand die dat wel zou willen. Hij had tenslotte vierentwintig jaar wegens moord in de gevangenis doorgebracht. Hoe Peter de informatie uit hem moest krijgen, was een ander verhaal, vooral als hij de klus niet zelf wilde klaren, of er aanstoot aan zou nemen dat hij het hem vroeg. Het 'onderzoek' waarnaar Addison had verwezen, was niet zo eenvoudig als het leek. Onderweg in de bus naar Modesto dacht Peter erover na hoe hij het zou aanpakken.

Het rehabilitatiecentrum bleek maar een paar straten van het busstation vandaan, en in de late lentewarmte liep hij ernaartoe. Hij had zijn leren baseballjack uitgetrokken en de mouwen van zijn overhemd opgerold. Toen hij bij het adres aankwam, zaten zijn schoenen onder het stof. Maar hij zag er nog steeds als een zakenman uit toen hij de trappen van het gebouw besteeg en naar de balie liep.

Toen hij naar Waters informeerde, werd hem verteld dat die er niet was, en Peter liep terug naar buiten om hem op te wachten. Ze hadden geen idee waar hij naartoe was gegaan of wanneer hij terug zou zijn. De man achter de balie had gezegd dat hij familie in de buurt had en die misschien een bezoek bracht, maar hij zou overal kunnen uithangen met zijn vrienden. Het enige wat hij kon bevestigen, was dat iedereen om negen uur binnen moest zijn en dat hij dan terug zou zijn.

Peter had al lang op de veranda zitten wachten toen hij om vijf uur, net op het moment dat hij erover dacht om een hapje te gaan eten, een bekende figuur de straat in zag wandelen. Hij was in gezelschap van twee andere mannen. Waters was een imposante man. Hij zag eruit als een basketballer of lijnverdediger: krachtig gebouwd, lang en breed. In de gevangenis had hij jarenlang aan bodybuilding gedaan, met indrukwekkende resultaten. Op de verkeerde plek op het verkeerde moment, wist Peter, zou hij een afschrikwekkende figuur zijn, hoewel hij ook wist dat hij vierentwintig jaar lang geen geschiedenis van geweld in de gevangenis had gehad. Die informatie vond hij weinig geruststellend. De kans was groot dat het aanbod dat Peter hem wilde doen hem woedend zou maken, en misschien zou hij Peter wel in elkaar slaan omdat hij het had gewaagd om hem te vragen. Peter keek er niet bepaald naar uit om het onderwerp aan te snijden.

Waters keek Peter recht aan terwijl hij langzaam dichterbij kwam. Ze hadden elkaar meteen herkend, hoewel ze nooit bevriend waren geraakt. Hij was precies wat Addison op het oog had: een professionele crimineel, geen amateur zoals Peter. Hoewel, dankzij Addison verkeerde hij nu zelf ook in gevaarlijk criminele kringen, en Peter was er allesbehalve trots op. Het kwam erop neer dat hij haatte wat hij moest doen, maar hij had geen andere keus.

De twee mannen knikten elkaar toe, en Peter stond op. Met een vijandige gezichtsuitdrukking en hem recht in de ogen kijkend liep Waters naar hem toe, de trappen van de veranda op. Peter voelde zich allerminst op zijn gemak.

'Zoek je iemand?' vroeg Waters hem, en Peter knikte, maar hij zei niet wie.

'Alles goed?' Ze draaiden als pitbulls om elkaar heen, en Peter vreesde dat Waters hem zou aanvallen. De andere twee mannen, Malcolm Stark en Jim Free, bleven op een afstandje staan in afwachting van wat er ging gebeuren.

'Prima, met jou?' Peter knikte ten antwoord, en hun ogen bleven op elkaar gericht, als magneten die aan metaal vastzaten en onmogelijk los konden komen. Peter wist eigenlijk niet precies wat hij tegen hem moest zeggen, maar hij had het gevoel dat Waters wist dat hij was gekomen om met hem te praten. Zonder iets tegen Peter te zeggen, draaide hij zich om naar Stark en Free. 'Ik kom er zo aan.' De twee keken Peter in het voorbijgaan aan en trokken de hordeur achter zich dicht, terwijl Waters Peter weer aankeek, dit keer met een vragende blik. 'Je wilt me spreken?'

Peter knikte weer en slaakte een zucht. Dit was moeilijker en veel enger dan hij had verwacht. Maar er lag veel geld op tafel. Het was moeilijk te voorspellen hoe Waters zou reageren, of wat hij zou zeggen, en dit was niet de plek om erover te beginnen. Waters voelde aan dat Peters boodschap belangrijk was, en dat kon ook niet anders. De twee mannen hadden in de vier jaar die ze samen in de gevangenis hadden doorgebracht, nauwelijks tien woorden met elkaar gewisseld, en nu was hij helemaal uit San Francisco gekomen om met hem te praten. Waters was nieuwsgierig naar wat hij te zeggen had, waarvoor Peter drie uur in de bus had gezeten en de hele dag op hem had gewacht. Hij zag eruit als een man met een belangrijke boodschap.

'Kunnen we ergens praten?' vroeg Peter alleen maar, en Waters knikte. 'Even verderop is een parkje.' Hij voelde haarfijn aan dat Peter niet naar een bar of restaurant wilde, of de woonkamer van het rehabilitatiecentrum, waar hun gesprek zou kunnen worden afgeluisterd.

'Prima,' zei Peter kortaf, en hij volgde hem de trappen van het gebouw af.

Hij had honger, was nerveus en had een steen in zijn maag, terwijl ze zonder een woord met elkaar te wisselen over straat liepen. Het was tien minuten lopen naar het park, waar Peter op een bankje ging zitten, terwijl Waters lang aarzelde en toen toch naast hem ging zitten. Toen hij eenmaal zat, pakte hij een doosje pruimtabak uit zijn jaszak. Het was een gewoonte die hij in de gevangenis had aangeleerd, en hij bood Peter niets aan. Hij zat daar alleen maar en keek hem uiteindelijk aan, half geërgerd en half nieuwsgierig.

Peter was het type gevangene geweest voor wie hij geen respect had. Hij was een dwaas met geld, die zichzelf uit pure domheid had laten pakken en vervolgens de hielen van de gevangenisdirecteur had gelikt om voor hem te mogen werken. Waters had een moeilijke periode achter de rug en veel tijd in de isoleercel doorgebracht. Hij trok altijd op met moordenaars, verkrachters, ontvoerders en jongens die een lange gevangenisstraf uitzaten. Peters onbeduidende vierjarige opsluiting betekende niets voor hem, niets vergeleken bij zijn eigen straf van vierentwintig jaar. En Waters had tot aan het eind toe beweerd dat hij onschuldig was, en dat hield hij nog steeds vol. Hoe zijn geschiedenis er ook uitzag, of hij nu onschuldig was of niet, hij had het grootste deel van zijn leven in de gevangenis doorgebracht en was totaal niet in Peter Morgan geïnteresseerd. Maar als de man helemaal uit San Francisco was overgekomen om hem te spreken, zou hij ten minste luisteren naar wat hij te zeggen had. Het stond op zijn voorhoofd geschreven terwijl hij een pluk tabak uitspuugde en zich naar Peter omdraaide. Waters' ogen deden Peter bijna huiveren, net zoals destijds in het kantoor van de gevangenisdirecteur. Hij wachtte op wat komen ging, en er was geen ontkomen meer aan. Peter besefte dat hij zijn mond open moest doen, maar wist niet hoe hij moest beginnen. Waters spuugde opnieuw.

'Wat heb je op je lever?' vroeg Waters terwijl hij hem recht aankeek. De kracht van zijn starende blik benam Peter de adem. Nu ging het gebeuren.

'Iemand heeft mij een zakelijk aanbod gedaan,' begon Peter terwijl Waters hem observeerde. Waters zag dat Peters handen trilden en ook zijn nieuwe kleren waren hem niet ontgaan. De jas zag er duur uit, evenals de schoenen. Het ging hem klaarblijkelijk goed. Waters werkte als krattensjouwer op een tomatenboerderij, tegen het minimumloon. Hij had een kantoorbaantje gewild, maar ze hadden hem gezegd dat het daarvoor nog te vroeg was. 'Ik weet niet of je belangstelling hebt, maar ik wilde er even met je over praten. Ik heb je advies nodig.' Zodra hij het gezegd had, wist Waters dat hij niets goeds in de zin had. Hij leunde achterover op de bank en fronste zijn wenkbrauwen.

'Waarom denk je dat ik geïnteresseerd zou zijn, of dat ik jou zou willen helpen?' vroeg hij voorzichtig.

'Dat weet ik niet. Ik heb geen idee.' Hij besloot open kaart te spelen. Dat was de enige manier bij een man die zo gevaarlijk was als hij. Het was zijn enige mogelijkheid. 'Mijn leven staat op het spel. Ik was iemand nog geld verschuldigd toen ik de bak in draaide, een paar honderdduizend dollar, en laatst ben ik recht in zijn armen gelopen. Hij zegt dat hij me te allen tijde kan laten ombrengen, wat beslist waar is, hoewel hij het tot nu toe niet heeft gedaan. Hij heeft me een deal aangeboden, en ik heb geen keus. Als ik dit niet voor hem doe, vermoordt hij mijn kinderen, zegt hij, en ik geloof hem.'

'Leuke mensen waar jij mee omgaat,' merkte Waters op, terwijl hij zijn benen strekte en naar zijn stoffige cowboylaarzen keek. 'Heeft hij er het lef voor, denk je?' Waters' nieuwsgierigheid was gewekt en hij had met Peter te doen. 'Ja, dat denk ik wel, dus ik zit er tot mijn nekharen in. Hij wil dat ik een klus voor hem doe.'

'Wat voor klus?' Waters' stem klonk neutraal, terwijl hij naar zijn laarzen bleef staren.

'Een grote klus. Een heel grote. Er is veel geld mee gemoeid, waaronder vijf miljoen voor jou, mocht je meedoen. Honderdduizend in contanten vooraf, de rest als de klus is geklaard.' Peter besloot, terwijl hij het zei, dat het misschien toch niet zo beledigend was als hij eerst had gedacht. Zelfs als Waters het niet wilde, was het een aanlokkelijk aanbod, voor wie dan ook. Waters knikte. Hij begreep dat ook, maar leek weinig onder de indruk en bleef heel cool.

'Hoeveel vang jij?'

Opnieuw eerlijkheid. Het was de enige manier. Eerlijkheid onder dieven. 'Tien na afloop. Tweehonderdduizend contant vooraf. Hij wil dat ik de zaak coördineer en de jongens voor hem regel.'

'Hoeveel?'

'Drie met jou erbij. Als je meedoet.'

'Drugs?' Hij kon zich er geen voorstelling van maken hoe veel heroïne of cocaïne zo'n bedrag vertegenwoordigde. Hij kon niets anders bedenken dat zoveel inkomen kon opleveren. Maar het was een groot bedrag, zelfs voor een drugsdeal, tenzij het ongelooflijk riskant was, wat wel zo moest zijn als iemand bereid was zo dik te betalen. Maar Peter schudde zijn hoofd.

'Nog erger. Of beter, afhankelijk van hoe je het bekijkt. In theorie is het vrij onschuldig. Ze willen dat we mensen ontvoeren, een paar weken op ze passen, het losgeld innen, ze naar huis*sturen en opsplitsen. Met een beetje geluk raakt niemand gewond.'

'Om wie gaat het?' brieste Waters. 'Het gezin van de president?'

Peter moest bijna lachen, maar deed het niet. Dit was een serieuze aangelegenheid, voor hen allebei. 'Drie kinderen, of zoveel als we te pakken kunnen krijgen. Eentje is in principe voldoende.'

'Is hij gek? Hij betaalt ons vieren vijfentwintig miljoen om drie kinderen te ontvoeren en ze vervolgens weer naar huis te sturen? Wat wint hij ermee? Hoeveel is het losgeld?'

Peter wilde hem liever nog geen details geven, maar hij moést wel genoeg vertellen om hem te kunnen strikken.

'Honderd miljoen. Zelf houdt hij vijfenzeventig procent, want het is zijn idee.' Waters floot en staarde Peter lang aan. Daarna reikte hij zonder waarschuwing over de bank en greep Peter met één hand zo hard bij z'n keel dat hij bijna stikte. Peter voelde zijn spieren en aderen opzwellen onder zijn ijzeren greep, terwijl Waters zijn gezicht dicht bij dat van Peter bracht.

'Als je me verneukt, leg ik je om, begrepen?' Met zijn vrije hand scheurde hij Peters overhemd open en trok alle knoopjes eraf om te controleren of hij door de politie van afluisterapparatuur was voorzien, maar dat was niet het geval.

'Ik meen het bloedserieus,' kon Peter met zijn laatste adem uitbrengen. Waters hield hem vast totdat hij sterretjes zag en bijna het bewustzijn verloor, waarna hij losliet en weer onbezorgd op de bank achteroverleunde.

'Wie is die kerel?'

'Dat mag ik niet zeggen,' zei Peter terwijl hij over zijn hals wreef. Hij kon Waters' handen nog steeds voelen rond zijn keel. 'Dat is onderdeel van de deal.' Waters knikte. Het klonk aannemelijk.

'Van wie zijn de kinderen?'

'Dat mag ik ook niet zeggen, totdat ik zeker weet dat je meedoet. Maar dan weet je het ook snel. Hij wil dat we hen vier tot zes weken observeren, zodat we weten wat ons te doen staat, hun routine bestuderen, en weten wanneer we ze kunnen pakken. Ik moet ook nog een locatie zoeken waar we ze vasthouden.'

'Ik kan niet observeren, want ik heb een baan,' zei Carl Waters praktisch, alsof hij een werkschema organiseerde of een carpool. 'In de weekenden kan ik wel.' Peter knikte.

'Ik kan het door de week doen. Het valt waarschijnlijk ook minder op als we een beetje rouleren.' Daar konden ze allebei in komen.

'Hebben ze echt zoveel geld, of ziet die vent van jou ze vliegen?'

'Een jaar geleden hadden ze nog een half miljard. Het lijkt me stug dat ze het in een jaar hebben uitgegeven. De man is overleden, en we peuteren het losgeld los bij zijn weduwe. Ze zal heus wel betalen, want het gaat tenslotte om haar kinderen.' Waters knikte. Ook dat kon hij zich voorstellen.

'Besef je wel dat we de doodstraf kunnen krijgen als we gepakt worden?' merkte Waters nuchter op. 'Wie garandeert dat die vent ons niet verlinkt als we akkoord gaan? Ik vertrouw onbekenden niet.' Hij zei het niet, maar Peter vertrouwde hij wel, hoewel hij hem ook naïef vond. In de gevangenis had hij gehoord dat hij wel oké was. Het was geen harde jongen, maar hij had zijn tijd uitgezeten en was clean gebleven. Dat zei genoeg.

'Ik denk dat we goed moeten bedenken waar we naartoe gaan als het allemaal achter de rug is. Zodra we onze taak volbracht hebben, staan we er alleen voor. Als iemand zijn mond opendoet, zijn we allemaal de klos,' zei Peter rustig. 'Ja, en hij ook, als jij gaat praten. Die vent moet dus vertrouwen in je hebben.'

'Misschien, de inhalige klootzak! Ik heb geen keus; ik kan het leven van mijn kinderen niet riskeren.' Waters knikte opnieuw. Dat kon hij begrijpen, ook al had hij zelf geen kinderen.

'Met wie heb je nog meer gesproken?'

'Met niemand. Jij bent de eerste. Ik hoopte dat als je niet geïnteresseerd zou zijn, je me misschien wel wat ideeën aan de hand kon doen, tenzij je me verrot zou slaan en zou wegsturen natuurlijk.'

Ze wisselden een glimlach uit en Waters moest lachen.

'Je hebt wel lef om me zoiets te vragen. Ik had je lens kunnen slaan.'

'Of kunnen wurgen,' plaagde Peter, en Waters lachte weer.

Er verscheen een diepe rimpel op zijn gezicht, die paste bij zijn algehele voorkomen. 'Wat denk je ervan?'

'Ik denk dat die vent of gestoord is, of een paar stinkend rijke vrienden heeft. Ken je de slachtoffers?'

'Ik weet wie ze zijn.'

'En zijn ze echt zo rijk?'

'Zeker weten,' verzekerde Peter hem, en Waters leek onder de indruk. Hij had nog nooit van zulke bedragen gehoord, behalve als het ging om drugs, en Peter had gelijk: het klonk waterdicht. 'Ik moet nog wel een locatie zoeken voor ons en de kinderen.'

'Dat is niet zo moeilijk. Wat je nodig hebt, is een berghut of een camper in een woestijn. Tjonge, hoe moeilijk kan het zijn om oppas te spelen voor drie kinderen? Hoe oud zijn ze?'

'Zes, twaalf en zestien.'

'Shit, lastig, maar nou ja, voor vijf miljoen zou ik zelfs op Dracula en zijn kroost passen.'

'Maar de afspraak is wel dat we ze niets aandoen. Ze gaan ongedeerd terug. Dat is de afspraak,' bracht Peter hem in herinnering.

'Dat snap ik heus wel,' zei Waters geïrriteerd. 'Geen mens betaalt honderd miljoen dollar voor drie dode kinderen, of zelfs maar één.' Hij had het punt begrepen.

'Hoogstwaarschijnlijk zal ze het losgeld snel betalen. Ze is haar man al verloren, en ze wil haar kinderen vast niet ook nog eens kwijtraken. Het zal haar een week of twee kosten om het geld vrij te krijgen, niet veel langer. Niet voor haar kinderen.'

'Dat het om een vrouw gaat, bevalt me wel,' merkte Waters peinzend op. 'Ze zal ons niet eerst zes maanden laten zweten. Die kinderen wil ze terug.' Waters stond op en keek op Peter neer, die nog steeds op de bank zat. Hij had genoeg gehoord en wilde terug naar het centrum. Er was genoeg om over na te denken. 'Ik denk erover na en laat het je weten. Hoe vind ik je?' Peter overhandigde hem een stukje papier met het nummer van zijn mobiel. Hij had het opgeschreven terwijl hij op de veranda had zitten wachten. 'Als je akkoord gaat, kun jij dan voor de andere mannen zorgen?' vroeg Peter terwijl hij opstond.

'Ja, het moeten kerels zijn die ik vertrouw. Iedereen kan iemand ontvoeren, maar kunnen ze achteraf hun klep houden? Ons leven staat erna op het spel. Ik wil er zeker van zijn dat ik niet weer in de gevangenis beland.' Hij had een punt, en Peter was het met hem eens.

'Hij wil dat we in juli toeslaan. Zelf is hij dan in het buitenland, en hij eist dat we het afgerond hebben wanneer hij terugkomt.' Ze hadden iets meer dan een maand de tijd om de boel te organiseren, de mannen te regelen, haar te observeren en de kinderen te ontvoeren.

'Dat moet geen probleem zijn,' zei Waters, waarna ze al zwijgend terugliepen. Peter vroeg zich af wat Waters dacht en wanneer hij van hem zou horen. Waters keek hem niet aan toen ze aankwamen bij het rehabilitatiecentrum. Hij liep de trap op, maar draaide zich toch nog naar hem om. Op gedempte toon, zodat alleen Peter hem kon horen, fluisterde hij: 'Ik doe mee.' En toen liep hij de veranda op, het gebouw in. Peter staarde hem na, en de hordeur klapte dicht. Twintig minuten later zat hij weer in de bus terug naar huis.

10

Later die week hoorde Peter via zijn mobiel weer van Carlton Waters. Hij had de andere twee mannen geregeld: Malcolm Stark en Jim Free. Hij zei zeker te weten dat ze de klus konden klaren zonder er met iemand over te praten. De drie mannen hadden besloten na de opdracht via Canada of Mexico naar Zuid-Amerika te reizen. Ze wilden hun vijf miljoen dollar ieder op een rekening in Zuid-Amerika hebben, zodat ze erbij konden. Ze hadden het er met elkaar over gehad om de drugsbusiness in te gaan, maar daar hoefden ze nu niet verder over na te denken. Waters kende mensen die valse paspoorten konden regelen en hen naar Mexico konden smokkelen. Vandaar konden ze overal naartoe. Wat ze wilden, was de klus klaren, het geld innen en wegwezen. Geen van hen had hier serieuze banden of was getrouwd. Het meisje van de koffieshop was toch niet goed uitgevallen voor Jim Free. Ze bleek een vriendje te hebben en was niet echt in Jim geïnteresseerd. Ze had alleen maar wat met hem geflirt.

In Zuid-Amerika stond hun een heel nieuw leven te wachten. Het enige wat ze op dit moment nodig hadden, was een verblijfplaats waar ze na de ontvoering van de kinderen op het losgeld konden wachten. Peter zou daarvoor zorgen. Waters ging ermee akkoord dat hij komende week zou beginnen met observeren. Daarvoor hadden ze wel een auto nodig. Peter zou er een voor hem en Waters kopen, een gewone doorsnee auto die geen aandacht zou trekken.

Ook hadden ze een busje nodig voor de ontvoering zelf. Waters zou Peter zaterdag in zijn hotel treffen. Carl kon het schaduwen in de weekenden op zich nemen van negen uur 's ochtends tot zes uur 's middags. Peter zou hen door de week observeren. Ze waren volledig gedekt. Peter vermoedde dat Fernanda sowieso niet veel de deur uitging nu ze alleen was met de kinderen. En het ging maar om één maand. Voor tien miljoen dollar zou hij zelfs dag en nacht in een auto gaan zitten. Hij meldde zich bij Addison en vertelde hem dat hij de mannen had geregeld. Addison reageerde verheugd en toonde zich bereid om zowel de auto als het busje te betalen. Ze konden die beide een maand later weer dumpen, nadat de klus was geklaard.

Peter kocht die middag een vijf jaar oude Ford stationcar. Hij had veel kilometers op de teller en was zwart, wat gunstig was. De volgende dag kocht hij ergens anders een oud busje en huurde een parkeerplaats in een openbare garage. Om zés uur die avond stond hij voor Fernanda's huis. Hij herkende haar en de kinderen van de foto in Phillips dossier en herinnerde zich de namen, die voortdurend door zijn hoofd spookten.

Hij zag Fernanda met Ashley thuiskomen en weer vertrekken, waarop hij haar volgde. Als een dolleman reed ze tweemaal door rood. Zou ze soms een drankprobleem hebben? Hij parkeerde zijn wagen drie auto's verderop, vlak bij het speelveld in het Presidio en zag haar uitstappen. Ze ging op de tribune naar Wills hockeywedstrijd zitten kijken, en toen hij na afloop met haar terug naar de auto liep, zag Peter dat ze haar zoon voor het instappen even omhelsde. Iets aan de manier waarop ze dat deed, raakte hem in het hart, maar hij wist niet precies waarom. Ze was mooi, blond en klein. Bij thuiskomst stapte de jongen lachend uit de auto. Hij was in een goed humeur. Ze hadden gewonnen. Peter zag hen arm in arm de trappen van het huis op lopen. Hen zo te zien deed hem ernaar verlangen dicht bij hen te zijn, en hij voelde zich vreemd genoeg buitengesloten toen ze naar binnen gingen en de deur achter zich dichtdeden. Hij keek door het raam, om te controleren of ze het alarm aanzette, wat belangrijke informatie voor hem was. Dat deed ze niet. Ze liep rechtstreeks naar de keuken.

Peter zag de lichten in de keuken aangaan en stelde zich zo voor dat ze eten voor de kinderen klaarmaakte. Hij had tot dusver zowel Ashley als Will gezien, maar Sam nog niet. Hij herinnerde zich hem van de foto als een glimlachend, roodharig ventje. Later die avond zag hij haar bij het raam van haar slaapkamer staan. Hij gluurde naar haar met zijn verrekijker en zag dat ze huilde. Ze stond daar in haar nachthemd, terwijl de tranen over haar wangen rolden. Even later draaide ze zich om en liep weg. Het was een vreemd gevoel om haar zo te bespioneren. Steeds ving hij een glimp van hun leven op. Het meisje in haar tutu, de jongen die ze knuffelde nadat hij had gewonnen en de tranen die over haar wangen stroomden terwijl ze voor haar slaapkamerraam stond, waarschijnlijk uit verdriet om haar echtgenoot. Het was twee uur 's nachts toen Peter wegreed. Het huis was toen al drie uur lang in donker gehuld. Hij wist nu dat hij niet tot zo laat hoefde te blijven, maar dat waren allemaal dingen die hij moest leren.

De volgende ochtend om zeven uur was hij terug. Tot acht uur gebeurde er niets. Hij kon geen activiteit in de keuken ontwaren omdat hij niet zeker wist of ze de lichten aan had gedaan. Die kant van het huis werd verlicht door de ochtendzon. Om tien voor acht zag hij haar naar buiten stormen. Ze draaide zich om naar iemand in de gang achter zich, waarop de ballerina tevoorschijn kwam met een zware tas, die ze achter zich aan sleepte. De hockeyspeler nam hem vlug van haar over en liep toen naar de garage, naar zijn eigen auto. De deur van het huis was nog steeds open, en Fernanda stond er ongeduldig naar te kijken. Uiteindelijk kwam de jongste tevoorschijn. En toen Peter hem zag, kon hij een glimlach niet onderdrukken. Sam droeg een felrood t-shirt met een afbeelding van een brandweerauto op zijn rug, een donkerblauwe corduroybroek en hoge rode gymschoenen. Hij liep luidkeels te zingen terwijl zijn moeder lachte en hem naar de auto gebaarde. Hij stapte achterin omdat zijn zus voorin zat, met de tas op schoot. Toen ze bij school aankwamen, met Peter in de verkeersstroom achter hen, hielp Fernanda hen uitstappen. Hij had geen idee wat er in de tas kon zitten die de dochter de trappen op sleepte. Sam huppelde als een jonge puppy achter haar aan het schoolgebouw in en draaide zich met een grijns om naar zijn moeder om naar haar te zwaaien. Ze bleef nog even staan, blies hem een kushandje toe, zwaaide en stapte weer in de auto. Pas toen ook hij veilig binnen was, reed ze weg.

Ze ging naar de supermarkt in Laurel Village en duwde een boodschappenwagentje voor zich uit, las de etiketten en controleerde de ingrediënten voordat ze de producten in haar wagentje zette. Ze kocht veel voor de kinderen: cornflakes, koekjes, snacks en zes steaks. Bij de bloemenstal bleef ze even staan, alsof ze in de verleiding was gekomen een bosje te kopen, maar vervolgens liep ze verdrietig verder. Peter had in de auto kunnen blijven zitten, maar had besloten om haar te volgen om een beeld van haar te krijgen. En terwijl hij haar observeerde, merkte hij dat hij door haar gefascineerd raakte. In zijn ogen was ze het toonbeeld van de perfecte moeder. Alles wat ze deed, alles waaraan ze dacht en alles wat ze kocht betrof haar kinderen. Hij ging achter haar in de rij staan, waar ze een tijdschrift pakte, er even in bladerde en weer teruglegde. Hij was onder de indruk van hoe eenvoudig ze gekleed was. Niemand zou voor een moment gedacht hebben dat haar echtgenoot haar een half miljard dollar had nagelaten. Ze droeg een roze t-shirt, een spijkerbroek en houten slippers - ze leek zelf wel een kind. Ze draaide zich even om terwijl ze stonden te wachten, en totaal onverwachts glimlachte ze naar hem. Hij zag er onberispelijk uit met zijn nieuwe, blauwe overhemd, instappers en kaki broek. Hij leek op de mannen met wie ze was opgegroeid, of vrienden van Allan. Hij was lang, knap en blond, en van de dingen die hij over haar had gelezen, wist hij dat hij maar zes maanden jonger was dan zij. Ze hadden allebei een goede opleiding gevolgd: zij aan Stanford, hij aan Duke. Hij had verder gestudeerd terwijl zij getrouwd was en kinderen had gekregen. Ook hun kinderen waren bijna van dezelfde leeftijd: Sam was zes, en Isabelle en Heather waren acht en negen. Ze had wel iets van Janet, maar ze was mooier, en hijzelf leek op Allan met blond haar. Het was haar opgevallen toen ze het tijdschrift teruglegde en hem een tijdje had aangestaard. En toen ze een keukenrol liet vallen, die ze op de band wilde leggen, pakte hij hem op en gaf haar die.

'Dank u,' zei ze vriendelijk, en hij zag haar trouwring. Ze droeg hem nog steeds; een liefdevol gebaar, vond hij. Alles aan haar was leuk, en hij luisterde naar haar gesprek met de man die haar boodschappen afrekende en haar blijkbaar goed kende. Ze zei dat het met de kinderen prima ging en dat Will binnenkort naar een sportkamp ging. Peter moest zichzelf aan zijn missie herinneren en vroeg zich af wanneer dat precies zou zijn. Als het in juli was, zou het kunnen betekenen dat Waters en zijn maten maar twee kinderen konden ontvoeren. En terwijl hij daaraan dacht, werd hij misselijk. Deze vrouw was zo fatsoenlijk, zo loyaal naar haar echtgenoot toe en zo toegewijd aan haar kinderen, dat wat ze haar aan gingen doen een - althans in zijn ogen - uiterst gruwelijke daad was. Ze zouden haar honderd miljoen dollar laten betalen om te houden wat ze nu nog had en koesterde.

De gedachte eraan drukte zwaar op hem terwijl hij haar weer voorbij twee rode lichten en een stopteken op California Street zag rijden, op weg naar huis. Haar rijstijl was ronduit waardeloos. Hij vroeg zich af waar ze met haar gedachten was wanneer ze door rood licht reed en was verbijsterd door wat hij zag toen hij weer bij het huis aankwam. Hij verwachtte dat een huishoudster, of zelfs een hele groep personeelsleden, naar buiten zou komen om de auto uit te laden. In plaats daarvan opende ze de voordeur, liet hem openstaan en droeg de boodschappen zelf naar binnen. Hij vroeg zich af of het dienstmeisje soms een vrije dag had. Daarna zag hij haar pas 's middags weer. Ze liep naar de auto om iets te halen dat ze vergeten was en liet weer de keukenrol vallen. Maar dit keer raapte hij hem niet op. Hij verroerde zich niet, want ze mocht hem niet zien. Hij keek alleen maar toe.

Ze zag er wat verward uit toen ze om drie uur naar buiten stormde. Ze sprong in haar stationcar en reed veel te hard naar de school, waarbij ze bijna tegen een bus knalde. Nu hij haar een dag geobserveerd had, wist hij dat de vrouw een gevaar op de weg was. Ze reed veel te hard, denderde door rood, verwisselde zonder richting aan te geven van baan en reed tot twee keer toe bijna voetgangers van de sokken op zebrapaden. Ze was duidelijk afgeleid en voor de school van de twee jongste kinderen trapte ze abrupt op het rempedaal. Ashley stond al op haar te wachten, pratend en lachend met vriendinnetjes, en Sam huppelde vijf minuten later met een gigantisch vliegtuig van papier-maché naar buiten, met een grote grijns op zijn gezicht en een knuffel voor zijn moeder. Peter kon wel huilen door alleen naar hen te kijken. Niet om datgene wat hij en Waters hen zouden aandoen, maar om alles wat hij zelf als kind had gemist. Plotseling besefte hij hoe het leven geweest had kunnen zijn als hij het niet verknald had en nog steeds bij Janet en de kinderen was. Ze zouden hem omhelzen. Hij zou een liefhebbende vrouw hebben, zoals deze leuke blondine. Hij voelde zich ineens eenzaam, terwijl hij dacht aan alles wat hij ontberen moest en nooit had gehad.

Onderweg naar huis stopte ze bij een bouwmarkt, waar ze gloeilampen en een nieuwe veger kocht en een lunchbox voor Sam voor als hij naar het dagkamp ging. Ze zette hem thuis af, zei iets tegen Will toen hij de deur voor zijn broertje opendeed en reed vervolgens naar de balletschool om Ashley op te halen. En die middag, nadat ze Ashley had opgepikt, ging ze weer naar een van Wills wedstrijden. Haar hele leven draaide om haar kinderen. Aan het eind van de week had Peter haar niets anders zien doen dan hen van en naar school rijden, Ashley naar ballet brengen en Wills wedstrijden bijwonen. Andere activiteiten ondernam ze niet. En toen hij contact opnam met Addison, meldde hij dat ze geen personeel hadden en dat het hem vreemd voorkwam voor een gezin met zoveel financiële middelen. 'Wat maakt het uit?' zei Addison geïrriteerd. 'Misschien is ze wel zuinig.'

'Misschien is ze wel blut,' zei Peter, die nu nog nieuwsgieriger naar haar was geworden. Ze leek hem een ernstig type. Als ze alleen was, keek ze bedroefd, maar als ze met de kinderen was, glimlachte ze en knuffelde hen vaak. Elke avond zag hij haar bij het slaapkamerraam huilen. Het liefst zou hij haar dan in zijn armen nemen, 'zoals zij dat met de kinderen deed. Ze had het nodig, en niemand kon het haar geven.

'Geen mens is in staat in één jaar tijd er een half miljard dollar door te jassen,' antwoordde Phillip onbekommerd.

'Nee, maar je kunt het wel verliezen door slechte investeringen, vooral in de huidige kelderende markt.' Phillip wist dat maar al te goed. Maar wat hij had verloren, was voor Allan Barnes slechts een druppel op een gloeiende plaat geweest.

'Ik heb nergens gelezen dat Barnes' zaken slecht gingen. Geloof me, Morgan, ze hebben geld. Hij had het, en nu heeft zij het. Waarschijnlijk vindt ze het gewoon niet prettig om het uit te geven. Hou je haar goed in de gaten?' vroeg Addison, verheugd over de wijze waarop alles verliep. Peter had het team snel samengesteld en dit weekend zou hij naar Tahoe afreizen om een huis te zoeken. Hij wilde ergens in een verlaten omgeving een berghut huren, voor zolang als Fernanda nodig had om het losgeld vrij te krijgen. Voor Addison was het gewoon business, niets persoonlijks of sentimenteels. Maar nu Peter haar de kinderen had zien afzetten en ophalen, kussen en knuffelen, en niet te vergeten haar nachtelijke tranen achter het slaapkamerraam, lag het gevoeliger voor hem.

'Ja, dat doe ik,' antwoordde Peter kortaf. 'Ze voert helemaal niets uit, behalve haar kinderen overal naartoe brengen en door rood licht rijden.'

'Mooi. Laten we hopen dat ze hen niet doodrijdt voordat we ze te pakken hebben. Drinkt ze?'

'Dat weet ik niet. Ze lijkt me er niet het type voor. Ik vermoed dat ze gewoon afgeleid of in de war is.' Gisteren had hij haar bijna een vrouw omver zien rijden op een zebrapad. Iedereen had naar haar geclaxonneerd, en ze was de auto uit gesprongen en had zich grondig verontschuldigd, en terwijl ze dat deed, zag hij dat ze huilde. Fernanda maakte hem gek. Ze was alles waaraan hij nu kon denken, niet alleen om wat ze voor haar in petto hadden, maar om wat hij tegen haar zou willen zeggen en de tijd die hij met haar zou hebben willen doorbrengen als de omstandigheden anders waren geweest. Hij had haar graag beter willen leren kennen. In zijn ogen was zij de perfecte vrouw. Hij was haar enorm gaan bewonderen nu hij haar met de kinderen had gezien. Hij vond het heerlijk om naar haar te kijken en vroeg zich af hoe ze geweest was toen Barnes met haar trouwde. Als hij aan haar als jong meisje dacht, werd hij gek.

Waarom had hij haar toen niet ontmoet? Waarom was het leven zo wreed? Terwijl hij druk was geweest zijn leven en dat van zijn ex-vrouw te verwoesten, was Fernanda getrouwd met een gelukkig man en had ze een gezin gesticht. Ze was ongelooflijk aantrekkelijk. En Sam had zijn hart gewonnen vanaf de eerste dag dat hij hem zag. Ashley was een schoonheid, en Will was de zoon die iedere man zich wenste. Wat Allan Barnes ook gedaan had en welke naam hij ook in de zakenwereld had opgebouwd, het was voor Peter Morgan duidelijk dat hij het perfecte gezin had nagelaten. Peter voelde zich een voyeur als hij naar haar keek en 's avonds in het hotel droomde hij steevast van haar; hij kon niet wachten om haar de volgende ochtend weer te zien. Ze bleef door zijn hoofd spoken als een oude vriendin of verloren liefde. In wezen was ze voor hem een herinnering aan een verloren wereld. Een wereld waarvan hij altijd deel had willen uitmaken, en lang deel van had uitgemaakt. Haar observeren deed hem terugdenken aan het leven dat en de kansen die hij had verpest. Ze was alles wat hij ooit had gewild en nooit meer zou hebben.

Die zaterdag vond hij het vreselijk om haar over te dragen aan Carlton Waters. Hij zou Carl de auto meegeven en zelf met het busje naar Tahoe rijden. In zijn zak had hij een lijst met huizen die te huur stonden, die hij van het internet had gehaald. Hij wilde liever geen makelaar in de arm nemen. Maar zolang niemand Carl of zijn mannen zag, was er geen gevaar. Als er iets gebeurde, kon hij altijd nog zeggen dat er was ingebroken terwijl hij in San Francisco zat. Ze deden allemaal hun uiterste best om de verschillende elementen gescheiden te houden, en tot dusver waren er geen problemen geweest. Niemand in Modesto, behalve Stark en Free, wist dat Carl in de stad was. En voor de avondklok zou hij weer terug zijn.

Niemand zou Fernanda die avond na zes uur schaduwen totdat Peter rond tien uur terugkwam uit Tahoe. Als ze haar gebruikelijke routine volgde, zou ze dan allang weer thuis zijn met de kinderen. De enige keren dat ze 's avonds wegging, was om Will of Ashley bij vrienden af te zetten of hen na een feestje op te halen. Ze vond het niet prettig als Will 's avonds reed, hoewel haar eigen rijgedrag, zoals Will haar herhaaldelijk voor de voeten wierp en Peter kon verifiëren, beroerder was dan het zijne.

'Wat gaat ze vandaag doen, denk je?' vroeg Waters aan Peter toen hij de autosleutels ophaalde. Hij droeg een baseballpetje dat zijn gezicht afschermde, en een bril met donkere glazen, wat zijn uiterlijk veranderde. Wanneer Peter haar observeerde, zag hij eruit zoals altijd, en als er te veel mensen op straat waren, reed hij een paar blokjes om en kwam dan weer terug. Maar tot dusver had hij niet het gevoel gehad dat iemand hem had opgemerkt, Fernanda al helemaal niet.

'Waarschijnlijk brengt ze de oudste zoon naar een wedstrijd; meestal in Marin, of haar dochter naar ballet. Op zaterdagen heeft ze de jongste eigenlijk altijd bij zich. Ze doen niet veel, waarschijnlijk ook niet in de weekenden.'

Het weer was heerlijk geweest, maar ze leek er niet veel op uit te trekken. Eigenlijk deed ze dat bijna nooit. 'Je krijgt een goed beeld van de kinderen. Ze is bijna altijd bij hen, en de kleine wijkt nooit van haar zijde.' Peter had het gevoel alsof hij hen verried, en Waters knikte. Carl was niet geïnteresseerd in een vriendschappelijke band met hen. Het was een verkenningstocht voor hem, niets meer en niets minder. Voor hem was dit pure business. Voor Peter was het een obsessie geworden. Maar Carlton Waters wist dat niet. Hij nam de sleutels aan, stapte in de auto en reed naar het adres dat Morgan hem had gegeven. Het was tien uur op een prachtige zonnige zaterdagochtend in mei toen Peter naar Tahoe vertrok.

De hele rit dacht hij aan haar en vroeg zich af wat er zou gebeuren als hij zich nu terugtrok. Het antwoord was eenvoudig: Addison zou zijn dochters laten vermoorden en Peter niet lang daarna. En als hij het aan de politie zou opbiechten en ervoor zou zitten, of als zijn voorwaardelijke vrijlating werd ingetrokken, zou Addison hem in de gevangenis laten ombrengen. Zo simpel was het. Op het moment dat Peter eindelijk in Truckee aankwam, volgde Waters haar verder naar Marin, naar een van Wills hockeywedstrijden. Hij had inmiddels alle kinderen gezien, en ze zag er precies zo uit als hij had verwacht: een alledaagse huisvrouw, in wie hij niet geïnteresseerd was. Voor hem was ze een slachtoffer, een lucratief slachtoffer, meer niet. Voor Peter was ze een engel. Maar in sommige opzichten wist Waters niet wat hij zag. De vrouwen die hij aantrekkelijk vond, waren veel opzichtiger dan Fernanda. Hij vond haar er leuk, maar gewoon uitzien en zag dat ze geen make-up droeg, in elk geval niet als ze met haar kinderen wegging. Ze had al geen make-up meer gedragen sinds Allans dood. Het was niet meer belangrijk voor haar, net zomin als opvallende kleren, hoge hakken of de sieraden die hij haar had gegeven. De meeste had ze al verkocht; de rest lag al sinds januari in een kluis. Ze had geen sieraden of dure kleren nodig voor wat ze deed of voor het leven dat ze nu leidde.

Peter reed naar het eerste adres op zijn lijstje en zag dat het huis aan drie kanten binnen een afstand van minder dan een meter door andere huizen werd omgeven, wat het ongeschikt maakte voor hun doel. Bij de volgende vier huizen was het hetzelfde probleem. Het zesde was belachelijk duur. De daarop volgende vier waren al net zo ongeschikt. Tot zijn opluchting bleek het laatste te voldoen aan de eisen. Het was perfect. Het had een lange kronkelige oprijlaan, die onder de kuilen en onkruid zat. Het huis zelf was bouwvallig en zo overgroeid dat je niet eens de ramen kon zien, die met luiken waren bedekt, wat een extra pluspunt was. Het had vier slaapkamers, een keuken die betere tijden had gekend maar functioneel was en een grote woonkamer met een open haard waar Peter rechtop in kon staan. Achter het huis was een steile rotswand. De eigenaar leidde hem rond en zei dat hij het huis niet meer gebruikte. Het was een tijdje bewoond geweest door zijn zoons, maar die waren al jaren geleden vertrokken. Hij hield het huis aan als investering en verhuurde het omdat zijn dochter er ook geen belangstelling voor had. Zijn beide zoons woonden in Arizona, en hij zou de zomer zelf bij zijn dochter in Colorado doorbrengen. Peter besloot het voor een halfjaar te huren en vroeg de man of hij er bezwaar tegen had als hij het een beetje opknapte en de tuin wiedde, omdat hij het zou gebruiken om er cliënten in te ontvangen. De eigenaar keek verheugd. Hij kon zijn geluk niet op met Peter als huurder, die zelfs niet moeilijk had gedaan over de huurprijs. Hij tekende het contract, betaalde drie maanden vooruit, plus een borgsom in contanten. Om vier uur, toen hij weer onderweg was naar huis, belde Carlton Waters hem op zijn mobiele telefoon.

'Is er iets?' Peter klonk bezorgd en vroeg zich af of er iets was gebeurd, of Waters misschien was gezien, of dat hij haar of een van haar kinderen bang had gemaakt.

'Nee, niets aan de hand. Ze zit naar een wedstrijd te kijken. Ze doet niet veel, hè? En ze heeft altijd een van de kinderen bij zich.' Het zou de dingen uiteindelijk lastig voor hen maken. Niet dat het echt uitmaakte; ze was te klein om hun problemen te geven. 'Er schoot me net iets te binnen: wie regelt de wapens?'

Even was Peter sprakeloos en dacht erover na. 'Ik denk jij. Ik kan het aan hém vragen, maar waarschijnlijk wil hij ons niets leveren dat terug te voeren is naar hem. Kun jij het afhandelen?' Peter wist dat Addison de connecties had. Maar hij wist ook dat Addison geen banden met dit project wilde.

'Misschien wel. Ik wil automatische geweren aanschaffen.' Waters was er duidelijk over.

'Je bedoelt machinegeweren?' Peter klonk geschokt. 'Waarom?' De kinderen zouden niet gewapend zijn, en zij evenmin. Maar de politie zou dat wel zijn als er een krachtmeting zou plaatsvinden. Peter vond machinegeweren maar overdreven.

'Dat houdt de boel schoon en simpel,' zei Waters kortaf, en Peter knikte. Ze waren de professionals die Addison had gewild.

'Jij regelt het maar,' zei Peter, met een bezorgde klank in zijn stem. Hij vertelde hem toen over het huis, en Waters was het met hem eens. Het klonk perfect. Ze waren er nu helemaal klaar voor. Het enige wat hun nu te doen stond, was een datum in juli prikken waarop ze zouden toeslaan. Het leek allemaal zo eenvoudig, maar onmiddellijk nadat Peter had opgehangen, kreeg hij die bekende pijn in zijn buik. Hij begon te geloven dat het zijn geweten was. Haar van ballet naar honkbalwedstrijden volgen was één ding; haar kinderen afpakken, machinegeweren gebruiken en honderd miljoen losgeld eisen, was iets totaal anders. Peter was zich maar al te zeer bewust van het verschil.

11

In de eerste week van juni, op de laatste schooldag, had Fernanda haar handen vol. Ashley en Sam hadden een uitvoering op school. Ze moest hen na afloop helpen al hun werkstukken en boeken naar huis te brengen. Will had een play-off wedstrijd met zijn honkbalteam en later die avond een hockeywedstrijd, die ze moest missen om Ashleys balletuitvoering bij te kunnen wonen. Ze voelde zich als een rat in een laboratorium zoals ze de hele dag van het ene kind naar het andere rende. En zoals gewoonlijk was er niemand om haar te helpen. Niet dat Allan dat gedaan zou hebben als hij nog had geleefd. Maar tot januari had ze een kindermeisje gehad, die haar met de basistaken hielp. Nu was er niemand meer. Ze had geen familie, was om verscheidene redenen het contact verloren met zelfs haar allerbeste vriendinnen en besefte nu hoe totaal afhankelijk ze van Allan was geweest. Nu hij er niet meer was, had ze alleen de kinderen nog. En hun omstandigheden waren te penibel om weer contact te willen zoeken met haar oude vriendinnen. Ze had net zo goed op een verlaten eiland kunnen wonen, zo volledig geïsoleerd voelde ze zich.

Peter had haar nu twee keer gesproken, de eerste keer in de supermarkt op de eerste dag, en de tweede keer in een boekhandel, toen ze naar hem had opgekeken en geglimlacht, en had bedacht dat hij haar vaag bekend voorkwam. Ze had een paar boeken laten vallen, en met een ongedwongen glimlach had hij die voor haar opgeraapt. Nadien had hij haar alleen nog vanaf een afstandje geobserveerd. Hij had een keer op de tribune in het Presidio een van Wills wedstrijden bijgewoond, maar hij had achter haar gezeten, en ze had hem niet gezien. Zijn ogen waren voortdurend op haar gericht geweest.

Het was hem opgevallen dat ze niet meer huilde bij het slaapkamerraam. Soms zag hij haar er nog staan. Dan keek ze wezenloos de straat in, alsof ze op iemand wachtte. Het was alsof hij recht in haar ziel kon kijken wanneer hij haar daar 's avonds zag staan. Het was bijna alsof hij wist waar ze aan dacht. Ongetwijfeld droomde ze van Allan. Peter vond dat Allan zich gelukkig had mogen prijzen met een vrouw zoals zij, en hij vroeg zich af of die zich daar wel bewust van was geweest. Soms beseften mensen zulke dingen niet. Maar Peter waardeerde elk gebaar dat ze maakte, elke keer dat ze de kinderen ophaalde en elke keer dat ze hen knuffelde. Ze was precies het type moeder dat hij zelf graag had gehad. Zijn eigen moeder was een alcoholistische nachtmerrie geweest, die hem uiteindelijk in de steek had gelaten, ongeliefd en ongewild. Zelfs de stiefvader die ze hem had nagelaten, had hem uiteindelijk aan zijn lot overgelaten.

Peter was bijna jaloers op Fernanda's kinderen. Het enige waaraan hij kon denken wanneer hij haar 's avonds zag staan, was hoe graag hij haar in zijn armen zou willen nemen om haar te troosten, maar hij wist dat dat er nooit van zou komen. Hij kon haar alleen maar observeren en was veroordeeld om haar nog meer leed en pijn te berokkenen door toedoen van een man die had gedreigd zijn eigen kinderen te doden. De ironie ervan was subtiel; om zijn eigen kinderen te redden moest hij die van haar in gevaar brengen en een vrouw kwellen die hij was gaan bewonderen en die een golf van heftige emoties bij hem teweegbracht; emoties die hem in verwarring brachten, maar hem tegelijkertijd gelukkig maakten. Elke keer dat hij haar zag, werd hij vervuld van een diep verlangen.

Hij volgde haar die avond naar Ashleys balletuitvoering en stopte achter haar bij een bloemenstalletje, waar ze een boeket lange, roze rozen bestelde. Ze kocht er ook nog een voor de balletlerares en kwam met beide boeketten weer tevoorschijn. Ashley was al op de balletschool. Sam was bij Wills wedstrijd met de moeder van een van Wills vrienden, die ook een zoon van Sams leeftijd had en had aangeboden hem mee te nemen. Die middag had hij nog verkondigd dat ballet voor watjes was. Peter besefte, toen hij hen zag vertrekken, dat als Waters en de anderen die avond van plan waren geweest toe te slaan, ze de twee jongens te pakken hadden kunnen krijgen, maar Ashley niet.

Waters had intussen machinegeweren geregeld via een vriend van Jim Free. De man van wie ze die gekocht hadden, had ze vanuit Los Angeles via een busdienst in golftassen laten vervoeren. Ze waren zonder problemen gearriveerd, en het was duidelijk dat niemand ze gecontroleerd had. Peter had over zijn hele lichaam getrild bij het afhalen. En nadat hij de wapens had opgehaald, liet hij ze in de kofferbak van zijn auto liggen. Hij wilde ze niet in zijn hotelkamer hebben, want technisch gesproken was hij verplicht een huiszoeking toe te staan zonder officieel bevel daartoe of een aankondiging wanneer zijn reclasseringsambtenaar daartoe besloot, wat tot nog toe niet was gebeurd. Deze maakte zich geen zorgen over Peter, vooral niet nu hij een baan had. Maar hij wilde geen risico lopen.

Tot zover was alles gladjes verlopen. Peter wachtte die avond buiten de balletschool op Fernanda en Ashley, en zag Ashley glunderend naar buiten komen met het boeket roze rozen in haar armen. Fernanda straalde van trots, en na de uitvoering ontmoetten ze Will en Sam voor een etentje bij Mel's Diner in Lombard. Toen ze eenmaal plaats hadden genomen, ging Peter in een zithoek in de hoek zitten en bestelde een kop koffie. Hij zat zo dicht bij ze dat hij ze bijna kon aanraken. En toen ze langs hem liep, rook hij haar parfum. Ze was die avond gekleed in een kaki rokje en een witte trui met v-hals van kasjmier, en voor het eerst zag hij haar hoge hakken dragen. Haar haren hingen los, ze had lipstick opgedaan en zag er gelukkig en mooi uit. Ashley droeg ook make-up en was nog steeds gekleed in haar tutu. Will had zijn hockeytenue aan. Sam vertelde hun over de wedstrijd. Wills team had gewonnen, en eerder die dag had zijn honkbalteam de play-off gewonnen. Ze hadden die avond meer overwinningen te vieren, en Peter voelde zich bedroefd en eenzaam tijdens het observeren. Hij wist wat komen ging, en zijn hart ging uit naar Fernanda. Hij voelde zich bijna een geest zoals hij hen gadesloeg. Een geest die de toekomst kende en het grote verdriet dat in het verschiet lag, dat hij niet kon voorkomen. Om zijn eigen kinderen te redden, waren zijn stem en geweten tot zwijgen gebracht.

De rest van de maand juni brachten ze in huis door. Vrienden kwamen en gingen. Fernanda deed boodschappen met Sam en ging met Ashley winkelen voor spullen voor Tahoe. Ze ging zelfs op een dag in haar eentje winkelen, gewoon voor de lol, maar het enige waarmee ze thuiskwam, was een paar sandalen. Ze had Jack Waterman in januari beloofd dat ze niets of in elk geval zo min mogelijk zou uitgeven. Hij had haar en de kinderen uitgenodigd om een dagje met hem in Napa door te brengen tijdens het Memorial Day-weekend, maar ze konden niet gaan omdat Will een hockeywedstrijd had en zijn moeder hem ernaartoe wilde rijden. Ze vond het niet prettig als hij tijdens vakantieperiodes naar Marin reed. Jack had vervolgens een andere datum genoemd, het weekend van Independence Day, wanneer Will op kamp was en Ashley in Tahoe. Fernanda had beloofd dat zij en Sam zouden komen. Jack zou hen meenemen naar een picknick bij een vriend van hem. Zij en Sam keken ernaar uit, net zoals Jack, meer dan ze konden vermoeden. Hun vriendschap leek haar altijd onschuldig toe, en zo was het altijd geweest. Maar de dingen waren nu anders, in zijn hoofd, niet in dat van haar. Wat Jack betrof, was ze single. Ashley had haar ermee geplaagd toen haar moeder haar vertelde over de picknick. Ze zei dat Jack verliefd op haar was.

'Is dat zo, mama?' Sam had belangstellend opgekeken van zijn pannenkoeken.

'Nee, hoor. Hij was een vriend van papa.' Alsof dat alle verschil maakte. Maar papa was er niet meer.

'En? Wat maakt dat nou uit?' merkte Ashley op, terwijl ze een hap van Sams pannenkoeken nam, en hij haar met zijn servet mepte.

'Ga je met hem trouwen, mam?' Sam keek haar bedroefd aan. Hij vond het fijn om haar voor zichzelf te hebben. Meestal sliep hij nog steeds bij haar in bed. Hij miste zijn vader, maar hij was nog hechter met zijn moeder geworden en vond het niet leuk om haar te delen.

'Natuurlijk niet,' zei Fernanda zenuwachtig. 'Ik trouw met niemand, want ik hou nog steeds van papa.'

'Gelukkig,' zei Sam tevreden terwijl hij een flinke hap pannenkoek in zijn mond propte, waarbij de stroop op zijn T-shirt droop.

De laatste week van juni kwam Fernanda amper het huis uit. Ze had het te druk met inpakken. Ze moest Wills hockeyspullen bij elkaar zoeken en inpakken, en alles wat Ashley mee wilde nemen naar Tahoe. Er kwam geen einde aan. Elke keer dat ze iets inpakte, leek een van hen het weer uit de tastte halen en het aan te trekken. Aan het eind van de week was alles vuil en kon ze weer opnieuw beginnen. Ashley had alles uitgeprobeerd wat ze bezat en de helft van haar moeders kleren geleend. En Sam verkondigde ineens dat hij niet naar het dagkamp wilde.

'Kom op, Sam, het wordt vast hartstikke leuk,' moedigde ze hem aan terwijl ze bezig was met een dikke stapel wasgoed en Ashley op haar moeders hoge hakken en in een van haar truien door de waskamer rende.

'Uittrekken,' berispte ze haar, terwijl Sam wegliep en Will binnenkwam om haar te vragen of ze zijn noppen had ingepakt, want die had hij nodig voor de training.

'Als jullie de ingepakte tassen nog één keer aanraken, draai ik jullie nek om.' Ashley keek haar aan alsof ze gek was, en Will rende terug naar boven om zijn schoenen zelf te zoeken.

Hun moeder was de hele ochtend al chagrijnig geweest. Eigenlijk was ze verdrietig omdat ze weggingen. Ze rekende nu meer dan ooit voor gezelschap en afleiding op hen, en het zou eenzaam zijn met alleen Sam in huis. Ze vermoedde dat hij het ook voelde, wat de reden was waarom hij had tegengestribbeld om naar het kamp te gaan. Ze herinnerde hem toen aan de picknick in Napa. Ze dacht dat het leuk voor hem zou zijn, maar zelfs daar was hij niet enthousiast over. Hij zou zijn broer en zus missen. Will zou drie weken weggaan, Ashley twee. Een eeuwigheid voor zowel Sam als Fernanda.

'Ze zijn terug voordat je het weet,' verzekerde Fernanda hem. Maar ze zei het net zo om zichzelf te troosten als hem. Buiten rouwde Peter om zijn eigen afscheid. Over zes dagen zouden ze in actie komen, en zou zijn rol in haar leven over zijn. Misschien zouden ze elkaar op een dag ergens tegenkomen, en met een beetje geluk zou ze nooit weten welke rol hij had gespeeld in de gruwel die haar nu te wachten stond. In zijn verbeelding liep hij haar tegen het lijf, of volgde hij haar opnieuw, gewoon om haar te kunnen zien. Hij had haar nu langer dan een maand gevolgd, en ze had het geen seconde in de gaten gehad, en haar kinderen evenmin. Hij had voorzichtig en slim gehandeld, net zoals Carl Waters tijdens de weekenden. Waters was veel minder verrukt over haar dan hij. Hij vond haar leven ongelooflijk gewoon en saai en vroeg zich af hoe ze het uithield. Ze ging nauwelijks ergens naartoe, en als ze het huis al eens verliet, nam ze haar kinderen mee. Dat was nu precies wat Peter zo leuk aan haar vond.

'Ze zou ons dankbaar moeten zijn dat we haar voor een weekje of twee van die kinderen verlossen,' had Waters op een zaterdag opgemerkt. 'Jezus, dat mens gaat nooit ergens heen zonder ze.'

