Kinderzegen
Author: Danielle Steel
Date: 2013-08-06T07:00:00+00:00
Description: In Kinderzegen volgt de lezer drie stellen die op dezelfde dag in het huwelijk treden. Zes verschillende volwassenen, maar niet dezelfde wens: kinderen krijgen. Zij komen elk voor ingrijpende beslissingen te staan die hun leven totaal zullen veranderen. Diana en Andrew Douglas willen niets liever dan meteen na hun bruiloft een gezin stichten. Maar Diana blijkt niet zo makkelijk zwanger te raken... Barbie en Charlie Winwood blijken tegenpolen. Nare jeugdervaringen maken dat Barbie twijfelt om moeder te worden. Charlie daarentegen droomt van een groot en druk gezin, maar zijn wereld stort in als

Inhoud

In Kinderzegen volgt de lezer drie stellen die op dezelfde dag in het huwelijk treden. Zes verschillende volwassenen, maar niet dezelfde wens: kinderen krijgen. Zij komen elk voor ingrijpende beslissingen te staan die hun leven totaal zullen veranderen. Diana en Andrew Douglas willen niets liever dan meteen na hun bruiloft een gezin stichten. Maar Diana blijkt niet zo makkelijk zwanger te raken... Barbie en Charlie Winwood blijken tegenpolen. Nare jeugdervaringen maken dat Barbie twijfelt om moeder te worden. Charlie daarentegen droomt van een groot en druk gezin, maar zijn wereld stort in als blijkt dat hij onvruchtbaar is Pilar en Brad Coleman, al jaren samen en altijd druk geweest met hun carrière. Zal Pilar nog moeder worden op haar tweeënveertigste... Danielle Steel beschrijft in Kinderzegen op ontroerende wijze hoe mensen hun ongewenste kinderloosheid kunnen ervaren, hoe verwachtingen bijgesteld moeten worden en onder druk komen te staan.

Voor de wonderen in mijn leven:

Beatrix, Trevor, Todd, Nick,

Samantha, Victoria, Vanessa,

Maxx en Zara,
voor alle vreugde en voortdurende
zegeningen die ze me schenken,

en voor het grootste wonder
van allemaal... mijn absolute en enige
liefde, Popeye,
met heel mijn hart en liefde,
d.s.

geliefd wonder

Wondertje van hoop,
bijzondere zegen,
droompje,
wat een grote liefde
om de hartklop
van jouw klok
te laten beginnen,
wat een grote schok
wanneer je er niet meer bent,
hoe rauw is het verdriet,
het gebrul van pijn,
om dan,
met een beetje geluk,
opnieuw gezegend te worden,
om te krijgen en te koesteren,
te geven, te delen,
uit te dagen
de rotsen,
de golven,
weer
te zwemmen tot
je niet meer kunt,
het uit te schreeuwen in de duisternis
met een verlangen
groter dan de hemel,
fluister zachtjes.

haal het nader,
in de hoop dat de goede geesten
het horen,
het lange wachten
donkere nachten,
nauwelijks durven ademhalen,
tot kleine vingertjes
aan je mouw trekken,
en je hart
met goud raken,
het is nooit te laat,
te donker
om een kind te krijgen
te koesteren,
het wonder van leven,
kostbaar ogenblik
van alles,
gekweld gefluister
bezorgde roep,
tot je er eindelijk bent,
en je dan
in mijn armen te houden,
voor eeuwig geliefd,
onmiddellijk de onze,
geliefd wonder
o, zo dierbaar.

1

Op een warme rustige dag met een schitterend blauwe hemel stapte Diana Goode samen met haar vader uit de limousine. Haar gelaatstrekken waren onder het waas van de soepele, ivoorkleurige sluier zachter dan gewoonlijk. De zware satijnen japon ruiste zachtjes toen de chauffeur haar hielp uitstappen en de jurk rondom haar schikte. Ze keek haar vader stralend aan toen ze voor de kerk stonden, daarna deed ze haar ogen dicht en probeerde ieder detail van het ogenblik te onthouden. Ze was nog nooit eerder zo gelukkig geweest. Alles was volmaakt.

'Je ziet er prachtig uit,' zei haar vader zachtjes. Achter haar verrees de anglicaanse Allerheiligenkerk van Pasadena. Haar moeder was al samen met Diana's zusjes en hun mannen en kinderen in de andere auto vooruitgegaan. Diana was het klassieke voorbeeld van het middelste kind dat zich inspande om het beter te doen, knapper te zijn en meer succes te hebben. Ze hield bijzonder veel van haar zusjes, maar had toch altijd het gevoel dat ze meer moest presteren dan zij. Och, niet dat ze nu zulke onmogelijke normen stelden. Gayle, haar oudste zuster, was vastbesloten geweest om medicijnen te gaan studeren, tot ze in haar eerste studiejaar de man was tegengekomen, met wie ze in juni daarna was getrouwd. Direct aansluitend was ze in verwachting geraakt. Op haar negenentwintigste had ze nu drie schattige dochtertjes. Gayle was twee jaar ouder dan Diana en hoewel ze elkaar na stonden, had er altijd een zekere rivaliteit tussen hen bestaan. De twee vrouwen waren volkomen verschillend. Gayle had geen traan om haar medische carrière gelaten. Ze was gelukkig getrouwd en had er vrede mee om bij haar kinderen thuis te blijven en zich met hen en haar man bezig te houden. Ze was de volmaakte doktersvrouw, intelligent, goed op de hoogte en ze had alle begrip voor de uren die hij als gynaecoloog moest maken. Gayle had Diana een paar weken tevoren toevertrouwd dat ze er nog minstens één kind bij wilden hebben. Jack wilde nu dolgraag een jongen. Gayles hele leven draaide om haar man, haar kinderen en hun huis. In tegenstelling tot haar twee zusjes had de carrièrewereld op Gayle geen enkele aantrekkingskracht.

In sommige opzichten had Diana meer gemeen met haar jongere zusje Sam. Samantha was eerzuchtig, prestatiegericht, genoot ervan om in het leven mee te tellen en de eerste paar jaar van haar huwelijk had ze wanhopig geprobeerd om het huiselijk leven met een carrière te combineren. Maar toen haar tweede kind dertien maanden na het eerste werd geboren, net twee jaar nadat ze was getrouwd, gaf ze toe dat het haar niet lukte. Ze gaf haar baan bij de kunstgalerie in Los Angeles op en besloot, tot opluchting van haar man, thuis te blijven. Maar Sam had zich daarna nog maandenlang teleurgesteld gevoeld omdat ze niet werkte. In de twee jaar dat ze getrouwd waren, had het werk van Seamus steeds meer bekendheid gekregen en bewondering geoogst. Hij werd geleidelijk aan één van de meest succesvolle moderne jonge kunstenaars van Los Angeles.

Sam deed thuis freelance werk, maar zelfs dat was bijna onmogelijk, zonder hulp en met twee nog heel kleine kinderen. Ze vond het heerlijk thuis te zijn bij Seamus en haar baby's, ze hadden een prima huwelijk en hun zoon en dochter waren twee wolken van baby's. Iedereen was ook direct weg van ze. Maar er waren toch tijden dat ze Diana benijdde om haar plaats in de werkende wereld tussen 'volwassenen', zoals ze dat noemde.

Maar in Diana's ogen schenen haar zusjes zo'n burgerlijk leven te leiden. Volgens haar hadden ze op hun vijfentwintigste en negenentwintigste alles wat ze wilden. Sam was gelukkig en voelde zich thuis in de kunstwereld en voor Gayle gold als doktersvrouw hetzelfde. Maar Diana had altijd zoveel meer gewild dan zij. Ze was naar Stanford gegaan en had haar derde studiejaar in het buitenland gevolgd, aan de Sorbonne in Parijs. En nadat ze was afgestudeerd, was ze nog een jaar naar Parijs teruggegaan. Ze had een enig flatje op de Linkeroever gevonden aan de Rue de Grenelle, en een tijdlang was ze vastbesloten geweest om daar ook te blijven. Maar nadat ze anderhalf jaar voor Paris-Match had gewerkt, kreeg ze heimwee naar Amerika en haar familie... en tot haar eigen verbazing vooral naar haar zusjes. Gayle had toen haar derde baby gekregen, Sam was in verwachting van haar eerste, en Diana had op de een of andere manier hét gevoel dat ze bij hen wilde zijn.

Maar toen ze terug was, kon ze haar draai niet vinden en ze kwelde zich de eerste maanden met de gedachte of het wel zo'n goed idee was geweest om terug te komen. Misschien had ze niet genoeg geprobeerd om in Parijs te blijven.

Parijs was geweldig geweest, maar Los Angeles was ook interessant, en ze had vrijwel direct na haar terugkomst een prima baan gekregen als redactrice van Today's Home. Het tijdschrift was toen nog nieuw en bood opwindende mogelijkheden. Ze werd goed betaald, de mensen waren aardig, de arbeidsvoorwaarden waren prima en ze kreeg een heerlijk kantoor. Binnen een paar maanden had ze alle touwtjes in handen, nam fotografen in dienst, bewerkte sommige verhalen zelf, en vloog de wereld rond om bijzondere huizen op exotische plekjes te bekijken. Ze kwam zelfs nu en dan in Parijs en Londen. Ze wijdde een aflevering aan Zuid-Frankrijk en een andere aan Gstaad. En natuurlijk aan New York, Palm Beach, Houston, Dallas, San Francisco en andere Amerikaanse steden. Het was een baan die geknipt voor haar was. Haar vrienden en zelfs haar zusjes benijdden haar enorm. Voor iedereen die niet besefte hoe hard ze ervoor moest werken, leek het bijzonder aantrekkelijk en dat was het ook inderdaad voor Diana.

Niet lang nadat ze de baan had aangenomen, leerde Diana Andy kennen tijdens een media-feest. Ze hadden zes uur onafgebroken in een Italiaans restaurantje met elkaar gepraat, en daarna hadden ze nauwelijks meer tijd om adem te halen voor hij haar vroeg bij hem in te trekken in zijn flat. Ze wachtte een halfjaar voor ze het deed, want ze wilde haar onafhankelijkheid niet zonder meer prijsgeven. Maar ze was dol op hem en dat wist hij. Hij was ook gek op haar en ze pasten werkelijk uitstekend bij elkaar. Ze vulden elkaar volkomen aan. Hij was lang, knap en blond, hij was tenniskampioen geweest op Yale, hij stamde uit een oud gerespecteerd geslacht in New York en was naar ucla gekomen om rechten te studeren. En zodra hij afgestudeerd was, was hij bij de juridische afdeling van een grote televisiemaatschappij gaan werken. Hij deed zijn werk met veel plezier en Diana was geboeid door zijn werkkring en de mensen die hij daar kende. Hij was juridisch adviseur van verscheidene grote shows en de televisiemaatschappij was bijzonder tevreden over de manier waarop hij de meest ingewikkelde contracten voor hen behandelde.

Diana ging graag met hem naar zakenfeesten, om sommige sterren te ontmoeten en met andere advocaten, grote producers en belangrijke agenten te praten. Het was imponerend, maar Andy liet zich er niet door van de wijs brengen. Hij had een gezond verstand, een heldere geest en was niet gauw onder de indruk van de schone schijn van de wereld waarin hij werkte. Hij deed zijn werk graag, en was van plan op den duur een eigen praktijk op te zetten en zich te specialiseren in rechtskennis betreffende de amusementswereld. Maar hij wist dat het daar nog te vroeg voor was en waardeerde de nuttige ervaring die hij bij de televisiemaatschappij opdeed. Hij wist precies waar hij op afstevende en wat hij van het leven wilde. Hij had zijn carrière zorgvuldig van tevoren uitgestippeld. Toen Diana in zijn leven kwam, wist hij binnen een paar dagen dat dit de vrouw was die hij wilde en dat zij de moeder van zijn kinderen zou zijn. Ze hadden moeten lachen toen ze ontdekten dat ze allebei vier kinderen wilden. Bij hem thuis waren ze met vier jongens, onder wie een identieke tweeling, en Diana vroeg zich af of zij die ook zouden krijgen. Ze praatten veel over kinderen krijgen, en Diana besefte dat hun seksuele nonchalance van tijd tot tijd ontstond uit hun verlangen de goden te verzoeken zodat ze zwanger zou worden. Geen van beiden zou het erg vinden als Diana in verwachting zou raken, wat hen tot een snel huwelijk zou dwingen. Binnen een paar maanden nadat ze elkaar hadden ontmoet, hadden ze het openlijk over trouwplannen en hun voornemens voor de verdere toekomst.

Ze woonden samen in een klein maar aardig flatje in Beverly Hills. Ze hadden over het algemeen dezelfde smaak en ze kochten zelfs twee schilderijen van Seamus. Met hun dubbele inkomen konden ze zich echt mooie dingen veroorloven. Ze richtten hun flat in strak moderne stijl in, en besteedden al hun extra geld aan kunst. Ze wilden later een mooie verzameling beginnen, maar dat konden ze zich nu nog niet veroorloven, dus kochten ze wat ze konden en genoten er intens van.

Diana waardeerde echter het meest aan Andy dat hij zo goed met haar ouders, haar zusjes en haar zwagers overweg kon. Al waren Jack en Seamus nog zo verschillend, Andy scheen beiden te mogen en lunchte regelmatig met ze wanneer hij geen zakenlunch voor de televisiemaatschappij had. Hij scheen zich net zo thuis te voelen in de kunstwereld van Seamus als in Jacks wereld, en praatte zowel over medische research als over financiële investeringen. Andrew Douglas was een gemakkelijke, prettige man en Diana was enthousiast over alles in hun gezamenlijke leven. Toen ze elkaar een jaar kenden, gingen ze samen naar Europa, en ze liet hem al haar geliefde plekjes in Parijs zien. Daarna reden ze door het dal van de Loire. Vervolgens gingen ze naar Schotland om Andy's jongere broer Nick op te zoeken die daar een jaar doorbracht. Het was een heerlijk leven en nadat ze thuiskwamen, begonnen ze rustig plannen te maken om de volgende zomer te trouwen. Ze verloofden zich anderhalf jaar nadat ze elkaar hadden ontmoet en stelden de trouwerij acht maanden later in juni vast. Voor hun wittebroodsweken zouden ze weer naar Europa gaan, dit keer naar Zuid-Frankrijk, Italië en Spanje. Het was Diana bij haar tijdschrift gelukt drie weken vrij te krijgen en Andy had evenveel tijd bij de televisiemaatschappij kunnen opnemen.

Ze zochten naar een huis in Brentwood, Westwood en Santa Monica en overwogen zelfs vanuit Malibu te forenzen als ze daar iets zouden zien dat ze werkelijk leuk vonden. Maar in maart ontdekten ze het perfecte huis in Pacific Palisades. Het was jarenlang door een groot gezin bewoond geweest en goed onderhouden, maar nu de kinderen groot waren en het huis uit verkocht het echtpaar dat het bewoonde het vol tegenzin. Voor Andy en Diana was het liefde op het eerste gezicht. Het was een groot, grillig gebouwd en warm huis met houten betimmering, en buiten konden de kinderen spelen in de enorme tuin met schitterende bomen. Op de eerste etage lag een mooie suite, voor beiden een kantoor en een aardige logeerkamer. Op de etage daarboven lagen vier kinderslaapkamers.

Het huis werd in mei opgeleverd en Andy trok er pas drie weken voor de trouwdatum in. Op de avond die eraan vooraf ging, gaven Diana's ouders een diner in de Bistro in Beverly Hills, en toen stonden er in het huis nog overal dozen. Diana had haar bagage voor hun wittebroodsweken in de gang neergezet. Ze wilde de nacht voor hun huwelijk niet bij Andy doorbrengen, en bleef bij haar ouders slapen. Ze sliep in haar kinderslaapkamer, en nadat ze wakker was geworden lag ze lange tijd naar het bekende verschoten roze en blauwe behang te kijken. Het was vreemd te bedenken dat ze over een paar uur iemand anders zou zijn, de vróuw van iemand... wat betekende dat? Wie zou ze dan zijn? Zou het anders zijn dan met hem samenwonen? Zou hij veranderen? Of zij? Plotseling scheen het allemaal nogal angstaanjagend. Ze dacht aan haar zusjes, de mannen met wie ze getrouwd waren, de kinderen die ze hadden gekregen en hoe ze veranderd waren, in het begin haast onopgemerkt, maar naarmate de jaren verstreken, schenen ze een soort eenheid met hun kinderen en man te vormen. Ze was nog nauw bij ze betrokken, maar het was op subtiele wijze toch een beetje anders. Het was ook vreemd te bedenken dat ze over een jaar haar eigen kind kon hebben. Dat idee bezorgde haar diep in haar maag een opgewonden gevoel. Met Andy de liefde bedrijven was altijd al heerlijk, maar het was nog opwindender te bedenken dat het heel binnenkort gevolgen kon hebben en dat ze dan een baby zouden krijgen. Ze hield zoveel van Andy en dacht er graag aan zijn kinderen te krijgen.

Ze glimlachte nog bij zichzelf toen ze op haar trouwdag opstond en aan Andy dacht en aan het leven dat ze zouden delen. Ze ging naar beneden om rustig een kopje koffie te drinken voor iedereen wakker was. Daarna kwam haar moeder de trap af en een halfuur later arriveerden haar zusjes met hun kinderen om zich in het ouderlijk huis te verkleden en Diana te helpen zich voor de huwelijksplechtigheid klaar te maken. Hun mannen waren thuisgebleven. Beiden zouden ceremoniemeester bij de trouwerij zijn. De drie meisjes van Gayle en het dochtertje van Sam zouden bloemenmeisjes zijn, en Sams zoontje zou de ringen dragen. Hij was net twee, en zag er zo schattig uit in het witzijden pakje dat Diana voor hem had uitgekozen, dat zij en haar zusjes tranen in hun ogen kregen wanneer ze hem zagen.

Diana's moeder riep de kinderen niet lang nadat ze gekomen waren bij elkaar. Ze had een meisje aangenomen om ze bezig te houden terwijl hun moeders zich verkleedden. 'Typerend' had Gayle met een grijns en opgetrokken wenkbrauwen gezegd. Hun moeder dacht meestal overal aan, hield rekening met alle eventualiteiten en regelde alles zo tot in de puntjes dat iedereen begon te kreunen wanneer ze hen in juni al opbelde om te vragen wat ze met Thanksgiving van plan waren. Maar het feit dat haar moeder de trouwdag had georganiseerd, was een uitkomst voor Diana geweest. Ze had het zelf zo druk gehad op de redactie dat ze nauwelijks tijd kon vinden om haar trouwjurk te gaan passen. Haar moeder had alles geregeld, en Diana wist dat juist daarom alles gladjes zou verlopen. En dat bleek tot nu toe duidelijk. Haar zusjes zagen er beeldig uit in hun zacht perzikkleurige zijden japonnen en ze droegen de allerlichtste soort perzikkleurige rozen. De kleine meisjes zagen er ook prachtig uit toen ze met hun grootmoeder en moeder naar de kerk vertrokken. Ze hadden witte jurkjes aan met perzikkleurige sjerpen en droegen mandjes met rozeblaadjes in hun gehandschoende handjes. Diana bleef achter en praatte de laatste paar zenuwslopende ogenblikken met haar vader.

'Je ziet er schitterend uit, lieverd.' Hij keek haar stralend aan. Hij was altijd zo trots op haar, zo hoffelijk en aardig en een echte steun. Voor zover ze zich herinnerde, had ze zich nooit beklaagd over haar ouders, ze kende geen verborgen wrok, had geen onredelijke eisen, geen vijandige gevoelens, zelfs niet naarmate ze volwassen werd. Gayle had het moeilijker met ze gehad, en zij en haar moeder hadden vroeger nogal eens heftige onenigheden. Maar Gayle was hun eerste kind en 'ik heb ze afgericht', verklaarde ze naderhand graag. Diana had haar ouders altijd nogal redelijk gevonden, en Samantha was het over het algemeen met haar eens, hoewel het echtpaar Goode in het begin toch wel wat huiverig tegenover het feit stond dat ze met een kunstenaar ging trouwen. Maar uiteindelijk konden ze hem toch bewonderen en respecteren. Seamus had een eigen persoonlijkheid, maar het was moeilijk om hem niet aardig te vinden. Haar ouders hadden helemaal niets tegen Andrew Douglas. Hij was een heel aardige man, en ze wisten dat Diana heel gelukkig met hem zou worden.

'Zenuwachtig?' vroeg haar vader vriendelijk toen ze wat door hun zitkamer ijsbeerde en nog even moest wachten voor ze naar de limousine kon gaan die hen naar de kerk zou brengen. Het wachten viel haar lang, en plotseling wenste Diana dat het allemaal voorbij zou zijn, dat het al avond was en ze in het Bel Air aangekomen waren, of dat het de volgende ochtend was en ze in het vliegtuig naar Parijs zouden zitten.

'Een beetje.' Ze grinnikte en leek weer heel jong. Haar lange roodbruine haar was onder haar sluier in een wrong opgestoken en ze zag er opvallend mondain en toch heel jong uit toen ze haar vader aankeek. Ze had altijd bij hem terecht gekund, hem kunnen vertellen wat ze voelde, haar verdriet en haar zorgen met hem kunnen delen. Maar ze had nu geen ernstige zorgen, alleen een paar onbeantwoorde vragen.

'Ik vraag me steeds weer af of het nu anders wordt... getrouwd zijn, bedoel ik... weet je. In plaats van samenwonen...' Ze zuchtte en glimlachte weer. 'Het lijkt allemaal zo volwassen, hè?' Ze voelde zich op haar zevenentwintigste nog zo jong en soms toch ook oud. Maar het scheen een goede tijd te zijn om te trouwen, vooral met een man van wie je zoveel kon houden als van Andrew William Douglas.

'Het is ook volwassen,' zei haar vader glimlachend, en hij raakte met zijn lippen zachtjes haar voorhoofd aan. Hij was een lange, gedistingeerd uitziende man met wit haar en doordringend blauwe ogen. Hij kende haar goed en was tevreden over de vrouw die ze was geworden en over de man met wie ze wilde trouwen. Hij wist dat het goed zou gaan met ze. Hij maakte zich geen zorgen om Andrew en Diana. Als het leven hun welgezind was, zouden ze het ver brengen, en hij wenste hun alle goeds op hun levensweg. 'Je bent er klaar voor. Je weet wat je doet en hij is een goede man. Het zal niet fout lopen, lieverd. En wij staan altijd voor je klaar... en voor Andy. Ik hoop dat jullie dat allebei weten.'

'Ja.' De tranen schoten haar in de ogen en ze keek de andere kant op. Ze voelde zich plotseling zo geëmotioneerd nu ze bij hem wegging, en uit dit huis, hoewel ze er al niet meer woonde. Het was in zekere zin moeilijker om afscheid van hem te nemen dan van haar bedrijvige en praktische moeder, die helemaal in beslag werd genomen door het recht krijgen van Diana's sluier en die haar best deed te voorkomen dat de kinderen op haar sleep zouden stappen voor ze naar de kerk vertrok. Maar er was nu geen afleiding meer, alleen maar liefde, hoop en een lawine van gevoelens terwijl ze met haar vader in de zitkamer stond.

'Vooruit, jongedame,' zei hij ten slotte kordaat maar liefdevol. 'We moeten naar een trouwpartij.' Hij grinnikte tegen haar en bood haar zijn arm. Samen met de chauffeur hielp hij haar met haar lange sleep en sluier in de auto, en even later zat ze met een enorm boeket witte rozen achterin. De japon lag in al zijn glorie door de hele auto verspreid, en toen ze wegreden, schrok ze op van zwaaiende kinderen die naar haar wezen. 'Kijk...! Kijk...! Een bruid...!' Het was vreemd te beseffen dat zíj de bruid was en ze voelde zich duizelig van opwinding toen ze wegreden. Plotseling kon ze haar hart voelen bonzen terwijl ze haar sluier verlegde en het kanten lijfje rechtstreek, dat enorme satijnen mouwen had, die een oneindig aantal keren waren veranderd tijdens het passen. Het was een puur traditionele japon in Victoriaanse stijl.

Er waren driehonderd mensen voor de receptie in de Oakmont Country Club uitgenodigd. Iedereen zou aanwezig zijn - haar vroegere schoolvriendinnen, vrienden van haar ouders, verre familie, mensen die ze van haar werk kende. Andy's vrienden en een heel stel mensen van de televisiemaatschappij die hij had uitgenodigd. Zijn beste vriend van het werk, William Bennington, zou bij de trouwerij aanwezig zijn. En er zouden een paar sterren komen die hij goed had leren kennen toen hij een contract voor ze had opgesteld. Zijn ouders en zijn drie broers waren er natuurlijk ook. Nick, die in Schotland was geweest, werkte nu in Londen, en de tweeling Greg en Alex zat op de Harvard Business School. Ze waren allemaal gekomen. De tweeling was zes jaar jonger dan Andy die tweeëndertig was, en hij was altijd hun lichtend voorbeeld geweest. Ze waren ook dol op Diana, en ze hoopte ze vaker te zullen zien tijdens schoolvakanties of misschien kon ze hen zelfs overhalen naar Californië te verhuizen. Maar in tegenstelling tot Andy gaven de andere jongens Douglas de voorkeur aan het Oosten, en Greg en Alex dachten dat ze vermoedelijk in New York of Boston terecht zouden komen, of misschien zelfs in Londen zoals hun broer Nick. 'We zijn niet zo dol op sterren als onze broer,' had Nick hem de avond tevoren tijdens het diner goedmoedig geplaagd. Maar het was zonneklaar dat ze zijn succes bewonderden evenals de keuze van zijn bruid. De drie jongens waren duidelijk heel trots op hun oudste broer.

Diana kon de orgelmuziek in de kerk horen toen ze buiten stonden. Ze pakte de arm van haar vader stevig vast en ze voelde een huivering van opwinding. Ze keek naar hem op met precies dezelfde felblauwe ogen als de zijne, en terwijl ze de kerktrappen opliepen kneep ze hem in zijn hand.

'Daar gaan we, pappa,' fluisterde ze.

'Alles zal prima gaan,' stelde hij haar gerust, net zoals hij dat de avond van haar eerste toneelstuk had gedaan... en die keer dat ze van haar fiets was gevallen toen ze negen was en haar arm had gebroken. Hij had haar naar het ziekenhuis gereden en leuke verhaaltjes verteld waar ze om moest lachen en hij had haar tijdens het zetten van de arm dicht tegen zich aan getrokken. 'Je bent een geweldig meisje en je zult een prima echtgenote worden,' zei hij tegen haar toen ze even voor de hoofdingang stilstonden om te wachten op het teken van een van de ceremoniemeesters.

'Ik hou van je, pappa,' fluisterde ze zenuwachtig.

'Ik hou ook van jou, Diana.' Hij boog zich voorover en kuste een wolk van sluier terwijl ze omhuld werden door de doordringende geur van rozen. Ze beseften beiden dat dit ogenblik hen de rest van hun leven zou bijblijven. 'God zegene je,' fluisterde hij toen het teken kwam en haar zusjes langzaam het middenpad afliepen, gevolgd door de drie beste vriendinnen van Diana in dezelfde perzikkleurige japonnen en enorme organza hoeden. Daarna kwam een kleine stoet schattige kinderen. Na een effectvolle onderbreking zwol de muziek aan, en toen kwam zij aan de arm van haar vader heel langzaam en sierlijk, een jonge koningin op weg naar haar gemaal, in de witsatijnen japon met de slanke taille en de beeldige ivoorkleurige inzetstukken van kant. De sluier scheen haar als een zachte wolk te omhullen, en daaronder konden alle genodigden het glanzende donkere haar zien, de roomkleurige huid, de schitterende blauwe ogen, de enigszins zenuwachtige glimlach en haar iets geopende lippen. Toen keek ze op en zag de lange, knappe, blonde man die op haar stond te wachten. De belofte voor een leven.

Andrew had tranen in zijn ogen toen hij naar haar keek. Ze leek wel een droombeeld zoals ze langzaam over het gangpad gleed, gehuld in wit satijn. En eindelijk stond ze voor hem met het boeket in haar trillende handen.

Andy kneep haar zachtjes in haar hand, en de geestelijke sprak de gemeente plechtig toe. Hij wees op de reden waarom ze bijeen waren, namelijk hun grote verantwoordelijkheid als familie en vrienden, die het jonge paar moesten steunen in hun gelofte van trouw in voor- en tegenspoed, in ziekte en gezondheid, in rijkdom en armoede, tot de dood hen zou scheiden. Hij herinnerde Andrew en Diana eraan dat de weg niet altijd gemakkelijk zou zijn, dat het lot hen niet altijd even gunstig gezind zou kunnen blijven, maar dat ze voor elkaar moesten klaarstaan, zoals ze in hun beloften getuigden, elkaar trouw zijn en sterk in hun liefde voor elkaar en de Heer.

Ze legden de belofte met krachtige, heldere stem af, en tegen die tijd trilden Diana's handen helemaal niet meer. Ze was niet meer bang. Ze was bij Andy en daar hoorde ze. Nooit eerder in haar leven was ze zo gelukkig geweest. Ze straalde toen de geestelijke hen tot man en vrouw verklaarde. De smalle gouden ring die Andy om haar vinger had geschoven, glansde in het zonlicht en toen hij zich vooroverboog om haar te kussen, keek hij haar zo teder en vol liefde aan dat zelfs haar moeder eindelijk moest huilen. Haar vader had al veel eerder gehuild, toen hij haar bij het altaar had achtergelaten naast de man van wie ze hield. Hij wist dat het voor hen beiden nooit meer hetzelfde zou worden... ze behoorde nu iemand anders toe.

Ze liepen stralend en trots het gangpad af en ze straalden nog steeds toen ze in de auto stapten om voor de receptie naar de club te gaan. Daarna werd er tot zes uur gedanst. Het scheen Diana toe dat iedereen die ze ooit had gekend, en een paar honderd onbekenden, waren uitgenodigd. Tegen het eind van de middag had ze het gevoel of ze met alle aanwezigen had gedanst en het was enig toen ze met haar zusjes en Andy's broers de limbo deden. De tweeling moest samen met Sam dansen, want er waren vier jongens Douglas en maar drie zusjes Goode, maar Sam genoot ervan. Ze was maar een jaar jonger dan de tweeling en tegen het eind van de receptie was iedereen met iedereen goede vrienden. Diana was ontroerd toen ze zag hoeveel vrienden van Andy er van de televisiemaatschappij kwamen. Zelfs zijn baas was met zijn vrouw aanwezig, hoewel ze maar eventjes bleven, maar het was aardig van ze dat ze waren gekomen. Ook haar hoofdredacteur van Today's Home was er, en hij had een paar keer met Diana en met haar moeder gedanst.

Het was een heerlijke middag, een volmaakte dag, het begin van een leven waar ze altijd van had gedroomd. Alles in haar leven was tot nu toe prima verlopen. Andy was op het juiste tijdstip in haar bestaan gekomen, ze waren de afgelopen tweeëneenhalf jaar gelukkig geweest en ze had ervan genoten om met hem samen te wonen, en nu leek het de ideale tijd om getrouwd te zijn. Ze waren zeker van elkaar en zichzelf en van wat ze van het leven wilden. Ze wilden bij elkaar zijn, elkaars leven delen en een gezin stichten zoals ze dat zelf vroeger thuis hadden gekend. Ze hadden zoveel te delen en te geven. Vlak voor ze zich zou omkleden, stond Diana naar Andy te kijken en kreeg even het gevoel of het allemaal te mooi was. Ze vond het verschrikkelijk om de bruidsjapon uit te trekken en nooit meer te dragen, om de werkelijkheid te verwisselen met een herinnering. Terwijl ze naar haar kersverse man keek, wenste ze dat er geen eind aan dit ogenblik zou komen.

'Je ziet er ongelooflijk uit,' fluisterde hij tegen haar terwijl hij haar weer naar de dansvloer voerde voor een laatste wals voordat ze het feest zouden verlaten om samen hun eigen leven te beginnen.

'Kwam er maar nooit een eind aan vandaag,' zei ze, en deed haar ogen dicht terwijl ze bedacht hoe heerlijk het was geweest.

'Dat gebeurt ook niet,' zei Andy rustig, en trok haar nog dichter naar zich toe. 'Daar zorg ik wel voor. Het zal altijd zijn zoals nu, Diana... Dat moeten we onthouden als we het ooit moeilijk krijgen...'

'Is dat een waarschuwing?' Ze trok zich glimlachend een eindje terug. 'Ga je het me nu moeilijk maken?'

'Heel erg.' Hij grinnikte terwijl hij dichter bij haar kwam en ze gniffelde toen het haar heel duidelijk werd wat zijn bedoeling was. 'Je moest je schamen.' Ze lachte tegen hem terwijl ze verder over de dansvloer walsten.

'Ik moet me schamen? Wie heeft mij in de steek gelaten om net als een maagd terug te gaan naar haar ouderlijk huis?'

'Eén nachtje! Andy!'

'Het was niet één nachtje... het was langer... dat weet ik zeker.' Hij trok haar dichter naar zich toe en legde zijn wang tegen haar sluier, terwijl ze met haar zachte vingers voorzichtig zijn hals aanraakte.

'Het was één nachtje...'

'Je zult het wekenlang moeten goedmaken, en je kunt' - hij keek even op zijn horloge — 'over een halfuur beginnen.' De muziek hield langzaam op en hij keek haar teder aan. 'Klaar voor vertrek?'

Ze knikte en vond het jammer dat ze hun bruiloft moesten verlaten. Maar het was tijd, het was zes uur geweest en ze waren allebei moe.

Haar bruidsmeisjes gingen met haar naar boven om haar te helpen bij het omkleden. Diana trok langzaam de beeldige japon uit en deed de sluier af Haar moeder hing beide voorzichtig op speciaal gestoffeerde kleerhangers en keek van een afstandje glimlachend naar de opgewonden jongere vrouwen. Ze was dol op haar dochters. Ze hadden haar zoveel vreugde geschonken en ze was blij te zien dat ze nu allemaal hun bestemming hadden gevonden en gelukkig getrouwd waren.

Diana trok het ivoorkleurige zijden pakje aan dat haar moeder met haar bij Chanel had uitgezocht. Het was met marineblauw afgezet, er hoorde een handtas bij en het had grote parelknopen. Diana had ook een crèmekleurige hoed gekocht en ze zag er heel chic uit toen ze weer naar beneden liep naar haar man, met het enorme boeket witte rozen in haar handen.

Hij keek haar verrukt aan toen ze de kamer weer binnenkwam, en even later had zij haar boeket weggeworpen en hij haar kouseband. Na hun familie als afscheid te hebben gekust, renden ze onder een stortvloed van rijst en rozenblaadjes naar hun auto. Ze beloofden tijdens hun reis op te bellen, en Diana bedankte vooral haar ouders voor de schitterende trouwdag. Toen reden ze in een lange witte limousine hun huwelijksnacht in het Bel Air Hotel tegemoet. Ze zouden daar in een enorme suite logeren die uitzicht bood op de fraai aangelegde tuinen van het hotel.

Toen de auto wegreed, sloeg Andy zijn arm om haar heen en ze slaakten allebei een zucht van verlichting en vermoeidheid.

'Tjongejonge! Wat een dag!' zei hij terwijl hij achterover tegen de bank leunde en haar met stille bewondering bekeek. 'Je was een heel mooie bruid!' Het was zo vreemd te bedenken dat het allemaal voorbij was.

'Je zag er zelf ook uitstekend uit.' Ze glimlachte tegen hem. 'Het was een schitterende trouwdag.'

'Jij en je moeder hebben geweldig werk geleverd. Telkens wanneer ik iemand van de televisiemaatschappij sprak, zeiden ze dat het beter was dan welke film ze ooit hadden gezien.' Liefde en geluk hadden de boventoon gevoerd. Het was mooi geweest, vol familie en vrienden, maar niet protserig. 'Je zusters zijn me ook een stel herrieschoppers. Jullie springen wel uit de band als jullie bij elkaar zijn, hè?' Hij plaagde haar, en ze kwam met gespeelde verontwaardiging overeind.

'Wij! Wij? Ik zou zo zeggen dat die jongens van Douglas het anders ook aardig kunnen, zeg! Jullie waren vreselijk!'

'Doe niet zo gek.' Andy keek ingetogen en deed of hij uit het raampje keek. Zijn kersverse vrouw gaf hem een duw, zodat hij grinnikend bijna op de grond viel.

'Wie hou jij voor de gek? Neem me niet kwalijk, hoor, maar herinner jij je nog dat jullie met zijn vieren die wilde dans met mijn moeder deden?'

'Daar herinner ik me niets van.' Hij was een en al onschuld en ze moesten allebei lachen.

'Je bent dronken.'

'Dat moet wel.' Toen draaide hij zich om, pakte haar beet en hield haar dicht tegen zich aan terwijl hij haar kuste. Het duurde lange tijd voor hij opkeek om adem te halen en toen hij dat deed, waren ze beiden buiten adem. 'God... daar heb ik de hele dag naar verlangd. Ik kan nauwelijks wachten tot we in het hotel zijn om je daar de kleren van het lijf te scheuren.'

'Mijn nieuwe pakje?' Ze keek ontzet, en hij grinnikte vol verwachting.

'En de nieuwe hoed die erbij hoort. Hoewel ik moet toegeven dat het erg leuk staat.'

'Dank je wel.' Ze hielden elkaars hand vast en praatten achter in de auto terwijl ze hun liefde als het ware opnieuw beleefden. In zekere zin was het bijna of ze weer bij het begin begonnen, alleen waren ze oude vrienden en was alles wat ze deden ongedwongen en gezegend door de liefde die ze voor elkaar voelden.

Toen ze in het hotel aankwamen, bracht iemand van de receptie hen over een pad naar het hoofdgebouw, en ze glimlachten tegen elkaar toen ze langs een bescheiden bordje liepen dat de weg aangaf naar het bruidspaar Mason-Winwood.

'Het moer een belangrijke dag zijn,' fluisterde Andy tegen haar en ze glimlachte. Ze keken even naar de tuin en de zwanen en waren enthousiast over hun suite. Hij lag op de eerste etage, had een enorme zitkamer, een keukentje en een schitterende slaapkamer, alles gestoffeerd met een mooi Frans bloemenpatroon en roze satijn.

Het leek de volmaakte plek voor hun huwelijksnacht. In de zitkamer was een open haard, en Andy hoopte dat het die avond genoeg zou afkoelen om hem aan te steken.

'Het is heel mooi,' zei ze toen de piccolo verdween en de deur achter zich sloot.

'Dat ben jij ook.' Hij zette voorzichtig haar hoed af en zwaaide die door de lucht op een tafel. Toen maakte hij behoedzaam haar haren los en liet zijn vingers erdoorheen glijden tot ze op haar schouders vielen. 'Je bent de mooiste vrouw die ik ooit heb gezien... en je bent van mij... voor altijd en eeuwig en eeuwig...' Hij klonk als een kind dat een sprookje vertelt, maar dat was wat ze hadden beloofd. En de bruid en bruidegom leefden nog lang en gelukkig...

'En jij bent ook van mij,' hielp ze hem onthouden, maar dat wist hij wel en hij had er geen bezwaar tegen. Ze kusten elkaar en het elegante, nieuwe pakje van Chanel was snel losgeknoopt. Toen hij haar op de bank legde, viel het jasje op de grond en even later lagen zijn kleren ernaast. Hun kleren lagen in een verwarde hoop op de grond terwijl hun lange, slanke en strakke lichamen elkaar voor het eerst als man en vrouw verkenden. Al hun hartstocht, al hun beloften schenen in één uitbundig ogenblik samen te komen, en Diana klampte zich aan hem vast of ze hem nooit meer los zou laten, geen seconde en evenmin voor de rest van haar leven. Hun extase steeg, ze huiverden van genot en bleven nog lang nadat het voorbij was vredig in elkaars armen liggen. Tegen die tijd begon de zon onder te gaan, en schenen er lange roze en oranje lichtstralen de kamer in terwijl ze bij elkaar lagen en aan het leven dachten dat ze nu voorgoed samen zouden delen.

'Ik ben nog nooit zo gelukkig geweest,' zei hij zachtjes.

'Ik hoop dat je het altijd zult blijven,' fluisterde ze. 'Ik hoop dat ik je altijd gelukkig zal maken.'

'Ik hoop dat we elkaar gelukkig zullen maken,' voegde hij eraan toe. Toen trok hij zijn lange benen van de hare weg en stond op, keek glimlachend op haar neer en liep langzaam naar het raam. De zwarte en witte zwanen gleden zachtjes door de vijver en de grasvelden zagen er keurig onderhouden uit. Jonge mensen in kleurige cocktailkleding haastten zich naar een plek die net buiten hun gezichtsveld lag, en ze konden in de verte muziekflarden in de avondlucht horen.

'Dat moet de Mason-Winwood bruiloft zijn.' Diana glimlachte vanaf de bank tegen hem, en hoopte plotseling dat ze nu een baby hadden verwekt. Ze hadden dit keer geen enkel voorbehoedmiddel gebruikt, dat hoefde niet meer. Ze hadden afgesproken dat niet meer te doen zodra ze getrouwd waren en te kijken wat er zou gebeuren. Haar beide zusjes waren tijdens hun huwelijksreis zwanger geraakt, en ze vermoedde dat hen hetzelfde zou overkomen. Dat zou ze heerlijk vinden.

Ze stond na een paar minuten op en kwam bij hem staan. Precies op dat ogenblik zag ze een jonge vrouw in een korte witte trouwjapon over het pad hollen, terwijl ze een kort, wit sluiertje en een boeketje vasthield. Er was een meisje in een rode jurk bij haar, vermoedelijk haar getuige. De bruid leek ongeveer van Diana's leeftijd. Ze was een kunstmatig blondje, op een sensuele manier best aantrekkelijk en de jurk was met zorg gemaakt, maar niet duur. Iets in de manier Waarop ze eruitzag en de zenuwachtigheid waarmee ze rende, ontroerde beiden terwijl ze naar haar stonden te kijken. Ze kenden die gevoelens maar al te goed, en wensten haar het beste toe toen ze naar haar huwelijksplechtigheid rende.

'Barbie, kom nou!' drong Judi, het meisje in de rode jurk, aan toen Barbara struikelde en bijna viel door haar witsatijnen schoenen met hoge hakken die ze pas die ochtend bij Payless had gekocht. 'Kom... rustig maar, joh...' Judi stak haar de helpende hand toe en Barbara stond, onzichtbaar voor de gasten, stil om diep adem te halen terwijl Judi naar de getuige zwaaide en geluidloos de woorden 'Is het al tijd?' vormde. Hij schudde zijn hoofd en stak vijf vingers omhoog en de andere getuige knikte instemmend. De twee vrouwen waren vriendinnen, hoewel ze elkaar nog niet zo heel lang kenden. Ze waren allebei danseres in Las Vegas geweest, en het vorige jaar waren ze als toneelspeelster naar L.A. gekomen. Ze waren uit zuinigheidsoverwegingen gaan samenwonen.

Judi had twee opdrachten gekregen sinds ze in L.A. was, een paar mannequinjobs en bijna een figurantenrol in een reclamefilm. Barbie kreeg een rol in het koor voor een heropvoering van Oklahoma! toen dat in de stad kwam, ze had zonder succes voor vrijwel iedere 'soap'-serie audities gedaan en net zoals Judi de rest van haar tijd doorgebracht met serveren. Toen ze pas in de stad was aangekomen, had ze een uitstekende baan bij het Hard Rock Café gekregen, en daar had ze Judi ook een baan bezorgd. In het Hard Rock Café hadden ze Charlie leren kennen.