'Daar moet je haar toch wel om bewonderen,' zei Peter zacht. Dat gold in elk geval voor hem, maar niet voor Carl Waters.

'Geen wonder dat haar man is overleden. De arme ziel is vast aan verveling gestorven,' mompelde Carl. Hij had het schaduwen het saaiste onderdeel van de opdracht gevonden, in tegenstelling tot Peter, die ervan had genoten.

'Misschien ging ze wel meer uit vóórdat ze weduwe werd,' merkte Peter op, en Waters trok zijn schouders op terwijl hij de auto aan Peter overgaf en naar het busstation liep, terug naar Modesto. Hij was blij dat de observatieperiode bijna achter de rug was en ze tot actie konden overgaan. Hij kon haast niet wachten om het geld in handen te hebben. Addison had woord gehouden: hij, Stark en Free hadden ieder hun honderdduizend dollar ontvangen. Het geld lag in koffers in kluisjes op het centrale busstation van Modesto, waar ze het in veilige bewaring hadden gegeven. Ze zouden het meenemen naar Tahoe. Alles was voorbereid, en de klok tikte.

Tot dusver was alles volgens plan verlopen, en Peter had Addison verzekerd dat het zo zou blijven. Hij verwachtte geen problemen, niet van hun kant tenminste. Het eerste probleem waarmee ze onverwachts geconfronteerd werden, werd dan ook niet door hen veroorzaakt, maar door Addison zelf. Toen hij achter zijn bureau zijn secretaresse zat te dicteren waren er twee mannen binnengelopen, die hun penning ophielden en hem zeiden dat hij werd gearresteerd. De secretaresse was huilend de kamer uit gerend en niemand had haar tegengehouden, terwijl Phillip hen aankeek zonder zelfs maar met zijn ogen te knipperen.

'Zoiets absurds heb ik nog nooit gehoord,' zei hij kalm met een spottende blik op zijn gezicht. Hij vermoedde dat het bezoek iets te maken had met zijn ecstasylaboratoria; en als dat zo was, was het de eerste keer dat zijn clandestiene leven zijn serieuze zaken had gekruist. De mannen, die nog steeds hun penning ophielden, waren gekleed in houthakkershemd en blauwe jeans. De een was van Latijns-Amerikaanse afkomst, de ander Afro-Amerikaans. Addison had geen idee wat ze wilden. Voorzover hij wist, verliepen zijn drugszaken voorspoedig. Niets was terug te voeren naar hem, en de mensen die de boel runden, gingen uiterst efficiënt te werk.

'U staat onder arrest, meneer Addison,' herhaalde de Latijns-Amerikaanse man, en Phillip Addison begon te lachen.

'U houdt me toch niet voor de gek, hè? Waarvoor in vredesnaam?' Hij zag er allesbehalve bezorgd uit.

'Blijkbaar hebben er vreemde geldtransacties plaatsgevonden. U hebt grote bedragen over de staatsgrenzen geboekt. Het lijkt erop dat u geld hebt witgewassen,' legde de agent uit, die zichzelf ook wel een beetje belachelijk voelde. De twee agenten hadden die ochtend undercoverwerk gedaan voor een andere zaak en hadden geen tijd gehad om zich om te kleden voordat ze naar Addisons kantoor werden gestuurd. Gegeven zijn nonchalante ontvangst, voelden ze zich een beetje ongemakkelijk, alsof ze er officiëler uit hadden moeten zien om hem te intimideren, of in elk geval te imponeren. Addison zat daar maar en lachte naar hen, alsof ze kinderen waren die zich misdroegen.

'Ik weet zeker dat mijn advocaten dit kunnen afhandelen zonder dat u mij hoeft te arresteren. Hebt u zin in een kopje koffie?'

'Nee, dank u,' antwoordde de zwarte agent beleefd. Ze waren allebei jong. De fbi-agent die aan het hoofd van het onderzoek stond, had hen gewaarschuwd Addison niet te onderschatten. Er stak meer achter hem dan je op het eerste gezicht zou zeggen. De jonge agenten hadden daarbij gedacht dat hij bewapend en gevaarlijk zou kunnen zijn, wat duidelijk niet het geval was.

De jonge Latijns-Amerikaanse agent las hem zijn rechten voor, terwijl Phillip besefte dat het geen gewone politiemensen waren, maar fbi-agenten, wat hij enigszins zorgwekkender vond, hoewel hij dat niet liet blijken. Eigenlijk was de arrestatie overdreven, maar hun superieuren hoopten dat uit het onderzoek meer naar voren zou komen. Ze hielden hem allang in de gaten. Iets klopte niet, dat wisten ze, maar wat, daar konden ze de vinger niet op leggen, en daarom gebruikten ze nu wat ze wel hadden ontdekt.

'Ik weet zeker dat er ergens een fout is gemaakt, meneer... eh... ik bedoel, agent.' Zelfs de titel klonk raar en heel 'boefje-diefje spelen'.

'Misschien wel, maar we moeten u toch meenemen naar het bureau. U staat onder arrest, meneer Addison. Moeten we u handboeien omdoen of komt u vrijwillig met ons mee?' Phillip zag het niet zitten om met handboeien uit zijn kantoor gesleept te worden, en dus stond hij met een boos gezicht op, niet langer geamuseerd. Hoe jong ze er ook uitzagen, de twee agenten meenden het duidelijk serieus.

'Hebt u enig idee waar u mee bezig bent? Beseft u wel dat ik u een proces aan uw broek kan hangen wegens onterechte arrestatie en smaad?' Phillip was ineens witheet van woede. Voorzover hij wist, hadden ze geen enkele reden om hem te arresteren. In elk geval niet voor iets waar zij kennis van hadden.

'We doen gewoon ons werk, meneer,' zei Price, de zwarte fbi-agent beleefd. 'Loopt u met ons mee?'

'Zodra ik mijn advocaat heb gebeld.' Hij draaide het nummer van zijn advocaat, terwijl de twee agenten naast zijn bureau bleven wachten. Phillip vertelde hem wat er was gebeurd. Zijn advocaat beloofde over een halfuur op het fbi-hoofdkwartier te zijn en ried hem aan om rustig met de twee agenten mee te gaan. Het zou Phillip ook minstens een halfuur kosten om van San Mateo in de stad te komen. Het arrestatiebevel was ingediend door de procureur-generaal, en in de aanklacht werd melding gemaakt van belastingontduiking van een belachelijk bedrag. Dit was het laatste wat Phillip nodig had. 'Ik vertrek over drie dagen naar Europa,' verkondigde hij kwaad terwijl ze hem zijn kantoor uitgeleidden. Zijn secretaresse was verdwenen, maar hij kon aan het gezicht van de mensen die toekeken zien dat ze iedereen had verteld wat er was gebeurd. Hij was furieus.

Toen hij op het fbi-hoofdkwartier aankwam en werd opgewacht door fbi-agent Rick Holmquist, de onderzoeksleider, werd hij nog helser. Er was een onderzoek naar hem gestart wegens belastingontduiking, belastingfraude en het transporteren van geld over de staatsgrenzen. Het was geen kattenpis, en ze waren dan ook niet van plan het luchtig op te vatten. En toen zijn advocaat arriveerde, adviseerde die Phillip om zijn volledige medewerking te verlenen. Hij was formeel aangeklaagd door de procureur-generaal, en de fbi was met het onderzoek belast. Hem werd verzocht een afgesloten ruimte binnen te gaan samen met zijn advocaat en Rick Holmquist, die allerminst geamuseerd keek, noch geïntimideerd was door Phillips uiterlijk vertoon. Zijn beweringen van onschuld en zijn woede maakten ook geen indruk op hem. Eigenlijk was er helemaal niets aan Phillip Addison wat agent Holmquist aanstond, vooral de neerbuigende manier niet waarop hij zijn agenten had behandeld.

Holmquist gaf advocaat en cliënt toestemming om te overleggen, en daarna ondervroeg hij Phillip drie uur lang. Uiteindelijk was hij totaal niet tevreden met Phillips antwoorden. Holmquist had een verzoek tot huiszoeking van zijn kantoren aangevraagd, dat nu onderweg was. Een rechter had het huiszoekingsbevel getekend, zoals de procureur-generaal voorschreef. Ze hadden serieuze vraagtekens in hun hoofd wat betreft de legitimiteit van Addisons zaken en vermoedden dat hij geld witwaste, misschien wel met miljoenen tegelijk. Zoals gewoonlijk had een betaalde informant hen getipt, en deze keer was het een behoorlijk hoge piet geweest. Phillip sprong bijna uit zijn vel toen hij hoorde dat op dat exacte moment zo'n tien fbi-agenten zijn kantoor doorzochten.

'Kun je hier geen stokje voor steken? Dit is schandalig!' schreeuwde hij tegen zijn advocaat, die zijn hoofd schudde en uitlegde dat hij er niets aan kon veranderen als het huiszoekingsbevel in orde was, wat klaarblijkelijk het geval was.

'Ik vertrek vrijdag naar Europa,' zei hij tegen hen, alsof hij verwachtte dat ze hun onderzoek tijdens zijn afwezigheid zouden stilleggen.

'Dat zullen we nog wel zien, meneer Addison,' zei Holmquist beleefd. Hij had wel vaker met mannen zoals hij te maken gehad en had hen altijd extreem onplezierig gevonden. Eigenlijk vond hij het leuk om met hen te spelen, wanneer het maar mogelijk was. Hij had alle intentie om Phillip te kwellen, vanzelfsprekend nadat ze hem hadden geverbaliseerd. Hij wist dat Phillip gezien de omvang van zijn vermogen binnen enkele minuten weer buiten stond, welke borgsom ze ook vaststelden. Maar totdat de borgsom was bepaald, had hij alle gelegenheid die hij wilde om Phillip te ondervragen.

Holmquist bracht de rest van de middag door met de ondervraging. Daarna, toen het proces-verbaal officieel was opgemaakt, werd Addison meegedeeld dat het al te laat was voor de rechter om de borgsom vast te stellen. Hij zou een nachtje in de cel moeten afkoelen en kon pas worden vrijgelaten na de hoorzitting de volgende dag om negen uur. Phillip Addison was laaiend, en zijn advocaat kon niets voor hem doen. Addison wist nog steeds niet wat de aanleiding van het onderzoek was geweest. Het scheen een kwestie van onregelmatige debetposten en stortingen te zijn en geld dat over de staatsgrenzen was verdwenen, in het bijzonder naar een bank in Nevada, waar hij een rekening had onder een andere naam. De autoriteiten wilden weten waar dat geld vandaan kwam. Addison wist inmiddels wel dat zijn arrestatie niets te maken had met zijn ecstasylaboratoria. Al het geld dat hij gebruikte om die te runnen, kwam van een rekening onder een andere naam in Mexico City, en de opbrengst ging naar verscheidene genummerde rekeningen in Zwitserland. De kwestie waar het hier om ging, ging blijkbaar om belastingontduiking. fbi-agent Holmquist zei dat gedurende de afgelopen maanden meer dan elf miljoen dollar op en vanaf een rekening in Nevada was gekomen, vooral ervanaf, en voorzover hun bekend was, had hij er nooit belasting over betaald, ook niet over de rente. Phillip bleef onbezorgd kijken toen ze hem naar een cel brachten om de nacht in door te brengen, hoewel hij Holmquist en zijn advocaat nog een kwade blik toewierp.

Holmquist had nadien een bespreking met de agenten die zijn kantoren hadden doorzocht, maar er was niet veel boven tafel gekomen. Ze hadden zijn computers en bestanden doorzocht, die als bewijs tegen hem gebruikt konden worden. Ze hadden dozen vol mee naar het hoofdkwartier genomen. Ook zijn bureaula hadden ze opengemaakt en ze hadden daarin een geladen pistool gevonden, een aantal persoonlijke dossiers en vierhonderdduizend dollar in contanten, wat Holmquist erg interessant vond. Het was veel cash voor een gemiddelde zakenman om in de la van zijn bureau te bewaren, en ze wisten bovendien te melden dat hij voor het pistool geen vergunning had. Er waren nog twee dozen met al het andere dat ze in Phillips bureau hadden aangetroffen, en een van de agenten overhandigde die aan Holmquist.

'Wat moet ik hiermee?' Rick keek hen aan, en de agent die hem de dozen had gegeven, zei dat hij dacht dat Rick ze wel zou willen checken. Rick wilde net zeggen dat ze de dozen bij de rest van het bewijsmateriaal mochten zetten, maar bedacht zich op het laatste moment en droeg ze naar zijn kantoor.

Het pistool had in een plastic bewijszakje gezeten, en er waren verscheidene enveloppen met kleine stukjes papier erin. Zonder bijzondere aanleiding begon hij die te lezen. Hij vond onder meer notities met namen en telefoonnummers erop en zag dat op twee ervan de naam Peter Morgan stond, maar met verschillende telefoonnummers. Hij was halverwege de tweede doos toen hij het dossier over Allan Barnes vond, dat drie jaar van zijn carrière overspande en zo dik was als het telefoonboek van San Francisco. Holmquist vond het vreemd dat hij een dossier over hem bijhield en legde het opzij. Er zaten verscheidene foto's van Barnes uit oude tijdschriften en krantenartikelen in, en er was er zelfs een van Barnes met vrouw en kinderen. Het was bijna alsof Addison door de man geobsedeerd was. De rest van wat Rick in de dozen vond, was voor hem nauwelijks van waarde, maar misschien wel voor de procureur-generaal. Ze hadden lopers gebruikt om alle bureauladen te openen, en de fbi-agenten die het onderzoek hadden uitgevoerd, hadden Rick verzekerd dat zijn bureauladen bij het verlaten van het kantoor helemaal leeg waren. Ze hadden alles als bewijsmateriaal geconfisqueerd, zelfs zijn mobiele telefoon, die hij zelf had vergeten mee te nemen.

'Als er een adresboekje bij zit, schrijf de telefoonnummers dan ook even op.'

'Hebben we al gedaan.' Een van de agenten glimlachte naar hem.

'Nog iets interessants?'

'Hetzelfde spul als wat in zijn bureau zat. Ene Morgan belde toen we bezig waren, en toen ik zei dat ik van de fbi was, hing hij op.' De agent lachte, en Holmquist ook.

'Dat zal wel, ja.' Maar de naam viel hem opnieuw op. Zijn naam en telefoonnummer stonden ook op de twee kladjes uit Phillips bureaula, en het was duidelijk iemand die hij regelmatig sprak, als hij had gebeld om Phillip te spreken. Het betekende waarschijnlijk niets, maar het was een van die vreemde instincten die hij soms had, als een tic, die aan hem knaagde en later op zijn plaats viel. Hij had een zesde zintuig wat die naam betrof. Die bleef in zijn hoofd rondspoken en om een of andere reden raakte hij hem niet kwijt.

Het was na zevenen toen Rick Holmquist die avond zijn kantoor verliet. Phillip Addison was in hechtenis genomen voor de nacht. Zijn advocaat had niet langer geprobeerd hen over te halen om een uitzondering te maken en zijn cliënt vrij te laten, en uiteindelijk was hij naar huis gegaan. De meeste agenten waren inmiddels vertrokken. Ricks vriendin was de stad uit, en onderweg naar huis besloot Rick Ted Lee te bellen. Ze waren al goed bevriend sinds ze samen de politieopleiding hadden gedaan en waren vijftien jaar partners geweest. Rick had altijd graag bij de fbi gewild, en de grens voor toetreding was vijfendertig jaar. Hij had het op zijn drieëndertigste nog net gered. Inmiddels was hij al veertien jaar fbi-agent en had nog zes jaar te gaan tot zijn vervroegd pensioen op zijn drieënvijftigste. Dan zou hij twintig jaar bij de fbi hebben gediend. Ted vond het leuk om Rick eraan te herinneren dat hij nog maar een jaar hoefde te werken tot aan zijn vervroegde uittreding, maar geen van beiden was van plan om op jonge leeftijd met werken te stoppen. Ze hielden allebei nog steeds van hun vak, Ted zelfs meer dan Rick. Veel van wat Rick bij de fbi deed, was saai, en het papierwerk was soms dodelijk vervelend. Er waren tijden, zoals vanavond, waarop hij wenste dat hij nog met Ted bij het politiekorps van San Francisco werkte. Mensen zoals Addison kon hij niet uitstaan. Ze verspilden zijn tijd, hun leugens waren minder overtuigend dan ze dachten, en ze namen een air aan die gewoonweg walgelijk was.

Ted nam de telefoon op bij de eerste bel en glimlachte toen hij Ricks stem hoorde. Ze gingen één keer per week steevast samen uit eten, zoals ze dat al veertien jaar deden. Het was de beste manier om met elkaar in contact te blijven.

'Wat is er? Verveel je je soms?' plaagde Holmquist. 'Je neemt zo snel op. Zeker rustig in de stad?'

'Het is inderdaad rustig,' gaf Ted toe. Soms was dat ook wel prettig. En Jeff Stone, zijn partner, was ziek. 'En jij?'

Ted zat met zijn voeten op het bureau. Hij was bezig met de administratie rond een roofoverval van een dag eerder. Maar eigenlijk had Rick gelijk: hij verveelde zich.

'Ik heb een van die dagen waarop ik me afvraag waarom ik het korps heb verlaten. Ik kom nu net uit kantoor. Vandaag heb ik meer papierwerk gedaan dan een kopieermachine. We hebben een echte rotzak opgepakt voor belastingontduiking en het witwassen van geld. Een ongelooflijk pretentieuze eikel.'

'Ken ik hem? Wij hebben er ook wel zo'n paar.'

'Niet zo erg als deze. Geef mij maar een geweldpleger, een overvaller of een schietgrage malloot. Je hebt waarschijnlijk wel eens van hem gehoord: Phillip Addison, hij is hoofd van een aantal bedrijven en een gewichtig lid van de society. Hij heeft zo'n tweehonderd bedrijfjes, die waarschijnlijk allemaal façades zijn voor de belastingen die hij niet betaalt.'

'Een grote vis dus,' merkte Ted op. Hij vond het altijd vreemd wanneer zulke mensen gearresteerd werden, maar soms kwam het voor. Het overkwam ook hun. 'Wat heb je met hem gedaan? Op borgtocht vrijgelaten zeker?' plaagde Ted. Verdachten zoals hij hadden meestal een bataljon aan advocaten, of één heel goede. Slechts een klein aantal van de mensen die Rick arresteerde, waren vluchtgevaarlijk, behalve de jongens die wapens of drugs over staatsgrenzen smokkelden. Maar de pennenlikkers en belastingontduikers betaalden altijd een borg.

'Hij zit vanavond in een cel wat af te koelen. Toen hij eindelijk ophield met praten, was geen van de rechters nog aanwezig om zijn borgsom vast te stellen.' Rick Holmquist lachte, en Ted grijnsde. De ironie van een man als Addison die een nacht in de gevangenis moest doorbrengen, stemde hen alletwee vrolijk.

'Peg is in New York bij haar zusje. Zin om een hapje te eten? Ik ben te moe om te koken,' stelde Rick voor terwijl Ted op zijn horloge keek. Het was nog vroeg, en behalve zijn rapport over de overval, had hij niets te doen. Zijn pieper, radio en mobiele telefoon had hij op zak. Als ze hem nodig hadden, konden ze hem traceren, en dan zou hij meteen komen. Er was geen reden waarom hij niet met Rick uit eten zou gaan.

'Ik zie je over tien minuten in Harry's.' Ted stelde een bekend trefpunt voor. Het was een hamburgertent waar ze al jaren kwamen. Ze zouden zoals altijd een rustige tafel achterin toegewezen krijgen, zodat ze ongestoord konden praten. Op dat tijdstip zaten er alleen nog een paar achterblijvers. De meeste zaken die ze 's avonds deden, bespraken ze in een bar.

Rick was er al toen Ted arriveerde. Hij zat relaxed met een biertje aan de bar. Zijn dienst zat er bijna op, dus kon hij drinken. Ted deed dat nooit. Hij moest zijn verstand erbij houden als hij aan het werk was.

'Je ziet er slecht uit,' zei Ted met een grijns toen hij zijn vriend zag. Eigenlijk zag hij er prima uit, alleen een beetje moe. Hij had een lange dienst achter de rug, en die van Ted begon net.

'Dank je, jij ook.' Rick retourneerde het compliment en ze namen plaats aan een tafel in de hoek en bestelden twee steaks. Het was inmiddels bijna acht uur. Ted had dienst tot middernacht. Ze aten hun steaks op en praatten tot halftien over hun werk. Ineens herinnerde Rick zich iets.

'Luister, doe me een lol. Het is waarschijnlijk niets, maar ik had vandaag weer een van mijn bizarre ingevingen. Vaak komt er niets uit, maar af en toe leveren ze wat op. Er zaten een paar stukjes papier in het bureau van die gast, met daarop een naam. Ik weet niet waarom, maar het greep me, alsof het de bedoeling was dat ik hem zou zien of zo.' Het feit dat de naam twee keer opdook, zei Rick dat het iets kon zijn.

'Doe niet zo zweverig,' zei Ted, die met zijn ogen rolde. Rick had diep respect voor zijn eigen intuïtie, en soms had hij gelijk. Maar niet zo vaak dat Ted die volledig vertrouwde. Maar hij had toch niets anders te doen. 'Om welke naam gaat het? Ik zal hem opzoeken zodra ik terug ben. Je mag ook meekomen als je wilt.' Ze konden nakijken of de persoon in kwestie een strafblad of gevangenisrapport had.

'Ja, misschien blijf ik wel even hangen terwijl jij zoekt. Ik vind het vreselijk om thuis te komen als Peg er niet is. Het is niet best, Ted. Ik geloof dat ik aan haar gewend raak.' Terwijl hij het zei, keek hij bezorgd. Hij was erin geslaagd in de jaren na zijn scheiding single te blijven en had het prima naar zijn zin. Maar zoals hij de laatste tijd vaak tegen Ted had gezegd, was dit meisje anders. Ze hadden het zelfs vaag over trouwen gehad.

'Ik zei toch al dat je nog wel een keer met haar zou trouwen. En waarom ook niet? Het is een fijne vrouw; je had het veel slechter kunnen treffen.' Zoals vaak eerder was gebeurd. Hij had een zwak voor losbandige types, maar deze was anders.

'Dat zegt zij ook.' Hij grijnsde. Rick betaalde de rekening, want het was zijn beurt, en de twee mannen liepen terug naar Teds kantoor. Rick had de naam met de twee telefoonnummers genoteerd en die aan Ted gegeven. Hij had de man al nagetrokken op federale aanklachten, maar die waren er niet. Soms beschikte de staat echter over andere informatie dan de fbi.

Toen ze het kantoor binnenkwamen, typte Ted de naam in de computer en schonk voor hen beiden een kop koffie in, terwijl Rick enthousiast vertelde over Peg. Het was duidelijk dat hij stapelgek op haar was. Ted was blij om te horen dat Rick tegenwoordig zo serieus over haar was. Omdat hij zelf getrouwd was, vond hij dat iedereen dat moest zijn. En Rick had dat al tijden vermeden.

Ze zaten koffie te drinken toen de computer het antwoord uitspuugde. Ted wierp er een blik op en trok zijn wenkbrauwen op, waarna hij het aan Rick gaf.

'Jouw vriend de belastingontduiker heeft een aantal interessante vrienden. Morgan is zes weken geleden vrijgekomen uit Pelican Bay. Hij is voorwaardelijk vrijgelaten in San Francisco.'

'Waar heeft hij voor gezeten?' Rick nam de uitdraai van hem over en las die zorgvuldig door. Al Morgans aanklachten stonden erop, samen met de naam van zijn reclasseringsambtenaar en het adres van een rehabilitatiecentrum in de Mission. 'Wat denk jij dat deze society-bobo, meneer-strak-in-het-pak, met een kerel als hij moet?' vroeg Rick hardop, zowel tegen zichzelf als tegen Ted. Het was een nieuw stukje van de puzzel.

'Moeilijk te zeggen. Je weet nooit waarom mensen naar elkaar toe trekken. Misschien kende hij hem al van voordat hij de bak in draaide en heeft de man hem gebeld toen hij vrijkwam. Misschien zijn het oude vrienden,' zei Ted, terwijl hij nog een kop koffie voor hen inschonk.

'Misschien wel.' Er rinkelden allerlei belletjes in Ricks hoofd, en hij had geen idee waarom. 'Er lagen een heleboel vreemde dingen in zijn bureau, waaronder een gewapend pistool en vierhonderdduizend dollar in contanten, klaarblijkelijk zakgeld. En een dossier over een man met de naam Allan Barnes. Het is wel tien centimeter dik, en er zat zelfs een foto in van Barnes' vrouw en kinderen.' Dit keer keek Ted hem vreemd aan. Er ging een lichtje branden bij de naam.

'Dat is raar. Ik heb ze een maand geleden nog ontmoet. Leuke kinderen.'

'Schei uit; ik heb de foto gezien. Leuke vrouw bedoel je zeker? Wat moest je bij haar?' Rick was zich goed bewust van wie ze waren. Allan Barnes had vaak genoeg de voorpagina gehaald vanwege zijn zaken en daverende successen. Hij was niet zo'n man als Addison, die verwachtte dat hij in de krant kwam als hij naar een belangrijk concert ging. Allan Barnes was uit heel ander hout gesneden, en er hadden zich nooit geruchten over malafide praktijken over hem de ronde gedaan. Tot aan zijn dood was hij een fatsoenlijk man gebleven. Rick had nooit iets anders gelezen, en Ted ook niet. Er waren geen kwesties van belastingontduiking geweest, en hij was verrast om te horen dat Ted zijn weduwe had ontmoet. Het kwam niet vaak voor dat je als politieman met zulke mensen te maken kreeg.

'Er was in hun straat een autobom ontploft,' legde Ted uit. 'Waar wonen ze dan? In Hunter's Point?' plaagde Rick.

'Niet zo bijdehand, ja. Ze wonen in Pacific Heights. Iemand had de auto van rechter McIntyre opgeblazen, ongeveer vier dagen nadat Carlton Waters op vrije voeten kwam.' En toen keek Ted Rick vreemd aan. Er viel ook bij hem iets op zijn plaats. 'Laat me die uitdraai nog eens zien.'

Rick gaf hem terug, en Ted las hem nog een keer door. Peter Morgan had ook in Pelican Bay gezeten en was rond dezelfde tijd als Carlton Waters vrijgekomen. 'Jij laat mij nu ook spoken zien. Waters zat in Pelican Bay. Ik vraag me af of die twee elkaar kennen. Lag er ook iets in het bureau met Waters naam erop?' Dat was te veel gevraagd, en Rick schudde zijn hoofd. Teds oog viel op de datum van vrijlating van Peter Morgan en voerde iets in in de computer. Toen hij de uitkomst zag, keek hij zijn vriend recht aan. 'Waters en Morgan zijn op dezelfde dag vrijgekomen.' Het hoefde niets te betekenen, maar het was beslist een interessant toeval.

'Ik zeg het niet graag, maar het betekent waarschijnlijk geen moer,' zei Rick nuchter, en Ted bedacht dat zijn vriend zeer waarschijnlijk gelijk had. Als agent mocht je je niet laten meeslepen door toevalligheden. Heel af en toe viel het goed uit, maar meestal leidden ze nergens toe. 'Hoe zit het met die autobom?'

'Nog geen nieuws. We hebben nog niets ontdekt. Ik heb Waters opgezocht in Modesto, zomaar, om hem te laten weten dat we hem in de gaten houden. Ik geloof niet dat hij er iets mee te maken heeft. Zo dom is hij ook weer niet.'

'Je weet anders maar nooit. Er zijn wel vreemdere dingen gebeurd. Heb je in de computer gekeken of er nog andere fans van de rechter pas zijn vrijgekomen?' Maar Ted kennende wist Rick dat hij dat allang had gedaan. Hij had nog nooit met iemand gewerkt die grondiger en vasthoudender was dan Ted Lee. Vaak wilde hij dat hij hem ervan had kunnen overtuigen om met hem mee te gaan naar de fbi. Van een aantal mensen met wie Rick daar werkte, werd hij helemaal gestoord. En hij miste het samenwerken met Ted nog steeds. Ze wisselden veel informatie uit en bespraken regelmatig hun zaken. Meer dan eens, eigenlijk vele malen, hadden ze samen een zaak opgelost, gewoon door erover te praten. Zelfs nu nog gebruikten ze elkaar zoals vanavond als klankbord, en het was altijd nuttig gebleken. 'Je hebt me nog steeds niet verteld wat mevrouw Barnes met de autobom te maken had. Ik neem aan dat ze geen verdachte is.' Rick glimlachte naar hem, en Ted schudde geamuseerd zijn hoofd. Ze vonden het leuk om elkaar te dollen.

'Ze woont een paar huizen bij rechter McIntyre vandaan. Een van haar kinderen had uit het raam gekeken, en de volgende dag heb ik hem de foto van Waters laten zien, helaas zonder resultaat. Hij herkende hem niet. We hebben nog niets bereikt. Tot dusver hebben we geen enkel aanknopingspunt.'

'En zij was ook geen aanknopingspunt?' Rick pestte hem weer, met een veelbetekenende blik. Hij had er lol in, en Ted pakte hem altijd terug, vooral met Peg. Ze was Ricks eerste serieuze romance sinds jaren, en misschien ook wel de laatste. Ted wist niets van die dingen. Hij was al sinds hun kindertijd trouw aan Shirley, en Rick zei altijd dat hij dat maar ongezond vond. Maar hij bewonderde hem er wel om, hoewel hij al jaren uit dingen die Ted zei en verzweeg kon opmaken dat hun huwelijk niet meer was wat het was geweest. Maar ze waren in elk geval nog samen, en op hun eigen manier hielden ze van elkaar. Je kon moeilijk verwachten dat het nog spannend was na achtentwintig jaar, en dat was het ook niet.

'Ik heb helemaal niets over haar gezegd,' wees Ted hem terecht. 'Ik zei dat de kinderen leuk waren.'

'Dus nog geen verdachte,' merkte Rick op, en Ted schudde zijn hoofd.

'Niet één. Het was wel interessant om Waters te zien. Het is geen gemakkelijke jongen. Hij lijkt uit de problemen te willen blijven, voorlopig althans. Erg blij met mijn bezoekje was hij overigens niet.'

'Pech voor hem,' zei Rick kil. Gedetineerden als Carlton Waters kon hij missen als kiespijn. Hij wist wie de man was en niets van wat hij over hem had gelezen, beviel hem.

'Dat zijn dus mijn gedachten over deze zaak.' En terwijl Ted het zei, keek Rick hem weer aan. Er speelde iets door zijn hoofd; hij begreep de connectie tussen Morgan en Addison niet, en dat zat hem dwars. Dat Carlton Waters op dezelfde dag was vrijgekomen als Morgan had waarschijnlijk niets te betekenen. Maar het kon natuurlijk geen kwaad om het nader te onderzoeken. En omdat hij voorwaardelijk was vrijgelaten viel Morgan onder Teds jurisdictie.

'Wil je me een plezier doen? Ik kan het niet rechtvaardigen om een van mijn jongens naar Morgans rehabilitatiecentrum te sturen. Kun jij morgen gaan? Hij is voorwaardelijk vrijgelaten, dus je hebt geen huiszoekingsbevel nodig om zijn spullen te doorzoeken. Je hoeft niet eens toestemming te vragen aan zijn reclasseringsambtenaar. Je kunt gaan wanneer je wilt. Ik wil gewoon weten of daar iets te vinden is wat hem met Addison in verband brengt, of een ander interessant figuur. Ik weet niet waarom, maar ik word door deze jongen aangetrokken als een bij door honing.'

'O, jezus, vertel me alsjeblieft niet dat je bij de fbi homo bent geworden.' Ted lachte naar hem, maar hij zei dat hij zou gaan. Hij had respect voor Ricks ingevingen. Ze hadden al eerder resultaten opgeleverd, en het kon geen kwaad om te gaan kijken. 'Ik ga er morgenvroeg heen en bel je als ik iets ontdek.' Hij had niets anders te doen in de ochtend, en met een beetje geluk zou Morgan er niet zijn, wat het gemakkelijker zou maken om de boel te doorzoeken. Hij zou zijn kamer inspecteren en kijken wat hij daar kon vinden.

'Reuze bedankt,' zei Rick tevreden. Hij pakte Morgans uitdraai, vouwde hem op en stopte hem in zijn jaszak. Hij zou nog van pas kunnen komen, vooral als Ted de volgende dag iets in het rehabilitatiecentrum zou ontdekken. Maar het enige wat Ted bij aankomst aantrof, was zijn nieuwe adres. De man achter de balie vertelde hem dat Morgan was verhuisd. Peters reclasseringsambtenaar was er duidelijk nog niet aan toegekomen het adres in de computer te veranderen, wat slordig was, maar ze hadden het erg druk. Ted keek naar het adres en zag dat het van een hotel in de Tenderloin was en besloot te doen wat hij Rick de avond ervoor had beloofd: hij zou ernaartoe gaan. De hotelreceptionist deelde hem mee dat Morgan er niet was. Ted liet hem zijn penning zien en vroeg om de sleutel. De receptionist wilde weten of hij in de problemen zat, en Ted antwoordde dat het een standaardprocedure was bij voorwaardelijk vrijgelatenen, en dat antwoord stoorde de man blijkbaar niet. Het hotel had al vaker kamers verhuurd aan ex-gevangenen. De receptionist haalde zijn schouders op en gaf Ted de sleutel, waarna hij naar boven liep.

Morgans kamer oogde sober en netjes. De kleren in de kast zagen er nieuw uit, de papieren op zijn bureau lagen keurig op stapels. Er was op het eerste gezicht niets vreemd te zien. Morgan had geen drugs, wapens of smokkelwaar in zijn bezit. Hij rookte zelfs niet. Op het bureau lag een dik adresboek met een elastiekje eromheen gebonden. Ted bladerde erdoorheen en vond Addisons naam en telefoonnummer onder de a. Toen hij de laden van het bureau doorzocht, viel zijn blik op twee papiertjes, en hij stond meteen op scherp. Op het ene stond het nummer van Carlton Waters in Modesto, en het andere deed het bloed in zijn aderen stollen. Fernanda's adres stond erop geschreven. Er stond geen telefoonnummer bij en ook geen naam, alleen het adres, maar hij herkende het meteen. Hij sloeg het boek dicht, bond het elastiekje er weer om, sloot de bureaulade, wierp nog een laatste blik de kamer in en ging toen weg. Terug in de auto belde hij meteen naar Rick.

'Er zit een luchtje aan, maar ik weet niet wat het is. Ik begin echt te vermoeden dat er iets niet deugt.' Ted was bezorgd, en zo zag hij er ook uit. Wat moest een vent als Morgan met Fernanda's adres? Wat was zijn connectie met Waters, of hadden ze elkaar in de gevangenis pas voor het eerst ontmoet? Maar als dat zo was, waarom had hij dan zijn telefoonnummer in Modesto? En wat deed Addison met Morgans telefoonnummer? Waarom had Morgan het zijne? Waarom had Addison een tien centimeter dik dossier over Allan Barnes en een foto van Fernanda en de kinderen? Ineens waren er te veel vragen en te weinig antwoorden. En twee gedetineerden, van wie een veroordeeld wegens moord, die op dezelfde dag waren vrijgekomen. Het ging om te veel toevalligheden. Rick hoorde iets in zijn stem dat hij al jaren niet meer had gehoord, paniek. Ted was in paniek en wist zelf niet eens precies waarom.

'Ik kom net uit Morgans kamer,' legde hij uit. 'Hij woont niet meer in het rehabilitatiecentrum maar in een hotel in de Tenderloin en hij heeft een kast vol nieuwe kleren. Ik ga nu zijn reclasseringsambtenaar bellen en vragen of hij soms een baan heeft.'

'Waarvan denk jij dat hij Addison kent?' vroeg Rick geïnteresseerd. Hij was net terug van de hoorzitting waarin de borgsom voor Addison was vastgesteld. Hij was er voor wat betreft de borgsom bijna ongestraft van afgekomen. De borgsom was vastgesteld op tweehonderdvijftigduizend dollar, wat voor een man als Addison een schijntje was. Bovendien stond de rechter toe dat hij over twee dagen met zijn gezin naar Europa vertrok. Het federale onderzoek was nog steeds gaande, maar zijn advocaat zei dat het door kon gaan tijdens zijn afwezigheid. Het was het probleem van de fbi en niet van hem, en de rechter was het daarmee eens. Ze twijfelden er niet aan dat Addison over vier weken terug zou komen naar San Francisco. Hij had tenslotte een imperium te runnen. Rick had Addison met zijn advocaat zien wegrijden en was geïntrigeerd door wat Ted in Morgans kamer had gevonden.

'Misschien zijn het oude vrienden. De inkt waarmee Addisons naam en telefoonnummer zijn geschreven, lijkt oud,' legde Ted uit. Maar waarom Carl Waters' telefoonnummer in Modesto? En Fernanda Barnes' adres op een stukje papier? Geen telefoonnummer of naam. Alleen het adres. 'Waarom?' Rick herhaalde het enkele woord in Teds hoofd.

'Dat is mijn punt. Het zit me niet lekker, en ik weet niet eens waarom. Er staat iets te gebeuren, ik ruik het, maar ik heb geen flauw benul wat het is.' En toen kreeg hij een idee. 'Mag ik dat dossier van Addison over Barnes eens inzien?' Misschien zou daar iets uit blijken. 'En doe me nog een plezier,' zei Ted terwijl hij zijn autosleutel in het contact stak. Hij zou rechtstreeks naar Ricks kantoor rijden om het dossier en alles wat Rick eventueel nog meer had, te lezen. Hij was er nu echt in geïnteresseerd. Hij had geen idee wat Fernanda hiermee te maken had, maar iets vertelde hem dat het allemaal om haar draaide. Ze was duidelijk een doelwit, om verschillende redenen. Maar Ted had geen idee waarvoor precies, of wie erbij betrokken waren, laat staan waarom. Misschien vond hij het antwoord in het dossier.

'Welk plezier?' bracht Rick hem in herinnering. Ted klonk afgeleid, en dat was hij ook. Hij probeerde de zaak te doorgronden, maar tot dusver tevergeefs. Er waren een heleboel puzzelstukjes: Morgan. Waters. Addison. Fernanda. De autobom. Duidelijke verbanden waren er niet. Nóg niet.

'Trek Addisons financiën eens na. Graaf zo diep als je kunt en kijk wat er boven komt,' zei Ted terwijl hij de auto startte. Hij wist dat Rick dat sowieso zou doen, maar Ted wilde nu dat het zo snel mogelijk gebeurde.

'Dat hebben we oppervlakkig al gedaan; vandaar dat we hem gisteren gearresteerd hebben. Er zijn wat duistere zaken gaande in Nevada, belastingen die hij niet heeft betaald, veel geld dat heen en weer over de staatsgrenzen gaat.' Er was geen staatsbelasting in Nevada, dus het was een toevluchtsoord voor kerels als Addison, die zwart geld in handen hadden. 'We hebben nu een zwakke zaak tegen hem. Het ergste wat hij waarschijnlijk krijgt opgelegd, is een fikse boete. Ik denk niet dat hij daarvoor hoeft te zitten, want hij heeft uitstekende advocaten,' zei Rick teleurgesteld. 'Maar we zijn hem nog steeds aan het natrekken.' Ze wisten allebei dat zoiets tijd kostte.

'Ik bedoel, duik er echt in. Trek het vloerkleed omhoog. Trek de automatjes uit zijn wagen.'

'Letterlijk?' Rick was verbijsterd. Hij kon zich niet voorstellen waar Ted naar zocht. Ted op dat moment ook niet, maar hij had een krachtig zesde zintuig dat hem vertelde dat er iets niet pluis was.

'Nee, natuurlijk niet. Ik bedoel, trek hem grondig na. Ik wil weten hoeveel geld de man heeft, en of hij ergens in de problemen zit. Zet hem in de schijnwerpers. Niet over twee maanden. Probeer zoveel mogelijk nú te vinden. Ik wil alles wat je kunt vinden, zo snel als je kunt.' Hij wist hoe lang hun onderzoeken konden duren, vooral als ze over geld gingen en er geen levens op het spel stonden. Maar misschien was dat in deze zaak wél het geval. Misschien was er nog iets anders gaande. 'Trek alle registers open. Ik ben er over tien minuten,' zei Ted terwijl hij richting centrum scheurde.

'Dat kost meer tijd,' zei Rick verontschuldigend.

'Hoeveel?' Ted klonk ongerust, al wist hij niet goed waarom.

'Een paar uur. Een dag of twee. Ik probeer vandaag zoveel mogelijk uit te zoeken.' Hij zou zijn agenten contact laten opnemen met het Onderzoeksteam in Washington D.C. en hun informanten in het ondergrondse financiële netwerk. Maar het kostte allemaal tijd.

'Jezus, wat zijn jullie sloom. Doe wat je kunt. Ik ben al halverwege. Over vijf minuten ben ik er.'

'Ik begin meteen. Jij leest het Allan Barnes-dossier door terwijl wij verder graven. Tot zo,' zei hij, en hij hing op.

Toen Ted zijn kantoor binnenliep, had Rick het dossier al op zijn bureau liggen en drie agenten fulltime achter de computer aan het werk gezet. Ook belden ze andere bureaus en een paar geselecteerde informanten om te kijken wat ze konden ontdekken. Ze waren dit sowieso allemaal van plan geweest; hij had de boel alleen maar versneld. Behoorlijk versneld. En drie uur later, toen Ted en Rick een broodje zaten te eten en te praten, kwamen de resultaten binnen. Alledrie de agenten liepen tegelijk zijn kantoor binnen en gaven hem een stapel papieren.

'Wat is de crux?' vroeg Rick terwijl hij hen aankeek. Ted had het Allan Barnes-dossier inmiddels doorgelezen. Het zat vol met artikelen en krantenknipsels over Barnes' successen en prestaties en die ene foto van Fernanda en de kinderen.

'Addison heeft dertig miljoen schuld. De Titanic is zinkende,' zei een van de agenten. Een van zijn beste informanten was een goudmijn gebleken.

'Shit,' zei Rick terwijl hij Ted aankeek. 'Dat is een behoorlijke schuld.'

'Zijn holding zit in de problemen,' legde een van de agenten uit, 'maar hij is er tot dusver in geslaagd om het stil te houden. Maar dat zal niet lang meer duren. De goocheltrucs die hij uithaalt, zouden in een circus niet misstaan. We vermoeden dat hij geld heeft geïnvesteerd voor een aantal Zuid-Amerikaanse connecties, en die investeringen zijn ongunstig uitgepakt. Vervolgens heeft hij geld van andere bedrijven geleend om ze te dekken en nu zit hij met torenhoge schulden. Ik denk dat er aan de oppervlakte alleen maar sprake is van creditcardfraude, maar als je dieper graaft, heeft hij zoveel problemen dat hij er volgens mijn informant nooit meer uitkomt. Hij heeft een grote financiële injectie nodig om de rotzooi op te ruimen, en niemand is bereid hem die te geven. Volgens mijn andere informant wast de man al jaren geld wit. Daar draait die organisatie in Nevada op, maar we weten niet waarom. Maar als je alleen maar wilde weten of hij in de problemen zit, nou, dat zit hij dus. In gróte problemen. Diep, diep in de stront. Als je wilt weten waarom en hoe, en voor wie hij heeft geïnvesteerd, kost dat tijd. En veel manuren. Dit is een smerig zaakje. We moeten nog veel natrekken, maar het ziet er beroerd uit.'

'Ik denk dat dit voorlopig genoeg is,' zei Rick kalm, en hij bedankte hen alledrie voor hun snelle werk, met name hun informanten. Toen ze weg waren, wendde hij zich tot Ted. 'Wat denk jij ervan?' Hij kon zien dat Teds hersens op volle toeren draaiden.

'Ik denk dat we hier een vent hebben van wie we weten dat hij voor minstens dertig miljoen dollar in de schulden zit, misschien zelfs meer. Een vrouw wier echtgenoot haar ruw geschat een miljard dollar heeft nagelaten, als je de pers mag geloven, en dat doe ik dus niet. Maar zelfs al is ze de helft waard, dan is ze nog een gemakkelijk doelwit met haar drie kinderen. We hebben twee veroordeelde schurken die zes weken geleden uit de bak zijn gekomen en kennelijk vrij rond zwerven. Ze hebben allebei een link met Addison en met elkaar. En we hebben een autobom in de straat van ons gemakkelijke doelwit. Ze is een potentieel slachtoffer, als je het mij vraagt, en dat geldt ook voor haar kinderen. Weet je wat ik denk? Ik denk dat Addison achter haar aan zit, ik denk dat het dossier daarmee te maken heeft. Je zou hem er nooit voor kunnen pakken of het hard kunnen maken in de rechtszaal, maar er staat iets op stapel, en als ik mijn fantasie de vrije loop laat, denk ik dat Addison Morgan als een kanaal naar Waters gebruikt. Misschien bekokstoven ze het samen, misschien ook niet. Ik denk dat Waters haar schaduwde toen hij die autobom onder rechter McIntyres auto stopte, als hij het geweest is. En ik denk nu inderdaad dat hij het was. Het is een te groot toeval dat ze in dezelfde straat wonen. Hij was daar waarschijnlijk toch en dacht dat hij twee vliegen in een klap kon slaan. Waarom ook niet? Het is balen dat die jongen van Barnes hem niet herkende, maar je kunt niet alles ineens hebben. Ik denk dat we hier te maken hebben met een samenzwering tegen Fernanda Barnes. Ik besef dat het krankzinnig overkomt, en ik kan niets onderbouwen, maar dat is wat ik denk, en mijn intuïtie zegt dat ik gelijk heb.'

Door de jaren heen hadden beiden geleerd op hun intuïtie te vertrouwen, en ze zaten er zelden naast. Bovendien hadden ze geleerd op elkaars intuïtie te vertrouwen, zoals Rick nu deed. Alles wat Ted net had gezegd, klonk hem aannemelijk in de oren. Het was hoe mensen binnen de criminele wereld dachten en hoe het werkte. Maar tussen weten en bewijzen zat vaak een duizelingwekkende kloof, en veel tijd. En soms kon de tijd die het kostte om een theorie te bewijzen mensenlevens kosten. Als Ted gelijk had, zou dat hier het geval kunnen zijn. Ze hadden op net moment niets om op af te gaan, behalve hun intuïtie, en ze konden niets voor haar doen, totdat iemand een aanval deed op haar of haar kinderen. Momenteel hadden ze alleen hun theorie en hun intuïtie.

'Wat voor samenzwering?' vroeg Rick hem ernstig. Hij geloofde alles wat Ted zojuist had gezegd. Ze waren al te lang agent om het volledig bij het verkeerde eind te hebben. 'Om haar af te persen?'

Ted schudde zijn hoofd. 'Niet met een vent als Waters in het spel. We hebben hier niet te maken met witteboorden misdaad. Ik denk dat ze ontvoerd zou kunnen worden, en haar kinderen ook. Addison heeft snel dertig miljoen dollar nodig. Zij is ongeveer vijfhonderd miljoen waard. Die twee feiten bij elkaar zinnen me niet, en ook niet dat Waters waarschijnlijk in de buurt is. En zelfs als hij dat niet is, verandert dat niets aan het feit dat Addison een dossier over haar heeft ter grootte van het telefoonboek van Manhattan. En een foto van haar en de kinderen.'

Het beviel Rick evenmin, maar hij bedacht iets. 'Hij vertrekt over twee dagen naar Europa. Waarom zou hij dat in vredesnaam doen terwijl hij platzak is?'

'Zijn vrouw heeft er waarschijnlijk geen weet van. En dat hij het land verlaat, verandert niets aan de situatie. Hij gaat het niet zelf doen. Ik denk dat iemand anders het vuile werk voor hem opknapt. En als hij het land uit is terwijl het gebeurt, heeft hij een waterdicht alibi. Dat denkt hij tenminste dat durf ik te wedden. De vraag is alleen wie het gaat doen en wanneer, tenminste, als ik het bij het juiste eind heb.'

Ze wisten niet eens zeker wat 'het' dan was. Maar wat het ook was, het beloofde niets goeds. Daar waren ze het in elk geval over eens.

'Ga je Morgan inrekenen en ondervragen?' vroeg Rick belangstellend. 'Of Waters?' Ted schudde zijn hoofd.

'Ik wil geen argwaan bij hen wekken. Ik wil eerst afwachten wat ze gaan doen. Maar ik moet haar wel waarschuwen; daartoe voel ik me verplicht.'

'Verwacht je dat je jouw mannen erop mag zetten?'

'Misschien. Ik wil de baas vanavond spreken. Maar eerst praat ik met haar. Misschien heeft ze iets gezien of weet ze iets wat wij niet weten, iets waarvan ze niet eens weet dat ze het weet.' Dat hadden ze allebei al een keer meegemaakt. Je draaide de schijf een klein stukje verder, en het plaatje werd duidelijk, hoewel Ted bang was dat de commandant hem voor gek zou verklaren. Hij was vaak genoeg meegegaan met Teds ingevingen, en ze hadden vaak resultaat opgeleverd. Hij was er absoluut zeker van dat hij gelijk had. En Rick ook. Hij zou zijn fbi-agenten hebben aangeboden om hem te helpen, maar er was niet genoeg bewijs om dat te verantwoorden. Dit was een zaak voor de politie van San Francisco, hoewel Addison het dossier had. Rick verwachtte niet dat de procureur-generaal hem toestemming zou geven om agenten in te zetten ter bescherming van de familie Barnes, maar hij zou hem toch bellen om hem op de hoogte te stellen. Er was niet genoeg bewijs tegen Addison om hem aan te klagen wegens samenzwering tot ontvoering, maar Rick vond dat het wel die kant op ging. Ted keek ongerust terwijl hij opstond. Hij had een hekel aan dit soort zaken. Iemand zou verdrietig worden, tenzij ze er iets tegen konden doen, maar hij wist nog niet zeker wat. Hij wilde het met de commandant bespreken, nadat hij met haar had gesproken. Hij keek naar Rick terwijl hij zich klaarmaakte om te vertrekken.

'Heb je zin om mee te gaan? Kijken wat jij ervan vindt nadat we met haar gesproken hebben? Ik kan jouw gedachten hierover wel gebruiken.' Rick knikte en volgde hem naar buiten. Hij had twee bizarre dagen op kantoor achter de rug en het was allemaal begonnen met Addison, een stukje papier met een naam in zijn bureaula en een dossier over Allan Barnes waar ze niet wijs uit konden worden. Ze Iconden nergens wijs uit worden, maar daar zou snel verandering in komen. Rick en Ted zaten al lang in het vak, samen én apart. Ze kenden de criminele gedachtegang. Je moest gewoon net zo gaan denken als zij en bijna net zo ziek worden. Het kwam erop neer dat je hen steeds een stapje voor moest zijn, en Ted hoopte vurig dat ze dat nu waren.

Ted belde Fernanda met zijn mobiele telefoon nadat hij en Rick in de auto waren gestapt. Rick had de mensen op kantoor verteld dat hij een paar uur weg zou zijn, wat redelijk was. Hij miste het echt om met Ted te werken. Hij vond het bijna 'gezellig', maar durfde dat niet tegen Ted te zeggen. Ted was momenteel te bezorgd voor een grap. Fernanda was thuis en klonk buiten adem toen ze opnam. Ze zei dat ze aan het inpakken was voor haar zoon, die naar kamp vertrok.

'Gaat het weer over die autobom?' vroeg ze terwijl ze afgeleid klonk. Hij hoorde harde muziek op de achtergrond, dus wist hij dat een van de kinderen thuis was. Ted hoopte dat ze er allemaal waren. Hij wilde hen niet bang maken, maar ze moest het weten. Hij wilde haar vertellen wat hij dacht, zelfs al zou het haar bang maken. Ze moest gewaarschuwd worden.

'Het heeft niet direct verband met de autobom,' zei Ted ontwijkend. 'Indirect wel, maar eigenlijk gaat het over iets anders.' Ze zei dat ze thuis zou zijn als ze kwamen, en vervolgens hingen ze op.

Ted parkeerde zijn auto op haar oprit en keek om zich heen terwijl hij naar de voordeur liep, zich afvragend of ze in de gaten werd gehouden, of Waters of Morgan zich ergens in de straat voor haar huis verschanste. Desondanks koos hij er bewust voor om het huis duidelijk zichtbaar via de voordeur binnen te gaan. Er was geen reden waarom Morgan hem zou herkennen, en zelfs al deed hij of Waters dat wel, dan gaf Ted in deze omstandigheden nog altijd de voorkeur aan zichtbare politie aanwezigheid, als afschrikmiddel. De fbi bleef doorgaans liever uit beeld. Ted vond persoonlijk dat slachtoffers dan in de positie van levend aas werden gemanoeuvreerd.

Peter Morgan zag hen naar binnen gaan. Heel even dacht hij dat ze op agenten leken, waarna hij besloot dat hij gek was. Er was geen reden voor agenten om bij haar huis op te dagen. Hij werd paranoïde, omdat hij wist dat de dag eraan zat te komen. Hij wist ook dat Addison de dag ervoor gearresteerd was vanwege onbeduidende aanklachten die met zijn belastingen te maken hadden. Addison had gezegd dat hij zich geen zorgen maakte. Hij zou nog steeds volgens schema naar Europa vliegen, en hun plannen bleven onveranderd. Alles was in gereedheid gebracht, en wie de kerels ook waren die haar huis waren binnengegaan, ze kende hen blijkbaar. Ze glimlachte vriendelijk naar de Aziatische man die had aangebeld. Peter vroeg zich af of het misschien makelaars of advocaten waren, of mensen die haar financiën regelden. Soms zagen bankiers er ook uit als agenten. Hij voelde niet eens de behoefte om Ad dison erover in te lichten. Er was geen reden toe, en hij had Peter zelf opgedragen hem een tijdje niet te bellen, tenzij er serieuze problemen waren, hoewel zijn mobiel niet traceerbaar was. Die van Peter was dat wel; hij had nog geen tijd gehad om er een te kopen die Phillip had aanbevolen, hoewel hij dat in de komende week wel zou doen. En terwijl Peter voor het huis zat en erover nadacht, ging Ted met haar in de woonkamer zitten. Ze had geen idee waarom hij was gekomen. En al helemaal niet dat wat Ted Lee haar in de komende vijf minuten ging vertellen, haar leven voorgoed zou veranderen.

12

Toen Fernanda de deur open deed voor Ted en Rick, glimlachte ze even naar hen, waarna ze een stap opzij deed om hen binnen te laten. Ze zag dat Ted dit keer een andere partner bij zich had en dat er een onmiskenbare ongedwongenheid en warmte tussen de twee mannen bestond, die als het ware naar haar oversloeg. Ze zag meteen dat Ted bezorgd keek.

'Zijn uw kinderen thuis?' vroeg Ted toen ze hen voorging naar de woonkamer, en ze lachte. De muziek die van boven kwam, was zo luid dat de kroonluchter er bijna van trilde.

'Ik luister zelf doorgaans niet naar dit soort muziek.' Ze glimlachte en bood hun iets te drinken aan, wat ze afsloegen.

Ze zag dat de tweede man een zekere autoriteit uitstraalde en vroeg zich af of hij Teds meerdere was, of gewoon een vervanger van de partner die hij de vorige keer bij zich had. Ted zag haar naar Rick kijken en legde uit dat hij een bevriende fbi-agent was. Ze kon zich niet voorstellen waarom de fbi meegekomen was en was geïntrigeerd, terwijl Ted opnieuw vroeg of alle kinderen thuis waren. Ze knikte.

'Will vertrekt morgen naar kamp, als ik hem ooit zover kan krijgen dat hij zijn spullen bij elkaar zoekt en die lang genoeg in zijn tas houdt totdat hij vertrekt.' Het was alsof ze de tassen van een heel olympisch team aan het inpakken was, want ze had nog nooit zoveel hockeyspullen voor één kind gezien. 'Ashley vertrekt overmorgen naar Tahoe. Sam en ik zijn de komende weken dus met z'n tweetjes.' En nog voordat Will en Ashley vertrokken waren, miste ze hen al. Het zou de eerste keer sinds Allans dood zijn dat ze van elkaar gescheiden zouden zijn, en nu van hen gescheiden worden, was moeilijker voor haar dan ooit. Ze keek de twee mannen verwachtingsvol aan en vroeg zich af wat de reden was van hun bezoek. Ze had geen flauw idee.

'Mevrouw Barnes, ik ben hier vanwege een voorgevoel,' begon Ted voorzichtig. 'Meer is het niet. Het instinct van een agent. Ik denk dat het belangrijk is, en daarom zijn we gekomen. Ik kan het helemaal verkeerd hebben, maar dat verwacht ik eerlijk gezegd niet.'

'Dat klinkt serieus,' zei ze fronsend terwijl ze van de een naar de ander keek. Ze kon zich niet voorstellen wat het was, en tot twee uur geleden had dat ook voor hen gegolden.