Judi was eerst met hem uitgegaan, maar ze mochten elkaar niet en hadden elkaar niets te zeggen. Barbie was degene voor wie hij steeds weer terugkwam. Een tijdlang lunchte hij vrijwel iedere dag in het café, en ten slotte had hij voldoende moed verzameld om haar mee uit te vragen. Het was gemakkelijker geweest om Judi de eerste keer te vragen - ze was veel zorgelozer en nonchalanter — maar hij vond Barbie echt bijzonder.

Hij en Barbie maakten daarna nog een paar afspraakjes, en na de vierde keer was Charlie tot over zijn oren op haar verliefd en te bang om het te zeggen. Er was zelfs een tijd dat hij niet meer bij Barbie kwam, maar dat hield hij niet vol. Toen belde hij Judi op en vroeg haar mee uit. Hij wilde haar raad en van haar horen wat Barbie van hem dacht.

'Ze is dol op je, sufkop.' Ze stond er versteld van dat een man van negenentwintig jaar zo naïef over vrouwen kon zijn. Ze had nooit eerder zo iemand ontmoet en Barbie ook niet. Hij was niet echt knap, maar 'leuk' op een jongensachtige manier en heel onschuldig en fatsoenlijk.

'Waarom denk je dat ze me mag? Heeft ze iets gezegd?' vroeg hij Judi achterdochtig, maar die lachte weer.

'Omdat ik haar beter ken dan jij.' Judi wist dat Barbie zijn vriendelijkheid en vrijgevigheid waardeerde en ze vond dat hij haar naar een paar leuke gelegenheden had meegenomen. Hij had een prima baan als vertegenwoordiger voor een grote textielfabriek, maakte goede provisies, nam graag meisjes mee naar leuke restaurants en hij had geen slecht leven als vrijgezel. De prettigste dingen in het leven waren belangrijk voor hem. Hij was straatarm opgegroeid in New Jersey en hij vond het belangrijk nu een goed leven te leiden. Hij werkte er hard voor en hij verdiende het. 'Ze vindt je erg aardig,' voegde Judi eraan toe terwijl ze zich afvroeg of ze eigenlijk zelf niet wat meer moeite voor hem had moeten doen, maar hij was eenvoudig haar type niet. Ze hield van opwinding, en Charlie was te bezadigd. Het was een aardige jongen, maar ze wilde liever mannen met wat meer pit. Zij wachtte op de grote doorbraak in haar leven, en hij was maar saai. Voor Barbara was dat een andere zaak. Judi wist dat ze in een klein stadje was opgegroeid, de 'Miss Alles in de Stad'-prijs had gewonnen tegen de tijd dat ze van de middelbare school kwam. Vervolgens had ze de een of andere rel met haar ouders gehad en was van huis weggelopen en in Las Vegas terechtgekomen. Ze had er lang over gedacht om naar New York te gaan, maar het was net te ver weg van Sak Lake, en Vegas was dichterbij geweest. Maar ondanks de mannen die ze daar had leren kennen en de moeilijke tijden, had Barbie toch nog een fatsoenlijke en natuurlijke uitstraling, en daar viel Charlie voor. Ze mocht Charlie ook graag. Hij deed haar denken aan sommige jongens van vroeger en ze vond zijn naïefheid verfrissend. Het was een prettige afwisseling vergeleken met de mannen die ze in Vegas en L.A. had leren kennen en die werkelijk alles van een meisje schenen te verwachten, van geld tot sex en nog een beetje extra. Charlie wilde niets van haar, behalve bij haar zijn en haar verwennen, en het was moeilijk om dat niet prettig te vinden. Hij was niet lelijk om te zien, al was hij dan niet opwindend. Hij had rood haar, blauwe ogen en zat vol sproeten. Hij had iets degelijks dat veel vrouwen ontroerend en aantrekkelijk vonden en het liet Barbie ook niet onberoerd. Soms dacht ze weleens dat hij de oplossing voor veel problemen zou kunnen zijn.

'Waarom vertel je haar niet wat je van haar vindt?' moedigde Judi hem aan, en plotseling waren ze verloofd, drie weken nadat ze voor het eerst met elkaar waren uitgegaan. En een halfjaar daarna stond Barbie achter een heg van het Bel Air Hotel te wachten op het teken dat haar trouwerij zou beginnen.

'Gaat het?' Judi nam haar kritisch op terwijl Barbie zenuwachtig als een angstig renpaard op en neer sprong.

'Ik geloof dat ik moet overgeven.'

'Heb het lef eens! Het heeft me twee uur gekost om je haren goed onder die sluier te krijgen... ik vermoord je!'

'Goed, goed... jezus, Judi, ik ben hier te oud voor.' Ze was dertig, één jaar ouder dan Charlie, maar soms voelde ze zich duizend jaar ouder. Maar als ze minder make-up gebruikte en vlechten van haar haren maakte, zag ze er jonger uit dan hij. Ze had echter meer meegemaakt en was veel meer door de wol geverfd. Alleen Charlie zag hoe lief en puur ze onder haar masker was. Hij was de enige die een snaar bij haar kon raken waarvan ze zelf had gedacht dat hij voorgoed verdwenen was. Hij nodigde haar in zijn flat uit en kookte voor haar, ze maakten lange wandelingen en hij wilde haar familie leren kennen, maar dan schudde ze slechts haar hoofd en ze gaf nooit antwoord op zijn vragen. Ze sprak niet graag over haar familie en zei dat ze nooit meer naar Salt Lake City terug zou gaan om ze op te zoeken, maar ze legde het niet uit. Toen er op een dag twee mormonen langs de flat waren gekomen die ze met Judi deelde, was ze woedend geworden. Ze hadden geprobeerd haar over te halen terug te komen naar de kerk en Salt Lake City. Ze had de deur voor hun neus dichtgeslagen en geschreeuwd dat ze hen nooit meer wilde zien. Ze wilde geen herinneringen aan het leven dat ze in Salt Lake City had achtergelaten. Het enige dat Charlie wist, was dat ze acht broers en zusjes had en ongeveer twintig neefjes en nichtjes, maar hij begreep dat haar daar iets overkomen was, en dat het niet alleen uit verveling bestond. Maar ze weigerde absoluut om erover te praten.

Over zijn eigen verleden was hij veel openhartiger. Hij was volgens de gegevens na zijn geboorte op een station te vondeling gelegd en in een serie weeshuizen in New Jersey opgegroeid. Hij was bij verscheidene pleeggezinnen geplaatst geweest en twee keer voor adoptie in aanmerking gekomen, maar hij was een nerveus kind met een allergische aanleg en neiging tot huidproblemen. Toen hij vijf jaar was, werd hij ook nog zwaar astmatisch. Dat was grotendeels overgegaan toen hij ouder werd en hij had de astma al jaren onder controle, maar tegen die tijd was hij te oud om nog door iemand geadopteerd te worden. Toen hij achttien was, verliet hij het weeshuis, nam een bus naar L.A. en daar woonde hij nu elf jaar. Hij had de avondschool bezocht en het was zijn droom om naar de economische hogeschool te gaan waardoor hij een betere baan zou kunnen krijgen en het gezin zou kunnen onderhouden waar hij naar verlangde. De ontmoeting met Barbie was voor hem een droom die werkelijkheid was geworden. Hij wilde nu alleen nog maar met haar trouwen, haar een goed thuis geven en kinderen krijgen die precies op haar leken. Hij had dat een keer tegen haar gezegd en ze had gelachen.

'Het zou beter zijn als ze op jou leken!' Ze was een leuk meisje met een beeldig figuur, maar tot ze Charlie had ontmoet, was ze nooit erg onder de indruk van haar uiterlijk of haar lichaam geweest. Hij was zo lief voor haar, zo beschermend, zo anders dan de mannen die ze had gekend en toch wenste ze soms dat hij iets minder saai was. Toen ze naar L.A. was gekomen, had ze met een toneelspeler willen uitgaan, of een beroemd iemand. En in plaats daarvan was ze voor Charlie gevallen. En er waren nog ogenblikken waarop ze zich afvroeg of ze op de man van haar dromen zou wachten, of tenminste op een toneelspeler. Ze had Charlie mee uit winkelen genomen om nieuwe kleren voor hem te kopen en te proberen hem aan de nieuwste mode mee te laten doen zodat hij er wat vlotter uitzag, maar ten slotte was ze het met hem eens geweest. Hij was er het type niet voor. Hij was te alledaags. Zijn haar ging overeind staan wanneer hij het te lang liet groeien, dus knipte hij het kort. En hij werd nooit bruin, alleen maar felrood en daarna begon hij te vervellen.

'Ik ben geen romantisch type, weet je,' had hij op een avond serieus uitgelegd tijdens het eten dat hij voor haar had klaargemaakt. Het was zijn specialiteit, cannelloni met ossobucco en een grote, gemengde groene salade. Hij vertelde haar dat hij dit bij een van zijn pleeggezinnen had leren maken, en ze was diep ontroerd toen hij dat zei. Soms hield ze echt van hem, maar er waren ogenblikken dat ze daaraan twijfelde. Was hij de juiste voor haar? Echt de juiste? Of was hij alleen royaal, aardig en gemakkelijk? Ze wist dat haar met hem niets zou overkomen. Maar het zou ook niet romantisch of opwindend zijn.

Er was nooit iets duidelijk in het leven, de keuzes waren altijd zo verdomd moeilijk, de prijzen die betaald moesten worden zo hoog, de risico's zo groot... behalve met Charlie. Hij bood haar alles aan, alles dat ze vroeger had willen hebben... of nu zou willen. Zekerheid, een fijn huis om in te wonen, een lieve man die haar onderhield, geen zorgen, geen lasten, ze hoefde niet bang te zijn dat ze de huur deze maand niet kon betalen, of dat het opnieuw van kwaad tot erger zou gaan, en dat ze weer een baantje als revuemeisje zou moeten aannemen. Eigenlijk zou ze graag een carrière als toneelspeelster willen, en de agenten met wie ze had gepraat, zeiden dat ze talent had. Ze had alleen een doorbraak nodig. En ze wist niet of Charlie haar daarbij in de weg zou staan. Zou ze nog kunnen werken als ze met hem trouwde? Zou hij bezwaren tegen haar carrière hebben? Hij zei van niet, maar hij had het ook voortdurend over kinderen, en dat was niets voor haar, nu niet, niet met hem, nog niet en misschien wel nooit. Dat zei ze natuurlijk niet tegen hem, maar stel dat haar grote doorbraak kwam? Stel dat ze een vaste rol kreeg bij een wekelijkse serie of misschien een grote rol in een goede film? Wat zou er dan met haar leventje gebeuren? Maar als de grote doorbraak niet kwam... ze zou tenminste niet langer meer serveerster hoeven te zijn. En misschien zag ze de zaken verkeerd. Ze voelde zich er soms schuldig om, maar ze moest aan zichzelf denken. Die les had ze lang geleden geleerd in de schoot van haar eigen familie. Ze had veel van ze geleerd, dingen die ze niet graag opnieuw zou doen, of zich zelfs maar wilde herinneren.

Het was moeilijk om niet beïnvloed te worden door Charlies trouw, zijn aanbidding, zijn toewijding en zijn pure fatsoen, en ten slotte besloot Barbie dat ze echt van hem hield. Maar nu ze hier stond was het weer angstaanjagend. Stel dat ze de verkeerde beslissing had genomen? Stel nou dat ze elkaar over twee jaar zouden haten of dat het zelfs nog korter zou duren? 'Wat moet ik dan doen?' fluisterde ze tegen Judi.

'Daar is het nu een beetje te laat voor, hè?' zei Judi en streek haar roodkanten jurk glad. Ze had heel lange benen en borsten die uit haar decolleté leken te barsten. Ze had ze laten vergroten door een arts die ze in Vegas kende, en iedereen vond het geweldig. Alleen Barbie had het raar gevonden om tieten te kopen. De hare waren groot, stevig en echt. Maar allemachtig, wie kon van een afstand het verschil zien, zei Judi bij zichzelf.

Barbie had een schitterend figuur, met volle borsten die een scherpe tegenstelling vormden met haar smalle middel. Haar taille was zo slank dat Charlie zijn handen eromheen kon leggen en dan raakten zijn vingers elkaar bijna weer. Ze was niet lang, maar ze had goedgevormde benen. Ze was een opvallend meisje en ze zou er zelfs in een jutezak nog sexy uitzien. Zo was ze nu eenmaal, wat ze ook droeg. En nu in de korte, nauwe, witsatijnen trouwjapon, vormde ze een overweldigend contrast van onschuld en erotiek.

'Denk je dat mijn jurk te nauw is?' Ze keek weer zenuwachtig naar Judi. Ze had het gevoel dat ze al eeuwen stond te wachten. Ze begreep niet waarom ze niet gewoon voor de burgerlijke stand hadden kunnen trouwen, maar Charlie had op een 'echte' trouwerij gestaan.

Dit huwelijk betekende alles voor hem, dus had ze er om hem mee ingestemd. Zij had liever het weekend in Reno doorgebracht. Maar Charlie had alles voorbereid en al zijn vrienden uitgenodigd. Er zouden zestig gasten komen, en ze wist dat het Bel Air Hotel behalve misschien Beverly Hill, het meest luxueuze hotel in L.A. was. Maar hij had het Bel Air toch beter gevonden. Ze hadden het goedkoopste menu gekozen en het eenvoudigste programma, maar hij had hier willen trouwen, zelfs al kostte het hem bijna al zijn spaargeld. 'Je verdient het,' had hij tegen Barbie gezegd.

'Je jurk is prima,' stelde Judi haar gerust en ze vond dat haar vriendin er inderdaad schitterend uitzag. Angstig, maar erg leuk. 'Alles loopt wel goed, joh. Wees nou maar rustig.' Ze vroeg zich af waarom er een oponthoud was, maar toen verscheen Charlies getuige eindelijk en begon de muziek te spelen. Charlie had een bas, een violist en een elektronische piano voor de gelegenheid gehuurd.

Ze speelden 'Daar komt de bruid', en Judi keek naar de kleine overspanning die voor de gelegenheid was opgezet. Charlie had ook ergens een dominee gevonden, en die had Barbie niet te veel vragen gesteld over het feit dat ze mormoon was, dus had ze er ten slotte mee ingestemd hem het huwelijk te laten voltrekken.

Toen bood Mark, de getuige, Barbie zijn arm en keek met een vaderlijke glimlach op haar neer. Hij was twee keer zo oud als Charlie en nogal gezet. Hij was nu al twee jaar Charlies meerdere op zijn werk, en in zekere zin was hij bijna een vader voor hem. Hij was nog steeds een knappe man, maar hij was te zwaar en de zweetdruppeltjes liepen in straaltjes van onder het keurig gekamde grijze haar bij zijn slapen vandaan langs zijn gezicht.

Hij keek heel ernstig toen hij zich naar Barbie overboog vlak voor ze hun wandeling naar de overspanning begonnen.

'Veel geluk, Barbara... Alles zal prima gaan.' Hij klopte even op haar hand, en ze probeerde niet aan haar vader te denken.

'Dank je wel, Mark.' Hij had erin toegestemd haar ten huwelijk te geven en getuige te zijn. Hij had hun ook alle champagne voor het feest gegeven, omdat zijn zwager een groothandelaar kende uit een geweldige wijnstreek in de Napa Valley. Hij wilde dat alles goed zou verlopen. Hij was zelf gescheiden en had twee dochters, één was getrouwd en de ander studeerde nog.

Ze liepen het pad op en Barbara probeerde niet te denken aan wat er in de toekomst lag, de huwelijksplechtigheid of de jaren dat ze gebonden zou zijn. En toen was hij er plotseling... Charlie... Hij zag er zo lief, onschuldig en jong uit met zijn blauwe ogen, rode haar en lieve glimlach. Hij droeg een witte smoking met een witte anjer op de revers, en hij leek een kind dat voor zijn eindexamenbal het jasje van zijn vader had geleend. Het was moeilijk om bang voor hem te zijn of om een band voor het leven met hem aan te gaan. Toen Mark haar hand een bemoedigend kneepje gaf, besefte ze plotseling dat al haar angsten volkomen ongegrond waren. Er zou haar niets overkomen als ze de vrouw van Charlie was. Plotseling wist ze dat ze de juiste stap deed.

'Ik hou van je,' fluisterde hij toen ze naast hem stond. Ze keek hem aan en besefte dat ze echt van hem hield. Hij deed iets fantastisch voor haar, hij schonk haar een prachtig nieuw leven en bood aan haar voorgoed te beschermen. Dat had nog nooit iemand voor haar gedaan, en ze wist terwijl ze hem aankeek dat hij haar nooit teleur zou stellen. Ze had plotseling spijt van alle twijfels die ze had gekend, alle angsten, alle keren dat ze heimelijk had gedacht dat hij niet goed genoeg was. Hij was precies goed voor haar, een goede vriend, een goede man en zij was gek dat ze meer wilde. Ze was dertig jaar en haar droomprins werd duidelijk ergens op een andere planeet opgehouden. Charlie Winwood voldeed als prins. Meer dan wat hij te bieden had, had ze niet nodig.

'Ik hou van je, Charlie,' fluisterde ze tegen hem terwijl hij de ring aan haar vinger schoof, en hij huilde toen hij haar kuste. Ze hield hem dicht tegen zich aan en wilde alle eenzaamheid en alle narigheid in zijn leven goedmaken.

'Ik hou zoveel van je, Barb...' Hij kon niet onder woorden brengen hoeveel hij van haar hield.

'Ik beloof je dat ik een goede vrouw voor je zal zijn... dat beloof ik echt...'

'Dat weet ik wel, lieverd.' Hij glimlachte tegen haar, en even later toostte hij met de champagne van Mark en leidde haar naar de tijdelijke dansvloer. Ze hadden een dansvloertje gemaakt op het grasveld en er was een buffet bij de bar, vlak achter de muziek.

Het was een geweldig feest en iedereen had het naar zijn zin, vooral het bruidspaar dat langzaam en voorzichtig Marks champagne dronk. Net als de andere gasten. Mark leek het ook naar zijn zin te hebben en danste met Judi. Er heerste een uitstekende stemming toen de band deuntjes begon te spelen zoals 'When the Saints Go Marching In' en 'Hava Nagila'.

Daarna werd er weer langzame muziek gespeeld, zodat iedereen tot rust kon komen en afkoelen. Ze speelden 'Moon River' en Mark vroeg de bruid ten dans en Charlie danste met Judi.

'Je bent een prachtige bruid. Barb,' zei Mark tegen haar terwijl ze langzaam dansten. Het was een warme avond en de hemel was bezaaid met sterren. Het was een schitterende avond. 'Jullie zullen een heerlijk leven hebben,' zei hij overtuigd. 'En een heel stel verrukkelijke kinderen krijgen,' kondigde hij met stelligheid aan.

'Hoe kun je daar zo zeker van zijn?' vroeg ze glimlachend. Hij was een aardige man en een goede vriend.

'Omdat ik al zo oud ben en zoveel weet. En ik weet hoe graag Charlie kinderen wil hebben.' Dat wist zij ook, maar ze had al tegen Charlie gezegd dat ze een paar jaar wilde wachten, zodat ze haar carrière als toneelspeelster kon voortzetten. Hij was niet erg gelukkig met dat idee, maar ze zouden het er later nog wel over hebben. Hij wist het nog niet, maar kinderen krijgen was het enige dat haar werkelijk angst aanjoeg. En zelfs nu Mark het erover had, kreeg ze een akelig gevoel in haar maag.

'Mag ik onderbreken?' Charlie viel Mark vriendelijk in de rede en reikte hem Judi aan, terwijl hij met zijn bruid de laatste dansen van de avond deed. Ze hadden allebei veel gedronken, maar Barbie had het gevoel dat ze in een droom leefde waarin alle mensen heel gelukkig waren. 'Heb je het naar je zin gehad?' vroeg hij, terwijl hij met zijn neus tegen haar hals wreef en haar borsten tegen zich aan voelde. Iedere keer wanneer hij haar aanraakte laaide zijn hartstocht weer op, en ze vond het heerlijk om met hem te vrijen. Ze zei nooit nee, ze had nooit bezwaar tegen iets dat hij wilde, ze was bijzonder sportief en een uitzonderlijk sexy vrouw. Hij voelde zich de gelukkigste man ter wereld terwijl hij zijn bruid ronddraaide over de dansvloer.

'Het was heerlijk.' Ze grinnikte gelukkig naar hem. 'Vond je niet?'

'Het was de leukste trouwpartij die ik ooit heb meegemaakt.' Hij glimlachte tegen haar. Ze waren bijna even lang en hij keek haar aan met de overtuiging dat hij de hele wereld aankon.

'Dat zegt niet veel.' Ze deed of ze pruilde, en hij trok haar dichter naar zich toe.

'Je weet hoe gelukkig ik ben, Barb... en ik hoop dat jij dat ook bent. Dit is voor mij de droom van mijn leven.' Het was het begin van alle dingen die hij nooit had gekend. De liefde, de warmte, het thuis, het gezin, alles dat hij zo wanhopig graag wilde hebben.

'Dat weet ik,' fluisterde ze en ze werd een beetje duizelig toen hij haar kuste. Het enige waar ze nu aan kon denken was aan samen met hem op het strand van Waikiki liggen. Ze zouden de volgende ochtend naar Hawaï vertrekken. Dat was een fantastisch speciale aanbieding geweest. En ze zouden hun huwelijksnacht in Charlies flat doorbrengen. Ze hadden het erover gehad hun huwelijksnacht in het Bel Air door te brengen, maar dat konden ze zich eigenlijk niet veroorloven en het kon haar niet schelen. Ze wist al dat ze deze avond of dit ogenblik nooit meer zou vergeten.

Die avond hing er boven Santa Barbara ook een met sterren bezaaide hemel toen vijfentwintig vrienden zwijgend toekeken hoe Pilar Goodman en Bradford Coleman elkaar in het maanlicht kusten. Het was een poosje stil, toen draaiden ze zich om en keken met een verschrikte, gelukkige blik hun vrienden aan. Iedereen lachte, juichte en applaudisseerde. Marina Goletti, de rechter die de ceremonie had voltrokken, verklaarde hen tot man en vrouw en direct daarna verdrong iedereen zich om hen heen.

'Waarom heeft het zo lang geduurd?' plaagde een vriend van Brad.

'We waren aan het oefenen,' zei Pilar op waardige toon. De witzijden Griekse japon benadrukte haar lange soepele lichaam. Ze zwom iedere dag en deed oefeningen, en Bradford vertelde haar vaak en graag dat ze het lichaam van een jong meisje had. Ze was een mooie vrouw en was trots op haar dikke, steile, grijze haar dat tot op haar schouders hing. Het was sinds ze begin twintig was vrijwel wit geweest en ze had het al bijna twintig jaar zo gedragen. 'Dertien jaar is lang om te oefenen, hoor!'

Alice Jackson, één van haar collega's in de advocatuur, fluisterde haar toe: 'We zijn blij dat je eindelijk de knoop hebt doorgehakt en met Brad bent getrouwd.' Ze glimlachte.

'Ja.' Haar andere collega Bruce Hennings voegde eraan toe: 'Ik weet dat jullie geen schandaal wilden veroorzaken nu Brad rechter is geworden.'

'Je slaat de spijkerkop de kop,' klonk Brads zware stem vlak naast haar terwijl hij even in Pilars schouders kneep. 'Ik wilde niet dat iemand haar ervan beschuldigde met de rechter te slapen om speciale gunsten los te krijgen.

'Alsof je dat ooit voor me zou doen!' Pilar plaagde hem direct terug en leunde tegen hem aan. Alles aan hen wees op vertrouwdheid, intimiteit en bekendheid.

En het grappige was dat toen Pilar haar rechtenstudie achter de rug had en naar Santa Barbara was gekomen, ze drie jaar lang aartsvijanden waren geweest. Ze had een baan als pro-deo advocaat gekregen en hij was openbaar aanklager. Het had wel geleken alsof iedere grote misdaadzaak die voorkwam, het hen tegen elkaar liet opnemen. Ze verafschuwde zijn ideeën, zijn manier van doen en zijn aanhoudende wijze om op een zaak door te gaan tot hij had gewonnen of de jury had afgemat. Hun persoonlijkheden waren meer dan eens met elkaar in botsing gekomen, en ze hadden verhitte gevechten gevoerd in de gang buiten de rechtszaal. Ze waren herhaaldelijk door de rechtbank tot de orde geroepen, en Pilar had bijna een nacht in de gevangenis doorgebracht vanwege minachting voor de rechtbank toen ze Brad een keer ten overstaan van de rechter een rotzak had genoemd. Maar Brad had haar aanval zo charmant gevonden dat hij het allemaal nog erger had gemaakt door haar, zodra de rechtszaak was verdaagd, voor een dineetje uit te nodigen.

'Ben je stapelgek geworden? Heb je wel gehoord wat ik zei?' vroeg ze hem toen ze de rechtszaal uitliepen. Ze trilde nog steeds van woede over zijn manier van doen bij een verkrachtingszaak.

'Je moet toch eten. En je weet best dat je cliënt schuldig is.' Dat wist ze ook wel en ze voelde zich niet op haar gemak. Maar hij moest toch door iemand verdedigd worden en dat was haar werk, of Brad Coleman dat nu leuk vond of niet.

'Ik ben niet van plan de schuld of onschuld van mijn cliënt met u te bespreken, meneer Coleman. Dat hoort niet zo. Wilt u daarom met me uit eten? Zodat ik iets zal zeggen dat u tegen me kunt gebruiken?' Ze was woedend op hem en het interesseerde haar geen zier of hij aantrekkelijk was. Hij was de Cary Grant onder de openbaar aanklagers. Eind veertig, sneeuwwit haar, en alle vrouwen in haar kantoor hadden het er voortdurend over dat hij zo knap was en zo sexy. Daar was Pilar Graham niet in geïnteresseerd, niet als het om hem ging. Wat haar betrof, was dit puur zakelijk.

'Daar zou ik me niet toe verlagen,' zei Brad Coleman rustig, 'en dat weet je ook wel. Werkte je maar bij mij op kantoor in plaats van voor de pro-deo advocatuur. Ik zou het prettig vinden eens samen aan dezelfde kant van een zaak te staan. We zouden heel wat onheil kunnen aanrichten bij de tegenpartij.'

Ze moest glimlachen en voelde zich gevleid bij die woorden, maar ze ging niet mee uit eten. Ze wist dat hij weduwnaar was en kinderen had, en ze wist dat hij over het geheel genomen aardig gevonden werd. Maar zij kon hem alleen maar als tegenstander beschouwen. Ze stond zichzelf nooit toe meer dan dat te zien, tot ze weer eens tegenover elkaar stonden bij een opzienbarende zaak, waarvan in alle kranten groot gewag werd gemaakt. Het was een grote moordzaak, maar helaas had de pers zich ermee bemoeid en maakte ervan wat ervan te maken was, en dat verbeterde de zaak niet. Een jong meisje werd ervan beschuldigd de minnaar van haar moeder te hebben vermoord. Ze zei dat de minnaar had geprobeerd haar te verkrachten, maar daar was geen bewijs van, en haar moeder koos partij tegen haar. De getuigenissen waren lang en moeizaam bij dat proces, de tactieken van de advocaten bot, en halverwege het proces was Bradford Coleman rustig naar haar toe gekomen. Hij had haar eenvoudig verteld dat hij er als gevolg van nieuw bewijsmateriaal van overtuigd was geraakt dat haar cliënte onschuldig was. Hij vroeg om een schorsing en werd de voorvechter van de zaak van het jonge meisje. Pilar zei altijd dat het meisje niet dankzij haar was vrijgesproken, maar dat het aan Brads kundige en voorzichtige onderzoek te danken was. Zij had niets bereikt. Toen gingen ze eindelijk samen uit eten. Na drie lange jaren. Bij hen ging niets snel of gemakkelijk.

Zijn kinderen, Nancy en Todd, waren in die tijd dertien en tien en ze verzetten zich vanaf het ogenblik dat ze Pilar leerden kennen tegen het idee dat zij met hun vader omging. Hun moeder was toen vijf jaar dood en ze hadden Brad sindsdien helemaal voor zichzelf gehad. Ze waren niet van plan hem ook maar een klein beetje los te laten voor een andere vrouw. In het begin maakten de kinderen hem het leven moeilijk, en hoewel Brad en Pilar alleen maar goede vrienden waren, voelden de kinderen dat het meer kon worden en dat wilden ze voorkomen. Brad was zwaar teleurgesteld over hun houding, maar Pilar had alleen maar met hem te doen. Of het nu haar betrof of een ander, hij had meer nodig in zijn leven dan zijn werk en zijn kinderen. Naarmate ze hem beter leerde kennen, begon ze hem meer te respecteren en raakte ze dieper onder de indruk van zijn verstand, zijn kundigheid, zijn inborst en zijn onfeilbare gevoel voor eerlijkheid en integriteit. Hij was zelfs nog uitzonderlijker dan men zei.

En voor ze het besefte was ze tot over haar oren verliefd op hem en hij op haar, hoewel ze er geen idee van hadden wat ze met zijn kinderen moesten doen.

'Vergeet die kinderen, maar wat doen we met mijn werk? Ik kan geen zaken meer aannemen tegen jou, Brad. Dat zou niet ethisch zijn... en ook niet goed voor ons.' Uiteindelijk was hij het met haar eens en ze sloten zichzelf uit van een zaak wanneer ze tegenover elkaar werden gezet. Binnen een jaar ging ze over op de algemene privé-advocatuur en ze genoot ervan. Hij ging uiteindelijk ook over op de privé-advocatuur, en ze leidden een druk en vol leven. Tenslotte wenden zelfs de kinderen aan hun verhouding, en langzamerhand raakten ze op haar gesteld en accepteerden haar. Het was een lange, zware strijd geweest om ze voor zich te winnen, maar toen Nancy zestien was en Todd dertien, drie jaar nadat hun romance was begonnen, trok Pilar Graham bij Brad Coleman in.

Ze kochten na een tijdje een nieuw huis in Montecito en de kinderen werden volwassen. Nancy ging studeren, Todd ging naar kostschool en inmiddels vroegen hun vrienden niet meer wanneer ze gingen trouwen. Ze zagen er de noodzaak niet van in. Ze hadden zijn kinderen, en Pilar had nooit eigen kinderen willen hebben. Wanneer Pilar het vuur na aan de schenen werd gelegd, zei ze dat ze geen behoefte had aan een papiertje om iets te bewijzen. Wat haar betrof was ze in haar hart met Brad getrouwd en dat was het enige dat telde.

Zo leefden ze dertien jaar heel tevreden, maar toen Brad eenenzestig was en Pilar tweeënveertig, werd hij tot rechter van de hogere rechtbank van Santa Barbara benoemd. En plotseling realiseerden ze zich allebei dat het moeilijk voor hem kon worden om ongetrouwd met een vrouw samen te leven. Vooral als de pers zich ermee zou bemoeien, en dat kon best gebeuren. Die had al verscheidene keren commentaar geleverd.

Pilar keek beteuterd toen ze het op een ochtend tijdens het ontbijt bespraken. 'Denk je dat het beter is als ik zou verhuizen?'

Hij leunde met de New York Times in zijn handen achterover in zijn stoel en keek haar geamuseerd aan. Ze was op haar tweeënveertigste net zo mooi als ze op haar zesentwintigste was geweest, toen ze het voor het eerst in de rechtszaal tegen hem had opgenomen. 'Lijkt je dat niet een beetje radicaal?'

'Nou, ik wil je geen problemen bezorgen.' Ze keek erg ontdaan toen ze nog een kopje koffie voor beiden inschonk.

'Kunt u geen andere oplossing bedenken, advocaat? Ik wel.'

'Wat dan?' Ze keek hem niet-begrijpend aan. Ze wist het echt niet. 'Ik ben blij dat u mijn advocate niet bent, juffrouw Graham. Is het ooit tot u doorgedrongen dat we zouden kunnen trouwen? Of, als je daar nog steeds negatief tegenover staat, zou ik niet weten waarom ons samenleven een schandaal zou moeten veroorzaken. Ik ben ervan overtuigd dat rechters ook als mensen mogen leven. Ze zijn tenslotte ook maar mensen.'

'Ik denk niet dat dat een goede oplossing voor jou zou zijn.' Hij had zo'n smetteloze reputatie dat het onzinnig leek die te ruïneren. 'Wat dacht je dan van trouwen?'

Ze zweeg lange tijd, terwijl ze over de zee uitkeek. 'Ik weet het niet. Ik heb er eigenlijk nooit over nagedacht... de laatste tijd tenminste niet. Jij wel?'

'Nee, omdat jij het nooit wilde. Maar ik zou het wel leuk vinden.'

Hij had altijd met haar willen trouwen, maar ze was steeds zo vastbesloten geweest om vrij te blijven, om twee aparte eenheden naast elkaar of samen te zijn, maar niet 'verzwolgen door elkaar' of 'verslonden' zoals ze het noemde. En in het begin hadden zijn kinderen natuurlijk hun bezwaren kunnen hebben, maar nu niet meer. Nancy was nu zesentwintig en het vorige jaar getrouwd, en Todd was drieëntwintig, een volwassen man die in Chicago werkte.

'Zou het zo erg zijn om nu getrouwd te zijn?' vroeg hij met een verlegen glimlach, en Pilar aarzelde voor ze antwoord gaf.

'Op onze leeftijd?' Ze keek serieus geschrokken, alsof hij iets uiterst vreemds had voorgesteld, zoals bijvoorbeeld met een parachute uit een vliegtuig springen, iets waar ze zelfs nooit over had nagedacht.

'Is er dan een leeftijdsgrens tegenwoordig? Dat wist ik niet,' plaagde hij, en ze glimlachte.

'Goed, goed...' Ze zuchtte en leunde weer achterover in haar stoel. 'Ik weet het niet... het jaagt me gewoon angst aan. Alles is de afgelopen jaren zo heerlijk geweest, waarom zouden we daar nu verandering in aanbrengen? Stel dat het alles kapotmaakt?'

'Dat zeg je altijd. Maar waarom zou het? Zou jij veranderen? Of ik?'

'Ik weet het niet.' Ze keek hem ernstig aan. 'Zou je veranderen?'

'Waarom zou ik, Pilar? Ik hou van je. Ik wil niets liever dan met je trouwen, en misschien is dit precies het excuus dat we nodig hebben.'

'Maar waarom? Afgezien van jouw aanstelling bij de rechtbank natuurlijk. Wat heeft het voor zin? Wat voor verschil zou het voor wie dan ook maken? En wie heeft er iets mee te maken?'

'Niemand. Het is onze zaak. Maar ik wil je als mijn vrouw.' Hij boog zich naar haar toe, pakte haar handen in de zijne en kuste haar toen. 'Ik hou van je, Pilar Graham. Ik zal tot mijn dood van je houden. Ik wil dat je mijn vrouw wordt, of ik nu bij de rechtbank werk of niet. Wat zeg je daarvan?'

'Dat je gek bent.' Ze glimlachte tegen hem en toen kuste ze hem weer. 'Te veel stress op kantoor. Bovendien ben ik graag een beetje anders dan anderen. Ik vond het leuk om op mijn vijfentwintigste grijs te zijn, ik vond het niet erg om geen kinderen te hebben toen iedereen er eentje in een draagzak bij zich had en een ander in een buggy had zitten. Ik vind het leuk om te werken voor de kost en ik vind het niet erg om niet getrouwd te zijn.'

'Waarom niet? Je zou je moeten schamen om zo in zonde te leven. Heb je dan geen geweten?'

'Absoluut niet. Toen ik meester in de rechten werd, hebben ze me gedwongen dat op te geven.'

'Dat heb ik altijd geweten. Nou ja, denk er eens over na,' had hij nonchalant gezegd. Dat was vlak voor Kerstmis geweest. En het volgende halfjaar hadden ze er discussies over gevoerd, erover gepraat en geargumenteerd, en uiteindelijk had hij gezworen om niet met haar te trouwen al zou ze hem erom smeken. En op een avond in mei liet ze hem versteld staan.

'Ik heb erover nagedacht,' zei ze, terwijl ze na het eten een espresso voor hem maakte.

'Waarover?' Hij wist niet waar ze het over had.

'Over ons.' Hij wachtte even en werd plotseling bang. Ze was erg onafhankelijk en ze was overal toe in staat. Tot ieder willekeurig wild idee dat in haar opkwam en dat ze dan verder belangrijk vond. 'Ik vind dat we maar moeten gaan trouwen.' Ze gaf hem met een onbekommerde blik zijn koffie, maar hij was te verbaasd om die aan te pakken en staarde haar aan.

'Je... wat? Na al die argumenten met Kerstmis... waardoor ben je in godsnaam van gedachten veranderd?'

'Nergens door. Ik heb besloten dat je misschien gelijk hebt en dat het misschien tijd wordt.' Ze had er veel over nagedacht, en het was moeilijk om tegenover hem toe te geven dat er ergens diep in haar hart plotseling een verlangen was ontstaan... om de zijne te zijn... om deel van hem uit te maken... voorgoed...

'Wat heeft je op dat idee gebracht?'

'Ik weet het niet.' Ze keek neutraal en hij grinnikte.

'Je bent gek, hoor. Volkomen gek. En ik hou van je.' Hij kwam achter de eetbar vandaan en nam haar in zijn armen om haar te kussen. 'Ik hou heel erg veel van je, of je nu met me trouwt of niet. Wil je meer tijd om erover na te denken?'

'Ik geloof dat je me maar beter niet zoveel tijd meer moet geven.' Ze grinnikte. 'Misschien verander ik wel van gedachten. We kunnen het maar beter snel achter de rug hebben.' Zoals ze het zei klonk het als iets moeilijks en pijnlijks.

'Ik beloof je dat ik het je zo gemakkelijk mogelijk zal maken.' Hij was in de wolken. Ze kozen een datum in juni en belden de kinderen op. Die vonden het ook enig en beloofden in ieder geval te komen. Ze leken echt blij voor hen te zijn. Ze kozen tien stellen uit die ze graag mochten en een paar ongetrouwde vrienden, haar collega's, twee van zijn collega's, onder wie Marina Goletti, de beste vriendin van Pilar die de ceremonie zou voltrekken, en natuurlijk Pilars moeder. Brads ouders waren al jaren dood en de moeder van Pilar was weduwe. Ze woonde en werkte in New York, maar ze beloofde voor het huwelijk over te komen. 'Als het doorgaat,' zei ze sceptisch en dat irriteerde haar dochter behoorlijk.

Maar Brad zorgde overal voor, zoals hij had beloofd, en hij liet zijn secretaresse de uitnodigingen versturen. Het enige dat Pilar moest doen was een jurk kopen. Zij en haar stiefdochter Nancy en Marina Goletti gingen samen op zoek. Pilar was nog zo overdonderd door het hele plan dat de twee anderen de jurken nog bijna voor haar moesten passen. Maar uiteindelijk vonden ze een beeldige Mary McFadden-japon met ivoorkleurige zijden plooien en ze leek wel een Griekse godin toen ze die aantrok. Op de dag zelf had ze haar haren opgestoken, met witte bloemetjes erdoorheen gevlochten en losse strengen die langs haar gezicht vielen. Ze zag er beeldschoon uit toen ze zich na de ceremonie met een verrukt gezicht tot haar gasten wendde.

'Zie je nou wel dat het niet zo erg was,' fluisterde Brad tegen haar toen ze van een afstandje naar hun vrienden stonden te kijken. Zoals gewoonlijk was er een stille vredige band tussen hen. Hun eensgezindheid had alles de afgelopen dertien jaar overtroffen: tegenstand, stress, angst, eenzaamheid en haat. Hun liefdesband bracht hen blijvend veilig in elkaars haven, in weerwil van de stormen van het leven. 'Heb je het voor hen gedaan of voor mij?' vroeg hij vriendelijk.

'Het is grappig,' zei ze rustig. 'Uiteindelijk heb ik het voor mezelf gedaan.' Ze had hem dit niet willen zeggen, maar het scheen nu terecht. 'Plotseling wist ik dat ik met je getrouwd wilde zijn.'

'Dat is prettig om te horen.' Hij kwam een stap dichterbij en hield haar tegen zich aan. 'Ik wilde ook met jou getrouwd zijn, Pilar.

Dat heb ik al lang gewild. Maar ik wilde je niet het mes op de keel zetten.'

'Daar heb je altijd alle begrip voor gehad. Dat betekent veel voor me. Ik denk dat ik gewoon tijd nodig had.' Ze glimlachte verlegen en hij lachte. Het was maar goed dat ze nooit kinderen had gewild. Als ze daar nog eens dertien jaar op moesten wachten, zou dat een heel probleem worden.

'Nu is het de juiste tijd,' zei hij vriendelijk. 'Dit is de bedoeling geweest. Ik hou van je.' Terwijl hij dat zei, keek hij vragend op haar neer. 'Wie ben je trouwens? Mevrouw Coleman? Of juffrouw Graham?'

'Daar heb ik nog niet over nagedacht. Ik weet niet zeker of ik het op mijn leeftijd nog moet veranderen. Het is een beetje moeilijk om tweeënveertig jaar Graham op één middag uit te wissen.' Toen zag ze iets verdrietigs maar berustends in zijn ogen. 'Maar aan de andere kant... misschien over nog eens dertien jaar... weet je wat, laten we het maar meteen groots aanpakken.'

'Coleman?' Hij keek verbaasd en ontroerd. Het was een bijzondere dag in hun leven.

'Mevrouw Coleman,' zei ze zachtjes. 'Pilar Coleman.' Ze glimlachte als een jong meisje en hij kuste haar weer. Toen leidde hij haar terug naar hun vrienden te midden van het feestgedruis. 'Gefeliciteerd, Pilar,' zei haar moeder glimlachend over het glas champagne heen dat ze in haar hand hield. Elizabeth Graham was nog steeds mooi op haar zevenenzestigste. Ze was bijna veertig jaar neurologe in New York, en ze had geen andere kinderen. Pilars vader was rechter geweest bij de Raad van Beroep in New York. Toen Pilar rechten studeerde, was hij op het toppunt van zijn carrière bij een vliegtuigongeluk om het leven gekomen.

'Je hebt ons vandaag allemaal verbaasd laten staan,' zei haar moeder koeltjes, en Pilar glimlachte. Ze was de afgelopen jaren volwassen genoeg geworden om het over zich heen te laten gaan en niet haar humeur te verliezen wanneer haar moeder haar prikkelde en dat scheen ze vrij regelmatig te doen.

'Het leven zit vol mooie verrassingen,' Pilar glimlachte tegen Brad en over zijn schouder naar Marina. Marina Goletti was als een moeder voor Pilar geweest vanaf het ogenblik dat ze elkaar hadden ontmoet toen Pilar naar Santa Barbara was gekomen en het betekende veel voor Pilar dat Marina het huwelijk had voltrokken. Ze was bij de rechtbank een collega van Brad, maar ze was daarvoor al lang Pilars vriendin geweest. Ze hadden een halfjaar samengewerkt in het kantoor van de pro-deo advocatuur, en toen was Marina tot rechter benoemd. Maar tegen die tijd was ze al een goede vriendin en een vervangster van de moeder tot wie Pilar zich nooit bijzonder aangetrokken had gevoeld.