'Ik denk ook dat het serieus is. Politiewerk is als het oplossen van een puzzel met duizend stukjes, waarvan er achthonderd lucht voorstellen en de rest water. Lange tijd lijkt het nergens op en vervolgens, beetje bij beetje, zie je een stuk lucht verschijnen, of een deel van de oceaan, en al snel valt alles samen en weet je wat je ziet. Op dit moment hebben we alleen een stukje lucht, een heel klein stukje, maar wat ik zie bevalt me niks.' Heel even vroeg ze zich af wat hij haar wilde vertellen, of zij of de kinderen iets fouts hadden gedaan, hoewel ze wist dat het niet zo was. Maar ze voelde een vreemd, ongemakkelijk gevoel onder in haar buik terwijl ze hem aankeek. Hij zag er zo ernstig uit, zo bezorgd, zo oprecht, en ze zag dat Rick naar haar keek.

'Hebben we iets fouts gedaan?' vroeg ze openlijk terwijl ze met haar ogen die van Ted afzocht, maar hij schudde zijn hoofd.

'Nee, maar ik ben bang dat iemand jullie iets aan gaat doen; daarom zijn we hier. Het is een gevoel, meer niet, maar ik ben bezorgd genoeg om naar u toe te komen. Het kan niets zijn, of het is bloedserieus.' Hij nam een hap adem terwijl ze behoedzaam luisterde. Ineens stond ze volledig op scherp, en zo had hij het ook gewild.

'Waarom zou iemand ons iets willen aandoen?' Ze keek verward, terwijl Ted besefte hoe naïef ze was. Ze had haar hele leven in een beschermende luchtbel geleefd, vooral de laatste jaren. In haar wereld deden mensen geen slechte dingen, niet het soort dingen waarmee Ted en Rick regelmatig werden geconfronteerd. Ze kende zulke mensen niet en had ze ook nooit gekend. Maar ze kenden háár wel.

'Uw echtgenoot was een zeer succesvol man. Er lopen gevaarlijke mensen rond. Mensen zonder scrupules of geweten, die het op mensen zoals u voorzien hebben. Ze zijn gevaarlijker dan u zich kunt voorstellen, of zou willen geloven. Ik denk dat een aantal van hen u in de gaten houdt, of u in gedachten heeft; misschien zelfs meer dan dat. Ik weet niets zeker, maar de stukjes begonnen een paar uur geleden op hun plaats te vallen, en ik wil er graag met u over praten. Ik zal u vertellen wat ik weet en wat ik denk, en dan gaan we van daaruit verder.' Rick keek toe hoe zijn oude vriend aan het werk was en luisterde naar wat hij tegen haar zei. Zoals altijd had hij bewondering voor zijn vriendelijkheid en stijl. Hij was recht door zee zonder onnodige angst te zaaien. Rick wist ook dat Ted haar de waarheid zou vertellen, zoals hij de waarheid zag. Dat deed hij altijd. Hij geloofde in het inlichten van slachtoffers, om ze vervolgens met al zijn kunnen te beschermen. En Rick bewonderde hem erom. Ted was een toegewijd, integer man van zijn woord.

'U maakt me bang,' zei Fernanda zachtjes terwijl ze Teds ogen afzocht om te achterhalen hoe serieus het was, en wat ze daarin zag stelde haar niet gerust.

'Dat besef ik en dat spijt me,' zei hij vriendelijk. Hij wilde zijn hand uitstrekken en haar even aanraken om haar gerust te stellen, maar deed het niet.

'Agent Holmquist heeft gisteren een man gearresteerd.' Hij keek naar Rick terwijl hij dit zei, en Rick knikte terwijl Ted verderging. 'Hij runt een gigantisch imperium en lijkt succesvol, maar heeft met zijn belastingen gerommeld en waarschijnlijk geld witgewassen, wat hem in grote problemen heeft gebracht. Ik denk niet dat iemand het hele verhaal van hem kent. Hij is een graag geziene gast en oogt respectabel. Hij heeft een vrouw en kinderen, en voor het oog van de wereld lijkt hij een enorm succesnummer.' Ze knikte, luisterde aandachtig en nam alles op. 'We hebben vanochtend wat zaken nagetrokken, en nu blijkt dat de dingen toch wat anders liggen. Hij heeft dertig miljoen dollar aan schulden, en waarschijnlijk gaat het om andermans geld. De mensen voor wie hij investeert, zijn hoogstwaarschijnlijk allesbehalve eerlijke, gezagsgetrouwe mensen. Ze vinden het niet fijn om geld te verliezen en zullen hem onder druk zetten. Langzaamaan sluit het net zich rond hen, en volgens onze bronnen is hij de wanhoop nabij.'

'Zit hij in de gevangenis?' Ze herinnerde zich het begin van het verhaal toen Ted vertelde dat hij gisteren gearresteerd was.

'Hij is op borgtocht vrijgelaten. Het zal waarschijnlijk nog wel een tijd duren voordat we hem voor het gerecht kunnen slepen. Hij heeft uitstekende advocaten, machtige connecties en is goed in wat hij doet. Maar onder de oppervlakte is het een enorme puinhoop, waarschijnlijk groter dan we denken. Hij heeft snel geld nodig om zijn hoofd boven water te houden, misschien zelfs om in leven te blijven, en wanhoop drijft mensen tot de meest dwaze acties.'

'Wat heeft hij met mij te maken?' Ze zag het verband niet.

'Dat weet ik nog niet. Zijn naam is Phillip Addison. Zegt die naam u iets?' Hij zocht haar gezicht af, maar zag geen teken van herkenning, en ze schudde haar hoofd.

'Ik denk dat ik zijn naam wel eens in de krant heb zien staan, maar ik heb hem nooit ontmoet. Misschien kende Allan hem, of wist hij wie hij was. Hij kende veel mensen. Maar ik heb de man nog nooit ontmoet. Ik ken hem niet.'

Ted knikte peinzend en vervolgde zijn verhaal. 'Er lag een dossier in zijn bureaula. Een dik dossier van 8 tot 10 centimeter dik, boordevol knipsels over uw echtgenoot. Naar het zich laat aanzien, was hij bezeten van hem en zijn succes. Misschien bewonderde hij hem, of beschouwde hij hem als een held. Ik vermoed dat hij alles volgde wat uw echtgenoot deed.'

'Dat gold vast voor nog veel meer mensen,' merkte Fernanda met een droevige glimlach op. 'Hij was de droom van iedere man. De meeste mensen dachten dat hij gewoon geluk had gehad, en dat was ook zo, maar er kwam nog veel meer bij kijken. De meeste mensen beseften dat niet. Hij had een zesde zintuig voor zaken doen en riskante deals, en hij heeft veel risico's genomen,' zei ze verdrietig. 'De meeste mensen zien alleen zijn successen.' Ze wilde hem niet verraden door zijn mislukkingen openbaar te maken, die even groot waren geweest, eigenlijk nog groter. Maar voor het blote oog en voor hen die over hem lazen, was Allan Barnes de personificatie van de Amerikaanse droom.

'Ik weet niet zeker waarom Addison dat dossier over hem bijhield. Het gaat heel wat jaren terug. Misschien is het iets onschuldigs, misschien ook niet. Het is heel grondig, misschien wel te grondig. Hij heeft zelfs foto's van uw echtgenoot uit tijdschriften en kranten geknipt, en er is er ook een bij van u en de kinderen.'

'Maakt u zich daarom zo'n zorgen?'

'Deels. Het is nu nog een klein stukje van de puzzel, een stukje lucht, of misschien twee stukjes. We vonden een naam in zijn bureaula, of eigenlijk special agent Holmquist.

En oudgedienden hebben goede instincten, soms weten ze niet eens waarom. Ze zijn eraan gewend om iets te zien wat op niets lijkt, en ineens gaan er belletjes rinkelen. Dat gebeurde bij hem ook. We hebben de man nagetrokken. Zijn naam is Peter Morgan, een ex-gevangene. Een paar weken geleden is hij vrijgekomen. Het is een nietige zwendelaar, maar wel een interessante kerel. Hij is afgestudeerd aan Duke, heeft zijn mba-titel aan Harvard gehaald en heeft daarvoor ook op prestigieuze scholen gezeten. Zijn moeder is met geld getrouwd of iets dergelijks.' Hij had Morgans proeftijd ver slag gelezen en alles wat erin stond, en zo wist Ted dit. Hij had alles grondig bestudeerd voordat hij naar haar toe was gekomen. 'Nadat hij van Harvard kwam, heeft hij zich in de problemen gewerkt bij een makelaarskantoor, maakte een overstap naar investeringsbankieren en trouwde in een rijke familie. Hij huwde de dochter van het hoofd van de firma, kreeg een paar kinderen met haar en raakte opnieuw in de problemen. Hij liet zich in met drugs, begon te dealen of zwaar te gebruiken, wat hem waarschijnlijk tot het dealen bracht. Hij verduisterde geld, deed veel domme dingen, werd door zijn vrouw verlaten, verloor de voogdij over zijn kinderen en verspeelde ook nog eens het bezoekrecht. Vervolgens kwam hij hier terecht en maakte er een nog grotere rotzooi van. Uiteindelijk werd hij gearresteerd voor het dealen van drugs. Hij was een onbeduidende oplichter, die als stroman diende voor grotere vissen, en hij draaide zelfs voor die lui de bak in. Maar hij verdiende het. Hij komt over als een intelligente jongen die de verkeerde keuzen heeft gemaakt. Dat kan gebeuren. Soms doen mensen met de beste mogelijkheden alles wat in hun vermogen ligt om die te verpesten. Dat heeft hij dus gedaan. Hij heeft er iets meer dan vier jaar voor gezeten en werkte in de gevangenis voor de directeur, die hoog over hem opgeeft. Ik heb geen idee wat zijn connectie met Addison is, maar die had Morgans naam op twee papiertjes staan. Ik weet niet waarom. En Addisons naam staat in Morgans adresboekje. Aan de inkt te zien is het er al heel lang geleden in geschreven, niet recentelijk.

Een paar weken geleden woonde Morgan nog in een rehabilitatiecentrum en was hij platzak. Nu heeft hij zijn intrek genomen in een tweederangs hotel in de Tenderloin, en er hangen nieuwe kleren in zijn kast. Ik zou het geen mazzeltje willen noemen, maar het lijkt hem voor de wind te gaan. We hebben hem nagetrokken en hij heeft een auto, betaalt huur, is sinds zijn vrijlating niet in de problemen geweest en heeft een baan. Misschien kenden hij en Addison elkaar al voordat hij de gevangenis in ging, of heeft Morgan hem pas nu voor het eerst ontmoet. Maar iets aan die connectie zint me niet, en Holmquist voelt hetzelfde.

Wat mij verder niet lekker zit, is dat Morgan op dezelfde dag is vrijgekomen als een man met de naam Carlton Waters. Zegt die naam u misschien iets? De man heeft sinds zijn zeventiende voor moord in de gevangenis gezeten. Hij heeft een aantal artikelen geschreven over zijn onschuld en probeerde een paar jaar geleden tevergeefs gratie te krijgen. Verscheidene keren heeft hij zijn hoger beroep verloren. Uiteindelijk is hij na vierentwintig jaar vrijgekomen. Morgan en hij zaten allebei in Pelican Bay en kwamen op dezelfde dag vrij. We hebben Addison niet met Waters in verband kunnen brengen, maar Morgan had Waters telefoonnummer in zijn kamer. Er is een connectie tussen deze mensen, misschien een heel zwakke, maar hij is er wel. We kunnen het niet negeren.'

'Is dat niet de man van wie u ons een foto hebt laten zien na het incident met de autobom?' De naam klonk haar bekend in de oren, en Ted knikte.

'Dat is hem. Ik heb hem in Modesto opgezocht, waar hij in een rehabilitatiecentrum woont. Het betekent misschien niets, maar het feit dat u in dezelfde straat woont waar ik denk dat hij een bom onder de auto van rechter McIntyre heeft geplaatst, zint me niet. Ik heb absoluut geen bewijzen, kan alleen maar afgaan op mijn intuïtie. Mijn gevoel zegt dat hij de dader is. Waarom was hij hier? Voor de rechter of voor u? Misschien besloot hij twee vliegen in een klap te slaan. Is het u opgevallen dat iemand u in de gaten houdt, u volgt? Is er een gezicht dat meer dan eens opduikt?' Ze schudde haar hoofd, en hij bedacht dat hij haar de foto's van Morgan moest laten zien. 'Ik weet het niet zeker, maar mijn intuïtie zegt me dat u er op een of andere manier onderdeel van uitmaakt. Morgan had uw adres op een stukje papier geschreven. Addison was gefascineerd door uw echtgenoot, en misschien ook wel door u. Ik maak me zorgen over dat dossier. Addison heeft connecties met Morgan. Morgan heeft connecties met Waters en had uw adres. Het zijn allemaal slechte mensen. Slechter dan Waters vind je ze niet. Hij en zijn maat hebben twee mensen vermoord, wat hij ook beweert, voor tweehonderd dollar en wat kleingeld. Hij is gevaarlijk, Addison heeft dringend geld nodig en Morgan is een onbeduidende zwendelaar en waarschijnlijk de link tussen de andere twee. We hebben een autobom, maar geen verdachte, en ik vermoed dat Waters het heeft gedaan, maar ik kan het niet bewijzen.' Terwijl hij naar zichzelf luisterde, vond zelfs hij dat zijn verdenkingen vergezocht waren, en hij was bang dat ze zou denken dat hij volledig gestoord was. Maar hij wist met heel zijn wezen dat er iets mis was, heel erg mis, en dat er iets ergs stond te gebeuren. Hij wilde haar van de ernst ervan doordringen. 'Wat mijn achterdocht heeft aangewakkerd, is het feit dat Addison geld nodig heeft. Veel geld. Dertig miljoen dollar in zeer korte tijd, voordat zijn schip zinkt. En ik ben bezorgd over wat hij en de anderen zouden kunnen doen om dat geld voor hem te vinden. Dat dossier over uw echtgenoot met de foto van u en uw kinderen baart me ernstige zorgen.'

'Waarom zou hij achter mij aangaan als hij geld nodig heeft?' vroeg ze met een onschuldige blik, die Rick Holmquist deed glimlachen. Ze was een mooie vrouw, en hij mocht haar graag. Ze kwam over als een oprechte, vriendelijke vrouw, en ze voelde zich duidelijk bij Ted op haar gemak. Ze was haar hele leven zo beschermd geweest dat ze geen idee had van het gevaar dat op de loer lag. Ze kon het zich onmogelijk voorstellen. Nooit was ze in haar leven blootgesteld aan mensen zoals Waters, Addison en Morgan.

'Voor mensen die zo gewetenloos zijn bent u een buitenkans, een goudmijn,' legde Ted uit. 'Uw echtgenoot heeft u veel geld nagelaten, en u hebt niemand die u kan beschermen. Ze zien u alleen maar als een geldkist waarmee ze kunnen wegrennen om hun problemen op te lossen. Ze hebben het op u of de kinderen gemunt omdat ze denken dat dertig miljoen dollar, of vijftig miljoen, voor u niets betekent. Dit soort mensen heeft waanideeën, ze geloven in hun eigen fantasie en verhalen. Ze praten met elkaar in de gevangenis, dromen van dingen waarvan ze denken dat ze ermee weg kunnen komen. Wie weet wat Addison hun heeft wijsgemaakt, of wat ze elkaar hebben verteld? We kunnen ons er alleen maar een voorstelling van maken. Ze denken wellicht dat het voor u een kleinigheidje is, of dat er niets mis mee is. Ze kennen alleen maar geweld, en als ze dat moeten gebruiken om te krijgen wat ze willen, vinden ze het dat waard. Ze denken niet zoals u en ik. Misschien weet Addison niet eens wat ze van plan zijn. Soms brengen mensen zoals hij een balletje aan het rollen, dat stuurloos wordt, en voor je het in de gaten hebt, raken er mensen gewond of erger. Ik kan u niets concreets laten zien om te bewijzen wat ik denk, maar ik kan u wel vertellen dat er met dit plaatje iets mis is. Ineens liggen er te veel stukjes lucht op tafel en ik ben bang dat er een storm op komst is, misschien wel een zware. Wat ik zie, zint me niet.' En meer dan dat: wat hij voelde, ook niet.

'Probeert u me te vertellen dat mijn kinderen en ik in gevaar zijn?' Ze wilde het plaatje helder krijgen en het luid en duidelijk van hem horen. Het was voor haar zo onvoorstelbaar dat ze even nodig had om het in zich op te nemen. Peinzend zat ze daar, terwijl de twee mannen naar haar keken.

'Ja, dat klopt,' antwoordde Ted eenvoudig. 'Ik denk dat een van, of al deze kerels, en misschien nog meer, achter u aan zitten. Ze houden u misschien al een hele tijd in de gaten, en ik denk dat er iets ergs kan gebeuren. Er staat veel geld op het spel, en ze zien waarschijnlijk niet in waarom u dat allemaal moet hebben. Ze zouden het maar al te graag van u afpakken.' Ze had hem begrepen.

Toen keek ze Ted recht aan en verklaarde luid en duidelijk: 'Het is er niet.'

'Wat niet? Geen gevaar?' De moed zonk hem in de schoenen toen hij besefte dat ze hem niet geloofde. Ze dacht duidelijk dat hij gek was.

'Geen geld,' zei ze eenvoudig.

'Ik begrijp het niet. Wat bedoelt u met "geen geld"?' Het was duidelijk dat ze juist véél geld had. Die anderen hadden het niet.

'Ik heb geen geld. Niks, noppes, nada. We zijn er in geslaagd het uit de pers te houden, omwille van mijn echtgenoot, maar we kunnen hem niet voor eeuwig dekken. Hij heeft alles verloren wat hij had - in wezen zat hij voor miljoenen dollars in de schulden. Hij heeft zelfmoord gepleegd, of heeft hem iets laten overkomen in Mexico, dat zullen we nooit weten, omdat hij het niet onder ogen kon zien. Zijn hele wereld stond op instorten, en dat is later ook echt gebeurd. Er is niets over. Sinds zijn dood heb ik van alles verkocht: het vliegtuig, de boot, huizen, appartementen, sieraden en kunst. In augustus gaat ons huis in de verkoop. We hebben niets meer. Ik heb niet eens genoeg geld op de bank om tot het eind van het jaar rond te komen. Waarschijnlijk moet ik zelfs de kinderen van school halen.' Terwijl ze sprak, keek ze Ted emotieloos aan. Ze leefde al zo lang met de shock dat ze na vijf maanden van volledige paniek als verdoofd was. Zo stond haar leven er nu gewoon voor. Zo had Allan haar achtergelaten, of ze dat nu leuk vond of niet. Nog steeds had ze liever hém gehad dan al het geld dat hij had verloren. Ze gaf niets om geld, hém miste ze het meest. Maar hij had haar beslist in bedroevende omstandigheden achtergelaten, en Ted was verbijsterd.

'Dus u beweert dat er helemaal geen geld is? Geen investeringen, geen reservepotje, een paar miljoen op een Zwitserse bankrekening?' Het leek hem onmogelijk toe, zoals het haar ooit ook had gedaan.

'We hebben zelfs geen geld om schoenen te kopen. In november kan ik ook geen boodschappen meer doen. Zodra ik de ergste rotzooi heb opgeruimd, moet ik een baan zoeken. Op dit moment heb ik een fulltime baan met het regelen wat we moeten verkopen, hoe we dat gaan doen, hoe we de schulden, de belastingen, enzovoort kunnen wegtoveren. Wat ik u probeer te vertellen, rechercheur Lee, is dat we niets hebben. Het enige wat over is, is ons huis, en als we geluk hebben, kunnen we met de verkoop van het huis plus de inboedel de rest van mijn mans persoonlijke schulden aflossen, mits ik er een goede prijs voor krijg. Zijn advocaten gaan faillissement aanvragen voor zijn zakelijke kant, zodat we daar vanaf zijn. Maar zelfs daarmee kan het me jaren en heel wat slimme advocaten - die ik me niet meer kan veroorloven - kosten, om ons er weer bovenop te krijgen. Als meneer Addison denkt dat hij dertig miljoen dollar van mij kan krijgen, zal hij bedrogen uitkomen. Al vroeg hij dertigduizend. Misschien moet iemand hem dat maar vertellen,' zei ze, terwijl ze klein en waardig op de bank zat.

Er was niets zieligs of opgelatens aan haar. Ze was heel oprecht. Rick Holmquist was onder de indruk, net als Ted. Van armoede naar rijkdom en weer terug naar armoede. Ze vatte het in hun ogen sportief op. Haar echtgenoot had haar met ongelooflijk zware bagage achtergelaten, maar er zat niks in. En ze uitte totaal geen kritiek op hem. In Teds ogen was ze een heilige. Vooral als wat ze zei waar was, en ze nauwelijks geld had om haar kinderen eten te geven. Shirley en hij verkeerden in veel betere omstandigheden dan zij; ze hadden allebei een baan én elkaar. Maar wat hij nog het ergste vond aan wat ze zojuist had verteld, was dat haar situatie nog gevaarlijker was dan hij had gedacht. Iedereen dacht dat ze honderden miljoenen dollars bezat, wat haar een automatisch doelwit maakte als een dartbord op een boerenschuur, terwijl ze in werkelijkheid niets had, waardoor iemand door het lint kon gaan en nog gewelddadiger kon worden bij een ontvoering van haar of de kinderen.

'Als iemand mij of de kinderen ontvoert, levert het hun nog geen tien cent op,' verklaarde ze simpel. 'Er valt niets uit te betalen, en niemand die het voor ons kan doen. Allan en ik hadden geen contact meer met familie, behalve met elkaar, en er is nergens geld meer. Geloof me, ik heb alles nagekeken. Ze kunnen mijn huis krijgen, maar dat is ook alles. Geen contant geld.' Ze had geen pretenties en verontschuldigde zich er ook niet voor. En terwijl Ted naar haar luisterde, bewonderde hij niet alleen haar waardigheid, maar ook haar rustige charme. 'We hebben onszelf dus geen gunst verleend door het uit de pers te houden. Ik dacht dat ik dat voor Allan moest doen, zolang we het konden volhouden. De brief die hij achterliet, was zo wanhopig en zo vol schaamte. Ik wilde de legende zolang mogelijk laten voortleven, voor hem. Maar uiteindelijk komt het toch uit. Heel snel, denk ik. Het is gewoon onmogelijk om het stil te houden. Hij heeft alles verloren. Hij spendeerde zijn geld aan slechte deals en heeft een paar dramatische veronderstellingen en calculaties gedaan. Ik weet niet wat er precies is gebeurd. Misschien heeft hij zijn verstand verloren of zijn inzicht, of is het hem allemaal naar het hoofd gestegen, of dacht hij dat hij onoverwinnelijk was. Maar dat was hij niet. Dat is niemand. Hij heeft een paar dramatische fouten gemaakt.' Het was een beleefd understatement gezien het feit dat hij zijn vrouw en kinderen met honderden miljoenen aan schulden had achtergelaten. Hij had een behoorlijke smak gemaakt, en zij en de kinderen waren degenen die ervoor moesten boeten. Het duurde een paar minuten voordat Ted het allemaal had verwerkt, inclusief de gevolgen voor haar, vooral in de huidige situatie. 'Hoe zit het met de kinderen?' vroeg Ted terwijl hij probeerde niet zo verontrust te kijken als hij zich voelde. 'Is er ook een ontvoeringsverzekering op hen afgesloten, of op u?' Hij wist dat zulke verzekeringen bestonden en nam aan dat die bij Lloyd's in Londen afgesloten konden worden. Mensen als Allan Barnes hadden zulke verzekeringen voor het geval zij of een familielid werden gekidnapt. Er waren zelfs polissen voor afpersing.

'Er is niets. Al onze polissen zijn vervallen. We hebben momenteel niet eens een ziektekostenverzekering, hoewel mijn advocaat probeert er een voor ons te regelen. En onze verzekeringsmaatschappij vertelde ons dat ze Allans levensverzekering niet gaan uitbetalen. De brief die hij heeft achtergelaten is te belastend en wijst op zelfmoord, wat het waarschijnlijk ook was. De politie heeft de brief gevonden. Ik geloof niet dat we ooit een ontvoeringsverzekering hebben gehad. Mijn echtgenoot dacht waarschijnlijk niet dat we gevaar liepen.' Dat had hij verdorie dus wel moeten doen, dacht Ted, en Rick dacht precies hetzelfde. Met de hoeveelheid geld die hij had verdiend, en zo openlijk, liepen ze gevaar voor alles, zelfs Fernanda en de kinderen. Misschien juist zij. Zijn gezin was zijn zwakke plek, zoals voor iedereen die in zijn positie verkeerde. Klaarblijkelijk had hij dat niet in de gaten gehad, wat Ted razend maakte, hoewel hij dat niet liet merken. Maar alles wat hij gehoord had, maakte hem kwaad, om een aantal redenen, en dat gold ook voor Rick.

'Mevrouw Barnes,' zei Ted rustig, 'ik denk dat u nu nog groter gevaar loopt. Voorzover deze mannen weten, en iedereen, hebt u veel geld. Iedereen gaat daarvan uit. Maar in werkelijkheid hebt u niets. Hoe sneller we dat nieuws bekend maken, hoe beter, hoewel niet iedereen het zal geloven. De meeste mensen niet, vrees ik. Maar op dit moment kunt u niet slechter af zijn. U gaat door voor een groot doelwit, maar hebt niets om dat te rechtvaardigen, en ik acht het gevaar heel reëel. Deze mannen zijn iets van plan. Ik weet niet wat. Ik weet niet eens hoeveel mensen erbij betrokken zijn, maar ik vermoed dat ze iets bekokstoven. Dit zijn drie uiterst slechte kerels, en god mag weten wie ze nog meer hebben gesproken. Ik wil u niet bang maken, maar ik denk dat u en uw kinderen in groot gevaar verkeren.' Fernanda bleef hem lang zwijgend aankijken en probeerde moedig te zijn, maar voor het eerst begon haar façade van kalmte en kracht af te brokkelen, en haar ogen vulden zich met tranen.

'Wat moet ik nu doen?' fluisterde ze, terwijl de muziek boven bleef doordreunen. Beide mannen keken haar ongemakkelijk aan, wisten niet wat ze voor haar konden doen. Dankzij haar echtgenoot zat ze zwaar in de nesten. 'Wat kan ik doen om mijn kinderen te beschermen?'

Ted haalde diep adem. Hij wist dat hij voor zijn beurt sprak omdat hij nog niet met zijn meerdere had gesproken, maar hij had veel medelijden met haar en vertrouwde op zijn intuïtie. 'Dat is onze taak. Ik heb nog niet met mijn baas gesproken want Rick en ik zijn hier rechtstreeks vanaf het FBI-kantoor naartoe gekomen. Ik zou graag een week of twee mijn mannen hier stationeren, totdat we de zaak verder hebben onderzocht en weten wat ze van plan zijn. Misschien is mijn fantasie wel op hol geslagen, maar ik denk dat het de moeite waard is om u te bewaken. Het is nog even afwachten wat mijn baas ervan vindt, maar ik denk dat we wel een paar mannen op de zaak kunnen zetten. Ik heb echt het gevoel dat iemand u schaduwt.' Rick knikte. Hij was het met Ted eens. 'Wat kun jij doen?' Ted draaide zich om naar Rick, die ineens opgelaten keek. 'Addison is jóuw man.' De fbi was hem aan het natrekken, wat Rick de autoriteit gaf die hij nodig had, en hij en Ted wisten dat allebei. 'Kun jij voor een agent zorgen om het huis en de kinderen een week of twee in de gaten te houden?' Rick aarzelde en knikte vervolgens. In dit geval was de beslissing aan hem. Hij kon wel een mannetje missen, misschien wel twee.

'Ik kan het niet voor langer dan twee weken verantwoorden. Laten we afwachten wat er gebeurt.' Ze was tenslotte een belangrijk doelwit, en haar echtgenoot was een invloedrijk man geweest. Maar wat nog belangrijker was, Addison was een grote vis voor hen als ze hem in verband konden brengen met samenzwering tot ontvoering. Er waren vreemdere dingen gebeurd in hun leven als rechercheur, en Ted was ervan overtuigd dat hij gelijk had. Hetzelfde gold voor Rick.

'Ik wil me ervan verzekeren dat niemand u of de kinderen volgt.' Ze knikte. Opeens veranderde haar leven in een ergere nachtmerrie dan die waarin ze sinds Allans dood leefde. Allan was er niet meer. Kwaadwillende mensen zaten achter haar aan. De kinderen liepen gevaar om ontvoerd te worden. Nog nooit had ze zich zo volledig verloren en kwetsbaar gevoeld, zelfs niet toen Allan stierf. Ze had ineens een gevoel van dreigend onheil, alsof er niets was wat ze menselijkerwijs kon doen om haar gezin te beschermen, en ze was doodsbang dat een of meer van haar kinderen gewond zouden raken, of nog erger. Heldhaftig probeerde ze zichzelf onder controle te houden, maar ondanks al haar pogingen rolden er tranen over haar wangen, en Ted keek haar vol medeleven aan.

'En Will dan, die op kamp gaat?' vroeg ze door haar tranen heen. 'Mag dat?'

'Weet iemand waar hij naartoe gaat?' vroeg Ted rustig. 'Alleen zijn vrienden, en een van zijn leraren.'

'Heeft er iets over in de krant gestaan?' Ze schudde haar hoofd. Er was geen reden meer om over hen te schrijven. Ze was de afgelopen vijf maanden nauwelijks haar huis uit geweest. En Allans fascinerende carrière was voorbij. Ze waren niet eens meer oud nieuws, ze waren géén nieuws, en dat luchtte haar op. Ze had het nooit prettig gevonden en zou het nu nog vervelender vinden. Jack Waterman had haar al gewaarschuwd dat er veel negatieve publiciteit over en nieuwsgierigheid naar hen zou ontstaan als het nieuws van Allans financiële rampspoed bekend zou worden, en ze bereidde zich erop voor. Hij verwachtte dat het in de herfst naar buiten gebracht zou worden. En nu dit. 'Ik denk dat hij wel kan gaan,' zei Ted in antwoord op haar vraag over Wills kamp. 'U zult hem en de kampleiding moeten waarschuwen dat ze voorzichtig moeten zijn. Als er iemand naar hem vraagt, of als er vreemdelingen opduiken, mensen die beweren dat ze familie of vrienden zijn, moeten ze zeggen dat hij er niet is en ons meteen bellen. U moet met Will praten voordat hij vertrekt.' Ze knikte, haalde een tissue uit haar zak en snoot haar neus. Ze had tegenwoordig altijd tissues bij zich, omdat ze altijd wel iets in een la of kast tegenkwam dat haar aan Allan deed denken. Zoals zijn golfschoenen of een notitieboekje of een hoed of een brief die hij jaren geleden had geschreven. Het was alsof het huis vol was met aanleidingen om te gaan huilen. 'En uw dochter die naar Tahoe gaat? Met wie gaat ze daarheen?'

'Met de familie van een schoolvriendinnetje. Ik ken de ouders; het zijn aardige mensen.'

'Goed, laat haar dan maar gaan. We zullen de plaatselijke politie vragen daar extra te surveilleren. Eén auto voor hun huis is voldoende. Het is waarschijnlijk beter om haar hier weg te halen. Dat is een slachtoffer minder om ons zorgen over te maken.' Ze huiverde letterlijk toen hij het woord 'slachtoffer' in de mond nam, en Ted keek verontschuldigend. In zijn gedachten was dit al een zaak, of een potentiële, niet alleen een gezin of een persoon. En Rick dacht ongeveer hetzelfde. Voor hem was het een kans om Phillip Addison voorgoed achter de tralies te zetten en zijn zaak tegen hem te versterken. Voor Fernanda waren alleen haar kinderen belangrijk. Ze dacht niet eens aan zichzelf. En ze was bang, banger dan ze in haar leven ooit was geweest. En terwijl Ted naar haar keek, besefte ook hij dat. 'Wanneer gaan ze weg?' vroeg Ted. Zijn hersens werkten al op volle toeren. Hij wilde zo snel mogelijk twee agenten laten komen om de straat in de gaten te houden. Hij wilde weten of er mannen in geparkeerde auto's zaten en zo ja, wie het waren.

'En u en Sam? Gaat u nog ergens naartoe? Hebt u plannen?'

'Alleen dagkamp voor hem.' Meer kon ze zich niet veroorloven. Het kamp voor Will was al een rib uit haar lijf, maar ze wilde het hem niet ontzeggen. Geen van haar kinderen was nog op de hoogte van de volledige omvang van hun financiële rampspoed, hoewel ze zich ervan bewust waren dat er tegenwoordig minder te besteden viel dan vroeger. Ze moest de volledige omstandigheden nog aan hen vertellen, maar dat wilde ze pas doen als ze het huis te koop zette. Ze wist dat het plafond dan naar beneden zou komen. In feite was dat al gebeurd. De kinderen wisten het alleen nog niet.

'Dat idee staat me niet erg aan, maar laten we kijken hoe het gaat. Wanneer vertrekken de andere twee?'

'Will morgen, Ashley de dag erna.'

'Goed zo,' zei Ted kortaf. Hij wilde dat ze zo snel mogelijk weggingen, zodat het aantal doelwitten afnam. De helft zou weg zijn. Hij keek naar Rick. 'Ik ga agenten in burger regelen, of moeten we agenten in uniform inzetten?' Zodra hij het zei, wist hij dat hij het aan de verkeerde man vroeg. Ze waren het altijd oneens over de manier waarop ze hun potentiële slachtoffers moesten beschermen. De politie was er een voorstander van om de bescherming zichtbaar te maken, om daders af te schrikken, terwijl de fbi hen liever in een val liet lopen. Maar in deze zaak wilde hij zien wat hun verdachten gingen doen, en hij was geneigd het eens te zijn met Ricks theorie over het onderwerp, weliswaar tot op zekere hoogte. Hij had er al over nagedacht voordat ze het huis binnengingen.

'Maakt het uit?' vroeg Fernanda, verward door alles wat er was gebeurd. Haar hoofd tolde.

'Ja,' antwoordde Ted rustig. 'Het kan een groot verschil maken. Als we agenten in burger gebruiken, kunnen we eerder actie verwachten.' Ze begreep het punt.

'Dus dan weet niemand dat het agenten zijn?' Hij knikte. Het klonk haar allemaal beangstigend in de oren.

'Ik wil niet dat jullie het huis verlaten voordat ik een paar mannen heb geregeld. Waarschijnlijk komen ze later deze avond al. Had u plannen om weg te gaan?'

'Ik wilde met de kinderen naar de pizzeria, maar we kunnen ook thuis blijven.'

'Dat zou ik graag willen,' zei Ted krachtig. 'Ik bel u zodra ik met mijn baas heb gesproken. Met een beetje geluk zitten er hier om middernacht twee mannen.' Ineens was hij strikt zakelijk.

'Blijven ze hier slapen?' Ze keek geschrokken. Daar had ze nog niet aan gedacht. Ted lachte en Rick glimlachte.

'Hopelijk niet. We willen juist dat ze wakker blijven en zich bewust zijn van wat er om hen heen gebeurt. We zouden toch niet willen dat er iemand door jullie raam naar binnen klimt terwijl iedereen ligt te slapen. Hebt u een alarminstallatie?' vroeg hij, maar waarschijnlijk zouden ze er een hebben, en ze knikte. 'Zet hem aan totdat ze hier zijn.' En daarna wendde hij zich tot Rick. 'En jij?'

'Ik stuur morgenvroeg twee agenten.' Ze zou hen niet eerder nodig hebben met Teds mannen in de buurt. Hij moest twee mannen van andere zaken afhalen en vervangen, wat enige tijd zou kosten. Rick wendde zich weer tot Fernanda, en zijn ogen stonden sympathiek. Ze leek hem een aardige vrouw toe, en hij had medelijden met haar, net als Ted. Hij wist hoe zwaar zulke situaties waren. Hij had er al vele meegemaakt, zowel in zijn werk bij de politie als bij de fbi. Potentiële slachtoffers. Getuigenbescherming. Het kon vervelend aflopen, en dat deed het ook vaak. Hij hoopte dat het voor haar anders zou zijn. Maar het risico was altijd aanwezig. 'Dat betekent dat u vier mannen om u heen zult hebben, twee van de politie van San Francisco en twee fbi-agenten. U zult dus veilig zijn. Ik denk dat rechercheur Lee gelijk heeft wat betreft de andere twee kinderen. Het is een goed idee om ze hier weg te halen.'

Ze knikte en stelde de vraag die haar het afgelopen halfuur had gekweld. 'Wat gebeurt er als ze ons proberen te ontvoeren? Hoe doen ze dat?'

Ted zuchtte. Hij vond het vervelend om die vraag te beantwoorden. Een ding was zeker: als ze geld van haar wilden, zouden ze haar niet vermoorden omdat zij de losprijs moest regelen. 'Ze zullen u waarschijnlijk met geweld proberen te pakken, u vanuit een hinderlaag aanvallen als u autorijdt, en een kind afpakken als u dat bij u hebt. Of het huis binnensluipen, maar dat is niet erg waarschijnlijk met vier mannen de hele tijd om u heen.' En als het wel zou gebeuren, wist hij uit ervaring, zou er iemand gedood worden, een agent, een ontvoerder of beiden. Hopelijk niet zij of een van haar kinderen. De mannen die op de zaak gezet werden, zouden zich volledig bewust zijn van het gevaar dat ze liepen. Het hoorde bij hun werk, en ze werden ervoor betaald.

Rick keek naar Ted. 'We hebben vingerafdrukken en een plukje haar van de kinderen nodig voordat ze weggaan.' Hij zei het zo vriendelijk mogelijk, maar er was niets vriendelijks aan wat hij net had gezegd, en Fernanda keek paniekerig.

'Waarom?' Maar ze wist het antwoord al. Zelfs voor haar was het duidelijk.

'Dat hebben we nodig om de kinderen te identificeren als ze ontvoerd worden. Uw vingerafdrukken en haar willen we ook graag hebben,' zei hij verontschuldigend, en Ted kwam tussenbeide.

'Ik zal later vandaag iemand langssturen,' zei hij rustig, terwijl Fernanda's hersens op volle toeren draaiden. Gebeurde dit allemaal echt? Het was niet te geloven. Ze begreep het nog niet helemaal en vroeg zich af of ze dat ooit zou kunnen. Misschien verbeeldde ze het zich alleen maar. Misschien waren ze allebei doorgedraaid en hadden ze dit werk te lang gedaan. Of het allerergste: misschien zou het inderdaad echt gebeuren en hadden ze gelijk. Ze wist het niet. 'Ik stuur meteen iemand deze kant op om nummerborden te controleren,' zei hij meer tegen Rick dan tegen haar. 'Ik wil weten wie daar rondhangt.' Rick knikte. En Fernanda vroeg zich af of er echt mensen waren die haar, of het huis observeerden. Ze had er helemaal niets van gemerkt.

Kort daarna stonden beide mannen op. Ted keek naar haar en zag duidelijk hoe gespannen ze was. Het leek alsof ze in een shocktoestand verkeerde. 'Ik bel u snel om u te laten weten wat er gebeurt en wie u kunt verwachten. Draait u intussen de deuren op slot, zet het alarm aan en laat de kinderen onder geen beding naar buiten gaan.' Terwijl hij het zei, overhandigde hij haar zijn visitekaartje. Hij had haar er al eerder een gegeven, maar wist dat ze het kwijt kon zijn, wat ook zo was. Het lag ergens in een la, en ze had er niet naar gezocht. Ze had nooit verwacht dat ze het nog nodig zou hebben. 'Als er iets opmerkelijks gebeurt, belt u me dan meteen. Mijn mobiele telefoonnummer staat erop en ook het nummer van mijn pieper. Ik neem binnen een paar uur contact met u op.' Ze knikte, niet in staat om te antwoorden, en liep met hen mee naar de voordeur. Beide mannen schudden haar de hand, en terwijl Ted naar buiten liep, draaide hij zich nog even naar haar om met een geruststellende uitdrukking op zijn gezicht. Hij had het hart niet om te vertrekken zonder iets tegen haar te zeggen. 'Het komt wel goed,' zei hij zacht, waarna hij Rick de trap af volgde, en zij de deur achter hen dichtdrukte en het alarm inschakelde.

Peter Morgan zag hen vertrekken, maar dacht er verder niet over na. Dit was zijn eerste ervaring met schaduwen. Waters zou hen binnen vijf seconden hebben geïdentificeerd als agenten, maar Peter niet.

Rick stapte weer bij Ted in de auto en keek zijn oude partner met een verbijsterde blik aan. 'Jezus, kun jij geloven dat iemand zoveel geld kan verliezen? De kranten schreven dat hij een half miljard dollar waard was, en dat is niet meer dan een jaar of twee geleden. Die vent moet echt gek zijn geweest.'

'Tja,' reageerde Ted met een ongelukkig gezicht. 'Of een onverantwoordelijke klootzak, mits ze de waarheid vertelt...' Hij had echter geen reden om aan te nemen dat ze tegen hem loog, zo'n type vrouw was ze niet. 'Ze zit in een verdomd lastige situatie, vooral als Addison en zijn mannen inderdaad achter haar aan zitten. Ze zullen niet geloven dat ze geen geld meer heeft.'

'En dan?' zei Rick in gedachten verzonken.

'Wordt het serieus. Dan, wisten ze beiden, zou het aankomen op arrestatieteams, ontvoeringsonderhandelingen en commandotactieken. Hij hoopte maar dat het nooit zover zou komen. Als er echt iets op stapel stond, zou Ted Lee alles doen wat in zijn macht lag om het een halt toe te roepen. 'Mijn baas denkt vast dat we aan de drugs zijn,' zei hij met een grijns tegen Holmquist. 'Het lijkt net alsof we telkens iets denken te ontdekken als we met elkaar spreken.'

'Ik mis de samenwerking anders wel,' zei Rick met een glimlach, waarna Ted hem bedankte voor de twee mannen die hij op de zaak zou zetten. Als er niets voorviel, zou hij ze niet lang kunnen aanstellen, wist hij, maar Ted had het gevoel dat er gauw iets zou gebeuren. Misschien zou Addisons arrestatie van gisteren hen afschrikken of paniek veroorzaken. Hij had ook het gevoel dat Addisons verblijf in het buitenland er iets mee te maken had. Als dat inderdaad het geval was, zou er binnen twee dagen of snel daarna iets gebeuren. Misschien wel eerder.

Ted reed Rick terug naar zijn kantoor, en een halfuur later liep hij zijn eigen kantoor weer binnen.

'Is de baas er?' vroeg hij aan de secretaresse, een mooi meisje in een blauw uniform, en ze knikte.

'Hij is in een rothumeur,' fluisterde ze.

'Goed zo. Ik ook,' zei Ted met een grijns tegen haar, waarna hij het kantoor binnenliep.

Will stormde zijn kamer uit de trap af en liep naar de voordeur. Fernanda zat achter haar bureau, maar hield hem meteen tegen.

'Wacht! Het alarm staat aan,' schreeuwde ze tegen hem, harder dan nodig was, en hij bleef abrupt staan en keek geschrokken.

'Wat vreemd. Ik hoef alleen maar even mijn scheenbeschermers uit de auto te halen.' Ze had de stationcar op de oprit geparkeerd, maar wist dat ze er niet naartoe kon lopen totdat de politie er was.

'Dat kan niet,' zei ze streng, en Will keek haar onderzoekend aan.

'Is er iets, mam?' Hij zag dat er iets was toen ze knikte en de tranen in haar ogen sprongen.

'Ja... nee... eigenlijk wel. Ik moet met jou, Ash en Sam praten.'

Ze had achter haar bureau al zitten nadenken over wat ze hun moest zeggen, en wanneer. Nog steeds probeerde ze te bevatten wat er was gebeurd, of zou gebeuren, en wat ze allemaal van Ted en Rick had gehoord. Het was een heleboel om te verstouwen, en het zou nog erger zijn voor haar kinderen. Ze hadden hier evenmin behoefte aan als zij. De afgelopen zes maanden hadden ze al genoeg meegemaakt, en dat gold ook voor haar. Maar nu kon ze Will alleen maar aankijken. Het nog langer uitstellen had geen zin. Ze móést het hun vertellen, en wel nu, nu Will had ontdekt dat er iets was. 'Loop jij even naar boven om ze te halen, lieverd? We moeten even een gezinsgesprek hebben,' zei ze somber. Ze stikte bijna in haar woorden. Het laatste gezinsgesprek dat ze hadden gehad was toen hun vader net was gestorven, en ze hun het nieuws moest vertellen. De volledige impact van wat ze net had verteld, was Will niet ontgaan. Hij keek haar met angst in zijn ogen aan en zonder iets te zeggen draaide hij zich om en rende de trap op om de anderen te zoeken, terwijl Fernanda trillend in haar stoel bleef zitten. Het enige wat ze nu nog belangrijk vond, was hen veilig houden en ze bad vurig dat de politie en de fbi daartoe in staat waren.

13

Fernanda's gesprek met de kinderen verliep naar omstandigheden goed. Vijf minuten nadat ze Will naar boven had gestuurd kwamen ze de trap af, nadat ze kort in Sams slaapkamer hadden gepraat over wat er aan de hand kon zijn. Uiteindelijk had Will gezegd dat ze gewoon naar beneden moesten, en dat hadden ze ook gedaan, in volgorde van leeftijd, met Will voorop. Alledrie keken ze bezorgd, net als hun moeder, die op hen zat te wachten.

Ze wachtte totdat Ash en Sam op de bank zaten en Will was neergeploft in wat de lievelingsstoel van zijn vader was geweest. Instinctief had hij hem overgenomen na Allans verdwijning. Hij was nu de man in huis en deed zijn best om waar mogelijk in zijn vaders voetsporen te treden.

'Wat is er, mam?' vroeg Will kalm, terwijl Fernanda hen aankeek en niet goed wist hoe ze moest beginnen. Er viel zoveel te zeggen, en niets goeds.

'Dat weten we niet precies,' antwoordde ze eerlijk. Ze wilde hun zoveel mogelijk de waarheid vertellen. Ze moesten weten wat er gaande was, tenminste, dat zei Ted, en ze vermoedde dat hij gelijk had. Als ze hen niet waarschuwde voor het potentiële gevaar, zouden ze misschien risico's nemen die ze anders zouden nalaten. 'Het is misschien niets.'

Ze probeerde hen gerust te stellen, en terwijl ze de woorden uitsprak, raakte Ashley ineens in paniek, bang dat haar moeder ziek was. Ze was de enige die ze nu nog hadden. Maar toen hun moeder verderging, wisten ze dat het dat niet was. Fernanda zelf vond dit vele malen erger. 'Misschien zal het nooit zover komen,' begon ze opnieuw, terwijl de seconden voor hen allen pijnlijk voorbij tikten, 'maar de politie was hier net. Het schijnt dat ze gisteren iemand hebben gearresteerd die ze als een slecht man beschouwen, een soort oplichter. Hij had een dik dossier over jullie vader met foto's van ons allemaal erin. Blijkbaar was hij zeer geïnteresseerd in jullie vaders succes,' ze aarzelde even, '... en in ons geld.' Ze wilde hun nog niet vertellen dat ze geen geld meer hadden. Voor het moment hadden ze duidelijk genoeg problemen aan hun hoofd, en er was nog tijd genoeg. 'Ook vonden ze in zijn bureau de naam en het telefoonnummer van een man die net uit de gevangenis is vrijgekomen. Papa en ik hebben nooit contact met zulke mensen gehad,' verzekerde ze hun, en zelfs in haar eigen oren klonk het dwaas wat ze zei. De kinderen staarden haar gefascineerd aan, zonder opmerking of een andere gezichtsuitdrukking. Het verhaal kwam hun te vreemd over en te onbekend om de gevolgen te doorgronden. 'Ze hebben de hotelkamer van de man die uit de gevangenis was ontslagen, doorzocht en de naam en het telefoonnummer van een andere man gevonden, die als zeer gevaarlijk wordt beschouwd en ook net is vrijgekomen. Ze weten nog niet wat de connectie tussen de drie mannen is, maar het ziet ernaar uit dat de man die de fbi gisteren heeft gearresteerd, in grote problemen zit en dringend geld nodig heeft. De politie is nu bang...' ze slikte en probeerde haar stem met aanzienlijke inspanning vast te houden, '... ze zijn bang dat de gearresteerde man gaat proberen een van ons te kidnappen om het geld dat hij nodig heeft los te krijgen.' Dat was het hele verhaal in een notendop. De kinderen staarden haar een tijd zwijgend aan.

'Is daarom het alarm aan?' Will keek haar vreemd aan. Het hele relaas klonk hem ongelooflijk in de oren, maar om het te vertellen was minstens zo vreemd.

'Ja. De politie stuurt twee agenten om ons te beschermen, en de fbi ook. Het is maar voor een paar weken, om te kijken of er iets gebeurt. Wellicht zitten ze er met hun theorie helemaal naast; misschien is er helemaal niemand die ons kwaad wil doen. Maar voor de zekerheid willen ze dat we voorzichtig zijn, en ze blijven een poosje bij ons.'

'In huis?' Ashley keek geschokt, terwijl haar moeder knikte. 'Mag ik nog wel naar Tahoe?' Fernanda glimlachte om de vraag. In elk geval was niemand in huilen uitgebarsten. Ze vermoedde terecht dat ze het niet helemaal hadden begrepen. Zelfs voor haar klonk het als een slechte film, terwijl ze knikte naar Ashley.

'Ja, dat mag. De politie vindt het zelfs een goed idee dat je de stad uit gaat. Je moet alleen heel voorzichtig zijn en oppassen voor vreemde mensen.' Maar ze wist dat het gezin waarmee Ashley wegging, bijzonder voorzichtig en attent was, waardoor ze had toegestemd om haar mee te laten gaan. Ze zou hen bellen en waarschuwen voordat Ashley vertrok.

'Ik ga niet naar kamp,' zei Will ineens ernstig met een gekwelde blik op zijn moeder. Hij had het begrepen, beter dan de anderen. Maar hij was ook ouder en speelde in de afwezigheid van zijn vader de rol van beschermer. Fernanda wilde niet dat hij die last droeg. Met zijn zestien jaar zou hij nog steeds moeten genieten van het laatste beetje van zijn jeugd.

'Je gaat wel,' zei ze beslist. 'Ik vind dat je moet gaan. Als er iets gebeurt, of als de boel verslechtert, bel ik je meteen. Je bent daar veiliger, en je zou gek worden van opgesloten zitten in huis met mij en Sam. Ik denk niet dat we de komende weken veel gaan doen, totdat dit achter de rug is en ze ontdekt hebben wat er nu echt aan de hand is. Je bent veel beter af op het kamp.' Will gaf geen antwoord terwijl hij de situatie in zijn stoel overpeinsde. Sam probeerde haar reactie te peilen.

'Mama, ben je bang?' vroeg hij openlijk, en ze knikte.

'Ja, een beetje wel.' Het was een understatement. 'Het klinkt eng. Maar de politie beschermt ons, Sam. Ons allemaal. Er kan ons echt niets gebeuren.' Ze was niet zo zeker als ze klonk, maar ze wilde hen geruststellen.

'Hebben de politiemannen ook wapens bij zich als ze hier komen?' vroeg hij geïnteresseerd.

'Dat denk ik wel.' De risico's van beschermd worden door agenten in uniform of burger legde ze niet uit, en ook niet dat ze als levend aas gebruikt zouden worden om de criminelen sneller te kunnen pakken. 'Ze zijn hier rond middernacht. Tot dan mogen we niet naar buiten. Helemaal niet. En het alarm staat aan. We moeten voorzichtig zijn.'

'Moet ik naar het dagkamp?' vroeg Sam, en hij hoopte van niet omdat hij er sowieso tegen opzag en van gedachten was veranderd. Hij vond het idee dat er mannen met wapens in huis zouden rondlopen uitermate interessant. Dat deel van het verhaal vond hij wel leuk.

'Ik denk niet dat je naar dagkamp hoeft, Sam. Jij en ik kunnen genoeg dingen hier doen.' Ze zouden naar musea en de dierentuin kunnen gaan, knutselen of naar het Exploratorium in het Museum der Fijne Kunsten gaan, maar ze wilde hem hoe dan ook bij zich hebben. Hij keek verheugd.

'Joepie!' riep hij terwijl hij door de kamer huppelde. Will wierp hem een boze blik toe en schreeuwde dat hij moest gaan zitten.

'Beseffen jullie dan niet wat dit betekent? Jullie maken je alleen maar zorgen over Tahoe en dagkamp. Iemand wil ons of mama ontvoeren. Snappen jullie niet hoe eng dat is?' Will was behoorlijk overstuur, en nadat de anderen weer naar boven waren gegaan, enigszins bedaard door zijn uitbarsting, begon hij weer te bekvechten met zijn moeder. 'Ik ga niet naar kamp, mam. Ik laat jou hier niet achter om drie weken te kunnen hockeyen.' Met zijn zestien, bijna zeventien jaar was hij oud genoeg om eerlijk tegen hem te zijn.

'Daar ben je veiliger, Will,' zei ze met tranen in haar ogen.

'Ze willen dat je ernaartoe gaat, en dat Ash naar Tahoe vertrekt. Sam en ik redden ons wel met vier mannen die ons beschermen. Ik heb liever dat je gaat, zodat ik me niet ook nog zorgen over jou hoef te maken.' Het was zo eerlijk als ze tegen hem kon zijn, en het was waar. Hij kon opgaan in de anonimiteit tussen de andere jongens op het kamp en veilig zijn. Ashley zou in Tahoe bescherming krijgen. Nu hoefde ze zich alleen maar zorgen te maken om Sam. Eén kind in plaats van drie.

'En jij dan?' Hij keek echt bezorgd en legde zijn arm om haar schouders, waardoor ze weer tranen voelde opkomen. Samen liepen ze de trap op naar boven.

'Ik red me wel. Mij zal niemand iets aandoen.' Ze klonk zo zeker dat hij verrast opkeek.

'Hoezo niet?'

'Ze zullen willen dat ik de losprijs betaal, en als ze mij pakken, is er niemand meer die dat kan doen.' Het was een angstige gedachte, maar ze wisten allebei dat het waar was.

'Redt Sam het wel?'

'Met vier agenten die hem beschermen? Ik denk het wel.'

Ze probeerde dapper te glimlachen, voor Will.

'Waarom overkomt ons dit, mam?'

'Ik weet het niet. Domme pech, denk ik. Je vaders succes brengt sommige mensen op rare gedachten.'

'Het is zo ziek.' Hij zag er nog steeds ontzet uit, en ze vond het vreselijk om hen bloot te moeten stellen aan zoveel gevaar en angst, maar zolang het hun overkwam, of zou kunnen overkomen, moesten ze ervan op de hoogte zijn. Ze had geen andere keuze gehad dan hen inlichten, en ze was trots op de manier waarop ze het opnamen, vooral Will.

'Ja, het is ziek,' beaamde ze. 'Er lopen heel wat rare mensen rond, denk ik. Slechte mensen. Ik hoop maar dat ze hun interesse in ons snel verliezen, of tot de conclusie komen dat we alle inspanningen niet waard zijn. Misschien zit de politie ernaast. Ze weten nog helemaal niets zeker. Op dit moment zijn er alleen maar theorieën en verdenkingen, maar ook daar moeten we verdacht op zijn. Heb jij misschien iemand gezien die ons in de gaten houdt?' Ze vroeg het meer uit formaliteit dan dat ze echt geloofde dat het mogelijk was, maar tot haar schrik zag ze hem even nadenken en vervolgens zijn hoofd knikken.

'Volgens mij wel... Ik weet het niet zeker... Ik heb een paar keer een man in een auto aan de overkant van de straat gezien. Hij zag er helemaal niet vreemd uit of zo. Eigenlijk leek hij wel aardig. Hij kwam heel normaal over en glimlachte zelfs naar me. Ik denk dat hij me opviel...' Will voelde zich kennelijk opgelaten over wat hij nu ging zeggen, '... omdat hij wel een beetje op papa leek.' Bij haar ging nu ook een belletje rinkelen, maar ze wist niet goed waarom.

'Weet je nog hoe hij eruitzag?' vroeg Fernanda met een bezorgd gezicht. Misschien had de politie toch gelijk en waren er mannen die hen in de gaten hielden. Ze bleef hopen dat ze ongelijk hadden.

'Ongeveer,' antwoordde Will. 'Hij leek wel een beetje op papa, maar dan met blond haar, en hij had net zulke kleren aan als papa. Hij droeg een keer een blauw overhemd en een andere keer een blazer. Ik dacht dat hij gewoon op iemand wachtte. Hij leek me wel oké.' Fernanda vroeg zich af of hij zich met opzet zo had gekleed, zodat hij in de buurt zou passen. Ze praatten er nog een poosje over na en toen ging Will naar zijn kamer om zijn vrienden te bellen voordat hij op kamp zou gaan. Ze had hem gevraagd met niemand over een mogelijke ontvoering te praten. Ted had gezegd dat het belangrijk was om het stil te houden, want als het bekend werd, zou de pers er lucht van krijgen en dan zouden ze met allerlei na-apers geconfronteerd worden. Will en de anderen hadden het beloofd. De enige aan wie ze het zou vertellen, was het gezin waarmee Ash naar Tahoe zou gaan.

Fernanda belde Ted zo snel ze kon. Ze wilde verslag doen van wat Will had verteld. De secretaresse liet haar weten dat hij in bespreking zat met de commandant en dat hij haar terug zou bellen. Ze stond op en keek uit het raam terwijl ze alles overpeinsde en zich afvroeg of er daar buiten mensen waren die haar ongemerkt observeerden. Ondertussen waren Ted en de commandant verwikkeld in een verhitte discussie. De commandant vond het een probleem van de fbi en niet van hen. De hoofdverdachte was door de fbi gearresteerd, voornamelijk vanwege financiële kwesties, dus dit was geen zaak voor de politie van San Francisco. Hij voelde er niets voor om zijn mannen als babysitters in te zetten voor een huisvrouw met drie kinderen in Pacific Heights.

'Jezus, doe me een lol,' riep Ted tegen hem. Ze kenden elkaar goed en waren oude vrienden. De commandant had twee klassen hoger dan hij op de politieacademie gezeten, en ze hadden samen aan ontelbare zaken gewerkt. Hij had diep respect voor Teds werk, maar nu dacht hij dat Ted gek was. 'Stel dat een van hen ontvoerd wordt? Wiens probleem is het dan?' Ze wisten allebei dat het dan ieders probleem zou zijn, zowel van de fbi als van de politie van San Francisco. 'Ik ben iets op het spoor. Dat voel ik. Vertrouw me. Geef me een paar dagen, een week, misschien twee, om te kijken wat ik kan ontdekken. Als er niets uitkomt, poets ik een jaar lang je schoenen.'

'Ik wil helemaal niet dat jij mijn schoenen poetst en ook niet dat de belastingcenten van de burgers voor een oppascentrale worden gebruikt. Waarom denk jij in vredesnaam dat Carl Waters hierbij betrokken is? Er is helemaal geen bewijs voor, en dat weet je.'

Ted keek hem onbevreesd recht aan. 'Het bewijs dat ik nodig heb, zit hier.' Hij wees naar zijn buik. Hij had al een undercoveragente op pad gestuurd, verkleed als parkeerwachter, om de auto's in Fernanda's straat te controleren. Er stonden geen parkeermeters, maar de auto's moesten wel een parkeervergunning hebben om er langer dan twee uur te mogen staan. De aanwezigheid van een parkeerwachter zou dus geen argwaan wekken. Ted wilde graag weten wie er in geparkeerde auto's zaten en hoe ze eruitzagen. Hij had haar opgedragen alle nummerborden in de straat na te trekken. Ze belde terwijl Ted en de commandant nog steeds aan het discussiëren waren. De secretaresse kwam binnen om hem te vertellen dat agent Jamison iets voor hem had en dat het dringend was. De commandant keek geërgerd toen Ted het telefoontje aannam, en Ted stond lang met de telefoon in zijn hand te luisteren. Hij maakte een paar onbegrijpelijke opmerkingen en bedankte haar, waarna hij de commandant aankeek en ophing.

'Je gaat me nu zeker vertellen dat Carlton Waters en de man die door de fbi is opgepakt op dit moment gewapend op haar stoep staan.' Hij rolde met zijn ogen; hij had het allemaal al eens gehoord. Maar Ted keek hem ernstig aan.

'Nee, ik ga je vertellen dat Peter Morgan, de man die voorwaardelijk is vrijgelaten en die Waters' telefoonnummer in zijn hotelkamer had, in een geparkeerde auto tegenover het huis van de familie Barnes zit. Het ziet er in elk geval naar uit dat hij het is. De auto staat op zijn naam, en een van de buren heeft verklaard dat hij daar al weken in de straat staat. Ze zeiden dat hij vriendelijk overkwam en dat ze er nooit iets achter hadden gezocht. Ze maakten zich er geen zorgen over.'

'Shit.' De commandant streek met zijn vingers door zijn haar en keek Ted aan. 'Dit had ik nu net nodig. Als ze die vrouw ontvoeren, zal overal in de kranten komen te staan dat wij er geen zak aan gedaan hebben. Oké, oké. Wie heb je erop gezet?'

'Nog niemand.' Ted glimlachte naar hem. Hij wílde geen gelijk hebben, maar wist dat het wel zo was. En het was een mazzel geweest dat Jamison Morgan daar had aangetroffen. Hij zou zijn mannen instrueren geen actie te ondernemen. Hij wilde hem niet afschrikken. Wat hij wel wilde, was hen allemaal pakken, wie het ook waren en om hoeveel man het ook ging, of Carlton Waters er nu wel of niet bij betrokken was. Hoe die samenzwering tegen haar ook in elkaar zat, Ted wilde die grondig aanpakken, de schuldigen arresteren en haar en de kinderen veilig houden. Het was geen kattenpis.

'Met hoeveel zijn ze daar, mevrouw Barnes en de kinderen bedoel ik,' vroeg de commandant nors, maar Ted kende hem.

'Ze heeft drie kinderen. Eén vertrekt morgen naar kamp, een andere gaat een dag erna naar Tahoe. Die kunnen we via de sheriff van Lake Tahoe laten beschermen. Daarna zijn alleen zij en een zesjarig jongetje over.'

De commandant knikte ten antwoord. 'Geef haar vierentwintiguursbewaking van twee mannen. Dat moet genoeg zijn. Zorgt je maat Holmquist nog voor versterking?'

'Dat denk ik wel,' zei Ted voorzichtig. Het was een beetje vreemd dat hij Rick er al over had verteld voordat hij naar de commandant was gestapt, maar zo ging dat soms. Als ze informatie uitwisselden, werden de zaken sneller opgelost.

'Vertel hem wat je net over Morgan hebt ontdekt en zorg ervoor dat hij minstens twee mannen levert, anders krijgt hij de eerstvolgende keer dat ik hem zie een flinke schop voor z'n kont.'

'Dank je wel, commandant.' Ted glimlachte naar hem en verliet het kantoor. Hij moest een paar telefoontjes plegen om de bescherming van Fernanda en Sam te regelen. Hij belde Rick, vertelde hem over Morgan en droeg een jonge agent op om een foto van Morgan uit te printen, die hij aan Fernanda en de kinderen wilde laten zien. Vervolgens nam hij een map uit zijn bureaula en schreef er een zaaknummer op om het officieel te maken, samenzwering tot ontvoering schreef hij er in vette letters op. Op de lijst met verdachten zette hij Morgans naam. Op het moment waren de anderen nog te vaag, hoewel hij toch Phillip Addisons naam toevoegde met een korte beschrijving van het dossier dat hij over Allan Barnes had. Dit was nog maar het begin. Ted wist dat de rest spoedig zou volgen. De kleine stukjes lucht vielen langzaamaan op hun plaats. Het geheel was alleen een beetje groter geworden. Het enige stukje dat hij op dit moment in handen had, was Peter Morgan. Maar hij voelde instinctief aan dat de anderen zich over niet al te lange tijd bij hem in de puzzel zouden voegen.

Ted reed om zes uur 's avonds terug naar Fernanda's huis. En net als eerder die dag besloot hij zichtbaar en nonchalant als gast het huis binnen te gaan. Hij had zijn das afgedaan en droeg een honkbaljack. De politieman die hij bij zich had, droeg een honkbalpet, een sweatshirt en een spijkerbroek. Hij zou een van Wills vrienden kunnen zijn, en Ted zijn vader. Zij en de kinderen zaten in de keuken pizza te eten toen ze binnenkwamen.

Ze hadden Ted meteen binnengelaten nadat ze hem door het kijkgaatje hadden gezien. De jongeman die bij hem was, had een aantal dingen bij zich in een sporttas die hij over zijn schouder droeg, wat goed paste bij zijn jeugdige sportieve uiterlijk. Ted vroeg hem kalm de spullen klaar te zetten in de keuken, en nadat hij Fernanda om toestemming had gevraagd, ging hij met haar en de kinderen aan de keukentafel zitten. Hij had een bruine envelop meegenomen. 'Hebt u weer foto's voor ons?' vroeg Sam geïnteresseerd, terwijl Ted naar hem glimlachte.

'Van wie nou?' Sam gedroeg zich als de officiële hulpagent die Ted hem de laatste keer had gemaakt. Hij probeerde er blasé over te doen, terwijl zijn moeder glimlachte. Maar er viel momenteel weinig te lachen. Ted had haar gebeld en over Morgan verteld. Klaarblijkelijk had hij al weken in de straat rondgehangen zonder dat ze hem ooit had opgemerkt. Het zei wel iets over haar observatievermogen, en ze was bezorgd. Ted had haar verteld dat er even na middernacht vier mannen in haar huis zouden zijn, twee van de politie en twee van de fbi. Sam was er erg opgewonden over en wilde van Ted weten of ze ook wapens hadden. Hij had het zijn moeder ook al gevraagd, maar hij wilde een bevestiging van hem.

'Ja,' antwoordde Ted, terwijl hij de foto uit de bruine envelop haalde en hem aan Will gaf. 'Is dit de man die je in de auto aan de overkant van de straat hebt gezien?'

Will wierp een korte blik op de foto en knikte, waarna hij de foto teruggaf. 'Ja, dat is hem.' Hij keek een beetje schaapachtig. Het was nooit bij hem opgekomen zijn moeder te vertellen dat hij een man in een auto had zien zitten die naar hem had geglimlacht. Dat hij hem twee keer had gezien, had hij als toeval beschouwd. De man zag er vriendelijk uit en hij had wel iets weg van zijn vader.

Ted liet de foto rondgaan. Noch Ashley noch Sam herkende hem, maar toen de foto Fernanda bereikte, staarde ze er lang naar. Ze wist dat ze hem ergens had gezien, maar kon zich niet meer herinneren waar. En toen wist ze het. Het was in de supermarkt of de boekhandel geweest. Ze herinnerde zich dat ze iets had laten vallen en dat hij het had opgeraapt, en net als Will was het ook haar opgevallen dat hij op Allan leek. Ze legde de omstandigheden aan Ted uit.

'Weet u nog wanneer dat was?' vroeg hij kalm. Ze antwoordde dat het ergens in de afgelopen weken moest zijn geweest, maar wanneer precies wist ze niet, wat bevestigde dat hij haar al een tijd in de gaten hield. 'Hij staat er nu ook,' legde hij rustig aan de kinderen uit, en Ashley hapte naar adem. 'Maar we ondernemen niets. We willen zien wie eventueel met hem komt praten, wie hem aflost en wat ze precies van plan zijn. Als jullie naar buiten gaan, wil ik niet dat jullie naar hem gaan zoeken of kijken. We moeten hem niet afschrikken. Doe gewoon alsof je nergens iets van weet,' zei Ted kalm.

'Stond hij er net ook?' vroeg Ashley, en Ted knikte. Hij kende de auto nu, van de beschrijving van agent Jamison, en wist waar hij stond. Maar hij had net gedaan alsof hij hem niet had gezien. Ted was in zijn eigen auto langsgereden terwijl hij met de jonge agent naast zich kletste en lachte, in een poging te doen overkomen alsof hij een vriend was die zijn zoon meenam op visite. Ze waren best overtuigend. De jonge agent leek van dezelfde leeftijd als haar oudere kinderen en was in wezen niet veel ouder.

'Denkt u dat hij weet dat u agent bent?' vroeg Will hem.

'Ik hoop het niet, maar je weet maar nooit. Misschien wel. Maar ik hoop dat hij voorlopig denkt dat ik een vriend van je moeder ben.' Maar het zou geheid opvallen als ze vier mannen op de zaak zouden zetten. Dit zou Morgan en zijn maten onvermijdelijk alarmeren. Als dat eenmaal het geval was, zou het mes aan twee kanten snijden: de politie verloor het voordeel van haar anonimiteit, maar het waarschuwde de ontvoerders ook om voorzichtig verder te gaan. Ook zou het hen volledig kunnen afschrikken, maar dat achtte Ted onwaarschijnlijk. Ze hadden geen andere keus. Fernanda en haar gezin hadden behoefte aan bescherming. En als het de man voorgoed zou afschrikken, zou dat ook prima zijn. Maar bovenal had ze de aanwezigheid van de politie nodig om haar en haar kinderen te beschermen. Een paar agenten zouden vrouw zijn, wat in eerste instantie als afleiding kon dienen; het zou minder duidelijk maken dat er agenten rondliepen. Maar vroeg of laat zou het feit dat er tweemaal per dag vier volwassenen over de vloer kwamen, die overal met Fernanda en de kinderen naartoe gingen, en die vierentwintig uur per dag bij hen bleven, behoorlijk de aandacht trekken. Ted wist dat ze voorlopig niets anders konden doen. De commandant had ook voorgesteld om een iob voor het huis te zetten, een ongemerkte politiewagen met een agent in burger. Maar Ted vond niet dat ze er een nodig hadden, en Morgan en een agent die elkaar vanuit geparkeerde auto's aanstaarden, kwam zelfs op hem absurd over. Het plaatselijke politiebureau zou alle agenten op de hoogte stellen, en dat zou voor het moment voldoende zijn.

Toen het gesprek afgelopen was, was ook de jonge agent klaar met zijn voorbereidingen. Hij had een stuk keukenrol op tafel gelegd met zijn uitrusting erop. Zijn koffertje lag open, en twee volle doosjes met inkt lagen naast de gootsteen. Het ene had zwarte inkt, het andere rode. Ted vroeg hun bij de gootsteen te komen staan, en riep Will als eerste naar voren.

'Waarom wilt u onze vingerafdrukken hebben?' vroeg Sam nieuwsgierig. Hij was net groot genoeg om te zien wat Will en de agent aan het doen waren. Het was een kunst op zich toen hij Wills vingers vakkundig van links naar rechts op het inktkussen drukte en vervolgens over een stuk papier rolde, waarop nu alle vingers van zijn hand afgedrukt stonden. Hij rolde ze, om zich ervan te verzekeren dat ze duidelijk waren, en Will was verbaasd toen hij zag dat de inkt zijn vingers niet vies maakte. Eerst deden ze de rode en vervolgens de zwarte. Will begreep waarom ze de vingerafdrukken namen, evenals Ashley en Fernanda, maar niemand wilde het Sam uitleggen. Het was voor het geval een van hen ontvoerd werd - of vermoord. Met de vingerafdrukken kon hun lichaam geïdentificeerd worden. Geen fijne gedachte.

'De politie wil gewoon weten wie je bent, Sam,' antwoordde Ted alleen maar. 'Er zijn veel manieren om daar achter te komen, en deze manier werkt. Je vingerafdrukken blijven je hele leven hetzelfde.' Het was een stukje informatie dat hij niet nodig had, maar het hielp wel. Ashley was de volgende, daarna haar moeder en ten slotte Sam. Zijn vingerafdrukken leken klein op het papier.

'Waarom zwart én rood?' vroeg Sam toen de rechercheur zijn vingerafdrukken nog een keer nam.

'De zwarte zijn voor de politie,' legde Ted uit, 'de rode voor de fbi. Zij willen altijd hipper zijn dan wij.' Hij glimlachte naar hem, terwijl de anderen toekeken. Ze stonden dicht bij elkaar, alsof ze daar kracht uit putten, en Fernanda torende als een kloek boven hen uit.

'Waarom vindt de fbi rood zo mooi?' vroeg Fernanda.

'Gewoon om anders te zijn, denk ik,' antwoordde de jonge agent. Er was geen echte reden voor. Maar vingerafdrukken in het rood waren altijd van de fbi.

Zodra hij klaar was met de vingerafdrukken pakte hij een schaartje en wendde zich met een voorzichtige glimlach tot Sam. 'Mag ik een plukje van je haar, makker?' vroeg hij beleefd. Sam keek hem met grote ogen aan.

'Waarom?'

'Via haren kunnen we veel over mensen te weten komen. Zoiets noemen we een dna-match.' Om die informatie zat niemand te springen, maar ze hadden geen keus.

'U bedoelt voor als ik ontvoerd word?' Sam keek angstig, en de man aarzelde even, waarna Fernanda tussenbeide kwam.

'Ze willen het gewoon graag, Sam. Ik ga ook een plukje geven.' Ze pakte de schaar van de man over, knipte een plukje haar van Sams hoofd, daarna van zichzelf en vervolgens van haar andere kinderen. Ze deed er zo luchtig mogelijk over en vond het minder onheilspellend overkomen als zij de plukjes afknipte in plaats van een vreemde. Kort daarna liepen de kinderen naar boven, terwijl ze zachtjes met elkaar praatten. Sam wilde bij haar blijven, maar Will greep zijn hand en zei dat hij met hem wilde praten. Hij besefte dat zijn moeder en Ted moesten bespreken wat er allemaal aan de hand was en schatte correct in dat Sam daar bang van kon worden. Er gebeurde momenteel veel in hun leven, en er was al veel gebeurd de laatste tijd. Fernanda wist dat hun leven na middernacht drastisch zou veranderen, wanneer er dag en nacht vier bewapende agenten in huis waren.

'We hebben ook foto's van ze nodig,' zei Ted zacht tegen Fernanda nadat de anderen de kamer hadden verlaten. 'En een beschrijving: lengte, gewicht, opvallende kenmerken, alle informatie die u ons kunt geven. Maar het haar en de vingerafdrukken zullen al helpen.'

'Maakt dit allemaal nu echt verschil als ze ontvoerd worden?' Ze vond het zelfs vreselijk om hem dat te vragen, maar ze moest het weten. Het enige waaraan ze op het moment kon denken, was aan hoe het zou zijn als een van haar kinderen werd gekidnapt. Het was zo beangstigend dat ze de gedachte eraan niet lang kon vasthouden.

'Het kan groot verschil maken, vooral met zo'n jong iemand als Sam.' Hij wilde haar niet vertellen dat kinderen van die leeftijd soms ontvoerd werden en pas tien jaar later weer opdoken, terwijl ze een nieuw leven leidden met andere mensen, nadat ze gevangen waren gehouden in een ander land of een andere staat. Vingerafdrukken en haren zouden de autoriteiten helpen hen te identificeren - dood of levend. In het geval van Will of Ashley zouden de omstandigheden die hen ertoe zouden brengen om haar of vingerafdrukken te vergelijken veel onheilspellender zijn. En in dit geval, waarin het om een losprijs ging, zouden deze kinderen niet in een ander leven verdwijnen. Ze zouden worden gepakt, vastgehouden en hopelijk teruggestuurd na betaling van het geld. Het enige waarop Ted kon hopen als dit zou gebeuren, was dat niemand gewond zou raken en dat de ontvoerders de kinderen in leven zouden houden. Hij zou alles doen wat in zijn vermogen lag om een ontvoering te voorkomen. Maar ze moesten op alles voorbereid zijn, en het was belangrijk dat ze de haren en vingerafdrukken hadden. Hij vroeg Fernanda om hem de rest van de informatie zo snel mogelijk te geven, en even later vertrokken ze.

Daarna zat ze alleen met een lege pizzadoos voor zich in de keuken en staarde in het niets, en ze vroeg zich af hoe dit allemaal had kunnen gebeuren en hoe snel het voorbij kon zijn. Het enige waarop ze nu kon hopen, was dat de mannen die mogelijk tegen haar samenzwoeren zouden worden opgepakt. Ze had nog steeds haar twijfels, hoopte dat het allemaal verbeelding was en niet iets wat echt zou gebeuren. Het vooruitzicht was zo beangstigend dat als ze zichzelf had toegestaan om er te lang over na te denken, ze hysterisch zou zijn geworden en haar kinderen nooit meer het huis uit had laten gaan. Ze deed haar uiterste best om rustig te blijven en hen niet onnodig bang te maken. Ze vond dat het haar best goed afging totdat ze een lege pizzadoos in de koelkast legde, sinaasappelsap in haar thee schonk en de schone handdoeken in de vuilnisbak gooide.

'Oké, rustig blijven,' zei ze hardop tegen zichzelf. 'Alles komt goed.' Maar terwijl ze de handdoeken op de juiste plek legde, zag ze dat haar handen trilden. Het was allemaal te beangstigend om voor te stellen, en ze moest ineens aan Allan denken en wilde dat hij er was. Ze vroeg zich af wat hij gedaan zou hebben. Ze had het gevoel dat hij het allemaal veel competenter en koelbloediger zou hebben aangepakt dan zij.

'Gaat het, mam?' vroeg Will toen hij de keuken inliep om ijs te pakken, precies toen zij op het punt stond naar boven te gaan.

'Naar omstandigheden wel,' zei ze eerlijk met een vermoeide blik. Het was een uitputtende dag geweest. 'Ik vind het allemaal maar niets.' Ze ging naast hem aan tafel zitten terwijl hij zijn ijs opat.

'Wil je nog steeds dat ik op kamp ga?' vroeg hij bezorgd, en ze knikte.

'Ja, lieverd.' Ze wenste dat Sam met hem mee kon gaan. Liever zou ze geen van haar kinderen samen met haar in het huis laten wachten op de nare dingen die komen gingen. Maar Sam was te jong, en ze zou hem dicht bij zich houden. Ted had voorgesteld dat ze zo weinig mogelijk naar buiten zouden gaan. Het idee van haar in een auto vond hij niet prettig. Ze zou dan gemakkelijk in een hinderlaag kunnen worden gelokt. Ze hadden het er al over gehad of de agenten met haar in de auto zouden meerijden, of haar zouden volgen. Ted had hen het liefst bij haar in de auto; Rick en de commandant wilden dat ze haar zouden volgen. Het ging hem erom dat ze dan levend aas zou zijn. Daarom had Ted voorgesteld om als het even kon binnen te blijven.

Fernanda belde die avond de familie met wie Ashley naar Tahoe zou gaan en legde de situatie uit, in strikt vertrouwen. Ze leefden met haar mee en verzekerden haar dat ze goed op Ashley zouden passen, en ze bedankte hen. Ze begrepen dat de hulpsheriffs elkaar zouden afwisselen bij het bewaken van Ashley en zeiden dat ze zich meer op hun gemak voelden nu ze wisten dat er iemand was om Ashley te beschermen. Noch Ted noch Rick geloofde dat ze in Tahoe achtervolgd zou worden, maar ze vonden het allebei een goed idee om voorzichtig te zijn. Fernanda was opgelucht nu ze wist dat ze daar veilig zou zijn.

Fernanda lag die avond al in bed toen de deurbel ging en de vier agenten tegelijk arriveerden. Peter Morgan was toen al naar huis gegaan en had hen niet zien komen. Hij kende nu haar gebruikelijke routine en wist dat ze rond die tijd in bed lag. Meestal vertrok hij om halftien of tien uur, zelden later, behalve wanneer zij of de kinderen naar de film gingen. Maar die avond was hij vroeg weggegaan. Ze was de hele avond met haar kinderen thuis gebleven, en hij was teruggereden naar zijn hotel. Dat het bijna voorbij was, vond hij best jammer. Hij vond het fijn om te weten dat hij dicht bij haar en de kinderen was en vond het heerlijk om zich voor te stellen wat ze aan het doen waren, wanneer hij van tijd tot tijd via de ramen een glimp van hen opving.

Fernanda overwoog die avond om Jack Waterman te bellen en hem te vertellen wat er aan de hand was, maar ze was te moe en het klonk te dwaas. Wat moest ze hem vertellen? Dat een stelletje criminelen een dossier over hen had en dat een van hen al weken in een geparkeerde auto voor hun huis stond? En dan? Er was nog steeds geen concreet bewijs dat iemand hen wilde ontvoeren, alleen maar talloze verdenkingen. Het klonk krankzinnig, dat vond zelfs zij. Bovendien was er niets wat hij kon doen. Ze vond dat ze een paar dagen moest wachten voordat ze hem zou inlichten. Hij had al genoeg narigheid met haar meegemaakt over het geld, en Sam en zij zouden hem dat weekend sowieso zien. Hij zou hen de dag nadat Ashley naar Tahoe was vertrokken, meenemen naar Napa. Er was nog genoeg tijd om het Jack dan te vertellen, dus ze belde hem niet.

De agenten die om middernacht arriveerden, waren bijzonder beleefd. Nadat ze het huis geïnspecteerd hadden, besloten ze om in de keuken te gaan zitten. Er was koffie en eten. Ze bood aan om boterhammen voor hen te smeren, maar ze lieten haar weten dat dat niet nodig was. Wel bedankten ze haar voor haar vriendelijkheid, waarna ze zich installeerden.

Het waren vier mannen, twee van de politie, twee van de fbi, zoals Ted haar had verteld, en ze zaten met elkaar te kletsen terwijl zij koffie voor hen zette. Ze wisten dat het alarm aan stond, en ze liet hun zien hoe het werkte. Twee van hen trokken hun jas uit, waarna haar blik op hun wapens in hun schouderholster en riem viel. Ineens leek het wel alsof ze verwikkeld was in een of andere verzetsbeweging, of onderduikactie, omringd door guerrilla's. Door het zien van hun wapens voelde ze zich beschermd en kwetsbaar tegelijk. Hoe vriendelijk ze ook waren, hun aanwezigheid in huis deed onheilspellend aan. En net toen ze naar boven wilde gaan, ging de deurbel. Twee agenten holden snel de keuken uit en liepen naar de voordeur. Ze was verrast om Ted even later in de hal te zien staan.

'Is er iets?' vroeg ze hem terwijl ze haar hart uit paniek sneller voelde kloppen. Of misschien was er voor een keer eens goed nieuws. Ze besefte meteen dat hij haar gebeld zou hebben als het goed nieuws was geweest.

'Nee, niets aan de hand. Ik was op weg naar huis en wilde even kijken hoe het hier ging.' De mannen waren intussen weer naar de keuken gelopen. Ze wist dat ze tot de volgende middag zouden blijven. De volgende ploeg zou dan weer tot middernacht blijven, wat betekende dat haar kinderen de volgende ochtend met gewapende mannen aan de keukentafel zouden ontbijten. De onheilspellende situatie deed haar denken aan The Godfather. Het enige verschil was dat dit haar leven was en geen film. En als het al een film was geweest, was het wel een heel slechte. 'Gedragen de mannen zich een beetje?' vroeg Ted terwijl hij haar aankeek. Ze zag er zo moe uit dat hij gewoon vriendschappelijk zijn armen om haar heen wilde slaan, maar dat deed hij niet.

'Ze zijn heel aardig voor me,' zei ze met een benepen stemmetje, en hij vroeg zich af of ze had gehuild. Ze zag er zo moe en bang uit, hoewel hij eerder onder de indruk was geweest van haar kalmte in aanwezigheid van de kinderen.

'Dat is ook de bedoeling.' Hij glimlachte naar haar. 'Ik wil me niet opdringen; u zult wel doodop zijn. Ik wilde alleen even bij hen kijken en mijn gezicht laten zien. Dat kan nooit kwaad. Als u problemen met ze hebt, bel me dan.' Hij sprak over de mannen alsof het zijn kinderen waren, en in sommige opzichten waren ze dat ook. Veel van de mannen en vrouwen die voor hem werkten, waren nog jong. Hij had ook gevraagd om een aantal vrouwelijke agenten. Hij dacht dat het gemakkelijker en minder beangstigend voor Fernanda en de kinderen zou zijn. Maar de eerste ploeg bestond alleen uit mannen, die rustig in de keuken zaten te praten, terwijl Ted en Fernanda in de hal stonden. 'Houdt u het nog een beetje vol?'

'Min of meer.' Het was een enorme druk om te moeten wachten tot er iets gebeurde.

'Hopelijk is het snel achter de rug. We pakken die jongens op zodra ze een fout begaan. Dat doen ze altijd; dan overvallen ze bijvoorbeeld een slijterij vlak voordat ze iets veel belangrijkers moeten doen. U moet niet vergeten dat al deze jongens in de gevangenis hebben gezeten, wat betekent dat ze niet erg succesvol waren in wat ze hiervoor hebben uitgespookt. We rekenen op die factor om ons te helpen. Sommigen willen zelfs graag gepakt worden. Het is moeilijk om buiten de hekken van de gevangenis te overleven en op een eerlijke manier geld te verdienen. Ze gaan liever terug naar de gevangenis, waar ze drie maaltijden per dag krijgen en een dak boven hun hoofd hebben, met dank aan de belastingbetaler. We laten jou of de kinderen niets overkomen, Fernanda.' Het was de eerste keer dat hij haar bij haar voornaam noemde en haar tutoyeerde, en ze glimlachte naar hem. Door alleen maar naar hem te luisteren voelde ze zich wat beter. Hij was kalm en geruststellend. 'Het is gewoon zo eng. Het is vreselijk om aan zulke mensen te denken, die ons pijn willen doen. Dank voor alles wat je voor ons doet,' zei ze oprecht.

'Het ís ook vreselijk en eng. En je hoeft me niet te bedanken. Wat ik doe, is waar ik voor betaald word.' Ze kon wel merken dat hij goed was in wat hij deed en ze was ook onder de indruk geweest van Rick Holmquist, en van de man die de vingerafdrukken zo voorzichtig had genomen en zelfs van de vier mannen in haar keuken. Ze straalden allemaal rust en deskundigheid uit.

'Het lijkt net een film,' zei ze met een bedroefde glimlach terwijl ze op de trap onder de Venetiaanse kroonluchter ging zitten, en hij naast haar plaatsnam. Ze fluisterden als twee kinderen in het donker. 'Ik ben blij dat Will morgen vertrekt. Ik zou willen dat ik ze allemaal uit huis kon krijgen, niet alleen Will en Ash. Dit is heel angstig voor Sam.' Voor haar ook, en dat wist Ted.

'Ik zat vanavond ergens aan te denken. Wat dacht je van een onderduikadres? Is er een plek waar jij en Sam een paar dagen naartoe zouden kunnen gaan? Het hoeft niet meteen. Het plan dat we nu hebben om jullie te beschermen werkt prima. Maar voor als een informant ons bijvoorbeeld vertelt dat ze meer mannen hebben toegevoegd, of als we informatie ontvangen dat de boel uit de hand kan lopen. Het zou ergens moeten zijn waar niemand je zou zoeken, waar we jullie kunnen wegtoveren en verbergen.'

In sommige opzichten zou het veel gemakkelijker zijn dan haar in de stad te beschermen, hoewel een van de grote voordelen van de stad was dat het hun maar een paar minuten zou kosten om assistentie en mankracht op te roepen bij een aanvals- of gijzelsituatie. Hoeveel mannen haar ook in een hinderlaag lokten, de politie en de fbi zouden binnen enkele minuten versterking hebben van de omringende politiestations. Dat was een belangrijke factor, maar Ted vond het altijd prettig om een reserveplan te hebben. Fernanda schudde haar hoofd in antwoord op zijn vraag.

'Ik heb al onze andere huizen verkocht.' Het deed hem weer denken aan het ongelooflijke verhaal dat ze hun die middag had verteld, over Allan die hun hele fortuin had verloren. Hij kon het nog steeds moeilijk geloven dat iemand zo dom en onbezonnen kon zijn om een half miljard dollar kwijt te raken. Maar blijkbaar was Allan Barnes daarin geslaagd en had hij zijn vrouw en kinderen letterlijk zonder een rooie cent achtergelaten.

'Heb je vrienden of familie bij wie je kunt logeren?' Weer schudde ze haar hoofd. Ze kon niemand bedenken. Met geen enkele vriendin had ze nog een hecht genoeg contact om zich op zo'n manier aan op te dringen. En familie had ze niet.

'Ik zou het vreselijk vinden om anderen in gevaar te brengen,' zei ze peinzend, maar er was sowieso niemand tot wie ze zich kon wenden, en al helemaal niet iemand aan wie ze haar omstandigheden wilde toegeven, noch hun financiële situatie, noch een potentiële ontvoering. Allan was er op een of andere manier in geslaagd om hen van al hun goede vrienden te vervreemden met zijn enorme succes en enorme vertoning van rijkdom waardoor uiteindelijk zelfs goede vrienden zich ongemakkelijk waren gaan voelen en het hadden laten afweten. En tijdens zijn val van de top naar beneden wilde hij niet dat iemand ervan wist. De enigen die nog over waren na zijn dood waren kennissen die ze niet in vertrouwen wilde nemen. En Jack Waterman, hun oude vriend en advocaat. Ze was van plan hem dit weekend te vertellen wat er gaande was, maar ook hij had geen onderduikadres voor haar. Hij verbleef zo nu en dan tijdens weekenden in Napa en had een klein appartement in de stad.

'Het zou je goed doen om hier weg te zijn,' zei Ted nadenkend.

'Sam en ik zouden dit weekend een dagje naar Napa gaan. Maar het begint erop te lijken dat dat te ingewikkeld is om te organiseren, tenzij de politie met ons meegaat.' En dat zou niet erg prettig zijn voor haar, Jack of Sam, opeengepakt in één auto.

'Laten we afwachten wat er daarvoor gebeurt,' zei Ted, en ze knikte.

Daarna liep hij de keuken in om bij zijn mannen te kijken. Hij praatte een poosje met hen en vertrok om één uur. Fernanda liep langzaam terug naar haar slaapkamer. Het was een eindeloze dag voor haar geweest. Ze nam een lang, heet bad en wilde net naast Sam in bed klimmen toen ze een man langs haar kamer zag lopen. Ze schrok zich rot en stond trillend in haar nachthemd naast het bed, terwijl de man in de deuropening verscheen. Het was een van de politieagenten, die zichtbaar zijn wapens droeg terwijl ze hem in haar nachtkleding aanstaarde.

'Ik loop gewoon mijn ronde,' zei hij geruststellend. 'Gaat het?'

'Ja, dank u,' zei ze beleefd. Hij knikte en liep weer naar beneden, waarna ze nog altijd trillend in bed stapte. Het was heel vreemd om hen in huis te hebben. Terwijl ze langzaam in slaap viel, klemde ze zich aan Sam vast en droomde van mannen die met getrokken pistool rond haar huis renden. Ze zat in een film. Het was The Godfather. Marlon Brando was er. En Al Pacino. En Ted. En al haar kinderen. En terwijl ze dieper in slaap viel, zag ze Allan op haar aflopen. Het was een van de weinige keren sinds zijn dood dat ze van hem droomde, en ze herinnerde het zich levendig in de ochtend.

14

Toen Will en Sam de volgende dag naar beneden kwamen om te ontbijten, stond Fernanda bacon en eieren te bakken voor de vier agenten aan haar keukentafel. Ze zette hun borden voor hen neer, en Will en Sam gingen tussen hen in zitten. Ze zag dat Sam geboeid naar hun wapens zat te staren.

'Zitten er echte kogels in?' vroeg hij aan een van de mannen, en de politieagent glimlachte naar hem en knikte, terwijl Fernanda ontbijt voor haar kinderen klaarmaakte. Het leek uiterst surrealistisch om vier zwaarbewapende mannen met haar kinderen te zien ontbijten. Ze voelde zich net een gangsterliefje.

Sam wilde pannenkoeken, Will eieren en bacon zoals de mannen, dus bakte ze allebei. Ashley was nog niet op en lag boven te slapen. Het was nog vroeg. Will moest de bus van tien uur halen, en ze had het er al met de agenten over gehad of ze met hem mee mocht om hem uit te zwaaien. Dat hadden ze een slecht idee gevonden, want het zou te veel aandacht vestigen op het feit dat hij wegging. Als iemand haar inderdaad schaduwde, was het beter dat ze thuisbleef bij de andere kinderen. Een van de agenten zou Will naar de bus brengen. Hij had voorgesteld dat Will in de garage al op de achterbank van de auto zou gaan liggen, zodat niemand hem zag vertrekken. Het was een beetje overdreven, maar ze begreep dat het verstandig was. Dus kuste ze hem om halftien in de garage gedag. Hij ging op de achterbank liggen, en even later reed de agent de garage uit, zo op het oog alleen. Hij had Will opgedragen pas overeind te komen als ze een paar straten verder waren, en vervolgens kletsten ze onderweg naar de bus. Hij zette Will met zijn tas en hockeystick op de bus, wachtte tot het voertuig wegreed en wuifde hem na alsof het zijn eigen zoon was. Een uur later was hij weer terug in het huis.

Peter stond voor het huis geparkeerd en zag een man Fernanda's auto de garage in rijden. Hij had hem er eerder die ochtend uit zien rijden, maar hem de nacht ervoor niet zien arriveren, omdat de nachtploeg was aangekomen toen hij al was vertrokken. Dit was de enige man die hij hier tot dusver had gezien. Peter was een beetje verbaasd om daar zo vroeg een man te zien. Dat had hij nog niet eerder meegemaakt. Het kwam niet eens bij hem op dat het een politieagent kon zijn. Niets leek chaotisch of ongewoon. Peter zelf was een beetje verbaasd toen hij besefte dat hij zich aan haar ergerde omdat ze haar kinderen met een man confronteerde. Hij vond het zelf eigenlijk onredelijk, maar hij hoopte dat het gewoon een vriend was die vroeg was gekomen om haar te helpen, en meer niet. De man verliet gewoon het huis rond twaalf uur, en Sam wuifde hem na alsof het een vriend was.

De nieuwe ploeg die 's middags arriveerde, bestond uit twee mannelijke fbi-agenten en twee vrouwelijke politieagenten. Het leek dus net alsof er twee stellen op visite kwamen. Peter zag de andere drie mannen niet via de achterdeur over het terrein van de buren vertrekken. Hij ging die avond weg voordat haar gasten naar huis gingen. Het leek alsof ze eeuwig zouden blijven hangen, en Peter zag geen reden om er nog langer te blijven staan. Hij wist inmiddels alles wat hij over haar moest weten. Verder was hij er bijna zeker van dat ze nooit het alarm aanzette. En als ze dat wel deed, zou Waters de snoeren doorknippen voordat ze naar binnen gingen. Op dit moment was zijn surveillance meer een gewoonte dan een methode om iets nieuws over haar te weten te komen. Hij wist waar ze zoal naartoe ging, wat ze deed, met wie ze wegging en hoelang ze erover deed. Eigenlijk schaduwde hij haar nu alleen nog voor zijn eigen plezier en omdat hij het Addison had beloofd. Het was voor hem geen straf. Hij vond het heerlijk om dicht bij haar te zijn en naar haar met haar kinderen te kijken. Maar het had weinig zin om daar te blijven zitten terwijl zij de hele dag twee stellen op visite had. Ze hadden er minzaam en vriendelijk uitgezien toen ze in één auto arriveerden, pratend en lachend. Ted had hen persoonlijk uitgekozen en hun verteld wat ze moesten aantrekken, zodat ze ook echt op vrienden leken. En hoewel Peter haar nog niet eerder gasten had zien ontvangen, leek ze zo blij toen ze hen verwelkomde dat het geen seconde bij hem was opgekomen dat het fbi- en politieagenten waren. Eigenlijk was er niets wat hem erop attendeerde dat de sfeer was veranderd. Hij voelde zich zo ontspannen dat hij die avond vroeg vertrok, nog voordat de visite wegging. Hij was moe, en er was niets te zien. Op het begroeten van haar gasten na hadden Fernanda en haar kinderen het huis de hele dag niet verlaten. Hij had Sam in zijn kamer voor het raam zien spelen, en Fernanda in de keuken voor haar vrienden zien koken.

De volgende dag was zijn laatste observatiedag. Carlton Waters, Malcolm Stark en Jim Free bleven die nacht bij hem slapen. Hij moest die ochtend nog een paar dingen voor hen kopen, waardoor hij pas laat bij Fernanda aankwam. Ashley was al met haar vrienden naar Tahoe vertrokken, en de ploeg was veranderd. Door stom geluk zag hij de agenten van de vorige ploeg om twaalf uur niet vertrekken en de nieuwe niet arriveren, allemaal weer via de achterdeur. En toen hij die avond om tien uur voor de laatste keer - met pijn in zijn hart - wegreed, had hij er geen idee van dat er iemand bij haar in huis was. Die dag had hij Fernanda of haar kinderen helemaal niet gezien. Hij vroeg zich af of ze moe was van de avond ervoor, toen ze bezoek had gehad, of dat ze het gewoon druk had. Omdat de kinderen zomervakantie hadden, hoefden ze nergens naartoe, en hij vermoedde dat ze lekker lui van hun vakantie genoten. Overdag zag hij haar door de ramen, en hij had onlangs opgemerkt dat ze tegenwoordig 's nachts haar rolgordijnen naar beneden trok. Hij voelde zich altijd eenzaam als hij haar niet kon zien, en toen hij die avond voor de laatste keer wegreed, besefte hij hoe hij haar zou missen. Dat deed hij nu al. Hij hoopte dat hij haar op een dag weer zou zien. Hij kon zich niet meer voorstellen hoe zijn leven eruitzag zonder haar. Het stemde hem verdrietig. De gedachte aan wat ze haar zouden aandoen, maakte hem nog altijd misselijk. En omdat hij er vaak aan dacht, werd zijn aandacht afgeleid van enig besef dat zij en de kinderen beschermd werden. Hij besprak dit niet met Addison, omdat hij zich er totaal niet van bewust was. Hij had geen ervaring met het schaduwen van mensen.

Uiteindelijk dwong hij zichzelf niet langer te denken aan wat het haar zou doen als zijn kompanen een van haar kinderen of alledrie zouden ontvoeren. Hij stond zichzelf niet toe er nog langer bij stil te staan en stuurde zijn gedachten naar aangenamere onderwerpen. Maar toen hij die avond terug naar zijn hotel reed, was ze voortdurend in zijn gedachten. Toen hij aankwam, stonden Stark, Waters en Free hem al op te wachten. Ze wilden weten waar hij was geweest. Ze hadden honger en wilden uit eten. Hij wilde niet toegeven hoe moeilijk het voor hem was geweest om bij haar weg te gaan, ook al bestond zijn vertrek alleen maar uit het wegrijden van een parkeerplaats in haar straat. Nooit had hij laten blijken hoe hij haar respecteerde en hoe graag hij haar mocht, noch hoe gesteld hij op de kinderen was geraakt.

Meteen bij terugkomst ging Peter met de mannen uit eten in een tacorestaurant in de Mission, dat hij goed kende en waar hij graag kwam. Alle vier waren ze de dag ervoor bij hun reclasseringsambtenaar geweest, en omdat ze zich nu een keer in de twee weken moesten melden, zou niemand doorhebben dat ze weg waren, totdat ze het land uit waren. Net zoals Addison hem had verzekerd, had Peter hun verzekerd dat Fernanda de losprijs voor haar kinderen snel zou betalen, waarschijnlijk binnen een paar dagen. De drie mannen die het plan zouden uitvoeren, hadden geen reden om hem niet te geloven. Het enige waar ze op uit waren, was hun geld. Ze gaven helemaal niets om haar of haar kinderen. Het maakte hun niet uit wie ze kidnapten of waarom, zolang ze hun geld maar kregen. Ze hadden al honderdduizend in contanten ontvangen. De rest zou uit de losprijs worden betaald. Peter had gedetailleerde instructies van Addison gekregen over waar Fernanda het geld naar moest overmaken. Het moest op vijf ontraceerbare rekeningen op de Caymaneilanden worden gestort, waarna het doorgesluisd zou worden naar twee rekeningen in Zwitserland voor Addison en Peter, en drie in Costa Rica voor de anderen. De kinderen zouden vastgehouden worden totdat het geld er was, en Waters moest haar vanaf het begin waarschuwen dat de kinderen gedood zouden worden als ze de politie inschakelde, hoewel Peter niet van plan was dat te laten gebeuren. Peter zou de losprijs moeten eisen volgens de instructies die Phillip hem al had gegeven.

Een erecode tussen hen was niet nodig. De drie anderen kenden Phillip Addisons identiteit nog steeds niet, en als een van hen de ander verlinkte, zouden ze niet alleen hun aandeel verliezen, maar het met de dood moeten bekopen, en daar waren ze zich allemaal van bewust. Al met al leek het een feilloos plan. Peter zou de volgende ochtend het hotel verlaten, terwijl de anderen de kinderen zouden grijpen en die naar het gehuurde huis in Tahoe brengen. Hij had al een motelkamer in Lombard gereserveerd onder een valse naam. Het enige contact tussen Peter en de andere drie mannen zou zijn tijdens het diner de avond voor de ontvoering en de logeerpartij in zijn hotelkamer. Ze hadden slaapzakken meegenomen, die ze op de grond hadden gelegd, en de volgende ochtend stond Peter vroeg op, kleedde zich aan en ging de kamer uit tegelijk met hen, maar onafhankelijk van elkaar. Het busje was volgetankt en stond klaar bij de garage. Hoe laat ze precies tot actie zouden overgaan, wisten ze nog niet. Ze zouden eerst even toekijken en toeslaan als alles nog rustig was in huis. Er was geen vast tijdschema en ook geen haast. Peter arriveerde in zijn motel in Lombard toen zij bij de garage aankwamen. Hij had zijn andere hotelkamer ook aangehouden om geen argwaan te wekken. Alles was klaar. Ze hadden de golftassen met de machinegeweren uit de auto in het busje geladen. Er lag touw en tape en een schrikbarende hoeveelheid munitie klaar. Op weg naar de garage hadden ze inkopen gedaan, en ze hadden genoeg om een aantal dagen door te komen. Ze verwachtten niet dat het lang zou duren en maakten zich geen zorgen over eten voor de kinderen. Hopelijk, vanuit hun gezichtspunt gezien, zouden ze niet lang genoeg bij hen zijn om zich er veel zorgen over te hoeven maken. Ze hadden pindakaas, jam en brood voor de kinderen gekocht en melk. De rest van de boodschappen was voor henzelf en bestond uit rum, tequila, liters bier, blikvoer en diepvriesmaaltijden, omdat geen van hen zin had om te koken. In de gevangenis hadden ze dat ook nooit hoeven doen.

Het was de derde dag met politie en fbi in huis toen Fernanda Jack Waterman vroeg in de ochtend belde om te zeggen dat zij en Sam griep hadden en niet mee konden naar Napa. Ze wilde nog steeds met hem praten over wat er gaande was, maar het was op het moment een gekkenhuis, en het leek nog steeds te onwerkelijk. Hoe kon ze de mannen die in haar woonkamer bivakkeerden en gewapend aan haar keukentafel zaten, in vredesnaam verklaren? Ze voelde zich er behoorlijk stom door, vooral als zou blijken dat het allemaal onnodig was geweest. Ze hoopte dat ze hem er nooit over hoefde te vertellen. Jack vond het jammer dat ze allebei door griep waren geveld en bood aan om onderweg naar Napa langs te komen, maar ze zei dat ze zich nog veel te lamlendig voelden en hem niet wilden aansteken.

Daarna stopte ze Sam in. Hij lag bij haar in bed, en ze zette een film op. Ze had inmiddels al ontbijt voor de vier mannen gemaakt, en Sam kroop lekker tegen haar aan met zijn hoofd op haar schouder. Plotseling hoorde ze beneden een vreemd geluid. Het alarm stond niet aan en dat was ook niet nodig met twee politieagenten en twee FBI-agenten in huis. Met al die getrainde mensen en hun wapens in de buurt leek het alarm overbodig, dus had ze het de avond daarvoor niet aangezet, eigenlijk al niet meer sinds ze in haar huis waren. Ted had haar gewaarschuwd dat het anders per ongeluk zou kunnen afgaan door de bewegingen van de mannen die via de achterdeur voortdurend in- en uitliepen om de boel buiten te inspecteren. Het klonk alsof er in de keuken iets was gevallen, een stoel of iets dergelijks. Ze maakte zich er geen zorgen over en dommelde met Sam op haar schouder langzaam in. Geen van beiden sliep 's nachts goed, en soms was het gemakkelijker om overdag een beetje te soezen, zoals Sam nu deed, lekker tegen haar aan.

Opeens hoorde ze gesmoorde geluiden en voetstappen op de trap. Ze vroeg zich af wat er aan de hand was en ging ervan uit dat ze naar boven kwamen om te controleren of alles in orde was, maar ze had geen zin om op te staan en Sam uit zijn slaap te halen. Ineens stormden er drie mannen met bivakmutsen de slaapkamer binnen en gingen aan het voeteneinde van haar bed staan met M16-machinegeweren met dempers op hen gericht. Toen Sam hen zag, schoten zijn ogen wijd open, en hij verstijfde in haar armen, terwijl een van de mannen op hen afliep. Sams ogen waren groot van angst, net als die van Fernanda, die bad dat de mannen hen niet zouden neerschieten. Zelfs met haar ongeoefende oog wist ze dat ze een machinegeweer droegen.

'Geen paniek, Sam... geen paniek...' zei ze zachtjes met trillende stem, niet eens beseffend wat ze zojuist had gezegd. Ze had geen idee waar de agenten waren, maar ze waren nergens te bekennen, en er klonk ook geen geluid van beneden. Ze klemde Sam tegen zich aan en ging helemaal tegen de achterwand van het bed zitten, alsof dat haar en Sam van de mannen kon redden, waarna een van hen Sam zonder iets te zeggen uit haar armen trok. Ze schreeuwde het uit. 'Neem hem alstublieft niet mee,' smeekte ze jammerlijk. Het moment dat ze gevreesd hadden was gekomen, en het enige wat ze kon doen was smeken. Ze snikte onbeheerst, terwijl één man een machinegeweer op haar richtte en een andere Sams handen met tape vastbond en een stuk tape over zijn mond plakte. Haar zoon staarde haar met een verwilderde blik van hulpeloze angst aan. 'O mijn god!' schreeuwde ze toen twee van hen Sam in een canvaszak propten alsof hij wasgoed was, zijn handen en voeten vastgebonden. Er klonk doodsbang gekreun van Sam, en gegil van haar, terwijl de man die het dichtst bij haar stond, haar haren met één hand zo snel naar achteren trok dat het voelde alsof hij ze uit haar schedel trok.

'Als ik je nog één keer hoor, vermoorden we hem, en dat zou je toch niet willen?' Ze kon merken dat hij krachtig gebouwd was, gekleed in zijn ruwe jack, een spijkerbroek en werkschoenen. Er stak een pluk blond haar uit zijn bivakmuts. Een van de andere mannen was nog steviger en sloeg de canvaszak over zijn schouder. Fernanda durfde zich niet te verroeren uit angst dat ze Sam zouden vermoorden.

'Neem mij ook mee,' zei ze met bevende stem, maar de twee mannen antwoordden niet. Ze volgden bevelen op en hadden duidelijk opgedragen gekregen haar niet mee te nemen. Ze moest achterblijven om de losprijs te betalen. Er was niemand anders die dat kon doen. 'Alstublieft... alstublieft... doe hem geen kwaad,' smeekte ze hun terwijl ze zich op haar knieën liet vallen en de drie mannen de kamer uit renden, de trap af, met Sam in de zak. Ze stond op en rende de trap af, achter hen aan. Ineens zag ze overal bloederige voetafdrukken.

'Als je de politie of wie dan ook inlicht, maken we hem af.' Ze knikte begrijpend naar de man die had gesproken met een stem die gesmoord klonk door de bivakmuts.

'Waar is de deur naar de garage?' vroeg een van de mannen haar, en ze zag dat zijn broek en zijn handen onder de bloedvlekken zaten. Ze had geen schoten gehoord. Het enige waaraan ze kon denken was Sam, terwijl ze naar de deur naar de garage wees. Eén van de mannen hield zijn machinegeweer op haar gericht en een andere gooide Sam naar de derde. Die sloeg de zak met Sam over zijn schouder. Er klonk geen geluid, en ze zag geen beweging, maar ze wist dat hij door niets wat ze hem tot nog toe hadden aangedaan had kunnen sterven. De zwaarste van het stel sprak opnieuw tegen haar. Ze waren al in de kamers van Will en Ashley geweest voordat ze de hare waren binnengestormd, maar hadden hen daar niet aangetroffen.

'Waar zijn de andere twee?'

'Weg,' antwoordde ze, en ze knikten en renden de trap aan de achterkant af, terwijl ze zich afvroeg waar de agenten waren.

De ontvoerders hadden hun busje met de achterkant tegen de garage geparkeerd, maar niemand had hen dat zien doen. Ze hadden er onschuldig uitgezien toen ze arriveerden - gekleed als werklui - waren naar achteren gelopen, hadden met behulp van een handdoek een raam ingeslagen, de deur opengemaakt en waren naar binnen geklommen. Vlak daarvoor hadden ze het alarm onklaar gemaakt en de snoeren doorgesneden. Het was een vaardigheid die ze door de jaren heen hadden ontwikkeld en goed kenden. Niemand had iets gezien, en ook nu zag niemand iets. Ze duwden de garagedeur open om bij hun busje te komen en trokken de achterklep open om Sam erin te gooien. Als ze nu een pistool had gehad, zou ze geschoten hebben, maar zoals het er nu voorstond kon ze niets anders doen dan toekijken. Ze durfde zelfs haar beschermers niet te roepen, uit angst dat de ontvoerders Sam zouden doden.

De man die de zak met Sam droeg, klom in het busje en sleepte hem naar binnen, waarbij Sam tegen de achterbumper stootte. De anderen gooiden hun wapens erin, renden naar voren en duwden de achterklep dicht. Seconden later reden ze weg, terwijl Fernanda snikkend op de stoep achterbleef. En tot haar afgrijzen hoorde of zag niemand haar. De ramen van het busje waren geblindeerd en tegen de tijd dat de mannen hun bivakmutsen afzetten, waren ze de hoek al om. Ze had zelfs hun nummerbord niet gezien, dacht er pas achteraf aan. Het enige wat ze kon doen, was toekijken terwijl ze er met haar zoon vandoor gingen en bidden dat ze hem niet zouden vermoorden.

Snikkend rende ze terug naar binnen, vloog de trap op, de keuken in over het met bloed besmeurde tapijt in de hal, en daar vond ze de agenten. Ze trof een compleet bloedbad aan. Van een man was de schedel ingeslagen, van een andere was de achterkant van het hoofd er met een machinegeweer af geschoten. Zijn hersenen plakten aan haar keukenmuur. Ze had nog nooit zoiets gruwelijks gezien en was te bang om zelfs maar te huilen. Dit hadden ze haar of Sam ook kunnen aandoen - en dat konden ze nog steeds. De twee fbi-agenten waren in de borst en in het hart geschoten; de ene lag met een gat in zijn rug over de keukentafel, de andere op zijn rug op de keukenvloer. De twee fbi-mannen hadden hun Sig Sauer van .40-kaliber nog in hun hand en de twee politieagenten hun semi-automatisch Glock-geweer van .40-kaliber. Maar niemand had tijd gehad om te vuren voordat de ontvoerders hen neerschoten. Ze waren heel even afgeleid geweest, aan het praten en koffiedrinken, en waren volledig overrompeld. Alle vier waren ze dood. Fernanda rende de keuken uit om iemand te bellen. Ze vond het visitekaartje van Ted en belde zijn mobiele nummer. Ze was zo in paniek dat ze er niet eens aan dacht om het alarmnummer te bellen. Tegelijkertijd herinnerde ze zich de waarschuwing van de ontvoerders dat ze niemand mocht inlichten. Dat leek onmogelijk nu er vier dode agenten op hun naam stonden.

Ted nam meteen op. Hij zat thuis papierwerk te doen en zijn .40-kaliber-Glock schoon te maken, wat hij de hele week al van plan was geweest. Het enige wat hij hoorde toen hij opnam, waren vreemde, kreunende keelgeluiden, als van een gewond wild dier. Ze kon de woorden niet vinden om hem te vertellen wat er was gebeurd en snikte erbarmelijk in de hoorn van de telefoon.

'Wie is dit?' vroeg hij scherp, maar hij was bang dat hij het antwoord al wist. Iets diep vanbinnen zei hem meteen dat het Fernanda was. 'Praat tegen me,' zei hij met krachtige stem, terwijl ze haar kaken op elkaar klemde, naar adem hapte en tussen haar kaken door zuurstof probeerde in te ademen. 'Praat tegen me. Waar ben je?'

'Ze... ze hebben.... hem...' wist ze uiteindelijk uit te brengen, terwijl ze over haar hele lichaam trilde, nauwelijks in staat om te ademen of te spreken.

'Fernanda...' Hij wist het. Zelfs nu ze in doodsangst verkeerde, herkende hij haar stem. 'Waar zijn de anderen?'

Ze wist dat hij zijn mannen bedoelde en kon het hem niet vertellen.

Ze snikte opnieuw onbeheerst. Het enige wat ze nu wilde, was haar zoon terug hebben. Dit was nog maar het begin.

'Dood... allemaal dood,' kon ze nog net uitbrengen. Hij durfde haar niet te vragen of Sam ook dood was, maar dat kon eigenlijk niet. Het zou hun geen goed gedaan hebben als ze hem voor de ogen van hun moeder hadden vermoord. 'Ze zeiden dat ze hem af zouden maken als ik iets zou zeggen...' Ted en zij geloofden hen allebei. 'Ik kom er nu aan.'

Hij verbrak de verbinding zonder meer vragen te stellen, belde de centrale, gaf haar adres door en de waarschuwing geen radio te gebruiken om de pers erbuiten te houden. De oproep werd dan ook in code gedaan. Zijn volgende telefoontje was naar Rick, en hij zei snel dat hij hun persvoorlichter naar Fernanda's huis moest sturen. Ze moesten erachter zien te komen wat er was gezegd, als dat al was gebeurd, om Sam niet in gevaar te brengen. Rick klonk net zo overstuur als Ted en rende met zijn mobiel naar buiten. Ze hingen snel op.

Ted rende het huis uit nadat hij haastig zijn geweer weer in elkaar had gezet en in de holster had geschoven. Hij vergat zelfs de lichten uit te doen. Hij zette een rood zwaailicht op zijn auto, zette het aan en reed zo snel als hij kon naar haar huis. Maar lang voordat hij er was, stond haar straat al vol met politiewagens, zwaailichten en sirenes. Er waren drie ambulances gestuurd, en toen hij enkele minuten later aankwam, stonden er negen politiewagens in haar straat, en nog een die de toegang tot de straat blokkeerde. Terwijl hij uitstapte, kwamen er nog twee ambulances aanrijden, gevolgd door Rick.