Pilars verhouding met haar moeder was altijd gespannen geweest, en het was voor niemand een geheim dat Pilar haar ouders vrijwel nooit had gezien. Ze hadden het te druk met hun carrières, en Pilar was op haar zevende naar kostschool gestuurd. Met de vakantie werd ze naar huis gehaald en werd dan 'aan een kruisverhoor onderworpen' zoals ze het tegenover Brad had omschreven. Over de dingen die ze had geleerd, hoe vloeiend haar Frans was en wilde ze misschien haar laatste cijfer voor wiskunde even verklaren. Het waren vreemden voor haar, hoewel haar vader later tenminste een poginkje ondernam tijdens hun vakanties. Maar zelfs hij had haar weinig te zeggen, hij ging te veel op in zijn werk, net als haar moeder. Ze had het Pilar al vroeg duidelijk gemaakt dat haar zorg voor haar patiënten veel belangrijker was dan welke betrokkenheid met haar enige dochter dan ook.

'Ik heb nooit begrepen waarom ze een kind hadden,' had ze Brad in het begin verteld. 'Ik heb nooit geweten of ik een vergissing was, of alleen maar een experiment dat niet goed was gelukt. Maar wat ik ook was, het is altijd duidelijk geweest dat ik niet precies was wat ze hadden gewild. Mijn vader was opgelucht toen ik rechten ging studeren. Ik geloof dat hij toen voor het eerst werkelijk gerustgesteld was dat ze niet een verschrikkelijke vergissing hadden begaan door mij te krijgen. Voor die tijd hadden ze niet de moeite genomen om naar de uitreiking van mijn diploma's te komen. En natuurlijk was mijn moeder woedend dat ik geen medicijnen wilde studeren, maar ik kan niet zeggen dat ze het erg aanlokkelijk maakte.' Feitelijk was Pilar op scholen opgegroeid. Ze had eens voor de grap tegen een van haar collega's gezegd dat ze geïnstitutionaliseerd was, net zoals sommige cliënten van haar die in gevangenissen waren opgegroeid. Wat de reden van haar ouders ook geweest mocht zijn, de kilte in de verhouding tot beiden, hun onverschilligheid ten opzichte van haar en de ideeën van haar eigen tijd hadden het huwelijk weinig aantrekkelijk voor haar gemaakt, en kinderen krijgen wilde ze zelfs niet overwegen. Ze wilde niemand een leven als het hare laten leiden, en ze had er geen idee van hoe ze een kind moest grootbrengen. Ze had in haar eigen jeugd geen voorbeeld gehad. Het had haar eigenlijk verbaasd toen ze Brad voor het eerst met zijn kinderen had gezien. Hij deed zo natuurlijk met ze, zo open en zonder vrees. Ze spraken overal over. Hij was zo openhartig en toonde zo gemakkelijk zijn gevoelens. Pilar kon zich een dergelijke verhouding zelfs niet voorstellen, zeker niet met een kind. Tot Brad haar beetje bij beetje had geholpen zich open te stellen voor haar gevoelens en die te delen met de mensen om wie ze gaf Na verloop van tijd had ze zich volkomen op haar gemak gevoeld met zijn kinderen en met hem. Maar ze wilde nog altijd geen eigen kinderen hebben. En het zien van haar moeder, zelfs nu op haar trouwdag, deed haar er weer aan denken hoe ernstig haar ouders tekort waren geschoten.

'Je ziet er heel mooi uit vandaag, Pilar,' zei haar moeder onhandig, en het leek wel alsof ze het tegen een kennis of een vreemde had. Ze was absoluut niet in staat om iemand toe te laten tot het grote mysterie van haar gevoelens, als ze die tenminste had. 'Het is jammer dat jij en Brad te oud zijn om kinderen te krijgen.'

Pilar keek haar stomverbaasd aan en kon haar oren niet geloven. 'Ik sta ervan te kijken dat je dat zegt,' zei Pilar zo zachtjes dat zelfs Brad het niet hoorde. 'Hoe durf je dergelijke veronderstellingen over ons leven of onze toekomst te maken?' Marina keek van een afstandje naar haar en zag dat haar ogen vuur spuwden.

'Je weet net zo goed als ik dat je biologisch gezien niet bepaald de juiste leeftijd hebt om nu met kinderen te beginnen.' Haar moeder keek koel en professioneel, en Pilar verloor de strijd tegen haar emoties.

'Vrouwen van mijn leeftijd krijgen dagelijks kinderen,' viel Pilar uit, en was nijdig op zichzelf dat ze weer had gehapt. Ze wilde helemaal geen baby. Maar aan de andere kant had haar moeder het recht niet te veronderstellen dat ze dat niet wilde, of nog erger, niet zou moeten doen. Na het zielige beetje dat ze de afgelopen jaren voor haar had gedaan, kon ze op zijn minst Pilars recht op privacy respecteren en haar het recht gunnen op eigen keuzes en meningen.

'Misschien doen ze dat in Californië, Pilar. Maar ik zie die baby's dagelijks, beschadigd, achterlijk, mongooltjes, sommigen met zware afwijkingen en complicaties. Geloof me, dat zou je niet willen.'

'Je hebt gelijk.' Ze keek haar moeder recht aan. 'Dat wil ik niet. Ik heb nooit kinderen gewild... dankzij jou en pappa...' En met die woorden verdween Pilar trillend van woede tussen de gasten, op zoek naar Brad. Hij was weggewandeld om met iemand te praten toen Pilar met haar moeder scheen te kletsen.

'Gaat het?' fluisterde Marina tegen haar. Haar eigen grijze haren zaten krullerig en slordig. Ze was de moeder die Pilar nooit had gehad, de vriendin waar ze altijd naar had verlangd. Ze was in veel opzichten verstandig en had meestal dezelfde keuzes gemaakt als Pilar, hoewel ze het om andere redenen had gedaan. Ze was de oudste van elf kinderen en toen haar moeder overleed had ze haar tien broers en zusjes opgevoed. Zelf was ze nooit getrouwd en had geen kinderen gekregen. 'Ik ben van kantoor,' legde ze altijd uit, en ze had steeds sympathiek tegenover Pilars problemen met haar ouders gestaan. De afgelopen jaren was het verdriet van de jongere vrouw wat verminderd, behalve op de zeldzame ogenblikken dat ze haar moeder zag. 'De dokter' zoals Pilar haar noemde, kwam slechts om de twee of drie jaar naar Californië en Pilar moest toegeven dat ze haar in de tussenliggende periodes niet miste. Ze belde haar plichtmatig op en stond er altijd van versteld dat er sinds haar jeugd niets was veranderd. De telefoontjes waren nog steeds 'ondervragingen'.

'Het leek erop dat je het zwaar te verduren kreeg van de dokter.'

Marina keek haar vriendelijk aan en Pilar glimlachte. Het feit dat Marina er was, maakte al dat ze sympathieker tegenover de rest van de mensheid kon staan. Ze behoorde tot die zeldzame mensen, grote zielen, die het leven van iedereen om zich heen de moeite waard maakten.

'Nee, ze wilde er alleen zeker van zijn dat Brad en ik wisten dat we te oud waren om nog kinderen te kunnen krijgen,' zei Pilar glimlachend, maar haar stem klonk verbazend bitter. Het ontbreken van kinderen zat haar niet dwars, maar het ontbreken van warmte bij haar moeder.

'Wie zegt dat?' Rechter Goletti keek geïrriteerd. 'Mijn moeder was tweeënvijftig toen ze haar laatste kind kreeg.'

'Dat noem ik nou een juist streven,' grinnikte Pilar. 'Beloof me dat mij dat niet overkomt, anders schiet ik mezelf dood.'

'Op je trouwdag? Doe niet zo mal.' En toen verbaasde ze Pilar met een vraag. 'Denken jullie erover kinderen te krijgen?' Ze kende veel mensen die ouder waren dan Brad en Pilar en die onlangs kinderen hadden gekregen, maar ze was nieuwsgierig en ze stond wel op zodanige voet met Pilar om het haar te kunnen vragen. Ze was zo geschrokken van het idee dat Pilar met Brad zou trouwen, nadat ze vastbesloten was geweest haar hele leven ongetrouwd te blijven, dat ze nu ook Pilars vroegere besluiten in twijfel trok.

Pilar lachte openlijk voor ze antwoord gaf 'Ik denk niet dat je je daar zorgen om hoeft te maken. Kinderen staan helemaal onderaan op mijn verlanglijstje, ze staan zo ver onderaan dat ik ze er zelfs nooit op geschreven heb en dat ben ik ook niet van plan.' Ze wilde Brad, maar ze wist heel zeker dat ze geen kinderen wilde.

'Wat ben je niet van plan?' Brad kwam bij hen staan en sloeg met een tevreden gezicht zijn arm om het middel van zijn bruid.

'Ik ben niet van plan op te houden met werken,' zei Pilar rustig. Zijn kalmerende invloed liet haar de irritatie over haar moeder vergeten.

'Wie heeft dat dan ooit gedacht?' Hij keek verbaasd dat iemand een dergelijke vraag zelfs maar zou stellen. Pilar was een uitstekende advocate en ze was haar carrière bijzonder toegewijd. Hij kon zich niet voorstellen dat ze haar werk ooit zou opgeven.

'Ik denk dat ze ook maar rechter moet worden,' zei Marina Golerri plechtig, en bedacht dat daar eigenlijk wel een beetje waarheid in school. Toen werd ze door iemand afgeleid en liep weg. Pilar en Brad waren even alleen te midden van hun goede vrienden en keken elkaar aan.

'Ik hou van je, mevrouw Coleman. Kon ik je maar vertellen hoeveel.'

'Je hebt je hele leven nog de tijd om het me te vertellen... en ik hou van jou... ik hou van je, Brad,' fluisterde ze.

'Je was iedere minuut van het wachten waard. En ik zou nog eens vijftig jaar wachten als dat moest.'

'Dan zou je mijn moeder echt zenuwachtig maken.' Pilar lachte en ze zag er jong en ondeugend uit.

'O? Maakt je moeder zich zorgen over mijn leeftijd?' Hij was tenslotte maar een paar jonger dan zij.

'Nee... ze is bang dat ik te oud ben. Ze denkt dat we gek zullen worden en besluiten om een paar achterlijke kinderen te krijgen die vervolgens patiënt van haar worden.'

'Wat aardig van haar. Zei ze dat tegen je?' Hij keek enigszins geïrriteerd, maar hij liet zich er niet werkelijk door van streek brengen op deze speciale dag waar ze zo lang op hadden gewacht.

'Ja. De lieve dokter dacht dat ze me moest waarschuwen.'

'We moeten er nog maar eens over denken of we haar voor onze vijfentwintigste trouwdag uitnodigen,' zei hij zachtjes terwijl hij haar kuste.

Toen dansten ze samen met hun vrienden. En tegen middernacht verdwenen ze stilletjes naar de suite die ze bij het Biltmore hadden gereserveerd.

'Gelukkig?' vroeg hij toen ze in de gehuurde limousine tegen hem aanleunde.

'Uitermate.' Ze straalde en geeuwde terwijl ze met haar hoofd tegen zijn schouder lag. Haar witsatijnen geschoeide voeten lagen op het klapstoeltje. 'O, god...' Ze fronste plotseling haar wenkbrauwen toen ze omhoogkeek. 'Ik heb vergeten afscheid van mijn moeder te nemen en ze vertrekt morgen.' Ze zou naar L.A. gaan om een medisch congres bij te wonen. Ze was erg blij geweest dat de datum van Pilars trouwdag haar zo goed was uitgekomen.

'Dat mag voor een keertje. Dit is jouw trouwdag. Ze had je moeten komen kussen en gelukwensen,' zei Brad. Pilar haalde haar schouders op. Het interesseerde haar nu niets meer. Het had lang geduurd, maar wat haar betrof was de oorlog voorbij en de strijd gestreden. 'Ik wens je daarvoor in de plaats geluk,' zei Brad zachtjes, en ze kuste hem weer en wist dat ze haar hele leven had geleefd om dit ogenblik mee te maken. Hij was alles wat ze ooit had gewild en meer, en heel even had ze spijt dat ze niet eerder met hem was getrouwd.

Haar verleden deed er niet langer toe, haar ouders of hoe ze tekort waren geschoten. Het enige dat er nu toe deed was Brad en het leven dat ze met hem zou delen. Ze kon alleen maar aan hun toekomst denken toen ze die avond naar het Biltmore reden.

2

De week na Thanksgiving werd Diana bedolven onder de voorbereidingen voor het aprilnummer. Ze wijdden een uitgebreid artikel aan twee Huizen in Newport Beach en ook één in La Jolla. Ze reed naar San Diego om daar de zaak in het oog te houden, maar tegen het eind van de middag was ze doodmoe. Het waren moeilijke mensen, de eigenaresse van het huis vond alles wat er gebeurde vreselijk en de jonge redactrice die ze opdracht voor het artikel had gegeven, bracht het grootste gedeelte van de tijd huilend op Diana's schouder door.

'Kalm maar,' zei Diana rustig tegen haar, hoewel ze zich ook nerveus voelde en sinds die middag een barstende hoofdpijn had. 'Als ze merkt dat je van streek bent, wordt ze nog erger. Je moet haar gewoon als een klein kind behandelen. Zij wil in het tijdschrift en jij moet haar daarmee helpen.'

Maar even later kreeg de fotograaf het op zijn heupen en dreigde de boel erbij neer te gooien. Tegen het eind van de dag was iedereen doodnerveus, vooral Diana.

Ze ging terug naar het Valencia Hotel, liep naar haar kamer en ging op bed liggen zonder het licht aan te doen. Ze was te moe om te bewegen, te praten of te eten. Ze had zelfs de fut niet meer om Andy op te bellen. Ze wist dat ze dat straks wel zou doen, maar ze besloot eerst een warm bad te nemen en wat 'soep bij de roomservice te bestellen. Voor ze de badkraan opendraaide, plaatste ze haar bestelling en ging toen naar de badkamer. Daar zag ze het. Het afschuwelijke, veelbetekenende spoortje bloed dat ze iedere maand opnieuw weer hoopte niet te zien en toch altijd weer zag. Ondanks haar gebeden en ondanks hun pogingen op het juiste tijdstip te vrijen zodat ze zwanger zou worden. Ondanks dat alles had het niet geholpen. Weer niet. Het was niet gelukt. En ze hadden het een halfjaar geprobeerd. Het werd voor beiden ontmoedigend.

Toen ze het zag, deed ze haar ogen dicht en ze stapte even later snikkend haar bad in. Waarom was alles zo moeilijk? Waarom liep het zo voor haar? Het was haar beide zusjes zo gemakkelijk afgegaan.

Na haar bad belde ze Andy op. Hij was net thuisgekomen van een late vergadering bij de televisiemaatschappij.

'Hallo, meisje, hoe was het vandaag?' Hij klonk ook moe. Eerst wilde ze hem niets vertellen tot ze weer thuis was, maar hij hoorde het verdriet in haar stem en vroeg zich af wat er was gebeurd. 'Is er iets?'

'Nee... gewoon een lange dag.' Ze probeerde normaal te praten, maar ze voelde zich heel verdrietig. Het was iedere maand of er iemand stierf en zij in de rouw ging.

'Het klinkt of er iets meer is. Zijn er problemen met je ploeg, of met de eigenaren van het huis?'

'Nee, nee, dat ging wel. Die vrouw is een wanhoop en de fotograaf heeft twee keer gedreigd het bijltje erbij neer te gooien, maar dat hoort erbij.' Ze glimlachte bedroefd.

'Wat is er dan? Wat hou je achter?'

'Niets... ik... ach, niets. Ik ben net ongesteld geworden, dat is alles. Ik word er een beetje moedeloos van.' Er sprongen weer tranen in haar ogen toen ze het hem vertelde, maar hij klonk niet geschrokken.

'Dat geeft toch niets, joh. Het betekent alleen maar dat we het nog eens moeten proberen. Jeetje, we zijn pas een halfjaar bezig. Sommige mensen doen er een jaar of twee over. Rustig maar. Maak je niet zo druk en geniet ervan. Ik hou van je, malle meid.' Hij was geroerd door het feit dat ze er iedere maand zo over in de put zat, maar hij wist dat er niets aan de hand was. Bovendien hadden ze allebei een bijzonder veeleisende baan, en dat werkte ook niet mee. Dat was algemeen bekend. 'Zullen we volgende maand op het juiste tijdstip een paar dagen weggaan? Zoek dat eens uit en laat het me dan weten.'

'Ik hou van je, Andrew Douglas.' Ze glimlachte met de telefoon in haar hand door haar tranen heen. Hij was zo aardig en hij had zoveel begrip voor haar pogingen om zwanger te worden. 'Ik wilde dat ik er net zo rustig over kon doen als jij. Ik vraag me steeds af of ik niet naar een specialist zou moeten gaan, of er tenminste eens met Jack over zou moeten praten om te vragen wat hij ervan denkt.'

'Doe niet zo raar.' Nu klonk Andy geïrriteerd, hij wilde niet dat ze haar seksuele leven met haar zwager besprak. 'Er mankeert verdorie niets aan ons.'

'Hoe weet je dat?'

'Dat weet ik. Vertrouw me maar.'

'Goed, goed. Het spijt me... ik raak alleen zo van streek... iedere maand verklaar ik elk steekje, ieder teken... telkens wanneer ik moe ben of moet niesen of maagzuur heb, denk ik dat ik zwanger ben, en dan is het pats, boem... plotseling weer voorbij.' Het was moeilijk om hem de teleurstelling uit te leggen die ze iedere maand voelde, het verdriet, de angst, de pijn, de leegte en het verschrikkelijke verlangen. Ze waren bijna drie jaar bij elkaar, een halfjaar getrouwd en nu wilde ze een kind van hem. Zelfs de lege tweede etage van hun huis leek plotseling een aantijging. Ze hadden het huis gekocht met het oog op toekomstige kinderen, maar die kwamen eenvoudig niet.

'Vergeet het gewoon een tijdje, lieverd. Het gebeurt heus wel, wacht maar af. Wanneer kom je thuis?'

'Morgenavond hoop ik, als deze mensen me voor die tijd tenminste niet knettergek maken.' Ze zuchtte. Plotseling was het vooruitzicht om ze de volgende dag allemaal weer onder ogen te moeten komen nog deprimerender. Alles leed eronder wanneer ze weer ongesteld was geworden en alle hoop verloren leek. Het was iedere maand een intens verlies, een onbeschrijfelijke leegte die ze niemand, zelfs Andy niet, duidelijk kon maken. Het leek belachelijk, maar het was ongelooflijk hoe ze er iedere maand weer door beïnvloed werd en weer probeerde eroverheen te komen, weer begon te hopen... om de volgende maand haar hoop weer de bodem ingeslagen te zien.

'Ik zal zorgen dat ik thuis ben wanneer je komt. Probeer lekker te gaan slapen, dan voel je je morgen een stuk beter.' Het was zo eenvoudig voor hem om de juiste antwoorden en bemoedigende woorden te vinden. Het was vreemd, maar ze wilde liever dat hij zich ook zorgen maakte. Ze wilde dat hij haar angsten en verdriet deelde, maar misschien was het wel goed dat dit niet het geval was. 'Ik hou van je, Di.'

'Ik hou ook van jou, lieverd. Ik mis je echt.'

'Ik mis jou ook. Tot morgenavond.' Nadat ze had opgehangen, kwam haar soep, maar ze nam niet de moeite die op te eten. Ze draaide ten slotte het licht uit en lag in de duisternis over de baby te denken die ze zo graag wilde hebben en de helderrode vlek die deze maand alle hoop daarop weer de bodem insloeg. Toen ze die avond in slaap sukkelde, hoopte ze dat het de volgende maand anders zou zijn.

Pilar Graham, zoals ze zichzelf op haar werk nog steeds noemde, zat in haar kantoor en staarde strak naar een dossier op haar bureau. Ze maakte aantekeningen voor zichzelf toen haar secretaresse op de intercom drukte. Ze gaf snel antwoord.

'De Robinsons zijn er.'

'Dank je wel. Laat ze maar binnen.' Pilar stond op om ze tegemoet te gaan toen haar secretaresse een ernstig kijkend echtpaar binnenliet. De vrouw was ongeveer achter in de dertig, ze had keurig, halflang haar, de man was lang en mager, niet duur gekleed en iets ouder. Ze waren door een andere advocaat naar haar verwezen, en ze had hun zaak de hele ochtend bestudeerd voor ze kennis met ze maakte.

'Hallo, ik ben Pilar Graham.' Ze gaf hun een hand en vroeg hun te gaan zitten. Ze sloegen allebei thee of koffie af Ze zagen er zenuwachtig uit en leken graag snel ter zake te willen komen.

'Ik heb uw dossier de hele ochtend bestudeerd,' zei Pilar rustig. Ze keek ernstig, goed ontwikkeld en verstandig, iemand in wie ze vertrouwen konden hebben. Maar ze kenden haar reputatie ook, en daarom waren ze naar haar toe gekomen. Ze stond erom bekend in de rechtszaal haar mannetje te staan.

'Denkt u dat u iets kunt doen?' Emily Robinson keek Pilar ongelukkig aan. De advocate zag veel verborgen verdriet in hun ogen, en vroeg zich af of ze kon helpen.

'Ik hoop het, maar om eerlijk te zijn weet ik het niet zeker. Ik moet het nog verder bestuderen, en ik wil deze zaak met een paar collega's bespreken, in vertrouwen natuurlijk. Dit is namelijk pas mijn eerste zaak waar een draagmoeder aan te pas komt. De wetten zijn op sommige gebieden niet duidelijk en ze verschillen per staat behoorlijk. Zoals u weet is het beslist geen eenvoudig geval en ik heb geen pasklare antwoorden.'

Lloyd Robinson had een overeenkomst gesloten met een meisje van zeventien jaar dat in de bergen bij Riverside woonde om een baby van hem te krijgen. Ze had al eerder twee buitenechtelijke kinderen gekregen en ze had er wel oren naar. Hij kende haar via een school waar hij had gewerkt, maar waar hij nu niet langer werkzaam was. Alles was door een plaatselijke arts behandeld en had via kunstmatige inseminatie plaatsgevonden. Hij had haar vijfduizend dollar betaald, voldoende om het volgende jaar naar Riverside te verhuizen, een prettig leven te leiden en een studie te kunnen volgen. Ze had gezegd dat ze dat graag wilde. Zonder zijn geld zou dat nooit lukken en zou ze voorgoed in de bergen vastzitten.

Het was heel dom geweest om dat te doen, dat wisten ze nu - ze was jong en onevenwichtig. Toen haar ouders het merkten, hadden ze enorm veel stampij gemaakt bij dé plaatselijke overheid. Er werden Lloyd vervelende processen in het vooruitzicht gesteld, maar die waren allemaal ingetrokken. De rechtbank had absoluut geen waardering voor de keuze die hij had gemaakt. Er had even een mogelijkheid bestaan dat hij vervolgd zou worden op basis van verkrachting van een minderjarige, maar Lloyd had kunnen bewijzen dat er nooit werkelijk seksueel contact had plaatsgevonden. Hoe dan ook, uiteindelijk had het meisje, Michelle, geweigerd de baby af te staan. Tegen de tijd dat het kind geboren werd, was ze met een jongen uit de buurt getrouwd, en hij was ook onvermurwbaar. Nu Pilar met de Robinsons zat te praten, was Michelle weer in verwachting, nu van haar eigen man. Het kind van Lloyd Robinson was inmiddels een jaar oud, en de rechtbanken hadden hem zelfs geen bezoekrecht toegestaan. Ze hadden verklaard dat hij als 'donor' geen rechten had. Ze vonden dat hij op ongepaste wijze invloed op een minderjarige had uitgeoefend. Enige vorm van omgang werd hem verboden, maar men ging niet tot verdere acties over. De Robinsons waren radeloos. Ze gedroegen zich alsof het een kind betrof dat ze goed kenden, dat hun na aan het hart lag en hun was ontnomen. De baby was een meisje, en ze bleven haar Jeanne Marie noemen. Ze hadden haar naar hun beide moeders genoemd, maar Michelle had haar een heel andere naam gegeven. Pilar keek hen aan en had het gevoel dat de Robinsons in een droomwereld leefden.

'Zou het niet gemakkelijker zijn een kind te adopteren?'

'Misschien wel,' zei Emily verdrietig, 'maar we wilden zijn kind hebben. Ik ben degene die geen kinderen kan krijgen, juffrouw Graham.' Ze biechtte het op alsof het een vreselijke misdaad was, en Pilar had medelijden met haar. Maar ze moest toegeven dat het een boeiende en wonderlijke zaak was. Hun onweerstaanbare verlangen naar een baby was haar echter een raadsel. 'Wettelijk gezien zijn we te oud om te adopteren,' legde Emily uit. 'Ik ben eenenveertig en Lloyd is bijna vijftig. We hebben het jaren geprobeerd, maar ons inkomen was niet voldoende. Lloyd heeft zijn rug geblesseerd en is lang werkloos geweest. Nu gaat het goed. We hebben de auto verkocht en we hebben allebei een jaar lang een dubbele baan gehad om te sparen voor het geld dat we Michelle voor de baby moesten betalen. De rest van onze inkomsten is aan processen opgegaan. We hebben niet veel meer over,' vertelde ze Pilar eerlijk, maar dat kon Pilar niet veel schelen. De zaak interesseerde haar. Het gerechtshof had door een sociaal werkster een rapport over hen laten maken, en hoewel ze zonder meer een geval apart waren, hadden ze geen duidelijke gebreken en leek het volgens mensen die hen kenden een fatsoenlijk echtpaar. Ze konden alleen geen kinderen krijgen en wilden wanhopig graag een baby. Wanhoop kan een mens tot vreemde dingen brengen, en dat was volgens Pilar hier ook het geval.

'Zou u genoegen nemen met bezoekrechten?' vroeg Pilar rustig.

Emily knikte zuchtend. 'Jawel, als het onmogelijk is meer te krijgen. Maar het is zo oneerlijk. Michelle heeft van twee baby's afstand gedaan toen ze zelf nauwelijks meer dan een kind was, nu is ze weer in verwachting van de jongen met wie ze getrouwd is. Die baby krijgt ze dus, waarom moet ze die van Lloyd dan houden?' vroeg Emily klagend, maar er zat meer achter en dat wisten ze allemaal.

'Het is ook haar baby,' zei Pilar voorzichtig.

'Denkt u dat we nooit meer dan bezoekrechten zullen krijgen?' vroeg Lloyd tenslotte, en Pilar aarzelde voor ze antwoord gaf.

'Dat is mogelijk. Gezien de houding van de rechtbank nu, zou dat al een stap in de goede richting zijn. En als Michelle zich op den duur niet fatsoenlijk gedraagt ten opzichte van het kind, of als er zich moeilijkheden met haar man voordoen, kunt u misschien de voogdij krijgen, maar dat kan ik niet beloven en het kan heel lang duren, misschien wel jaren.' Pilar was altijd eerlijk tegenover haar cliënten.

'De vorige advocaat zei dat we Jeanne Marie misschien binnen een halfjaar terug konden krijgen,' zei Emily beschuldigend. Pilar zei maar niet dat er geen sprake van 'terugkrijgen' was, omdat de baby om te beginnen nooit bij hen was geweest.

'Ik denk dat hij niet eerlijk tegen u is geweest, mevrouw Robinson.' En dat dachten zij blijkbaar ook, anders waren ze nog wel bij hem geweest.

De man en de vrouw knikten en keken elkaar vertwijfeld aan. Het wanhopige verlangen en de eenzaamheid die ze uitstraalden, sneed een mens dwars door zijn ziel.

Pilar en Brad hadden vrienden die ontstellend graag wilden adopteren, en sommigen waren zelfs naar Honduras, Korea en Roemenië gegaan, maar geen van allen had zoiets doms gedaan, of had er zo verloren uitgezien als dit echtpaar. De Robinsons hadden een risico genomen en ze hadden verloren, en dat wisten ze.

Pilar praatte nog even met ze en vertelde dat ze hen graag zou vertegenwoordigen als ze dat wilden. Ze kon natrekken of er eerder dergelijke gevallen waren geweest en hun dat laten weten. Maar ze zeiden dat ze nog maar even moest wachten en dat ze haar zouden opbellen. Ze wilden er eerst over nadenken. Maar toen ze het kantoor verlieten, wist Pilar dat ze haar niet terug zouden bellen. Ze zochten iemand die hun de hemel op aarde beloofde, en dat kon zij eenvoudig niet. Nadat ze waren vertrokken, zat ze nog eventjes over hen na te denken. De Robinsons hadden er zo verloren en wanhopig uitgezien en zo verlangend naar hun onbekende baby. Ze hadden haar sinds haar geboorte zelfs nog nooit gezien, en toch was het voor hen Jeanne Marie, iemand die ze dachten te kennen en van wie ze hielden. Het klonk Pilar vreemd in de oren, maar ze vond her wel jammer dat zij hen niet kon helpen. De zaak intrigeerde haar en ze staarde peinzend naar buiten toen haar compagnon, Alice Jackson, grinnikend haar hoofd om de hoek van de kantoordeur stak, maar toen keek ze geïnteresseerd.

'O, o, raadsvrouwe... dat ziet er ernstig uit. Die uitdrukking heb ik sinds je pro-deo tijd, wanneer je iemand moest verdedigen die een zuivere moord op zijn geweten had, niet meer op je gezicht gezien. Wie heeft hij vermoord?'

'Niemand.' Pilar glimlachte om de herinnering aan hun pro-deo dagen. Hun andere compagnon, Bruce Hennings, had ook bij hen op dat kantoor gewerkt. Hij en Alice waren jaren geleden getrouwd en ze hadden twee kinderen. Pilar en Alice waren altijd goede vriendinnen geweest, hoewel Pilar niet zo vertrouwelijk met haar was als met Marina. Maar ze was de afgelopen tien jaar een fijne collega geweest. 'Dit is geen moordzaak,' zei Pilar met een peinzende glimlach, en wenkte haar om binnen te komen en te gaan zitten. 'Het is alleen zo verdomd eigenaardig.' Ze legde de zaak in het kort uit en Alice schudde verbaasd haar hoofd.

'Je hoeft het niet eens te proberen. Ik kan je zo vertellen dat je van de rechter hooguit bezoekrechten loskrijgt. Weet je nog? Ted Murphy had verleden jaar een dergelijke zaak, de draagmoeder weigerde op het laatste moment het kind af te staan. Het is zelfs tot de Hoge Raad gegaan, en de vader heeft alleen maar het toeziend voogdschap, als doekje voor het bloeden. De moeder kreeg het kind en hij bezoekrechten.'

'Ik herinner het me, maar deze mensen waren zo...' Ze vond het vervelend om te zeggen, maar ze waren pathetisch geweest.

'De enige zaak die ik heb gelezen waarin de rechter niet sympathiek tegenover de draagmoeder stond, was toen ze een donor-ei geïmplanteerd had gekregen van de potentiële adoptie-moeder. In dat geval, ik weet niet meer waar dat was, maar ik kan het wel voor je opzoeken,' zei ze ernstig, 'stelde de rechter vast dat er geen bloedverwantschap was met de draagmoeder, dat het sperma en het ei door de adoptie-ouders waren gedoneerd. En dus kregen die het kind ook. Maar in dit geval heb je die omstandigheden niet, en die vent was gek dat hij een overeenkomst met een minderjarige heeft gesloten.'

'Dat weet ik. Maar soms doen mensen gekke dingen wanneer ze wanhopig graag kinderen willen hebben.'

'Vertel mij wat.' Alice leunde achterover in haar stoel en kreunde. 'Ik heb twee jaar lang hormonen geslikt waar ik doodziek van werd. Ik werd er zo verdomd misselijk van dat ik het idee had chemotherapie te ondergaan in plaats van hormonen te slikken om een kind te kunnen krijgen.' Toen glimlachte ze tegen haar compagnon en haalde met een jeugdig gebaar haar schouders op. 'Maar ik heb er twee geweldige kinderen aan overgehouden, dus het zal het wel waard geweest zijn.' En de Robinsons hadden niets gekregen. Een baby die ze Jeanne Marie noemden en die ze nooit gezien hadden en vermoedelijk ook nooit zouden zien.

'Waarom doen mensen zoveel moeite, Al? Soms vraag ik me dat echt af Ik weet dat je een paar enige jongens hebt... maar zou het nu zo vreselijk zijn geweest als je geen kinderen had gekregen?'

'Tja' — zei Alice zachtjes - 'voor mij wel... en ook voor Bruce. We wisten dat we een gezin wilden.' Ze legde een been over de armleuning van de stoel en keek haar vriendin die ze al zo lang kende ernstig aan. 'De meeste mensen zijn niet zo dapper als jij,' zei Alice rustig. Ze had Pilar altijd bewonderd om haar zekerheid en opvattingen.

'Ik ben niet dapper... Hoe kun je zoiets zeggen?'

'Jawel, dat ben je wel. Je wist dat je geen kinderen wilde hebben, dus heb je je leven opgebouwd zoals jij dat het liefste zag en je hebt ze nooit gekregen. De meeste mensen zouden te bang zijn geweest dat zoiets niet 'hoorde', dus hadden ze ze toch maar genomen en heimelijk een hekel aan ze gehad. Je hebt er geen idee van hoeveel moeders ik leer kennen bij de padvinderij, op de karatelessen en op school, die helemaal niet op hun kinderen gesteld zijn en ze nooit hadden moeten krijgen.'

'Zo waren mijn ouders. Ik denk dat ik het daarom zo zeker wist. Ik wilde niet dat een kind van mij iets dergelijks moest meemaken. Ik voelde me altijd een buitenstaander, een indringer, een vreselijke last voor twee mensen die belangrijker zaken aan hun hoofd hadden dan met een klein meisje te praten, of zelfs van haar te houden.' Het was nogal een ontboezeming, maar ze hadden het er al eerder over gehad. Het was geen schokkende onthulling, maar het maakte Alice toch verdrietig. En ze vond het ook akelig dat Pilar zichzelf met opzet kinderen ontzegde. Alice had het gevoel dat kinderen tot de weinige dingen in het leven behoorden die er werkelijk toe deden.

'Jij zou nooit zo'n ouder zijn, Pilar. Misschien bedenk je je nog nu je met Brad bent getrouwd.'

'Och, schei uit... op mijn leeftijd?' Pilar keek geamuseerd. Waarom wilde iedereen toch zo graag weten of zij en Brad een kind zouden krijgen?

'De wereld der hormonen staat ook jou ter beschikking,' plaagde Alice toen ze opstond en haar over het bureau aankeek. Ze waren goede vriendinnen en beide vrouwen wisten dat ze dat altijd zouden blijven. 'Trouwens, jij hebt altijd zoveel geluk, misschien word je de eerste de beste keer dat je het probeert wel zwanger. En kom me niet aan met die flauwekul van "leeftijd". Je bent pas tweeënveertig. Daar ben ik niet van onder de indruk, oma Coleman.'

'Dank je wel. Maar ik denk dat ik mezelf die problemen toch maar bespaar. Arme Brad... hij zou niet weten wat hem overkwam... en ik ook niet.' Ze grinnikte tegen haar compagnon en stond met een blik op haar horloge op. Ze had een lunchafspraak met haar stiefdochter, en als ze niet voortmaakte zou ze te laat komen.

'Zal ik wat rondneuzen over draagmoeders?' Alice was altijd bereid om onderzoekwerk te doen. 'Ik heb vanmiddag en morgenochtend wel tijd.'

'Dank je, maar ik zou er geen tijd aan besteden. Ik denk niet dat ze terugkomen. Ik weet zelfs niet zeker of ze op die bezoekrechten staan. Ik denk dat ze alles of niets willen. Ik kan me vergissen, maar ik vermoed dat ze iemand gaan zoeken die goedkoper is dan wij, hen de wereld belooft en uiteindelijk bezoekrechten krijgt, als ze geluk hebben.'

'Goed. Laat me maar weten als ze bellen.'

'Oké... en bedankt voor het aanbod.' De twee vrouwen glimlachten naar elkaar, en Alice liep terug naar haar eigen kantoor aan de overkant van de gang. Ze had het niet zo druk als Pilar, ze was minder gedreven en procedeerde minder. Ze hield van interessante zaken met ongebruikelijke juridische kantjes. Als ze arts was geweest, was ze de research ingegaan. En ze werkte tegenwoordig maar parttime. Ze bleef twee dagen in de week thuis bij haar kinderen, en dat stoorde Pilar niet. Ze hadden hun eigen werkgewoontes, en Bruce leverde meer dan zijn aandeel werk. Hij deed graag civiele procedures, de bedrijfszaken die voor de rechtbank kwamen. Hij onderhandelde graag met instellingen, en Pilar ging graag met mensen om. Ze vormden een goed team. Echt moeilijke zaken bespraken ze vaak samen en wanneer het nodig was, haalden ze er derden bij. Het was precies de manier waarop Pilar haar werk altijd had willen doen. Ze voelde zich bekwaam, onafhankelijk en vrij om de zaken te kiezen die ze wilde aannemen, en ze mocht de mensen graag met wie ze werkte. Ze mocht Brads compagnons van de rechtbank ook. Ze hadden een interessante vriendenkring, ook al klaagde ze weleens dat ze nooit iets anders zag dan rechters en advocaten. Maar in werkelijkheid genoot ze ervan.

Pilar kon zich geen leven zonder werk of de wet voorstellen. Terwijl ze de stad inreed naar Nancy, vroeg ze zich zoals gewoonlijk af hoe haar stiefdochter haar lege leven zonder werk volhield. Ze had geen baan meer gehad sinds ze het vorige jaar getrouwd was, en Pilar vond dat ze moest gaan werken. Maar Brad stelde dat zijn kinderen hun eigen levens moesten leiden en Pilar deed haar best zich er niet mee te bemoeien of hem tegen te spreken. Maar het was niet altijd gemakkelijk. Ze had ook haar eigen mening. Haar eigen lijst van dingen waar ze in geloofde, en werk stond hoog genoteerd. Maar dat was blijkbaar niet het geval bij Nancy.

Toen Pilar bij het Paradise aankwam, was ze tien minuten te laat en Nancy zat al op haar te wachten in een donkere, gebreide jurk, laarzen en een rode mantel. Haar lange blonde haar was achterover geborsteld en werd met een fluwelen lint op zijn plaats gehouden. Ze zag er zoals gewoonlijk heel leuk uit.

'Hallo, lieverd. Dat staat je goed!' Pilar zakte in haar stoel, keek even naar het menu, bestelde zodra de ober kwam en schonk toen al haar aandacht aan Nancy. Ze had het vage gevoel dat haar iets dwars zat, maar ze wilde niet aandringen en besloot te wachten om te kijken wat er tijdens de lunch ter sprake zou komen. Maar ze was absoluut niet op Nancy's nieuws voorbereid dat pas met het dessert kwam, dat voor Nancy uit een groot stuk chocoladetaart met slagroom en chocoladesaus bestond. Pilar stond versteld van Nancy's keuze toen ze het bestelde en helemaal toen ze het zag. Nancy was in ieder geval gezond en at goed, maar het was haar niet aan te zien, ze was net zo mager als altijd.

'Ik moer je iets vertellen,' grinnikte Nancy, terwijl ze grote onhandige vorken vol taart en slagroom at en Pilar haar aankeek.

'Ik heb jou ook iets te vertellen. Als je genoeg van dat soort toetjes eet, weeg je met Kerstmis driehonderd pond.' Ze was een beetje geschrokken, maar vond het ook wel grappig. In sommige opzichten was Nancy nog steeds een klein meisje. En zo zag ze er ook uit toen ze ondeugend tegen Pilar grijnsde en nog een paar grote happen taart met slagroom verorberde.

'Ik word toch dik,' zei ze guitig terwijl Pilar haar koffie dronk.

'O, ja? Hoe komt dat? Te veel bonbons en tv? Ik zeg je toch, ook al vindt je vader dat ik me met mijn eigen zaken moet bemoeien, dat je aan het werk zou moeten. Doe iets... al is het maar liefdadigheidswerk. .. ga het huis uit... doe iets.'

'Ik krijg een baby,' viel Nancy haar zachtjes in de rede, en glimlachte haar stiefmoeder triomfantelijk toe. Het was alsof ze een groot raadsel had opgelost, of een geheim dat zij alleen kende, en Pilar keek haar verbaasd aan.

'O, ja?' Daar had Pilar niet aan gedacht. Nancy was zelf nog zo'n baby dat ze nog niet oud genoeg leek om een kind te krijgen, maar ze was toch zesentwintig, net zo oud als Pilar was geweest toen ze Bradford zestien jaar geleden had ontmoet, bijna een half leven geleden. 'Ben je zwanger?' Waarom vond ze dat zo onvoorstelbaar? vroeg ze zich naderhand af Maar daar was wel sprake van. Het leek absurd. En nauwelijks te geloven.

'De baby wordt in juni verwacht. We wilden zeker weten dat alles in orde was voor we het jullie vertelden. Ik ben drie maanden in verwachting.'

'Tjeetje!' Pilar leunde achterover en staarde haar aan. 'Ik ben sprakeloos.' Baby's hadden nooit deel van haar leven uitgemaakt, dus had ze er nooit veel over nagedacht, althans tot die ochtend niet. 'Ben je er blij mee, lieverd?' Of bang voor? Of vind je het gek? Wat voelde je dan? Hoe was dat? Ze kon het zich niet voorstellen en had dat ook nooit gewild. Ze had zich dat speciale verlangen nooit goed kunnen indenken. Haar vaste streven was erop gericht geweest geen kinderen te krijgen.

'Ik ben heel blij en Tommy is gewoon geweldig.' Haar man was achtentwintig en werkte bij ibm. Hij had een goede baan en zou vermoedelijk een heel goede vader zijn, maar voor Pilar en Brad hadden ze altijd nog kinderen geleken. In zekere zin had Todd, Nancy's jongere broer, altijd volwassener geleken dan zij tweeën. 'Het is enig. Alleen in het begin was ik misselijk, maar nu niet meer,' zei ze eenvoudig, en werkte de laatste rest chocoladetaart weg terwijl Pilar geboeid toekeek.

'Wil je er nog een?' vroeg Pilar voor de grap, en Nancy knikte.

'Ja, hoor.'

'Nancy Coleman, heb het lef eens! Tegen de tijd dat de baby komt, weeg je tweehonderd pond.'

'Ik ben heel benieuwd.' De jongere vrouw grinnikte. Pilar lachte toen ze de rekening aannam, en boog zich toen voorover om haar stiefdochter een kus te geven.

'Mooi zo, lieverd. Ik ben heel blij voor jullie. Je vader zal het vast heerlijk vinden. Dit is zijn eerste kleinkind.'

'Dat weet ik. We wilden het weekend langskomen om het hem te verrellen. Zeg voor die tijd nog niets tegen hem, wil je?'

'Natuurlijk niet. Ik zal de verrassing niet bederven.' Maar het trof haar dat het kleine meisje van ooit dat zo fel tegen haar aanwezigheid was gekant, haar nu haar intiemste geheimen toevertrouwde. Er zat een zekere symmetrie in, of in elk geval ironie. Ze hadden een hele verandering doorgemaakt.

Toen ze voor het restaurant afscheid hadden genomen en Pilar daarna naar haar kantoor terugging, grinnikte ze bij zichzelf Iedereen wilde weten of zij en Brad kinderen wilden hebben, en in plaats daarvan zouden ze een kleinkind krijgen. Uiteindelijk vergat ze Nancy's nieuws en concentreerde zich op haar werk.