'Wat is er in vredesnaam gebeurd?' Rick rende naast hem naar de trappen van de veranda aan de voorkant van het huis. Er was al politie in het huis, maar Ted zag geen teken van Fernanda, noch van de fbi- of politieagenten.

'Dat weet ik nog niet... ze hebben Sam... meer weet ik niet... ze zei "allemaal dood", waarna ik de verbinding heb verbroken en de centrale en jou heb gebeld.' Toen ze het huis binnenstormden, zag Ted het bloed op de trap en het tapijt in de hal, en alsof ze erdoor werden aangetrokken, liepen ze naar de keuken en zagen alles wat Fernanda had gezien. Hoewel ze in hun loopbaan veel gruwelijke dingen hadden gezien, kwam dit hard aan.

'O mijn god,' fluisterde Rick, terwijl Ted in stilte toekeek. Geen van hun vier mannen leefde nog, en hun dood was wreed en afgrijselijk geweest. Dit was het werk van beesten. En dat waren deze mannen. Ted voelde een enorme woede in zich opkomen terwijl hij zich omdraaide en terug de hal in rende om Fernanda te zoeken. Er waren inmiddels twintig agenten in het huis, die allemaal schreeuwden, renden en verdachten natrokken. Ted moest zich een weg langs hen banen, terwijl de persvoorlichter van de fbi het bevel gaf om de media erbuiten te houden. Ted wilde net de trap op rennen toen hij Fernanda op haar knieën in de woonkamer zag zitten. Haar hoofd rustte op het tapijt. Ze was hysterisch toen hij naast haar neerknielde en haar vasthield. Hij bleef haar vasthouden, wiegde haar en zei niets. Haar ogen stonden verwilderd en angstig toen ze hem aankeek en vervolgens tegen hem aanleunde.

'Ze hebben mijn kind... O mijn god... ze hebben mijn kind...' Ze had nooit echt geloofd dat ze het zouden doen, en hij ook niet. Het was te schaamteloos, te wreed en te dwaas. Maar nu hadden ze het gedaan en daarbij ook nog eens vier mannen vermoord.

'We krijgen hem wel terug, dat beloof ik je.' Hij had geen idee of hij die belofte kon nakomen, maar op dat moment zou hij alles hebben gezegd om haar te kalmeren. Twee ambulancebroeders liepen naar binnen en keken naar hem. Hij dacht niet dat ze gewond was, maar ze verkeerde wel in een kritieke toestand, en een van hen knielde naast haar neer en begon tegen haar te praten. Ze leed aan een ernstig trauma.

Ted hielp hen om haar op de bank te leggen en trok eerst haar schoenen uit. Die zaten onder het bloed, dat ze door de hele kamer had verspreid. Het was zonde om het ook nog over de bank te smeren. Intussen wemelde het van de politiefotografen, die foto's en videobeelden van de plaats delict maakten. Het was een afgrijselijke situatie.

Politieagenten persten zich naar binnen, sommigen huilden en allemaal praatten ze, terwijl er een lading fbi-agenten arriveerde. Binnen een halfuur waren forensische experts overal vezels, glas, weefsels, vingerafdrukken en dna-monsters aan het verzamelen voor de onderzoekslaboratoria van de fbi en de politie van San Francisco. Er zaten inmiddels twee onderhandelaars, deskundig op het gebied van kidnap, bij de telefoons klaar, in afwachting van een telefoontje. De algehele stemming was er een van woede.

Het was laat in de middag toen ze weggingen, en Fernanda was intussen naar haar slaapkamer gegaan. Ze hadden de ingang van de keuken afgezet met gele tape, om aan te geven dat het een plaats delict was, die intact, of 'steriel' moest blijven. De meeste politiewagens waren vertrokken.

Er waren weer vier mannen aan haar toegewezen. De commandant was gekomen om de schade op te nemen en had het huis met een geschokte en ontmoedigde blik weer verlaten. Ze hadden de buren niets uitgelegd en alle toegang tot de pers geblokkeerd. De officiële verklaring was dat er een ongeluk had plaatsgevonden. De lichamen werden via de achterdeur naar buiten gedragen, nadat de pers was vertrokken. De politie wist dat er geen publieke verklaring kon worden afgelegd totdat ze de jongen veilig terug hadden. Alles wat naar buiten gebracht zou worden, kon hem verder in gevaar brengen. Er mocht niets uitlekken. 'Even dacht ik,' zei de commandant tegen Ted voordat hij wegging, 'dat je gek was. Nu blijkt dat zij het zijn.' Hij had in jaren niet meer zoiets weerzinwekkends gezien en had Ted meteen gevraagd of Fernanda iets gehoord of gezien had dat hen kon helpen, zoals het nummerbord, of hun bestemming. Maar dat had ze niet. Ze hadden allemaal bivakmutsen gedragen en weinig tot niets gezegd. Bovendien was ze te veel over haar toeren geweest om zelfs maar de details van het busje te kunnen onthouden. Het enige wat ze wisten, was wat ze al eerder wisten: wie de daders konden zijn en wie het brein erachter was. Nieuws was er niet, behalve dat er twee politieagenten en twee fbi-agenten waren omgekomen en een zesjarig jongetje was gekidnapt. Enkele minuten na Fernanda's telefoontje naar Ted waren er rechercheurs naar Peters hotel in de Tenderloin gegaan, maar de baliemedewerker had hun verteld dat hij die ochtend was vertrokken en niet meer was teruggekomen. Peters logés waren via een dienstingang naar buiten gegaan en werden nooit met hem gezien, of in verband gebracht.

De politie hield zijn hotelkamer in de gaten, maar er was geen teken van hem, en Ted wist dat het er ook niet zou komen. Hij was voorgoed verdwenen, hoewel al zijn bezittingen zo te zien nog in de kamer lagen. Er waren gecodeerde opsporingsbevelen uitgevaardigd voor Peter, Carlton Waters en Peters auto. Iedereen wist dat ze extreem voorzichtig te werk moesten gaan om de ontvoerders niet te alarmeren of de jongen in gevaar te brengen.

Carlton Waters en zijn twee vrienden hadden Peter gebeld zodra ze de Bay Bridge overgereden waren en door Berkeley reden. Ze gebruikten het nieuwe nummer dat hij hun had gegeven van zijn splinternieuwe niet-traceerbare mobiele telefoon.

'Er was een probleempje,' zei Waters tegen hem. Hij klonk kalm, maar woedend.

'Wat voor probleempje?' Eén moment was Peter bang dat ze haar of Sam hadden vermoord.

'Je was vergeten te melden dat er vier agenten bij haar in de keuken zaten.' Waters klonk furieus. Ze hadden niet verwacht vier agenten te moeten doden om het kind te pakken te krijgen. Dat hoorde niet bij de deal, en Peter had hen niet gewaarschuwd.

'Wat? Dat kan niet. Ik heb niemand naar binnen zien gaan. Er waren laatst wel een paar vrienden op bezoek, maar verder niet. Er was niemand bij haar.' Hij klonk zeker, maar hij was de avond daarvoor wel voor tien uur vertrokken, dus misschien waren ze daarna wel naar binnen gegaan. Hij vroeg zich af of dat de reden was waarom hij haar de afgelopen paar dagen nauwelijks had gezien. Maar er was niemand die haar had kunnen waarschuwen voor wat er komen ging. Ze had het niet kunnen weten. Er was niets gebeurd, behalve dat Addison voor belastingfraude was opgepakt. Maar niets wat dat betrof had de politie of de fbi kunnen waarschuwen, tenzij hij per ongeluk iets had laten blijken. Peter wist dat hij daar te slim voor was. Hij kon niet bedenken wat er was gebeurd, of wat er was misgegaan.

'Nou, of er nu wel of niet iemand bij haar was, doet nu niet meer terzake, als je begrijpt wat ik bedoel,' zei Waters terwijl hij een pluk pruimtabak uit het raam van het busje spuugde. Stark reed, en Free zat op de achterbank. De jongen lag in de zak achter in het busje, bij hun wapens en boodschappen. Free had een m16 bij zijn voeten liggen en een arsenaal aan handwapens, voornamelijk Rugers en Beretta's van .45-kaliber. Carl had zijn favoriet, een uzi mac-io, een klein volautomatisch machinegeweer, meegenomen, waar hij erg aan gehecht was geraakt en waarmee hij had leren schieten voordat hij de bak in draaide.

'Hebben jullie ze afgemaakt?' vroeg Peter verbijsterd. Dat zou alles ingewikkelder maken, en hij wist dat Addison het niet leuk zou vinden. Zoiets had niet mogen gebeuren. Hij had haar meer dan een maand geobserveerd. Hoe waren er in vredesnaam vier agenten in beeld gekomen? En wie hadden ze in de gaten gehouden? Ineens voelde Peter een koude rilling over zijn rug lopen. Zoals Addison had gezegd, ging voor niets de zon op. Plotseling wist Peter dat hij zijn tien miljoen echt moest verdienen.

Carlton Waters negeerde Peters vraag. 'Je kunt de politie maar beter waarschuwen dat ze niet bekendmaken hoe die mannen omgekomen zijn. Als er iets over in de krant komt te staan, maken we het kind af. Dat heb ik haar ook gezegd, maar misschien kun je hen er nog even aan herinneren. We willen dat alles netjes en geruisloos verloopt totdat het geld binnen is. Als het op de televisie komt, zal elke klootzak in de staat naar ons gaan zoeken. Dat kunnen we er echt niet bij hebben.'

'Dan hadden jullie maar niet vier agenten moeten omleggen. Jezus, wat wil je nu dat ik doe? Je kunt toch niet verwachten dat ik ze stil hou?'

'Je zult gauw iets moeten bedenken. Een halfuur geleden zijn we vertrokken. Als de politie gaat praten, is het binnen vijf minuten op het nieuws.'

Peter wist dat zijn telefoon niet traceerbaar was, maar hij zag het niet zitten om zijn nek uit te steken. Maar hij had geen keus. Waters had gelijk: als de ontvoering op het nieuws kwam, samen met de dood van vier agenten, zou er in de hele staat een zoekactie op touw worden gezet, op elke snelweg, in elke straat, in alle hoeken, en aan elke grens, groter dan alleen voor het ontvoeren van Sam, wat al erg genoeg was. Maar vier agenten ombrengen voegde een totaal nieuwe dimensie toe. Sam leefde nog, en de politie wist dat. Maar nu waren er vier mannen dood. Dat was een heel ander verhaal. Met tegenzin belde Peter een centraal politienummer en vroeg naar een brigadier. Hij wist dat het niet uitmaakte wie hij belde, want degene die de boodschap aannam zou het direct doorgeven aan de juiste persoon. Dus gaf hij door wat Carl hem had gezegd. 'Als er iets over de dode agenten of de ontvoering in het nieuws komt, is de jongen dood,' zei hij, waarna hij ophing. Ted en zijn commandant ontvingen de boodschap twee minuten later. Dat bracht hen in een lastig parket, omdat er twee politiemannen en twee fbi-agenten waren vermoord, maar het leven van een kind werd in de waagschaal gesteld.

De commandant belde de hoofdcommissaris, en uiteindelijk besloten ze de pers te vertellen dat vier mannen tijdens het uitoefenen van hun werk waren omgekomen. Ze zouden zeggen dat er een ongeluk was gebeurd tijdens een bliksemachtervolging. Details zouden op een geschikt moment worden vrijgegeven, om de families de tijd te gunnen hun geliefden in te lichten. Het was het enige wat ze konden doen, en het was de eenvoudigste en zuiverste verklaring voor de dood van vier agenten van twee verschillende instanties. Het zou moeilijk geheim te houden zijn. Maar ze wisten allemaal dat het nodig was, totdat de ontvoerders gevonden waren en het leven van de jongen niet meer in gevaar was. De commandant schreef het persbericht zelf met hulp van de persvoorlichter van de fbi, en Carl Waters hoorde het twee uur later op de radio, terwijl ze op weg waren naar Tahoe. Hij belde Peter en zei dat hij het goed had afgehandeld. Maar intussen stond Peter in zijn motelkamer in Lombard voor een serieus dilemma. De dingen waren niet helemaal volgens plan verlopen, en hij voelde zich verplicht Addison erover in te lichten. Hij zei niet tegen Carl dat hij het overwoog, hoewel Carl wel verwachtte dat Peter zijn opdrachtgever zou bellen na wat er was gebeurd. Waters was nog steeds kwaad op Morgan vanwege zijn onzorgvuldige surveillance, die tot dit probleem had geleid. De moord op de vier agenten vormde absoluut een probleem.

Peter had Addisons telefoonnummer in Zuid-Frankrijk en belde met zijn mobiel naar diens hotelkamer. Er was nooit sprake van geweest dat Peter zich bij de anderen in Tahoe zou voegen. Eigenlijk moest hij zover mogelijk bij hen vandaan blijven, zodat er geen link naar hem of Addison zou kunnen worden gelegd. Hij zou zeggen dat er ingebroken was in zijn gehuurde huis, lang nadat ze het losgeld hadden geïnd.

Addison was de dag ervoor in Cannes aangekomen en genoot van zijn vakantie. Hij wist wat er gaande was en was op de hoogte van het schema dat ze aanhielden. Wat hij wilde horen, was een goed resultaat, geen problemen. Hij had hun opgedragen een paar dagen te wachten met het bekendmaken van hun losprijs. Hij wilde Fernanda de tijd geven om er volledig van in paniek te raken. Hij wist dat ze dan sneller zou betalen.

'Wat probeer je me te vertellen?' zei hij toen Peter eromheen bleef draaien. Peter vond het vreselijk om te moeten zeggen dat Waters en de anderen vier agenten hadden vermoord. Het zou ook moeilijk uit te leggen zijn waarom hij dan niet geweten had dat ze er waren. Peter begon met te vertellen dat ze alleen Sam hadden omdat de andere kinderen niet thuis waren geweest.

'Wat ik je wil vertellen is dat ze een probleem hadden,' zei Peter terwijl hij even zijn adem inhield.

'Hebben ze de jongen of zijn moeder iets aangedaan?' Addisons stem klonk ijzig. Als ze de jongen gedood hadden, zou er geen losprijs komen. Alleen hoofdpijn. Knallende koppijn.

'Nee,' zei Peter, die gemaakt rustig deed. 'Dat niet. Blijkbaar zijn er gisteravond nadat ik was vertrokken vier agenten het huis binnengegaan. Ik zweer je dat er tot dan toe geen sprake van was geweest. Er was al die tijd niemand in huis, behalve zij en de kinderen. Ze hebben niet eens een dienstmeisje. Ik heb geen idee hoe die agenten daar binnen zijn gekomen, maar Waters zei dat ze er waren toen hij en de anderen het huis binnendrongen.'

'En toen?' vroeg Addison langzaam.

'Toen hebben ze ze neergeknald.'

'O, allejezus... mijn god... is het al op het nieuws?'

'Nee. Waters belde me erover vanuit de auto. Ik heb meteen de politie gebeld en een boodschap achtergelaten. Als de vermoorde agenten of de kidnapping in de media komen, zullen we de jongen doden, heb ik gezegd. Zojuist hebben ze op de radio een persverklaring afgegeven dat er vier agenten tijdens een bliksemachtervolging zijn omgekomen. Er werden verder geen details vrijgegeven, en er werd met geen woord gerept over de ontvoering. Onze mannen hebben haar ook gewaarschuwd dat ze de jongen zouden ombrengen als zij of de politie zou praten.'

'Godzijdank heb je dat gedaan. Ze zullen sowieso overal naar de jongen gaan zoeken, maar als ze het publiek waarschuwen, wordt de zoektocht alleen maar intensiever. Er zouden willekeurige "waarnemingen" van de ontvoerders van hier tot aan New Jersey zijn. Agenten die de staat uitkammen op zoek naar agentenmoordenaars, kunnen we nu net niet gebruiken. Ze weten dat jullie de jongen in leven houden in verband met de losprijs. Maar vier dode agenten zijn een ander verhaal.' Hij was allesbehalve blij. Ze wisten allebei dat de politie omwille van de veiligheid van de jongen hun mond dicht zou houden, zodat ze Sam niet in nog groter gevaar zouden brengen.

'Je hebt prima gehandeld, maar wat ontzettend stom van die anderen. Ik neem aan dat ze geen keus hadden, ze konden moeilijk vier agenten met zich meenemen.'

Een tijdlang zat Addison op het balkon van zijn suite in het Carlton hotel in Cannes naar de ondergaande zon te staren en na te denken over wat hij moest doen. 'Je kunt maar beter naar ze toe gaan.' Dat was wel niet volgens plan, maar het zou een belangrijk verschil kunnen maken.

'In Tahoe? Dat is waanzin. Het laatste wat ik wil, is met ze in verband gebracht worden.' Of nog erger, met ze gepakt worden, als ze weer iets stoms zouden doen, zoals een tankstation overvallen voor een broodje, dacht Peter, maar dat zei hij niet tegen zijn baas. Addison was al overstuur genoeg vanwege de vier dode agenten, net als Peter.

'Het laatste wat wij allemaal willen, is honderd miljoen dollar verliezen. Beschouw het maar als bescherming van onze investering. Dat lijkt me de moeite waard.'

'Waarom wil je in godsnaam dat ik daarheen ga?' Peter klonk paniekerig.

'Hoe meer ik erover nadenk, hoe minder ik ze vertrouw met die jongen. Als ze hem iets aandoen of per ongeluk ombrengen, zijn we de klos. Ik ben er niet van overtuigd dat hun oppasvaardigheden zo goed zijn. Ik vertrouw op jou om ons belangrijkste goed te beschermen.' Ze waren gewelddadiger dan hij had verwacht. Als een van hen de controle verloor, waren ze ver van huis. Het zou niet veel inspanning vergen om de jongen te vermoorden, en ze waren misschien wel stom genoeg om het te doen. En met maar één kind om over te onderhandelen, wilde Addison geen risico nemen. 'Ik wil dat je ernaartoe gaat,' zei hij beslist.

Het was het laatste wat Peter wilde, maar hij begreep Addisons punt. En hij wist dat als hij daar was, hij een oogje in het zeil kon houden. 'Wanneer?'

'Uiterlijk vanavond. Waarom ga je nu niet meteen? Je kunt hen in de gaten houden én de jongen. Wanneer bel je zijn moeder?' Addison was hem aan het controleren. Ze hadden alle details al uitgewerkt voordat hij wegging, hoewel hij er absoluut geen rekening mee had gehouden dat ze vier agenten zouden vermoorden. Dat was geen onderdeel van het plan geweest.

'Over een dag of twee,' zei Peter. Het was wat ze hadden gepland en afgesproken.

'Bel me daarvandaan. Veel succes,' zei hij, waarna hij ophing. Peter staarde in zijn hotelkamer naar de muur. De dingen verliepen niet volgens plan. Hij had niet in de buurt van Tahoe willen komen zolang zij daar zaten. Het enige wat hij wilde, was zijn tien miljoen dollar innen en maken dat hij wegkwam. Hij wist niet eens zeker of hij dát wel wilde. De enige reden waarom hij dit deed, was om zijn dochters te redden. En naar Tahoe gaan om zich bij Waters en de anderen te voegen, maakte voor hem het risico groter om gepakt te worden. Maar hij wist, zoals hij vanaf het begin had geweten, dat er geen uitweg was. Hij probeerde niet aan Fernanda te denken en aan wat ze moest doormaken, terwijl hij zijn toilettas pakte en zijn scheerspullen, twee schone overhemden en ondergoed, en het hotel tien minuten later verliet. Wat ze op dit moment ook voelde, of hoe bang ze ook was, één ding wist hij zeker: met honderd miljoen dollar in de knip zouden ze haar zoon terugsturen. Dus hoe rot ze zich ook voelde, uiteindelijk zou het allemaal goed komen. Peter stelde zichzelf met die gedachte gerust toen hij het motel verliet en een taxi aanhield. Hij vroeg de taxichauffeur hem naar Fisherman's Wharf te brengen, waar hij in een andere taxi overstapte, die hem naar een bedrijf in tweedehands auto's in Oakland reed. De auto die hij de afgelopen maand had gebruikt, had hij in een steeg in de Marina achtergelaten. Hij had de nummerplaten er afgehaald en in een vuilnisbak gegooid voordat hij terug was gelopen naar het motel, waar hij contant voor de kamer had betaald.

In Oakland kocht hij een oude Honda, betaalde cash, en een uur na zijn telefoontje met Phillip Addison was hij al onderweg naar Tahoe. Het leek hem veel veiliger om een andere auto te kopen dan de auto te nemen die hij had gebruikt; tijdens zijn surveillance van de afgelopen maand, voor het geval iemand in de buurt hem had gezien. Nu Waters en de zijnen vier agenten hadden vermoord, was het risico groter voor hen allemaal. Maar hij wist dat hij geen keuze had. Addison had gelijk. Peter vertrouwde hen niet met Sam, en hij wilde niet dat er iets ergers met hem zou gebeuren dan nu al het geval was.

Lang voordat hij Vallejo bereikte, waren er door de hele staat via de politiecomputers foto's van Peter en Carlton Waters verspreid. De nummerplaten die Peter had verwijderd en de omschrijving van zijn vorige auto gingen samen rond met de foto's, vergezeld van extreem geheime waarschuwingen om geen informatie te publiceren aangezien er een ontvoering gaande was. Peter reed aan een stuk door en hield zich keurig aan de maximumsnelheid, om te voorkomen dat hij werd aangehouden. En intussen werd Addison in Frankrijk al geschaduwd door de fbi. Het enige wat Fernanda nu nog nodig had, was een telefoontje van de ontvoerders, zodat de politie en de fbi Sam konden zoeken.

15

Alle politiefoto's die ze nodig hadden, waren die avond genomen. De families van de mannen waren ingelicht, de lichamen of wat daarvan over was, waren naar uitvaartcentra gebracht. De vrouwen en gezinnen waren op de hoogte gesteld van de omstandigheden, dat het leven van een kind op het spel stond en dat niemand mocht praten of de waarheid vertellen totdat de jongen door zijn ontvoerders was vrijgelaten. Ze begrepen het en allen stemden ermee in. Het waren goede mensen en als vrouwen van agenten kenden ze de moeilijkheden van de situatie. Met hulp van getrainde psychologen van beide departementen verwerkten zij hun eigen verdriet en dat van hun gezin.

Intussen waren er profielschetsers gezet op Morgan en Waters. Hun respectieve kamers waren minutieus doorzocht, vrienden waren ondervraagd en de manager van het rehabilitatiecentrum in Modesto had verklaard dat Malcolm Stark en Jim Free, beiden voorwaardelijk vrijgelaten, met Waters waren vertrokken, wat nieuwe onderzoeksmogelijkheden tot gevolg had en de verspreiding van nog meer foto's, profielschetsen en opsporingsberichten via het internet naar politiebureaus in de hele staat. De profielschetsers van de fbi in Quantico voegden hun expertise toe aan die van de politie van San Francisco. Ze hadden gesproken met de reclasseringsambtenaren en werkgevers van Waters, Stark en Free, met de reclasseringsambtenaar van Morgan, die had gezegd dat hij hem nauwelijks kende, en met een man die beweerde Peters werkgever te zijn maar hem uiteindelijk helemaal niet bleek te kennen. Drie uur later hadden de profielschetsers van de fbi uitgevist dat het bedrijf dat Peter zogenaamd in dienst had, eigenlijk een indirecte dochteronderneming was van een bedrijf dat door Phillip Addison werd gerund. Rick Holmquist vermoedde terecht dat Peters baan een dekmantel was geweest, wat ook Ted aannemelijk in de oren klonk.

Ted had ook het professionele schoonmaakbedrijf gebeld dat ze in geval van moordzaken inschakelden. Die avond begonnen ze met het reinigen van Fernanda's keuken. Ze moesten zelfs het graniet eruit halen en de ruimte volledig leeghalen, vanwege de wapens die waren gebruikt en de verwoestende lichamelijke schade die ze hadden veroorzaakt. Ted wist dat de ruimte de volgende ochtend leeg en allesbehalve fraai zou zijn, maar wel schoon, en er zou geen zichtbaar bewijs meer te vinden zijn in termen van bloedspetters of van de lugubere slachtpartij die daar had plaatsgevonden.

Er waren weer vier agenten aan haar toegewezen, dit keer allemaal politiemannen. Fernanda lag boven in bed. Ted was er de hele dag en avond gebleven. Alle noodzakelijke telefoontjes handelde hij af met zijn mobiel, terwijl hij in haar woonkamer bivakkeerde. Ook was er permanent een getrainde onderhandelaar aanwezig, in afwachting van het telefoontje van de kidnappers. Niemand twijfelde eraan dat het zou komen. Het was alleen de vraag wanneer.

Het was bijna negen uur in de avond toen ze met een somber gezicht naar beneden kwam. Ze had de hele dag nog niets gegeten of gedronken. Ted had haar een paar keer iets aangeboden, maar uiteindelijk had hij haar met rust gelaten. Ze had er behoefte aan om even alleen te zijn. Hij was er voor haar als ze hem nodig had en wilde zich niet aan haar opdringen. Een paar minuten geleden had hij Shirley gebeld, haar verteld wat er gebeurd was en dat hij de nacht met zijn mannen zou doorbrengen. Hij wilde een oogje in het zeil houden. Ze zei dat ze het begreep. Vroeger was hij tijdens surveillances of tijdens zijn werk als undercoveragent soms weken van huis geweest. Ze was eraan gewend geraakt. Hun vreemde leven en tijdschema's hadden hen al jaren geleden uit elkaar gedreven, en dat was te merken. Soms had ze het gevoel dat ze al jaren niet meer met hem getrouwd was, niet sinds de kinderen klein waren, of zelfs al daarvoor. Ze ging haar eigen gang, had haar eigen vrienden en leidde haar eigen leven. Hij ook. Het overkwam veel agenten en hun vrouw. Vroeg of laat brak het werk hun op. Ze waren gelukkiger dan de meesten: zij waren tenminste nog getrouwd. Veel van hun oude vrienden niet meer, zoals Rick.

Fernanda dwaalde als een geest de woonkamer in. Ze bleef even staan en keek hem aan, waarna ze ging zitten.

'Hebben ze al gebeld?' Ted schudde zijn hoofd. Hij zou het haar verteld hebben als het wel zo was. Dat wist ze, maar ze móést het vragen. Het was alles waaraan ze nu kon denken en waaraan ze de hele dag had gedacht.

'Het is nog te vroeg. Ze willen je tijd geven om erover te peinzen en in paniek te raken.' De onderhandelaar had haar dat ook al verteld. Hij zat boven in Ashleys kamer te wachten bij een speciale telefoon die in hun hoofdlijn was geplugd.

'Wat doen ze in de keuken?' vroeg ze zonder echte interesse te tonen. Ze wilde die ruimte nooit meer zien en wist dat ze nooit zou vergeten wat ze daar had aangetroffen.

Ted besefte dat. Hij was opgelucht dat ze het huis ging verkopen. Na dit drama konden ze maar beter snel vertrekken.

'Aan het schoonmaken.' Ze hoorde een machine het graniet verwijderen. Het klonk alsof ze het hele huis sloopten, en ze hoopte dat ze dat daadwerkelijk zouden doen. 'De nieuwe bewoners willen misschien zelf een keuken plaatsen,' zei hij in een poging om haar af te leiden; ze kon een glimlach niet onderdrukken.

'Ze hebben hem in een zak gestopt,' zei ze terwijl ze Ted aanstaarde. Het tafereel bleef maar door haar hoofd spoken, steeds maar weer, zelfs vaker dan dat van de keuken, wat ze ook niet kon vergeten. 'Met tape over zijn mond.'

'Ik weet het. Het komt wel goed met hem,' zei Ted weer, en hij bad dat het waar was. 'Over een paar dagen bellen ze. Misschien laten ze je wel even met hem praten.' De onderhandelaar had haar al aangemoedigd erom te vragen als ze zouden bellen, om aan te tonen dat hij nog leefde. Het had geen zin om losgeld te betalen voor een dood kind. Ted zei dat niet tegen haar. Hij zat daar gewoon en keek naar haar terwijl zij terugstaarde. Vanbinnen voelde ze zich dood, en vanbuiten zag ze er net zo uit. De kleur van haar gezicht zat ergens tussen grijs en groen in, en ze zag er ziek uit. Verscheidene buren hadden eerder op de dag geïnformeerd naar wat er gebeurd was, en iemand verklaarde dat ze haar hadden horen schreeuwen. Maar toen de politie een buurtonderzoek deed, bleek niemand iets gezien te hebben. De politie had geen enkel detail vrijgegeven.

'De arme gezinnen van die mannen. Dit moet zo vreselijk voor hen zijn. Ze haten me vast.' Ze keek Ted onderzoekend aan en voelde zich schuldig. Ze waren er geweest om haar en haar kinderen te beschermen. Indirect voelde het alsof het niet alleen de schuld van de ontvoerders was geweest, maar ook van haar.

'Het is ons werk. Zulke dingen gebeuren nu eenmaal. Dat risico nemen we. Meestal loopt het goed af, en als dat niet zo is, weten we allemaal dat we daarvoor getekend hebben, en ons gezin ook.'

'Hoe kunnen ze daarmee leven?'

'Dat gebeurt gewoon. Veel huwelijken overleven het niet.'

Ze knikte. Het hare ook niet, in zekere zin. Allan had ervoor gekozen om ertussenuit te knijpen in plaats van zijn verantwoordelijkheden onder ogen te zien, en hij had haar met de rotzooi achtergelaten, in plaats van te proberen die zelf op te ruimen. Hij had het aan haar overgelaten. Dat besefte ze de laatste tijd steeds meer. Ook Ted was die mening toegedaan. En nu moest ze het onder ogen zien. Hij had medelijden met haar. Het enige wat hij kon doen om haar te helpen, was alles op alles zetten om haar zoon terug te krijgen. En dat was hij ook van plan. De commandant had het goedgevonden dat hij voor de duur van de operatie in het huis verbleef. Als ze belden, zou het pas echt link worden.

'Wat moet ik doen als ze me om geld vragen?' Ze had er de hele dag over nagedacht. Ze had helemaal geen geld en vroeg zich af of Jack nog wat bijeen kon schrapen. Er zou een wonder voor nodig zijn, wist ze, afhankelijk van hoeveel ze vroegen. Waarschijnlijk veel.

'Met een beetje mazzel kunnen we het telefoontje traceren en hen vrij snel oppakken.' Met een beetje mazzel. Ted wist dat ze hen snel moesten vinden en de jongen bevrijden.

'Stel dat we het telefoontje niet kunnen traceren?' zei ze bijna fluisterend.

'Dat kunnen we wel.' Hij klonk zeker, om haar gerust te stellen. Maar hij wist dat het niet zo gemakkelijk zou worden als hij het deed voorstellen. Ze moesten gewoon afwachten wat er zou gebeuren als het telefoontje kwam. De onderhandelaren waren er klaar voor.

Hoewel ze de hele dag haar haren nog niet had gekamd, zag ze er mooi uit. In zijn ogen deed ze dat altijd.

'Als ik iets te eten voor je haal, probeer je dan iets te nemen? Je moet sterk blijven, voor als ze bellen.' Maar hij wist dat het te snel was. Ze was nog steeds in shock door alles wat ze die dag had gezien en meegemaakt. Ze schudde alleen maar haar hoofd.

'Ik heb geen honger.' Ze wist dat ze niet kon eten. Ze kon alleen maar aan Sam denken. Waar was hij? Wat hadden ze met hem gedaan? Was hij gewond? Dood? Doodsbang? Duizenden angsten vlogen door haar hoofd.

Een halfuur later bracht Ted haar een kopje thee waarvan ze zittend op de grond van de woonkamer met haar armen om haar knieën nipte. Hij wist dat ze ook niet zou kunnen slapen. Het wachten zou eindeloos voor haar zijn. Voor hen allemaal. Maar het moeilijkst voor haar. Ze had het de andere kinderen niet verteld. De politie had haar aangeraden te wachten totdat ze iets van de ontvoerders had gehoord. Het had geen zin om hen nu al dodelijk ongerust te maken. De politie op beide locaties was op de hoogte gesteld, en ze stonden stand-by voor Ashley en Will. Maar nu ze Sam hadden, wist Ted dat de andere twee veilig waren, en zijn superieuren dachten er hetzelfde over. Ze zouden niet proberen de andere twee ook te pakken. Met Sam hadden ze alles wat ze nodig hadden.

Ze lag op het vloerkleed in de woonkamer en zei niets. Ted zat naast haar rapporten te schrijven en af en toe keek hij naar haar. Hij ging even bij zijn mannen kijken, en na een poosje viel ze in slaap. Ze lag daar op de grond te slapen toen hij terugkwam, en hij liet haar daar liggen. Ze had haar slaap hard nodig. Hij overwoog om haar naar haar slaapkamer te dragen, maar wilde haar niet wakker maken. Ergens rond middernacht ging hij zelf op de bank liggen en hij dommelde een paar uurtjes weg. Het was nog steeds donker toen hij wakker werd en haar op de grond hoorde huilen, te verdrietig om op te staan. Hij sprak geen woord, maar ging naast haar op de grond zitten en hield haar vast. In zijn armen huilde ze urenlang. De zon kwam al op toen ze eindelijk ophield, hem bedankte en naar haar slaapkamer liep. Het bloed op het tapijt in de hal was inmiddels opgeruimd. Ted zag haar pas weer toen het bijna middag was. Ze hadden nog steeds niets van de ontvoerders gehoord, en Fernanda zag er met het uur beroerder uit.

Jack Waterman belde haar die middag, de dag na de ontvoering. De telefoon ging en iedereen schrok op. Ze hadden haar al verteld dat ze de telefoon zelf moest beantwoorden, zodat de ontvoerders niet afgeschrikt zouden worden door de agenten, van wie ze de afwezigheid wel zouden vermoeden, omdat er ook agenten in huis waren geweest toen ze Sam ontvoerden. Ze nam op en barstte bijna in tranen uit toen de beller Jack bleek te zijn. Ze had gebeden dat zij het zouden zijn.

'Hoe gaat het met je griep?' vroeg hij terloops en ontspannen.

'Niet zo goed.'

'Je klinkt niet best. Het spijt me om dat te horen. Hoe gaat het met Sam?' Ze aarzelde een eindeloos moment, en ondanks haar beste inspanningen om niet in tranen uit te barsten, gebeurde het toch. 'Fernanda? Gaat het? Wat is er gebeurd?' Ze wist niet eens wat ze moest zeggen. Ze bleef alleen maar huilen, terwijl hij steeds bezorgder klonk. 'Mag ik langskomen?' vroeg hij haar, en ze schudde haar hoofd, maar gaf uiteindelijk toe. Ten slotte zou ze zijn hulp nodig hebben. De hel zou losbarsten als ze haar om geld vroegen.

Tien minuten later stond hij voor haar deur, en met een verbijsterde blik liep hij de kamer in. Eén stuk of vijf zichtbaar bewapende mannen in burger en fbi-agenten liepen door het huis. Een van de twee onderhandelaars was ook even naar beneden gekomen. Ted stond met een groepje in de keuken te praten, die er verrassend schoon uitzag. En Fernanda stond erbij en zag er somber uit. Toen ze Jack zag, barstte ze opnieuw in tranen uit. Ze wist niet wat ze moest zeggen, terwijl Ted de rest van de agenten de keuken in loodste en de deur dichtdeed.

'Wat is hier aan de hand?' vroeg Jack geschokt. Het was duidelijk dat zich hier iets afschuwelijks had afgespeeld. Het kostte haar nog vijf minuten voordat ze iets kon zeggen terwijl ze naast elkaar op de bank zaten.

'Ze hebben Sam ontvoerd.'

'Wie hebben Sam ontvoerd?'

'Dat weten we niet.' Ze vertelde hem het hele pijnlijke verhaal van begin tot eind, dat Sam was afgevoerd in een canvaszak en er vier agenten in haar keuken waren vermoord.

'O mijn god. Waarom heb je me niet gebeld? Waarom heb je me het laatst niet verteld?' Hij besefte nu dat het toen net gebeurd moest zijn, toen ze hun uitstapje naar Napa afzegde. Hij had echt geloofd dat ze griep hadden. Wat er werkelijk aan de hand was, was oneindig veel erger. Hij kon het verhaal dat ze hem vertelde nauwelijks bevatten; het was te beangstigend voor woorden.

'Wat moet ik doen als ze me om losgeld vragen? Ik heb hun niets te geven in ruil voor Sam.' Hij wist dat beter dan wie dan ook. Het was een lastige vraag. 'De politie en de fbi denken dat de ontvoerders ervan overtuigd zijn dat ik nog steeds al Allans geld heb. Dat geloven ze tenminste.'

'Ik weet het niet,' zei Jack, die zich hulpeloos voelde. 'Hopelijk pakken ze hen voordat je het geld moet leveren.' Het zou onmogelijk worden om contanten voor haar in grote hoeveelheden te vinden, of zelfs in kleine. 'Heeft de politie enige aanwijzingen waar ze nu zijn?' Op dat moment geen enkele.

Jack bleef twee uur bij haar zitten met zijn arm om haar heen geslagen, en hij liet haar beloven om hem te bellen als ze iets hoorde of als ze behoefte had aan gezelschap. Hij deed nog een sombere suggestie voordat hij vertrok. Hij ried haar aan om hem een volmacht te geven, zodat hij beslissingen kon nemen en haar kapitaal kon beheren, van wat daarvan over was, voor het geval er iets met haar gebeurde. Wat hij zei was net zo deprimerend als toekijken toen de politie lokken haar van haar kinderen afknipte voor een dna-onderzoek in het geval ze dood werden gevonden.

In wezen zei Jack hetzelfde. Hij zei dat hij haar de volgende dag de papieren ter ondertekening zou toesturen, en een paar minuten later vertrok hij.

Ze liep de keuken in en zag de mannen koffiedrinken. Ze had gezworen dat ze daar nooit meer naar binnen zou gaan, maar dat had ze nu toch gedaan. Hij was bijna onherkenbaar. Al het graniet was verwijderd, en ze hadden de keukentafel moeten vervangen door een gewone functionele tafel, want het bloed van de vier agenten was in het hout van de oude tafel getrokken. Ze herkende zelfs de stoelen niet. De keuken zag eruit alsof er een bom in was ontploft, maar er waren tenminste geen sporen meer te zien van de gruwel die ze daar de dag ervoor had aangetroffen.

Terwijl ze de keuken in liep, stonden de vier mannen die haar bewaakten op. Ted leunde tegen de muur en praatte met hen, en hij glimlachte naar Fernanda toen ze binnenkwam. Ze glimlachte terug, ze herinnerde zich de troost die hij haar de afgelopen nacht had geboden. Zelfs te midden van het drama dat ze doormaakte, was er iets vredigs en geruststellends aan hem.

Een van de mannen overhandigde haar een kop koffie en bood haar een donut aan, die ze voor de helft opat en vervolgens weggooide. Het was het eerste wat ze in twee dagen had gegeten. Ze leefde op koffie en thee, op de rand van een zenuwinzinking. Ze wisten allemaal dat er geen nieuws was. Niemand vroeg er ook naar. Ze praatten over koetjes en kalfjes in de keuken en even later ging ze weer op bed liggen. Ze zag de onderhandelaar langs haar open deur naar Ashleys kamer lopen. Haar kleren trok ze helemaal niet meer uit, behalve als ze ging douchen. Het was als leven in een bewapend kamp, en overal om haar heen waren mannen met een pistool. Ze was er al gewend aan geraakt. De wapens konden haar niet schelen, alleen haar zoon. Hij was de enige om wie ze zich zorgen maakte, voor wie ze leefde, hij was alles wat ze wilde en dat was alles wat ze wist. Ze lag de hele nacht op bed, wakker van de suiker en de koffie, te wachten op nieuws van Sam, en het enige wat ze kon doen, was bidden dat hij nog in leven was.

16

Toen Fernanda de volgende ochtend wakker werd, kwam de zon net op boven de stad, gehuld in een gouden nevel. Pas toen ze naar beneden ging en het papier zag dat een van de mannen op de tafel had gelegd, besefte ze dat het vandaag 4 juli was: onafhankelijkheidsdag. Het was geen zondag, maar het enige wat ze wilde toen ze ging zitten en naar de zonsopgang keek, was naar de kerk gaan, maar dat kon niet, dat wist ze. Ze mocht het huis niet uit voor het geval ze belden. Ze zei er iets over tegen Ted toen ze even later samen in de keuken zaten, en hij dacht er even over na en vroeg haar of ze met een priester zou willen praten. Het klonk zelfs haar vreemd in de oren. Ze vond het fijn om op zondagen met de kinderen naar de kerk te gaan, maar ze hadden er niet meer naartoe gewild sinds Allan was gestorven. En zelf was ze zo terneergeslagen geweest dat ze de laatste tijd ook niet meer zo vaak was gegaan. Maar ze wist dat ze nu een priester moest spreken. Ze had behoefte aan iemand om mee te praten en te bidden, en ze had het gevoel dat ze niet meer wist hoe dat moest.

'Is dat niet raar?' vroeg ze in verlegenheid gebracht aan Ted, maar hij schudde zijn hoofd. Hij had haar al die dagen geen moment in de steek gelaten. Hij was bij haar in huis gebleven en had extra kleren bij zich. Ze wist dat sommige mannen in Wills slaapkamer sliepen. Dat deden ze om beurten, terwijl de anderen het huis, de telefoon en haar bewaakten. Vier of vijf mannen gebruikten het bed om de beurt in een periode van vierentwintig uur.

'Niets is raar als het jou hier doorheen helpt. Zal ik kijken of ik hier iemand naartoe kan halen, of is er iemand die je graag wilt dat ik bel?'

'Het maakt me niet uit,' zei ze verlegen. Het was vreemd, maar na de laatste paar dagen samen had ze het gevoel dat ze vrienden waren. Ze kon alles tegen hem zeggen. In een situatie als deze bestond er geen trots, schaamte of gemaaktheid, alleen maar eerlijkheid en verdriet.

'Ik ga meteen een paar telefoontjes plegen,' was alles wat hij zei. Twee uur later stond er een jongeman voor de deur. Hij kende Ted blijkbaar en liep vlot naar binnen. Ze spraken een paar minuten met elkaar, waarna hij Ted naar boven volgde. Fernanda lag op bed, en hij klopte aan de openstaande deur. Ze ging rechtop zitten, staarde Ted aan en vroeg zich af wie de andere man was. Hij droeg sandalen, een sweatshirt en een spijkerbroek. Ze had op bed liggen smeken dat de ontvoerders zouden bellen toen hij binnenliep.

'Hoi,' zei Ted vanuit de deuropening, terwijl hij zich een beetje opgelaten voelde omdat zij op bed lag. 'Dit is een vriend van me. Zijn naam is Dick Wallis; hij is priester.'

Ze stapte uit bed, liep naar hen toe en bedankte hem voor zijn komst. Hij leek eerder op een rugbyspeler dan op een priester. Hij zag er jong uit, ergens midden dertig, en terwijl ze met hem sprak, zag ze dat zijn ogen vriendelijkheid uitstraalden. Terwijl ze hem in haar slaapkamer uitnodigde, liep Ted rustig weer naar beneden.

Fernanda ging de priester voor naar een kleine zitkamer naast haar slaapkamer en vroeg hem om te gaan zitten. Ze wist eigenlijk niet wat ze tegen hem moest zeggen en vroeg hem of hij wist wat er was gebeurd. Hij zei dat hij op de hoogte was. Hij vertelde haar dat hij na de middelbare school twee jaar professioneel rugby had gespeeld en vervolgens had besloten om priester te worden. Terwijl Fernanda geboeid naar hem luisterde, vertelde hij ook dat hij nu negenendertig was en al vijftien jaar in het priesterambt zat. Hij had Ted jaren geleden leren kennen toen hij kort als predikant bij de politie werkte en een van Teds beste vrienden was vermoord. Zijn dood had bij Ted veel vraagtekens opgeroepen over de zin van het leven en hoe nutteloos het allemaal was.

'Dat soort dingen vragen we ons allemaal wel eens af. Jij zult je dezelfde vragen nu ook wel stellen. Geloof je in God?' vroeg hij haar toen, en hij overrompelde haar ermee.

'Volgens mij wel. Ik heb het tenminste altijd gedaan.' Toen keek ze hem vreemd aan. 'De laatste paar maanden weet ik het niet zo zeker meer. Mijn echtgenoot is zes maanden geleden overleden. Ik denk dat hij zelfmoord heeft gepleegd.'

'Hij moet wel doodsbang geweest zijn om zoiets te doen.' Het was een interessante gedachte, en ze knikte. Zo had ze het nog niet bekeken. Maar Allan was inderdaad bang geweest en had ervoor gekozen om te vluchten.

'Dat denk ik ook, en nu ben ik degene die bang is,' zei ze eerlijk, waarna ze begon te huilen. 'Ik ben zo bang dat ze mijn zoon vermoorden.' Ze kon nu niet meer stoppen met huilen.

'Denk je dat je God kunt vertrouwen?' vroeg hij haar vriendelijk, en ze keek hem lang aan.

'Ik weet het niet. Hoe heeft hij dit kunnen laten gebeuren, en mijn echtgenoot kunnen laten sterven? Stel dat mijn zoon vermoord wordt?' zei ze terwijl ze zich verslikte in haar snikken.

'Misschien kun je proberen hem te vertrouwen, en de mensen hier, dat die er alles aan zullen doen om hem terug te brengen. Waar je zoon nu ook is, hij is in Gods handen. God weet waar hij is, Fernanda. Dat is alles wat je moet weten. Alles wat je kunt doen. Laat hem in Gods handen.'

En toen zei hij zoiets vreemds tegen haar dat ze geen idee had wat ze erop moest antwoorden. 'We moeten allemaal soms vreselijke beproevingen doorstaan, dingen waarvan we denken dat die ons zullen breken en doden, maar die ons uiteindelijk alleen maar sterker maken. Het lijken uiterst wrede klappen, maar op een grappige manier zijn het complimentjes van God. Ik weet dat dit je vreemd in de oren zal klinken, maar dat zijn het. Als hij niet van je hield en in je zou geloven, zou hij je niet voor zulke beproevingen plaatsen. Het is een goedgunstig gebaar. Dit is Gods manier om je te vertellen dat hij van je houdt en in je gelooft. Het is een compliment van hem voor jou. Kun je daar iets mee?'

Ze keek de jonge priester met een melancholieke glimlach aan en schudde haar hoofd. 'Nee.' Ze wilde er ook niets mee. 'Ik heb geen behoefte aan zulke complimenten. Of een dode echtgenoot. Ik had hem nodig, en dat geldt nog steeds.'

'Niemand wil dit soort beproevingen, Fernanda. Niemand. Kijk naar Christus aan het kruis. Denk aan de beproeving die dat voor Hem moet zijn geweest. De pijn van het verraad door mensen die Hij vertrouwde, en de dood. En daarna de wederopstanding. Hij bewees dat geen uitdaging, geen zaak hoe groot ook, Zijn liefde voor ons kon wegnemen. In wezen houdt Hij nu nog meer van ons. En Hij houdt ook van jou.' Daarna zaten ze lang stil bij elkaar, en hoewel ze het maar krankzinnig vond dat hij de ontvoering afdeed als een compliment van God, voelde ze zich beter, en ze wist niet eens waarom. Op de een of andere manier had de aanwezigheid van de priester haar gekalmeerd. Na een tijdje stond hij op, en ze bedankte hem. Voordat hij wegging, raakte hij even liefdevol haar hoofd aan en sprak een zegen over haar uit, wat haar op de een of andere manier troostte. 'Ik zal voor jou en Sam bidden en ik wil hem graag eens ontmoeten.' Pater Wallis glimlachte naar haar.

'Ik hoop dat het er eens van komt.' Hij knikte en liet haar toen alleen. Hij zag er totaal niet uit als priester en toch, op een vreemde manier, vond ze het prettig wat hij had gezegd. Ze bleef nog lang alleen in haar slaapkamer zitten, waarna ze naar beneden ging om Ted te zoeken. Hij zat in de woonkamer met zijn mobiel te bellen en maakte een eind aan het gesprek toen ze de kamer in liep. Hij had even met Rick gesproken, gewoon om de tijd door te komen. Er was geen nieuws.

'Hoe was het?'

'Ik weet het niet. Hij was of geweldig of compleet gestoord. Ik weet niet wat van de twee,' zei ze met een glimlach.

'Waarschijnlijk beide, maar hij heeft mij enorm geholpen toen een vriend van me overleed en ik daar behoorlijk van overstuur was. De man had zes kinderen en zijn vrouw was op dat moment zwanger van nummer zeven. Hij werd zonder aanleiding door een dakloze neergestoken en voor dood achtergelaten. Geen heldendaad, geen heroïsche dood. Gewoon een gek met een mes. De dakloze man was geestelijk in de war. Ze hadden hem de dag ervoor uit een psychiatrisch ziekenhuis ontslagen. Je kunt er met je verstand niet bij. Dat is altijd zo bij dit soort dingen.'

'Hij denkt dat dit een compliment van God is,' vertrouwde ze Ted toe.

'Ik weet niet of ik het wel met hem eens ben. Het klinkt inderdaad behoorlijk gestoord. Misschien had ik iemand anders moeten bellen.' Ted keek schaapachtig.

'Nee, ik mocht hem wel. Ik zou hem graag nog eens spreken. Misschien als dit allemaal achter de rug is. Ik weet het niet. Ik denk dat het wel heeft geholpen.'

'Zo denk ik ook over hem. Het is een heel religieus iemand, en hij lijkt nooit te twijfelen aan waar hij in gelooft. Ik zou willen dat ik dat van mezelf kon zeggen,' zei Ted zacht, en ze glimlachte. Ze zag er vrediger uit. Het had haar goed gedaan om met een priester te praten, hoe vreemd zijn woorden ook waren geweest.

'Ik ben sinds Allans dood niet meer in de kerk geweest. Misschien was ik wel kwaad op God.'

'Daar heb je ook recht op,' zei Ted.

'Misschien niet. Hij zei dat dit een goedgunstig gebaar was.'

'Dat geldt dan zeker voor alle moeilijke dingen. Ik zou willen dat we minder goedgunstige gebaren kregen,' zei Ted eerlijk. Ook hij had zijn portie gehad, hoewel niet zo erg als dit.

'Ja,' zei ze. 'Ik ook.'

Daarna liepen ze naar de keuken waar de anderen zaten. De mannen speelden kaart aan de keukentafel, en er was net een doos met broodjes gearriveerd. Zonder erbij na te denken, pakte ze er een en at hem op, waarna ze twee glazen melk dronk. Ze zei geen woord tegen Ted terwijl ze dat deed. Het enige waaraan ze kon denken, was wat pater Wallis had gezegd, dat dit een compliment van God was. Ergens klonk het bizar, maar toch juist, zelfs voor haar. En voor de eerste keer sinds Sam ontvoerd was, had ze het overweldigende gevoel dat hij nog in leven was.

Peter Morgan arriveerde met zijn Honda in Lake Tahoe maar twee uur na Carl en zijn mannen. Toen hij binnenkwam, zat Sam nog steeds in de canvaszak.

'Dat is niet erg slim,' zei Peter tegen Malcolm Stark, die de zak in de slaapkamer achter in het huis op het bed had gedumpt. 'De jongen heeft toch tape op zijn mond? Stel dat hij niet kan ademen?' Stark keek uitdrukkingsloos, en Peter was blij dat hij was gekomen. Addison had gelijk gehad: ze waren niet te vertrouwen met de jongen. Peter wist dat het monsters waren. Maar alleen monsters hadden dit karwei kunnen klaren.

Carl had gevraagd waarom hij naar Tahoe was gekomen, en Peter had gezegd dat hun baas dat zo had gewild na de moord op de agenten.

'Was hij kwaad?' vroeg Carl bezorgd.

Peter aarzelde voordat hij antwoord gaf. 'Verbijsterd. Agenten vermoorden maakt de zaak ingewikkelder. Ze zullen nu nog harder naar ons zoeken dan wanneer het alleen om het kind ging.' Carl beaamde het. Het was stomme pech geweest.

'Ik snap niet hoe je die agenten hebt kunnen missen,' zei hij nog steeds geërgerd tegen Peter.

'Ik ook niet.' Peter bleef zich afvragen of iets wat Addison tijdens zijn ondervraging door de fbi had gezegd, hen had gewaarschuwd. Iets anders had het niet kunnen zijn. Hij was uiterst zorgvuldig geweest tijdens de observatie van Fernanda. En tot dan toe hadden Waters, Stark en Free voorzover hij wist geen fouten begaan. Toen ze de politie in Fernanda's keuken aantroffen, hadden ze geen andere keus gehad dan hen te vermoorden. Zelfs Peter begreep dat, maar het bleef stomme pech. Voor hen allemaal. 'Hoe gaat het met de jongen?' vroeg hij weer, zonder al te bezorgd te willen klinken. Stark was nog steeds niet naar de achterkamer gegaan om hem uit de zak te halen.

'Ik denk dat iemand even bij hem moet kijken,' zei Carl vaag. Jim Free bracht net het eten naar de keuken, en ze hadden allemaal honger. Het was een lange dag geweest en een lange rit.

'Dat doe ik wel,' bood Peter terloops aan. Hij liep de achterkamer in en maakte de knoop los waarmee de zak dicht zat. Hij opende hem voorzichtig, doodsbang dat Sam was gestikt, maar twee grote bruine ogen staarden hem aan. Peter legde een vinger tegen zijn lippen. Hij wist niet meer zeker aan wiens kant hij stond, aan de kant van de moeder van de jongen, of aan die van hen. Of misschien wel aan de kant van de jongen zelf. Hij trok de zak zover mogelijk naar beneden en trok voorzichtig de tape van zijn mond, maar liet zijn handen en voeten vastgebonden. 'Gaat het een beetje?' fluisterde hij, en Sam knikte. Zijn gezicht was vuil, en hij zag er bang uit. Maar in elk geval was hij nog in leven.

'Wie ben jij?' fluisterde Sam.

'Dat maakt niet uit,' fluisterde Peter terug.

'Ben je van de politie?' Peter schudde zijn hoofd. 'O.' Sam zei verder niets; hij keek hem alleen maar aan, en een paar minuten later ging Peter de kamer uit en liep de keuken in, waar de anderen aan het eten waren en iemand een pan met varkensvlees en bonen op het vuur had gezet. Ook stond er een pan met chili con carne.

'We moeten dat kind ook iets te eten geven,' zei Peter tegen Waters. Ook daar hadden ze niet aan gedacht, en ook niet aan water. Ze waren het gewoon vergeten. Ze hadden belangrijkere zaken aan hun hoofd dan eten en drinken voor Sam.

'Godallemachtig,' klaagde Malcolm Stark terwijl Jim Free lachte. 'Het is hier geen kinderdagverblijf. Laat hem toch lekker in die zak zitten.'

'Als hij doodgaat, krijgen wij geen geld,' wees Peter hun praktisch terecht, en Carl Waters lachte.

'Punt voor hem. Zijn moeder zal hem wel willen spreken als we bellen. Vooruit, we kunnen hem best af en toe iets geven; hij levert tenslotte honderd miljoen dollar op. Geef hem een broodje.' Hij keek naar Peter toen hij dat zei en vond dat hij dat moest doen. Peter trok zijn schouders op, legde een plak ham tussen twee sneetjes brood en liep naar de achterkamer. Daar ging hij naast Sam op bed zitten en hield de boterham voor zijn mond. Maar Sam schudde zijn hoofd.

'Kom op, Sam. Je moet iets eten,' zei Peter beslist, bijna alsof hij hem kende. Na hem meer dan een maand te hebben geobserveerd, voelde het ook bijna zo. Peter sprak even vriendelijk tegen hem als hij tegen zijn eigen kinderen gedaan zou hebben als hij iets van hen gedaan wilde krijgen.

'Hoe weet jij mijn naam?' Sam keek verbaasd. Peter had zijn moeder zijn naam al honderden keren horen zeggen. Peter bleef zich maar afvragen hoe het met haar ging en hoe erg ze van slag moest zijn. Nadat hij had gezien hoe hecht ze met haar kinderen was, wist hij wat het haar moest doen. Maar de jongen was in opvallend goede conditie, vooral gezien het trauma dat hij had meegemaakt en na een rit van vier uur, vastgebonden in een canvaszak. Het kind was moedig, en Peter bewonderde hem. Hij bood hem opnieuw de boterham aan, en dit keer nam Sam een hapje. Uiteindelijk at hij de helft op, en toen Peter nog even omkeek vanuit de deuropening, zei Sam: 'Dank je wel.' Er schoot Peter toen nog iets anders te binnen, en hij liep terug om te vragen of hij ook naar de wc moest. Sam keek hem even opgelaten aan, en Peter wist meteen wat er aan de hand was: hij had het allang in zijn broek gedaan. Wie niet. Hij haalde hem nu helemaal uit de zak. Sam wist niet waar hij was en was bang voor de mannen die hem hadden ontvoerd, Peter incluis. Peter nam hem mee naar de wc, wachtte voor de deur, droeg hem toen terug en legde hem op het bed. Meer kon hij niet voor hem doen. Maar hij legde een deken over hem heen toen hij wegging, en Sam keek hem na toen hij wegliep.