Het was een lange, vermoeiende dag en ze was opgelucht toen Brad haar op kwam halen en aanbood haar mee uit eten te nemen. Ze lieten haar auto in de garage staan, en ze was blij dat ze niet naar huis hoefde om te koken. In plaats daarvan hadden ze een rustig diner in Louies restaurant, en Brad was in een uitstekende bui toen hij hun bestelling opgaf.

'Wat heeft de dag jou gebracht?' vroeg ze met een wrang lachje, terwijl ze achteroverleunde en zich ontspande. Het was voor haar een vreemde dag geweest, met hard werken, eindeloze verlangens van sommige cliënten, een paar eigenaardige ogenblikken en enige onbekende gevoelens. Ze was nog niet over Nancy's nieuws heen of over het idee van haar baby.

'Ik heb vandaag de langste zaak van de laatste tijd afgesloten, en ik zou kunnen dansen van opluchting.' Er diende een zaak voor zijn rechtbank die twee maanden lang had geduurd, en het was langdradig en soms onvoorstelbaar saai geweest.

'Wat is er gebeurd?'

'De jury heeft de beklaagde vrijgesproken, en ik denk dat ze gelijk hadden.'

'Zal die even blij zijn vanavond.' Het deed haar denken aan cliënten van haar toen ze nog pro deo werkte.

'Ik ben ook blij.' Brad glimlachte tegen haar en zag er bijzonder opgelucht uit. 'Geen huiswerk meer. En jij? Je ziet eruit of het een lange dag is geweest.'

'Dat was het ook. Lang en vreemd. Ik heb vanmorgen een paar mensen gesproken over een draagmoeder/adoptie-zaak. De man heeft dom genoeg een minderjarige betaald om een kind voor hem te krijgen en uiteindelijk heeft ze geweigerd de baby af te staan. De staat heeft hem aangeklaagd vanwege haar leeftijd en ten slotte de aanklacht weer ingetrokken, maar hij mag het kind zelfs niet zien. Het was een vreemd stel, er hing een triest soort berustende wanhoop om ze heen, ze hadden een onbegrijpelijke band met het kind dat ze zelfs nog nooit hadden gezien, maar ze noemden haar 'Jeanne Marie'. Het was zo merkwaardig en deprimerend. Ik heb de hele dag aan ze gedacht en ik denk niet dat iemand veel voor ze kan doen. Misschien uiteindelijk bezoekrechten, maar meer niet, tenzij de natuurlijke moeder het kind mishandelt. Ik weet het niet... het is zo moeilijk je voor te stellen wat ze voelen. Ze waren zo wanhopig om dat kind te krijgen. Ze hebben jarenlang van alles geprobeerd om een kind te krijgen, toen hebben ze alle adoptie-instanties afgewerkt en uiteindelijk dit... Het is gewoon verdomd jammer dat hij zich tot een minderjarige heeft gewend.'

'Hij zou vermoedelijk toch moeilijkheden hebben gekregen. Je weet hoe het met die dingen gaat. Kijk maar naar Baby M. en ik kan zo nog een stuk of tien van dit soort zaken noemen. Ik geloof niet dat draagmoeders het antwoord zijn.'

'Voor sommige mensen misschien wel.'

'Waarom? Waarom adopteren ze niet gewoon?' Hij praatte en argumenteerde graag met haar, woog ideeën af en besprak gevallen. Ze waren altijd heel discreet, maar als ze hun werk zo bespraken, moest hij altijd denken aan de jaren dat ze elkaars tegenstanders in de rechtszaal waren, en wat een heerlijke tegenpartij ze was geweest. Soms miste hij dat echt.

'Sommige mensen kunnen niet adopteren. Ze zijn te arm of te oud of zoiets. En zo gemakkelijk kun je geen kind krijgen. Bovendien schenen deze mensen er echt om te geven dat het zijn baby was. De vrouw verontschuldigde zich bijna tegenover me dat het aan haar lag dat ze geen kinderen konden krijgen.' Het was zo vreemd en pathetisch geweest om dat te zien. Alles aan haar leek op zorgen en mislukking te wijzen.

'Denk je nog ooit iets van ze te horen?'

'Nee, ik denk van niet. Ik heb gezegd wat ik van de zaak dacht en ik geloof niet dat ze daar tevreden over waren. Ik heb gezegd dat het vermoedelijk lang zou duren, en dat ik waarschijnlijk maar heel weinig voor ze kon doen. Ik wilde geen valse hoop wekken, dat zou gemeen geweest zijn.'

'Goed zo, meisje, gooi het ze maar voor de voeten.' Hij lachte toen ze met hun eerste gang klaar waren en ze ontkende het. Maar hij vond het prettig dat ze altijd oprecht was.

'Ik moest wel eerlijk zijn,' legde ze uit, in de wetenschap dat ze het niet werkelijk hoefde uit te leggen. Hij kende haar zo goed. 'Ze wilden die baby zo graag. Soms is dat moeilijk te begrijpen.' Er waren veel dingen moeilijk te begrijpen, zelfs Nancy's volkomen allesoverheersende blijdschap om haar baby. Pilar zag het, maar ze kon zich dat gevoel niet voorstellen. En terwijl ze naar haar had gekeken, had ze zich een vreemde gevoeld die door een helder verlicht venster kijkt. Het beeld aan de andere kant vond ze heel mooi, maar ze had geen idee hoe ze daar moest komen, en of ze daar wel thuishoorde. Al die gevoelens van plezier in een kind waren haar volkomen vreemd.

'Waarom kijk je zo peinzend?' Hij keek haar aan en ze glimlachte terwijl hij haar hand over de tafel heen beetpakte.

'Ik weet het niet... misschien word ik oud en beschouwender... soms denk ik dat ik verander, en dat jaagt me een beetje angst aan.'

'Dat moet de schok van het trouwen zijn,' plaagde hij. 'Het heeft mij ook veranderd. Ik voel me zo'n jaar of vijftig jonger.' Hij was net tweeënzestig geworden en nog steeds het idool van de rechtbank. Maar hij werd ernstiger toen hij haar aankeek. 'Waarom denk je dat je verandert?'

'Ik weet het niet.' Ze kon hem niets over Nancy's baby vertellen tot Nancy dat zelf had gedaan. 'Ik heb met een vriendin geluncht.

Ze is in verwachting en zo opgewonden als een klein kind.'

'Het eerste kind?' Ze knikte. 'Dat is spannend,' ging hij verder, 'maar baby's zijn dat altijd, al heb je er tien, er lijkt altijd plaats voor nog eentje te zijn. En zelfs al ben je er niet zo opgewonden over wanneer je het merkt, dan is het toch spannend wanneer ze komen. Wie was dat?'

'O, iemand die bij ons op kantoor heeft gewerkt. Misschien kwam het omdat ik haar zag nadat ik die mensen had ontmoet die een kind aan een draagmoeder waren kwijtgeraakt. Ze leken allemaal zo zeker, zo verlangend naar een kind... Hoe weten ze dat ze zo graag een baby willen hebben? Hoe weten ze dat ze hem aardig zullen vinden wanneer hij opgroeit, of vrienden met hem willen worden. Mijn god, Brad, het is een verbintenis voor het leven, zonder respijt. Hoe doen mensen dat?'

'Dat komt van nature, denk ik. Je moet niet te veel vragen stellen. Misschien is het gemakkelijker voor jou dat je het bent ontlopen. In al die jaren dat hij haar kende, had ze nooit naar een kind verlangd en dat kon hem niet schelen, hij had zijn eigen kinderen. Ze hadden hun werk, hun leven en zijn kinderen wanneer die tegenwoordig kwamen. Ze hadden hun interesses, activiteiten, vrienden, wanneer ze tijd hadden reisden ze naar L.A., New York en Europa. Het zou moeilijker zijn als ze een kind hadden, niet onmogelijk, maar lastiger te regelen. Maar hij wist dat Pilar geen verlangens in die richting had.

'Hoe weet je dat ik het ben ontlopen?' vroeg ze zachtjes terwijl ze hem over de tafel heen aankeek.

'Probeer je me iets te zeggen, Pilar?' antwoordde hij verbaasd over de blik in haar ogen. Er lag iets ongelukkigs in, iets onvervulds dat hij nooit eerder had gezien. En toen was het weer weg. Het was er maar een fractie van een seconde geweest. Toen leek ze weer op zichzelf, en hij nam aan dat ze alleen maar moe was.

'Ik vertel je alleen dat ik het niet begrijp. Ik begrijp niet wat ze voelen en waarom... en waarom ik het nooit heb gevoeld.'

'Misschien komt dat nog op een dag,' zei hij vriendelijk, maar dit keer lachte ze.

'Tja. Als ik vijftig ben. Ik denk dat het er nu al te laat voor is.' Ze dacht aan de waarschuwing van haar moeder op hun trouwdag.

'Dat hoeft niet, niet als je het echt wilt. Voor mij zou het bijvoorbeeld een heel andere zaak zijn. Als je ooit een baby zou krijgen, zou je mij bij wijze van kraamcadeau in een rolstoel met gehoorapparaat erbij krijgen.'

'Dat lijkt me niet waarschijnlijk, lieverd.' Maar een baby ook niet. Ze wilde geen kind, ze was er alleen van geschrokken toen Nancy haar had verteld dat ze in verwachting was. Voor het eerst in haar leven had ze een twijfeltje, een kleine leegte, een piepklein vraagje gevoeld, maar toen hielp ze zichzelf herinneren wat ze allemaal wel had. Ze moest gek zijn.

3

Kerstmis was bij de familie Goode altijd een emotionele gebeurtenis. Gayle en Jack kwamen ieder jaar met hun drie dochters, want Jacks ouders waren veel ouder geweest en inmiddels allebei overleden. Sam en Seamus kwamen vrijwel ieder jaar met hun twee kinderen, omdat de familie van Seamus zo ver weg woonde dat ze meestal niet naar Ierland konden om ze op te zoeken. Hij bleef maar al te graag thuis om kerstavond en kerstdag in Pasadena bij zijn schoonfamilie te vieren. En de drie zusjes hadden het altijd naar hun zin. Dit jaar waren Diana en Andy er natuurlijk ook. En toen de drie zusjes de tafel dekten op kerstavond, stootte Gayle Diana aan met een uitdrukking op haar gezicht die Diana verafschuwde. Het was dezelfde blik die Gayle ook altijd had getoond als ze wist dat Diana een slecht cijfer had gehaald, of de koekjes had laten aanbranden die ze mee naar de padvinderij moest nemen. Het was een blik die zei je hebt gefaald... je hebt het verknald, hè? Dit was iets tussen hen, en Diana deed alsof ze het niet begreep terwijl ze netjes de servetten vouwde.

'Nou?' vroeg Gayle nadrukkelijk en zette de borden op tafel. 'Vooruit...' Ze kon zich niet voorstellen dat haar zusje zo dom was. Ze moest weten wat ze bedoelde, maar toen ze weer aandrong, begon Sam bezorgd te kijken. Ze wilde geen ruzie op Kerstmis. 'Ben je al in verwachting?' vroeg Gayle nadrukkelijk. Het was weer een slecht cijfer. Ze had het dit keer werkelijk verknald en Diana's hand trilde toen ze het laatste kanten servetje op een bord op hun kersttafel plaatste. Ze gebruikten het kerstservies dat hun moeder ieder jaar te voorschijn haalde, er stond een grote bos rode tulpen midden op tafel en alles zag er prachtig uit.

'Nee, ik ben nog niet in verwachting, we hebben nog geen tijd gehad.' Natuurlijk niet, we hebben alleen maar een halfjaar lang iedere maand op het juiste tijdstip gevreeën, maar ze was absoluut niet van plan dit tegen haar zuster te zeggen. 'We hebben het veel te druk gehad.'

'Waarmee? Met je carrière?' Ze zei het alsof Diana's baan iets was waar ze zich voor moest schamen. Volgens Gayle bleven échte vrouwen thuis om voor hun kinderen te zorgen. 'Op die manier krijg je dat grote huis van jullie niet vol, hoor. Ik zou maar eens aan de slag gaan, joh. De tijd verstrijkt.'

O, ja? dacht Diana. Wiens tijd? Waarom hadden ze zo'n haast en waarom moesten ze het haar vragen? Ze was er dit jaar bang voor geweest. Ze had Andy zelfs voorgesteld dit keer naar de familie Douglas te gaan, maar hij had geen vrij bij de televisiemaatschappij kunnen krijgen en als ze in L.A. waren konden ze moeilijk niet gaan. Haar ouders zouden verslagen zijn geweest en het niet begrepen hebben.

'Het geeft toch niets,' kwam Sam zoals gewoonlijk tussenbeide. De vredestichtster die de gemoederen deed bedaren. 'Je hebt nog tijd genoeg. Jullie zijn allebei nog jong. Volgend jaar ben je misschien zwanger.'

'Niet weer! Wie is zwanger?' vroeg Seamus toen hij de eetkamer inliep op weg naar de keuken. 'Jullie worden zwanger zodra een man naar je kijkt!' Hij rolde met zijn ogen en rilde. Iedereen lachte en hij verdween, maar toen stak hij zijn hoofd weer om de hoek van de keukendeur. 'Is de bruid zwanger?' vroeg hij. Het kwam net bij hem op en Diana schudde snel haar hoofd. Was ze maar nooit gekomen. Hun vragen waren als dolken in haar hart, en voor het eerst in haar leven had ze een hekel aan hen allemaal, vooral aan haar zusjes.

'Nee, Seamus. Sorry.'

'Blijf het proberen, liefje... proberen... en proberen... en proberen... Wat zal dat leuk zijn! Boft die Andy even!' Hij verdween weer en Sam en Gayle lachten, maar Diana niet. Ze liep zonder een woord te zeggen ook naar de keuken om haar moeder te helpen.

Na het diner kwam het onderwerp weer ter sprake, maar dit keer stelde Diana de vragen. Ze zat samen met Jack in de studeerkamer toen de anderen in de zitkamer een gezelschapsspel deden, maar ze had alleen met haar vader bij het vuur willen zitten. Maar hij was naar bed gegaan, en ze zat rustig in zijn favoriete stoel te schommelen toen Jack binnenkwam en naast haar ging zitten.

'Is alles in orde met jou?' vroeg hij kalm, terwijl hij zijn pijp aanstak. Hij had die avond tijdens het diner op haar gelet, en vond niet dat ze er gelukkig uitzag.

'Met mij is alles goed.' Toen keek ze hem met een bezorgde blik aan en besloot het hem te vragen. 'Zeg maar niets tegen Gayle, maar ik wilde - ik heb me afgevraagd of ik naar jou toe zou gaan om te praten... Hoe lang duurt het normaal gesproken om zwanger te worden?' Hij glimlachte onwillekeurig bij die vraag.

'Twee weken... vijf seconden... twee jaar, het is voor iedereen anders, Diana. Je bent pas een halfjaar getrouwd, jullie leiden een druk leven vol stress. Ik zou er het eerste jaar nog niet over denken. Sommige mensen zeggen dat er problemen zijn als er na twee jaar samenleving zonder voorbehoedmiddelen geen zwangerschap is, anderen denken dat je het na een jaar moet laten nakijken. Het kost de meeste vrouwen onder ideale omstandigheden ongeveer een jaar om zwanger te worden. Als je ouder zou zijn, moest je je na een halfjaar al zorgen maken. Maar op jouw leeftijd zou ik het zeker een jaar de tijd geven, misschien zelfs langer, voor ik me ongerust zou maken.' Ze keek intens opgelucht en bedankte hem voor Andy ook de kamer binnenkwam. Ze zaten lange tijd te praten over de wereldeconomie, de voortdurende problemen in het Midden-Oosten, hun banen, en het komende jaar. Diana voelde zich voor het eerst sinds maanden opgelucht en tevreden. Misschien bestond er toch nog hoop, dacht ze stilletjes toen ze vertrokken en ze bedankte haar moeder en vooral Jack. Ze omhelsde hem en hij wist wat ze bedoelde toen hij tegen haar glimlachte.

'Wees voorzichtig,' zei hij kalm en toen vertrokken ze. De anderen bleven logeren zodat de kinderen Kerstmis de volgende ochtend bij hun grootouders konden doorbrengen. Maar Diana had dit jaar niet willen blijven slapen. Ze wilde dolgraag met Andy naar huis.

'Gaat het, lieverd?' vroeg hij toen ze naar huis reden over de verlaten snelweg.

'Ja, hoor.' Ze glimlachte. En voor het eerst sinds maanden meende ze het. Ze kroop tegen hem aan en ze reden in een vredige stilte naar huis. Het was een lange maar fijne dag geweest. Toen ze thuiskwamen, gingen ze naar bed en lagen zachtjes over hun toekomstdromen te praten. Diana voelde zich gelukkig en ontspannen. En toen ze die nacht de liefde bedreven, maakte ze zich voor het eerst sinds lange tijd geen zorgen over een mogelijke zwangerschap. Het was daar trouwens de verkeerde tijd van de maand voor, maar het was een opluchting gewoon te kunnen vrijen omdat ze dat wilden, zonder aan de datum, tijd, dromen, of plannen te denken.

'O, god, ik hou van je...' fluisterde Charlie schor tegen Barb. Hij trok haar naar zich toe op de bank en ze bedreven weer de liefde terwijl de kerstlichtjes in hun boom hen helder beschenen.

'Wat is er met jou aan de hand?' plaagde ze. 'Word jij opgewonden van kerstbomen of zo?' Het was de derde keer dat ze die nacht hadden gevreeën, maar hij kon nooit van haar afblijven. En ze liep altijd zonder kleren rond, haar verleidelijke sensationele figuur maakte hem helemaal gek.

'Ik ben dol op je,' fluisterde hij in haar haren toen ze naderhand naast elkaar op de bank lagen. Hij had haar die avond haar cadeau al gegeven. Het was een gouden ketting met een amethist. Hij wist dat ze die mooi zou vinden omdat het haar geboortesteen was. Ze had hem een trui en een das gegeven, een fles Franse champagne en een speciaal kussen voor zijn rug voor zijn lange ritten op de snelweg. Hij was blij met zijn cadeaus, hoewel niet zoals zij met die van haar. Hij had ook een zwartleren rokje voor haar gekocht en een heel sexy zwart truitje.

'Wat dacht je van een beetje van jouw champagne?' Barbie leunde op een elleboog en keek moe maar tevreden op hem neer.

'Nee.' Hij trok haar naast zich. 'Die bewaar ik.'

'Waarvoor?' Ze was teleurgesteld. Ze was dol op champagne, daarom had ze het gekocht.

'Ik bewaar het voor een bijzondere gebeurtenis.'

'Zoals wat? Ik zou zo zeggen dat de manier waarop jij je vanavond hebt gedragen tamelijk bijzonder was.'

Hij lachte en schudde weer zijn hoofd. 'Niks ervan. Ik bedoel echt bijzonder. Als jij bijvoorbeeld de 'Academy Award' krijgt, of minstens een rol in een film van Steven Spielberg... of je eigen serie... of onze tiende trouwdag... of - hij genoot van het laatste - 'wanneer we een baby krijgen.'

Ze kwam met een geïrriteerde blik overeind. 'Nou, ik ben blij dat ik niet vol spanning op die gebeurtenissen hoef te wachten. Het ziet er niet naar uit dat je het dan ooit zult drinken.'

'Nou en of.'

'O, ja? Wanneer? Ik hoop niet dat je het voor de baby bewaart.' Het maakte haar nijdig wanneer hij dat naar voren bracht. Ze wilde niet onder druk gezet worden.

'Waarom niet, Barb?' Hij wilde zo graag een baby. Hij wilde zo graag dat ze een gezin zouden vormen, en begreep haar gewoon niet. 'Omdat ik het niet wil. Geloof me, ik ben opgegroeid met kinderen om me heen en het zijn lammelingen. Ik merk wel dat jij er nooit een hebt gezien.' Ze was nu veel meer open tegen hem dan voor hun huwelijk.

'Ik heb wel kinderen meegemaakt. Ik ben er zelf eentje geweest.' Hij probeerde haar te plagen, maar ze vond het niet leuk. Ze vond baby's niet leuk.

'Bovendien kunnen we misschien geen kinderen krijgen,' zei ze en hoopte hem daarmee bang te maken of tenminste voorlopig enigszins af te schrikken.

'Waarom niet?' Hij keek geschrokken. Dat hoorde hij nu voor het eerst. Dat had ze nooit eerder gezegd, niet zo botweg in ieder geval. 'Is er iets aan de hand? Waarom heb je me dat niet verteld?'

'Ik weet niet of er iets aan de hand is, maar ik ben nooit eerder zo slordig met voorbehoedmiddelen geweest als met jou. Je grijpt me altijd onverwacht en geeft me niet de kans ergens voor te zorgen... en zelfs na anderhalf jaar ben ik nog steeds niet zwanger.' Hij wilde haar vragen of ze weleens van een ander in verwachting was geraakt, maar hij wist niet hoe hij dat moest doen, dus hield hij zijn mond.

'Dat zegt niets. We doen het vermoedelijk niet op het juiste tijdstip. Je kunt dat soort dingen niet per ongeluk doen en verwachten dat je zwanger raakt, weet je.' Maar dat was wel eerder gebeurd, drie keer voor ze uit Salt Lake City vertrok en twee keer in Vegas. Ze had nooit veel geluk gehad. Alleen met Charlie, en het had haar meer dan eens bevreemd. Het lag aan hun combinatie of aan hem, en haar eigen voorgeschiedenis kennende, vermoedde ze het laatste. Maar dat stoorde haar helemaal niet. Ze was opgetogen. Toen ze naar hem keek besefte ze dat ze niets had moeten zeggen, tenminste niet op kerstavond. Hij keek erg bezorgd.

'Heb je ooit iemand zwanger gemaakt?' vroeg ze terwijl ze een glas wijn voor hen allebei inschonk en hem het zijne voorhield. Ze was nog naakt en die aanblik alleen al bezorgde hem een erectie. Zijn reacties waren beslist wel gezond.

'Niet dat ik weet,' zei hij nadenkend en nam een slokje wijn terwijl hij naar haar keek.

'Dat zegt niets,' zei ze vriendelijk. Het speet haar dat ze het naar voren had gebracht. Het leek onaardig hem dit op Kerstmis te vertellen. 'Meisjes zeggen het niet altijd.'

'O, nee?' Hij nam nog een glas wijn en nog één en na het derde glas werd hij weer amoureus, maar toen had hij te veel gedronken. Barbara bracht hem naar bed en kroop naast hem. 'Ik hou van je,' zei hij tegen haar terwijl hij haar dicht tegen zich aan hield en haar grote borsten tegen zijn borst aan voelde, precies zoals hij het lekker vond. Ze was zo sensueel en zo geweldig en gewillig. Ze was het volmaakte meisje en hij wist dat hij van haar hield.

'Ik hou ook van jou.' Ze streek zijn haar glad als bij een kind toen hij in slaap viel en ze hield hem tegen zich aan terwijl ze zich afvroeg waarom hij het zo belangrijk vond om een baby te hebben. Ze wist van het weeshuis en ze had ook haar eigen moeilijkheden gehad, maar het laatste dat ze ooit wilde was weer een gezin of de ellende van een baby. 'Slaap lekker,' fluisterde ze toen ze hem kuste, maar hij was diep in slaap en droomde van kerstochtend.

4

In mei nodigde Pilar Nancy uit voor de lunch. Brad was gaan golfen en Nancy's man was een paar dagen weg. Het was leuk voor de twee vrouwen om voor de verandering eens samen te zijn.

Pilar maakte de lunch terwijl haar stiefdochter in de zon op het terras zat. Ze was inmiddels hoogzwanger, en zou over vier weken uitgeteld zijn. In Pilars ogen zag ze er gigantisch uit. Toen Pilar met een blad terugkwam, deed Nancy één oog open. En ondanks haar afmetingen sprong ze overeind om haar stiefmoeder te helpen. Nancy had een witte zwangerschapsshort aan met een reusachtige roze overhemdblouse eroverheen, en ze had tot een week geleden nog met haar man getennist.

'Sorry, Pilar... zal ik even helpen...' Ze pakte het blad van haar aan en hielp het op de glazen tafel neer te zetten. Pilar had een grote, groene salade gemaakt met wat pasta. 'Lekker, dat ziet er prima uit.' Haar eetlust was de afgelopen acht maanden enorm geweest, maar ze was niet uitzonderlijk aangekomen en zag er nog steeds erg leuk uit. Pilar had zelfs pas nog tegen Brad gezegd dat ze er tijdens haar zwangerschap leuker uitzag. Haar gezicht was zachter en minder hoekig en er lag een vredige uitdrukking in haar ogen. Ze straalde iets uit dat Pilar boeiend vond. Ze had het eerder bij andere vrouwen gezien, maar ze had er geen idee van hoe het aanvoelde. Ze vond het plotseling intrigerend om naar Nancy te kijken. Het joeg haar ook angst aan. Maar afgezien daarvan was Pilar bang voor haar eigen gevoelens. Ze leek plotseling zo anders. En alles aan Nancy boeide haar. Ze was vriendelijker, minder sarcastisch, 'milder', zoals haar man zei. Ze was in zekere zin de afgelopen acht maanden volwassen geworden en leek minder op een verwend kind.

De twee vrouwen begonnen aan de lunch, en Pilar keek glimlachend naar Nancy. Ze zag eruit alsof ze een enorme strandbal onder haar roze overhemdblouse had verstopt. Ze kon er nauwelijks overheen reiken als ze iets van de tafel wilde pakken.

'Hoe voelt dat allemaal?' vroeg Pilar met een verwonderde blik. Dit alles was haar volkomen vreemd. Ze had wel eerder zwangere vriendinnen gehad, maar niemand die haar zo na stond, en ze had er nooit veel aandacht aan geschonken. Haar meeste vriendinnen waren van de generatie die liever carrière maakte dan baby's kreeg. En zij die hadden toegegeven aan de roep van de natuur, hadden dit pas laat in hun leven gedaan en waren tegen die tijd al uit Pilars directe vriendenkring verdwenen. 'Voelt het vreemd aan of prettig?' vroeg ze toen ze hun salade aten, en Pilar keek Nancy nauwlettend aan alsof ze daar het geheim van het leven zocht.

'Ik weet het niet.' Nancy glimlachte. 'Soms vreemd, geloof ik. Je went eraan. Ik vergeet het eigenlijk. Soms lijkt het alsof het altijd al zo is geweest. Ik heb mijn schoenveters al in geen weken zelf kunnen dichtstrikken. Dat moet Tommy voor me doen. Maar ik denk dat de wetenschap dat er daarbinnen een heel mens zit die eruit zal komen en de komende twintig jaar bij ons zal doorbrengen nog het vreemdste is. Hij is van ons afhankelijk en verwacht de rest van zijn of haar leven dingen van ons. Ik kan me zelfs bij benadering niet voorstellen hoe dat zal zijn.'

'Ik ook niet,' zei Pilar peinzend, maar ze wist het in zekere zin wel, omdat Nancy en Todd de afgelopen veertien jaar iets van haar hadden verwacht. Maar voor haar was er altijd een keuze geweest. Ze waren niet van haar, en als zij en Brad vroeger ooit uit elkaar waren gegaan, had ze ze nooit meer hoeven te zien, hoewel ze dat beslist wel had gewild. Maar het was voor haar geen plicht, ze waren niet van haarzelf Deze baby zou voor altijd van Nancy zijn. Hij zou deel van haar en Tom uitmaken en een eigen persoonlijkheid vormen. Hij zou de rest van hun leven een belangrijk mens voor ze zijn. Die gedachte alleen al had Pilar altijd angst aangejaagd, en nu vond ze het plotseling heel ontroerend.

'Ik denk dat het heerlijk is. Het is een heel nieuw leven, een heel nieuwe wereld, een verhouding met iemand die een deel van jou is, die talloze dingen met je gemeen heeft, of helemaal niets. Dat is toch boeiend?' Ze werd er volkomen door gefascineerd, hoewel ze moest toegeven dat het haar nog steeds een ontzagwekkende verantwoordelijkheid leek, en dat ze niet door het hele proces van een geboorte heen zou willen om dat punt te bereiken. Dat onderdeel had haar nooit aangetrokken, en als ze naar de buikomvang van haar stiefdochter keek, benijdde ze haar haar directe toekomst niet. Pilar had ooit een film van een geboorte gezien, en het enige dat ze toen dacht, was dat ze blij was dat ze zoiets nooit zou hoeven doormaken. Ze wist heel zeker dat ze nooit een baby zou krijgen.

'Het is grappig,' zei Nancy, terwijl ze achteroverleunde en over de Grote Oceaan uitkeek, 'ik denk meestal niet aan de verhouding die we zullen hebben, of hoeveel de baby op ons zal lijken. Ik denk er alleen maar aan hoe lief de baby zal zijn, hoe klein en afhankelijk... en Tommy vindt het heel spannend.' Zij ook, het was het spannendste dat ze ooit had meegemaakt. Ze was zenuwachtig voor de geboorte, maar ze kon zich alleen maar op de baby concentreren. Toen keek ze haar stiefmoeder aan en vroeg haar iets dat ze zich altijd had afgevraagd en nooit had durven zeggen. 'Hoe komt het dat jij en papa... ik bedoel... waarom hebben jullie geen kinderen gekregen?' Zodra ze de woorden had gezegd, had ze ze wel weer terug willen nemen. Stel dat Pilar geen kinderen kon krijgen?

Maar Pilar haalde alleen glimlachend haar schouders op. 'Ik heb het nooit gewild. Ik heb nogal een vreemde jeugd gehad, en dat heb ik een ander nooit willen aandoen. En we hadden jou en Todd. Toen ik jong was, wilde ik nooit kinderen. Ik denk dat er gewoon iets ontbrak aan mijn psychische samenstelling. Ik zag meisjes die ik kende direct na school trouwen en gebonden zijn aan een paar kinderen, huizen en levens waar ze een hekel aan hadden. Het leek mij dat ze gevangen zaten. Ze deden nooit iets. Ik heb het altijd een soort keuze gevonden, en de dingen die ik van het leven wilde, hadden niets met kinderen te maken. Nadat ik ben gaan studeren, heb ik er nooit meer over gedacht. Ik volgde mijn carrière en toen heb ik jouw vader leren kennen en ik heb nooit meer omgekeken. De vrouwen die twintig jaar geleden hun kinderen kregen, zitten nu thuis, hun grote kinderen zijn het huis uit en ze vragen zich af wat er met hun leven is gebeurd. Ik ben blij dat mij dat niet is overkomen. Ik zou iedere minuut van zo'n leven hebben gehaat, mezelf hebben gehaat en de man die me ertoe had veroordeeld.'

'Maar zo hoeft het niet te zijn,' zei Nancy vriendelijk. Ze was de afgelopen maanden rijper geworden en had een bredere kijk op de dingen. Haar wereld was net zoals haar buik langzaam gegroeid. 'Ik heb vriendinnen die het allebei doen, die hebben een carrière en kinderen. Ik ken er trouwens veel, sommigen zijn arts, advocate, psychologe, auteurs. Het hóeft geen keuze te zijn, als je dat niet wilt.'

'Jouw generatie is daar beter in dan de mijne. Bij ons was het grotendeels een keuze. Je kreeg de goede baan, de grote doorbraak en kroop naar de top, of je trok naar de voorstad en kreeg kinderen. Daar kwam het meestal op neer. Tegenwoordig schijnen de mensen alles samen te kunnen doen, maar dat heeft veel te maken met de hulpvaardigheid van je man, hoe soepel die is en hoe graag mensen het allemaal willen. Je moet veel opgeven als je een gezin en een carrière wilt hebben. Misschien is het wel zo goed dat ik die keuzes nooit heb hoeven te maken. Ik denk dat je vader er wel goed in was geweest als we kinderen hadden gekregen. Hij was geweldig met jullie allebei. Maar ik denk dat ik gewoon nooit de drang ertoe heb gehad. Ik heb nooit het verlangen gekend dat sommige vrouwen krijgen. Die niet-aflatende hunkering naar kinderen. Ik heb er vrouwen over horen praten alsof het een ziekte betrof, maar ik heb dat goddank nooit gevoeld.' Maar terwijl ze die woorden sprak, voelde ze een vreemde steek. Het leek op een opkomende kiespijn. 'Heb je geen spijt, Pilar? Denk je niet dat je het op een dag zult missen, dat je terugkijkt en wenst dat je ze wel had gekregen? Het is nog niet te laat, hoor - ik ken twee vrouwen die pas een baby hebben gekregen en die zijn ouder dan jij.'

'O, ja, wie dan? Sarah staat in de Bijbel, en wie is de ander?' Ze lachte, maar Nancy hield vol dat ze niet te oud was. Iets vertelde Pilar echter dat daarvan wel degelijk sprake was. Het was voor haar te laat. Ze had haar keuze lang geleden gemaakt en ze had geen spijt. Ze moest toegeven dat ze er de laatste tijd een paar keer over had gedacht, vooral sinds Nancy in verwachting was, maar ze vermoedde dat dit hoofdzakelijk de zenuwen voor de oude dag waren, de biologische klok die de laatste ogenblikken wegtikte. Ze was niet van plan zich daardoor uit het veld te laten slaan, ongeacht hoe roerend het er allemaal uitzag of hoe lief Nancy's buik ook leek. Ze werd gewoon zwak op haar oude dag en dat hoefde nog niet te betekenen dat ze een baby wilde hebben. Dit hield ze zich voor terwijl ze de tafel afruimde.

'Nee, ik denk niet dat ik later spijt zal krijgen. Natuurlijk zou het leuk zijn om dan een kind te hebben, om iemand te hebben om mee te praten en van te houden, en die van mij houdt wanneer ik over dertig jaar in mijn schommelstoel op de veranda zit, maar ik heb jou, en ik denk dat dat prima is. Ik heb geen spijt van mijn leven. Ik heb precies gedaan wat ik wilde, op de manier zoals ik het van plan was en precies wanneer ik het wilde. Meer kun je van het leven niet vragen.' Of wel...? Plotseling waren er van die vage twijfels. Ze was altijd zo zeker van zichzelf geweest, zo overtuigd van wat goed voor haar was, en ze was nog steeds zeker... toch?

'Ik zie jou over dertig jaar nog niet in een schommelstoel zitten. Ik zie dat mijn vader dan niet eens doen.' Hij zou dan tweeënnegentig zijn. 'Misschien moet je er nog eens over denken.' Ze vond haar toekomstige baby zoiets geweldigs dat iedereen het moest proberen.

'Ik ben nu te oud om daarover te denken,' zei Pilar vastbesloten alsof ze probeerde zichzelf te overtuigen. 'Ik ben drieënveertig. Ik ben beter geschikt als grootmoeder wanneer jouw baby komt.' Maar die woorden gaven haar toch een triest gevoel en daar schrok ze van. Plotseling had ze het middelste gedeelte overgeslagen. Ze was jong geweest en nu was ze oud. Ze had nooit eigen kinderen gehad en nu zou ze grootmoeder worden. Het leek of ze iets belangrijks was misgelopen.

'Ik weet niet waarom je denkt dat je te oud bent. Drieënveertig is tegenwoordig niet meer oud. Er zijn genoeg vrouwen die op jouw leeftijd baby's krijgen,' hield Nancy vol.

'Dat is zo, maar er zijn ook genoeg vrouwen die het niet doen. Ik denk dat ik me daar maar bij aansluit. Daar voel ik me in ieder geval meer bij thuis.' Ze liep naar binnen om koffie te maken voor zichzelf. Niet voor Nancy. Ze praatten nog een tijdje die middag en toen vertrok Nancy. Ze moest nog een paar boodschappen doen en ze zou die avond bij vrienden eten. Ze leek echt van haar zwangerschap te genieten, en Pilar had haar geboeid bekeken toen ze met elkaar praatten. Ze bleef over haar buik wrijven alsof ze er tegen sprak en Pilar had de roze overhemdblouse een paar keer omhoog zien springen als de baby bewoog of schopte, en Nancy lachte. Ze zei dat het een erg beweeglijke baby was.

Maar nadat Nancy was vertrokken, liep Pilar doelloos rond door het huis. Ze deed de afwas, ging een tijdje aan haar bureau zitten en staarde uit het raam. Ze had een paar dossiers van kantoor mee naar huis genomen, maar ze kon zich er niet op concentreren. Ze kon alleen maar denken aan de dingen die zij en Nancy die middag hadden gezegd... de vragen die haar stiefdochter haar had gesteld... zou ze het op een dag jammer vinden...? zou ze er als ze oud was spijt van hebben...? en stel dat Bradford overleed, God verhoede, maar stel, en ze had niets van hem behalve de herinneringen en de kinderen van een andere vrouw? Maar dat was belachelijk, je kreeg geen kinderen om iemand vast te kunnen houden, om iets van hem te hebben wanneer hij doodging. Maar waarom kregen mensen dan kinderen? En waarom had zij ze nooit eerder willen hebben terwijl het nu langzamerhand een knagende vraag begon te worden? En waarom nu? Waarom, na al die jaren? Was het alleen maar jaloezie op Nancy, een verlangen om jong te zijn, een of ander idioot idee dat in haar opkwam vlak voor de menopauze? Was dit het begin van het einde, of het begin van het begin? Was het eigenlijk wel iets? Ze kon nergens antwoord op vinden.

Nadat Pilar een lange strijd had gevoerd, legde ze haar juridische stukken weg en belde Marina op. Ze voelde zich dwaas terwijl ze het nummer draaide, maar ze wist dat ze met iemand moest praten. De lunch met Nancy had haar rusteloos gemaakt.

'Hallo?' Marina klonk formeel en Pilar glimlachte toen ze haar hoorde.

'Ik ben het maar. Waar zat je? Het duurde eeuwen voor je opnam.' Ze was even bang geweest dat Marina niet thuis was, en het was een opluchting toen ze haar stem aan de andere kant van de lijn hoorde.

'Sorry, ik was in de tuin bezig de rozen te snoeien.'

'Kan ik je overhalen om een strandwandeling te gaan maken?'

Marina aarzelde heel even. Eigenlijk genoot ze van het tuinieren, maar ze wist ook dat Pilar haar nooit vroeg om een strandwandeling te gaan maken, tenzij ze grote problemen had.

'Is er iets aan de hand?'

'Nee, eigenlijk niet. Ik weet het niet. Ik geloof dat ik mijn maatstaven aan het verleggen ben. Het is allemaal hetzelfde oude gedoe, maar ik ben ze aan het veranderen.' Het was een vreemde verklaring voor haar gevoelens, maar Pilar had de juiste woorden nog niet gevonden.

'Zolang er nog plaats voor mij is in je bestaan, is het goed.' Marina glimlachte en legde haar tuinhandschoenen op de keukentafel. 'Zal ik je komen ophalen?'

'Dat zou heel fijn zijn,' Pilar zuchtte. Marina stond altijd voor haar klaar, had altijd tijd en was warm en vriendelijk. Haar broers en zusters belden haar nog steeds midden in de nacht op met hun problemen, en het was duidelijk waarom. Ze was zo intelligent en verstandig en zo ongelooflijk lief. Ze gaf Pilar alles wat haar ouders haar nooit hadden gegeven, zelfs al betekende het soms alleen maar luisteren, of het nemen van een moeilijke beslissing. Meestal praatte Pilar met Brad, maar af en roe gebeurde er iets dat alleen een andere vrouw kon begrijpen, hoewel ze ervan overtuigd was dat Marina haar dit keer voor gek zou verklaren.

Ze was er binnen een halfuur en ze reden langzaam naar de oceaan terwijl Marina af en toe naar haar keek. Pilar zag er gezond uit, maar ze had blijkbaar iets op haar hart.

'Nou, wat is er aan de hand?' vroeg ze toen ze de auto uiteindelijk parkeerde. 'Gaat het over zaken, plezier... of het gebrek daaraan?' Pilar schudde glimlachend haar hoofd toen ze uit de auto stapten. 'Heb je ruzie met Brad gehad?'

'Nee, dat is het niet,' zei Pilar snel. Eigenlijk ging het beter dan ooit tussen hen. Trouwen was het beste dat ze hadden kunnen doen, en ze wenste innig dat ze het eerder hadden gedaan. 'Eigenlijk,' ze haalde diep adem terwijl ze over het zand liepen, 'is het Nancy, grappig genoeg.'

'Weer? Na al die jaren?' Marina leek verbaasd te zijn. 'Ik dacht dat ze zich de afgelopen tien jaar wel had gedragen. Dat is vervelend om te horen.'

Maar Pilar schudde weer lachend haar hoofd. 'Nee, dat is het ook niet. Het gaat goed met haar. Over een paar weken krijgt ze haar baby, en dat is alles waar ze aan kan denken.'

'Het zou vermoedelijk ook het enige zijn waar jij aan kon denken als je een watermeloen op je buik had gebonden... de allesoverheersende vraag zou maar al te gemakkelijk worden: hoe kom ik eraf? Dat zou het bij mij tenminste wel zijn. Ik heb er een hekel aan als ik iets moet tillen dat zwaarder is dan tien kilo.'

'Och, schei toch uit.' Pilar lachte weer tegen haar. 'Doe toch niet zo gek, Mina.' Zo noemden haar neefjes en nichtjes haar al jaren, en Pilar noemde haar zo op bijzondere ogenblikken. 'Het gekke is dat ik niet eens zeker weet wat ik je wil vertellen... of waarom ik me zo voel... ik weet niet eens zeker wat ik voel, of het echt is of een illusie.'

'Lieve god, dat klinkt ernstig.' Marina zei het op enigszins plagende toon, maar ze keek Pilar ook in de ogen en wist dat ze grote zorgen had en van streek was. Maar ze besefte dat de jongere vrouw uiteindelijk zou vertellen wat ze te zeggen had. Marina had geen haast, ze kon haar de tijd geven om de woorden te zoeken die haar gevoelens weergaven.

Pilar keek haar onzeker aan terwijl ze probeerde haar verwarde emoties onder woorden te brengen. 'Ik weet niet eens waar ik moet beginnen... ik denk dat het vijf maanden geleden was... of misschien daarna... ik weet het niet. Ik weet gewoon niets... alleen dat ik me blijf afvragen of ik een vergissing heb gemaakt... misschien zelfs een grote vergissing...' Ze keek gekweld, en Marina leek na dit verhaal werkelijk verbaasd.

'Bedoel je het huwelijk met Brad?'

'Nee, natuurlijk niet.' Pilar schudde snel haar hoofd. 'Ik bedoel door zo zeker te weten dat ik nooit kinderen wilde hebben. Stel nou dat ik ongelijk had? Stel nou dat ik er op een dag spijt van krijg? Stel nou dat iedereen gelijk heeft en ik alleen maar neurotisch ben omdat mijn ouders zo beroerd tegen mij deden... Stel nou dat ik toch een fatsoenlijke moeder geweest zou zijn?' Ze keek ongerust toen ze zich naar Marina omdraaide. Marina wees naar een duin waar ze uit de wind gingen zitten, en de oudere vrouw sloeg een arm om haar schouder.

'Ik weet zeker dat je een heel goede moeder zou zijn als je dat had gewild. Maar als je ergens goed in bent of goed in zou kunnen zijn, betekent dat nog niet dat je het ook moet doen, tenzij je dat wilt. Ik weet zeker dat je ook een goede brandweerman zou zijn geweest, maar dat was niet nodig voor je carrière. Laat ik je wel vertellen dat ook al krijgen nog zoveel mensen kinderen, het is nog altijd geen verplichting, hoor. Je wordt er geen slecht mens van of afwijkend of gevaarlijk of raar, als je er de voorkeur aan geeft om ze niet te krijgen. Sommige mensen willen gewoon geen kinderen. Dat mag. Het is goed als je dat liever zo wilt.'