Voordat Peter die avond zelf ging slapen, ging hij nog even bij Sam langs en nam hem weer mee naar de wc. Hij maakte hem er wakker voor zodat hij niet nog een ongelukje zou krijgen. En hij gaf hem een glas melk en een koekje. Sam verslond ze allebei en bedankte hem opnieuw. En toen Sam hem de volgende ochtend weer zag verschijnen, glimlachte hij. ,

'Hoe heet jij?' vroeg Sam behoedzaam.

Peter aarzelde even, maar besloot toen dat hij niets te verliezen had. Het kind had hem toch gezien. 'Peter.' Sam knikte, en even later kwam Peter terug met een ontbijt. Hij had een gebakken ei met bacon meegebracht. Al snel werd hij de officiële oppasser. De anderen waren blij dat zij het niet hoefden te doen. Zij waren alleen geïnteresseerd in hun geld, niet in oppas spelen voor een zesjarig kind. Ergens voelde Peter dat hij dit voor Fernanda deed.

Die middag bleef hij een tijdje bij de jongen zitten, en in de avond kwam hij nog een keer terug. Peter ging op het bed naast hem zitten en streek even door zijn haren.

'Ga je mij doodmaken?' vroeg Sam met een benepen stemmetje. Hij zag er bang en verdrietig uit, maar Peter had hem nog nooit zien huilen. Hij wist hoe ontzettend eng dit voor hem moest zijn, maar hij was opvallend moedig, al die tijd al.

'Nee, hoor. We brengen je over een paar dagen terug naar je moeder.' Sam keek alsof hij hem niet geloofde, maar vond wel dat Peter eruitzag alsof hij het echt meende. Van de anderen was Sam niet zo zeker. Hij kon ze in de kamer ernaast horen, maar ze waren nooit binnengekomen om bij hem te kijken. Peter had hun verteld dat hij hun investering beschermde, wat ze wel grappig vonden.

'Gaan ze mijn moeder bellen en om geld vragen?' vroeg Sam zacht, en Peter knikte. Hij was meer op de jongen gesteld dan de anderen. Veel meer. Het waren ongure types. Ze hadden het gehad over de agenten die ze hadden vermoord en hoe goed het had gevoeld. Peter werd er misselijk van. Het was veel leuker om met Sam te praten.

'Uiteindelijk wel,' zei Peter in antwoord op Sams vraag. Peter zei niet wanneer, en dat wist hij zelf ook niet helemaal zeker. Over een paar dagen, dacht hij, wat volgens plan was.

'Ze heeft het niet,' zei Sam rustig terwijl hij Peter aankeek alsof hij hoogte van hem probeerde te krijgen. Hij mocht hem bijna, maar niet helemaal. Peter was tenslotte een van de ontvoerders. Maar hij was in elk geval aardig voor hem.

'Wat niet?' vroeg Peter afgeleid. Hij zat aan andere dingen te denken, zoals hun ontsnappingsplan. De plannen stonden vast, maar hij was er toch niet gerust op. De drie anderen zouden naar Mexico gaan en van daaruit met een vals paspoort naar Zuid-Amerika. Peter zou naar New York vertrekken en proberen zijn dochters te zien te krijgen. Daarna zou hij naar Brazilië afreizen. Daar had hij nog een paar vrienden uit zijn drugstijd.

'Mijn moeder heeft geen geld,' zei Sam zacht, alsof het een geheim was dat hij niet mocht doorvertellen, maar toch met Peter deelde.

'Natuurlijk wel.' Peter glimlachte.

'Nee, hoor. Daarom heeft mijn vader zelfmoord gepleegd. Hij heeft alles verloren.' Peter zat op de rand van het bed en staarde hem lang aan, terwijl hij zich afvroeg of Sam wel wist waar hij het over had. Hij toonde die pijnlijke eerlijkheid en oprechtheid die bij kinderen hoort.

'Ik dacht dat jouw vader een ongeluk had gehad, dat hij van een boot was gevallen.'

'Hij heeft mijn moeder een brief geschreven. Ze zei tegen papa's advocaat dat hij zelfmoord heeft gepleegd.'

'Hoe weet je dat?'

Sam keek even verlegen, maar bekende toen: 'Ik heb aan de deur staan luisteren.'

'Had ze het met hem over geld?' Peter keek bezorgd.

'Heel vaak. Ze hebben het er bijna elke dag over. Ze zei dat het allemaal weg was. Ze hebben veel "schudden" of zo. Dat zegt ze altijd, dat er niets meer is, behalve "schudden".' Peter begreep haar woorden beter dan hij. Ze had het duidelijk over schulden gehad. 'Ze gaat het huis verkopen, maar dat heeft ze ons nog niet verteld.' Peter knikte en keek hem toen streng aan.

'Je mag dit aan niemand vertellen. Beloof je dat?' Sam knikte en keek heel bedroefd.

'Als ze niet betaalt, maken ze me dood, hè?' zei Sam met verdrietige ogen. Maar Peter schudde zijn hoofd.

'Dat laat ik niet gebeuren,' fluisterde hij. 'Dat beloof ik je,' zei hij, waarna hij de kamer uit liep en weer naar de anderen ging.

'Jezus, je brengt wel erg veel tijd met dat joch door,' klaagde Stark, en Waters keek Stark vol afschuw aan.

'Wees maar blij dat jij het niet hoeft te doen. Ik zou het ook niet willen.'

'Ik hou van kinderen,' bracht Jim Free in. 'Ik heb er laatst nog een gegeten.' Hij lachte luidruchtig. Hij had de hele avond gedronken. Hij was nooit veroordeeld voor kindermishandeling, en Peter nam aan dat hij onzin uitkraamde, maar leuk vond hij het niet. Niets aan hen vond hij leuk. Tot aan de volgende ochtend zei Peter niks tegen Waters, maar op een goed moment keek hij hem bezorgd aan, alsof hij ergens mee zat.

'Stel dat ze niet betaalt?' zei Peter recht op de man af.

'Natuurlijk doet ze dat wel. Ze wil haar kind terug. Wat we ook vragen, betalen zal ze.' Ze hadden het er de avond ervoor zelfs over gehad om meer geld te vragen om zo een groter aandeel op te strijken.

'En als ze het niet doet?'

'Wat dacht je?' zei Carl kil. 'Als ze niet betaalt, hebben we niets aan dat kind. Dan dumpen we hem en maken we dat we wegkomen.' Het was precies waar hij en Sam bang voor waren geweest.

Maar Sams bekentenis van de vorige avond over zijn moeders financiën gaf een andere draai aan de dingen voor Peter. Het was nooit bij hem opgekomen dat ze wel eens blut kon zijn. Hoewel hij de mogelijkheid een aantal keren naar voren had gebracht, was Peter er nooit serieus van overtuigd geweest dat ze dat was. Nu dacht hij daar anders over. Iets aan de manier waarop Sam had verteld wat hij had opgevangen, vertelde Peter dat het waar was. Het verklaarde ook waarom ze nooit ergens naartoe ging of iets deed, en waarom ze geen hulp in huis had. Hij had verwacht dat ze een veel luxueuzer leven zou leiden. Hij dacht dat ze gewoon thuisbleef omdat ze graag bij haar kinderen was, maar misschien stak er toch meer achter. En hij had het gevoel dat de gesprekken die Sam tussen zijn moeder en haar advocaat had gehoord, maar al te echt waren. Toch was 'geen geld' hebben relatief voor verschillende mensen. Misschien was er toch nog iets over, maar niet zoveel als ze ooit hadden gehad. Het zelfmoordbriefje was echter interessant. Als dat waar was, kon er wel eens echt niets over zijn van het fortuin van Allan Barnes. Peter was er behoorlijk bezorgd over en dacht de hele dag aan wat het voor hem en de anderen kon betekenen. En nog erger, voor Sam.

Ze hielden zich nog twee dagen stil en besloten toen eindelijk om haar te bellen. Alle vier waren ze het erover eens dat de tijd rijp was. Ze gebruikten Peters ontraceerbare mobiel, en hij belde haar nummer. Ze nam na een keer overgaan zelf op, en haar stem klonk schor. Die sloeg over zodra ze hoorde wie het was. Peter sprak rustig en had in stilte met haar te doen. Hij identificeerde zich door te zeggen dat hij nieuws over haar zoontje had. De onderhandelaar luisterde mee en ze waren al druk bezig met het traceren van het telefoontje.

'Ik heb een vriend die je wil spreken,' zei Peter, en hij liep de achterkamer in, terwijl Fernanda haar adem inhield en wild naar Ted gebaarde. Hij wist het al. De onderhandelaar luisterde met haar mee, en ze namen het telefoontje op.

'Hallo, mammie,' zei Sam, terwijl de tranen in haar ogen sprongen en ze haar adem inhield.

'Gaat het met je?' Ze kon nauwelijks praten, zo hard trilde ze.

'Ja, het gaat goed.' Voordat hij nog meer kon zeggen, nam Peter de telefoon over terwijl Waters toekeek. Peter was bang dat Sam om haar gerust te stellen zou zeggen dat hij aardig voor hem was geweest, en hij wilde niet dat de anderen dat zouden horen. Peter nam de telefoon over en sprak duidelijk tegen haar. Hij klonk beschaafd en kalm, wat haar verraste. Van wat ze in haar huis vier dagen geleden had gezien, verwachtte ze dat het beesten waren. Maar deze was dat duidelijk niet. Hij klonk geschoold en beleefd, en zijn toon was vreemd genoeg vriendelijk.

'Het busritje van uw zoon naar huis kost u honderd miljoen dollar precies,' zei Peter zonder met zijn ogen te knipperen, terwijl de anderen naar hem luisterden en goedkeurend knikten. Ze waren onder de indruk van zijn stijl. Hij klonk zakelijk, beleefd en beheerst. 'Begin uw geld maar vast te tellen. We bellen snel weer om u te vertellen hoe we het afgehandeld willen zien,' zei hij, waarna hij de verbinding verbrak nog voordat ze kon antwoorden. Hij wendde zich tot de anderen, en ze juichten. 'Hoelang geven we haar?' vroeg Peter. Hij en Addison hadden het gehad over maximaal een week. Ze waren het erover eens geweest dat langer niet nodig was, maar na wat Sam had verteld, wist hij niet meer of het om tijd zou gaan en of dat enig verschil zou maken. Als ze het geld niet had, kon ze ook nergens zo'n bedrag opdiepen. Zelfs als Barnes ergens nog een paar slapende investeringen had. Misschien zou ze hooguit een paar miljoen kunnen ophoesten, maar van wat Sam had verteld over haar schulden en zijn vaders zelfmoord, vroeg zelfs Peter zich af of ze het had. En een paar miljoen gedeeld door vijf stelde bar weinig voor.

De andere drie werden die avond dronken, en Peter zat weer lange tijd bij Sam. Het was een lieve jongen en hij was verdrietig nu hij zijn moeder had gesproken.

Fernanda zat intussen in shock in de woonkamer en keek naar Ted.

'Wat moet ik doen?' Ze was volkomen wanhopig. Ze had nooit verwacht dat ze zo'n grote som geld zouden vragen. Honderd miljoen was krankzinnig, en dat waren zíj duidelijk ook.

'We vinden hem wel,' zei Ted rustig. Het was de enige optie die ze hadden. Maar ze waren niet in staat geweest om het telefoontje te traceren. Hij had te snel opgehangen, hoewel ze het wel hadden gekund als het was gepleegd met een traceerbare telefoon. Het was een van de weinige merken die zo uitgerust waren. Ze hadden alles kennelijk goed voorbereid. Maar in elk geval had ze even met Sam kunnen praten.

Ze belde Jack Waterman terwijl Ted met de commandant sprak. Ze informeerde hem over de losprijs, en aan de andere kant van de lijn luisterde hij verbijsterd en zwijgzaam. Hij had een half miljoen voor haar bijeen kunnen schrapen totdat ze het huis verkocht, maar verder had ze bijna niets op de bank staan. Er stond nog zo'n vijftigduizend dollar op haar rekening. Hun enige hoop was de jongen vinden voordat de ontvoerders hem vermoordden. Jack bad dat het hun zou lukken. Ze vertelde hem dat de politie en de fbi hun uiterste best deden, maar dat de ontvoerders ergens waren ondergedoken. Het leek alsof de vier mannen die erbij betrokken waren, allemaal van de aardbodem verdwenen waren. En hun reguliere netwerk van betrouwbare informanten wist niets.

Twee dagen later belde Will naar huis, en meteen toen hij zijn moeders stem hoorde, wist hij dat er iets was gebeurd. Ze ontkende het, maar hij kende haar goed genoeg. Uiteindelijk stortte ze in en huilend vertelde ze hem dat Sam was ontvoerd. Hij smeekte haar vervolgens om hem van kamp naar huis te laten komen.

'Dat hoef je niet te doen. De politie doet al het mogelijke, Will. Je bent beter af in het kamp.' Ze vond dat het thuis te deprimerend en chaotisch voor hem was.

'Mam,' zei hij snikkend in de telefoon, 'ik wil bij jou zijn.'

Ze belde Jack en vroeg hem om Will te halen, en de volgende middag liep Will het huis in en barstte in tranen uit toen hij zich in haar armen stortte. Lange tijd bleven ze zo met de armen om elkaar staan, en die avond praatten ze urenlang in de keuken. Jack was een tijdje blijven hangen maar ging uiteindelijk weg omdat hij zich niet wilde opdringen. Hij praatte nog even met Ted en de andere mannen, maar ze hadden niets nieuws te vertellen. Rechercheurs kamden de staat uit, maar tot dusver had niemand iets verdachts gemerkt. De politie zocht naar de mannen van de foto's, maar niemand had hen gezien, en er was geen teken geweest van Sam of iets wat hij bezat of had gedragen. De jongen was verdwenen zonder een spoor te hebben achtergelaten, en zij ook. Ze zouden inmiddels overal kunnen zijn, over de staatsgrenzen, zelfs in Mexico. Ted wist dat ze een tijdlang ondergedoken konden blijven, te lang voor Sam.

Will sliep die nacht in zijn eigen kamer, en de mannen sliepen in de kamer van Ashley. Ze hadden ook in Sams kamer kunnen slapen, maar dat leek op een of andere manier ongepast. Om vier uur 's nachts kon Fernanda nog steeds de slaap niet vatten en ze ging naar beneden om te kijken of Ted nog wakker was. Hij lag op de bank met zijn ogen open te peinzen. De andere mannen zaten in de keuken te praten met hun wapen in zicht, zoals altijd. Het leek wel een soort vreemde eerstehulp- of intensive-care afdeling, waar de mensen de hele nacht wakker bleven, een wapen droegen en wachtten om haar te verzorgen. Dag en nacht onderscheidden zich amper nog van elkaar, het was allemaal hetzelfde. Er waren altijd mensen op hun mobiel aan het bellen, en ze waren altijd klaarwakker.

Ze ging in een stoel naast Ted zitten en keek hem wanhopig aan. Ze begon de hoop te verliezen. Ze had het geld niet, en de politie had haar zoon nog niet gevonden. Ze hadden zelfs geen enkele aanwijzing waar ze zich schuilhielden. En zowel de politie als de fbi hield onverbiddelijk vol dat er niets naar de media uit mocht lekken. Dat zou de zaak alleen maar ingewikkelder en beroerder maken.

En als ze de ontvoerders kwaad maakten, was het zo goed als zeker dat ze Sam zouden doden. Niemand was bereid dat risico te nemen, en dat gold ook voor haar.

Ted was die avond een paar uur thuis geweest en had met Shirley gegeten. Ze hadden over de zaak gesproken, en ze zei dat ze medelijden had met Fernanda. Ze kon wel merken dat Ted dat ook had. Ze had hem gevraagd of hij dacht dat ze de jongen op tijd zouden vinden, en hij had geantwoord dat hij het echt niet wist.

'Wanneer denk je dat we weer van hen horen?' vroeg Fernanda hem in de woonkamer. Het was er donker, en het enige licht in de ruimte kwam van de hal.

'Ze bellen binnenkort met instructies,' verzekerde hij haar, maar ze begreep niet wat voor verschil dat maakte. Ze hadden afgesproken dat ze zou proberen tijd te rekken. Maar vroeg of laat zouden ze beseffen dat ze niet zou betalen. Ted wist dat hij Sam voor die tijd moest zien te vinden. Hij had die middag zelf met pater Wallis gebeld. Ze konden niets anders doen dan bidden. Ze hadden wanhopig behoefte aan een doorbraak. Zowel de politie als de fbi hoorde hun informanten uit, maar niemand had een woord gehoord over de ontvoerders of Sam.

De ontvoerders belden haar de volgende ochtend weer. Ze lieten haar weer met Sam praten, en die klonk nerveus. Carl Waters stond over hem heen gebogen terwijl Peter de telefoon tegen zijn oor hield, en Fernanda kon nauwelijks meer horen dan zijn stem die 'hallo, mam' zei, voordat ze de telefoon weer wegnamen. De stem aan de telefoon vertelde haar dat ze de losprijs moest voldoen als ze ooit nog met haar zoon wilde praten. Ze gaven haar vijf dagen de tijd om het geld te regelen en zouden de instructies voor de aflevering de volgende keer geven, waarna ze weer ophingen. Dit keer was ze volledig over haar toeren geweest terwijl ze naar hen luisterde. Er was geen sprake van dat ze kón betalen. En weer kon het telefoontje niet getraceerd worden. Het enige wat de politie wist, was dat geen van hen zich die week bij hun reclasseringsambtenaar had gemeld, wat oud nieuws was. Ze wisten wie erachter zaten. Wat ze niet wisten, was waar ze naartoe waren gegaan en wat ze met Sam hadden gedaan. En al die tijd zat Phillip Addison met het perfecte alibi in Zuid-Frankrijk. De fbi had zijn telefoontjes uit het hotel afgetapt. Hij had geen telefoontjes naar mobiele telefoons in de Verenigde Staten gepleegd, en ze hielden geen gegevens bij van inkomende gesprekken. En vanaf het moment dat de fbi zijn gesprekken aftapte, enkele uren na de ontvoering, was er niet één telefoontje van de ontvoerders geweest. Ze hadden hun instructies gehad en handelden de klus zelfstandig af. Peter deed zijn uiterste best om Sam te beschermen. Carl en de anderen werden steeds begeriger naar het geld. Ted en Rick en hun netwerken, de bureaus en de informanten die ze gebruikten, hadden geen nieuws. En Fernanda had het gevoel dat ze gek werd.

17

Het laatste telefoontje van de ontvoerders was bedoeld om Fernanda mee te delen dat ze nog twee dagen had om te betalen. En deze keer klonken ze ongeduldig. Ze lieten haar niet met Sam praten, en iedereen bij haar in huis wist dat ze tijd te kort kwamen. Ze moesten nu snel tot actie overgaan, maar konden niets beginnen. Zonder aanwijzingen waar ze zich bevonden, kon de politie niets doen.

Ze boorden alle bronnen aan die ze hadden om voor het ultimatum afliep toe te slaan, maar zonder een aanwijzing, een tip, een spoor of een waarneming waren ze nergens.

Peter legde Fernanda de instructies voor de aflevering uit nadat ze haar het ultimatum van twee dagen hadden gegeven. Ze moest het gehele bedrag van honderd miljoen op een rekening van een corporatie op de Bahama's storten, in plaats van op een rekening op de Caymaneilanden, zoals ze in eerste instantie hadden gewild. De bank op de Bahama's was al geïnstrueerd om het geld door een reeks nepfirma's te sluizen en vandaaruit moest het deel van Peter en Phillip naar Genève worden overgemaakt. Het overige geld moest op rekeningen in Costa Rica worden gestort. Zodra Waters, Stark en Free in Colombia of Brazilië waren aangekomen, konden ze het daarnaartoe doorsluizen.

Fernanda had geen weet van de ingewikkelde details. Het enige wat ze wist, was de naam van de bank op de Bahama's waarop ze binnen twee dagen geacht werd honderd miljoen dollar te storten. Maar ze had geen rooie cent. Ze rekende erop dat de politie en de fbi Sam zouden vinden vóór het verstrijken van de deadline, en de paniek werd steeds groter dat ze hem niet op tijd zouden vinden. De hoop werd met het uur kleiner.

'Het kost me meer tijd om bij het geld te komen,' zei Fernanda tegen Peter, terwijl ze tevergeefs probeerde de paniek uit haar stem te houden. Ze vocht voor Sams leven. En ondanks al hun inspanningen, indrukwekkende technieken en mankracht, had noch de fbi, noch de politie geholpen. Tenminste, ze hadden geen resultaten geboekt.

'Er is niet veel tijd meer,' zei Peter vastberaden. 'Mijn partners willen niet langer wachten,' voegde hij eraan toe terwijl hij zijn eigen wanhoop verborg. Ze móést iets doen. Elke dag hadden Waters en de anderen het erover dat ze Sam wilden vermoorden. Het deed hun niets. Als ze hun geld niet kregen, vonden ze het wel een gepaste wraakactie. De jongen betekende voor hen minder dan een fles tequila of een paar schoenen.

Het kon hun zelfs niet schelen dat Sam hen gezien had en hen dus kon identificeren. Het verdorven trio was van plan voorgoed in de wildernis van Zuid-Amerika te verdwijnen. Er lag een vals paspoort voor hen klaar net ten noorden van de grens met Mexico. Het enige wat hun te doen stond, was ernaartoe reizen, de reisdocumenten ophalen, verdwijnen en de rest van hun leven als een vorst doorbrengen. Maar eerst moest ze de losprijs betalen. En uur na uur, dag na dag begreep Peter beter dat Sam de waarheid had verteld. Ze had geen cent om op de rekening op de Bahama's te storten. Peter had geen idee wat ze zou gaan doen, en Fernanda zelf ook niet. Hij had het haar graag willen vragen, maar kon alleen maar aannemen dat ze iemand had die haar instructies gaf.

Jack had haar al verteld dat de grootste lening die hij voor haar kon krijgen, met haar huis als onderpand, een extra hypotheek van 700.000 dollar was, waarvan ze het maandelijkse aflossingsbedrag niet zou kunnen opbrengen. Doordat de bank de omstandigheden niet kende, en ook al was dat wel het geval, hadden ze haar laten weten dat ze de aanvraag pas over dertig dagen konden goedkeuren of verstrekken. Waters en zijn vrienden wilden het binnen twee dagen hebben.

Ze kon niets beginnen, evenmin als Ted, Rick en het leger fbi-agenten, die gezworen hadden de onderste steen boven te halen. In Fernanda's ogen waren ze niet dichter bij het vinden van Sam dan op de dag dat hij was gekidnapt. Peter dacht er precies zo over.

'Ze speelt een spelletje met ons,' riep Waters woedend uit nadat het telefoongesprek was beëindigd. Ondertussen was Fernanda weer in tranen.

'Honderd miljoen dollar is moeilijk om in een keer op te hoesten,' zei Peter, die in doodsangst verkeerde om haar. Hij kon zich de druk die het op haar legde goed voorstellen. 'Zijn vermogen moet nog vrijgegeven worden, ze moet successierechten over zijn nalatenschap betalen en zijn executeur-testamentair kan het misschien niet zo snel loskrijgen als wij zouden willen.'

Peter probeerde tijd voor haar te winnen, maar hij durfde hun niet te vertellen dat hij er nu vast van overtuigd was dat ze geen geld had, uit angst dat ze in woede zouden uitbarsten en Sam ter plekke zouden vermoorden. Peter wist dat hij voorzichtig te werk moest gaan, en hetzelfde gold voor Fernanda.

'We wachten niet langer,' zei Waters somber. 'Als ze het niet binnen twee dagen heeft gestort, is het kind dood en maken we dat we hier wegkomen. We kunnen hier niet eeuwig blijven wachten totdat de politie opduikt.' Hij was na het telefoontje in een sombere bui, zei dat ze hen aan het lijntje hield en kreeg een driftbui toen hij ontdekte dat er geen tequila en bier meer in huis was. Ook zei hij dat hij ziek werd van hun eten, en dat gold ook voor de anderen.

In San Francisco had Fernanda de hele dag op haar kamer gezeten. Elke dag huilde ze uit angst dat ze Sam gingen vermoorden, of dat al hadden gedaan. Will dwaalde als een zombie door het huis. Hij hing wat rond bij de mannen in de keuken, maar overal waar hij kwam, en wie hij ook sprak, de spanning was niet te houden. En telkens wanneer Ashley belde, hield Fernanda de schijn op dat alles goed was. Ze wist nog steeds niet dat Sam weg was, en Fernanda wilde ook niet dat ze dat te weten kwam. Het zou alles alleen maar erger maken als ook zij hysterisch werd.

'Ze gaan me doodmaken, hè?' zei Sam met verdrietige ogen tegen Peter nadat ze zijn moeder hadden gebeld. Hij had de mannen horen praten, en ze waren kwaad dat het allemaal zo lang duurde.

'Ik heb je beloofd dat ik dat niet zou laten gebeuren,' fluisterde Peter toen hij even de achterkamer in liep om bij hem te kijken. Maar zelfs Sam wist dat het een belofte was die hij niet kon nakomen. En als hij het al kon, zouden ze Peter ook vermoorden.

Toen Peter de woonkamer weer in liep, waren ze allemaal boos omdat er geen bier was en ook over de vertraging van het losgeld. Uiteindelijk bood Peter aan om in de stad bier te gaan kopen. Hij was een type dat niet opviel. Hij leek gewoon op een toerist die een vakantie aan het meer doorbracht, waarschijnlijk met zijn kinderen. Ze nomineerden hem om op bierjacht te gaan en droegen hem ook op om tequila en eten van de Chinees mee te nemen, doodziek als ze waren van hun eigen kookkunsten.

Peter reed de stad in en vervolgens weer uit, op zijn jacht naar bier. Hij reed door nog drie stadjes en dacht na over wat hij moest doen. Er bestond geen twijfel: Sam had gelijk, en de tijd drong. Van wat hij nu wist, was het losgeld een verloren zaak. De enige beslissing die nog restte, was of hij hen Sam zou laten vermoorden of niet. En net zoals hij zijn leven met deze actie had geriskeerd om zijn eigen kinderen te redden, wist hij wat hij voor Sam moest doen. Hij zette zijn bestelbus naast een camping aan de kant van de weg en pakte zijn mobiel. Het enige wat hij zeker wist, was dat hij niet terug wilde naar Pelican Bay. Even kwam hij in de verleiding om gewoon door te rijden, maar als hij dat zou doen, als hij niet terug zou keren, zouden ze Sam zeker van kant maken.

Hij toetste het nummer in en wachtte, en zoals altijd nam Fernanda na één keer overgaan op. Zijn stem klonk beleefd, en hij vertelde dat met Sam alles goed was. Daarna vroeg hij of hij een van de politiemannen mocht spreken. Ze aarzelde even, keek naar Ted en zei dat er geen politiemensen bij haar waren.

'Het is goed,' zei Peter vermoeid. Het was over voor hem en dat wist hij, en het kon hem niet langer schelen. Alleen Sam was nu belangrijk voor hem. Hij besefte terwijl hij met haar sprak dat hij het voor haar deed. 'Ik neem aan dat er nog iemand op deze lijn zit,' zei hij kalm. 'Mevrouw Barnes, laat me alstublieft met een van de mannen spreken.' Ze keek Ted met angstige ogen aan en gaf hem de telefoon. Ze had geen idee wat dit betekende.

'Met rechercheur Lee,' zei Ted zakelijk.

'U hebt maximaal achtenveertig uur de tijd om hem daar weg te halen. Er zijn vier mannen bij hem, mij inbegrepen,' zei Peter, waarmee hij niet alleen informatie verschafte maar ook zijn medeplichtigheid prijsgaf. Hij wist dat hij dit moest doen omwille van haar, Sam en zichzelf. Het was het enige wat hij voor hen kon doen.

'Morgan, ben jij dat?' Alleen hij kon het zijn. Ted wist dat hij met hem sprak. Peter bevestigde noch ontkende het. Hij had belangrijkere dingen aan zijn hoofd. Hij gaf Ted het adres van het huis in Tahoe en beschreef de plattegrond van het huis.

'Op dit moment houden ze de jongen vast in de achterkamer. Ik zal mijn uiterste best doen om u te helpen, maar misschien vermoorden ze mij ook.'

Ted stelde hem vervolgens een vraag en hoopte vurig op antwoord. Het telefoontje werd opgenomen, net zoals alle andere waarin om het losgeld werd gevraagd. 'Zit Phillip Addison hierachter?'

Peter aarzelde even en antwoordde toen: 'Ja, dat klopt.' Alles was nu voorbij voor hem. Hij wist dat waar hij ook ging, Addison hem zou vinden en hem zou vermoorden. Maar Waters en de anderen zouden het waarschijnlijk al eerder doen.

'Ik zal dit niet vergeten,' zei Ted, en hij meende het, terwijl Fernanda toekeek en haar ogen niet van hem af durfde te wenden. Ze wist dat er iets gaande was, maar nog niet wat en of het slecht of goed was.

'Dat is niet de reden waarom ik dit doe,' zei Peter bedroefd.

'Ik doe dit voor Sam... en voor haar... Zeg haar dat het me spijt.' En daarmee hing hij op, gooide de mobiel op de stoel naast hem en reed naar de slijterij, waar hij genoeg bier en tequila kocht om hen voor eeuwig dronken te houden. En toen hij het huis weer in liep, droeg hij vier tassen met Chinees eten, en hij glimlachte. Ineens ervoer hij een gevoel van vrijheid. Voor één keer in zijn leven had hij de juiste beslissing genomen.

'Waarom duurde het verdomme zo lang?' vroeg Stark hem, maar hij ontspande zich toen hij het eten, het bier en de drie flessen tequila zag.

'Het duurde een eeuwigheid voordat het eten eindelijk klaar was,' klaagde Peter, en daarna ging hij bij Sam kijken. Hij lag in zijn kamer te slapen. Peter stond een tijdlang naar hem te kijken, draaide zich toen om en liep de kamer uit. Hij had geen idee wanneer ze zouden komen. Hij hoopte maar dat het snel zou zijn.

18

'Wat is er gebeurd?' vroeg Fernanda in paniek aan Ted, zodra Morgan het telefoontje had beëindigd.

Ted keek haar aan en barstte bijna in tranen uit. 'Ze zijn in Tahoe. Morgan heeft ons verteld waar ze zijn.' Het was de doorbraak die ze nodig hadden gehad. De enige hoop die ze al die tijd hadden gekoesterd.

'O mijn god,' fluisterde ze. 'Waarom deed hij dat?'

'Hij zei dat hij het voor Sam deed en voor jou. Ik moest je zeggen dat het hem speet.' Ze knikte en vroeg zich af wat hem van gedachten had doen veranderen. Maar wat de reden ook was, ze was hem dankbaar. Hij had het leven van haar zoon gered, of het in elk geval geprobeerd.

Alles raakte vervolgens in een stroomversnelling. Ted pleegde naar het leek wel duizend telefoontjes. Hij belde de commandant, Rick Holmquist en de hoofden van drie arrestatieteams. Hij belde de hoofdcommissaris en sheriff in Tahoe en drukte hem op het hart geen actie te ondernemen. Ze stemden erin toe om de zaak aan de arrestatieteams van de fbi en de politie van San Francisco over te laten. Alles moest met de precisie van een openhartoperatie worden uitgevoerd, en Ted vertelde haar dat ze de volgende middag klaar zouden staan om naar Tahoe te vertrekken. Ze bedankte hem en vertelde het nieuws aan Will, die in tranen uitbarstte.

Ted was weer met tientallen mensen aan het bellen toen ze de volgende ochtend opstond, en Will had net zijn ontbijt op toen Ted klaar was om te vertrekken. Ted vertelde haar dat er al vijfentwintig man op weg waren naar Tahoe. De fbi stuurde een commandoteam van acht man, nog eens acht man voor een commandopost en er was nog een arrestatieteam van acht man plus Rick en hijzelf. Er zouden zich nog eens twintig lokale politieagenten bij hen voegen zodra ze daar aankwamen. Rick nam zijn beste scherpschutters mee en stuurde een vliegtuig met twee piloten.

Ted had zijn beste arrestatieteam samengesteld en zond een gijzelingsonderhandelaar met hen mee. Hij was nog steeds van plan om vier mannen bij haar en Will achter te laten.

'Neem me mee,' smeekte ze hem met een wanhopige blik.

'Ik wil er ook bij zijn.' Hij aarzelde, niet zeker of dat wel zo verstandig was. Er kon veel gebeuren en veel fout gaan met zoveel mannen die erbij betrokken waren. Het zou een netelige aangelegenheid worden om de jongen uit het huis te krijgen, zelfs met hulp van Morgan. Het risico bestond zelfs dat Sam tijdens de bestorming van het huis door de politie geraakt zou worden. Het was heel goed mogelijk dat ze Sam onder deze omstandigheden niet levend zouden kunnen bevrijden. En als het ergste gebeurde, wilde Ted liever niet dat de moeder van de jongen aanwezig was. 'Alsjeblieft,' zei ze terwijl de tranen over haar wangen biggelden. En tegen beter weten in kon Ted haar niet weerstaan.

Ze zei niet tegen Will waar ze naartoe ging. Ze rende naar boven, pakte een paar wandelschoenen en een trui en zei tegen Will dat ze met Ted meeging. Ze zei niet waar naar toe en drukte hem op het hart om bij de mannen in huis te blijven. Voordat hij kon tegenstribbelen, was ze de voordeur al uit gerend, en even later scheurde ze samen met Ted weg. Hij had Rick Holmquist gebeld, die zelf met vier extra fbi-agenten en het commandoteam onderweg was.

Er zouden voldoende mannen in Tahoe zijn om een eigen politiekorps te vormen. De commandant had Ted gevraagd hem op de hoogte te houden, en Ted had dat beloofd.

Fernanda was stil terwijl ze over Bay Bridge reden. Pas na een halfuur sprak Ted voor het eerst tegen haar. Hij had er nog steeds moeite mee dat hij haar had meegenomen, maar het was te laat om van gedachten te veranderen. En terwijl ze in noordelijke richting reden, begon ze zich te ontspannen, en hij ook. Ze praatten over een aantal dingen die pater Wallis had gezegd. Ze probeerde te doen wat hij had aangeraden, te geloven dat Sam in Gods handen was. Ted vertelde haar dat Morgans telefoontje de zaak voor hem veranderd had.

'Waarom denk jij dat hij heeft gebeld?' vroeg Fernanda verbluft. Ze begreep er niets van dat hij had gezegd dat hij het voor haar deed, en dat gold ook voor Ted.

'Mensen doen soms rare dingen,' zei Ted rustig. 'Wanneer je het totaal niet verwacht.' Hij had het eerder meegemaakt.

'Misschien kan het geld hem uiteindelijk toch niets schelen. Als ze erachter komen wat hij heeft gedaan, zullen ze hem zeker vermoorden.' En zo niet, dan zouden ze hem als getuige bescherming en een andere verblijfplaats bieden. Zouden ze hem naar de gevangenis sturen, dan was zijn doodvonnis getekend. Maar dat zou sowieso het geval zijn als de anderen erachter kwamen.

'Je bent de hele week niet thuis geweest,' merkte Fernanda op terwijl ze langs Sacramento reden.

Ted keek haar aan en glimlachte. 'Je lijkt mijn vrouw wel.'

'Het moet zwaar voor haar zijn,' zei Fernanda meelevend, maar hij reageerde niet. 'Sorry, waar bemoei ik me mee? Ik zat gewoon te denken dat het zwaar voor een huwelijk moet zijn.'

Hij knikte. 'Dat is het ook, of dat was het, langgeleden. We zijn er nu wel aan gewend. We zijn al heel jong getrouwd. Ik ken Shirley al sinds mijn veertiende.'

'Dat is een hele tijd,' merkte Fernanda glimlachend op. 'Ik was tweeëntwintig toen ik met Allan trouwde. We zijn zeventien jaar getrouwd geweest.'

Hij knikte. Door te praten over hun leven en hun partner kwamen ze de tijd door. Het voelde bijna alsof ze oude vrienden waren. Ze hadden de afgelopen week veel tijd samen doorgebracht, onder moeilijke omstandigheden. Het was ongelooflijk zwaar voor haar geweest.

'Het moet moeilijk voor je geweest zijn toen... toen je man overleed,' zei Ted vriendelijk.

'Dat was ook zo. Het is ook zwaar geweest voor de kinderen, vooral voor Will. Ik denk dat hij het gevoel heeft dat zijn vader ons in de steek heeft gelaten.'

'Jongens van die leeftijd hebben een man in hun leven nodig.' Terwijl Ted het zei, dacht hij aan zijn eigen zoons. Hij was ook niet veel thuis geweest toen zijn zoons van Wills leeftijd waren. Het was een van de dingen in zijn leven die hij het meest betreurde. 'Ik was nooit thuis toen mijn kinderen klein waren. Het is de prijs die je betaalt voor dit soort werk. Een van de prijzen.'

'Ze hadden hun moeder nog,' zei ze vriendelijk, in een poging hem een beter gevoel te geven, maar ze merkte dat hij er gebukt onder ging.

'Dat is niet genoeg,' zei hij streng, waarna hij haar verontschuldigend aankeek. 'Sorry, ik bedoelde het niet zo hard als het klonk.'

'Dat bedoelde je wel, en misschien heb je wel gelijk. Ik doe mijn uiterste best, maar meestal heb ook ik het gevoel dat het niet genoeg is. Allan heeft me niet veel keus gelaten in de zaak. Hij heeft zijn besluit in zijn eentje genomen.'

Het was prettig om met haar te praten, fijner dan hij wilde, terwijl ze zich richting noorden haastten naar haar jongste zoon. 'Shirley en ik zijn bijna uit elkaar gegaan toen de kinderen klein waren. We hebben er een tijd over gesproken en vonden het uiteindelijk toch een slecht idee.' Hij vond het vreemd gemakkelijk om haar in vertrouwen te nemen.

'Dat was het waarschijnlijk ook. Het is mooi dat jullie bij elkaar zijn gebleven.' Ze bewonderde hem erom, en zijn vrouw.

'Misschien wel, we zijn maatjes.'

'Dat mag ik hopen na achtentwintig jaar.' Hij had haar dat een paar dagen eerder verteld. Hij was nu zevenenveertig en al sinds zijn negentiende getrouwd met dezelfde vrouw. Fernanda was ervan onder de indruk. Ze vond het een lange tijd, die een hechte band had gesmeed.

En toen bracht hij iets in wat ze niet verwacht had. 'We zijn langgeleden al uit elkaar gegroeid. Pas een paar jaar geleden drong het tot me door. Ik werd op een dag wakker en besefte dat wat er ooit geweest was, was verdwenen. Wat ervoor in de plaats is gekomen, is denk ik wel oké.'

'Is dat genoeg?' vroeg ze hem met een vreemde uitdrukking. Het waren vertrouwelijkheden die meestal op een sterfbed werden uitgesproken; ze hoopte maar dat het niet dat van haar zoon zou zijn. Ze kon de gedachte niet verdragen, waar ze naartoe gingen, of waarom. Het was op dit moment gemakkelijker om over hem te praten dan over Sam.

'Soms,' zei hij eerlijk, en hij dacht aan Shirley en wat ze wel en niet met elkaar deelden, en nooit hadden gedeeld. 'Soms is het prettig om bij een maatje thuis te komen. Soms is het niet genoeg. We praten niet veel meer met elkaar. Ze heeft haar eigen leven, en ik ook.'

'Maar waarom blijven jullie dan toch bij elkaar, Ted?' Rick Holmquist bestookte hem al jaren met die vraag.

'Uit luiheid, moeheid, eenzaamheid. Te bang om alleen verder te gaan. Te oud.'

'Dat ben je helemaal niet. Wat dacht je van trouw en fatsoen? En misschien hou je toch meer van haar dan je denkt. Je doet jezelf ermee tekort waarom je bent gebleven, of waarom zij graag wil dat je blijft. Waarschijnlijk houdt zij ook meer van jou dan jij denkt,' zei Fernanda.

'Dat denk ik niet,' zei hij terwijl hij zijn hoofd schudde, alsof hij nadacht over wat ze had gezegd.

'Ik denk dat we bij elkaar zijn gebleven omdat iedereen dat van ons verwachtte, haar ouders, onze kinderen. Ik weet niet eens of het onze kinderen nog iets uitmaakt. Ze zijn inmiddels volwassen en wonen op zichzelf. Op een grappige manier is zij nu mijn familie geworden. Ik heb soms het gevoel dat ik met mijn zusje leef. Comfortabel is het wel.' Fernanda knikte. Het klonk haar zo slecht nog niet toe. Ze kon zich helemaal niet voorstellen dat ze weer uit zou gaan en iemand zou ontmoeten. Na zeventien jaar was ze zo gewend geraakt aan Allan dat ze zich niet kon voorstellen dat ze met een andere man in bed zou liggen, hoewel ze wist dat het er op een dag misschien toch van zou komen. Maar niet op korte termijn. 'En jij? Wat ga jij nu doen?' Het gesprek begaf zich op gevaarlijk terrein, maar ze wist dat het nergens tegen haar wil toe zou leiden. Zo'n type man was hij niet. Alle dagen dat hij in haar huis was geweest, was hij niet anders dan respectvol en vriendelijk geweest.

'Ik weet het niet. Ik heb het gevoel dat ik eeuwig met Allan getrouwd zal blijven, of hij hier nu is of niet.'

'Het laatste wat ik ervan gezien heb,' zei Ted vriendelijk, 'was "niet".'

'Ja, ik weet het. Dat zegt mijn dochter ook. Ze herinnert me er regelmatig aan dat ik uit zou moeten gaan. Het is wel het laatste waaraan ik behoefte heb. Ik heb het veel te druk met me zorgen maken over de afbetaling van Allans schulden. Dat zal nog een hele tijd zo blijven, tenzij ik een gigantisch bedrag voor het huis vang. Onze advocaat gaat faillissement aanvragen voor Allans zakelijke schulden. Toen het voor het eerst tot me doordrong wat hij had gedaan, kreeg ik bijna een hartaanval.'

'Het is jammer dat hij niet ergens wat geld achter de hand heeft gehouden,' zei Ted, en ze knikte, maar ze leek er opvallend kalm onder.

'Ik heb me nooit echt op mijn gemak gevoeld met al dat geld dat hij verdiende.' Ze glimlachte om wat ze had gezegd. 'Het klinkt gek, maar ik heb het altijd te veel gevonden. Het voelde niet goed.' En daarna haalde ze haar schouders op. 'Een poosje was het wel leuk.' Ze vertelde hem over de twee impressionistische schilderijen die ze had gekocht, en hij was behoorlijk onder de indruk.

'Het moet geweldig zijn om zoiets te bezitten.'

'Dat was het ook, voor een paar jaar. Een museum in België heeft ze gekocht; misschien ga ik ze daar nog wel een keer bekijken.' Ze leek er niet ongelukkig onder dat ze de schilderijen had opgegeven, wat hij nobel van haar vond. Het enige waar ze met echte passie om gaf, waren haar kinderen. Hij bewonderde haar nog het meest om het feit dat ze zo'n goede moeder was. Waarschijnlijk was ze ook een goede vrouw voor Allan geweest, beter dan hij in Teds ogen verdiende. Maar dat zei hij niet tegen haar. Dat vond hij niet gepast.

Een tijdlang reden ze weer in stilte, en toen ze Ikeda's restaurant en supermarkt passeerden, vroeg hij haar of ze wilde stoppen om iets te eten, maar ze zei dat dat niet hoefde. Ze had de hele week al bijna niets gegeten.

'Waar ga je wonen als het huis is verkocht?' Hij vroeg zich af of ze de stad zou verlaten na dit gebeuren, en hij zou het haar niet kwalijk kunnen nemen.

'Misschien in Marin. Ik ga niet ver weg. De kinderen willen vast hun vrienden niet kwijtraken.' Hij was opgelucht toen hij haar dat hoorde zeggen en voelde zich een dwaas.

'Daar ben ik blij om,' zei hij terwijl hij een blik op haar wierp, en ze keek verrast op.

'Je moet een keer bij mij en de kinderen komen eten.' Ze was hem dankbaar voor alles wat hij had gedaan. Maar zelf vond hij dat hij nog niets gedaan had. Ook besefte hij dat als de dingen in Tahoe slecht afliepen, en Sam vermoord zou worden, ze hem hoogstwaarschijnlijk nooit meer zou willen zien. Hij zou onderdeel uitmaken van de herinnering aan een helse tijd. Misschien maakte hij er zelfs nu al deel van uit. Maar hij wist ook dat als hij haar nooit meer zou zien, hij bedroefd zou zijn. Hij praatte graag met haar en was gesteld op de vriendelijke, eenvoudige manier waarop ze zaken afhandelde en de vriendelijkheid waarmee ze zijn mannen had bejegend. Zelfs ten tijde van de ontvoering was ze attent en zorgzaam voor hen allen geweest. De miljoenen die haar echtgenoot had verdiend, waren haar niet naar het hoofd gestegen, ook al was dat wel het geval bij hem geweest. Ted had sterk het gevoel dat ze hun huis kwijt wilde. De tijd was rijp.

Korte tijd later passeerden ze Auburn, en de rest van de reis zei ze niet veel tegen hem. Haar gedachten waren volledig bij Sam.

'Het komt allemaal goed,' zei hij zacht toen ze over de Donnerpas reden, en ze draaide zich bezorgd naar hem om.

'Hoe weet je dat zo zeker?' De waarheid was dat hij dat niet wist, en daar waren ze allebei van doordrongen.

'Dat weet ik niet zeker, maar ik ga er wel mijn uiterste best voor doen,' beloofde hij haar. Maar dat wist ze al. Hij had zich vanaf het prille begin ingezet om hen te beschermen.

In het huis in Tahoe werden de mannen onrustig. Ze hadden de hele dag met elkaar gebekvecht. Stark wilde Fernanda die middag bellen en haar bedreigen. Waters zei dat ze moesten wachten tot de avond. Peter had voorzichtig gesuggereerd dat ze haar nog een laatste dag moesten geven om het geld te regelen en om de volgende ochtend te bellen. Jim Free bemoeide zich er niet mee. Hij was er alleen maar op gebrand om zijn geld te krijgen en 'm vervolgens te smeren. Het was een snikhete dag, en ze dronken allemaal veel bier, behalve Peter, die probeerde zijn hoofd helder te houden en regelmatig wegglipte om bij Sam te kijken.

Peter vroeg zich af wanneer Teds mannen tot actie zouden overgaan, maar hij kon het niet controleren zonder argwaan te wekken bij de mannen. Hij wist dat als het gebeurde, het er vliegensvlug aan toe zou gaan; het enige wat hij kon doen, was zijn best doen om Sam te redden.

Laat in de middag waren de mannen stomdronken, zelfs Waters. Om zes uur lagen ze allemaal in de woonkamer te slapen. Peter keek naar hen en liep vervolgens naar de achterkant van het huis, naar Sams kamer. Hij zei niets tegen de jongen, maar ging naast hem op bed liggen, viel in slaap met zijn armen om hem heen en droomde over zijn dochters.

19

Toen Ted en Fernanda in Tahoe aankwamen, had de plaatselijke politie een klein motel voor de hele taakgroep afgehuurd. Het was bouwvallig en vervallen en had grotendeels leeggestaan, zelfs in het hoogseizoen. De weinige gasten die er verbleven, hadden tevreden de bescheiden vertrekpremie geaccepteerd. Twee agenten brachten enorme hoeveelheden eten naar binnen van een nabijgelegen fastfoodrestaurant. Alles was in gereedheid gebracht. De fbi had acht commando's gestuurd, die geoefend waren in het bevrijden van gijzelaars, en een arrestatieteam dat ook uit de stad was overgekomen, was op soortgelijke wijze getraind. De plaatselijke politieagenten dromden samen, maar waren nog niet ingelicht over wat er precies gaande was. Er stond meer dan vijftig man te wachten toen Ted uit de auto stapte en om zich heen keek. Ze zouden de personen die naar binnen zouden gaan persoonlijk selecteren en instrueren. Een plaatselijke commandant handelde benodigdheden, wegblokkades en de instructie van de plaatselijke agenten af. Rick had de leiding over de hele operatie en had zich geïnstalleerd in een kamer naast het kantoor van het motel, dat hij voor de plaatselijke commandant had gereserveerd. Er stond een hele verzameling busjes met communicatieapparatuur, en Ted zag Rick uit een ervan tevoorschijn komen, terwijl Fernanda hem vanuit de auto volgde. De georganiseerde chaos rondom hen was zowel beangstigend als geruststellend.

'Hoe gaat-ie?' vroeg Ted aan Rick. Beide mannen zagen er moe uit. Ted had al dagen niet meer dan twee uur achtereen geslapen, en Rick was al op sinds de vorige nacht. Sam was een heilige zaak aan het worden voor degenen die op de hoogte waren, wat een troost was voor zijn moeder. Ted had een van de agenten gevraagd om een kamer voor haar in orde te brengen.

'We zijn er bijna klaar voor,' zei Rick tegen Fernanda, en ze knikte met een vermoeide glimlach. Ze zag eruit alsof ze het nog maar nauwelijks volhield. De spanning was veel te groot voor haar, hoewel het praten met Ted over andere dingen tijdens de rit hier naartoe heel even geholpen had. Ted regelde alles voor haar verblijf. Een psycholoog van het arrestatieteam en een vrouwelijke agent stonden haar al in haar kamer op te wachten. En toen hij haar met hen had achtergelaten, ging Ted terug naar Rick, naar de kamer die hij als commandopost had ingericht. Op een tafel langs de muur lagen stapels boterhammen en doosjes salade en aan de muur daarboven hing een plattegrond van het huis en de buurt. Het eten was ongewoon gezond, omdat noch de fbi-commando's, noch het arrestatieteam vet aten of suiker en cafeïne gebruikten, want dat vertraagde hun reacties na een aanvankelijke oppepper. Ze waren overdreven pietluttig over hun eten. De plaatselijke politiecommandant had zich bij hen gevoegd, en het hoofd van het arrestatieteam was net de kamer uit gelopen om zich bij zijn mannen te voegen. Het leek in Teds ogen op de invasie van Normandië, terwijl hij een boterham pakte, in een stoel ging zitten en Rick naast hem kwam staan. Het was alsof ze een oorlog aan het plannen waren. Het was een enorme reddingsoperatie, en de gecombineerde intelligentie en mankracht waren indrukwekkend. Het huis dat ze op het oog hadden, stond bijna vier kilometer verderop. Ze gebruikten de radio niet als communicatiemiddel, voor het geval de ontvoerders afluisterapparatuur hadden en de pers het zou oppikken en het zou verpesten. Ze namen alle voorzorgsmaatregelen om de operatie niet te laten mislukken, maar desondanks keek Rick bezorgd toen hij met Ted een blik op de plattegrond wierp. Ze waren ervoor naar de plaatselijke opzichter geweest en hadden de plattegrond flink uitvergroot.

'Je informant vertelde dat het kind aan de achterkant van het huis wordt vastgehouden,' zei Rick, die naar een kamer aan de achterzijde wees, niet ver van de erfscheiding.

'We kunnen hem er wel uit krijgen, maar direct erachter is een steile rotswand. Ik kan vier mannen langs de bergwand naar beneden laten zakken, maar ik kan ze niet snel genoeg weer naar boven takelen, en als ze het kind bij zich hebben, zijn ze te kwetsbaar.' Vervolgens wees hij naar de voorkant van het huis. 'De oprijlaan aan de voorkant heeft de lengte van een voetbalveld. Ik kan er ook niet komen met een helikopter, want dan horen ze ons. En als we het huis opblazen, is de kans groot dat de jongen daarbij omkomt.'

Het hoofd van het arrestatieteam en de fbi-commando's waren al ruim twee uur aan het overleggen, maar ze hadden het probleem nog steeds niet opgelost. Maar Ted wist dat het wel zou komen. Contact opnemen met Morgan om met hem een plan uit te denken, was onmogelijk. Ze moesten al hun beslissingen zelf nemen. Ted was opgelucht dat Fernanda niet bij hen in de kamer was en de gevaren die ze opsomden kon horen. Dat zou te veel voor haar zijn. Ze waren hardop aan het brainstormen, en tot dusver zou alles wat ze bedacht hadden ook de dood van de jongen tot gevolg hebben.

Ted was er niet van overtuigd dat dat niet sowieso zou gebeuren. Zonder losgeld was het vrijwel zeker dat ze Sam zouden vermoorden. Zelfs als het geld veilig afgeleverd was, bestond dat risico nog. Sam was oud genoeg om hen te identificeren, wat het riskant voor hen maakte om hem te laten gaan, zelfs als ze het geld al hadden. Addison was zich daar ook bewust van geweest, wat de reden was dat hij Peter naar Tahoe had gestuurd om de anderen in het oog te houden. Uiteindelijk zou het gemakkelijker voor hen zijn geweest om hem te doden dan hem levend terug te sturen. En zonder geld hadden ze alle reden om hem af te maken en voor hun vertrek te dumpen. Rick en de anderen in de kamer brachten al hun bange gedachten onder woorden. En na nog ruim een uur richtte Rick zich tot Ted.

'Je realiseert je toch wel hoe klein de kans is dat we hem daar levend uit krijgen, hè? Gering tot nihil, met de nadruk op nihil.' Hij was eerlijk tegen zijn vriend. De kans was groot dat Sam zou sterven, als hij niet al dood was.

'Haal dan meer mannen hier naartoe,' snauwde Ted boos tegen Rick. Ze hadden niet al die moeite gedaan om het kind uiteindelijk toch nog te verliezen, hoewel ze allemaal wisten dat die mogelijkheid bestond. Maar Ted was op een missie om hem te redden, net zoals Rick en iedereen in de kamer en erbuiten. Sam was hun missie.

'We hebben hier een klein leger,' bulderde Rick tegen hem.

'Jezus christus, heb je wel gezien hoeveel man daarbuiten staat? We hebben verdomme geen behoefte aan meer mannen, maar aan een wonder!' zei Rick met zijn kaken op elkaar geklemd. Als ze kwaad op elkaar waren, leverden ze soms de beste prestaties.

'Haal er dan een, laat het gebeuren. Haal slimmere kerels hier naartoe. Je kunt toch niet zomaar je handen in de lucht gooien en ze dat kind laten vermoorden,' zei Ted met een gekwelde blik.

'Denk jij soms dat we dat hier aan het doen zijn, klootzak?' brulde Rick tegen hem, en er waren zoveel mensen in de kamer aan het praten dat je hen niet eens kon horen schreeuwen. Ze gingen als legersergeanten tegen elkaar tekeer, totdat het hoofd van het arrestatieteam een nieuw plan presenteerde, maar ze waren het er al snel over eens dat ook dat niet zou werken. Het zou de reddingswerkers kwetsbaar maken voor open vuur vanuit het huis. Peter had de perfecte locatie uitgezocht. Het was nagenoeg onmogelijk om de jongen uit het huis en van het erf te krijgen. Eén ding wist Rick zeker, en ook Ted begon het in te zien: die nacht zouden veel mannen het leven laten, en dat allemaal om één jongetje te redden. Maar het was wat ze móésten doen. En de anderen wisten dat ook.

'Ik stuur mijn mannen niet het slagveld op,' zei het hoofd van het arrestatieteam verongelijkt tegen Ted. 'We moeten hun toch minstens een fatsoenlijke kans geven om het kind te halen en levend terug te keren.'

'Ik weet het,' zei Ted somber. Het ging niet voorspoedig, en hij was blij dat Fernanda er niet bij was. Om negen uur die avond liepen hij en Rick naar buiten. Ze hadden nog steeds geen deugdelijk plan, en Ted begon te vrezen dat ze dat nooit zouden vinden, of in elk geval niet op tijd. Uren geleden hadden ze al afgesproken dat ze Sam voor zonsopgang uit het huis zouden halen. Als de ontvoerders de volgende ochtend eenmaal wakker waren, zou het risico te groot zijn, en van wat ze wisten, hadden ze niet nóg een dag. Dit was het dan. Zonsopgang was over negen uur, en de tijd begon te dringen. 'Shit, ik haat dit,' zei Ted en hij keek naar Rick terwijl hij tegen een boom leunde. Niemand was met iets werkbaars op de proppen gekomen. Over een uur zouden ze een verkenningsvliegtuig de lucht in sturen, waarbij gebruikgemaakt zou worden van infraroodlicht en hittezoekende instrumenten, maar geen van beide zou in het huis kunnen doordringen. Een van de communicatiewagens stond helemaal tot hun beschikking.

'Ik ook,' zei Rick rustig. Beiden waren tot rust gekomen. Het zou een lange nacht worden.

'Wat moet ik haar in vredesnaam vertellen?' zei Ted met een gekwelde blik. 'Dat ons beste arrestatieteam en het jouwe haar kind niet kunnen redden?' Hij kon zich zelfs niet voorstellen dat hij haar moest vertellen dat de jongen dood was, en dat kon hij inmiddels al zijn. De dingen zagen er niet goed uit, en dat was nog zwak uitgedrukt.

'Je begint verliefd op haar te worden, hè?' zei Rick uit het niets, en Ted staarde hem aan alsof hij gek was. Het was niet het soort onderwerp dat mannen met elkaar bespraken, maar af en toe gebeurde het toch.

'Ben je gek? Ik ben verdomme politieman. Zij is een slachtoffer, en haar zoon ook.' Hij leek woedend bij de gedachte en was opnieuw kwaad op Rick omdat hij het had gesuggereerd. Maar zijn vriend liet zich niet voor de gek houden, zelfs niet als Ted dat zelf deed, waar Rick vrij zeker van was.