'Heb jij je nooit afgevraagd of je wel juist hebt gehandeld? Heb jij nooit spijt gehad dat je geen kinderen hebt gekregen?' Ze moest het weten, ze begaf zich nu op onbekend terrein, en Marina had deze periode al achter de rug.

'Jawel,' zei Marina eerlijk. 'Een paar keer. Telkens wanneer een van mijn broers of zusjes, neven of nichtjes een baby in mijn armen legt, voel ik dat diep in mijn hart en dan denk ik... stik, zo eentje wil ik ook hebben...! maar die gevoelens zijn bij mij altijd binnen een minuut of tien weer verdwenen. Ik heb twintig jaar snotneuzen mogen afvegen, luiers verwisseld, braaksel opgeruimd, vier of vijf wasmachines per dag gedraaid, ze van school gehaald, mee naar het park genomen, ze 's avonds ingestopt, en geholpen hun bed op te maken. Jezus, ik heb mijn middelbare school pas op mijn vijfentwintigste afgemaakt en kon pas op mijn dertigste aan mijn rechtenstudie beginnen. Maar ik heb het uiteindelijk gehaald en ik hou van ze allemaal, op één of twee na misschien, maar diep in mijn hart hou ik ook van hen... Ik heb een heerlijke tijd met ze gehad en ongelooflijk kostbare ogenblikken met ze beleefd. Maar ik wilde het niet nog eens. Ik wilde tijd voor mezelf, om te studeren, om te werken, voor vrienden, voor mannen. Als de ware langs was gekomen was ik ten slotte wel getrouwd. En de ware is een paar keer langs geweest, maar ik had altijd een goede reden om me op dat speciale ogenblik niet te binden. Ik denk dat ik tevreden ben met mijn vrijgezellenstaat. Ik was dol op mijn werk en ik was dol op de kinderen. Maar ik ben blij dat ik nooit eigen kinderen heb gehad. Natuurlijk zou het leuk zijn geweest om een dochter of zoon te hebben die er iets om geeft wat er met me gebeurt wanneer ik oud ben. Maar wat kan het schelen? Ik heb jou en tien broers en zusjes en hun kinderen.' Ze was volkomen eerlijk en Pilar was haar daar dankbaar voor.

'Stel nou dat het op een dag niet voldoende is? Stel nou dat het niet hetzelfde is?' Vrienden en broers en zusjes waren toch niet hetzelfde als je eigen kinderen?

'Dan heb ik me vergist. Maar voorlopig beklaag ik me niet.' Ze was vijfenzestig jaar en verkeerde in een prima gezondheid. Ze genoot van haar werk bij de rechtbank en had meer vrienden dan iemand anders die Pilar kende. En wanneer ze enigszins kon, vloog ze ergens naar toe om iemand op te zoeken, nichtjes, neefjes, zusters, vrienden. Ze was een tevreden, voldane vrouw. En dat gevoel had Pilar ook tot voor kort.

'En jij dan?' Marina keerde zich naar haar toe en vroeg zich af waarom ze zo verward leek en er zo ongelukkig uitzag. 'Wat zit je dwars, Pilar? Vanwaar al die vragen over kinderen? Ben je zwanger? Vraag je me mijn mening over abortus?'

'Nee,' Pilar schudde verdrietig haar hoofd. 'Ik geloof dat ik je vraag hoe jij staat tegenover het krijgen van kinderen. En nee, ik ben niet in verwachting.' Ze wist niet eens of ze dat wel wilde. Maar plotseling had ze voor het eerst in haar leven twijfels over het door haar gekozen pad.

'Ik denk dat het goed zou zijn, als dat is wat je wilt. Wat vindt Brad ervan?'

'Dat weet ik niet. Vermoedelijk vertelt hij me dat ik stapelgek ben, en misschien heeft hij wel gelijk. Ik was er altijd zo zeker van dat ik geen kinderen wilde hebben. Hoofdzakelijk omdat ik niet zoals mijn moeder wilde zijn.'

'Dat zou je nooit kunnen. Ik hoop dat je daar nu tenminste achter bent. Jullie zijn twee volkomen verschillende mensen.'

'Goddank wel.'

'Of misschien zou ik moeten zeggen dat een van jullie een mens is en de ander enigszins vreemd.' Ze had de situatie die Pilar haar gedurende de jaren had geschetst nooit kunnen begrijpen. Ze was het alleen volkomen met haar jonge vriendin eens dat haar ouders nooit kinderen hadden moeten krijgen. 'Is dat het enige wat je heeft tegengehouden? Je angst zo te zijn als zij?'

'Gedeeltelijk, maar niet helemaal. Ik vond het gewoon nooit nodig. Maar ik vond het ook nooit nodig om te trouwen, en nu heb ik spijt dat ik het niet eerder heb gedaan.'

'Dat soort spijt is tijdverspilling. Geniet er gewoon van en bederf het niet door om te kijken.'

'Dat doe ik niet. Maar ik weet niet wat er met me aan de hand is... ik heb het gevoel dat ik plotseling aan het veranderen ben.'

'Dat is niet zo erg. Het zou erger zijn als je geen enkele soepelheid vertoonde. Misschien is dit het beste wat je kan overkomen, Pilar. Misschien zou je een baby moeten krijgen.'

'Maar stel nou dat ik hem niet leuk vind? Stel nou dat ik alleen maar jaloers op Nancy ben of iets dergelijks onzinnigs? Stel nou dat mijn moeder gelijk had, en de baby drie hoofden heeft omdat ik al zo oud ben?' Er waren zoveel vragen dat zelfs Marina daar geen antwoord op had.

'Stel dat er menselijk leven op Venus is? Je kunt niet alles weten, Pilar. Je kunt alleen je hart en je verstand volgen en je best doen. En als jij denkt dat je nu een baby wilt hebben, denk er dan eens ernstig over na en maak je niet zo verdomd druk over het resultaat. Allemachtig, als iedereen zich zo druk maakte, zou geen mens ooit meer kinderen krijgen.'

'Maar jij dan? Als jij niet ongelukkig bent zonder kinderen te hebben gekregen, dan zou ik het misschien ook niet zijn.'

'Dat is belachelijk en dat weet je best. We zijn twee verschillende mensen. Onze levenservaringen vertonen geen enkele overeenkomst. Mijn leven is zestig jaar lang vol kinderen geweest. Jij hebt er geen, afgezien van de kinderen van Brad, en die waren al vrij groot toen jij op de proppen kwam. Bovendien ben je getrouwd, en dat ben ik nooit geweest. En daar heb ik volkomen vrede mee. Het geeft me de vrijheid op mijn eigen manier met allerlei mensen om te gaan, en dat vind ik heerlijk. Jij bent gelukkig getrouwd met Brad, en misschien zal het je ooit spijten dat je geen kinderen hebt gekregen.' Pilar bleef lang voor zich uit zitten staren naar het zand. Toen keek ze haar vriendin weer aan, getroost door haar woorden, maar ze had nog geen antwoord op haar vragen. 'Mina, wat zou jij doen als je mij was?'

'Ik zou me niet zo druk maken. Dat zou je bijzonder goed doen. En dan zou ik er thuis eens goed met Brad over praten, maar ik zou het niet te veel gaan herkauwen. Hij zal ook niet alle antwoorden weten. Niemand, zelfs jij niet. Je moet in zekere zin een paar risico's nemen in het leven. Je moet jezelf zoveel mogelijk beschermen, maar vroeg of laat moet je toch van de hoge duikplank af. En hopen dat je niet plat op je buik valt.'

'U weet het leuk te brengen, Edelachtbare.'

'Dank je.' De oudere vrouw grinnikte en keek toen weer op Pilar neer. 'Als ik jou was zou ik die baby krijgen, en laat iedereen barsten met die onzin over leeftijd. Ik geloof dat je dat eigenlijk wilt, maar je durft het zelf niet te zeggen.'

'Misschien heb je wel gelijk.' Dat had ze meestal. Maar Pilar had geen idee wat Brad zou zeggen als ze hem zou vertellen dat ze een baby wilde. Voor de eerste keer in haar leven voelde ze een leegte, een verlangen dat ze niet eerder had gekend en dat serieuze vormen begon aan te nemen.

Ze liepen langzaam terug naar de auto. Onderweg naar huis zeiden ze niet veel. Dat was een van de prettige dingen voor Pilar als ze bij Marina was. Ze had niet het gevoel dat ze erg haar best moest doen, en ze waardeerde de woorden van haar vriendin. Ze had alleen tijd nodig om erover na te denken.

'Doe het rustig aan, joh. Je komt er wel achter wat je wilt. Luister naar jezelf. Diep in je hart weet je wat je wilt. Het kan niet verkeerd zijn om dat gevoel te volgen.'

'Dank je wel.' Ze omhelsde Marina innig en zwaaide toen ze wegreed. Het was onvoorstelbaar zoals ze altijd voor haar klaarstond. Pilar liep langzaam glimlachend haar huis binnen.

Brad was thuis toen ze binnenkwam. Hij was bezig zijn golfsticks weg te zetten en zag er gebruind en ontspannen uit en tevreden dat hij haar zag.

'Waar ben je geweest? Ik dacht dat Nancy hier vandaag kwam?' Hij sloeg zijn arm om Pilar heen toen ze naar het terras liepen.

'Ze is ook geweest. Ze kwam lunchen. Ik heb nadat ze weg was een strandwandeling met Marina gemaakt.'

'O, o,' zei hij en keek zijn vrouw aan. Hij kende haar heel goed. 'Dat betekent problemen.'

'Wat bedoel je daarmee?' Ze lachte en hij trok haar op zijn schoot. Voor het eerst sinds uren voelde ze zich heel tevreden. Ze was dol op hem en het was duidelijk dat hij haar aanbad.

'Jij maakt nooit strandwandelingen tenzij je iets ernstigs dwars zit. De laatste keer dat je het deed, probeerde je te beslissen of je wel of niet een nieuwe compagnon zou aannemen, daarvoor was het of je je al dan niet zou terugtrekken van een zaak waarin je dacht dat er sprake van fraude was en daarvoor geloof ik, probeerde je te beslissen of je wel of niet met mij zou trouwen. Dat was een goede wandeling.' Ze lachte, maar ze kon hem geen ongelijk geven. Hij sloeg de spijker iedere keer op de kop. 'Dus waar ging de wandeling van vandaag over? Problemen met Nancy?' Het zou hem verbazen, want dat lag allemaal al jaren achter ze en de twee vrouwen konden het nu goed vinden samen. 'Of is er iets op kantoor?' Ze had net een belangrijke zaak gewonnen in een civiele procedure in L.A. Hij was trots op haar, maar hij wist ook hoeveel stress haar baan veroorzaakte en hoeveel moeilijke beslissingen ze dagelijks moest nemen. Hij hielp haar graag als hij kon, maar soms kon hij niets doen. Ze moest haar eigen beslissingen nemen.

'Nee, daar gaat het niet over, alles is in orde. En Nancy was heel lief vandaag.' Heel lief en pijnlijk. Ze had een deel van Pilars hart geraakt dat Pilar zelf niet had gekend. Ze had het een paar keer vermoed in het afgelopen jaar, maar ze had zichzelf verteld dat het gewoon iets onbelangrijks was. Nu was ze daar niet zo zeker meer van en ze wist niet wat ze tegen Brad moest zeggen. Hij zou denken dat ze gek was. Maar Marina had gelijk. Ze moest het hem vertellen. 'Ik weet het niet... het is vrouwengedoe. Ik wilde wat uitpuzzelen, dus ben ik met Marina naar het strand gegaan en zoals gewoonlijk was ze heel verstandig.'

'Wat zei ze?' vroeg hij vriendelijk. Hij wilde haar nog steeds helpen. Hij had veel ontzag voor hun vriendin, maar Pilar was zijn vrouw en hij wilde haar steunen.

'Het is zo dom,' zei ze vaag.

En toen Brad haar aankeek, zag hij tranen in haar ogen staan en dat verbaasde hem. Hij zag haar zelden huilen. Ze verloor niet vaak haar zelfbeheersing, maar hij begreep plotseling dat dit haar diep raakte.

'Dat ziet er ernstig uit voor een zaterdagmiddag. Zal ik ook met je naar het strand gaan?' Hij meende het bijna.

'Misschien.' Ze glimlachte en veegde een traan uit haar ooghoek terwijl hij haar dichter tegen zich aan trok.

'Wat zit je dwars, lieverd? Vertel het me toch.' Hij wist dat het belangrijk moest zijn als ze Marina had gebeld.

'Je gelooft het niet als ik het zeg. Het klinkt zo dom.'

'Probeer het. Ik hoor dagelijks veel gekke dingen, daar ben ik aan gewend en ik heb brede schouders.'

Ze nestelde zich dichter tegen hem aan, haar lange benen over die van hem gestrekt en haar gezicht tegen het zijne toen ze zachtjes zei: 'Ik weet het niet... ik geloof dat het zien van Nancy vandaag een zenuw heeft geraakt waarvan ik nooit heb beseft dat ik hem had... ik heb er het afgelopen jaar een paar keer over gedacht... ik heb er vroeger eigenlijk nooit over gedacht, of iets om gegeven of zelfs maar vermoed dat ik het wilde. Maar Nancy vroeg me of ik er nooit spijt van dacht te krijgen dat ik geen kinderen had.' Pilar begon te huilen toen ze het zei, en haar man keek haar verbaasd aan.

Ze had hem verrast en hij kon zijn oren niet geloven. 'Ik wist altijd zo zeker dat ik geen kinderen wilde hebben. Maar ik ben er nu niet meer zo zeker van. Op elk ongewenst moment moet ik eraan denken. Stel dat ze gelijk heeft en dat ik er op een dag spijt van krijg? Stel dat het de nagel aan mijn doodskist wordt op mijn oude dag? Stel dat...' Ze kon het nauwelijks over haar lippen krijgen, maar ze wist dat ze het nu moest zeggen... 'stel dat jou iets overkomt en... ik nooit een kind van je heb gehad?' Ze huilde terwijl ze de woorden sprak en hij kon alleen maar zijn hoofd schudden. Hij was perplex. Hij had alles verwacht, maar dit niet. Pilar was de laatste mens op aarde van wie hij had verwacht dat ze een baby zou willen. 'Meen je dat? Maak je je daar werkelijk zorgen om?' Hij kon het niet geloven.

'Ik denk van wel. Dat is het moeilijke. Stel nou dat ik plotseling kinderen wil?' Ze keek paniekerig, en hij dwong zichzelf om niet te glimlachen.

'Dan moet je misschien 06-11 bellen om mij weer bij mijn positieven te brengen. Pilar, meen je dit? Peins je er nú over om een kind te krijgen?' Na al die jaren? Hij had daar de afgelopen twintig jaar al niet meer aan gedacht en zij was altijd zo duidelijk geweest over wat ze wilde.

'Denk je dat ik te oud ben?' vroeg ze mistroostig, maar hij lachte.

'Nee. Maar ik wel. Ik ben tweeënzestig, over een paar weken word ik grootvader. Moet je kijken hoe belachelijk dat voor mij is.' Hij stond versteld van het idee.

'Nee. Veel mannen van jouw leeftijd stichten tegenwoordig een tweede gezin, sommigen zijn veel ouder dan jij.'

'Ik word iedere minuut ouder,' zei hij, maar toen hij naar haar keek, zag hij dat ze met een of andere grote crisis worstelde. 'Pilar, hoe lang denk je hier al over?'

'Ik weet het niet,' zei ze eerlijk. 'Ik geloof dat het voor het eerst in me opkwam nadat we waren getrouwd. Ik dacht dat het een of andere afwijking was, en toen kwamen die mensen naar me toe over dat kind van die draagmoeder. Ik bleef maar denken hoe vreemd dar was, hoe wanhopig ze waren om een kind te krijgen dat ze niet eens kenden, maar het raarste was dat ik het ergens begreep. Ik weet het niet, misschien word ik gewoon oud en een beetje vreemd. Toen Nancy zwanger raakte, werd ik geloof ik wakker geschud. Ze leek altijd nog zo'n kind en nu is ze zo tevreden en onafhankelijk. Alsof ze eindelijk het werkelijke doel in haar leven heeft gevonden. En stel nou dat ik het al die jaren bij het verkeerde eind heb gehad? Stel dat het niet voldoende is om een goed advocate, een fatsoenlijk mens, een goede vrouw en stiefmoeder te zijn? Stel dat het er allemaal om gaat om zelf kinderen te hebben?'

'Och hemeltje.' Hij zuchtte lang en diep. Ze had het zwaar te pakken, en hij kon niet zeggen dat ze het bij het verkeerde eind had. Maar ze waren wel aan de late kant om kinderen te krijgen. 'Ik zou willen dat je dit alles een beetje eerder overdacht had.'

Toen keek ze hem ernstig aan en haar ogen weerspiegelden haar gevoelens toen ze de vraag stelde: 'Als ik tot de ontdekking kom dat ik niet zonder een eigen kind kan leven, zou je dan samen met mij een kind willen hebben?' Het kostte haar onnoemelijk veel moeite om hem dat te vragen, maar ze moest het weten. Ze moest weten hoe hij erover dacht, of het zelfs maar te overwegen was. Als hij nee zei, wist ze dat ze ermee zou moeten leren leven. Ze hield meer van hem dan van welk kind dan ook, maar ze dacht steeds vaker dat ze graag een kind van hem zou willen hebben.

'Ik weet het niet,' zei hij eerlijk. 'Ik heb daar al heel lang niet meer bij stilgestaan. Ik zou erover moeten nadenken.' Ze glimlachte tegen hem, opgelucht dat hij geen nee had gezegd. Er was een kans, en ze moesten allebei goed nadenken over de verantwoordelijkheid, de last en de veranderingen die het in hun leven teweeg zou brengen. Maar Pilar neigde steeds meer tot het idee dat het de moeite waard zou zijn.

'Dan kun je maar beter snel gaan denken.' Ze grinnikte en hij hield haar met een treurige blik vast.

'Waarom?'

'Ik word iedere minuut ouder.'

'Och... monster!' zei hij en kuste haar vol op de lippen. Zijn kus werd verlangend, met grote tederheid, en ze raakten allebei opgewonden terwijl ze op hun zonnige terras zaten. 'Ik wist dat er iets vreselijks zou gebeuren als ik je dwong om met me te trouwen,' gromde hij tegen haar, en ze lachte tegen hem. 'Had ik dit allemaal dertien jaar geleden maar geweten. Dan had ik je gedwongen om met me te trouwen en had je minstens tien kinderen kunnen krijgen.'

'Eens kijken,' ze ging overeind zitten op zijn schoot en keek hem peinzend aan. 'Als we nu beginnen... ik ben drieënveertig... kunnen we nog tot een stuk of zes, zeven komen...'

'Laat maar... het mag een wonder heten als ik er eentje overleef... maar je moet goed begrijpen dat ik het er nog niet mee eens ben, ik wil erover nadenken.'

Toen ze opstond deed ze of ze tevreden gesteld was en ze pakte hem bij de hand. 'Ik weet iets dat je kunt doen terwijl je erover nadenkt, Brad... kom maar...' Hij lachte terwijl ze hem langzaam naar hun slaapkamer leidde. Hij was een gemakkelijke prooi voor haar, dat was hij altijd, net zoals zij voor hem. Ze voelde zich een stuk opgeluchter toen hij haar kuste en haar naar hun slaapkamer volgde.

5

Nadat de arts haar had onderzocht, kwam Diana overeind op de onderzoektafel. Ze was voor haar jaarlijkse controle en uitstrijkje naar de gynaecoloog gegaan.

'Alles ziet er goed uit,' zei hij met een vriendelijke glimlach. Het was een jonge man en haar zwager had hem twee jaar geleden aanbevolen omdat het onplezierig geweest zou zijn naar hem toe te moeten gaan. Maar Jack vond Arthur Jones een uitstekend arts.

'Klachten? Knobbels, bobbels, vreemde pijntjes, ongewone bloedingen?' vroeg hij na het onderzoek, maar Diana schudde met een ongelukkig gezicht haar hoofd. Ze was de vorige week weer ongesteld geworden, dus ze wist dat ze ook deze keer niet in verwachting was.

'Mijn enige klacht is dat we nu elf maanden bezig zijn om kinderen te krijgen en dat er tot nu toe niets gebeurt.'

'Misschien probeer je het te hard,' zei hij en herhaalde daarmee de woorden van haar zusters. Iedereen die ervan wist zei domme dingen zoals 'denk er niet aan', 'je probeert het te hard', 'vergeet het toch', 'hou op met je zorgen te maken', maar ze kenden de narigheid, het verdriet en de teleurstelling niet die het iedere maand veroorzaakte wanneer ze ontdekte dat ze er niet in geslaagd waren. Ze was achtentwintig, bijna een jaar getrouwd, had een man van wie ze hield, een baan waar ze plezier in had en nu wilde ze een kind.

'Een jaar is niet zo lang,' zei de arts geruststellend.

'Ik vind van wel,' zei ze met een verlangende glimlach.

'En je man? Maakt hij zich ook zorgen?' Misschien wist hij iets over het probleem dat Diana niet wist. Soms vertelden mannen hun partners niet graag dat ze er vroeger problemen mee hadden, of geslachtsziekte, en dat kon een oorzaak zijn.

'Hij zegt dat ik me geen zorgen moet maken, dat het vroeg of laat wel lukt.'

'Misschien heeft hij gelijk.' Dokter Jones glimlachte. 'Wat voor werk doet hij?' Hij vroeg zich af of er chemicaliën of giftige stoffen in het spel waren die hem onbedoeld parten speelden.

'Hij is advocaat bij een televisiemaatschappij.' Ze vertelde hem welke en de arts keek bewonderend.

'En jij werkt op de redactie van een tijdschrift, hè?' Ze knikte. 'Dat zijn wel banen met veel stress, dat zou een rol kunnen spelen. Maar je moet goed begrijpen dat elf maanden niet abnormaal lang is. De meeste vrouwen worden pas na een jaar zwanger, bij sommigen duurt het een beetje langer. Wat dacht je van een vakantie binnenkort? Misschien is dat precies wat je nodig hebt.'

Diana glimlachte. 'Volgende week gaan we naar Europa. We hebben het precies in de juiste tijd gepland. Misschien werkt dat,' zei ze hoopvol, en hij zag haar verlangende gezicht en besloot erop in te gaan.

'Ik weet iets. Als je niet zwanger bent wanneer je terugkomt, kunnen we wat nader op de zaken ingaan. Ik kan een paar onderzoeken doen of je naar een specialist verwijzen. Dat kun je zelf beslissen. Er is één arts die ik altijd graag aanbeveel. Hij is billijk en conservatief, maar ook erg intelligent en bijzonder grondig. Alexander Johnston, ik weet zeker dat je zwager hem kent. Hij is iets ouder dan wij, maar hij weet waar hij het over heeft en hij zal geen onnodige dingen gaan doen.'

'Dat zou ik graag willen,' zei Diana, die weer wat hoop kreeg. Misschien zou ze in Europa zwanger worden, maar zo nier, dan was er nog een kans. Er was iemand naar wie ze toe konden.

Ze bedankte de arts voor zijn bemoedigende woorden en ging weer naar haar werk. Die avond probeerde ze er met Andy over te praten. Ze noemde de naam van de specialist en vertelde hem dat ze Jack wilde vragen wat hij van hem dacht, maar tot haar verbazing snauwde Andy haar af Hij had een zware dag op kantoor achter de rug en werd overladen met werk. Hij werd ziek van haar gezeur over vrijen op bepaalde dagen en bepaalde tijden en vervolgens van haar hysterische buien wanneer ze ongesteld werd en ontdekte dat ze niet in verwachting was. Ze waren allebei jong en gezond en kwamen uit grote gezinnen. Hij wist zeker dat het uiteindelijk wel zou lukken, en dat ze meer dan genoeg kinderen zouden krijgen. Maar dat voortdurende gezanik en gehuil erover maakte de situatie er beslist niet beter op.

'Godallemachtig, Di, schei eens uit. We hebben verdomme geen specialist nodig, we hebben wat tijd nodig om te ontspannen. Zeur toch niet zo door!'

'Het spijt me...' De tranen sprongen haar in de ogen, en ze keek de andere kant op. Hij begreep niet hoeveel zorgen ze zich maakte, of hoe bang ze was dat er echt iets aan mankeerde. 'Ik dacht alleen... ik dacht dat de specialist zou kunnen helpen...' Ze liep huilend de kamer uit, en hij liep een paar minuten later achter haar aan.

'Kom nou, meisje... het spijt me. Ik ben alleen zo verdomd moe en gestresst. Ik heb de afgelopen weken een gigantische berg werk moeten verzetten. We krijgen wel een baby, maak je maar geen zorgen.' Maar haar aanhoudendheid irriteerde hem soms. Ze was zo vastbesloten om een kind te krijgen. Soms had hij het gevoel dat het haar enige doel in het leven was, of misschien wedijverde ze met haar zusjes.

'De arts dacht dat het misschien op vakantie...' Ze keek hem verontschuldigend aan, want ze wilde hem niet irriteren. Andy zuchtte en trok haar in zijn armen.

'De arts heeft gelijk. Vakantie is precies wat we nodig hebben. Beloof me nou dat je je hier een poosje niet druk over maakt. Ik durf te wedden dat hij ook heeft gezegd dat de situatie tot nu toe niet abnormaal is.'

Ze glimlachte verlegen tegen haar man en knikte. 'Ja.'

'Goed dan,' zei hij vastbesloten en kuste haar.

Toen ze die avond naar bed gingen, leek Diana wat rustiger dan anders. Misschien had iedereen gelijk. Misschien was het dwaas om zich zorgen te maken.

Ze boog zich voorover om Andy welterusten te kussen, maar hij was diep in slaap en snurkte zachtjes. Ze bleef een tijdje naar hem kijken en ging toen liggen. Het was vreemd dat het heftige verlangen naar een baby haar zo'n eenzaam gevoel gaf. Het leek wel of niemand begreep hoe hevig dat verlangen was, zelfs Andy niet.

De reis naar Europa verliep schitterend. Ze gingen naar Parijs en naar Zuid-Frankrijk en daarna vlogen ze naar Londen om Andy's broer op te zoeken. En voor zover Diana het kon bekijken, zou ze als het gelukt was in Hotel de Paris in Monte Carlo zwanger geworden zijn. De hemel was blauw, het hotel hemels, en Andy zei dat hij geen betere plek kon bedenken om een baby te maken.

Het was ook enig om Nick in Londen te zien, en de rest van de reis was gezellig en leuk en precies wat het jonge paar nodig had. Geen van beiden hadden ze beseft hoe gespannen en moe ze waren, tot ze de spanningen van L.A. achter zich hadden gelaten en weer ontdekten hoe geweldig het was om samen tijd door te brengen en te ontspannen. Ze gingen naar restaurants, musea en kerken, ze lagen op stranden en brachten zelfs met Nick en zijn vriendin een weekend vissend in Schotland door. Toen ze in juni in L.A. terugkwamen, voelden ze zich herboren.

Andy vertrok met een glimlach naar zijn eerste werkdag. Diana smokkelde en nam nog een dagje vrij om hun spullen uit te pakken, bij te komen van de reis en naar de kapper te gaan. Het was toch vrijdag, en ze dacht dat als ze het op de redactie zo lang zonder haar hadden gedaan, ze het ook wel tot maandagochtend konden uithouden. Ze verlangde niet naar het koortsachtige gejaag. Ze probeerde Andy over te halen ook thuis te blijven, maar hij vond dat hij weer aan de slag moest, hoewel hij het jammer vond. Maar ze keken allebei uit naar het weekend.

Andy ging zaterdagochtend met Bill Bennington tennissen, en het was prettig om ontspannen over de reis te praten. Ze hadden samen op ucla gestudeerd, en Andy had hem een baan bij de televisiemaatschappij bezorgd. Ze waren goede vrienden en soms was het prettig om met iemand zoals hij te praten. Bill was er ook op zijn trouwdag bij geweest.

'Hoe was het met Nick?' vroeg Bill toen ze ophielden en na het spelen iets kouds gingen drinken.

'Prima. Hij heeft een aardig meisje. We hebben een weekend samen met ze vissend in Schotland doorgebracht.' Bill had ook een jongere broer, van dezelfde leeftijd als de tweeling. Ze hadden veel gemeen. 'We vonden haar allebei werkelijk erg leuk.' Ze was een Engelse, erg aardig om te zien en gezellig, en Diana dacht dat Nick serieuzer over haar was dan hij tegenover zijn broer toegaf.

'Ik heb ook een aardig meisje,' zei Bill plotseling weifelend terwijl hij zijn glas neerzette.

'Probeer je me iets te vertellen, Bennington?' Andy keek hem vriendelijk en geïnteresseerd aan. 'Of is dit het gebruikelijke nieuws?' Hij had altijd knappe meisjes. Hij had een voorliefde voor mannequins en sterretjes. Hij was zelf ook een aantrekkelijke jongen. Maar meestal gaf hij de voorkeur aan meerdere meisjes in plaats van aan één serieuze verbinding.

'Ik weet het nog niet. Ze is wel erg leuk, hoor. Je moet maar eens kennis met haar maken.'

'Wat doet ze, of is dat bijzaak?' grinnikte Andy vermaakt om de jongensachtige opgewonden uitdrukking op het gezicht van zijn vriend.

'Je zult het niet geloven - ze is advocate bij een concurrerende televisiemaatschappij. Ze is net afgestudeerd. Het is echt een heel bijzonder meisje.'

'Aha.' Andy kon de verleiding niet weerstaan om hem te plagen, maar hij vond het leuk voor zijn vriend. Bill Bennington was een van zijn beste vrienden. 'Dat klinkt of het weleens menens kon worden.'

'Wie weet,' Bennington glimlachte raadselachtig en de twee mannen liepen over het parkeerterrein van de club waar ze hadden getennist. Als er niets tussenkwam, ontmoetten ze elkaar iedere zaterdag en één of twee avonden in de week als ze niet op kantoor werden opgehouden. Bill vond dat Andy er voor zijn vakantie erg gespannen had uitgezien. Hij was blij dat hij nu veel rustiger was. 'Hoe is het trouwens met mijn geliefde tijdschriftredactrice? Werkt ze zich nog steeds kapot?'

'Tot we vertrokken wel. Maar ze heeft gisteren een dagje vrijaf genomen en dat is een goed teken. Ik denk dat ze uitgerust en met een kalmere kijk op veel zaken is teruggekomen. Ze was nogal gespannen voor we vertrokken.'

'Jij ook. Je begon mij zelfs zenuwachtig te maken. Ik wist niet of er iets op het werk aan de hand was of dat je andere zorgen had, maar toen je vertrok zag je er niet bepaald tevreden uit.'

'Ik weet het niet.' Hij wist niet zeker hoeveel hij hem over Diana's zorgen in verband met haar zwangerschap zou vertellen. 'Ik denk dat ik gewoon moe was. Diana was vrij nerveus voor we weggingen en ik zal dat wel van haar hebben overgenomen.

'Er is toch niets ernstigs, hè?'

'Nee... eigenlijk niet... ze is vrij gespannen om een kind te krijgen, maar ik denk dat ze zich onnodig zorgen maakt.'

'Jullie zijn toch nog maar net een jaar getrouwd! Hoe lang is het ook weer?' Het scheen hem te verbazen dat ze al aan een kind dachten.

'We zijn vandaag een jaar getrouwd.' Andy glimlachte tegen hem. 'Nauwelijks te geloven, hè?'

'God, nee. Nou ja, begin niet te snel aan kinderen. Dan kunnen we niet meer tennissen, want dan moet je snel naar huis om Di te helpen luiers te verschonen.'

'Leuk idee... ik kan haar voorstellen er nog een jaartje mee te wachten.'

'Waarom doe je dat niet? En dan kunnen we over een paar jaar misschien samen schommels duwen.'

'Goed idee.' Andy keek zijn vriend grinnikend aan toen ze naast de zilverkleurige Porsche van Bill stonden. 'Het is allemaal moeilijk om je voor te stellen, hè? Ik zie mijn vader nog zo met de tweeling lopen, eentje op elke schouder. Op de een of andere manier ben ik er nog niet aan toe. Maar Diana wel. Het kan haar niet snel genoeg zijn.' Hij wilde niet toegeven dat ze er een jaar lang hard aan hadden gewerkt en dat er niets was gebeurd.

'Nou, ik zou maar niet te veel haast maken, jochie. Kinderen heb je voorgoed.'

'Dat zal ik aan Diana doorgeven.'

Hij zwaaide terwijl Bill wegreed, en vroeg zich af hoe lang het nieuwe vriendinnetje zou duren toen hij huiswaarts naar Diana reed. Ze was in een uitstekend humeur toen hij thuiskwam en hij zag dat ze in de tuin bezig was. Ze keek met een grijns op toen hij dichterbij kwam. Hij zag er knap en slank uit in zijn witte tennisshort en hij bukte zich om haar te kussen.

'Gefeliciteerd met je trouwdag, mevrouw Douglas.' Hij had een doosje van Tiffany in de zak van zijn witte short verborgen. Dat haalde hij nu te voorschijn en hij gaf het haar.

'Je verwent me.' Ze ging op haar hurken zitten en maakte het ingepakte blauwe doosje snel open. Er zat een prachtige gouden ring in met een saffiertje. Het was een mooie ring en het soort sieraad waarvan hij wist dat ze het voortdurend zou dragen. Ze keek hem verrukt aan terwijl ze hem kuste.

'Wat beeldig!'

'Gelukkig maar.' Hij keek tevreden. 'Ik geloof dat een eerste trouwdag iets van plastic, papier of klei is, iets dergelijks indrukwekkends in ieder geval... maar ik dacht dat je het niet erg zou vinden als ik vast een paar jaar vooruit zou lopen.'

'Ik zal het je voor deze keer vergeven... maar volgend jaar wil ik het echte, zoals aluminium of koper.' Ze glimlachte tegen hem, en zag er verbrand en ontspannen uit.

'Afgesproken!' Hij trok haar overeind en ze liepen naar binnen. Daar gaf ze hem zijn cadeau. Ze had een prachtige set leren koffers voor hem gekocht. Hij had die het hele jaar al bewonderd en was stomverbaasd toen hij hem uitpakte. Ze waren royaal tegenover elkaar, op vakanties en het hele jaar door. Hij kocht graag kleinigheden voor haar zonder aanwijsbare reden en kwam thuis met armen vol bloemen. En zij deed hetzelfde voor hem. Ze werden allebei goed betaald en konden het zich veroorloven elkaar een beetje te verwennen.

Andy had voor die avond een tafel gereserveerd bij l'Orangerie en dat was extravagant, maar hij wist dat het hen aan Europa zou doen denken. Ze hadden in uitstekende restaurants gegeten en waren naar schitterende plekjes geweest tijdens hun vakantie, en hij dacht dat het leuk zou zijn de bloemetjes voor hun trouwdag buiten te zetten.

Toen ze die avond uitgingen, had Diana een nieuwe jurk aan. Hij was van witte zijde en laag uitgesneden. Ze had hem in Londen gekocht en voor deze speciale gelegenheid bewaard.

'Ik dacht dat ik eigenlijk maar weer in het wit moest,' plaagde ze hem toen hij haar er die avond voor het eerst in zag.

'Ik hoop dat het niet betekent dat je denkt dat je nog maagd bent.'

'Niet bepaald.' Ze grinnikte.

Ze vertrokken vroeg om nog even bij Seamus' laatste expositie in de Adamson-Duvannes Galerie langs te gaan. Diana had haar zuster beloofd dat ze op weg naar hun dineetje langs zouden komen. Ze zagen er allebei gezond en verbrand uit toen ze in Andy's auto stapten. Hij boog zich voorover om haar te kussen.

'Je ziet er werkelijk fantastisch uit!' zei hij waarderend en opgetogen. Ze lachte.

'Jij ook.' Ze had nog steeds de uitstraling die ze tijdens de vakantie had gekregen, en zonder iets tegen haar te zeggen vroeg Andy zich af of ze misschien zwanger was.

Ze droeg haar nieuwe ring, en onderweg naar de galerie plaagde Andy haar dat ze weer op vakantie moesten zodat hij zijn nieuwe koffers kon gebruiken. Het was een fijne dag geweest en ze hadden die middag vrijend in bed doorgebracht voor ze zich kleedden voor het diner. Tot zover was het een volmaakte trouwdag geweest, en onderweg naar Adamson-Duvannes bracht Andy haar op de hoogte van Bills nieuwe vriendin.

'Een advocate?' Diana keek verbaasd en glimlachte toen ze aan hun vriend dacht. 'Nou, dat zal niet langer dan een minuut of tien duren.'

'Ik weet het niet.' Andy schudde zijn hoofd en dacht aan Bills woorden. 'Hij leek nogal weg van haar te zijn.'

'Dat is hij altijd tot de volgende langskomt. Hij heeft hetzelfde concentratievermogen als mijn neefje van drie.'

'Nou, nee, Di, wees eerlijk, Bill is een aardige vent.' Maar hij kon niet ontkennen dat er een zekere kern van waarheid in haar woorden school. Ze lachte terwijl ze Andy dwong het toe te geven.

'Ik heb nooit gezegd dat hij dat niet was. Ik heb alleen gezegd dat hij zijn aandacht niet langer dan vijf minuten bij iets of iemand kan houden.'

'Misschien is het deze keer anders,' zei Andy terwijl hij een parkeerplaats op San Vicente Boulevard opreed, vlak achter de galerie. Hij hielp Diana uitstappen en liep achter haar aan de galerie binnen, waar Seamus net aan de andere kant van de deur in een verhit gesprek verwikkeld was met een oosterse man in het zwart.

'Mijn god... moet je kijken... een filmster regelrecht uit Europa!' Seamus werd lyrisch over zijn schoonzuster en stelde beiden voor aan een bekende Japanse kunstenaar. 'We hadden het over de potentiële impact van kunst op een reeds comateuze, decadente cultuur. Onze conclusies waren niet bepaald opwekkend,' peinsde Seamus met een schalkse blik, en keek zoals gewoonlijk heel ondeugend. Hij genoot ervan met mensen te spelen, met woorden, met verf, met ideeën en met alles waar hij zijn gedachten of handen op kon leggen. 'Heb je Sam gezien?' vroeg hij Diana, terwijl hij Andy mee naar de bar sleepte en haar wees waar haar zusje was. Ze stond midden tussen een groep vrouwen voor een enorm schilderij aan de tegenoverliggende muur, en haar beide kinderen klampten zich aan haar benen vast. Ze maakten vechtende bewegingen, maar Sam scheen dat niet te merken terwijl ze met de vrouwen stond te praten.

'Hoi,' zei Diana kalm en liep naar haar toe.

'Jéé, moet je jou zien,' zei Sam bewonderend. Ze had Diana altijd de knapste van hun drieën gevonden. De leukste om te zien en de bekwaamste... vermoedelijk de intelligentste. Ze leek alles te hebben, voor zover Sam dat kon beoordelen. Maar Diana zou het niet met haar eens zijn geweest als Sam het tegen haar had gezegd. En als ze dat gedaan zou hebben, zou ze alles zonder meer hebben ingeruild voor de twee kinderen van haar zuster. 'Je ziet er prima uit. Hoe was Europa?'

'Enig. We hebben een heerlijke tijd gehad.' Sam stelde Diana aan haar vriendinnen voor, en geleidelijk aan wandelde iedereen weg om de mannen of vrouwen te zoeken met wie ze waren gekomen. Toen keek Sam met een ernstig gezicht naar Diana en dempte haar stem terwijl ze de vraag stelde.

'En... ben je op vakantie in verwachting geraakt?' Ze keek zo ernstig en bezorgd. Toen ze haar aankeek haatte Diana haar heel even om die vraag.

'Is dat het enige waar je aan kunt denken? Bestaat er nooit één ander onderwerp? Telkens wanneer ik Gayle zie, vraagt ze me hetzelfde. Jezus, denken jullie ooit ergens anders aan?' Maar het ergste was dat ze zelf ook nergens anders meer aan dacht. Het leek wel of je in haar familie niet meetelde tot je zwanger was of kinderen had. Nou, ze had verdomme haar best gedaan en tot nu toe had het niet gewerkt.

'Het spijt me. Ik vroeg het me alleen af Ik heb je een tijdje niet gezien en ik dacht...'

'Ja, dat weet ik wel...' antwoordde Diana terneergeslagen. Ze bedoelden het goed, maar het werkte telkens op haar zenuwen. Hun vragen klonken haar als voortdurende beschuldigingen in de oren. Deed ze niet genoeg haar best? Wat mankeerde er aan hen? Was een van hen abnormaal? Diana vroeg zich die dingen ook af, maar ze had de antwoorden niet, voor zichzelf niet en niet voor haar zusters of haar ouders.

'Ik neem aan dat dit nee betekent?' zei Sam zachtjes, waarmee ze het toch weer probeerde. Diana's ogen schoten vuur.

'Het betekent: laat me met rust, Sam, en het betekent ook dat ik het nog niet weet. Ben je nu tevreden? Wil je een telefoontje zodra ik ongesteld word, of zal ik het je faxen? Of zullen we het bekend maken in Sunset, zodat mamma haar vriendinnen niet hoeft op te bellen dat het die arme Diana tot dusverre niet is gelukt.' Ze was bijna in tranen toen ze de woorden uitspuwde, en Sam had medelijden met haar. Het was zo gemakkelijk voor hen allemaal geweest, maar dat scheen het voor Andy en Diana niet te zijn.

'Wees niet zo overgevoelig, Di. We willen alleen weten hoe het ermee is, dat is alles. We houden van je.'

'Dank je wel. Er gebeurt niets. Is dat duidelijk genoeg?' Althans ze wist het nog niet. Maar toen Seamus en Andy bij hen kwamen, was ze nog nerveus door de ontmoeting met haar zuster. Seamus droeg hun zoontje op zijn schouders.

'De nieuwe schilderijen zijn geweldig,' zei Andy enthousiast en merkte meteen de spanning op Diana's gezicht. Niet lang daarna vertrokken ze. Ze was stilletjes toen ze naar het restaurant reden en hij zei niets. Zoals gewoonlijk hadden de vragen van haar zusje haar van streek gebracht.

'Is er iets?' vroeg Andy ten slotte. Ze was veel somberder gestemd dan anders, maar in Europa was het een stuk beter geweest. 'Heeft je zusje iets vervelends gezegd?'

'Het gebruikelijke,' snauwde ze tegen hem. 'Ze vroeg of ik al zwanger was.'

Hij keek haar even aan en antwoordde zachtjes. 'Zeg tegen haar dat ze zich met haar eigen zaken moet bemoeien.' Hij boog zich voorover om haar te kussen, en Diana glimlachte onwillekeurig. Hij was zo lief tegen haar en ze versleet zichzelf voor gek dat ze zich door haar zusje van haar stuk had laten brengen.

'Ik heb er zo'n hekel aan wanneer ze dat vragen. Waarom wachten ze niet rustig af?'

'Misschien omdat ze van je houden en het goed bedoelen. Bovendien, misschien ben je het wel. Ik weet het niet, maar de laatste keer in Monte Carlo was ongelooflijk voor me, wat denk jij?' Ze glimlachte toen hij haar eraan herinnerde. Ze boog zich naar hem toe en kuste hem onder het rijden in de hals.

'Ik denk dat jij ongelooflijk bent. Hartelijk gefeliciteerd met je trouwdag, meneer Douglas.' Het was nauwelijks te geloven dat het een heel jaar geleden was dat ze waren getrouwd. Ze vond het heerlijk met hem getrouwd te zijn, en het was een druk jaar voor ze geweest. Het enige dat ze jammer vond, was dat ze niet in verwachting was geraakt. Maar er waren nog andere belangrijke zaken in hun leven: hun werk, hun vrienden, hun families, het was niet zo dat een baby het enige van belang was. Maar het viel niet te ontkennen dat het een gewichtige rol speelde, zeker voor Diana.

'Denk je dat ik gek ben om er zoveel belang aan te hechten... aan het krijgen van een baby, bedoel ik,' vroeg ze zachtjes aan Andy toen ze naar de l'Orangerie reden.

'Nee, ik vind alleen dat je je er niet te veel op moet concentreren.

Ik geloof niet dat dat goed is.'

'Maar dat gebeurt zo gemakkelijk. Soms denk ik dat mijn hele leven om mijn cyclus draait.'

'Voorkom dat. Probeer het zoveel mogelijk te vergeten. Dat zeg ik steeds tegen je' — hij glimlachte terwijl hij de auto aan de portier afgaf — 'maar je luistert gewoon niet.' Hij kuste haar weer en hield haar even tegen zich aan. 'Vergeet niet wie de werkelijk belangrijke mensen zijn... jij... en ik. De rest komt wel wanneer het daar tijd voor is.'

'Kon ik maar zo nonchalant zijn als jij,' zei ze jaloers. Hij was zo verstandig en kalm.

'Ik durf te wedden dat wanneer je er wat rustiger onder kon worden dat je dan een, twee, drie in verwachting zou zijn.' Hij knipte met zijn vingers, en ze keek hem lachend aan terwijl ze zijn arm pakte.

'Ik zal het proberen.'

Ze liepen het restaurant in, en een paar mensen keken bewonderend naar het knappe jonge stel. Ze kregen een rustig tafeltje in een hoek aangewezen en praatten gezellig terwijl hij wijn bestelde en ze het menu voor hun diner bestudeerden. Ze voelde zich beter na haar onenigheid met Sam. En tegen de tijd dat Andy voor hen allebei had besteld, waren ze in een goed humeur.

Hun eerste gang bestond uit kaviaar met roerei, opgediend in eierschalen met bieslook, daarna kreeft en champagne, en pas na het dessert verontschuldigde Diana zich om naar het toilet te gaan en haar make-up wat bij te werken. Ze zag er prachtig uit in de Engelse jurk en haar haren glansden toen ze ze kamde. Nadat ze lippenstift had opgedaan, ging ze nog even naar het toilet voor ze weer naar het tafeltje terugkeerde, en daar zag ze het veelbetekenende symptoom, een helderrood straaltje bloed dat haar vertelde dat hun vrijen in Monte Carlo vruchteloos was geweest. Ze snakte even naar adem terwijl ze daar zat en het kamertje draaide om haar heen. Ze dwong zichzelf kalm te worden, het te accepteren, maar toen ze haar handen ging wassen, voelde ze zich heel verdrietig en leeg.

Ze was vastbesloten het Andy niet te laten merken, maar hij zag iets in haar ogen toen ze naar hem terugkwam. En hij wist het zonder te vragen. Hij kende nu haar cyclus en had weken geleden geweten dat ze dit weekend zekerheid zouden hebben of hun reis naar Europa succes had gehad of niet. En nu hij haar aankeek wist hij dat dit niet het geval was geweest.

'Nare verrassing?' vroeg hij voorzichtig toen ze ging zitten. Hij kende haar inmiddels zo goed en daar was ze door ontroerd, maar ze was te veel van streek om zich bewust te zijn van zijn gevoelens. Het was voor hem ook deprimerend, en langzamerhand gaf ze hem het gevoel een mislukkeling te zijn.

'Ja, een nare verrassing,' antwoordde ze en keek de andere kant op. Wat haar betrof was de hele reis een verspilling geweest. Op dat ogenblik zag ze haar hele leven op deze manier.

'Het betekent niets, lieverd. We kunnen her opnieuw proberen.' En weer... en weer... en weer... en altijd voor niets. Waarom? Waarom zouden ze het nog proberen? Wie zei dat het gekkenwerk was om zich zorgen te maken?

'Ik wil naar een specialist,' zei ze somber terwijl de ober koffie neerzette. Hun avond was in het water gevallen, althans wat haar betrof Haar enige doel in het leven was het krijgen van hun kind geworden. Niets was daarbij vergeleken nog van belang, haar baan niet, of hun vrienden, en soms haar man niet eens. Ondanks haar beweringen dat de baby niet alles voor haar betekende, was het dat wel en dat wisten ze allebei.

'Zullen we het daar een andere keer over hebben?' zei Andy kalm. 'Er is geen haast. We zijn niet wanhopig. Het is pas een jaar. Er zijn mensen die vinden dat je pas na twee jaar naar een specialist moet gaan.' Hij probeerde haar gerust te stellen, maar ze stond op het punt om in tranen uit te barsten en was uiterst nerveus.

'Zo lang wil ik niet wachten,' zei ze gespannen en voelde de krampen. Ze verafschuwde ze. Ze verafschuwde alles ervan.

'Goed. Dan gaan we over een paar maanden. We hoeven er geen haast mee te maken en je moet eerst wat over die vent te weten zien te komen voor je naar hem toe gaat.'

'Dat heb ik gedaan. Jack zegt dat hij de beste van het land is.'

'Schitterend. Dus jij hebt Jack weer over onze problemen verteld. Wat heb je tegen hem gezegd? Dat ik hem niet omhoog kan krijgen, of dat ik de bof heb gehad, of dat het gewoon niet werkt?' Hij was nijdig op haar dat ze er zo'n ophef over maakte, hem in het nauw dreef en hem het gevoel gaf dar het aan hem lag. Nog afgezien van het feit wat ze met hun trouwdag deed en hun avond.

'Ik heb hem alleen verteld dat ik me zorgen maakte en dat mijn gynaecoloog die naam had genoemd. Hij stelde geen vragen. Wees niet zo overgevoelig.' Ze probeerde hem te kalmeren, maar hij was nu boos en teleurgesteld. En diep in zijn hart had hij het gevoel dat hij tekort was geschoten.

'Waarom zou ik niet overgevoelig zijn, verdomme? Je doet iedere maand of je doodgaat wanneer je ongesteld wordt en je kijkt me met van die verdrietige ogen aan alsof je wilt zeggen dat het toch mijn schuld is en waarom ik je goddomme geen goed kind kan bezorgen. Nou, om je de waarheid te zeggen, ik weet het niet. Misschien is het mijn schuld, misschien ook niet, misschien is het goddomme niets en maak je ons allebei alleen stapelgek. Maar als het helpt, ga dan naar die specialist, doe waar je zin in hebt en als het moet ga ik wel mee.'

'Wat bedoel je met "als het moet"?' Ze was gekwetst door zijn woorden, en het was hun nu allebei duidelijk dat hun avond in het water was gevallen. 'Dit is niet alleen mijn probleem. Het overkomt ons allebei.'

'Ja, dank zij jou. Maar weet je, er bestaat een kans dat dat niet zo hoeft te zijn. Misschien creëer jij deze stress gewoon, omdat je zo verdomd hysterisch en neurotisch doet over het krijgen van een baby. En weet je wat? Het kan me geen moer schelen dat je zusters vanaf de beddeplank zwanger waren. Ons is dat niet overkomen, nou èn, verdomme? Waarom laat je het niet eens een tijdje voor wat het is? En probeer eens of we een gewoon leven kunnen leiden zoals twee normale mensen.'

Ze huilde toen ze het restaurant verlieten, en ze spraken de hele terugweg niet met elkaar. Diana sloot zichzelf lange tijd op in de badkamer en zat daar te huilen om de baby die ze niet hadden verwekt en de verknalde trouwdag. En ze vroeg zich af of hij gelijk had. Was ze volkomen neurotisch hierover? Had ze ongelijk? Ging het allemaal om de wedstrijd met Gayle en Sam? Of was het menens? En waarom was ze nooit zo goed als zij, ongeacht hoe hard ze haar best deed?

Andy lag in bed op haar te wachten tot ze eindelijk te voorschijn kwam in een nieuwe, roze satijnen nachtjapon die hij in Parijs voor haar had gekocht.

'Het spijt me,' zei hij zachtjes toen ze bij het bed kwam. 'Ik denk dat ik ook teleurgesteld was. Ik had dat allemaal niet moeten zeggen.' Hij sloeg zijn armen om haar heen en trok haar dicht tegen zich aan. Hij zag dat ze had gehuild. 'Het geeft niet, meisje. Het geeft niet al krijgen we nooit kinderen. Ik hou van jou. Jij bent het belangrijkste.' Ze wilde hem vertellen dat zij dat ook zo voelde, maar de waarheid was dat een stukje van haar daar niet zo over dacht. Ze hield van hem maar ze wilde ook hun baby hebben, en ze wist dat er altijd iets aan hun huwelijk zou ontbreken tot die wens vervuld was. 'Ik hou van je, Di,' fluisterde hij terwijl hij haar languit naast zich op bed trok en rustig vasthield.

'Ik hou ook van jou... maar ik blijf het gevoel houden dat ik tegenover jou tekort ben geschoten.'

'Dat is onzin,' zei hij glimlachend. 'Je bent niet tekortgeschoten. En wie weet krijg je straks een tweeling en worden je zusters wild van jaloezie.'

'Ik hou van je.' Ze glimlachte weer en voelde zich wat opgeluchter. Ze vond het jammer dat ze hun avond had bedorven.

'Gefeliciteerd met je trouwdag, schat.'

'Gefeliciteerd met je trouwdag,' fluisterde ze. Hij draaide het licht uit en hield haar nog lange tijd vast, dacht over hun toekomst na en vroeg zich af hoe ze zou reageren als ze nooit een kind kregen.

Bradford en Pilar brachten hun trouwdag thuis door. Ze waren van plan geweest naar El Encanto te gaan, maar toen ze op het punt stonden om weg te gaan, belde Tommy op om te zeggen dat Nancy's weeën waren begonnen. Ze hadden ook even met haar gesproken, en Pilar had gezegd dat ze thuis zouden wachten tot ze meer zouden horen. Maar Brad keek teleurgesteld toen de vrouwen ophingen.

'Waarom zei je dat? Het kan uren duren. De baby komt misschien morgenochtend pas.'

'Kom nou, lieverd. We kunnen morgenavond uitgaan. Het is ons eerste kleinkind en we moeten bereikbaar zijn voor het geval ze ons nodig hebben.'

'Wanneer je eerste kind wordt geboren heb je absoluut geen behoefte aan je vader.'

'Ik vind dat we bereikbaar moeten zijn. Stel dat er iets mis gaat?'

'Goed, goed... we blijven thuis.' Hij had zijn das losgemaakt en haar zogenaamd zielig aangekeken, dankbaar dat ze altijd zo zorgzaam voor zijn kinderen was geweest en dat nog steeds was. Ze waren heel gelukkig met haar en hij was blij dat ze dit eindelijk ook wisten.

Pilar liep de keuken in om eten klaar te maken, en ze aten pasta op het door de maan verlichte terras en dronken er wijn bij.

'Eigenlijk,' zei hij glimlachend tegen haar 'is dit misschien wel beter dan El Encanto. Het is in ieder geval romantischer. Heb ik je de laatste tijd nog wel verteld hoeveel ik van je hou?' Hij zag er in het maanlicht knap en jong uit toen hij dat zei, en Pilars zacht-blauwe zijden jurk die dezelfde kleur had als haar ogen, stond haar heel goed.

'De afgelopen twee uur niet. Ik begon me al zorgen te maken.'

Ze bleven op het terras zitten nadat zij de tafel had afgeruimd, en hij vertelde hoe zenuwachtig hij zich had gevoeld toen Nancy was geboren. Hij was vijfendertig geweest en dat was toen niet jong om een eerste kind te krijgen. Hij had machteloos en doodsbenauwd door de wachtkamer heen en weer gelopen toen hij de geboorte van hun kind afwachtte. Toen Todd werd geboren was het gesneden koek voor hem geweest en hij had trots sigaren uitgedeeld. Toen biechtte hij haar op dat hij een paar dagen tevoren weer sigaren had gekocht en van plan was hetzelfde te doen wanneer Nancy's baby was geboren.

Pilar was blij voor ze als ze erover nadacht. Ze wist hoe opgewonden de jongelui waren en hoopte dat alles goed zou gaan.

Ze waren beiden verrast toen de telefoon even over halfelf rinkelde. Ze zaten nog op het terras en Pilar rende ernaartoe om hem op te nemen. Het was Tommy, daarna Nancy, en ze klonken allebei gelukkig en enthousiast. Ze hadden een zoontje van ruim acht pond.

'En het duurde maar drieënhalf uur van het begin tot het eind,' kondigde Tommy trots aan, alsof Nancy een heldendaad had verricht die nog nooit eerder was vertoond.

'Op wie lijkt hij? Op mij hoop ik,' plaagde Pilar en ze lachten.

'Hij lijkt eigenlijk precies op pappa,' zei Nancy, en klonk heel erg in haar sas.

'Goddank,' klonk Brads stem, hij had het extra toestel in de slaapkamer opgenomen. 'Dan moet het een knappe jongen zijn.'

'Dat is hij ook,' voegde Tommy er trots aan toe.

Brad vroeg of alles in orde was, en ze vertelden hem dat er geen problemen waren. Nancy had geen verdoving gehad, ze had de baby op natuurlijke wijze gekregen en Tommy had haar geholpen. Na een paar minuten hingen ze op en Brad liep trots glimlachend langzaam met Pilar naar het terras. Hij had een kleinzoon.

'Het is toch wel veranderd,' mompelde hij toen ze gingen zitten. 'Als iemand mij had gevraagd erbij te zijn wanneer mijn kinderen geboren werden, zou ik vermoedelijk zijn flauw gevallen.'

'Ik ook,' glimlachte Pilar. 'Dat onderdeel heeft me nooit bijzonder aangetrokken. Maar ze klonken heel gelukkig, hè? Net kinderen, helemaal opgewonden, trots en blij.' Ze voelde dat haar bij die woorden de tranen in de ogen sprongen. Het was een gevoel dat zij nooit had gekend en vermoedelijk ook nooit zou kennen. Toen keek ze hem aan en glimlachte. 'Grappig. Je ziet er helemaal niet als een grootvader uit,' plaagde ze.

'Gelukkig maar. Wil je een sigaar?'

'Ik denk dat ik bedank voor de eer.' Maar ze wist wat ze wèl wilde hebben toen ze over de donkere oceaan uitkeek.

'Waar zat je aan te denken?' Hij had de blik in haar ogen gezien en die trof hem heel sterk. Er lag iets eenzaams en rauws diep in haar dat hij nooit zag. Maar het was er nu, een onbetwistbare lawine van gevoelens, die zo diep lag dat ze het zelfs tegenover hem niet naar de oppervlakte durfde te halen.

'Ik dacht nergens aan,' loog ze.

'Dat is niet waar. Je dacht aan iets heel belangrijks. Zo kijk je nooit, Pilar. Vertel me waar je aan dacht...' Zo had ze eruitgezien op de avond dat ze had ingestemd om met hem te trouwen en maar een paar keer eerder in de jaren daarvoor. Hij pakte haar handen in de zijne en kwam dichter bij haar zitten. 'Pilar... wat is er?' Hij schrok toen ze zich naar hem omkeerde en hij zag dat ze huilde. Er lagen lange sporen van stille tranen op haar wangen en een eeuwenoude blik in haar ogen. De aanblik dreef in hem het verlangen omhoog om zijn armen naar haar uit te strekken en haar te beschermen tegen het verdriet dat haar overweldigde.

'Ik dacht alleen... het is dom van me... ze zijn jong en hebben hier recht op... ik dacht er alleen aan dat ik zo dom ben geweest.' Hij kon haar stem nauwelijks horen in de stille duisternis. 'Ik realiseerde me net hoe graag ik een baby van jou zou willen hebben...' Haar stem stierf weg terwijl hij haar handen vasthield en haar zwijgend aankeek.

'Dat meen je echt, hè?' vroeg hij zachtjes. Hij wenste uit de grond van zijn hart dat ze dit eerder had bedacht, in het belang van hen beiden, maar het was onmogelijk het vurige verlangen in haar ogen te negeren, of de manier waarop ze het had gezegd.

'Ja, ik meen het,' zei ze, en het deed hem denken aan de manier waarop ze zijn huwelijksaanzoek had geaccepteerd na zoveel jaren te hebben beweerd dat ze vrijgezel wilde blijven. En nu wilde ze zijn baby op het laatste ogenblik, na zoveel jaren in de absolute overtuiging dat ze nooit kinderen wilde hebben.

Hij sloeg zijn armen om haar heen en hield haar dicht tegen zich aan. Hij vond het vreselijk te weten dat ze diep in haar hart zo'n leegte voelde. 'Ik vind het niet prettig dat je niet krijgt wat je wilt hebben... vooral wanneer het belangrijk is...' zei hij verdrietig.

'Maar aan de andere kant ben ik verschrikkelijk oud om weer aan kinderen te beginnen... Ik leef misschien niet eens meer lang genoeg om ze nog te zien opgroeien,' zei hij ernstig, en ze glimlachte.

Ze begreep het. Ze probeerde niet hem te dwingen.

'Ik heb je hier nodig tot ik volwassen ben geworden, en dat zou nog langer kunnen duren,' zei ze en veegde haar tranen weg.

Hij lachte vriendelijk. 'Je zou gelijk kunnen hebben.' Hij leunde achterover, keek haar aan en veegde met een liefdevol gebaar de tranen van haar wangen. 'Tja, wat doen we aan die baby?' Hij keek haar geamuseerd aan.

'Welke baby? Die van Nancy?'

'Nee. De jouwe. De mijne... onze... die je zo graag wilt hebben.'

'Gaan we daar dan iets aan doen?' Ze keek hem verbijsterd aan. Ze had hem niet eens willen vertellen wat ze doormaakte, omdat ze hem niet het gevoel wilde geven dat ze hem ergens toe dwong, maar hij had aangedrongen en ze had het hem verteld.

'Is dit iets dat je werkelijk heel erg graag wilt?' vroeg hij haar ernstig, en ze knikte met een blik in haar ogen die overliep van liefde. 'Dan proberen we het. Ik kan je op mijn leeftijd niets beloven. Het is best mogelijk dat de hele handel tegenwoordig niet meer werkt, althans wat het maken van baby's betreft. Maar we kunnen het altijd proberen... misschien is het wel leuk...' Hij grijnsde ondeugend tegen haar en ze sloeg haar armen om zijn hals. Zijn reactie had haar volkomen verrast, maar ze had zichzelf — en hem — ook verrast. Als iemand haar ooit had verteld dat ze op een dag een kind zou willen hebben, zou ze hebben gegierd van het lachen. En nu wilde ze uiteindelijk zo graag een baby dat ze erom moest huilen.

'Weet je het zeker?' Ze keek haar man teder aan. 'Je moet niet, hoor.'

'Ja... ik wilde al lang geleden samen met jou kinderen hebben, weet je. Maar jij laat me graag op dingen wachten, hè?'

'Dank je wel voor het wachten,' fluisterde ze zachtjes en hoopte dat het voor geen van beiden te laat was. De mogelijkheid zat erin en dat moesten ze afwachten. Ze moesten het gewoon proberen en kijken wat er gebeurde.

Charlie had voor hun trouwdag champagne en een prachtig ringetje voor Barbie gekocht. Om de een of andere reden had hij het idee dat ze de datum was vergeten. Hij wilde niets zeggen, omdat hij haar wilde verrassen. Hij was van plan een diner voor haar klaar te maken, haar te besproeien met de champagne en haar dan de ring te geven die hartvormig was met een robijntje in het midden. Hij had hem bij Zale gekocht en dacht dat ze hem mooi zou vinden. Ze was dol op sieraden, kleren en andere mooie dingen, en Charlie verraste haar graag met kleinigheden. Hij kocht graag iets voor haar. Ze was zo mooi en hij hield zoveel van haar. Wat hem betrof verdiende ze het.

Ze had hem verteld dat ze op de ochtend van hun trouwdag voor een schoonmaakmiddelreclame een auditie moest doen, en als ze 's middags klaar was ging ze samen met Judi en haar kamergenootje winkelen. Ze zouden naar Broadway Plaza gaan, en ze zei dat ze op tijd voor het eten thuis zou zijn. Charlie had er niet veel over gezegd, omdat hij de verrassing niet wilde bederven die hij voor haar in petto had. Maar tegen halfzeven begon hij in paniek te raken. Ze was over het algemeen redelijk betrouwbaar in haar beloftes, maar wanneer ze met Judi en haar vriendinnen uitging, gingen ze soms wat drinken en dan vergat ze de tijd. Hij hoopte dat ze nu toch gauw thuis zou komen. En de auditie was vermoedelijk ook tamelijk zenuwslopend geweest. Het betrof een landelijke reclame, en ze wilde zo graag toneelspeelster worden.

Barbie had het afgelopen jaar maar een stuk of vijf, zes rollen gehad, en ze hadden geen van alle veel voorgesteld, op één na waar ze verkleed als Californische rozijn had moeten dansen en zingen. Maar haar grote doorbraak was tot nu toe niet gekomen en haar Hollywood-carrière was niet doorgegaan. Ze deed wat freelance mannequinwerk wanneer ze kon, hoofdzakelijk in badpakken en Charlie was trots op haar. Hij vond het niet erg als ze toneelspeelde of als mannequin werkte, maar hij wilde niet dat ze nog langer als serveerster werkte of zelfs in een winkel stond, zoals Judi. Het afgelopen half jaar had die op de cosmetica-afdeling van Neiman-Marcus gewerkt en ze probeerde steeds om Barbie daar ook naar toe te krijgen, maar dat wilde Charlie niet. Ze hadden meestal genoeg inkomsten met zijn provisie erbij. Soms moesten ze het voorzichtig aan doen, maar wanneer dat zo was kookte hij macaroni met kaas en bleven ze thuis televisie kijken, en na verloop van tijd kwam er weer een provisie binnen en bracht hij een grote bos bloemen voor Barbie mee. Hij was altijd lief voor haar en soms bezorgde haar dit een schuldig gevoel.

Ze probeerde het Judi weleens uit te leggen. Het was geen prettig idee om thuis te zitten, haar nagels te verzorgen, haar agent op te bellen en de stad in te gaan om met Judi te lunchen, terwijl ze wist dat Charlie zo hard moest werken om haar te onderhouden. Maar Judi vond dit geen probleem. Ze vertelde Barbie dat ze bofte en Barbie moest toegeven dat ze ervan genoot. Na jaren als revuemeisje, serveerster en zelfs tussendoor als pompbediende in Vegas te hebben gewerkt, voelde ze zich nu echt een bevoorrechte dame. En ze was ook lief voor hem, dat probeerde ze tenminste wel maar het was nog steeds vreemd voor haar om getrouwd te zijn. Het leek raar om iemand verantwoording te moeten afleggen van haar reilen en zeilen, om vast te zijn aan één man, altijd thuis te zitten in plaats van uit te gaan. Soms miste ze de goede oude tijd wel, vooral wanneer ze met Judi en haar vriendinnen wegging en hoorde wat die hadden gedaan. Maar dan kwam ze weer bij Charlie, en hij was zo lief en aardig tegen haar dat het onmogelijk was niet van hem te houden. Ze wilde alleen dat hij een beetje opwindender was, maar dat was hij nu eenmaal niet. Hij was trouw, en ze kon van hem op aan. Wat er ook gebeurde, Barbie wist dat hij altijd voor haar klaar zou staan. En soms joeg zelfs dat haar angst aan, het leek wel of ze nooit aan hem kon ontsnappen. Maar dan vroeg ze zich af waarom ze dat zou willen.

Tegen zeven uur had Charlie het eten klaar, de tafel gedekt en hij ging douchen om zich daarna om te kleden voor Barbie. Hij trok zijn blauwe pak aan en haalde zijn cadeau voor haar uit de la waar hij het had verstopt. De champagne stond al in de koelkast en was koud. Tegen halfacht was hij helemaal klaar. Hij zette de tv aan en om acht uur begon zijn vlees aan de randen uit te drogen. Om negen uur was hij buiten zichzelf. Er was haar duidelijk iets overkomen. Hij dacht dat ze misschien een ongeluk had gekregen. Hij wist dat Judi slecht auto reed, ze maakte voortdurend brokken. Hij belde haar op, maar er was niemand thuis. Om halftien belde hij weer. Het antwoordapparaat stond aan, dus hij kon alleen maar opnieuw een boodschap achterlaten. Toen hij om tien uur belde, nam Judi de telefoon op en ze klonk een beetje geschrokken toen ze hoorde dat het Charlie was.

"Waar is Barb?' vroeg hij zodra hij haar stem hoorde. 'Is alles in orde?'

'Ja, Charlie, ze is net weggegaan. Ze kan ieder ogenblik thuiskomen. Wat is er aan de hand?' Judi klonk geïrriteerd en Charlie klonk vreselijk ongerust.

'Hoe komt ze thuis?' Waarom bracht Judi haar niet thuis?

'Ze heeft een taxi genomen. Het kan misschien nog even duren, maar ze komt heus wel, Charlie. Rustig maar. Je houdt haar tegenwoordig wel erg kort, hè?'

'Het is onze trouwdag,' zei hij verdrietig.

'O.' Het bleef een poosje stil aan de andere kant. 'Het spijt me.' Ze waren uitgegaan en zoals hij al had vermoed, waren ze daarna ergens wat gaan drinken en de tijd vergeten tot het ver over halftien was.

'Dank je wel.' Hij hing op en liep naar de oven om die uit te doen. Waarom was ze weer met Judi en haar vriendinnen uitgegaan? Waarom vanavond op hun trouwdag? En waarom had hij het haar niet gezegd? Hij had haar alleen willen verrassen met wat champagne en een eigengemaakt dineetje. Het was beter geweest als hij had gezegd wat hij van plan was. Hij wist hoe vaag ze was, hoe graag ze wat lanterfanterde en bij vriendinnen rondhing. Het was echt dom geweest om te proberen haar te verrassen.

Toen hij om kwart voor elf naar het nieuws zat te kijken, hoorde hij de sleutel in het slot, en hij sprong overeind toen ze binnenkwam. Ze had een nauwe, zwarte jurk aan, droeg hoge hakken en ze zag er ongelooflijk sexy uit.

'Waar ben je geweest?' zei hij bezorgd.

'Dat heb ik je verteld. Ik ben met Judi gaan winkelen.'

'Dat was elf uur geleden. Waarom heb je me niet opgebeld? Ik had je kunnen komen halen.'

'Ik wilde je niet lastig vallen, lieverd.' Ze gaf hem een kusje op zijn wang en merkte toen de tafel op. 'Wat betekent dat? Wat heb je gedaan?'

'Het is onze trouwdag,' zei hij zachtjes. 'Ik heb een dineetje voor je klaargemaakt. Ik denk dat het nogal dom was om te proberen je te verrassen.'

'O, Charlie...' De tranen sprongen haar in de ogen toen ze hem aankeek. Ze voelde zich heel minnetjes, vooral toen hij de champagne inschonk en de rest van de rosbief en Yorkshire pudding binnenbracht.

'Hij is nogal gaar.' Hij grijnsde schaapachtig en ze gaf hem lachend een kus.

'Je bent een bovenstebeste,' zei ze, en meende het ook nog. 'Het spijt me, joh. Ik was het gewoon vergeten. Dat was echt stom.'

'Het geeft niet. Ik zal het onthouden voor volgend jaar. Ik zal een afspraak met je maken en dan gaan we naar een restaurant. Iets heel luxueus, zoals Chasen.'

'Dit ziet er ook al luxueus uit.' Het grootste deel van het diner was verbrand, maar de champagne smaakte haar uitstekend. Ze had al aardig wat op, maar er konden er nog wel een paar bij. Even later lagen ze op de bank te vrijen en slingerden haar zwarte jurk en zijn blauwe pak opgehoopt op de grond. Charlie gaf niets om zijn verbrande diner.

'Poeh!' zei hij tevreden toen ze eindelijk een beetje op adem kwamen. 'Poeh...oe! Poeh!' Ze lachte tegen hem en ze begonnen weer te vrijen. Pas om drie uur in de ochtend verdwenen ze eindelijk naar hun slaapkamer. Ze sliepen tot twaalf uur de volgende middag, en Barbie werd met een afschuwelijke hoofdpijn wakker. Ze kon nauwelijks uit haar ogen kijken toen hij het rolgordijn optrok, maar hij herinnerde zich het cadeau dat hij haar de vorige avond had willen geven, het doosje van Zale. Hij ging het halen en gaf het haar in bed terwijl ze over haar hoofdpijn klaagde.

'Ik weet niet waarom ik champagne zo lekker vind. Ik heb de volgende ochtend altijd een gevoel of er een pneumatische boor in mijn hoofd zit.'

'Dat komt door de belletjes. Dat is mij tenminste een keer verteld.' Hij dronk nooit zoveel dat hij er last van kreeg, maar zij soms wel. Ze kon de verleiding nooit weerstaan wanneer ze een fles champie te pakken kreeg.

'Wat is dit?' Ze trok langzaam het papier van het doosje en loensde naar hem terwijl ze in al haar naakte glorie op hun bed lag. Ze had een geweldig figuur, en hij kon zijn ogen en handen nooit van haar lichaam afhouden.

'Het is een cadeau voor je trouwdag, maar als je nog langer doet over het openmaken, onderbreek ik je misschien nog.' Het deed bijna pijn om naar haar te kijken. Als hij op deze manier naar haar keek, wilde hij haar altijd hebben. Ze was het afgelopen jaar een ernstige verslaving voor hem geworden. En toen maakte ze het doosje eindelijk open en zag de ring, slaakte een kreetje en zei dat ze hem prachtig vond. Hij deed zoveel voor haar. Er was geen mens in haar hele leven ooit zo aardig voor haar geweest, maar toch waren er door haar verleden periodes dat ze moeite had open tegenover hem te zijn en hem te vertrouwen. Maar wanneer hij zo lief voor haar was, voelde ze zich altijd schuldig.

'Het spijt me van gisteravond,' zei ze hees en rolde toen langzaam naar hem toe. Hij vergat alles behalve haar benen, heupen en dijbenen en de ongelooflijke borsten die hem altijd weer versteld deden staan.

Ze kwamen niet uit bed voor het twee uur in de middag was. Toen gingen ze samen douchen en vreeën weer. Charlie was goed in vorm en in een uitstekend humeur.

'Eigenlijk, afgezien van de langzame start, zou ik zeggen dat het een prima trouwdag is.' Hij grinnikte toen ze eindelijk aangekleed waren om te gaan eten. Ze zouden uitgaan met een paar vrienden en misschien naar de film gaan.

'Dat vind ik ook,' zei ze. Ze keek glimlachend naar haar ring en kuste Charlie. Maar toen ze hem aankeek, zag ze dat hij ergens over aarzelde. Hij kreeg die blik wanneer hij haar iets wilde vragen maar bang was dat ze erdoor van streek zou raken. 'Wat is er...? het geeft niet... ik weet het wel... verkeerde vraag.'

Hij lachte en was verbaasd dat ze hem zo goed kende.

'Wat zit je dwars? Je ziet eruit of je iets wilt vragen.' Ze gleed in een kort, nauw, zwartleren rokje terwijl ze dat zei, trok hoge hakken aan en greep in haar kast naar een trui. Ze had haar blonde haar hoog op haar hoofd opgestoken en ze leek op een rondere, sensuelere versie van Olivia Newton-John vond Charlie terwijl hij haar tijdens het aankleden bewonderde. Hij was een aardige man om te zien, maar hij viel volkomen uit de toon naast Barbie.

'Hoe kom je erbij dat ik je iets wil vragen?' vroeg hij weifelend. Soms voelde hij zich onbeholpen tegenover haar als hij zijn gevoelens wilde uiten.

'Nou, vooruit.' Er was niets verlegens aan haar toen ze voor hem stond met de zwarte trui strak over haar borsten getrokken. Hij was van plan geweest het haar de vorige avond te vragen, na de champagne en de ring. Misschien voor het vrijen, of anders daarna. Maar de zaken waren die avond nogal anders gelopen. Ze hadden de hele nacht gevreeën en zich zelfs niet om eten bekommerd.

'Vooruit, wat is er?' vroeg ze ongeduldig, en hij werd zenuwachtig. Hij wilde het niet op het verkeerde ogenblik vragen, anders werd ze misschien boos. Hij wist dat het iets was waar ze niet graag over sprak, maar het betekende heel veel voor hem. Hij wist dat hij het moest doen.

'Ik weet niet zeker of dit wel het goede ogenblik is.' Hij aarzelde en was bang alles te verprutsen.

'Mijn moeder zei altijd: "Wie A heeft gezegd, moet ook B zeggen", dus wat is er, Charlie?'

Hij ging op bed zitten en probeerde de juiste woorden te vinden. Het was zo belangrijk voor hem dat hij niet wilde dat ze nijdig zou worden. En hij wist dat ze zo haar eigen ideeën over het onderwerp had. Maar ook hij had er sterke gevoelens over en wilde althans proberen er met haar over te praten.

'Ik weet niet zeker hoe ik dit moet zeggen... of hoe ik je moet vertellen hoeveel het voor mij betekent, Barb... maar... ik wil echt graag een kind hebben.'

'Wat?' Ze draaide zich om om hem aan te kijken. Ze leek wel een boze kat in haar zwarte angora trui. En ze keek met duidelijk ongenoegen op hem neer. 'Je weet dat ik geen kinderen wil hebben, Charlie. Nu niet. Jéé, ik heb bijna een reclamespot gekregen van de week. Als ik zwanger word, kan ik mijn hele carrière wel gedag zeggen, en zoals Judi bij Neiman-Marcus lippenstiften gaan verkopen.'

Hij hielp haar er niet aan herinneren dat haar 'hele carrière' tot nu toe bestond uit een paar figurantenrolletjes, veel audities voor reclamespots die ze niet kreeg, de autoshow, en de achterste rij van het koor in Oklahoma!, om nog maar te zwijgen van een bijzonder onplezierig jaar in Las Vegas. Haar enige werkelijke succes was als mannequin in bikini geweest.

'Dat weet ik,' zei hij begrijpend. 'Maar je zou je carrière een tijdje opzij kunnen zetten. En ik zeg niet dat we het direct moeten doen. Maar ik wil dat je weet hoe belangrijk het voor mij is. Ik wil een gezin, Barb. Ik wil kinderen. Ik wil iemand geven wat ik nooit heb gehad, een moeder, een vader, een thuis, een leven. We zouden heel veel kunnen betekenen in het leven van onze kinderen. Dat wil ik echt. We zijn nu een jaar getrouwd en ik dacht dat het tijd was om het te zeggen.'

'Sluit je aan bij het Peace Corps als je met kinderen wilt spelen. Ik ben er niet klaar voor. Ik ben bijna tweeëndertig jaar, en als ik nu niet alles op alles zet, kan ik het wel vergeten.'

'Ik ben dertig jaar, Barbie. Dertig. En ik wil een gezin.' Zijn ogen smeekten haar en ze keek plotseling heel zenuwachtig.

'Een gezin?' vroeg ze, en trok een wenkbrauw op terwijl ze tegen de muur aanleunde in haar nauwe zwartleren rokje waarin ze er zo ongelooflijk sexy uitzag. 'Hoeveel kinderen zijn dat? Tien? Ik heb van zo'n gezin deel uitgemaakt. Het is afschuwelijk. Geloof me, ik kan het weten.' Meer dan hij wist, meer dan hij ooit zou weten of zij hem zou vertellen.

'Zo hoeft het niet te zijn. Misschien was jouw familie zo. Maar het onze hoeft niet zo te zijn, meisje.' Hij had tranen in zijn ogen toen hij met haar sprak. 'Ik heb dat nodig in mijn leven... voor mij is het niet compleet voor we dat hebben. Kunnen we het op zijn minst niet proberen?' Ze hadden het er al eerder over gehad, en het was iets waar ze het nooit over eens waren geworden voor ze trouwden. Charlie was altijd heel duidelijk geweest over zijn kinderwens, en Barbie was aan de ene kant eerlijk geweest door te zeggen dat ze het helemaal niet wilde en aan de andere kant had ze geprobeerd hem tevreden te stellen met opmerkingen als 'misschien later'. Maar later leek sneller te komen dan Barbie wilde.

Ze staarde met een ongelukkige blik het raam uit voor ze hem weer aankeek. Er waren herinneringen die ze niet met hem wilde delen, maar ze koesterde geen enkel verlangen om weer deel van een gezin te zijn, of om haar leven met kinderen te vullen. Ze wist dat ze dat nooit zou willen. Ze had geprobeerd het hem te vertellen toen ze elkaar pas hadden ontmoet, maar Charlie wilde het gewoon niet horen. Ze wist dat hij haar nog steeds niet geloofde wanneer ze zei dat ze geen kinderen wilde hebben. 'Waarom nu? Het is pas een jaar. Alles is goed zoals het is, waarom moet je het bederven?'

'Daar bederft het niet door, daar wordt het beter van. Alsjeblieft, Barb... denk er eens over.' Ze hoorde aan zijn stem dat hij het haar smeekte, maar daardoor kreeg ze alleen maar een hekel aan hem. Hij dwong haar, en dat was niet eerlijk. Vooral op dat punt niet.

'Misschien lukt het toch niet.' Ze probeerde alles aan te grijpen om hem ervan af te brengen. 'Soms vraag ik me weleens af of er iets niet klopt tussen ons. Ik vergeet de helft van de tijd om een voorbehoedmiddel te gebruiken. Ik ben nog nooit eerder zo slordig geweest als met jou, Charlie, en er gebeurt nooit iets.' Ze keek hem veelbetekenend aan en glimlachte toen. 'Misschien is het niet de bedoeling dat wij kinderen krijgen.' Ze kuste hem en probeerde hem op te winden, dat lukte meestal wel. 'Ik ben jouw baby, Charlie,' zei ze op een toon waarvoor hij altijd door de knieën ging.

'Dat is niet hetzelfde.' Hij glimlachte en was door haar woorden afgeleid. 'Leuk, hoor... heel leuk voorlopig.' Maar wat Barbie betrof was er geen 'voorlopig'. En terwijl hij haar kuste, vroeg hij zich af of hij haar nog zorgelozer kon laten zijn. Misschien zelfs op de juiste tijd van de maand. Misschien was dat verstandiger dan te proberen haar over te halen, en hij wist dat ze er dol op zou zijn, zodra ze een baby had. En terwijl hij dat bedacht, besloot hij meer aandacht aan haar cyclus te besteden. Als hij de juiste tijd wist, kon hij misschien een fles champagne mee naar huis nemen en bingo... dan zouden ze hun baby hebben. Toen ze zich verder aankleedden en uitgingen, was hij helemaal opgemonterd door dit idee. Barbie was in een prima humeur. Ze wist niet hoe vastberaden hij was, en dacht dat hij misschien had besloten redelijk te zijn en zijn ideeën over een gezin voorlopig te vergeten. Ze had hem nooit verteld dat ze geen kinderen wilde, maar ze had hem ook nooit verteld dat ze ze wèl wilde. En van een ding was ze zeker. Wat haar betrof kreeg ze er geen, ongeacht hoe graag hij een kind wilde hebben.

6

Op de vierde juli namen Nancy en Tommy hun baby mee naar Brad en Pilar, en het was opmerkelijk hoe de geboorte van dit kind iedereen had veranderd. Nancy en Tommy leken plotseling heel volwassen en verantwoordelijk, en Brad liep met zijn kleinzoon te kirren en hield hem voortdurend in zijn armen. Hij kon zich niet voorstellen dat ze tot voor kort geen kleinzoon hadden. Pilar vond het ook heerlijk om de baby vast te houden, en ze stond versteld van het idee dat ze op een dag zelf zo'n wezentje kon hebben. Het was een onvoorstelbaar gevoel.

Adam was een dikke, ronde baby en sliep tevreden in de armen van iedereen. Wanneer hij wakker was, keek hij met een paar enorm blauwe ogen rond, en het was een heerlijk gevoel om hem vast te houden.

'Het staat je goed,' zei Brad zachtjes toen hij die middag op een gegeven moment langs Pilar liep, die de baby in haar armen hield. 'Misschien krijgt hij binnenkort een nieuwe tante of oom,' plaagde hij en ze glimlachte. Ze hadden er de week na hun trouwdag aan gewerkt, en nu wachtten ze af wat er dat weekend zou gebeuren.

Maar nadat de jongelui 's avonds waren vertrokken, schrok ze ervan toen ze merkte dat ze niet in verwachting was. Ze kwam verbaasd en geschokt de badkamer uit. Ze was eraan gewend om meteen te bereiken wat ze wilde.

'Wat is er aan de hand, lieverd?' Brad zag haar en dacht dat ze ziek was. Ze zag eruit als een geestverschijning, maar ze ging op bed naast hem zitten en hij merkte dat ze had gehuild.

'Ik ben niet in verwachting.'

'O, lieve help nog-an-toe.' Hij glimlachte vriendelijk. 'Ik dacht dat er iets vreselijks was gebeurd.'

'Is dat dan niet erg genoeg?' Ze was er volkomen van ontdaan. Onbereikbaar succes was een onbekende ervaring voor haar. Maar Brad wist wel beter.

'Na veertien jaar? Omdat je het één keertje hebt geprobeerd, betekent dat nog niet dat je de eerste de beste keer krijgt wat je wilt hebben. Je zult er een beetje harder je best voor moeten doen.' Hij boog zich voorover en kuste haar. Ze glimlachte, maar zag er nog een beetje verloren uit. 'Denk eens hoe fijn het zal zijn om het te proberen.'

'Stel dat het niet lukt?' vroeg ze nu angstig. Dit was niet zo gemakkelijk als het had geleken. Brad keek haar doordringend aan en vroeg zich af hoe ze het zou opnemen als het nooit zou lukken.

'Als het niet lukt, Pilar, dan zullen we daarmee moeten leren leven. Maar we zullen onze uiterste best doen. Meer kunnen we niet,' zei hij kalm.

'Op mijn leeftijd zou ik misschien meteen naar een specialist moeten gaan,' zei ze bezorgd.

'Op jouw leeftijd krijgen allerlei vrouwen kinderen zonder specialisten of heldhaftige vertoningen. Rustig nou maar. Je kunt de hele wereld niet naar je hand zetten. Omdat jij toevallig drie weken geleden hebt besloten dat je een kind wilt hebben, betekent dat nog niet dat het van de ene op de andere dag ook gebeurt. Geef het de tijd. Hou je kalm...' Hij trok haar naast zich op bed, sloeg zijn armen om haar heen, en na een poosje werd ze kalmer. Ze praatten een tijdje rustig over hun plannen en de baby die ze hoopten te krijgen. Als ze er een kregen.

Brad dacht dat het veel te vroeg was om zelfs maar aan een specialist te denken en dat zei hij die avond. Maar hij was het er wel mee eens dat hij zonder meer met haar mee zou gaan als bleek dat ze er een nodig hadden.

'Maar nog niet,' hielp hij haar onthouden toen hij het licht uitdeed. 'Ik denk echt dat wij veel meer moeten oefenen,' zei hij zachtjes toen hij onder de lakens dichter naar haar toekroop.

Voor Diana was de vierde juli bij de Goodes een nachtmerrie. Ze had net twee dagen tevoren ontdekt dat ze weer niet in verwachting was, en haar zusjes bleven haar ongenadig op haar huid zitten met vragen waarom er niets gebeurde en of er misschien iets mis was met Andy.