'Ze is ook een vrouw, en jij bent een man. Ze is aantrekkelijk en kwetsbaar. Je bent een week bij haar in huis geweest. Dat had je niet hoeven doen, maar je deed het wel. Je bent ook een man die al vijf jaar geen seks met zijn vrouw heeft gehad, als ik het goed heb. Je bent verdorie een mens van vlees en bloed. Maar laat het je werk niet beïnvloeden. Veel mannen zetten hun leven hier op het spel. Stuur geen tientallen mannen de dood in als we hen of het kind er niet meer uit kunnen halen.' Ted liet zijn hoofd hangen en keek Rick een minuut later weer aan. Er stonden tranen in zijn ogen en hij had noch toegegeven, noch ontkend wat Rick over Fernanda had gezegd. Hij wist zelf ook niet zeker of hij gelijk had. Maar het was die avond wel bij hem opgekomen. Hij was net zo bezorgd over haar als over haar zoon.

'Er moet een manier zijn om hem er levend uit te halen,' was alles wat Ted zei.

'Dat hangt onder andere af van het kind en de man die je daarbinnen hebt. We hebben niet alles onder controle.' En het hing ook af van geluk, het lot, de andere ontvoerders en de vaardigheid van de mannen die naar binnen gingen. Er waren zoveel onvoorspelbare elementen die niet gecontroleerd konden worden. Soms zat alles tegen, maar had je toch nog geluk. Andere keren was alles perfect geregeld, en ging het toch allemaal fout. Het lag allemaal in handen van het lot.

'En hoe zit het met haar?' vroeg Rick weer rustig. 'Wat zijn haar gevoelens?' Rick bedoelde voor Ted, niet voor haar zoon. Het was een korte wijze van uitdrukken, die ze beiden begrepen, voortgekomen uit jaren samenwerken.

'Dat weet ik niet.' Ted keek mistroostig. 'Ik ben een getrouwd man.'

'Jij en Shirley hadden al jaren geleden moeten scheiden,' zei Rick eerlijk. 'Jullie verdienen allebei beter.'

'Ze is mijn maatje.'

'Maar je bent niet verliefd op haar. Ik weet niet eens of je dat ooit wel bent geweest. Jullie zijn samen opgegroeid en waren als broer en zus toen ik jullie leerde kennen. Het leek wel een gearrangeerd huwelijk, zoals ze dat honderd jaar geleden al sloten. Iedereen verwachtte dat jullie zouden trouwen, en omdat gearrangeerde huwelijken vroeger ook werkten, trouwden jullie.' Ted wist dat Rick er niet ver naast zat. Shirleys vader was de baas van Teds vader geweest voor het merendeel van zijn leven, en wat waren ze trots op hem toen hij zich met zijn dochter verloofde. Hij was nooit met andere meisjes uit geweest, nooit aan gedacht, tot veel later pas. Maar uiteindelijk was hij haar uit puur fatsoen toch trouw gebleven, en dat was hij nog steeds, wat zeldzaam was voor een politieman. Hun leven vol spanning en bizarre werkroosters, waardoor ze hun vrouw en gezin nauwelijks zagen of verschillende bioritmen ontwikkelden, bracht hun in veel problemen, en dat was Ted ook een paar keer overkomen. Rick had hem altijd bewonderd om zijn ijzeren wil, zijn ijzeren broek zoals hij het altijd noemde. Van zichzelf kon hij dat niet zeggen, maar zijn eigen scheiding was uiteindelijk een opluchting gebleken. En nu had hij een vrouw gevonden van wie hij echt hield. Hij wilde hetzelfde voor Ted. En als Fernanda degene was die hij wilde of op wie hij verliefd was, vond hij het prima. Hij hoopte alleen maar dat ze haar kind niet zouden verliezen, voor haar én voor Ted. Het zou een tragedie zijn waar ze nooit overheen zou komen, of die ooit zou vergeten, en hij ook niet. En waarschijnlijk zou Ted zichzelf de schuld geven als de missie niet zou slagen. Maar hun toewijding om het kind uit het huis te halen had niets te maken met liefde. Het was hun werk. De rest was bijzaak.

'Ze komt uit een andere wereld,' zei Ted met een verontruste blik. Hij wist zelf niet eens wat hij precies voor haar voelde, maar was bang dat iets van wat Rick gezegd had waar was, genoeg om over na te denken. Dat had hij meer dan eens gedaan, hoewel hij er nooit met haar over had gesproken. 'Ze heeft een heel ander leven geleid. Haar echtgenoot verdiende verdomme een half miljard dollar. Hij was intelligent,' zei Ted nederig, terwijl hij zijn vriend in het donker aankeek. De anderen die rondliepen, waren buiten gehoorafstand.

'Jij bent ook intelligent. En hoe slim was hij nu helemaal? Hij heeft alles net zo snel verloren als dat hij het verdiend had, pleegde zelfmoord en liet zijn vrouw bankroet achter met drie kinderen.' Het was waar. Ted had veel meer geld op de bank dan zij momenteel. Zijn toekomst was zeker, en ook die van zijn kinderen. Hij had bijna dertig jaar lang hard gewerkt.

'Zij heeft aan Stanford gestudeerd; ik heb alleen een middelbare schoolopleiding. Ik ben maar een gewone smeris.'

'Je bent een goeie vent. Ze mag zich gelukkig prijzen.' Ze wisten allebei dat Ted in de hedendaagse wereld een zeldzaamheid was. Hij was een goed en fatsoenlijk man. Rick wist, en zei ook vaak - uit liefde voor zijn vroegere partner - dat Ted beter was dan hijzelf. Ted zag het nooit zo en had Rick altijd grondig verdedigd, en soms moest dat ook wel. Rick had veel mensen tegen zich in het harnas gejaagd voordat hij het korps verliet. Zo was hij nu eenmaal, en hij had dat ook bij de fbi gedaan. Hij had een grote mond en aarzelde nooit om te zeggen wat hij vond. Dat deed hij nu ook, of Ted het wilde horen of niet. Rick vond dat hij het móést horen, zelfs als het hem overstuur of kwaad maakte. 'Ik wil dat jij ook gelukkig bent,' zei Rick vriendelijk. 'Je verdient het.' Hij wilde zijn vriend niet als een eenzaam man zien sterven. Ze wisten allebei dat het daarop zou uitlopen.

'Ik kan Shirley niet zomaar in de steek laten,' zei Ted somber. Hij voelde zich nu al schuldig, maar tegelijkertijd ongelooflijk aangetrokken door Fernanda.

'Je hoeft nog niet zover vooruit te denken. Wacht eerst maar af wat er gebeurt als deze chaos voorbij is. Op een dag loopt Shirley misschien wel bij jou weg. Ze is slimmer dan jij. Als zij op een dag de juiste kerel tegen het lijf loopt, pakt ze haar biezen. Het verbaast me dat ze het nog niet heeft gedaan.' Ted knikte; daar had hij ook wel eens aan gedacht. In veel opzichten was zij minder gehecht aan het idee van hun huwelijk dan hij. Ze was gewoon lui, en dat gaf ze zelf ook toe, hoewel ze ook wel van hem hield. Maar de laatste tijd had ze diverse malen aangegeven dat ze het niet erg zou vinden om alleen te wonen, daar misschien zelfs wel de voorkeur aan gaf, en dat ze het gevoel had dat ze dat toch al deed, zo weinig zagen ze elkaar. En hij voelde het net zo. Het was een eenzaam leven met haar. Ze genoten niet meer van dezelfde dingen of mensen. Het enige wat hen al achtentwintig jaar bij elkaar hield, waren hun kinderen. En die waren jaren geleden al uitgevlogen. 'Je hoeft vanavond geen beslissing te nemen. Heb je er iets over tegen Fernanda gezegd?' Rick was er benieuwd naar en was dat al sinds hij haar voor het eerst ontmoet had. Er bestond een gemoedelijke intimiteit tussen haar en Ted, die iets onschuldigs had en een band suggereerde waarvan geen van beiden het bestaan vermoedde. Het was een soort natuurlijke ongedwongenheid, die Rick meteen was opgevallen. Ze was de perfecte vrouw voor hem, vond Rick. Ted vond dat ook, maar had haar er nooit iets over gezegd. Hij zou het niet gedurfd hebben en wilde het ook niet onder de' omstandigheden waarin ze elkaar hadden ontmoet. Hij had geen idee of ze ook iets voor hem voelde, behalve voor wat hij voor haar deed in een poging om haar en de kinderen te beschermen. En nu Sam was ontvoerd, viel er voor hem beslist geen overwinning te behalen, dat vond hij althans.

'Ik heb niets gezegd,' bevestigde Ted. 'Daar is het helemaal de tijd niet voor.' Daar waren ze het allebei over eens. En hij wist ook niet of hij er het lef voor zou hebben als het allemaal achter de rug was. Op een of andere manier vond hij het niet gepatt. Het was alsof hij dan misbruik van haar zou maken.

'Volgens mij mag ze je graag,' zei Rick, en Ted grijnsde. Ze klonken als twee schooljongens. Twee jochies die tijdens de pauze aan het knikkeren waren en het over een meisje uit de hoogste klas hadden. Het was een opluchting om even over Teds gevoelens voor Fernanda te praten, in plaats van over Sams levensbedreigende omstandigheden. Rick en Ted hadden die opluchting nodig.

'Ik haar ook,' zei Ted zacht, en hij dacht aan de manier waarop ze eruit had gezien toen ze uren in het donker met elkaar hadden gepraat, of toen ze op de grond naast hem in slaap was gevallen, terwijl ze op nieuws over Sam wachtten. Zijn hart was toen gesmolten.

'Ga er dan voor,' fluisterde Rick. 'Het leven is kort.' Dat wisten ze allebei; ze hadden er alle twee door de jaren heen voldoende bewijzen voor gezien, en er zouden nog vele volgen.

'Je hebt gelijk,' zei Ted met een zucht, en hij liep weg van de boom waartegen hij tijdens het gesprek had geleund.

Het was een interessant gesprek geweest, maar ze hadden belangrijkere dingen te doen. Het was een goede onderbreking voor hen allebei geweest, vooral voor Ted. Hij vond het fijn om te horen wat Rick er allemaal van vond en had grenzeloos respect voor hem.

Rick volgde hem naar binnen en dacht aan wat Ted hem had toevertrouwd, maar toen ze de deur van de commandopost opentrokken, werden ze alle twee meteen weer meegesleurd in de discussies en woordenwisselingen. Het was uiteindelijk al middernacht toen ze het allemaal over een plan eens waren. Het was allesbehalve onfeilbaar, maar het was het beste wat ze hadden kunnen bedenken. Het hoofd van het arrestatieteam stelde voor dat ze vlak voor zonsopgang naar het huis zouden gaan en dat iedereen intussen zou proberen nog een beetje te slapen. Ted verliet het kantoor om één uur en liep naar Fernanda's kamer om te kijken hoe het met haar ging.

Ze was alleen in haar kamer toen hij langsliep. De deur was dicht, maar door het raam zag hij dat de lichten aan waren. Ze lag op het bed met haar ogen open en staarde in het niets. Hij wuifde naar haar. Meteen stond ze op en deed de deur voor hem open, bang dat de ontvoerders hadden gebeld. Haar telefoonlijnen werden doorgesluisd naar het communicatiebusje buiten.

'Wat is er aan de hand?' vroeg ze angstig. Hij stelde haar gauw gerust. Al die uren dat ze hier waren, leken voor haar eindeloos te duren, voor hen allemaal. De teams stonden te popelen om in actie te komen en te doen waarvoor ze hier waren gekomen. Velen liepen buiten rond in een kogelvrij vest, gevechtskleding en camouflage.

'We gaan nu snel tot actie over.'

'Wanneer?' Haar ogen tastten de zijne af.

'Vlak voor zonsopgang.'

'Heb je nog iets uit het huis gehoord?' vroeg ze hem angstig. Er waren nog steeds politieagenten bij Will, die haar telefoons bedienden, maar Ted wist dat er tot een uur geleden geen telefoontjes meer waren binnengekomen van Peter of zijn handlangers. Ted wist dat hij hen niet kon bellen. Hij had alles gedaan wat hij kon. En als ze er al in slaagden om Sam te redden, zou dat grotendeels te danken zijn aan Peter. Zonder zijn aanwijzing zou de jongen zeker ten dode opgeschreven zijn geweest. Nu was het aan hen om de bal die hij hun had toegespeeld, aan te nemen en snel actie te ondernemen. En dat zouden ze doen, gauw.

'Hij heeft niet meer gebeld,' zei Ted, en ze knikte. Nieuws van Sam was op dit punt te veel om op te hopen. 'Alles is rustig.' Ze hadden vlak bij de oprijlaan van het huis een busje met communicatie- en surveillanceapparatuur gestationeerd, en ook daar was geen beweging gesignaleerd. Een van hun commando's, die boven op een heuvel met een infrarood verrekijker op wacht stond, had zelfs gemeld dat het huis al uren in donker was gehuld. Ted hoopte dat ze allemaal nog zouden slapen als ze er binnenvielen. Het verrassingselement was belangrijk, zelfs als het betekende dat ze geen hulp van Peter konden krijgen. Dat zou te veel gevraagd zijn. 'Gaat het?' vroeg Ted haar rustig, terwijl hij probeerde om niet te denken aan het gesprek met Rick eerder die avond. Hij wilde niets doms doen of zeggen nu hij het aan hem had toegegeven, waardoor zijn gevoelens voor Fernanda nu nog veel echter leken. Ze knikte en leek even te aarzelen terwijl hij naar haar keek.

'Ik wil dat het voorbij is,' zei ze met angstige ogen. 'Maar tegelijkertijd ben ik bang voor het einde.' Op dit moment konden ze nog aannemen dat Sam in leven was, althans dat hoopten ze. Eerder die avond had ze pater Wallis gebeld en rust en troost gevonden in zijn geruststellende woorden.

'Het zal nu snel voorbij zijn,' beloofde Ted haar, maar hij kon haar niet verzekeren dat alles goed zou komen. Het zouden lege woorden zijn, en dat wist ze. Maar er zou nu gauw tot actie worden overgegaan.

'Ga je met hen mee?' Haar ogen zochten de zijne af, en hij knikte.

'Tot aan het begin van de oprijlaan.' De rest was aan het arrestatieteam en de fbi-commando's. Een van de voorbereidende teams had al een schuilhut voor hen ingericht in de bosjes, dat met bladeren was bedekt. Ze zouden in elk geval in de buurt zijn wanneer de hel losbarstte, wat onvermijdelijk zou gebeuren.

'Mag ik met je mee?' Hij schudde vastbesloten zijn hoofd, hoewel haar ogen hem smeekten. Er was geen sprake van dat hij haar toestemming zou geven. Het was veel te gevaarlijk; hij kon het haar niet toestaan. Als er dingen verkeerd liepen, zou ze in de vuurlinie terecht kunnen komen, wanneer de ontvoerders probeerden te ontsnappen en op de hut zouden vuren op hun weg naar de vrijheid. Het was onmogelijk te voorspellen. 'Waarom probeer je niet een beetje te slapen?' stelde hij voor, hoewel hij vermoedde dat haar dat niet zou lukken.

'Laat je me weten wanneer je vertrekt?' Ze wilde op de hoogte gehouden worden van wat wanneer gebeurde, en dat was begrijpelijk. Het was haar zoon voor wie ze hun leven in de waagschaal stelden. Ze wilde in gedachten bij hen zijn wanneer ze gingen en bidden dat hij in leven bleef. Ted knikte en beloofde dat hij haar een seintje zou geven zodra de teams vertrokken. Ineens zag hij paniek in haar ogen. Ze verliet zich helemaal op hem; hij was haar gids door de onbekende jungles van angst. 'Waar ben jij in de tussentijd?'

Hij wees. 'Mijn kamer is twee deuren verder.' Hij deelde hem met drie andere mannen uit de stad. Rick zat in de kamer naast haar.

Fernanda keek Ted aan op een manier alsof ze wilde dat hij binnenkwam, en Ted kreeg het gevoel dat hij haar gedachten kon lezen. 'Wil je dat ik nog even bij je kom zitten?' Ze knikte. Er was niets heimelijks of clandestiens aan.

De gordijnen waren open, de lichten waren aan en iedereen kon in de kamer kijken.

Ted volgde Fernanda de kamer in en nam plaats op de enige stoel in de kamer, terwijl Fernanda op het bed ging zitten en hem nerveus aankeek. Het zou voor hen allebei een lange nacht worden, en er was geen sprake van dat ze zou kunnen slapen. Het leven van haar kind stond op het spel, en als het ergste gebeurde, wilde ze hem ten minste de hele nacht in haar gedachten hebben gehad. Ze kon zich zelfs niet voorstellen wat ze tegen de andere kinderen moest zeggen als er iets zou gebeuren. Ashley wist niet eens dat Sam was gekidnapt. En na de dood van hun vader, zes maanden geleden, kon ze zich zelfs de klap niet voorstellen die het voor hen zou zijn als Sam zou sterven. Een paar uur geleden had ze nog met Will gesproken. Hij deed zijn best om sterk te zijn, maar aan het eind van het gesprek waren ze allebei in tranen. Desondanks vond Ted dat ze zich opvallend goed hield. Hij dacht niet dat hij zo sterk had kunnen blijven als zij als het een van zijn kinderen was geweest.

'Ik neem aan dat er van slapen bij jou geen sprake is?' Ted glimlachte naar haar. Hij was net zo uitgeput als zij, maar voor hem was het anders. Het was zijn werk.

'Dat denk ik niet,' zei ze eerlijk. Het was nog maar een kwestie van uren voordat het arrestatieteam en de fbi-commando's het huis zouden bestormen. 'Ik wou dat ze weer belden.'

'Ik ook.' Ted was eerlijk tegen haar. 'Maar misschien is het een goed teken dat we niets horen. Ik denk dat ze van plan zijn om je morgen te bellen om te achterhalen of je het geld hebt.' Honderd miljoen dollar. Het scheen hem nog steeds absurd toe, maar nog ongelooflijker was het dat haar echtgenoot het een paar jaren geleden met gemak had kunnen betalen. Het leek nu haast een wonder dat een dergelijke afpersing hem nooit eerder was overkomen. Dan zou Fernanda het slachtoffer zijn geweest, wist Ted vrij zeker, en niet de kinderen. 'Heb je nog iets gegeten?' Urenlang hadden er dozen met boterhammen gecirculeerd, pizza's en genoeg donuts om er met z'n allen aan te bezwijken. Koffie was die avond de steunpilaar voor iedereen geweest, behalve voor het arrestatieteam, en liters cola. Tijdens het formuleren van hun plannen hadden ze allemaal cafeïne nodig gehad. En waarschijnlijk konden de meesten de slaap nu niet vatten. Iedereen leefde op adrenaline. Fernanda functioneerde alleen nog maar op angst en paniek, terwijl ze hem met wijdopen ogen vanaf het bed aankeek en zich afvroeg of het leven ooit nog weer normaal zou zijn.

'Vind je het niet vervelend om hier met mij te zitten?' vroeg ze bedroefd. Ze leek nu zelf wel een kind. Over een paar weken was ze jarig en ze hoopte alleen maar dat Sam nog in leven zou zijn om het met haar te vieren.

'Nee, ik doe het graag.' Hij glimlachte naar haar. 'Je bent aangenaam gezelschap.'

'De laatste tijd niet meer,' zei ze terwijl ze onbewust diep zuchtte. 'Ik heb het gevoel alsof ik al jaren geen aangenaam gezelschap meer ben. In elk geval maanden.' Het was zo lang geleden dat ze een volwassen gesprek had gevoerd, of een rustige avond uit eten was geweest met haar echtgenoot, lachend en pratend over gewone dingen. De gesprekken die ze met Ted had gevoerd, kwamen daar nog het dichtst bij in de buurt. Maar er was niets normaals aan deze dagen. Het leek alsof ze constant overspoeld werd door ongeluk en tragedies. Eerst Allan, en alles dat hij in zijn kielzog had meegesleurd, en nu Sam.

'Dit jaar moet ongelooflijk zwaar voor je zijn geweest,' zei Ted met bewondering in zijn stem. 'Als ik in jouw schoenen stond, zou ik nu aan de beademing liggen.' Zelfs als de dingen goed afliepen met Sam, en dat hoopte hij van harte, wist Ted dat ze nog veel grote veranderingen voor de boeg had. Na alles wat Rick eerder die avond had gezegd, vroeg Ted zich af of dat voor hem ook zou gelden. Wat Rick had gezegd over Teds huwelijk met Shirley was hem niet ontgaan. Vooral dat ze hem misschien op een dag wel zou verlaten. Hoewel hij die stap zelf nooit genomen zou hebben, was die gedachte wel eens bij hem opgekomen.

'Soms denk ik dat mijn leven nooit meer normaal wordt.' Maar ach, wanneer was het dat wel? Allans raketlancering naar het financiële sterrendom was ook niet normaal. De afgelopen jaren waren voor hen allemaal krankzinnig geweest. En nu dit. 'Ik was van plan om deze zomer een huis in Marin te zoeken.' Maar nu, als Sam er niet meer was, God verhoede, wist ze niet meer wat ze zou doen. Misschien zou ze ergens anders naartoe verhuizen, om de herinnering te ontvluchten.

'Dat wordt een grote verandering voor jou en de kinderen,' zei hij over haar verhuizing naar een kleinere woning. 'Hoe denk je dat ze zullen reageren?'

'Angstig. Boos. Ongelukkig. Opgewonden. Al die dingen die de meeste kinderen voelen wanneer ze verhuizen. Het zal vreemd zijn voor ons allemaal. Maar misschien is het wel goed.' Zolang ze nog steeds drie kinderen had, en niet twee. Het was het enige waaraan ze nu kon denken. En uiteindelijk vervielen ze in een ontspannen stilzwijgen. Rond drie uur sloop hij op zijn tenen de kamer uit, nadat ze eindelijk in slaap was gevallen. Hij slaagde er daarna in zelf nog een paar uur slaap mee te pikken, terwijl hij op de grond lag in zijn kamer. Er lagen andere mannen op de twee bedden in de kamer, maar op dat moment had het hem niet uitgemaakt waar hij sliep. Hij zou zelfs rechtop kunnen slapen, zei Rick altijd. En zo af en toe deed hij dat ook bijna.

Het hoofd van het arrestatieteam kwam hem om vijf uur in de ochtend wekken. Ted schrok wakker en was meteen alert. De andere twee mannen waren al op en halverwege de deur toen Ted overeind kwam. Hij waste zijn gezicht, poetste zijn tanden en haalde snel zijn handen door zijn haar, toen de commandant van het arrestatieteam hem vroeg of hij met hen mee wilde rijden. Ted antwoordde dat hij hen met zijn eigen auto zou volgen zodat hij hen niet in de weg zou zitten.

Ted liep langs Fernanda's kamer en zag dat ze wakker was en door de kamer liep. Zodra ze hem zag, liep ze naar de deur en keek hem aan. Haar ogen smeekten hem om haar mee te nemen, en hij gaf even een kneepje in haar schouder terwijl hun ogen elkaar ontmoetten. Hij wist wat ze voelde, dacht dat tenminste, en wilde haar graag geruststellen. Maar hij kon niets beloven. Ze zouden hun uiterste best doen voor haar en Sam. Hij vond het vreselijk om haar achter te laten, maar wist dat het niet anders kon. Het zou snel licht worden.

'Succes.' Haar ogen konden die van hem niet loslaten, wanhopig als ze was om met hem mee te gaan. Ze wilde zo dicht mogelijk bij Sam zijn.

'Het komt goed, Fernanda. Zodra we hem hebben, hoor je van me.'

Ze kon niet eens praten, dus knikte ze en keek hem na terwijl hij in zijn auto stapte en wegreed, op weg naar haar zoon.

Precies op dat moment lieten drie van zijn commando's zich langzaam aan een touw langs de rotswand achter het huis zakken, geheel gekleed in het zwart, als inbrekers, met donker geschminkt gezicht en hun wapen om hun lichaam. Ted parkeerde zijn auto zo'n 500 meter voor de oprijlaan tussen de bomen. Hij liep in stilte door de duisternis langs de verkenners in de bosjes naar de hut die het arrestatieteam voor hen had gemaakt. Ted keek naar de mannen overal om zich heen, die een Heckler & Koch mp5 droegen. Zowel het arrestatieteam als de fbi-commando's droegen deze volautomatische machinegeweren. Er zaten nog vijf andere mannen bij hem in de hut. Hij trok zijn kogelvrije vest aan en zette een koptelefoon op, waarmee hij was aangesloten op de communicatiewagen. En terwijl hij luisterde en in de duisternis tuurde, hoorde hij achter zich plotseling geritsel. Een van de verkenners kwam de hut binnen, gekleed in een kogelvrij vest en gecamoufleerd. Ted draaide zich om, om te kijken of het een van zijn mannen was of een van Ricks agenten, maar hij zag al gauw wie het was. Het was Fernanda in de uitrusting van een verkenner. Ze was op eigen houtje hier naartoe gekomen en had iemand doen geloven dat ze lid van de lokale politie was, waarna ze haar snel de uitrusting hadden overhandigd. Bliksemsnel had ze het aangetrokken. Ze zat naast hem in de hut, waar ze niet zou moeten zijn, in gevaar, in de frontlinie, veel te dicht bij hen. Hij wilde haar de wind van voren geven en haar terugsturen, maar het was al te laat. De operatie was in gang, en hij wist hoe graag ze erbij wilde zijn wanneer ze Sam bevrijdden - als ze dat zouden doen. Hij wierp haar een felle afkeurende blik toe, schudde zijn hoofd en berustte er uiteindelijk in, niet in staat het haar kwalijk te nemen. Hij hield haar hand stevig vast terwijl ze naast hem knielde, en zwijgend wachtten ze totdat zijn mannen Sam veilig terug naar zijn moeder zouden brengen.

20

Peter lag tot vijf uur in de ochtend naast Sam te slapen, en toen, alsof een oerinstinct hem aanspoorde om wakker te worden, deed hij zijn ogen open en kwam langzaam tot leven. Sam lag nog steeds naast hem te slapen, met zijn hoofd op Peters schouder. Dezelfde onverklaarbare intuïtie beval hem Sams handen en voeten los te maken. Ze hadden hem al die tijd vastgebonden gehouden, zodat hij niet kon ontsnappen. Sam was eraan gewend geraakt en was er de afgelopen week in gaan berusten. Hij had geleerd dat hij Peter beter kon vertrouwen dan de anderen. En terwijl Peter de knopen losmaakte, rolde Sam op zijn zij en fluisterde één woord: 'Mama.'

Peter glimlachte naar hem, stond op en keek uit het raam. Het was nog donker buiten, maar de hemel was eerder houtskoolkleurig dan inktzwart. Hij wist dat de zon snel boven de heuvel zou opkomen. Weer een nieuwe dag. Eindeloze uren van wachten. Peter wist dat ze Fernanda gingen bellen en de jongen zouden vermoorden als ze het geld niet had. Ze dachten nog steeds dat ze weigerde en een spelletje met hen speelde. De jongen ombrengen betekende niets voor hen, en als ze erachter kwamen wat hij hun had geflikt, zouden ze hem ook afmaken, zonder enige aarzeling. Het kon hem niet meer schelen. Hij had zijn leven ingeruild voor dat van Sam. Als hij in staat zou zijn met hem te vluchten, zou dat een zegen zijn, maar hij verwachtte er niets van. Proberen met de jongen te vluchten zou vertraging opleveren en Sam aan groter gevaar blootstellen.

Hij stond nog steeds bij het raam toen hij een geluid hoorde dat leek op de eerste beweging van een vogel, maar vervolgens vloog er een steentje op hem af, dat op de grond voor hem neerplofte. Hij keek op en nauwelijks waarneembaar zag hij iets bewegen. Toen hij nog een keer keek, zag hij drie donkere gestalten aan zwarte touwen langs de rotswand naar beneden komen. Er was niets wat hun komst verried, en toch wist hij dat ze er waren, en hij voelde zijn hart kloppen. Geruisloos maakte hij het raam open en tuurde in het donker. Hij zag hen naar beneden zakken en verdwijnen. Snel legde hij een hand over Sams mond zodat hij niet kon schreeuwen, en toen het kind zijn ogen opendeed en Peter zag dat hij wakker was, trok hij zijn hand langzaam weer weg. Zodra Sam naar hem keek, legde hij een vinger tegen zijn lippen. Hij wees naar het raam terwijl Sam hem aankeek. Hij wist niet wat er aan de hand was, maar hij wist dat Peter hem hoe dan ook zou helpen. Hij bleef muisstil op het bed liggen en merkte dat Peter hem had losgemaakt en dat hij voor het eerst in dagen zijn handen en voeten kon bewegen. Geen van beiden verroerde zich, en toen liep Peter terug naar het raam. Eerst zag hij niets, maar ineens zag hij hen, gehurkt in het donker, zo'n drie meter achter het huis. Een zwarte handschoen wenkte, waarop hij zich omdraaide en Sam van het bed in zijn armen tilde. Hij durfde het raam niet verder open te zetten dan hij al had gedaan en duwde hem er zachtjes door. Het was een kleine val, maar hij wist dat de armen en benen van de jongen stijf waren. Hij bleef hem nog even vasthouden en keek hem voor de laatste keer aan. Hun ogen vonden elkaar en leken elkaar eindeloos vast te houden. Het was de allergrootste daad van liefde die Peter ooit had ondernomen toen hij hem liet vallen en vervolgens de weg wees, terwijl Sam als een baby op handen en voeten naar de bosjes kroop. Hij verdween uit Peters zicht, en daarna ging er opnieuw een zwarte hand omhoog die wenkte. Peter staarde ernaar en hoorde een geluid in het huis achter zich. Hij schudde zijn hoofd, sloot het raam en ging weer op het bed liggen. Hij wilde niets doen wat Sam in gevaar kon brengen.

Terwijl Sam door de modder naar de bosjes kroop, had hij geen idee waar hij naartoe ging. Hij bewoog zich gewoon in de richting die Peter had gewezen, en toen twee handen hem vastgrepen, werd hij met zo'n snelheid en kracht de bosjes ingetrokken dat zijn adem stokte. Hij keek op naar zijn nieuwe ontvoerder en fluisterde tegen de man met de zwartomrande ogen en de zwarte muts: 'Zijn jullie de goeie of de slechte?' De man die hem stevig tegen zijn borst klemde, moest bijna huilen, zo opgelucht was hij dat hij de jongen zag. Het was tot dusver allemaal van een leien dakje gegaan, maar ze hadden nog een lange weg te gaan.

'Goed,' fluisterde hij terug. Sam knikte en vroeg zich af waar zijn moeder was, terwijl de mannen om hem heen naar elkaar signaleerden en Sam tegen de grond drukten. Hij kreeg een hap modder binnen, terwijl lange roze en gele vingers zich aftekenden tegen de lucht. De zon was nog niet opgekomen, maar de mannen wisten dat het niet lang meer zou duren.

Ze hadden de mogelijkheid al uitgesloten om Sam via touwen langs de rotswand omhoog te hijsen; het zou hem te zeer blootstellen aan geweervuur als zijn afwezigheid werd ontdekt. Hij vormde nu een risico voor al zijn ontvoerders, behalve Peter, omdat hij oud genoeg was hen te identificeren en de politie te vertellen wat hij had gehoord en gezien. De enige hoop om hem daar weg te krijgen, was via de oprijlaan, maar ook daar zouden ze allemaal kwetsbaar zijn. Ze zouden zich een weg moeten banen door de dichte bebossing aan weerskanten, en sommige stukken waren zo dicht dat ze er echt niet door konden. Een van hen had Sam stevig in zijn greep in krachtige armen, terwijl ze ineendoken, renden en vervolgens op hun buik tijgerden. En al die tijd zeiden ze niets tegen elkaar of Sam. Ze bewogen zich met precisie en baanden zich zo snel mogelijk een weg, terwijl de zon over de heuvel gluurde en langzaamaan de hemel in kroop.

Het geluid dat Peter had gehoord, kwam van een van de mannen die naar de wc ging. Hij hoorde doorspoelen en daarna een vloek, toen wie het ook was zijn teen stootte onderweg terug naar bed. Enige minuten later hoorde hij een van de anderen. Peter lag heel stil op het lege bed en besloot toen op te staan. Hij wilde niet dat een van hen de kamer in zou komen en zou ontdekken dat Sam weg was. Hij liep op blote voeten de woonkamer in, keek voorzichtig uit het raam, zag niets en ging zitten.

'Jij bent vroeg uit je nest,' zei een stem achter hem. Peter schrok en draaide zich om. Het was Waters. Hij keek wazig uit zijn ogen na hun uitspattingen van de nacht ervoor. 'Hoe is het met het kind?'

'Prima,' zei Peter zonder zichtbare interesse. Hij had voor de rest van zijn leven genoeg van deze mannen. Waters liep met ontblote borst rond, met alleen de spijkerbroek aan waarin hij had geslapen, terwijl hij de koelkast opendeed op zoek naar eten; uiteindelijk nam hij genoegen met een biertje.

'Zodra de anderen op zijn, bel ik zijn moeder,' zei Waters terwijl hij op de bank tegenover Peter ging zitten. 'Als ze het geld niet heeft geregeld, houdt het op,' zei hij zakelijk. 'Ik blijf hier niet voor eeuwig als een broedende eend zitten wachten tot die kloteagenten opduiken. Dat kan ze maar beter in haar oren knopen, als ze ons belazert.'

'Misschien heeft ze het wel niet,' zei Peter, en hij trok zijn schouders op. 'En als dat inderdaad het geval is, hebben we heel veel tijd verspild.' Peter wist hoe de zaken ervoor stonden, maar Waters niet.

'Die baas van jou zou niet al deze moeite hebben gedaan als ze geen geld had,' zei Waters, waarna hij opstond om uit het raam te kijken. De lucht was inmiddels roze en goudkleurig en de eerste bocht van de oprijlaan was nu duidelijk te zien. En terwijl Waters keek, verstrakte hij en rende naar de veranda. Hij had iets zien bewegen en verdwijnen. 'Shit!' riep hij terwijl hij terugrende om zijn geweer te pakken en naar de anderen schreeuwde.

'Wat is er?' vroeg Peter, die uit zijn stoel omhoogkwam en bezorgd keek.

'Dat weet ik niet.' De andere twee waren inmiddels slaperig tevoorschijn gekomen en graaiden naar een van de machinegeweren terwijl de moed Peter in de schoenen zonk. Hij kon de mannen die zich op hun buik met Sam een weg baanden over de oprijlaan, onmogelijk waarschuwen. Ze waren nog niet ver genoeg weg, wist Peter, om veilig te zijn.

Waters gebaarde naar Stark en Free om mee naar buiten te gaan, en toen, als spoken in de nacht, zagen ze hen. Peter keek langs Waters en de anderen en zag een in het zwart geklede man hurken en rennen, met iets in zijn armen: Sam. Zonder enige waarschuwing begon Waters op hen te schieten, terwijl Stark in de rondte schoot met zijn machinegeweer.

Fernanda en Ted hoorden de knallen vanwaar ze zaten. Ze hadden echter geen radiocontact met de commando's. Fernanda kneep haar ogen stijf dicht en greep Teds hand vast. Ze konden onmogelijk weten wat er was gebeurd en alleen maar afwachten. Er waren verkenners die voor hen keken, maar die hadden nog niets gezien. Maar uit het geratel van het machinegeweer kon Ted opmaken dat ze onderweg waren met Sam. Hij wist niet of Peter bij hen was. Het zou riskanter voor de jongen zijn als het zo was.

'O god... o god...' fluisterde Fernanda terwijl ze de wapens weer hoorde afgaan, 'alstublieft... God...' Ted kon niet naar haar kijken. Het enige wat hij kon doen, was in het aanbrekende licht staren en haar hand stevig vasthouden.

Rick Holmquist had een stap buiten de hut gezet en was gaan staan terwijl Ted zich tot hem richtte. 'Zie je ze al?'

Rick schudde zijn hoofd en weer hoorden ze de geweren. Ze wisten allebei dat er nog tien commando's langs de oprijlaan zaten, in aanvulling op de drie die van bovenaf waren gekomen. En achter hen stond een leger van mannen te wachten om het huis binnen te dringen zodra Sam in veiligheid was gebracht.

Het schieten stopte ineens, maar ze hoorden niets. Waters had zich omgedraaid naar Peter en keek hem recht aan. 'Waar is het kind?' Iets had zijn achterdocht gewekt, maar Peter had geen idee wat.

'In de achterkamer. Vastgebonden.'

'Is dat zo?' Peter knikte. 'Waarom zag ik dan verdomme een vent over de oprijlaan met hem wegrennen... Vertel me dat eens...' Hij sloeg Peter met zijn rug tegen de muur, met zijn geweer net onder Peters hals, hem verstikkend, en zowel Stark als Free staarde hen aan. Waters draaide zich vervolgens om naar Jim Free en droeg hem op naar de achterkamer te gaan om te kijken. Even later kwam die teruggerend.

'Hij is weg!' Stark keek paniekerig uit zijn ogen.

'Ik wist het... Klootzak die je bent...' Waters keek Peter recht aan terwijl hij hem langzaam wurgde, en Malcolm Stark zijn machinegeweer op hem richtte. 'Je hebt ze gebeld, hè? Watje... Waarom verdomme? Scheet je in je broek? Had je medelijden met dat kind? Je kunt beter medelijden met ons hebben. Je hebt ons voor vijftien miljoen dollar verneukt en jezelf voor tien.' Waters was buiten zinnen van woede en angst. Hij wist dat hij, wat er ook gebeurde, niet terug de gevangenis in wilde. Ze zouden hem eerst moeten doodschieten.

'Als ze het geld had, had ze het allang gegeven. Misschien zat Addison ernaast,' zei Peter schor. Het was de eerste keer dat de anderen zijn naam hoorden.

'Wat weet jij daar verdomme van?' Waters draaide zich weer om en tuurde zover mogelijk over de oprijlaan. Hij deed een paar stappen van het huis vandaan, en Stark rende achter hem aan, maar er was niets meer te zien. De mannen die Sam bij zich hadden, waren inmiddels halverwege. Rick had net een glimp van hen opgevangen, en draaide zich om om Ted te waarschuwen. En toen, bijna op hetzelfde moment, zag hij Carlton Waters en Malcolm Stark verschijnen, die op zijn mannen begonnen te schieten. Sam vloog van de armen van de ene man in die van een andere. Ze gaven hem door als een estafettestokje, terwijl Stark en Waters doorgingen met schieten op alles wat ze zagen. Fernanda had ondertussen haar ogen weer open, en zij en Ted staarden naar de oprijlaan. Ze keek net op tijd op om te zien dat een van Ricks fbi-mannen zijn wapen op Waters richtte en hem als een gevelde boom neerhaalde. Hij viel met zijn gezicht op de grond, terwijl Stark terugrende naar het huis en de kogels om zijn hoofd vlogen. Peter en Jim Free waren het huis al weer binnengegaan, en Stark schreeuwde terwijl hij naar binnen rende.

'Ze hebben Carl!' bulderde hij, en vervolgens stortte hij zich op Peter, zijn machinegeweer nog in de hand. 'Jij klootzak. Jij hebt hem vermoord!' zei hij terwijl hij een hoeveelheid kogels op Peter afvuurde. Peter had maar een fractie van een seconde de tijd om hem aan te kijken voordat de kogels zijn lichaam in tweeën splitsten en hij voor Frees voeten neerviel.

'Wat moeten we nu?' vroeg Jim Free aan Stark.

'Maken dat we hier verdomme wegkomen.' Ze wisten al dat de bebossing aan weerszijden te dicht was en dat er achter het huis een rotswand was. Ze hadden geen uitrusting om die te beklimmen, en de enige uitweg was door de voordeur en over de oprijlaan, die inmiddels bezaaid lag met lijken; niet alleen dat van Carl, maar ook van de mannen die ze hadden neergeschoten voordat ze Carl neerhaalden. Er lagen drie lichamen op de grond tussen de voorkant van het huis en de weg, en Sam zag ze liggen, terwijl de man die hem droeg rende. Hij rende als een honkbalverdediger naar de eindzone en ging steeds harder, totdat hij ineens nog maar een halve meter van Ted en Fernanda vandaan was. Ze konden Sam nu zien, terwijl de zon over de weg scheen. Fernanda snikte terwijl ze naar hem keek, en plotseling lag Sam in haar armen - en iedereen huilde. Sams ogen waren groot, en hij was kennelijk in shock. Hij was ongelooflijk smerig en schreeuwde om zijn moeder, maar die kon geen geluid voortbrengen.

'Mammie!... Mammie!... Mammie!' Ze huilde zo hard dat ze niets tegen hem kon zeggen. Ze klemde hem tegen zich aan en samen vielen ze op de grond. En daar bleef ze liggen met haar kind, van wie ze zoveel hield. Ted trok hen op een gegeven moment voorzichtig overeind en gebaarde naar de mannen achter zich om hen weg te leiden. Hij en Rick hadden toegekeken terwijl de tranen over hun wangen stroomden, net als bij de anderen. Een ambulancebroeder kwam aanlopen om hen te helpen. Hij droeg Sam naar een gereedstaande ambulance, terwijl Fernanda naast hem liep en Sams hand vasthield. Ze brachten hem naar een plaatselijk ziekenhuis om hem te onderzoeken.

'Wie zitten er nog?' vroeg Ted aan Rick, terwijl hij met de rug van zijn hand de tranen van zijn gezicht veegde.

'Drie mannen, vermoed ik. Waters is uitgeschakeld, dus dan zijn Morgan en de twee anderen nog over. Ik neem niet aan dat Morgan op dit moment nog leeft... dus dan zijn het er nog twee...' Ze zouden hem ongetwijfeld vermoord hebben toen ze ontdekten dat Sam weg was, en helemaal na de dood van Waters. Ze hadden Stark weer naar binnen zien rennen, maar wisten ook dat de mannen geen kant op konden. Ze hadden het bevel gekregen om hen allemaal te doden, behalve Morgan, als die nog in leven was. Scherpschutters en sluipschutters dienden zich aan, en ook iemand van het arrestatieteam met een megafoon. Hij riep hen op om met de handen boven het hoofd naar buiten te komen en waarschuwde dat ze eraan kwamen. Er kwam geen reactie, en er kwam niemand de oprijlaan op naar buiten. Binnen twee minuten stonden veertig mannen klaar met traangasbommen, machinegeweren en knallers, die wanneer je ze gooide, je verblindden en je desoriënteerden met een explosie en een stoot hagel die alle kanten opvloog en stak als bijensteken. Het geluid van de munitie die op het huis werd afgevuurd, was oorverdovend. Intussen reed Fernanda in de ambulance met Sam weg. Ze zag Ted en Rick op de weg staan, met een kogelvrij vest en in gesprek met iemand via de radio. Ted zag haar niet vertrekken.

Fernanda hoorde van een van de fbi-mannen in het motel dat de belegering van het huis minder dan een halfuur had geduurd. Stark was als eerste naar buiten gekomen, stikkend in het traangas, met kogels in arm en been, en Jim Free kwam direct achter hem aan. Een van de agenten vertelde haar later dat die van top tot teen had getrild en gilde als een mager speenvarken. Ze werden ter plekke gearresteerd en zouden wegens overtreding van hun voorwaardelijke vrijlating teruggaan naar de gevangenis, in afwachting van hun proces. Ze zouden ergens volgend jaar berecht worden voor de ontvoering van Sam en de moord op twee politieagenten, een fbi-agent tijdens de belegering en nog vier mannen ten tijde van de ontvoering.

Toen de agenten het huis binnendrongen, troffen ze daar het lichaam van Peter Morgan. Rick en Ted keken toe terwijl het werd weggehaald. Ze zagen de kamer waarin Sam gevangen was gehouden, en het raam waardoor Peter Sam naar buiten had getild. Alles wat ze aan bewijzen nodig hadden, was aanwezig: het busje, de wapens en de munitie. Het huis stond op naam van Peter. Ted kende alledrie de gedetineerden bij naam. De dood van Carlton Waters was voor niemand een verlies. Hij was maar iets langer dan twee maanden op vrije voeten geweest, net als Peter. Twee verspilde levens, bijna vanaf het begin tot aan het bittere einde.

Ted en Rick hadden die dag drie goede mannen verloren, evenals het arrestatieteam, plus de vier mannen die in San Francisco waren gedood. Free en Stark zouden het daglicht nooit meer aanschouwen. Ted hoopte dat ze ter dood veroordeeld zouden worden wegens het kidnappen van Sam. Het was voor hen beiden over. Het proces, als dat er ooit zou komen, zou alleen maar een formaliteit zijn. Als ze schuld bekenden, zou het eenvoudiger zijn voor iedereen, hoewel Ted het onwaarschijnlijk achtte dat ze dat zouden doen. Ze zouden de zaak zo lang mogelijk rekken en eindeloos in hoger beroep gaan, om nog maar weer een dag langer in de gevangenis te kunnen blijven, wat het hun ook waard was.

Rick en Ted bleven tot vroeg in de middag op de plaats delict. Er hadden ambulances af en aan gereden, de dode commando's en agenten waren afgevoerd, er waren foto's genomen en de gewonden waren verzorgd. Het leek al met al wel een oorlogsgebied. Angstige buren die tegen zonsopgang wakker waren geworden van de schoten blokkeerden de straat, spanden zich in om een glimp van het gebeuren op te vangen en eisten een verklaring. De politie probeerde iedereen gerust te stellen en het verkeer te laten doorstromen. Ted zag er bij terugkeer in het motel uitgeput uit, waar hij rechtstreeks naar Fernanda's kamer liep om Sam te spreken. Ze waren net teruggekomen uit het ziekenhuis, en opvallend genoeg was er niets met hem aan de hand. Ze hadden nog steeds veel vragen voor hem, maar Ted wilde eerst met eigen ogen zien in wat voor toestand hij verkeerde. Sam lag in zijn moeders armen en klemde zich aan haar vast toen Ted hem zag. Hij glimlachte naar haar, had een reusachtige hamburger op een bord naast zich en keek televisie. Letterlijk alle agenten waren even binnengekomen om met hem te praten, of om even een hand door zijn haar te halen. Ze hadden hun leven voor hem op het spel gezet en vrienden verloren. Hij was het waard geweest. Er waren die dag mannen voor hem gestorven, maar als dat niet was gebeurd, zou Sam er niet meer zijn geweest. En de man die uiteindelijk het verschil had gemaakt en geholpen had hem te redden, was niet meer.

Fernanda kon haar handen niet van Sam afhouden en keek Ted stralend aan toen die binnenliep. Hij was vies en moe en er stonden baardstoppels op zijn wangen en kin. Rick had hem gezegd dat hij eruitzag als een zwerver toen hij iets te eten ging halen. Hij zei dat hij een paar telefoontjes naar Europa moest plegen.

'Zo, jongeman...' Ted grijnsde naar hem terwijl zijn ogen die van Fernanda even ontmoetten,'... goed om je weer te zien. Je bent een echte held geweest en een fantastische hulpsheriff gebleken.' Hij ging hem nog niet ondervragen. Hij wilde het kind een beetje tijd en ruimte geven om te ademen, maar ze hadden veel vragen. Hij zou nog veel politiemensen zien. 'Ik weet dat je moeder heel blij is om je weer te zien.' En toen werd zijn stem weer knorrig en voegde hij er zacht aan toe: 'En ik ook.' Zoals bijna iedereen die dag en nacht had gewerkt om hem te vinden, had hij die dag veel gehuild. Sam rolde zich op zijn zij en glimlachte naar hem, maar week geen centimeter van zijn moeders zijde.

'Hij zei dat het hem speet,' zei Sam terwijl zijn ogen serieus werden, en Ted knikte. Hij wist dat hij Peter Morgan bedoelde. 'Dat zei hij ook tegen mij.'

'Hoe heb je me gevonden?' Sam keek belangstellend naar Ted op, terwijl die in een stoel naast hem ging zitten en liefdevol met zijn hand over zijn hoofd streek. Hij was nog nooit zo opgelucht geweest om iemand te zien, behalve toen zijn eigen zoon verdwaald was en ze dachten dat hij in een meer was verdronken.

'Hij belde ons.'

'Hij was aardig voor me. De anderen waren eng.'

'Dat geloof ik graag. Het zijn heel enge mensen. Ze komen nooit meer uit de gevangenis, Sam.' Hij vertelde hem niet dat ze misschien zelfs de doodstraf zouden krijgen. Ted vond dat meer informatie dan hij nodig had. 'Een is door de politie neergeschoten, Carlton Waters.' Sam knikte en keek zijn moeder aan.

'Ik dacht dat ik je nooit meer zou zien,' zei hij zacht.

'Ik dacht van wel,' zei ze dapper, hoewel er tijden waren geweest dat ze daar niet meer in geloofd had. Ze hadden Will gebeld toen ze in het motel waren aangekomen, en hij had gehuild toen hij met Sam sprak en zijn moeder hem alles had verteld. Fernanda had pater Wallis gebeld. Ashley wist niet eens dat Sam ontvoerd was geweest. Ze logeerde op maar een paar kilometer afstand, maar Fernanda zou haar nog een paar dagen bij haar vrienden laten totdat alles rustig was. Ze had zelfs nooit geweten dat Sam weg was. Fernanda had besloten om haar niet overstuur te maken. Als ze thuiskwam, zou ze haar vertellen wat er was gebeurd. Op die manier was het beter, en ze bleef maar terugdenken aan de woorden van pater Wallis toen ze voor het eerst met hem had gesproken, dat Sams ontvoering een compliment van God was geweest. Dat soort complimenten wilde ze nooit meer ontvangen. Hij had haar eraan herinnerd toen ze hem die ochtend sprak.

'Wat dachten jullie ervan als ik jullie zo naar huis zou brengen?' Ted keek hen aan, en Sam knikte. Ted vroeg zich af of Sam bang zou zijn voor het huis waaruit hij was ontvoerd. Maar hij wist ook dat ze daar niet lang meer zouden wonen.

'Ze wilden veel geld, hè mam?' vroeg Sam terwijl hij naar haar keek, en ze knikte. 'Ik heb tegen hem gezegd dat we het niet hebben. Ik zei dat papa het verloren had. Maar hij heeft het niet aan de anderen verteld, of misschien ook wel, maar dan geloofden ze hem niet.' Het was een bondige samenvatting van de situatie.

'Hoe weet jij dat allemaal?' Fernanda keek hem fronsend aan. Hij wist meer dan ze had gedacht. 'Van dat geld, bedoel ik.' Sam keek wat verlegen en grijnsde schaapachtig. 'Ik hoorde je aan de telefoon praten,' bekende hij, en ze keek Ted met een bedroefde glimlach aan.

'Toen ik klein was, zei mijn vader altijd: "Kleine potjes hebben grote oren."'

'Wat betekent dat?' Sam keek in de war terwijl Ted om de oude uitdrukking moest lachen.

'Dat betekent dat je je moeder niet mag afluisteren,' zei ze, maar zonder boosheid. Het maakte haar niet meer uit wat hij had uitgehaald. Hij zou nog heel lang carte blanche hebben, zo blij was ze om hem weer bij zich te hebben.

Ted stelde hem vervolgens een paar vragen, en even later had Rick er ook nog een paar. Geen van Sams antwoorden verraste hen. Ze hadden de stukjes van de puzzel verrassend nauwkeurig op hun plaats gelegd.

Alle politieagenten hadden het motel om zes uur verlaten, terwijl Fernanda en Sam in Teds auto stapten. Rick reed mee met een paar van zijn agenten, en hij knipoogde naar Ted toen hij wegging; ten antwoord had Ted speels naar hem gezwaaid.

'Schei uit,' fluisterde hij tegen Rick, die glimlachte. Hij was blij dat alles goed was afgelopen. Het had veel slechter kunnen gaan. Je wist het nooit totdat het voorbij was. Ze hadden vandaag moedige mensen verloren, die hun leven voor Sam hadden gegeven.

'Het is moeilijk, maar iemand moet het doen,' plaagde Rick hem op fluistertoon, en hij doelde op Fernanda. Ze was echt een aardige vrouw, en hij mocht haar graag. Maar Ted was niet van plan iets doms te doen. Nu de druk van het moment voorbij was, was hij nog steeds trouw aan Shirley. En Fernanda had haar eigen leven en problemen. De rit naar huis verliep ontspannen en rustig. De ambulancebroeders en de artsen in het ziekenhuis hadden Sam in verrassend goede conditie bevonden, gezien de beproeving die hij had doorstaan. Hij had wat gewicht verloren en de hele rit naar huis had hij honger. Ted stopte bij een snackbar en kocht een cheeseburger, frietjes, een milkshake en vier dozen koekjes voor hem. En toen ze voor haar huis stopten, was Sam in diepe slaap. Fernanda zat op de passagiersstoel naast Ted, en ze was bijna te moe om uit te stappen.

'Maak hem maar niet wakker. Ik draag hem wel,' zei Ted kalm, terwijl hij de motor afzette. Het was een heel andere rit geweest dan de heenreis, die in het teken van spanning en angst had gestaan omdat ze Sam zouden kunnen verliezen. De afgelopen weken werden gekenmerkt door doodsangst.

'Hoe kan ik je ooit bedanken?' zei Fernanda terwijl ze hem aankeek. Ze waren de afgelopen weken vrienden geworden, en ze zou het nooit vergeten.

'Dat hoeft niet. Hier word ik voor betaald,' antwoordde hij terwijl hij haar aankeek, maar ze wisten allebei dat het meer was geweest. Veel meer. Hij had elk moment van de nachtmerrie met haar meebeleefd en zou te allen tijde zijn leven voor Sam hebben gegeven. Zo was hij nu eenmaal, en zo was hij altijd geweest. Fernanda leunde naar hem toe en kuste hem op zijn wang. Het moment hing tussen hen in. 'Ik zal wat tijd met hem moeten doorbrengen, vragen moeten stellen in het kader van het onderzoek. Ik bel je wel voordat ik langskom.' Hij wist dat Rick hem ook wilde ondervragen. Fernanda knikte.

'Kom langs wanneer je wilt,' zei ze zacht, en daarmee stapte hij uit de auto, opende de achterportier en nam de jongen in zijn armen. Ze volgde hem naar de voordeur, die open werd gedaan door twee politieagenten met een wapen in hun holster. Will stond pal achter hen en keek ineens paniekerig uit zijn ogen.

'O mijn god. Is hij gewond?' Zijn ogen schoten van Ted naar zijn moeder. 'Dat had je me niet verteld.'

'Het is goed, schat.' Ze sloeg vol liefde haar armen om hem heen. Hij was ook nog maar een kind, al was hij al zestien. 'Hij slaapt gewoon.' Ze huilden terwijl ze elkaar omhelsden. Het zou nog lang duren voordat ze zich geen zorgen meer maakten. Rampspoed was maar al te snel een manier van leven geworden. Niets was lang genoeg normaal geweest om te weten hoe dat ook al weer voelde.

Ted droeg Sam naar zijn kamer en legde hem voorzichtig op het bed, terwijl Fernanda zijn sportschoenen uittrok. Hij maakte een zacht, snuivend geluid en rolde zich zonder wakker te worden op zijn zij, terwijl Ted en Fernanda naar hem keken. Het was een prachtig gezicht zoals hij daar thuis in zijn bed lag met zijn hoofd op het kussen.

'Ik bel je morgenochtend,' zei Ted beneden tegen haar terwijl hij al in de deuropening stond. De twee politieagenten waren net vertrokken, nadat Fernanda hen had bedankt.

'Wij gaan nergens heen,' beloofde ze hem. Ze wist niet eens of ze zich wel veilig genoeg voelde om het huis te verlaten. Het zou vreemd zijn om weer op zichzelf te zijn, terwijl ze zich afvroeg of er buiten mensen waren die tegen hen samenzwoeren. Hopelijk zou zoiets nooit meer gebeuren. Ze had Jack Waterman ook gebeld vanuit Tahoe. Ze waren overeengekomen dat er een publieke verklaring moest komen over de verdwijning van Allans fortuin. Anders zouden de kinderen en zij altijd een doelwit blijven. Die les had ze wel geleerd.

'Rust lekker uit,' spoorde Ted haar aan, en ze knikte. Het was dom, wist ze, maar ze vond het niet fijn dat hij wegging. Ze was eraan gewend geraakt om laat in de avond met hem te praten, te weten dat ze hem altijd beneden zou aantreffen, op welk tijdstip dan ook. Ze dacht terug aan die keer dat ze naast hem op de grond in slaap was gevallen, toen dat nergens anders had willen lukken. Ze had zich altijd veilig gevoeld in zijn buurt. Dat besefte ze nu. 'Ik bel je,' beloofde hij nog een keer terwijl ze de deur sloot en zich afvroeg hoe ze hem ooit kon bedanken.

Het huis deed leeg aan toen ze naar boven liep. Er waren geen geluiden, geen mannen, geen wapens, geen mobiele telefoons die voortdurend rinkelden, geen onderhandelaar die op haar telefoonlijnen meeluisterde. Godzijdank. Will wachtte haar in haar kamer op, en het leek wel alsof hij van het ene op het andere moment volwassen was geworden.

'Gaat het, mam?'