'Natuurlijk niet,' verdedigde ze hem. Ze had het gevoel dat ze door stoomwalsen overreden werd en kon nauwelijks meer adem krijgen toen ze nog dichterbij kwamen. 'Het duurt gewoon wat langer.'

'Bij ons duurde het niet zo lang en jij bent een zusje van ons,' verkondigde Gayle. 'Misschien heeft hij een laag spermagehalte,' zei ze achterdochtig, opgelucht dat ze hem de schuld kon geven. Ze had ook al iets dergelijks tegen haar man gezegd.

'Waarom vraag je het hem niet?' snauwde Diana tegen haar en Gayle keek gekwetst door haar reactie.

'Ik probeerde je alleen maar te helpen. Misschien moet je hem eens voorstellen zich na te laten kijken.' Diana zei niet tegen haar oudere zuster dat ze de volgende dag zelf een afspraak bij een specialist had. Zoals Andy had gezegd, het ging ze niets aan.

Maar Sam sloeg werkelijk alles en gaf haar de genadeslag met haar onverwachte aankondiging. Ze vertelde het tijdens de lunch en toen Diana het hoorde dacht ze dat ze moest overgeven. 'Goed, mensen...' begon ze, toen keek ze schaapachtig naar haar man en hij grijnsde. 'Zal ik het ze vertellen?'

'Nee, joh.'

Hij lachte. 'Vertel het maar over een halfjaar. Laat ze tot die tijd raden.' Iedereen vond zijn tongval en zijn gemakkelijke manier van doen prettig aandoen. Sinds hij met Samantha was getrouwd, had iedereen hem altijd gemogen.

'Vooruit,' klaagde Gayle, 'vertel het ons.'

'Goed,' lachte Sam tevreden, 'ik ben zwanger. De baby moet op Valentijnsdag komen.'

'Wat enig!' riep hun moeder uit, en hun vader keek ook blij. Hij had met Andy zitten praten en keek op om zijn dochter en schoonzoon te feliciteren. Dan zouden ze zes kleinkinderen hebben, drie van zijn oudste en drie van zijn jongste dochter, en geen van Diana.

'Wat leuk,' zei Diana stijfjes terwijl ze Sam kuste. Die gaf haar onbewust de gemeenste steek onder water door te fluisteren: 'Ik dacht dat jij me voor zou zijn, maar ik ben je te snel af, hè?' Voor het eerst in haar leven kreeg Diana de neiging haar een klap in haar gezicht te geven. Ze haatte haar terwijl ze luisterde hoe ze lachte en opschepte, terwijl iedereen haar plaagde en feliciteerde en aandacht aan haar schonk. Maar het ergste was dat, hoe je het ook bekeek, Sam uiteindelijk een baby zou hebben en Diana niet.

Onderweg naar huis sprak ze geen woord tegen Andy, en toen ze thuis waren ontplofte hij eindelijk.

'Luister, verdomme, ik kan er niets aan doen, geef mij er de schuld niet van!' Hij wist precies wat haar dwars zat, hij had het geweten vanaf het ogenblik dat Sam het nieuws had verteld. En Diana's ogen stonden vol zwijgende beschuldigingen.

'Hoe weet je dat het niet aan jou ligt? Misschien is het dat wèl!' Maar zodra ze die woorden had gezegd, had ze er spijt van. Ze ging met een wanhopige blik op de bank zitten en hij keek verpletterd.

'Luister, het spijt me... ik weet niet wat ik zeg. Ik raak zo van streek van ze. Ze bedoelen het niet zo, maar ze zeggen alle verkeerde dingen, en ik stond er versteld van toen Sam vertelde dat ze in verwachting was.'

'Dat weet ik, meisje.' Hij kwam naast haar zitten. 'Ik weet het. We doen alles wat we kunnen.' Hij wist dat ze de volgende dag naar een arts zou gaan. 'Ze vertellen ons vermoedelijk dat alles in orde is. Rustig nou maar.' Ze begon langzamerhand een vreselijke hekel aan die woorden te krijgen.

'Ja... goed...' zei ze en ging douchen. Maar ze kon alleen maar aan haar zusters denken. 'Ik ben in verwachting... Misschien heeft hij een laag spermagehalte... Ik dacht dat jij me voor zou zijn, maar ik ben je te snel af... Ik ben in verwachting... Ik ben in verwachting... laag spermagehalte...' Ze stond een halfuur onder de douche te huilen en ging daarna naar bed zonder een woord tegen Andy te zeggen.

De volgende ochtend brak helder en zonnig aan. Het was bijna een belediging voor het mooie weer dat zij zich zo ellendig voelde. Ze had de hele dag vrij genomen. De laatste tijd werd haar baan haar te veel, de spanning, de deadlines, de intriges en de mensen. Het was vroeger leuk geweest, maar nu scheen dat zelfs zonder kind vervelend te zijn.

Een goede vriendin van haar werk had gemerkt dat Diana minder levenslustig was. Eloise Stein was de redactrice van de kookrubriek van het tijdschrift, en had het de week tevoren eindelijk aangedurfd het onderwerp ter sprake te brengen. Eloise had een paar bijzondere Franse recepten in Parijs opgescharreld en tijdens een snelle lunch aan Eloises bureau probeerden ze de resultaten uit.

'Zit jou misschien iets dwars?' had Eloise haar op de man af gevraagd. Ze was schrander, knap en bijzonder opmerkzaam. Ze was naar Yale geweest en op Harvard afgestudeerd. Ze kwam oorspronkelijk uit L.A. en was uiteindelijk thuisgekomen om daar haar tenten op te slaan, zoals ze het zelf noemde. Ze was achtentwintig en woonde in een flatje dat grensde aan het huis van haar ouders in Bel Air. Maar gezien haar achtergrond was ze opmerkelijk weinig verwend. Ze was een mooi meisje, prettig gezelschap, en sinds ze een paar maanden geleden op de redactie was gekomen, was ze een goede vriendin van Diana geworden. Diana en Andy hadden een keer geprobeerd haar aan Bill Bennington te koppelen, maar ze had hem angst aangejaagd. Ze was te bekwaam en te volwassen, hoewel hij zei dat hij haar te mager en te lang vond. Ze had een mannequinfiguur.

'Nee, er is niets.' Diana veegde de vraag weg en gaf haar een complimentje over het lekkers dat ze aten. Het was onder meer varkenspastei en een recept voor pens dat Diana aan haar Parijse tijd deed denken. 'Het is onvoorstelbaar dat jij ooit eet,' zei Diana, en keek haar aan. Ze was mager, had grote blauwe ogen en lang, steil, blond haar.

'Ik heb tijdens mijn studie anorexia gehad,' legde Eloise uit. 'Ik heb het tenminste geprobeerd. Ik denk dat ik diep in mijn hart te dol op eten ben om anorexia echt lang vol te kunnen houden en mijn oma uit Florida stuurde me steeds koekjes.' Toen keek ze Diana weer aan. Ze was niet gemakkelijk op een dwaalspoor te brengen en dat was een reden waarom het zo goed op de redactie ging. 'Je hebt niet echt antwoord gegeven op mijn vraag.'

'Welke vraag?' Diana keek vaag, maar ze wist precies wat ze vroeg. Ze mocht het meisje graag, maar ze wist niet zeker of ze haar in vertrouwen wilde nemen wat betreft haar problemen. Andy was de enige die wist hoeveel zorgen ze zich maakte.

'Er zit je iets dwars. Ik wil me niet met jouw zaken bemoeien, maar je begint eruit te zien zoals mensen die tegen muren oplopen en je ondertussen verzekeren dat alles in orde is.'

'Is het zo erg?' Diana keek haar vol afschuw aan en moest toen plotseling lachen om die beschrijving.

'Nee, hoor, maar ik heb het gemerkt. Moet ik me verder met mijn eigen zaken bemoeien of heb je een steuntje nodig?'

'Eigenlijk... nee... ik...' Ze begon haar te vertellen dat er niets was en plotseling huilde ze tranen met tuiten. Ze kon alleen maar met haar hoofd schudden terwijl de tranen over haar wangen stroomden. Ze snikte onbeheerst, en het lange blonde meisje legde kalm een arm om haar schouders en bleef haar papieren tissues aanreiken om haar neus in te snuiten. Het duurde een hele tijd voor Diana ophield met huilen. 'Het spijt me... dat wilde ik niet...' Ze keek op en had een rode neus en rode ogen, maar ze voelde zich een stuk beter. Het was een opluchting om zich eens te laten gaan. 'Ik weet niet wat me overkwam.'

'Jawel, dat had je hard nodig.' Eloise omhelsde haar stevig en schonk toen een kop sterke koffie voor haar in.

'Je hebt misschien wel gelijk.' Diana haalde diep adem en keek haar aan. 'Ik heb problemen... thuis. Zo zou je het kunnen noemen, geloof ik. Niets definitiefs, alleen wat dingen waar ik aan moet wennen.'

'Met je man?' vroeg Eloise, en had met haar te doen. Ze mocht Diana graag en ze vond Andy ook aardig. Het was jammer te horen dat er moeilijkheden waren. Ze hadden zo gelukkig geleken toen ze de laatste keer uit eten waren geweest.

'Nee, ik kan hem hier de schuld niet van geven. Ik denk dat het eerder mijn schuld is. Ik heb hem het vuur nogal na aan de schenen gelegd... we hebben meer dan een jaar geprobeerd om een baby te krijgen en het lukt eenvoudig niet. Ik weet hoe dom dit moet klinken, maar het lijkt wel of er iedere maand een sterfgeval in de familie plaatsvindt, een vreselijke ramp die ik weer onder ogen moet zien, en ik zie er vreselijk tegenop. Ik hoop de hele maand dat het nu is gelukt en wanneer ik merk dat er niets is gebeurd, lijkt het of er een mes in mijn hart wordt omgedraaid. Gek, hè?' Ze begon weer te huilen en snoot haar neus in een nieuwe papieren tissue.

'Het is niet gek,' stelde Eloise haar gerust. 'Ik heb nooit een kind gewild, maar het is tamelijk normaal. En het is voor mensen zoals wij, die eraan gewend zijn dingen te regelen en de zaken in de hand te hebben, tamelijk angstaanjagend wanneer het niet gaat zoals wij dat willen. Weet je, die vreselijke uitdrukking "de zaak in de hand hebben" zit vermoedelijk ook een beetje in het verdriet verborgen: het volkomen machteloos staan, het niet in staat zijn zelf te beïnvloeden of je wel of geen baby krijgt.'

'Misschien. Maar het is meer dan dat... het is moeilijk uit te leggen... het is die ongelooflijke leegte... dit vreselijke verlangen. Soms zou ik wel dood willen gaan. Ik kan er met niemand over praten, zelfs niet met Andy. Ik ga inwendig dood en alles bevriest om me heen. Het is het eenzaamste gevoel dat ik ken. Ik weet niet eens hoe ik het moet beschrijven.'

'Het klinkt afschuwelijk,' zei Eloise vriendelijk, maar het was een uitstekende verklaring voor Diana's gedrag op kantoor. Ze begon al iedereen buiten te sluiten, zichzelf af te zonderen en het was bijna onmogelijk haar te bereiken. Het zou haar niet verbazen als het haar huwelijk ook had aangetast. 'Ben je bij een specialist?' Ze wilde haar ook vragen of ze naar een therapeut was geweest, maar dat durfde ze niet. Ze was ontroerd dat Diana haar al zo ver in vertrouwen had genomen en ze voelde zich erdoor vereerd.

'Ik ga volgende week. Een zekere Alexander Johnston.' Ze wist niet waarom ze zijn naam noemde, maar omdat ze Eloise in vertrouwen had genomen, leek het redelijk haar over hem te vertellen. Diana was verbaasd toen ze Eloise zag glimlachen terwijl ze nog een kop koffie inschonk.

'Ken je die naam?'

'Jawel. Hij is een collega van mijn vader. Mijn vader is endocrinoloog op het gebied van de voortplanting. Wanneer de zaken echt fout lopen, kom je misschien bij hem terecht, of als je een ivfwilt, in vitro fertilisatie, dan doet papa dat misschien. Hij neemt niet veel nieuwe patiënten meer aan, alleen als ze door Alex of een van de andere collega's verwezen worden. Je bent in goede handen bij Alexander Johnston.' Diana voelde zich opgelucht en keek haar verbaasd aan. De wereld was kleiner dan ze had gedacht, zelfs op dat gebied. 'Zal ik hem zeggen dat ik je ken?' vroeg Eloise voorzichtig. Ze wist niet zeker hoe Diana daar tegenover zou staan.

'Liever niet. Ik houd dit liever zakelijk, maar ik ben blij te weten dat ik bij de juiste mensen kom.'

'De beste. Die vinden er wel wat op. De statistieken zijn tegenwoordig vrij indrukwekkend. Ik ben hiermee opgegroeid. Ik geloof niet dat ik ooit heb gedacht dat mensen 'het' gewoon deden en dan zwanger werden. Ik heb eigenlijk altijd aangenomen dat mijn vader erbij moest zijn om te helpen.' Het was een intrigerende gedachte, en Diana lachte om het beeld dat Eloise schetste.

Toen ze de verrukkelijke appeltaart met crème fraîche aten, had Eloise haar uiteindelijk gevraagd waarom ze niet een poosje stopte met werken. Dat zou voor haar en misschien ook voor Andy prettiger zijn, maar Diana had gezegd dat ze niet dacht dat dit kon en uiteindelijk had ze toegegeven dat ze het niet wilde.

'Ik kan niet gewoon weglopen van mijn werk. Bovendien, wat moet ik dan doen? Mijn zusjes hebben dat allebei gedaan en zij zitten nu thuis met hun kinderen. Ik weet niet zeker of ik thuis zou kunnen blijven, nu in ieder geval niet. Misschien als ik een baby had. Nu zit ik alleen maar te piekeren, dagen te tellen en te wachten tot ik 's ochtends mijn temperatuur kan opnemen.'

'Ik weet niet of ik dat allemaal wel zou kunnen. Hoe doe jij het?'

'Ik wil heel graag een baby hebben. Ik denk dat je veel dingen doet als het moet.' Eloise had genoeg over dit soort dingen van haar vader gehoord om dit zelfs nog beter te weten dan Diana.

Diana dacht over haar na toen ze naar het Wilshire Carthay gebouw reed, en vroeg zich af of ze een glimp van Eloises vader zou opvangen. Ze vond het nog steeds onvoorstelbaar dat ze door puur toeval een afspraak met zijn collega had gemaakt. Iedereen die ze erover gesproken had, zei dat Alex Johnston erg goed was. Maar toen Diana met de lift omhoogging, was ze plotseling doodzenuwachtig en erg bang.

De wachtkamer was rustig maar stijlvol uitgevoerd in crème en beigegrijze kleuren, met dure moderne kunst aan de muren en een grote palmboom in de hoek. Diana mocht plaatsnemen, en even later werd ze in de richting van 'het heiligdom' geleid. Er was een lange gang met nog meer kunst en dakramen hoog boven haar hoofd, en aan het eind van de gang leidde de zuster haar een kamer binnen met panelen van gebleekt hout, een prachtig kleed op de grond, in een hoek een mooi beeldhouwwerk van een vrouw en een kind. En vreemd genoeg deed zelfs het zien van een kunstafbeelding van een moeder en een kind haar nu pijn.

Ze bedankte de zuster en ging zitten, probeerde rustig te blijven en dacht aan Andy. Ze was doodsbenauwd voor wat ze met haar gingen doen of wat ze zouden vinden, maar toen ze even later de arts leerde kennen, was ze prettig verrast. Hij was een lange, rossige man met lange, goedverzorgde handen en verstandige blauwe ogen. Hij deed haar in zeker opzicht aan haar vader denken.

'Hallo.' Hij schonk haar een warme glimlach en schudde haar hand. 'Ik ben Alex Johnston. Prettig kennis te maken.' En het klonk alsof hij het werkelijk meende. Hij praatte een paar minuten met haar over haar werk, over waar ze vandaan kwam en hoe lang ze getrouwd was. Toen trok hij een blanco kaart naar zich toe en haalde een pen te voorschijn, terwijl hij Diana een vriendelijke blik toewierp. 'Ik zal hier vast wat aantekeningen maken, dan kunnen we ter zake komen. Wat brengt u hier, mevrouw Douglas?'

'Ik... wij... we proberen al meer dan een jaar, dertien maanden om precies te zijn, dat ik zwanger word, maar tot nu toe is er niets gebeurd.' Ze vertelde hem ook dat ze voor hun huwelijk enigszins zorgeloos met voorbehoedmiddelen waren geweest en dat ze toen ook nooit in verwachting was geraakt.

'Bent u weleens in verwachting geweest? Bent u ooit bevallen...? Of heeft u weleens een abortus ondergaan?'

'Nee,' zei ze ernstig. Zonder hem te kennen had ze al groot respect voor hem, en vertrouwde er volkomen op dat hij hun probleem kon oplossen.

'Bent u vroeger ooit "zorgeloos" geweest met voorbehoedmiddelen?' vroeg hij, en nam haar zorgvuldig op.

'Nee. Daar ben ik altijd secuur mee geweest.'

'Welke methoden heeft u gebruikt?' De vragen over haar vormen van anticonceptie gingen steeds verder. Hij wilde vooral weten of ze ooit een spiraaltje had gebruikt - toen ze nog studeerde had ze dat gedaan —, of ze aan de pil was geweest en hoe lang. Hij wilde weten of ze geslachtsziekte had opgelopen — dat was niet het geval — had ze cysten, tumoren, pijn, bloedingen, ongelukken, ernstige infectieziekten, operatieve ingrepen, of kanker in het verleden gehad, of ziektes in de familie zoals diabetes. Hij wilde alles van haar weten. Aan het eind van haar relaas over alles wat ze niet had, stelde hij haar gerust dat een jaar nog niet zo lang was, hoewel hij het begrijpelijk vond dat het in haar ogen en in die van haar man lang leek. Maar er was geen reden voor ongerustheid. Hij zei zelfs dat hij haar op haar leeftijd kon aanraden het nog een halfjaar te proberen als ze dat wilde, of zelfs een jaar, voor er serieus onderzoek werd gedaan. Maar persoonlijk deed hij liever onderzoek na een jaar zonder zwangerschap.

'We zullen nu een paar dingen uitzoeken, een paar eenvoudige stappen doen. Ik kan een voorbereidend onderzoek uitvoeren, om een lichte infectie die het evenwicht zou kunnen verstoren uit te sluiten.' Hij glimlachte tegen haar, en ze was het ermee eens liever nu door te zetten dan nog langer te wachten. Nog eens zes maanden van hoop en wanhoop kon ze niet aan. Ze wilde weten waarom er niets gebeurde. Ze kon zich gewoon niet voorstellen dat er geen eenvoudige uitleg was, en ze wilde het liever nu weten dan over een jaar, zodat ze er iets aan konden doen. Dit legde ze dokter Johnston uit.

'Er bestaat ook nog de mogelijkheid' - hij glimlachte tegen haar -'dat er niets te repareren valt en dat u in een uitstekende gezondheid verkeert en gewoon geduld moet oefenen. Of, als er enige reden voor ongerustheid is, kunnen we beginnen met uw man te onderzoeken.' Zij en Andy hadden afgesproken dat ze met haar zouden beginnen, en dan zouden afwachten wat de dokter over Andy zei.

'Ik hoop dat u niets vindt,' zei ze rustig, en hij zei dat hij dat ook hoopte. Verder merkte hij terloops op dat tot zo ver alleen het feit dat ze vroeger een spiraaltje had gebruikt hem wat bezorgd maakte. Hij stond op en leidde haar naar een kamer aan de overkant van de gang, waar ze zich kon uitkleden en hij zijn onderzoek zou doen. Vandaag zou het niet veel meer dan een inwendig onderzoek zijn. Hij had haar uitgelegd dat de meeste onderzoeken over ongeveer veertien dagen gedaan zouden worden, precies vanaf het ogenblik van haar ovulatie. Ze zouden het baarmoederhalsslijmvlies controleren om te kijken of het uitnodigend genoeg was voor het sperma of vijandig. En als het vijandig was, zouden ze nog meer onderzoeken doen, zoals een crossing-over. Maar rond de tijd van haar ovulatie zouden ze een echografie maken om te kijken hoe haar follikel voor de ovulatie rijpte en een postcoïtaal onderzoek. Dat zou alleen een uitstrijkje zijn om haar slijmvlies te controleren, en Andy's sperma moest worden getest op beweeglijkheid en hoeveelheid.

Vandaag zou hij alleen een inwendig onderzoek doen om te kijken of ze misschien gezwellen, cystes, infecties of afwijkingen had. Daarna zouden ze wat bloed afnemen en dat nakijken op aids, sluimerende infecties, en haar immuniteit ten opzichte van rode hond. Hij wilde ook een volledig bloedbeeld hebben en hij zou diverse uitstrijkjes van de baarmoederhals maken na het inwendig onderzoek om nog andere infecties uit te sluiten. Soms was een eenvoudige ontsteking de oorzaak van het hele probleem.

Het leek of er heel wat op het programma stond, hoewel er die dag alleen maar een paar eenvoudige onderzoeken werden gedaan, maar ze had tenminste het gevoel dat ze eindelijk begonnen waren iets te doen om uit te zoeken wat er met haar lichaam aan de hand was. Ze glimlachte bij zichzelf toen ze eraan dacht wat Andy de vorige avond tegen haar had gezegd. Hij had haar over een probleem verteld dat hij met zijn neus had gehad toen hij nog klein was. De neus was verschrikkelijk verstopt, zo erg dat hij nog nauwelijks kon ademhalen, en zijn moeder had hem meegenomen naar een specialist om zijn neus- en keelamandelen te laten nakijken.

'En weet je wat het nou was?' vroeg hij haar plechtig toen hij in bed lag met een arm om haar heen.

'Ik weet het niet... een holteontsteking?'

'Veel eenvoudiger. Rozijnen. Een paar dagen daarvoor had ik er een heel stel in mijn neus geduwd, en die zaten daar lekker warmpjes en begonnen uit te zetten. Ik was bang om iets tegen mijn moeder te zeggen. Dus als je morgen bij de dokter bent, lieverd... vergeet hem dan niet te vertellen dat hij op de rozijnen moet letten.' Ze glimlachte toen ze aan het verhaal dacht, en het herinnerde haar er weer aan hoeveel ze van Andy hield.

Maar dokter Johnston vond geen rozijnen. Hij vond ook geen afwijkingen, tumoren, cysten, of ook maar de geringste aanwijzing voor een ontsteking. Alles wat hij nakeek leek perfect in orde en Diana was opgelucht toen er een laborante kwam om bloed af te nemen.

Zodra ze zich had aangekleed, legde de arts uit dat hij haar over tien dagen terug wilde zien om de onderzoeken te doen die ze hadden besproken en dat hun precies verteld zou worden wanneer ze deze maand mochten vrijen, op de vruchtbare tijd. Hij wilde dat ze de volgende week een ovulatiesetje gebruikte om haar urine te testen op een uitstoot van luteïniseringshormoon, of lh, dat vlak voor de ovulatie plaatsvindt. Het klonk erg ingewikkeld, maar dat was het feitelijk niet. Het was alleen nieuw. En hij wilde dat ze verder ging met haar temperatuur op te nemen, maar dat had ze het afgelopen halfjaar toch al gedaan, tot Andy's irritatie. Hij zei dat het leek of hij met een hypochondriste samenleefde die iedere ochtend een thermometer in haar mond stopte. Maar hij nam het zoals gewoonlijk sportief op als zij dacht dat het zou helpen om zwanger te worden.

Voor ze vertrok stelde de arts Diana ook voor dat zij en Andy het wat rustiger aan zouden doen als dat kon, wat vrij nemen van hun werk en tijd doorbrengen met dingen te doen die ze leuk vonden, zelfs al betekende dat tijd opgeven die ze anders met vrienden zouden doorbrengen, of minder tijd steken in projecten die met hun werk te maken hadden.

'Stress kan ook een belangrijke rol spelen bij onvruchtbaarheid. Probeer allebei zoveel mogelijk te ontspannen. Zorg voor voldoende frisse lucht, eet goed en slaap goed.' Het was gemakkelijker gezegd dan gedaan in de moderne wereld en dat wist hij, maar hij vond het toch belangrijk genoeg om te vermelden. Hij zei nogmaals dat het heel goed mogelijk was dat er met geen van beiden iets aan de hand was, dat ze alleen maar een beetje meer tijd nodig hadden en dat alles vanzelf terecht zou komen. Maar hij verzekerde haar dat als er een probleem was, ze het zouden vinden.

Toen ze zijn spreekkamer verliet, voelde ze zich hoopvol, opgewonden en zenuwachtig. Ze dacht aan iets anders dat hij had gezegd, namelijk dat ruwweg vijftig procent van de echtparen die voor onvruchtbaarheid werden behandeld gezonde baby's ter wereld brachten, maar er waren anderen die zelf gezond waren, aan wie niets mankeerde en die nooit in verwachting raakten. Het was iets dat ze onder ogen zou moeten zien als het voor hen ooit zover kwam, maar ze wist niet hoe ze dat zou moeten doen. Het bezoek aan de arts, het gesprek met hem over de verschillende mogelijkheden en de onderzoeken die haar te wachten stonden, deden haar voor het eerst beseffen hoeveel ze bereid was te doen om een baby te krijgen. Ze zou er vrijwel alles voor over hebben.

Ze was uitgeput toen ze wegreed en heel even was ze geneigd om naar kantoor te gaan, maar ze had toch al voor de hele dag vrijaf genomen. Het was bovendien na enen, en de arts had gezegd het rustig aan te doen. Dus besloot ze maar te gaan winkelen. Toen ze door Saks liep, voelde ze zich heerlijk schuldig. Ze belde Andy op vanuit de winkel, maar hij was uit lunchen, en ten slotte ging ze naar huis en besloot een heerlijk maal voor hem klaar te maken.

Hij belde haar om drie uur op en hoorde de opgeluchte klank in haar stem toen ze antwoordde. Ze hadden in ieder geval dus nog geen afschuwelijke dingen bij haar gevonden. En misschien lag het aan hem. Hij was zich dat de afgelopen paar maanden gaan afvragen.

'En?' vroeg hij, en klonk warm en sexy door de telefoon. 'Hebben ze ze gevonden?'

'Wat gevonden?' vroeg ze verbaasd.

'De rozijnen. Heb je dat niet verteld?'

'Ach, gekkerd...' Ze vertelde hem alles over de vragen die gesteld waren, over het onderzoek dat gedaan was en over de tests die in het verschiet lagen. Het klonk allemaal niet erg vervelend. Ze was bang geweest dat het een afgrijselijke behandeling zou zijn, maar tot nu toe klonk het allemaal niet erg ontmoedigend.

'Dus je gaat over twee weken terug?'

'Over tien dagen, en ondertussen moet ik mijn temperatuur iedere ochtend blijven opnemen en volgende week mijn urine nakijken met behulp van dat setje.'

'Het klinkt ingewikkeld,' zei hij en vroeg zich af wat de toekomst voor hen in petto had, vooral voor hem. Misschien zouden de onderzoeken voor hem erger zijn wanneer het zover kwam. Hij vond het nog steeds onnodig en tamelijk angstaanjagend. Maar terwille van haar wilde hij wel meewerken.

'Trouwens,' zei hij nadat ze hem alles had uitgelegd en breedvoerig over dokter Johnston had verteld, tôt en met de schoenen die hij droeg en de lijst diploma's aan de muur in zijn spreekkamer, 'ik heb nog nieuws.'

'Je hebt opslag gekregen,' zei ze hoopvol. Hij werkte keihard voor de televisiemaatschappij.

'Nee, maar volgens welingelichte bronnen bij de top staat die eraan te komen. Maar dit is ook heel leuk. Raad nog eens.'

'De directeur van de televisiemaatschappij is gearresteerd omdat hij in de kantine zijn exhibitionistische neigingen niet kon bedwingen,' zei ze fantaserend met dichte ogen.

'Heel aardig... misschien zit er wel wat in... Nee, ik zal het je maar vertellen, want je raadt het toch nooit en ik moet over twee minuten naar een vergadering. Bill Bennington gaat op Labor Day in het zomerhuisje van haar ouders aan Lake Tahoe met zijn advocate trouwen. Hoe vind je dat? Ik stikte er bijna in toen hij het me vertelde. Ik zat beneden een sandwich met corned beef met hem te eten toen hij het zei en ik dacht dat hij gekheid maakte tot ik zijn gezicht zag. Kun jij het je voorstellen?'

'Eigenlijk wel, ja. In zekere zin geloof ik dat hij er klaar voor is.'

'Ik hoop het maar. Het is te hopen. Ze trouwen al over zeven weken. Op hun huwelijksreis gaan ze vissen in Alaska.'

'Jakkes! Daar moet je nog eens met hem over praten.'

'Ik moet naar mijn vergadering. Tot straks, lieverd. Ik ben rond een uur of zeven thuis.' Dat was hij ook, en ze had een verrukkelijk dineetje voor hem klaarstaan. Ze had een van de Franse recepten van Eloise gebruikt en daar wat mee geëxperimenteerd. Ze had lamsbout gemaakt met milde knoflooksaus, snijboontjes en wilde paddestoelen. Als toetje een abrikozensoufflé die perfect was.

'Tjé! Waar heb ik dit aan te danken?' vroeg hij tevreden na het dessert, toen ze een kopje koffie voor hem inschonk. Ze voelde zich beter dan in lange tijd het geval was geweest en dat zag hij. 'Ik dacht dat het leuk zou zijn om een lekker etentje te maken, aangezien ik vandaag toch niets te doen had.'

'Misschien zou je eens vaker thuis moeten blijven.' Dat vond ze wel leuk, maar ze vond werken ook leuk. In tegenstelling tot haar zusjes, had ze het daar moeilijk mee, en ze wist dat dit misschien ook het geval zou zijn als ze een baby zouden hebben. Maar daar hoefde ze zich nog geen zorgen over te maken, ze hoefde zich alleen maar te 'ontspannen en het kalm aan te doen' volgens de arts. Dat vertelde ze Andy ook en het idee stond hem wel aan. Hij stelde onmiddellijk voor het weekend naar Santa Barbara te gaan.

'Dat lijkt me heerlijk.' Hij had voor die week ook een afspraak met Bill Bennington en zijn aanstaande bruid gemaakt. Plotseling leek het leven weer leuker. Ze wist niet hoe het kwam, maar ze wist zeker dat de arts een manier zou vinden om hen te helpen hun kind te krijgen en dat fleurde haar helemaal op.

Ze hadden een gezellige week en waren heel enthousiast over Bills verloofde, Denise Smith. Ze was precies zoals hij had gezegd, en ze nodigde hen voor de volgende week bij haar thuis uit om te komen eten. Andy was verbaasd toen Diana dat met een vaag excuus afwimpelde. Naderhand vertelde ze hem dat ze dan moest ovuleren, de onderzoeken bij dokter Johnston zouden dan plaatsvinden en ze moesten volgens schema vrijen. Ze wilde daar niet ook nog de spanningen van sociale verplichtingen aan toevoegen.

'Misschien zou het een welkome afwisseling in plaats van een spanning zijn,' zei Andy korzelig, maar Diana wilde niet, en ze maakten plannen met Denise en Bill voor de daaropvolgende week, hoewel Andy er nog steeds geïrriteerd over was. Maar Diana was druk bezig een baby op stapel te zetten.

Ze bleef nauwgezet haar ochtendtemperatuur opnemen en begon volgens voorschrift met de lh set. De test kleurde blauw, op precies de dag die de arts had gezegd en die middag ging ze naar zijn spreekkamer om hem het slijmvlies van haar baarmoederhals te laten nakijken. Hij zei dat het er prima uitzag. 'Erg aardig en vriendelijk,' noemde hij het en Diana lachte zenuwachtig. Hij stelde voor dat Andy en Diana de volgende ochtend zouden vrijen en dat Diana daarna zo snel mogelijk voor het postcoïtale onderzoek moest komen om te kijken hoe Andy's sperma zich gedroeg.

Ze ging die middag laat weer naar haar werk, en dronk koffie met Eloise. Die avond vertelde ze Andy wat er was gebeurd en dat ze de volgende ochtend moesten vrijen.

'Wat een ellende,' zei hij voor de grap, maar dat werd het wel. Hij had de avond tevoren last van zijn maag gekregen en voelde zich helemaal niet goed toen hij wakker werd. Hij dacht dat hij griep zou krijgen en had niet het idee 'dat het zou lukken' zoals hij zei.

'Maar dat moet,' zei Diana zenuwachtig terwijl ze in bed lagen en ze probeerde hem te helpen. 'Vandaag ovuleer ik en moet ik dat postcoïtale onderzoek laten doen. Ik heb mijn temperatuur opgenomen en die is heel laag. Dat betekent dat ik vermoedelijk vandaag ovuleer... Andy... je moet.' Ze keek hem verwijtend aan en hij had haar het liefst verteld dat ze kon verrekken, maar dat deed hij niet.

'Mooi. Bedankt voor de belangrijke boodschap van mijn sponsor.' Hij draaide zich om in bed, masturbeerde een tijdje en bracht er enig leven in, toen draaide hij zich om en begon de liefde met zijn vrouw te bedrijven, maar het was niet erg romantisch. Het was niet eens prettig. Naderhand stond hij zonder een woord te zeggen op en ging douchen. Het was niet erg leuk wanneer je gedwongen werd op bepaalde dagen en uren te vrijen, en zelfs voorgeschreven te krijgen hoe. Tijdens het ontbijt waren ze allebei gespannen en stil.

'Het spijt me,' zei Diana zachtjes.

'Dat hoeft niet,' zei hij van achter de krant. 'Ik voel me vandaag gewoon niet lekker, dat is alles. Denk er maar niet meer aan.' Hij vond het afschuwelijk om op die manier te moeten vrijen, op commando, en hij was nog steeds huiverig voor de dingen die met hem zouden gebeuren en wat ze zouden ontdekken.

Maar het postcoïtale onderzoek toonde aan dat zijn sperma normaal was. Het zwom tevreden rond en hij scheen een tamelijk hoog spermagehalte te hebben dat bijzonder beweeglijk was. Volgens de arts was dat allemaal uitstekend.

Dokter Johnston wilde ook een echografie bij haar doen om een aantal punten op te helderen die van belang waren voor haar beoordeling. Hij moest weten hoe dik haar baarmoederwand was, de afmeting van haar follikel, en of haar lichaam op de eigen hormoonproduktie reageerde. Hij verzekerde haar dat de scan niet vervelend zou zijn en dat was het ook niet. Ze was opgelucht dat alles tot nu toe normaal bleek te zijn.

Toen ze twee dagen later terugkwam om nog een echo te laten maken ter controle of de follikel was gebarsten en het eitje was losgeraakt, vertelde hij haar dat dit het geval was, en dat bracht hen weer een stap verder.

Bill en Denise vroegen hen de volgende dag weer mee uit eten, maar Diana was zo uitgeput van de spanning die dit alles teweegbracht en het drie keer in de week naar de arts gaan om onderzoeken en scans te laten doen, dat ze geen zin had om uit te gaan en uiteindelijk drong ze er bij Andy op aan dat hij zonder haar ging. Ze wilde alleen maar naar bed om uit te rusten en ze bad dat ze deze maand zwanger was geworden. Alles raakte daarbij vergeleken in het niet. Zelfs haar baan was nu minder belangrijk voor haar. Maar daar kon ze tenminste met Eloise praten. Zelfs haar vriendinnen en familie leken minder belangrijk voor haar naarmate het proces bij de arts vorderde. Hun hele leven leek nog maar om één punt te draaien, nog erger dan vroeger. Soms had ze zelfs het gevoel dat het haar van Andy verwijderde.

Maandag ging ze weer terug naar de arts, er werd bloed afgenomen om haar progesteronspiegel te bekijken tijdens de luteïniserende periode, een week na de ovulatie. Haar temperatuur was zoals het hoorde onmiddellijk na de lh-uitstoot gestegen en toonde aan dat ze had geovuleerd,. Nu konden ze alleen maar afwachten of ze ook in verwachting was geraakt.

Het leken tien eindeloze dagen van wachten en ze kon nauwelijks aan iets anders denken. Het leek ook gek om te denken dat het deze maand anders zou zijn dan anders. Ze had geen medicijnen gekregen, ze hadden alleen maar gegevens verzameld. Maar haar hoop was toch hoog gespannen, en twee dagen voor ze ongesteld moest worden werd ze misselijk. Haar hoop steeg tot ongekende hoogte op de ochtend dat het moest komen en niet kwam.

Ze belde dokter Johnston die dag vanuit kantoor en hij vertelde haar nog een paar dagen te wachten. Haar lichaam was geen machine, en variaties op het normale patroon waren geen uitzondering. Toen ze die avond ontdekte dat ze menstrueerde, trok ze zich huilend in bed terug. Ze was er kapot van en vroeg zich af wat ze nu nog meer voor onderzoeken voor haar in petto hadden. De hele zaak werd steeds vervelender.

Toen ze de arts de volgende dag opbelde, stelde hij voor dat Andy een afspraak zou maken. Tot nu toe waren de uitslagen van al haar onderzoeken normaal gebleken.

'Mooi. En wat betekent dat?' vroeg Andy geïrriteerd toen ze hem die avond vertelde dat hij dokter Johnston moest bellen om een afspraak te maken. 'Denkt hij dat het aan mij ligt?'

'Wat doet het ertoe aan wie het ligt, als we maar weten dat alles in orde is. Het kan mij niet schelen of het aan jou ligt of aan mij, misschien ligt het aan geen van ons beiden, misschien is er niets aan de hand. Misschien heeft iedereen van het begin af aan gelijk gehad en hebben we alleen maar tijd nodig. Wees toch niet zo onredelijk,' zei ze vriendelijk. Maar hij was nog geïrriteerder nadat hij had opgebeld om een afspraak te maken en hem werd gevraagd een flesje vers zaad mee te nemen. Er was hem aangeraden drie dagen daarvoor geen geslachtsverkeer te hebben.

'Geweldig,' klaagde hij die avond tegen Diana. 'Wat moet ik dan doen? Me op kantoor aftrekken? Dat zullen mijn secretaresses leuk vinden.'

'Denk je dat ik het soms leuk vind daar drie keer achter elkaar naar toe te gaan voor een echo? Maak het toch niet erger dan het is.' Maar het was erg genoeg en dat wisten ze allebei.

'Goed, goed.' Hij zei er niets meer over, maar de sfeer werd niet prettiger tussen hen. Andy was erg onaardig tegen haar op de ochtend dat hij voor het onderzoek naar dokter Johnston moest en hij was openlijk vijandig tegen de arts toen hij tegenover hem zat. Nee, hij had nooit gonorroe, syfillis, chlamydia, herpes of enige andere ziekte gehad die de arts opnoemde. Hij had geen infectieziekten doorgemaakt, geen tumoren, of problemen met zijn erecties, impotentie of ernstige ziektes in zijn leven.

De arts merkte zijn vijandigheid wel, maar daar was hij aan gewend. Het was voor niemand prettig om bij hem te zijn, en hij scheen met zijn vragen Andy's mannelijkheid in twijfel te trekken. Hij vertelde dat hij hem vandaag bloed wilde afnemen om zijn hormoonspiegel te bekijken. Het zaad dat hij had meegenomen zou worden geanalyseerd en op kweek gezet worden. Zijn sperma-gehalte zou vastgesteld worden, evenals een volledig hormoonbeeld en het was ook mogelijk dat hij nog eens moest komen om bloed te laten afnemen, omdat mannelijke hormoonspiegels nogal wisselen, afhankelijk van de tijd van de dag of de gezondheid van de man op dat ogenblik.

Evenals Diana was Andy uitgeput tegen de tijd dat hij klaar was. Het was niet bijzonder vervelend geweest, maar de emotionele kant ervan was niet te verwaarlozen.

Toen de resultaten terugkwamen, was Andy opgelucht om te horen dat ze normaal waren. Zijn spermagehalte was iets meer dan tweehonderd miljoen en de arts zei dat dit bijzonder gezond was. De spermaconcentratie bedroeg honderdtachtig miljoen per milliliter. Al zijn hormoononderzoeken waren normaal.

'En nu?' vroeg Andy rustig maar enorm opgelucht, toen dokter Johnston hem drie dagen later zelf opbelde met de onderzoeksresultaten. In zekere zin was hij erg blij om te weten dat er niets aan hem mankeerde, maar plotseling begon hij zich zorgen om Diana te maken.

'Betekent dit dat we allebei gezond zijn en dat het gewoon tijd kost?' Als dat het geval was, was het de spanning waard geweest, alleen om die informatie te krijgen. Maar Johnston was nog niet van plan het op te geven nu ze waren begonnen.

'Dat zou zeker kunnen. Maar ik wil nog een paar stappen verder gaan met Diana. Ik maak me nog steeds zorgen om dat spiraaltje dat ze een paar jaar geleden heeft gebruikt, en ik zou voor ze deze maand ovuleert een hysterosalpingogram willen doen. Het is een onderzoek van het bovenste gedeelte van het voortplantingsstelsel, waar kleurstof wordt ingespoten die ondoordringbaar is voor röntgenstralen. Daarna worden er foto's genomen.' Zoals hij het vertelde klonk het heel eenvoudig, maar Andy was achterdochtig.

'Doet dat pijn?'

'Soms,' zei hij ronduit, 'niet altijd. Het is niet prettig.' Dat waren Andy's minst favoriete woorden wanneer ze door medici gebruikt werden. 'Niet prettig' betekende meestal dat je niet over de grond lag te rollen van de pijn, maar wel bijna. 'We kunnen haar in het ziekenhuis wat pijnstillers geven. Ze moet een paar dagen doxycycline slikken om te zorgen dat ze geen ontsteking oploopt, en dat moet ze een paar dagen blijven gebruiken. Niet iedereen schrijft antibiotica voor bij deze procedure, maar ik doe het liever wel om het zekere voor het onzekere te nemen. In veel gevallen worden de eileiders door het onderzoek doorgespoeld en worden de mensen binnen een halfjaar nadien zwanger.'

'Dat klinkt of het de moeite van her proberen waard is,' zei Andy voorzichtig.

'Dat denk ik ook,' zei dokter Johnston rustig. 'Ik zal haar opbellen.'

Maar toen hij dat deed, was Diana niet zo zeker. Ze had van vrouwen op kantoor akelige dingen gehoord over dat onderzoek. Ze zeiden dat het pijn deed, en eentje was allergisch voor de kleurstof geweest en had een angstaanjagende reactie gehad. Ze vroeg Eloise wat zij ervan wist, maar dat was niet veel. Het was duidelijk dat ongeacht hoe gladjes een hysterosalpingogram ook verliep, het geen peuleschilletje was. Maar het stelde wel belangrijke informatie ter beschikking. Er zou kleurstof in haar worden gespoten, en ze zouden die op een monitor door haar eileiders zien lopen. Eventuele afwijkingen in haar baarmoeder, tumoren die aan de scan waren ontsnapt, en verstopte eileiders zouden aangetoond kunnen worden. En dokter Johnston had nu het vage vermoeden dat dit het probleem kon zijn. Hij had Diana verteld dat als ze een hysterosalpingogram deden en het normaal was, er geen reden bestond om verdere onderzoeken te doen. Ze kon dan aannemen dat ze na verloop van tijd in verwachting zou raken en zij en Andy konden ophouden zich zorgen te maken over hun voortplantingsorganen. Maar als de hsg iets ongebruikelijks aantoonde, konden ze later die maand een laparoscopie doen en op die manier overal een antwoord op krijgen. Hij geloofde niet in een maandenlang kat-en-muis spelletje met zijn patiënten door onnodige onderzoeken te doen of breedsprakige antwoorden te geven. Sinds haar ovulaties normaal bleken te zijn, evenals haar slijmvlies en zijn sperma, en bovendien verenigbaar, was het enige dat hij nu wilde zien of haar eileiders inderdaad doorgankelijk waren, en dan zouden de onderzoeken voorbij zijn.