'Jawel,' antwoordde ze voorzichtig. 'Het gaat wel.' Ze had het gevoel dat ze van een gebouw was afgeduwd en daarbij geestelijk letsel had opgelopen. Er waren vele wonden, maar ze zouden allemaal helen. Sam was terug. 'En met jou?'

'Ik weet het niet. Het was wel eng. Het is moeilijk om er niet aan te denken.' Ze knikte naar hem. Hij had gelijk. Ze zouden er allemaal nog lang aan denken en het zich lang blijven herinneren.

Terwijl Fernanda ging douchen en Will naar bed ging, reed Ted naar zijn huis in de Sunset. Er was niemand thuis toen hij aankwam. Er was nooit meer iemand thuis. Shirley was er bijna nooit. Ze was of aan het werk of met haar vriendinnen op stap, van wie hij de meeste niet kende. Er hing een oorverdovende stilte in het huis, en voor het eerst sinds lange tijd voelde hij zich pijnlijk alleen. Hij miste de aanwezigheid van Ashley en Will, Fernanda die met hem kwam praten, het aangename gevoel omringd te zijn door zijn mannen tijdens het posten. Het had hem herinnerd aan zijn eerste jaren bij de politie. Maar hij miste niet alleen de mannen, hij miste Fernanda.

Hij ging in een stoel zitten en staarde voor zich uit, terwijl hij overwoog om haar te bellen. Hij zou het graag willen. Hij had alles wat Rick had gezegd, aangehoord, maar Rick was Rick, en hij was hij. En hij kón het gewoon niet.

21

Ted sprak Rick de volgende dag en vroeg hem wat hij met Addison had gedaan. De staat zou ook hem vervolgen en hem een aanhoudingsbevel overhandigen wegens samenzwering tot ontvoering zodra hij terug was in de stad. Ted nam aan dat hij wel terug zou komen. De rechter had Rick verzekerd dat Phillip Addison niet vluchtgevaarlijk was, en Ted hoopte dat hij gelijk had.

'Hij zit op dit moment in het vliegtuig naar huis,' zei Rick grijnzend over de telefoon tegen Ted.

'Dat is snel. Ik dacht hij de hele maand nog weg zou blijven.'

'Dat was ook zo, maar ik heb gisteren met Interpol en het fbi-kantoor in Parijs gebeld. Ze hebben hun surveillancebroeders naar binnen gestuurd om hem op te pakken. We hebben hem geverbaliseerd wegens samenzwering tot ontvoering, en een van mijn favoriete informanten belde me gisteren. Onze vriend is blijkbaar wetenschappelijk georiënteerd, want hij leidt al tijden een grote business in ecstasy. We kunnen nog veel plezier aan hem beleven, Ted.'

'Hij moet wel uit zijn vel gesprongen zijn toen ze voor zijn deur stonden.' Ted moest lachen bij de gedachte, hoewel er weinig te lachen viel over wat hij had gedaan. Maar hij schepte er kennelijk altijd zo over op dat hij zo 'sociaal' was dat het zijn verdiende loon was om op zijn plaats gezet te worden.

'Zijn vrouw schijnt bijna een hartaanval gekregen te hebben. Ze heeft hem en de agent in het gezicht geslagen.'

'Dat zal vast grappig geweest zijn.' Ted glimlachte. Hij was nog steeds moe.

'Dat betwijfel ik.'

'Je had trouwens ook gelijk over die autobom. Jim Free heeft ons verteld dat Waters het had gedaan. Ze waren er niet bij betrokken geweest, maar hij had het hun op een avond in Tahoe bekend toen hij dronken was. Ik dacht dat je dat wel interessant zou vinden.'

'Nu weet de commandant tenminste dat ik niet gek ben.' Ted vertelde hem toen dat ze het grootste deel van het geld dat Addison aan Stark, Free en Waters vooruit had betaald, hadden teruggevonden in kluisjes op het busstation van Modesto. Het zou als belastend bewijs tegen hem gebruikt worden. Free had hun verteld waar het lag.

En toen veranderde Rick drastisch van onderwerp, zoals hij wel vaker deed, en hij kwam meteen terzake. 'En, heb je nog iets tegen haar gezegd toen je haar afzette?' Ze wisten allebei dat hij Fernanda bedoelde.

'Waarover?' Ted hield zich van de domme.

'Begin nu niet zo, imbeciel. Je weet wat ik bedoel.'

Ted zuchtte. 'Nee, ik heb er gisteravond even over gedacht om haar te bellen, maar het heeft geen zin, Rick. Ik kan het Shirley niet aandoen.'

'Zij zou het jou wel aandoen, en jij doet jezelf iets aan, én Fernanda. Ze heeft je nodig, Ted.'

'Misschien heb ik haar ook wel nodig, maar ik heb al iemand.'

'Maar dat is een miskleun,' zei hij bot, wat niet eerlijk was. Shirley was een goede vrouw maar gewoon niet de juiste voor hem, al jaren niet meer. Ze wist het zelf ook. Ze was even teleurgesteld in hun huwelijk als Ted. 'Ik hoop dat je nog een keer verstandig wordt, voor het te laat is,' zei Rick vurig. 'Nu we het toch over verstandig zijn hebben, ik wilde nog iets met je bespreken. Laten we volgende week samen eten.'

'Waarover?' Ted was nieuwsgierig en vroeg zich af of het over zijn aanstaande huwelijk ging. Niet dat hij deskundig op dat gebied was, integendeel. Maar ze waren boezemvrienden en zouden dat altijd blijven.

'Geloof het of niet, maar ik heb je advies nodig.'

'Met alle plezier. Wanneer ga je trouwens bij Sam langs?'

'Ga jij maar eerst. Jij kent hem beter. Ik wil hem niet onnodig bang maken, en misschien krijg jij alle informatie uit hem die ik nodig heb.'

'Ik laat het je weten.'

Ze spraken af voor over een paar dagen. De volgende dag ging Ted op bezoek bij Sam. Fernanda zat met Jack Waterman te praten. Het leek alsof ze iets zakelijks te bespreken hadden, en Jack vertrok snel nadat Ted was gearriveerd. Hij bracht al zijn tijd met Sam door. Fernanda zag er afwezig en gehaast uit, en Ted vroeg zich af of er iets tussen haar en Jack was. Hij vond het wel logisch en ze pasten ook wel goed bij elkaar. Hij wist zeker dat Jack er net zo over dacht.

De volgende dag stond er een somber artikel in de krant over het financieel desastreuze einde van Allan Barnes' carrière. Het enige wat was weggelaten, was Allans vermeende zelfmoord. Maar terwijl hij het las, had Ted het gevoel dat Fernanda daar de hand in had gehad. Hij vroeg zich af of dat de reden van Jacks bezoek was geweest en waarom ze er enigszins overstuur had uitgezien. Hij nam het haar niet kwalijk, maar het was beter om het bekend te maken. Tot dusver waren ze erin geslaagd om de hele kidnapping uit de pers te houden. Ted ging er wel van uit dat het uiteindelijk tijdens het proces bekend zou worden. Maar er was nog geen datum vastgesteld, en dat zou er voorlopig ook niet van komen. Zowel Stark als Free zat alweer achter de tralies, nadat hun voorwaardelijke vrijlating was ingetrokken. Sam werkte opvallend goed met Ted samen. Het was verbazingwekkend wat hij zich allemaal nog herinnerde en wat hij allemaal had gezien, ondanks de traumatische omstandigheden. Hij zou een uitstekende getuige zijn ondanks zijn jeugdige leeftijd.

Daarna raakten de dingen voor Fernanda en haar kinderen in een stroomversnelling. Kort na het hele gebeuren werd Fernanda veertig, en haar kinderen namen haar mee naar het Pannenkoekenhuis om dat te vieren. Het was niet de verjaardag die ze een jaar eerder zou hebben verwacht, maar het was alles wat ze dit jaar wilde: dicht bij haar kinderen zijn. Kort daarna vertelde ze hun dat ze het huis moesten verkopen. Ashley en Will waren geschokt, maar Sam niet. Hij wist het al, zoals hij haar had opgebiecht, omdat hij haar gesprekken had afgeluisterd. Hun leven had iets onbestendigs nadat ze het eenmaal had aangekondigd.

Ash zei dat het op school vernederend voor haar was nu iedereen wist dat haar vader al zijn geld had verloren, en er waren meisjes die niet langer vriendinnen met haar wilden zijn, waarop Will zei dat dat walgelijk was. Hij zat nu in het laatste jaar. Geen van hen had iemand verteld dat ze die zomer doelwit van een ontvoering waren geweest.

Het verhaal was zo schokkend dat het niet geschikt was voor een opstel met als thema 'Wat heb jij in de zomervakantie gedaan?' Ze praatten er alleen onderling over. De politie had hun aangeraden om het stil te houden om na-apers en journalisten te weren. En een van de potentiële kopers die het huis kwam bezichtigen, moest naar adem happen toen ze de keuken zag.

'Mijn god, waarom hebt u dit nooit afgemaakt? Een huis als dit hoort een prachtige keuken te hebben!' Ze haalde haar neus op voor de makelaar, en Fernanda had het overweldigende verlangen haar een mep te verkopen, maar deed het niet.

'Dat had het ook,' zei ze alleen. 'Maar we hebben hier vorige zomer een ongelukje gehad.'

'Wat voor ongelukje?' vroeg de vrouw nerveus, en heel even kwam Fernanda in de verleiding om haar te vertellen dat er twee fbi-agenten en twee politiemannen in haar keuken waren neergeschoten. Maar ze weerstond de aandrang en zei het niet.

'Niets ernstigs, maar ik heb wel besloten om het graniet te verwijderen.' Omdat het zo erg onder het bloed zat dat het niet meer te herstellen was, dacht ze in stilte.

De ontvoering had nog steeds iets onrealistisch voor hen allemaal. Sam vertelde het uiteindelijk aan zijn beste schoolvriend, maar de jongen geloofde hem niet. De onderwijzeres gaf hem een standje over liegen en het verzinnen van dingen, en Sam kwam huilend thuis.

'Ze geloofde me niet!' klaagde hij bij zijn moeder. Maar wie zou het wél geloven? Soms geloofde ze het zelf niet eens. Het was zo afgrijselijk dat ze het nog steeds niet kon bevatten, en als ze eraan dacht, maakte het haar nog steeds zo doodsbang dat ze zichzelf dwong om ergens anders aan te denken.

Ze had haar kinderen na afloop meegenomen naar een psychiater die gespecialiseerd was in traumaverwerking, en de vrouw was onder de indruk geweest zo goed als ze erdoor gekomen waren, hoewel Sam zo af en toe nog nachtmerries had, net als zijn moeder.

Ted bleef Sam tot eind september opzoeken om bewijzen en getuigenissen te verzamelen, en in oktober was hij daarmee klaar. Hij belde hen daarna niet meer, en Fernanda dacht nog vaak aan hem en nam zich voor hem eens te bellen. Ze liet regelmatig het huis zien aan eventuele kopers, probeerde een kleiner huis te vinden en zocht een baan. Ze had bijna geen geld meer en probeerde niet in paniek te raken. Maar 's avonds laat deed ze dat vaak, en Will merkte het. Hij bood aan om een bijbaantje te zoeken om haar te helpen. Ze maakte zich zorgen over zijn plannen om te gaan studeren. Gelukkig haalde hij goede cijfers en had hij een beurs gekregen voor een studie aan de Universiteit van Californië, maar ze wist dat ze nog steeds genoeg geld bijeen moest zien te rapen om zijn kamer te kunnen betalen. Ze kon soms moeilijk geloven dat Allan honderden miljoenen dollars had gehad, al was het kort. Ze was nog nooit zo blut geweest als op dit moment. En het maakte haar bang.

Jack nam haar op een dag mee uit lunchen en probeerde er met haar over te praten. Hij zei dat hij haar niet te vroeg had willen benaderen en haar niet had willen krenken vlak na Allans dood. Toen was daar die ontvoering geweest, en ze waren allemaal overstuur geweest, wat erg begrijpelijk was. Maar hij zei dat hij er al maanden over had nagedacht en tot een besluit was gekomen. Even liet hij een stilte vallen, alsof hij tromgeroffel verwachtte - Fernanda zag het totaal niet aankomen.

'Wat voor besluit?' vroeg ze meteen.

'Ik denk dat we maar moeten trouwen.' Ze staarde hem vanaf de andere kant van de tafel aan en heel even dacht ze dat hij een grapje maakte, maar ze zag al snel dat hij het meende.

'Dat heb je gewoon besloten? Zonder het aan mij te vragen of het er met mij over te hebben? Wat ik ervan vind doet niet terzake?'

'Fernanda, je bent blut. Je kunt je kinderen niet op hun privé-school houden. Will gaat in de herfst studeren, en je hebt nooit een echt vak geleerd,' zei hij nuchter.

'Bied je aan om me in dienst te nemen of met me te trouwen?' vroeg ze ineens kwaad. Hij wilde haar leven regelen zonder haar erin te kennen. En niet onbelangrijk, hij had het niet één keer over liefde gehad. Wat hij had gezegd, klonk als het aanbieden van een baan, geen huwelijkvoorstel, en dat ergerde Fernanda. Er was iets heel laatdunkends aan de manier waarop hij het had gezegd.

'Doe niet zo mal. Met je trouwen natuurlijk. En bovendien kennen de kinderen me,' zei Jack geïrriteerd. Hij vond het allemaal heel redelijk klinken, en liefde was niet belangrijk. Hij mocht haar. Voor hem was dat genoeg.

'Ja...' en ze besloot zijn ongevoeligheid te imiteren, '... maar ik hou niet van je.' Zijn aanbod vleide haar niet, maar kwetste haar gevoelens. Ze voelde zich net een auto die hij wilde kopen, in plaats van een vrouw van wie hij hield.

'We zouden kunnen leren van elkaar te houden,' zei hij koppig. Ze had hem altijd gemogen en wist dat hij verantwoordelijk en betrouwbaar was, en een goede man, maar er was geen chemie tussen hen. Ze wist dat ze chemie wilde als ze ooit weer zou trouwen, of in elk geval liefde.

'Ik denk dat het voor ons allebei een verstandige zet is. Ik ben al een paar jaar weduwnaar, en Allan heeft jou met een enorme puinzooi achtergelaten. Fernanda, ik wil voor jou en je kinderen zorgen.' Heel even raakte hij bijna haar hart, maar niet genoeg.

Ze zuchtte diep terwijl ze hem aankeek en hij op haar antwoord wachtte. Hij zag geen reden om haar tijd te geven om erover na te denken. Het was een goed aanbod, vond hij, en hij ging ervan uit dat ze het zou accepteren, zoals een baan, of een huis.

'Het spijt me, Jack,' zei ze zo vriendelijk mogelijk. 'Ik kan het niet.' Ze begon te begrijpen waarom hij nooit was hertrouwd. Als hij zulke voorstellen deed, of het huwelijk zo pragmatisch zag, was hij beter af met een hond.

'Waarom niet?' Hij keek verward.

'Ik zal wel gek zijn, maar als ik ooit weer trouw, wil ik verliefd zijn.'

'Je bent geen kind meer en je moet rekening houden met je verantwoordelijkheden.' Hij vroeg haar om zichzelf als slaaf te verkopen, zodat ze Will naar Harvard kon sturen.

Ze stuurde hem nog liever naar het City College. Ze wilde haar ziel niet verkopen aan een man van wie ze niet hield, zelfs niet voor haar kinderen. 'Ik vind dat je er nog eens over moet denken.'

'Je bent een geweldige vent, maar ik verdien je niet,' zei ze terwijl ze opstond en besefte dat de jaren van vriendschap, waarin hij al hun zaken had geregeld zojuist door de wc waren getrokken.

'Dat kan best zijn,' zei hij terwijl hij zo hard mogelijk aan de ketting trok. In haar hoofd hoorde ze het geluid van doorspoelen. 'Maar toch wil ik nog met je trouwen.'

'Ik niet met jou,' zei ze terwijl ze hem aankeek. Ze had het nooit eerder beseft, maar hij was ongevoeliger en dominanter dan ze ooit had vermoed en hij gaf veel meer om zijn gevoelens dan de hare, wat waarschijnlijk de reden was waarom hij nooit was hertrouwd. Nadat hij zijn besluit had genomen, vond hij dat zij moest doen wat haar werd opgedragen, maar zo wilde ze de rest van haar leven niet doorbrengen. Gehoorzamen aan een man van wie ze niet hield. De manier waarop hij zijn aanzoek had gedaan, was eerder een belediging dan een compliment en getuigde van geen greintje respect. 'En trouwens,' zei ze terwijl ze van over haar schouder naar hem keek en haar servet op de stoel liet vallen, 'je bent ontslagen, Jack.' En daarmee draaide ze zich om en liep weg.

22

Het huis werd in december verkocht, natuurlijk vlak voor Kerstmis. Dus vierden ze de laatste keer kerst in hun woonkamer, met hun boom onder de magische Venetiaanse kroonluchter. Het leek op een of andere manier passend, want het was het eind van een moeilijk jaar voor hen allemaal. Ze had nog steeds geen baan, maar was wel druk op zoek. Ze probeerde een parttime baan als secretaresse te krijgen, waarbij ze Ashley en Sam op tijd kon oppikken van school. Zolang ze nog thuis woonden, wilde ze er voor hen zijn. Hoewel ze moeders kende die het redden met oppas, kinderdagverblijf of hun kind een sleutel meegaven, wilde zij dat als het enigszins mogelijk was voorkomen. Nog steeds wilde ze zoveel mogelijk tijd doorbrengen met haar kinderen.

Toen het huis eenmaal was verkocht, moest ze veel beslissingen nemen. Het was verkocht aan een stel dat uit New York weg wilde, en de makelaar liet heimelijk weten dat de man een enorm fortuin had vergaard. Fernanda knikte en zei dat ze dat fijn voor hen vond. Voor zolang het zou duren, dacht ze bij zichzelf. Het afgelopen jaar had ze voortdurend lessen geleerd over wat nu echt belangrijk was. Na Sams ontvoering bestond er voor haar geen twijfel meer. Haar kinderen waren belangrijk, de rest niet. En geld, welke hoeveelheid dan ook, betekende niets voor haar, behalve om haar kinderen mee te voeden.

Ze was van plan geweest het huis helemaal leeg te halen en zoveel mogelijk te veilen. Maar de kopers vonden alles wat ze had mooi en telden er een reusachtige som geld voor neer, boven op de prijs voor het huis. De vrouw vond dat ze een fantastische smaak had, dus iedereen was tevreden.

Zij en de kinderen verhuisden in januari. Ashley huilde, Sam keek bedroefd. En zoals zo vaak de laatste tijd was Will een enorme hulp voor zijn moeder. Hij droeg dozen, pakte van alles in en was erbij op de dag dat ze het nieuwe huis vond. Na de verkoop van hun huis had ze nog genoeg geld over om iets kleins te kopen met een forse hypotheek erop. Het huis dat ze in Marin vond, was precies wat ze zocht. Het lag in Sausalito, hoog op een heuvel, met uitzicht op zeilboten, de baai, Angel Island en Belvedere. Het was vredig en knus, onopvallend en mooi. Toen de kinderen het zagen, waren ze er meteen weg van. Ze besloot Ashley en Sam aan te melden voor de openbare school in Marin, en Will zou de resterende schoolmaanden tot zijn eindexamen heen en weer reizen. Twee weken nadat ze het huis hadden betrokken, vond ze een baan als conservator van een galerie vijf minuten van haar huis. Haar werkgever vond het geen punt dat ze elke dag om drie uur naar huis ging. Het salaris was laag, maar er kwam nu in elk geval regelmatig geld binnen. Intussen had ze ook een nieuwe advocaat, een vrouw. Jack was nog steeds zwaar beledigd doordat ze zijn aanzoek had afgewezen. En soms wanneer ze eraan dacht, vond ze het zowel droevig als grappig. Hij had zo ongelooflijk gewichtig gedaan toen hij het haar voorstelde. Die kant van hem had ze nog nooit gezien.

Wat ze niet grappig vond en nooit zou vinden, was de herinnering aan de ontvoering de vorige zomer. Ze had er nog steeds nachtmerries van. Het leek surrealistisch en het was een van de vele dingen die ze niet erg vond aan het verlaten van hun oude huis. Ze zou er nooit meer in kunnen slapen zonder een overweldigend gevoel van paniek dat er iets vreselijks ging gebeuren. In Sausalito sliep ze veel beter. Sinds september had ze niets meer van Ted gehoord. Het was nu vier maanden geleden. Uiteindelijk belde hij haar in april. Het proces van Malcolm Stark en Jim Free was vastgesteld voor april. Het was al twee keer uitgesteld, maar Ted zei dat dat nu niet meer zou gebeuren.

'We willen Sam graag laten getuigen,' zei hij niet op zijn gemak, nadat hij haar had gevraagd hoe het met haar ging. Hij had vaak aan haar gedacht maar nooit gebeld, ondanks het feit dat Rick Holmquist hem daartoe had aangespoord.

'Ik ben bang dat het traumatiserend voor hem is,' zei Ted rustig.

'Ik ook,' beaamde Fernanda. Het was vreemd om nu aan hem te denken. Hij was verweven geweest met die akelige ervaring, was er een deel van geweest, en toch ook niet. Dat ze zulke gevoelens ervoer, was waar hij bang voor was geweest, en het was een van de redenen waarom hij nooit had gebeld. Hij zou haar alleen maar aan die kidnapping herinneren. Rick Holmquist had hem voor gek verklaard.

'Hij slaat zich er wel doorheen,' zei ze, weer over Sam pratend.

'Hoe gaat het met hem?'

'Geweldig. Het is alsof het nooit is gebeurd. Hij gaat naar een nieuwe school, en Ash ook. Ik denk dat het goed voor hen is geweest, een soort nieuwe start.'

'Ik begrijp dat je bent verhuisd?'

'Ik ben gek op dit huis,' gaf ze met een grijns toe, die hij in haar stem kon horen. 'Ik werk in een galerie vijf minuten van huis. Kom eens een keer langs.'

'Doe ik,' beloofde hij, maar ze hoorde niets meer van hem tot drie dagen voor het proces. Hij belde haar om haar te vertellen waar ze Sam naartoe moest brengen, en toen ze het aan Sam vertelde, barstte hij in huilen uit.

'Ik wil niet. Ik wil ze nooit meer zien.' Dat wilde zij ook niet, maar het was voor hem het ergste geweest. Ze belde de traumatherapeute en ging er samen met Sam naartoe.

Ze spraken over zijn onvermogen om te getuigen en of het onverstandig zou zijn. Maar uiteindelijk zei hij dat hij het zou doen, en de therapeute was van mening dat het hem de kans bood om het af te sluiten. Fernanda was eerder bang dat het hem nachtmerries zou bezorgen. Hij had het al afgesloten. Twee van de mannen waren dood, onder wie degene die hem bij zijn ontsnapping had geholpen. En twee zaten in de gevangenis. Dat was genoeg afsluiting voor haar en ook voor Sam. Maar op de afgesproken dag kwam ze toch met Sam bij het gerechtsgebouw opdagen, zij het met een beschroomd gevoel. Sam had die ochtend na het ontbijt buikpijn gekregen, en zij ook.

Ted stond haar al voor het gebouw op te wachten. Hij zag er nog precies hetzelfde uit als de laatste keer dat ze hem had gezien: rustig, netjes gekleed, keurig gekamd, knap en bezorgd om Sam.

'Hoe gaat het, hulpsheriff?' Hij glimlachte naar Sam, die zich zichtbaar ongelukkig voelde.

'Volgens mij moet ik overgeven.'

'Dat klinkt niet goed. Laten we er even over praten. Hoe komt dat?'

'Ik ben bang dat ze me pijn gaan doen,' antwoordde hij meteen. Het was begrijpelijk. Ze hadden het tenslotte eerder gedaan.

'Dat laat ik niet gebeuren.' Hij knoopte zijn jas los, trok hem even open en toonde Sam zijn wapen. 'Ik heb dit hier, en bovendien zullen ze met voetboeien en ketenen in de rechtszaal zitten. Ze zijn helemaal vastgebonden.'

'Ze hadden mij ook vastgebonden,' zei Sam verdrietig, en hij begon te huilen. Hij praatte er tenminste over. Maar Fernanda voelde zich beroerd en keek naar Ted, die net zo ongelukkig keek als zij. Toen kreeg hij een idee. Hij vroeg hun alvast iets te drinken te bestellen in het cafeetje aan de overkant en zei dat hij zo snel mogelijk naar hen toe zou komen.

Het kostte hem al met al twintig minuten. Hij had de rechter, de verdediger en de openbaar aanklager gesproken, en ze hadden er allemaal mee ingestemd. Sam en zijn moeder zouden ondervraagd worden in de kamer van de rechter, in aanwezigheid van de jury, maar niet van de verdachten. Hij zou geen van de twee mannen ooit nog hoeven zien. Hij kon hen identificeren aan de hand van foto's. Ted had benadrukt dat het te traumatiserend was voor de jongen om in de rechtszaal te getuigen en zijn ontvoerders weer onder ogen te komen. En toen hij het nieuws aan Sam vertelde, straalde hij. Fernanda slaakte een zucht van verlichting.

'Je vindt de rechter vast aardig. Het is een mevrouw, en ze is heel lief,' zei hij tegen Sam. De rechter zag er inderdaad als een vriendelijke oma uit, en tijdens een korte pauze bood ze hem melk en koekjes aan en liet hem foto's zien van haar kleinkinderen. Haar hart ging naar hem en zijn moeder uit vanwege alles wat ze hadden meegemaakt.

De ondervraging door de aanklager duurde de hele ochtend, en toen ze klaar waren, trakteerde Ted hen op een lunch. De verdediging zou Sam 's middags ondervragen en hield zich het recht voor om hem te allen tijde terug te roepen. Tot dusver had Sam het heel goed gedaan. Dat verraste Ted niet.

Ze gingen naar een klein Italiaans restaurant in de buurt van het gerechtsgebouw. Ze hadden geen tijd om te ver te gaan, maar Ted merkte dat ze er allebei behoefte aan hadden om er even uit te zijn. Sam en zijn moeder zeiden niet veel tijdens het eten. Het was een moeilijke ochtend geweest, die veel pijnlijke herinneringen bij Sam had opgeroepen, en Fernanda maakte zich zorgen over de impact die dit op hem zou hebben. Maar er leek weinig aan de hand, behalve dat hij een beetje stil was.

'Het spijt me dat jullie dit moeten doormaken,' zei Ted terwijl hij de rekening voldeed. Ze bood aan de helft te betalen, maar hij glimlachte en sloeg het aanbod af. Ze droeg een rode jurk en hoge hakken, en hij zag dat ze make-up op had gedaan. Hij vroeg zich af of ze een relatie had met Jack, maar wilde het haar niet vragen. Misschien was het wel iemand anders. Hij zag in elk geval dat ze in emotioneel opzicht in veel betere conditie verkeerde dan in juni en juli vorig jaar. De verhuizing en de nieuwe baan hadden haar goed gedaan. Zelf overwoog hij ook een aantal veranderingen. Hij vertelde hun dat hij na dertig jaar afscheid ging nemen van het politiekorps.

'Wauw, waarom?' vroeg ze verbijsterd. Hij was een politieman in hart en nieren, en ze wist dat hij van zijn baan hield.

'Mijn oude partner Rick Holmquist wil een eigen beveiligingsbureau beginnen, werken als privé-detective en bodyguard. Ik vind het wel wat buitensporig, maar hij heeft een loodzware baan, net als ik. En hij heeft gelijk. Na dertig jaar is het misschien wel tijd voor verandering.' Ze wist ook dat hij na dertig jaar uit dienst kon gaan met recht op een volledig pensioen. Het was een goed plan. En Holmquists idee klonk als een lucratieve zaak, zelfs in haar oren.

De verdediging probeerde die middag gehakt te maken van Sams getuigenis, maar slaagde daar niet in. Sam was onverstoorbaar, onwankelbaar, en zijn geheugen bleek feilloos te zijn. Hij bleef bij zijn verhaal en identificeerde beide verdachten aan de hand van de foto's die de aanklager hem liet zien. Fernanda kon de mannen die haar zoon hadden ontvoerd niet identificeren omdat ze bivakmutsen hadden gedragen, maar haar getuigenis van de ontvoering was diep ontroerend en haar beschrijving van de vier vermoorde mannen in haar keuken ronduit schokkend. Aan het eind van de dag bedankte de rechter hen en liet hen gaan.

'Je was een ster!' riep Ted bij het verlaten van het gerechtsgebouw stralend tegen Sam. 'Hoe gaat het met je buik?'

'Goed,' antwoordde Sam blij. Zelfs de rechter had gezegd dat hij goed werk had geleverd. Hij was net zeven jaar geworden, en Ted vertelde hem dat het zelfs voor een volwassene moeilijk geweest zou zijn om te getuigen.

'Laten we een ijsje kopen,' stelde Ted voor. Hij volgde Sam en Fernanda naar zijn auto en stelde Ghirardelli Square voor als uitje, wat leuk was voor Sam, en zelfs voor haar. Het had iets feestelijks. Sam bestelde een ijscoupe met warme karamelsaus, en Ted bestelde gingerale met een bolletje ijs voor Fernanda en zichzelf.

'Ik voel me net een kind op een verjaardagsfeestje,' giechelde Fernanda.

Ze was enorm opgelucht dat Sams bijdrage aan het proces achter de rug was. Ted zei dat het hoogst onwaarschijnlijk was dat ze hem nog een keer zouden willen horen. Alles wat hij gezegd had, was ontzettend vernietigend voor de verdediging geweest. Ted twijfelde er totaal niet aan dat de twee mannen zouden worden veroordeeld, en hij wist zeker dat hoezeer de rechter er ook uitzag als een oma, ze hun de doodstraf zou opleggen. Het was een ernstige gedachte. Ted had haar verteld dat Phillip Addison apart berecht zou worden bij een federale rechtbank, wegens samenzwering tot ontvoering en federale aanklachten, waaronder belastingontduiking, het witwassen van geld en drugssmokkel. Hij zou lange tijd achter de tralies verdwijnen, en het was niet waarschijnlijk dat Sam in die zaak zou moeten getuigen. Hij zou Rick voorstellen om het verslag van Sams getuigenis in de staatszaak te gebruiken om de jongen verder leed te besparen. Hij wist niet zeker of dat kon, maar hij zou alles in het werk stellen om ervoor te zorgen dat Sam er niet bij werd betrokken. En hoewel Rick de fbi ging verlaten, wist Ted dat hij de zaak-Addison in de juiste handen zou achterlaten en zelf zou getuigen. Rick wilde Addison voorgoed opgesloten zien, of zo mogelijk ter dood veroordeeld. Het was een ernstige zaak geweest, en net als Ted eiste hij gerechtigheid. Fernanda was opgelucht. Het was goed om de hele nare kwestie achter zich te laten. Nu het proces niet langer boven hun hoofd hing, was de nachtmerrie eindelijk voorbij.

Het laatste deel vond een maand later plaats tijdens de uitspraak. Het was bijna precies een jaar geleden allemaal begonnen, en Ted stond voor haar deur in verband met het incident met de autobom in de straat. Ted had haar gebeld op dezelfde dag als waarop ze het artikel over het vonnis in de krant had gelezen. Malcolm Stark en James Free waren ter dood veroordeeld voor hun misdaden. Ze had geen idee wanneer ze geëxecuteerd zouden worden, en of dat ooit zou gebeuren, aangezien ze nog in hoger beroep konden gaan, maar er was alle reden te geloven dat het vonnis zou worden uitgevoerd. Phillip Addison had zijn proces nog niet gehad, maar hij zat in bewaring, en zijn advocaten deden er alles aan om zijn proces te rekken. Maar vroeg of laat, wist Fernanda, zou ook hij worden berecht. En in het geval van de andere twee was gerechtigheid geschied. Maar het belangrijkste van alles was dat het goed ging met Sam.

'Heb je de uitspraak in de krant gelezen?' vroeg Ted toen hij haar belde. Hij was kennelijk in een goed humeur en zei dat hij het druk had. Inmiddels had hij het korps verlaten, nadat hij een week lang van het ene afscheidsfeestje naar het andere was gesleept, die ze voor hem hadden georganiseerd.

'Ja,' bevestigde Fernanda. 'Ik heb nooit in de doodstraf geloofd.' Het had haar altijd verkeerd toe geleken, en ze was religieus genoeg om te geloven dat niemand het recht had om het leven van een ander te nemen. Maar er waren negen mannen gedood, en er was een kind ontvoerd. Aangezien het om haar eigen zoon ging, vond ze het voor het eerst van haar leven juist. 'Maar dit keer wel,' gaf ze toe. 'Het is anders, denk ik, als het jezelf overkomt.' Maar ze wist ook dat als ze haar zoon hadden vermoord, zelfs de executie van de daders hem niet teruggebracht zou hebben, noch haar verlies had goedgemaakt. Sam en zij hadden gewoon heel, heel veel geluk gehad. Ted wist dat ook. Het had heel anders kunnen aflopen, en hij was dankbaar dat dat niet was gebeurd.

En toen dacht ze aan iets waar ze het al eerder over hadden gehad. 'Wanneer kom je een keer eten?' Ze was hem zoveel verschuldigd voor zijn vriendelijkheid, en een etentje was het minste wat ze kon aanbieden. Ze had hem de afgelopen maanden gemist, hoewel het betekende dat alles in hun leven goed was. Ze hoopte nooit meer van zijn diensten gebruik te hoeven maken, noch van iemand anders op zijn gebied, maar na alles wat ze met hem had meegemaakt, beschouwde ze hem als vriend.

'Dat was eigenlijk ook de reden dat ik belde. Ik wilde vragen of ik langs mocht komen, want ik heb een cadeautje voor Sam.'

'Hij zal het fantastisch vinden om je weer te zien.' Ze glimlachte en keek op haar horloge; ze moest naar haar werk. 'Wat dacht je van morgen?'

'Lijkt me prima.' Hij glimlachte terwijl hij haar nieuwe adres opschreef. 'Hoe laat?'

'Rond zeven uur?'

Hij bevestigde het, hing op en staarde lang peinzend uit het raam van zijn nieuwe kantoor. Het was moeilijk te geloven dat het allemaal een jaar geleden was gebeurd. Hij had er onlangs weer aan terug moeten denken toen hij de overlijdensadvertentie van rechter McIntyre in de krant had zien staan. De man had geluk gehad dat de autobom hem een jaar eerder niet had gedood. Nu was hij een natuurlijke dood gestorven.

'Wat sta jij te dromen? Zit je soms om werk verlegen?' blafte Rick tegen hem terwijl hij in de deuropening van Teds kantoor bleef staan. Hun bedrijf was in gang gezet, en ze deden goede zaken. Er was een vrij grote markt voor hun diensten, en Ted had zijn laatste politiepartner, Jeff Stone, de week ervoor verteld dat hij nog nooit zoveel plezier had gehad, veel meer dan hij had verwacht. Hij vond het fijn om weer met Rick te werken. Het beveiligingsbureau was een geweldig idee geweest.

'Jij moet niet zeuren over dromen, man. Jij hebt gisteren drie uur zitten lunchen. Als je dat nog een keer doet, hou ik het in op je salaris.' Rick bulderde van het lachen. Hij was met Peg uit geweest. Over een paar weken zouden ze trouwen. Alles pakte goed uit voor hen, en Ted zou zijn ceremoniemeester zijn. 'En denk maar niet dat je doorbetaald krijgt tijdens je huwelijksreis. We runnen hier een serieuze business. Als je zonodig moet trouwen en naar Italië wilt vertrekken, doe je dat maar in je eigen tijd.'

Rick wandelde met een grijns Teds kantoor in en ging zitten. Hij was al jaren niet meer zo gelukkig geweest. Hij was doodziek geweest van zijn werk bij de fbi; het was veel fijner om hun eigen zaak te runnen. 'Waar denk je aan?' Rick keek hem aan. Hij kon zien dat Ted met iets zat.

'Ik ga morgenavond bij de familie Barnes eten. In Sausalito. Ze zijn verhuisd.'

'Wat leuk. Staat het me vrij om onbeleefde vragen te stellen, zoals wat je intenties zijn, rechercheur Lee?' Ricks ogen stonden serieuzer dan zijn woorden klonken. Hij kende Teds gevoelens, dat dacht hij tenminste. Wat hij niet wist, was wat hij ermee ging doen. Maar dat wist Ted ook niet. 'Ik wil gewoon de kinderen weer zien.'

'Goh, jammer.' Rick keek teleurgesteld. Hij was zo gelukkig met Peg dat hij iedereen dat geluk gunde.

'Volgens mij laat je een geweldige vrouw lopen.'

'Ja, geweldig is ze zeker,' beaamde Ted. Maar er waren een heleboel zaken waarmee hij geen vrede kon sluiten, en waarschijnlijk nooit zou kunnen. 'Ik denk dat ze al iemand heeft. Ze zag er tijdens het proces fantastisch uit.'

'Misschien had ze dat wel voor jou gedaan,' opperde Rick, en Ted lachte.

'Doe niet zo stom.'

'Jij bent stom. Soms maak je me helemaal gek, meestal eigenlijk.' Rick stond op en slenterde Teds kantoor weer uit. Hij wist dat zijn oude vriend te koppig was om zich te laten overtuigen.

Beide mannen hadden het de rest van de middag druk. Ted werkte die avond over, zoals hij meestal deed.

De volgende dag bracht hij grotendeels buiten de deur door, en Rick zag hem alleen 's avonds nog even, toen hij op het punt stond rechtstreeks van kantoor naar Sausalito te vertrekken, met een klein cadeautje in zijn hand.

'Wat zit daarin?' informeerde Rick.

'Gaat je niets aan,' zei Ted vrolijk.

'Leuk, hoor.' Rick grijnsde naar hem terwijl Ted vlak langs hem heen liep op weg naar buiten. 'Veel succes!' riep Rick hem na, terwijl Ted alleen maar lachte en de deur achter zich dichtdeed. Rick bleef nog even in gedachten staan nadat Ted was vertrokken en hoopte dat de dingen die avond goed voor hem zouden uitpakken. Het werd tijd dat ook hem iets goeds overkwam. De hoogste tijd.

23

Fernanda stond met een schort om in de keuken toen de deurbel ging, en ze vroeg haar dochter om open te doen. Ashley was in het afgelopen jaar ongeveer acht centimeter gegroeid, en Ted was verbaasd toen hij haar zag. Met haar dertien jaar was ze ineens geen kind meer, maar een vrouw. Ze droeg een kort spijkerrokje, haar moeders schoenen en een t-shirt. Het was een heel knap meisje geworden, dat bijna Fernanda's tweelingzus kon zijn. Ze hadden dezelfde gelaatstrekken, dezelfde glimlach, dezelfde omvang, hoewel ze nu langer was dan haar moeder, en ze had hetzelfde lange, steile, blonde haar.

'Hoe gaat het met je, Ashley?' vroeg Ted rustig toen hij naar binnen liep. Hij had Fernanda's kinderen altijd graag gemogen. Ze gedroegen zich voorbeeldig en waren beleefd, vriendelijk, slim en grappig. Je kon zien dat hun moeder veel liefde en tijd in hen had gestoken.

Terwijl hij naar binnen liep, stak Fernanda haar hoofd om de deur van de keuken en bood hem een glas wijn aan, dat hij afsloeg. Hij dronk niet veel, zelfs niet als hij geen dienst had, wat nu altijd het geval was. En terwijl Fernanda weer in de keuken verdween, wandelde Will binnen. Hij was duidelijk blij om Ted te zien en schudde hem de hand. Hij straalde, en ze praatten een tijdje over Teds nieuwe werk, totdat Sam de kamer binnenstormde. Zijn vuurrode haar paste precies bij hem en hij glimlachte van oor tot oor toen hij Ted zag.

'Mama zei dat je een cadeautje voor me hebt. Wat is het?' vroeg hij lachend, terwijl zijn moeder uit de keuken kwam en hem een standje gaf.

'Sam, dat is onbeleefd!'

'Maar je zei dat hij een cadeautje had...' verweerde hij zich.

'Dat klopt, maar stel dat hij van gedachten is veranderd of het heeft vergeten? Dan zou je hem in verlegenheid brengen.'

'O.' Sam keek op zijn neus door het standje, en Ted gaf hem het pakje dat hij van zijn werk had meegenomen. Het was klein en vierkant, en Sam vond het er geheimzinnig uitzien toen hij het met een ondeugende grijns aannam. 'Mag ik het nu openmaken?'

'Ja, dat mag.' Hij voelde zich bezwaard dat hij niet iets voor de anderen had meegebracht, maar dit was iets wat hij sinds het proces voor Sam had bewaard. Het betekende veel voor hem, en hij hoopte dat het dat voor Sam ook zou doen.

Toen Sam het doosje opendeed, bleek er een klein leren buideltje in te zitten. Het was het origineel dat Ted dertig jaar lang in zijn bezit had gehad. En toen Sam het buideltje openmaakte en zag wat het was, staarde hij Ted aan. Het was het politie-embleem dat hij dertig jaar lang had gedragen, met zijn nummer erop. Het had veel voor hem betekend, en Fernanda keek bijna net zo verbijsterd als haar zoon.

'Is dat het echte?' Sam keek er vol ontzag naar en toen naar hem. Hij zag dat het echt was. Het was een beetje versleten, en Ted had het voor hem opgepoetst. Nu lag het in Sams handen te glinsteren.

'Jazeker. Nu ik met pensioen ben, heb ik het niet meer nodig. Maar het is iets heel speciaals voor me, en ik wil dat jij het voor me bewaart. Je bent geen hulpsheriff meer, Sam. Je bent nu een echte rechercheur. Dat is een flinke promotie al na een jaar.' Het was precies een jaar geleden dat Ted hem tot hulpsheriff had benoemd na het autobomincident, toen ze elkaar voor het eerst hadden ontmoet.

'Mag ik hem opdoen?'

'Tuurlijk.' Ted speldde hem voor hem op, en Sam keek meteen in de spiegel, terwijl Fernanda Ted dankbaar aankeek.

'Dat is ongelooflijk aardig van je,' zei ze zacht.

'Hij heeft het verdiend. Door bittere ervaring.' Ze wisten allemaal hoe. Fernanda knikte en Ted keek naar Sam, die nu door de kamer huppelde met het embleem op zijn borst.

'Ik ben rechercheur!' riep hij. En daarna keek hij Ted ernstig aan. 'Mag ik mensen arresteren?'

'Ik zou daar een beetje voorzichtig mee zijn,' waarschuwde die met een grijns. 'Ik zou geen grote jongens arresteren die kwaad op je zouden kunnen worden.' Ted vermoedde correct dat Fernanda het embleem voor hem weg zou leggen, bij andere waardevolle dingen, zoals zijn vaders horloge en manchetknopen. Maar hij wist dat Sam het af en toe zou willen zien; dat zou elke jongen willen.

'Ik ga al mijn vriendjes arresteren,' zei Sam trots. 'Mag ik het mee naar school nemen om te laten zien, mam?' Hij was zo opgewonden dat hij het nauwelijks meer hield, en Ted keek heel blij. Hij had er goed aan gedaan.

'Ik neem hem wel voor je mee naar school,' stelde zijn moeder voor, 'en dan neem ik hem weer mee naar huis nadat je hem aan iedereen hebt laten zien. Je zou toch niet willen dat je hem verliest of dat hij op school beschadigd raakt? Het is een heel, heel speciaal cadeau.'

'Dat weet ik,' zei Sam, die er weer vol ontzag naar keek.

Een paar minuten later zaten ze allemaal aan tafel. Ze had rosbief gemaakt, Yorkshire-pudding, aardappelpuree en groenten, en chocoladetaart met ijs als dessert. De kinderen waren onder de indruk van de moeite die ze zich had getroost, en Ted ook. Het was een fantastische maaltijd. Ze praatten aan tafel nog even na, en de kinderen stonden op en gingen naar hun kamer. Ze moesten nog een paar weken naar school voordat de zomervakantie begon, en Will zei dat hij de komende week eindexamen had en dat hij nog moest leren. Sam nam zijn nieuwe aanwinst mee naar zijn kamer, gewoon om ernaar te kijken, en Ashley holde weg om haar vriendinnen te bellen.

'Dat was heerlijk. Zo'n maaltijd heb ik in tijden niet meer gehad. Dank je wel,' zei hij, terwijl hij het gevoel had dat hij zich nauwelijks meer kon bewegen. Tegenwoordig werkte hij meestal over, ging naar de sportschool en kwam tegen middernacht thuis. Hij nam bijna nooit meer de tijd om te eten. Soms at hij tussendoor in een wegrestaurant. 'Ik heb al jaren niet meer thuis gegeten.' Shirley had het altijd vreselijk gevonden om te koken en gaf de voorkeur aan meeneemmaaltijden uit het restaurant van haar ouders. Ook koken voor de kinderen vond ze niet leuk; ook die nam ze graag mee uiteten.

'Kookt je vrouw niet voor je?' Fernanda was verrast en ineens merkte ze zonder bijzondere reden de afwezigheid van zijn trouwring op. Het jaar ervoor, tijdens Sams ontvoering, had die wel aan zijn ringvinger gezeten - nu niet.

'Niet meer,' antwoordde hij alleen, maar daarna besloot hij het toch uit te leggen. 'We zijn na de kerst uit elkaar gegaan. Ik denk dat het er al lang aan zat te komen, en we hadden het jaren geleden al moeten doen. Maar toch was het moeilijk.' Het was nu vijf maanden geleden, en hij was nog niet met een andere vrouw uit geweest. In sommige opzichten voelde hij zich nog steeds met haar getrouwd.

'Is er iets specifieks gebeurd?' Fernanda straalde medelijden en sympathie uit. Ze wist hoe loyaal hij was tegenover zijn vrouw, en hoe veel waarde hij hechtte aan het huwelijk, hoewel hij had verteld dat de dingen tussen hen niet perfect waren en dat ze heel verschillend waren.

'Ja en nee. De week voor Kerstmis vertelde ze me dat ze met een groep vriendinnen naar Europa zou gaan en tussen kerst en oud en nieuw weg zou zijn. Ze begreep niet dat ik het daar moeilijk mee had. Zij vond dat ik haar plezier in de weg stond, en ik vond dat ze thuis moest blijven bij mij en de kinderen. Ze antwoordde dat ze dat al bijna dertig jaar lang had gedaan, en dat het nu haar beurt was. Ik vond dat ze daar een punt had. Ze werkt hard en had ervoor gespaard. Blijkbaar had ze een fantastische tijd, en ik was blij voor haar. Maar het werd me wel duidelijk dat we niet veel meer met elkaar hadden. Dat was al heel lang niet meer zo, maar ik vond dat we toch getrouwd moesten blijven. Ik vond het niet juist om te scheiden terwijl de kinderen nog klein waren. Maar goed, ik heb erover nagedacht terwijl zij weg was, en ik vroeg haar hoe zij erover dacht toen ze weer terugkwam. Ze zei dat ze al heel lang weg wilde, maar het me niet durfde te vertellen. Ze wilde mijn gevoelens niet kwetsen, wat een waardeloze reden is om getrouwd te blijven.

Ongeveer drie weken nadat we uit elkaar waren gegaan, heeft ze iemand anders ontmoet. Ik heb haar het huis nagelaten en zelf een appartementje in het centrum gekocht, dicht bij mijn werk. Het is even wennen, maar het gaat prima zo. Nu zou ik willen dat ik het eerder had gedaan. Ik ben een beetje te oud om weer afspraakjes met vrouwen te maken.' Hij was net achtenveertig geworden. Fernanda werd die zomer eenenveertig en dacht er precies hetzelfde over. 'En jij? Heb jij nu een relatie met je advocaat?' Hij was er het jaar ervoor zeker van geweest dat de advocaat dat wel zag zitten, maar dat hij zijn tijd afwachtte terwijl Fernanda haar weduwschap verwerkte, maar daarna was er de ontvoering geweest. Ted had er niet ver naast gezeten. 'Met Jack?' Ze lachte ten antwoord en schudde haar hoofd. 'Hoe kom je daar nou bij?' Hij was heel scherpzinnig, maar het bestuderen van mensen was dan ook zijn beroep.

'Ik dacht dat hij een oogje op je had.' Ted haalde zijn schouders op en bedacht dat hij misschien toch een fout in zijn beoordeling had gemaakt, gezien haar reactie.

'Dat was ook zo. Hij vond dat ik omwille van de kinderen met hem moest trouwen, zodat hij kon helpen met de rekeningen. Hij zei dat hij wat dat betrof een "besluit" had genomen en dat het voor mij en de kinderen de juiste beslissing zou zijn. Het enige probleem was dat hij was vergeten mij bij zijn "besluit" te betrekken. Ik was het namelijk niet met hem eens.'

'Waarom niet?' Ted was verbaasd. Jack was slim, succesvol en zag er goed uit. Ted vond hem perfect voor haar, maar blijkbaar vond zijzelf van niet.

'Omdat ik niet van hem hou,' zei ze, alsof dat alles verklaarde, terwijl ze naar hem glimlachte. 'Ik heb hem ook ontslagen als mijn advocaat.'

'Arme man.' Ted moest lachen om het beeld dat ze schetste. Op dezelfde dag afgewezen én ontslagen worden. 'Dat is jammer. Hij leek me een aardige vent.'

'Trouw jij dan maar met hem. Ik wil het niet. Ik ben liever alleen met mijn kinderen.' En die indruk had Ted nu ook, door alleen maar naar haar te kijken. En hij wist niet zeker wat hij nu nog moest zeggen. 'Ben je trouwens gescheiden, of zijn jullie alleen uit elkaar gegaan?' Niet dat het iets uitmaakte, maar ze was gewoon nieuwsgierig hoe serieus hij erin was. Het was bijna niet te geloven dat zijn huwelijk voorbij was, en dat vond hij ook.

'Over zes weken is onze scheiding definitief,' zei hij, en hij klonk er bedroefd onder. Het was ook triest, na negenentwintig jaar huwelijk. Hij raakte er langzaam aan gewend, maar het was een grote verandering voor hem geweest.

'Misschien kunnen we een keer samen naar de film gaan,' zei hij voorzichtig. Ze glimlachte, en het leek een vreemde manier om te beginnen, nadat ze dagenlang samen waren geweest, en nachten op de vloer hadden doorgebracht en hij haar hand had vastgehouden toen het arrestatieteam Sam terugbracht.

'Dat lijkt me leuk. We hebben je gemist,' zei ze eerlijk. Ze vond het jammer dat hij nooit had gebeld.

'Ik was bang dat ik een slechte herinnering voor jullie was na alles wat er was gebeurd.'

Ze schudde haar hoofd. 'Jij bent absoluut geen slechte herinnering, Ted. Jij was het enige goede eraan. Jij en het moment waarop ik Sam terugkreeg.' En toen glimlachte ze weer naar hem, ontroerd door zijn zorgzaamheid. Hij was altijd zo aardig voor haar kinderen geweest, en voor haar.

'Sam is stapelgek op zijn embleem.'

'Daar ben ik blij om. Ik wilde het eerst aan een van mijn zoons geven, maar toen besloot ik dat Sam het moest krijgen. Hij verdient het.'

Ze knikte. 'Ja, dat is zo.' En terwijl ze het zei, dacht ze terug aan het jaar ervoor, aan alles wat ze tegen elkaar hadden gezegd, de dingen die niet uitgesproken waren, maar waarvan ze wist dat ze ze allebei hadden gevoeld. Het had geklikt tussen hen, en het enige wat had voorkomen dat het meer was geworden, was zijn loyaliteit aan zijn mislukte huwelijk, en ze had hem erom gerespecteerd. En nu was het alsof ze weer van voren af aan moesten beginnen. Hij keek haar aan, en ineens vergaten beiden het afgelopen jaar. Het leek alsof het wegsmolt, en zonder een woord te zeggen leunde hij over de eettafel naar haar toe en kuste haar.

'Ik heb je zo gemist,' fluisterde hij, en ze knikte en glimlachte naar hem.

'Ik jou ook. Ik was zo verdrietig dat je niet belde. Ik dacht dat je ons was vergeten.'

'Ik vond dat ik het niet moest doen... Het was dom van me,' zei hij, en hij kuste haar nog een keer. Hij kon nu geen genoeg meer van haar krijgen, en wilde dat hij niet zo lang had gewacht. Hij had haar maandenlang niet gebeld in de overtuiging dat hij niet goed genoeg of rijk genoeg voor haar was. Hij besefte nu dat hij beter had moeten weten.

Ze was anders. Ze was echt, en hij had sinds de ontvoering geweten dat hij van haar hield. En zij hield van hem. Dit was de chemie waarover ze met Jack had gesproken, wat hij nooit had begrepen. Dit was het ware compliment van God, niet zoals dat andere... het troostende, dat alle oude wonden van verlies, angst en tragedie moest verzachten. Dit was het geluk waarvan alle twee hadden gedroomd, en dat ze lang niet hadden mogen ervaren.

Ze zaten aan de eettafel te zoenen, en daarna hielp hij haar met de tafel afruimen. Hij volgde haar de keuken in en kuste haar opnieuw. Hij stond met zijn armen om haar heen toen ze ineens de schrik van hun leven kregen. Sam holde de keuken in en schreeuwde tegen ze.

'Je bent gearresteerd!' riep hij overtuigend, terwijl hij een denkbeeldig pistool op hen richtte.

'Waarom?' Ted draaide zich met een grijns om. Sam had hem bijna een hartaanval bezorgd, en Fernanda giechelde opgelaten als een klein kind.

'Omdat je mijn mama kust!' riep Sam met een enorme grijns, en hij legde zijn 'pistool' neer, terwijl Ted naar hem glimlachte.

'Is dat dan verboden?' vroeg Ted terwijl hij Sam naar zich toetrok, omhelsde en in hun cirkel betrok.

'Nee, je mag haar wel hebben,' antwoordde Sam nuchter, terwijl hij zich loswurmde uit hun omhelzing, die hij maar gênant vond. 'Volgens mij vindt ze je wel aardig. Ze zei dat ze je miste. Deed ik ook,' zei hij, waarna hij verdween om zijn zusje te vertellen dat hij Ted mama had zien kussen.

'Nu is het dus officieel.' Ted legde zijn arm om haar heen en keek blij. 'Hij zei dat ik je mocht hebben. Neem ik je meteen mee, of pik ik je later op?'

'Je zou ook kunnen blijven,' zei ze behoedzaam. Dat idee stond hem wel aan.

'Misschien krijg je wel genoeg van me.' Dat was met Shirley ook gebeurd, en zijn zelfvertrouwen had daardoor een deuk opgelopen. Het was zo kwetsend als iemand om wie je gaf niet meer van jou hield. Maar Fernanda was heel anders, en Rick had gelijk: hij en Fernanda pasten veel beter bij elkaar dan hij en Shirley.

'Ik zal nooit genoeg van je krijgen,' zei ze kalm. Ze had zich nog nooit zo op haar gemak gevoeld bij iemand als bij hem tijdens die weken, ondanks de traumatische omstandigheden. Het was een bijzondere manier om iemand te leren kennen. Ze hadden gewoon hun tijd moeten afwachten, en die was nu gekomen.

In de gang wenste hij haar welterusten en beloofde haar dat hij de volgende dag zou bellen. Alles was nu anders. Hij had eindelijk een normaal leven. Als hij wilde, kon hij zijn kantoor elke avond op tijd verlaten als daar genoeg reden voor was. Geen dwaze uren en avonddiensten meer. Hij wilde haar net welterusten kussen toen Ashley langsliep en hun een veelbetekenende blik toewierp. Maar ze keurde het kennelijk niet af. Het leek alsof ze op haar gemak was toen ze hen met hun armen om elkaar heen zag, en Ted was blij. Dit was de vrouw op wie hij had gewacht, het gezin dat hij had gemist sinds zijn kinderen volwassen waren, de jongen die hij had gered en van wie hij was gaan houden, de vrouw die hij nodig had. En hij vertegenwoordigde de chemie waarvan ze had gedroomd en dacht nooit meer te zullen vinden.

Hij kuste haar nogmaals, rende de trap af naar zijn auto en zwaaide nog een keer. Ze stond nog steeds in de deuropening te glimlachen toen hij wegreed.

Halverwege de brug grijnsde hij in zichzelf, en toen ging zijn mobiel. Hij hoopte dat het Fernanda was, maar het was Rick.

'En? Wat is er gebeurd? Ik kan de spanning niet langer aan.'

'Dat gaat je niets aan,' zei Ted, nog steeds grijnzend. Hij voelde zich net een kind nu hij met Rick sprak. Als hij met Fernanda sprak, voelde hij zich weer man.

'Zeker wel,' drong Rick aan. 'Ik wil dat je gelukkig bent.'

'Dat ben ik ook.'

'Echt?' Rick klonk verbaasd.

'Ja, echt. Je had gelijk, in alles.'

'Jezus! Wie had dat gedacht. Goed zo, makker. Dat werd verdomme tijd,' zei Rick opgelucht en blij.

'Ja,' zei Ted simpel, 'dat is zo.' En daarmee verbrak hij de verbinding en glimlachte de rest van de tocht over de brug.

Table of Contents

- Inhoud
- 1
- 2
- 3
- 4
- 5
- 6
- 7
- 8
- 9
- 10
- 11
- 12
- 13
- 14
- 15
- 16
- 17
- 18
- 19
- 20
- 21
- 22
- 23