'Wat vind je ervan?' vroeg dokter Johnston door de telefoon aan Diana. 'Wil je de hsg deze maand doen en alles achter de rug hebben, of wil je wachten en het nog eens proberen? We kunnen natuurlijk wachten.' Maar hij moedigde het wachten niet aan. Het was zijn methode niet om regelmatig iemands hart te breken met steeds weer te proberen, wanneer er geen hoop meer was of als er een onoplosbaar probleem bestond.

'Ik moet er vanavond over nadenken,' zei ze zenuwachtig. 'Ik bel u morgen terug.'

'Mooi.'

Ze had het gevoel dat hij voortdurend om haar heen was. De afgelopen maand had ze haar vriendinnen nauwelijks gezien, ze kon zich niet op haar werk concentreren, en ze wilde haar familie niet zien. Zelfs Andy was opgehouden zijn broers op te bellen. Ze namen alleen nog maar temperatuur op, zetten grafieken uit, ondergingen onderzoeken en liepen artsen af. Dokter Johnston had ze gewaarschuwd dat het zo zou worden, en hij had het ook over een therapeut gehad die behulpzaam kon zijn. Maar daar hadden ze ook geen van beiden tijd voor. Ze hadden het te druk met werken, met onderzoeken ondergaan en met proberen elkaar te steunen in deze langzamerhand voortdurende crisis.

'Wat vind je ervan, lieverd?' vroeg Andy haar die avond vriendelijk. 'Wil je die bingogram doen, of hoe ze dat ook mogen noemen?' Ze glimlachte tegen hem, ze wilde nog steeds weten waarom ze niet in verwachting was geraakt. En toch joeg dit onderzoek haar angst aan.

'Ga je met me mee?' vroeg ze bezorgd en hij knikte.

'Jazeker, als dat mag.'

'Dokter Johnston zei van wel. Hij wil het vrijdag doen.'

'Dat komt goed uit voor mij,' zei Andy snel. 'Dan heb ik geen belangrijke vergaderingen.'

'Mooi, zeg. Waarom laat jij het dan niet doen?' vroeg ze geprikkeld, en hij trok zich terug om voor hen beiden een kop koffie te maken. Toen hij terugkwam, keek ze hem ongelukkig aan. Ze had haar besluit genomen. Het was het waard, alleen al om de informatie.

'Goed. Ik doe het.'

'Je bent een dapper meisje, Di.' Hij wist niet zeker hoe hij zich in haar plaats gevoeld zou hebben. Tot nu toe was zijn aandeel in de onderzoeken erg gemakkelijk geweest.

Vrijdagochtend zagen ze de arts in het ziekenhuis en hij legde in een onderzoekkamertje de gang van zaken uit. Toen gaf hij haar twee pijnstillers. Een zuster smeerde jodium op het te behandelen gebied, een andere zuster gaf haar atropine en even later werd de kleurstof voorzichtig ingebracht. Diana zag beelden van zichzelf op de monitor, hoewel het haar niets zei. Na een kwartiertje was het voorbij. Ze had trillende knieën en buikpijn, maar ze was net als Andy opgelucht dat het voorbij was. Hij vond dat ze onvoorstelbaar dapper was geweest. Hij had bijna gewenst het voor haar te kunnen doen. En hij had zich meer dan eens afgevraagd of het dit allemaal wel waard was. Hij begon eraan te twijfelen. Waarom moesten ze in godsnaam een kind hebben?

'Gaat het?' vroeg hij bezorgd aan Diana toen ze in elkaar kromp en overeind kwam. Ze knikte. Ze had het overleefd en ze wilde nu alleen maar weten wat dokter Johnston daar had gezien. Hij stond met twee collega's te praten, en hij en de radioloog stonden één van de foto's zorgvuldig te bestuderen. Er was een gebied zonder kleurstof dat hun aandacht trok.

'En?' vroeg Andy zacht.

'Tja, hier is iets interessants,' Johnston wendde zich tot hen beiden. 'We zullen eens kijken. We hebben het er nog wel over.' Andy en een zuster hielpen Diana weer schoon te maken terwijl Johnston en zijn collega het scherm nog een paar keer bekeken, en uiteindelijk ging Diana rustig en aangekleed zitten. Ze was een beetje bleek, maar zag er kalm uit toen Johnston zich omdraaide om hen aan te kijken.

'Hoe voel je je?' vroeg hij vriendelijk en ze haalde haar schouders op.

'Of iemand met een bulldozer over me heen is gereden,' zei ze eerlijk en Andy sloeg zijn arm om haar heen om haar tegen zich aan te houden.

'Ik denk dat dat onderzoek de moeite waard is geweest,' zei Johnston rustig. 'We hebben de dader waarschijnlijk gevonden. Het ziet ernaar uit dat je rechter eileider verstopt is, Diana. En je linker ziet er ook nogal wazig uit. Ik zou graag volgende week een laparoscopie doen om te kijken hoe het er daar uitziet. We hebben misschien het antwoord gevonden.'

'En als ze verstopt zijn?' Diana keek erg verschrikt. 'Kunt u ze dan open krijgen?'

'Misschien. Dat weet ik nog niet. Na de laparoscopie weet ik veel meer.'

'Stik,' zei ze en staarde hem aan. Toen keek ze naar Andy. Ze had geen slecht nieuws verwacht. En zelfs de wetenschap dat er toch een probleem was, gaf niet de opluchting die ze had verwacht.

Ze maakte een afspraak voor de volgende week om de laparoscopie te laten doen. Het was een chirurgische ingreep waarbij ze een kleine incisie bij haar navel zou krijgen. Daar zou een laparoscoop door naar binnen worden geschoven die de mogelijkheid verschafte haar eileiders, baarmoeder, het hele gebied te bekijken en eventuele verstoppingen aan te tonen. Hij beloofde haar dat ze er dit keer niets van zou voelen. Het zou onder algehele narcose worden gedaan.

'En dan? Daarna?' vroeg ze. Ze wilde nu alles weten.

'Dan weten we waar we aan toe zijn, Diana. Maar door het hsg weten we dat het goed is geweest om door te gaan met de onderzoeken.' Ze wist niet of ze hem dankbaar moest zijn of moest haten, maar ze bedankten hem en verlieten een halfuur later het ziekenhuis. De opluchting na het moeilijke onderzoek werd verdrongen door de gedachte aan de chirurgische ingreep die haar nu de volgende week te wachten stond. Het werd haar bijna te veel. Ze voelde zich tienduizend jaar oud toen ze hun huis inliepen en automatisch de rinkelende telefoon oppakte.

Het was haar zusje Sam die wilde weten hoe het met haar ging. Met haar wilde Diana al helemaal niet praten.

'Hoi, Sam. Met mij gaat het goed. En met jou?'

'Dik,' klaagde haar zuster. Ze werd altijd heel erg zwaar tijdens een zwangerschap en ze was nu drieënhalve maand zwanger. 'Je klinkt down. Is er iets?'

'Ik heb griep. Ik kan beter ophangen.'

'Goed, lieverd, pas op, hè? Ik bel je over een paar dagen nog wel eens.' Alsjeblieft niet, fluisterde Diana bij zichzelf toen ze de hoorn neerlegde... bel me niet meer... nooit meer... vertel me niet hoe dik je bent... of over je kinderen of je baby...

'Wie was dat?' Andy kwam achter haar aan naar binnen.

'Sam,' zei ze toonloos.

'O.' Hij begreep het direct. 'Je moet niet met haar praten. Pak de telefoon niet meer op. Ik zal wel zeggen dat je er niet bent.' Maar Andy's broer Greg was niet veel beter toen hij ze die avond opbelde en vroeg wanneer er kinderen kwamen.

'Wanneer jij groot geworden bent,' zei Andy voor de grap, maar de opmerking kwetste hem ook. En het zou Diana de genadeslag hebben gegeven.

'Reken daar maar niet op,' zei zijn broer.

'Dat dacht ik al.'

Hij wilde ook langskomen op Labor Day, maar dat leek Andy geen goed plan. Hij wist niet hoe Diana zich volgende week na de laparoscopie zou voelen, en het was binnenkort Labor Day. Misschien was ze dan echt gedeprimeerd... of moest ze een chirurgische ingreep ondergaan... of was ze misschien wel zwanger. Het was onmogelijk om nog plannen te maken en zelfs maar een gewoon leven te leiden. Soms vroeg Andy zich af hoe mensen dit volhielden en het zich konden veroorloven. Tot nu toe waren de onderzoeken bijzonder duur geweest. En de laparoscopie zou nog wat duurder zijn. Greg zei dat hij het begreep en een ander keertje zou komen. Andy zei dat ze het te druk op hun werk hadden voor logés en dat klonk onvriendelijk. Maar het was beter dan hem te vertellen in wat voor chaos hun leven zich momenteel bevond.

'Er blijft weinig van ons leven over, hè?' zei Diana verdrietig toen ze die avond in hun keuken zaten te eten. Het huis leek nu te groot voor ze. Er waren te veel kamers die ze niet gebruikten, een hele etage met slaapkamers die ze misschien nooit zouden gebruiken.

'Dat moeten we niet laten gebeuren, liefje,' zei Andy moedig. 'En de dokter heeft gelijk, tegen eind augustus weten we alles en dan zien we wel verder. Als er iets aan de hand is, kunnen ze het vermoedelijk snel verhelpen.'

'En als ze dat niet kunnen?'

'Dan zullen we daarmee moeten leren leven, hè? Er zijn talloze mogelijkheden.' Hij had de laatste tijd veel gelezen over in-vitrofertilisatie.

'Ik laat je "er niet mee leren leven",' zei ze, en de tranen sprongen haar in de ogen. 'Ik ga nog liever van je scheiden en laat je met iemand trouwen die wel kinderen kan krijgen.'

'Doe niet zo raar.' Hij raakte erg van streek bij die woorden, want hij wist hoe ze zich voelde. 'We kunnen altijd nog adopteren.'

'Waarom zou je? Dat hoef je niet te doen. Jij bent de moeilijkheid niet, dat ben ik.'

'Misschien zijn we het geen van beiden. Misschien heeft hij ongelijk. Misschien werd die verstopping verdomme veroorzaakt door iets dat je bij de lunch had gegeten. Ja, toch? Waarom wachten we niet tot we het weten?' Hij verhief zijn stem tegen haar en schudde toen zijn hoofd. Ze had gelijk. Er bleef niet veel van hun leven over. En de spanning was bij hen allebei merkbaar.

'Tja,' zei ze bedroefd, 'misschien komt het door de rozijnen.' Maar Andy kon er dit keer niet om lachen, het lukte gewoon niet.

7

De dagen voor de laparoscopie schenen zich voort te slepen, maar plotseling was het toch vrijdag. Diana had sinds de vorige avond niets meer gegeten of gedronken, en Andy bracht haar 's ochtends vroeg naar het ziekenhuis.

Dit keer kreeg ze vrijwel direct na aankomst een spuitje en werd weggereden terwijl ze Andy slaperig aanstaarde en gedag zwaaide. Toen ze haar 's middags terugbrachten, was ze nog niet helemaal bij bewustzijn. Maar Alex Johnston was al bij Andy geweest en die kende het slechte nieuws al voordat zij ervan hoorde. Hij zei niets tegen haar toen ze bijkwam, en dokter Johnston kwam die middag terug om ze het hele verhaal te vertellen.

'Wat heeft u gezien?' vroeg ze zenuwachtig, terwijl ze overeind kwam toen hij de kamer binnenliep. Een fractie van een seconde gaf hij geen antwoord. Zijn blik gleed even naar Andy, toen ging hij zitten en keek haar aan. Hij had geen goed nieuws en dat zag ze aan zijn ogen. 'Het is niet best, hè?'

'Nee,' zei hij rustig. 'Je beide eileiders zitten vol littekens, de één is totaal verstopt en de ander is zwaar beschadigd. Beide eierstokken vertonen ernstige verklevingen. Ik ben bang dat er nooit een eitje door die eileiders zal kunnen komen. Het is een nare boodschap, Diana.' Ze staarde hem verbijsterd aan en kon haar oren niet geloven. Zo erg kon het toch niet zijn?

'Kunt u daar iets aan doen?'

Hij schudde zijn hoofd. 'Daar is helemaal niets aan te doen. De ene eileider ziet eruit of er misschien mogelijkheden zouden zijn, maar beide eierstokken zijn ernstig verkleefd met de darmen. De schade is zo groot dat ik niet zou weten hoe dat hersteld zou moeten worden. Het is niet volkomen onmogelijk dat er een eitje doorheen komt, maar het is hoogst onwaarschijnlijk. Er zijn wel gekkere dingen gebeurd. Maar ik zou zeggen dat je een kans van één op de tienduizend hebt om ooit in verwachting te raken. En de eierstokken zijn dermate verkleefd dat een poging om een eitje te verwijderen, de darm zou kunnen beschadigen. Dus dat betekent geen in-vitrofertilisatie. Ik denk dat als we iets zouden willen proberen, het een ei-implantatie zou kunnen zijn. Dan zouden we het eitje van een andere vrouw gebruiken, dat bevrucht is met Andy's sperma, en dat in jouw baarmoeder zetten. Maar dat geeft ook geen garantie op succes. Het lijkt erop dat je hele voortplantingsstelsel onder een zware infectie te leiden heeft gehad. De oorzaak is vermoedelijk het spiraaltje geweest, een 'sluimerende' infectie noemen we dat. Een ontsteking zonder symptomen en zonder waarschuwing.

Ik denk dat als je al zwanger zou raken, het puur geluk zou zijn en dat gebeurt niet vaak. We kunnen niet veel doen, behalve een eiceldonatie of adoptie.'

De tranen stroomden over haar gezicht en Andy huilde ook. Hij hield haar hand heel stevig vast. Maar hij kon het verdriet dat ze voelde onmogelijk van haar afnemen, noch de waarheid die ze te weten waren gekomen. Hij kon alleen wensen dat het anders was geweest.

'Hoe kan dat gebeurd zijn? Waarom heb ik dat niet gemerkt? Waarom heb ik dat niet gevoeld?' Een heel deel van haar was afgestorven, en ze had er tot nu toe niets van geweten. Het leek onmogelijk dat zoiets wreeds kon gebeuren.

'Zo werkt een sluimerende infectie,' legde dokter Johnston uit, 'en heel vaak is een spiraaltje de boosdoener. Het komt helaas vaker voor. Geen pijn, geen signalen, geen afscheiding, geen koorts, maar een ontsteking die zo hevig is dat de eileiders verkleven en dus onbruikbaar raken, en in dit geval zelfs de eierstokken. Je hebt geen idee bij hoeveel jonge vrouwen we dit zien. Het spijt me dat het jou is overkomen. Het is niet eerlijk, maar er zijn nog andere mogelijkheden.' Hij wilde haar hoop geven, maar hij bracht alleen maar wanhoop. Haar droom op een eigen baby was voorbij.

'Ik wil geen eitje van een andere vrouw. Dan maar geen kinderen.'

'Dat zeg je nu, maar misschien bedenk je je nog wel.'

'Nee, en ik wil ook niet adopteren,' schreeuwde ze. 'Ik wil mijn eigen baby!' Waarom hadden haar zusters zo gemakkelijk kinderen kunnen krijgen? Waarom kon iedereen het en zij niet, en waarom had ze dat verdomde spiraaltje gebruikt? Ze wilde iemand slaan, maar ze kon er niemand de schuld van geven en tegen niemand tekeergaan, er was geen enkele manier om het verdriet te laten ophouden en haar beter te maken. Ze snikte het uit en Andy nam haar in zijn armen, en tenslotte liet de arts ze alleen. Hij kon nu niets meer doen.

'Het spijt me, lieverd. Het spijt me zo,' zei hij steeds weer terwijl hij haar vasthield. Even later gingen ze naar huis, ze had buikpijn en ze had niet alleen een lege baarmoeder maar ze was ook nog onvruchtbaar.

'Ik kan het me niet voorstellen,' zei ze tegen Andy toen ze de voordeur binnengingen. Toen keek ze vol afschuw om zich heen. Ze haatte nu zelfs het huis. 'Ik wil dit huis verkopen,' zei ze, en liep naar hun slaapkamer. 'Die kamers boven zijn net een aantijging. Ze schreeuwen "Je bent steriel! Je zult nooit een baby krijgen".' Ze had wel dood willen gaan als ze aan de woorden van de arts dacht.

'Waarom overwegen we zijn andere mogelijkheden niet eens,' zei Andy kalm. Hij probeerde haar niet verder van streek te maken, maar hij was het zelf ook. Het was een afschuwelijke dag voor ze geweest, en nu moesten ze de toekomst onder ogen zien en vaststellen wat ze met de rest van hun leven zouden doen. Niets was volgens plan verlopen en het vooruitzicht hun plannen te wijzigen was niet gemakkelijk of plezierig. 'Dat idee van het donor-ei zou prima kunnen werken.'

'Dat is niet príma!' Ze schreeuwde tegen hem, en gedroeg zich zoals hij haar nog nooit had meegemaakt. 'Er is niets príma aan dat hele walgelijke idee. Prima is een eigen baby krijgen en dat kan ik niet. Heb je niet gehoord wat hij zei?' Ze snikte hysterisch, en hij wist niet wat hij moest doen om haar te kalmeren. Het was voor hem ook deprimerend, maar het was voor haar erger omdat haar lichaam het doorslaggevende probleem vormde.

'Laten we er maar een ander keertje over praten,' zei hij vriendelijk, en sloeg het dekbed terug zodat ze kon gaan liggen. Hij wist dat de wond pijn moest doen.

'Ik wil er nooit meer over praten. En als je van me wilt scheiden vind ik dat ook best,' zei ze snikkend terwijl ze volkomen kapot van ellende in bed stapte.

Hij glimlachte verdrietig tegen haar. Ze was over haar toeren, maar dat was ook niet te verwonderen en hij hield meer dan ooit van haar. 'Ik wil niet van je scheiden, Di. Ik hou van je. Ga maar slapen, joh. Morgen zien we dit met andere ogen.'

'Wat maakt dat uit?' mopperde ze wanhopig terwijl ze ging liggen. 'Er bestaat geen morgen meer. Geen volgende week, geen blauwe onderzoeken of temperaturen. Er is niets.' Ze hadden haar de hoop ontnomen, en dus ook de voortdurende teleurstelling. Hij bedacht terwijl hij de gordijnen dichttrok en de kamer uitliep dat dit misschien niet zo heel erg was. Hij hoopte dat ze eindelijk in slaap zou vallen. Maar ze bleef het hele weekend huilen. Maandag ging ze naar haar werk en zag eruit alsof er iemand in de familie was overleden. Het enige verstandige was dat ze telefoontjes van haar zusjes weigerde aan te nemen.

Ze zag er de rest van de week uit als een geestverschijning, en ondanks al zijn inspanningen kon Andy niets doen om haar op te beuren. Eloise probeerde op kantoor om haar mee uit lunchen te nemen, maar Diana wimpelde dat af Ze wilde niemand zien of spreken - zelfs Andy niet.

Voor Labor Day aanbrak, probeerde hij haar over te halen naar de trouwerij van Bill en Denise bij Lake Tahoe te gaan. Maar ze weigerde ronduit, en nadat ze er een week ruzie over hadden gemaakt, ging hij zonder haar. Dat kon haar niet schelen. Het was niet erg prettig voor Andy, maar het was wel een opluchting om even bij haar woede en het onafgebroken hevige verdriet van hun moeilijkheden weg te zijn. Het was een voortdurende marteling en hij wist niet hoe hij haar ervan moest overtuigen dat hun leven niet voorbij was. 'We leven nog,' zei hij uiteindelijk, 'en we leiden ook niet aan een dodelijke ziekte. De enige verandering bestaat uit de wetenschap dat we geen kinderen kunnen krijgen. Maar daar laat ik mijn huwelijk niet op kapotlopen. Natuurlijk wil ik kinderen hebben. En misschien kunnen we ze op een dag adopteren. Maar op dit moment hebben we het over jou en mij. En als we ons niet een beetje inhouden, maken we elkaar stuk.' Hij was vastbesloten om weer een enigszins normaal leven te gaan leiden, maar Diana wist niet hoe ze dat moest aanpakken.

Ze maakte voortdurend ruzie met hem, ze voer overal over uit en sprak soms dagenlang niet tegen hem. Ze leek alleen normaal wanneer ze naar haar werk ging, maar tegen de tijd dat ze weer thuiskwam, gedroeg ze zich weer half krankzinnig. Soms vroeg hij zich af of ze probeerde hun huwelijk kapot te maken. Ze twijfelde overal aan, aan hem, zichzelf, hun vrienden, haar werk, en hun toekomst was helemaal onzeker.

Labor Day viel op zaterdag en Charlies beste vriend Mark nam hem mee uit eten. Zijn tegenwoordige vriendin was een paar dagen weg om haar ouders aan de oostkust op te zoeken, en de vorige dag had hij op zijn werk gehoord dat Charlie het weekend ook alleen was.

Ze gingen 's middags bowlen, daarna dronken ze een paar biertjes en keken naar de sportuitzending in Marks favoriete bar. Ze hadden maar weinig tijd voor dit soort middagen, hoewel ze er allebei van genoten. Charlie deed wat Barbie wilde, en dat betekende meestal winkelen of naar vrienden toe. En ze had er een hekel aan om met hem te gaan bowlen.

'Zo, nog nieuws, jongen?' vroeg Mark hartelijk toen de Mets een home run maakten. Hij ging graag met Charlie om en hij had oprechte belangstelling voor het wel en wee van de jongere man. Hij had nooit een eigen zoon gehad, alleen twee dochters, en soms had hij het idee dat hij de gevoelens voor Charlie koesterde die hij voor een zoon gehad zou hebben. 'Waar is Barbie naar toe? Terug naar Salt Lake City om haar familie op te zoeken?' Hij wist dat ze daar vandaan kwam, maar niet dat ze liever ter plekke dood bleef dan naar haar familie te gaan. Charlie vertelde haar geheimen nooit door. 'Ze is met een vriendin naar Vegas,' zei Charlie nonchalant en glimlachte tegen zijn vriend. Hij mocht Mark ook graag, hij was erg aardig voor hem geweest op zijn werk, en ze waren nu al drie jaar dikke vrienden en goede maatjes.

'Meen je dat nou?' Mark keek geschrokken. 'Wat voor vriendin?'

'Haar oude kamergenootje, Judi. Ze zijn teruggegaan om wat oude kennissen op te zoeken. Vroeger hebben ze daar gewoond.'

'Heb je haar alleen laten gaan?'

'Ik zei toch al... ze is met Judi gegaan,' Charlie keek geamuseerd om zijn bezorgdheid.

'Je bent gek. Judi is er binnen tien seconden met de een of andere vent vandoor, en wat denk je dat Barbie dan doet?'

'Ze is een grote meid. Ze kan op zichzelf passen. En als er iets is, kan ze me opbellen.' Hij had er alle vertrouwen in dat alles goed zou gaan, en ze was heel opgetogen weggegaan. Ze was al bijna twee jaar niet meer terug geweest en de minder mooie kanten van Vegas waren in haar gedachten langzamerhand vervaagd. Ze herinnerde zich nu alleen het plezier en de opwinding.

'Waarom ben jij niet meegegaan?' vroeg Mark toen ze een pepperoni pizza hadden besteld.

'O, dat is niets voor mij.' Charlie haalde zijn schouders op. 'Ik hou daar niet van. Al die herrie en onzin. Ik hou niet van gokken, en als ik dronken wil worden' - en dat wilde hij vrijwel nooit - 'kan ik dat thuis doen. Waarom zou ik naar Vegas gaan? Ze heeft veel meer plezier met haar vriendinnen dan wanneer ze mij meesleept terwijl zij over jongens zitten te giechelen en te kirren en over make-up praten.'

'Ze kan nog steeds niet goed zonder dat alles, hè?' Mark keek werkelijk bezorgd en Charlie glimlachte. Hij was geroerd door de ongerustheid van zijn vriend.

'Wat? Jongens en make-up?' plaagde Charlie. Hij vertrouwde Barbie volkomen. 'Er gebeurt niets. Ze proeft alleen graag af en toe van alle glamour, dat geeft haar het gevoel dat ze nog steeds toneelspeelster is. Ze heeft niet veel werk gehad dit jaar en we leiden een tamelijk rustig bestaan.' Hij vond dat prettig, maar hij wist dat zij de opwinding van haar vroegere leven soms miste, hoewel ze altijd zei dat ze blij was er door Charlie aan ontsnapt te zijn.

'Wat mankeert er aan rust?' gromde Mark, en de jongere man lachte weer.

'Je klinkt net als mijn vader... als ik er een had gehad.' Charlie vond het heerlijk dat Mark zo bezorgd was. Er had zich nooit eerder iemand zorgen om hem gemaakt, behalve uiteraard Barbie.

'Je had haar niet naar Vegas moeten laten gaan. Getrouwde vrouwen doen dat soort onzin niet. Die horen thuis te zitten bij hun man. Wat weet jij ervan? Je hebt als kind nooit een moeder gehad. Maar als mijn vrouw dat had gedaan, had ik me direct van haar laten scheiden.'

'Dat heb je toch gedaan?' plaagde Charlie en Mark grijnsde onzeker.

'Dat was iets anders. Ik ben van haar gescheiden omdat ze het met een ander aanlegde.' Met zijn beste vriend van toen, dat wist Charlie. Ze had zijn beide dochters meegenomen en verhuisde van New Jersey naar L.A., en zo was Mark in Californië terechtgekomen. Hij wilde dichter bij zijn dochters zijn.

'Maak je niet zo druk. Het gaat goed. Ze wil wat plezier maken, dat is alles. Ik heb daar begrip voor.'

'Je bent veel te goed. Laat ik je dat wel vertellen!' Hij schudde met zijn vinger tegen Charlie toen de pizza kwam. 'Zo was ik ook en ik ben wijzer geworden... nu ben ik door de wol geverfd!' Hij deed of hij streng keek, maar ze wisten allebei dat hij een makkie was in de handen van een vrouw. Ze konden alles van hem gedaan krijgen, zolang ze hem maar niet beduvelden. Dat was het enige dat hij niet accepteerde. Maar hij meende wel wat hij tegen Charlie had gezegd. Hij zou nooit een van zijn vriendinnen een weekend naar Las Vegas laten gaan.

'En hoe staat het met jou?' vroeg Charlie terwijl ze de enorme pizza aten. 'Hoe is het met Marjorie en Helen?' Dat waren Marks dochters. De een was getrouwd, de ander studeerde nog en ze waren zijn trots en glorie. Hij was dol op beide meisjes en iemand die niet van ze onder de indruk was, kon meteen wel weer inpakken, vooral vrouwen.

'Prima. Heb ik je verteld dat Marjorie in maart een baby krijgt? Ik kan het me niet voorstellen... mijn eerste kleinkind. Ze weten al dat het een jongetje wordt. De dingen zijn wel veranderd sinds vroeger.' Toen fronste hij zijn wenkbrauwen en vroeg zich af wanneer Charlie stappen in die richting zou ondernemen. Misschien was dat precies wat Barbie nodig had om haar thuis te houden van weekendjes naar Vegas. 'En hoe zit het met jou? Nog geen kleintjes onderweg? Het wordt wel tijd, vind je niet? Je bent nu, hoe lang getrouwd...? veertien, vijftien maanden. Daar zou dat dametje wel rustiger van worden.'

'Daar is ze ook bang voor,' zei Charlie somber, maar de kwestie was niet wat zij wilde, maar wat er niet gebeurde. Hij had de laatste tijd heel wat over dit onderwerp gelezen, en volgens die richtlijnen bedreven ze de liefde iedere maand op precies het juiste tijdstip om een kind te verwekken. Maar na hier vier maanden intensief mee bezig te zijn geweest, was er helemaal niets gebeurd. En Charlie begon zich zorgen te maken.

'Wil ze geen kinderen?'

'Dat zegt ze,' zei Charlie, die niet ontmoedigd was door haar woorden en dat probeerde hij Mark duidelijk te maken. 'Maar ze verandert wel van gedachten. Niemand kan kinderen weerstaan. Ze is alleen bang dat haar carrière gevaar zal lopen als ze in verwachting raakt, en dat ze haar grote kans niet zal kunnen aangrijpen als die zich voordoet.'

'Misschien komt die nooit. Daarvoor kun je het krijgen van kinderen niet opzij zetten,' zei Mark vastbesloten. Hij had niet zoveel begrip voor Barbies grillen. Hij vond dat ze door en door verwend was, en was het niet met Charlies handelwijze eens. 'Je moet haar tegen haar zin zwanger maken,' zei Mark, en leunde met een tevreden blik achterover. Charlie zuchtte.

'Zo eenvoudig is dat niet.'

'Slikt ze de pil?'

'Nee. Ik meen tenminste van niet.' Dat was nog niet in hem opgekomen, maar hij dacht niet dat ze zo achterbaks zou zijn. Ze wilde gewoon nu geen kind en ze gebruikte haar ring, als ze tenminste niet te lui was om haar bed uit te komen. Maar gelukkig voor Charlie was ze meestal wel te lui. Ze waren erg slordig wat betreft een voorbehoedmiddel, zo erg zelfs dat Charlie steeds ongeruster werd over het gebrek aan resultaat. Ze had maanden geleden al eens gezegd dat ze verbaasd was dat ze nooit in verwachting raakte terwijl ze zo zorgeloos waren. 'Ik weet het niet,' — hij keek zijn vriend peinzend aan - 'het heeft tot nu toe niet gewerkt.' Hij klonk ontmoedigd, en Mark keek begrijpend en bezorgd. Hij wist hoe graag Charlie een kind wilde hebben. Hij dacht dat het heel goed voor hem zou zijn, nog afgezien van het feit dat het Barbie wat rustiger zou houden, en dat was precies wat ze nodig had.

'Misschien doe je het niet op het juiste tijdstip. Je kunt niet maar op willekeurige tijden je gang gaan, weet je. Daar zit heel wat meer aan vast. Je moest het eens aan je dokter vragen.' Hij wist er zelf niet al te veel van. Hij had zijn oudste dochter op zijn negentiende op de achterbank van zijn auto verwekt toen hij nog niet met haar moeder was getrouwd. En de tweede was tien maanden na de eerste geboren. Daarna had ze zich laten steriliseren, en zijn huidige vriendin slikte de pil. Maar hij wist heel goed dat er goede en verkeerde tijden waren om het te doen, en hij was er niet van overtuigd of Charlie dat wist.

'We hebben het precies op schema gedaan volgens de boeken die ik heb gelezen.'

'Misschien moet je het dan wat rustiger aan doen,' zei hij op samenzweerderige toon. 'Je bent gezond en jong, vroeg of laat lukt het wel.'

'Misschien.' Maar hij begon de moed te verliezen omdat er nog steeds niets was gebeurd, en hij maakte zich zorgen.

'Denk je dat er iets niet in orde is?'

'Dat weet ik niet.' Mark raakte ontroerd door de bezorgdheid in Charlies ogen en klopte zijn vriend op de schouder, toen bestelde hij nog een biertje. Het was een plezierige, ontspannen avond.

'Heb je vroeger de bof gehad, of een geslachtsziekte toen je nog een vrije jongen was?'

'Nee,' Charlie glimlachte bij die serieuze vragen. 'Niets van dat alles.'

Toen fronste Mark ook zijn wenkbrauwen, en keek zijn jonge vriend ongerust aan. 'Weet je, mijn zuster en haar man hebben nogal wat problemen gehad met kinderen krijgen. Ze waren zeven jaar getrouwd en er kwam niets. Ze wonen in San Diego. Hij is toen naar een prima arts daar gegaan. Mijn zuster moest hormoonpillen hebben, of spuiten of zoiets en ik weet niet wat ze met mijn zwager hebben gedaan, ik weet alleen dat hij een poosje onderbroekjes heeft moeten dragen met ijsblokjes erin. Lekker, hè? Maar toen kregen ze wel achter elkaar drie kinderen. Twee jongens en een meisje. Ik zal de naam van die dokter eens vragen wanneer ik haar weer spreek. Het was een of andere dure kerel in Beverly Hills. Het heeft ze een kapitaal gekost, maar het was de moeite waard. De kinderen zijn enig.'

Charlie zat nog te glimlachen om het beeld van Marks zwager met een onderbroekje vol ijsblokjes toen hun bier kwam, en ze moesten allebei lachen. Het leven was goed soms, als je samen met een vriend een gezellige avond doorbracht. Hij was graag bij zijn vrouw, maar hij kon niet met haar praten over de dingen die hem na aan het hart lagen, en haar belangstelling lag op heel ander gebied. Hij en Mark hadden veel gemeen, en Charlie waardeerde zijn vriendschap bijzonder.

'Ik weet eigenlijk niet of ik nou sta te popelen om ijsblokjes in mijn onderbroek te stoppen.'

'Luister, als het werkt, wat kan het dan schelen... zo is het toch?'

'Het is echt jammer dat ik niet met jou getrouwd ben,' plaagde Charlie. 'Ik mag de manier wel waarop jij over kinderen denkt.' Hij glimlachte tegen zijn vriend.

'Dat is het mooiste wat er is. Ik zal de naam van die arts wel vragen,' zei hij nadrukkelijk, als altijd vastbesloten om te helpen.

'Ik weet niet eens zeker of er iets aan de hand is, misschien hebben we het nog niet lang genoeg geprobeerd. Ik ben er pas sinds juni serieus mee bezig. Ze zeggen dat het een jaar kan duren bij een normaal stel voor er een zwangerschap optreedt.'

'Was ik maar een keertje zo gelukkig geweest,' Mark draaide met zijn ogen en ze lachten allebei. 'Maar je kunt je toch alvast laten nakijken? Dan vertelt die vent je dat je in orde bent, je voelt je een hele kerel, komt thuis, gooit haar op de grond, neemt haar en bingo, ze wordt zwanger. Dat is alles wat die arts doet... het is gewoon een morele oppepper voor het thuisfront.'

'Je bent gek...' Charlie had geen woorden voor de bezorgdheid van zijn vriend.

'Ik, gek? Laat ik mijn vrouw naar Las Vegas gaan? Volgens mij ben jij de gek hier, hoor.'

'Ja. Misschien wel.' Charlie glimlachte, maar hij voelde zich beter dan in lange tijd het geval was geweest, en de Mets waren aan de winnende hand toen ze hun bier op hadden. Het was tien uur voor Mark hem thuisbracht, en nadat hij Charlie had afgezet, liep Charlie langzaam naar hun flat en vroeg zich af of hij naar de dokter zou gaan. Het leek een beetje voorbarig om al zo snel naar een specialist te willen gaan. Vermoedelijk was er niets met hem aan de hand, maar aan de andere kant kon het geruststellend zijn. Het was vreemd dit te bedenken, omdat Barbie niet wist dat hij ingespannen pogingen ondernam om haar zwanger te maken. Ze had er geen idee van. Ze dacht die avond in de verste verte niet aan hem toen ze met haar vroegere vriendinnen uit Vegas uitging, en een stel jongens van vroeger tegen het lijf liep.

Het weekend van Labor Day ontdekte Pilar voor de derde keer in drie maanden dat ze niet in verwachting was. Ze was teleurgesteld, maar bleef wel rustig. Zij en Brad waren overeengekomen dat ze naar een arts zouden gaan als het dit keer niet was gelukt. Ze had al een tijdje op discrete wijze informatie ingewonnen en Marina had haar een specialist op dit gebied aangeraden in Beverly Hills en als ze zo goed was als Marina's bron had gezegd, dan was de arts de moeite van de rit daarheen beslist waard. L.A. was maar twee uur rijden, en de artsen die ze had opgebeld om inlichtingen over deze specialiste hadden allemaal gezegd dat ze uitstekend was.

Op de dag na Labor Day maakte Pilar een afspraak voor de volgende week. Normaal gesproken zou ze maanden hebben moeten wachten, maar Marina's vriendin had bemiddeld, en had gevraagd of de afspraak eerder kon. Dat was goed geweest. Brad had afgesproken met haar mee te gaan.

Hij wist niet zeker of het idee van een vrouwelijke arts hem wel aansprak, maar Pilar vond het wel prettig en het leek hem belangrijk dat zij zich op haar gemak voelde bij de arts waar ze naar toe gingen.

'Wat gaan ze met mij doen?' vroeg hij zenuwachtig op de heenweg. Hij had een rechtszaak voor die middag moeten verdagen en zoiets deed hij maar zelden.

'Vermoedelijk snijden ze hem eraf, kijken hem na en naaien hem er weer aan. Niets bijzonders. Ze beginnen volgende keer pas met het echte werk.'

'Jij stelt iemand echt gerust, zeg,' gromde hij, en ze lachte. Ze was blij dat hij was meegegaan. Ze zag ook tegen dit bezoek op en wist niet wat ze moest verwachten. Maar direct op het moment waarop ze dokter Helen Ward leerden kennen, wisten ze dat ze bij haar in goede handen waren. Ze was een kleine, goed verzorgde vrouw met helder blauwe ogen en peper-en-zoutkleurig haar. Ze leek verstandig en rustig, haar aandacht was volkomen gericht op hun wensen, en ze verstrekte duidelijke informatie. In het begin dacht Brad dat ze een beetje te koel en klinisch was, maar toen ze een tijdje hadden gepraat, leek ze te ontdooien en ze had een prettig gevoel voor humor. Ze oefende haar beroep uit zoals Pilar het hare deed, met toewijding en verstand, maar ook met bijzondere kundigheid en professionele precisie. En het stelde ze allebei gerust te zien dat ze op Harvard had gezeten en midden vijftig was. Pilar had duidelijk gemaakt dat ze geen jong, onstuimig, experimenterend artsje wilde hebben. Ze wilde een ernstig en kalm iemand die het voorzichtig aan zou doen terwijl ze toch al het mogelijke deed om te helpen.

Na een kennismakingsgesprek begon ze hun gegevens te noteren en stelde indringende vragen over hun gezondheid en over vroegere en tegenwoordige medische problemen. Brad was blij dat Pilar zich met haar zo op haar gemak voelde, vooral toen ze over de abortus vertelde die ze op haar negentiende had ondergaan. Daar sprak ze niet graag over. Ze had het Brad een keer 's avonds laat na de nodige wijn verteld, maar ze had ook gezegd dat ze zich er nog steeds schuldig door voelde. Ze had uitstekende redenen gehad om de baby niet te willen. Ze was net aan haar studie begonnen en had geen enkele mogelijkheid om een kind te onderhouden. De vader van de baby, haar eerste verhouding, weigerde in alle toonaarden om haar te helpen. En ze dacht dat haar ouders haar op zijn minst het huis uit zouden gooien. Ze was terecht doodsbenauwd geweest en wanhopig genoeg om een illegale abortus in het Spaanse deel van Harlem te ondergaan. Nu vroeg ze zich meer dan eens af of die abortus iets te maken had met het feit dat ze niet zwanger werd. Maar dokter Ward verzekerde haar dat dit niet waarschijnlijk was.

'De meeste vrouwen die zelfs meerdere keren een abortus lieten uitvoeren, kunnen nog gezonde kinderen krijgen en er is niets over bekend dat vrouwen die een abortus hebben ondergaan meer moeite hebben om zwanger te worden. Als u naderhand een ernstige ontsteking had gekregen, zou het een ander verhaal zijn, maar wat u beschrijft klinkt vrij normaal.' Dat alles stelde Pilar enorm gerust.

Ze praatten over Brads kinderen en over de voorbehoedmiddelen die ze de afgelopen veertien jaar hadden gebruikt. Nadat de arts alles had opgeschreven, onderzocht ze Pilar en vond geen opmerkelijke problemen. Zoals altijd bij onvruchtbaarheid was ze bijzonder alert op infecties.

'Is er een speciale reden waarom u hier bent gekomen? In de voorgeschiedenis van u beiden wijst niets op enige vorm van complicaties, en het feit dat er zich na drie maanden nog geen zwangerschap heeft voorgedaan, is niet bepaald zorgwekkend,' zei ze bemoedigend met een warme glimlach. Pilar bedacht weer dat ze haar graag mocht.

'Dat is prima als je zestien bent, dokter Ward. Maar ik ben drieënveertig. Ik heb niet het gevoel dat ik nog zoveel tijd heb.'

'Dat is zo, en we kunnen een paar dingen nakijken, zoals uw fshen progesteronspiegel die uw vermogen om zwanger te worden kunnen beïnvloeden, en om dezelfde reden de schildklier en prolactine. De progesteronspiegel moet boven een bepaalde waarde zitten om zeker te kunnen zijn van een conceptie. We kunnen uw temperatuur dagelijks controleren en op een grafiek uitzetten. En we zouden u een beetje clomifeen kunnen geven om te kijken of dat helpt. Clomifeen werkt niet altijd bij vrouwen boven de veertig, maar als u dat wilt is het de moeite van het proberen waard. Het is een hormoon dat het lichaam aanzet tot het produceren van een onnatuurlijk hoge progesteronspiegel om een zwangerschap te bevorderen.

'Krijg ik dan haargroei op mijn kin?' vroeg ze onomwonden, en de arts lachte.

'Dat heb ik nog nooit meegemaakt. Het kan u wel een beetje gespannen maken en een gevoel van stress geven gedurende de vijf dagen dat u het moet innemen en korte tijd daarna. Sommige mensen krijgen problemen met hun gezichtsvermogen of wat hoofdpijn, en het kan misselijkheid veroorzaken, humeurigheid, zelfs cystes in de eierstokken, maar normaal gesproken gebeurt er niets bijzonders.'

'Ik denk dat ik dat wel wil proberen,' zei Pilar vol vertrouwen. 'En iets sterkers? Hormoonspuiten?'

'Dat is nog niet nodig. We moeten niet te hard van stapel lopen met inbreuk te plegen op de natuur.'

Ze wilde niet te enthousiast te werk gaan met een vrouw die geen aantoonbare problemen had. Dokter Ward vermoedde dat als het aan Pilar lag ze drastischer methoden zou hebben toegepast, zoals in-vitrofertilisatie. Dan werden de eierstokken onder invloed van hormonen aangezet tot het produceren van verscheidene eitjes. Vervolgens werden er eitjes weggenomen, in een petrischaaltje bevrucht met het sperma van de man en dan weer in de baarmoeder teruggezet in de hoop dat de vrouw zwanger zou blijven. Soms was de bevruchting van het eitje bijzonder succesvol, als zowel het sperma als het ei gezond waren, maar het gaf geen garantie voor een blijvende zwangerschap. Maar op Pilars leeftijd was er geen sprake van in-vitrofertilisatie. De meeste centra weigerden het bij vrouwen boven de veertig te doen. En ivf was geen gemakkelijke procedure. Het vereiste hoge doses hormonen en voorzichtige verwijdering van de eitjes door ervaren handen. De kans van slagen bij deze procedure lag tussen de tien tot twintig procent. Maar voor de weinige gelukkigen die op deze manier succesvol geholpen werden, was het een godsgeschenk.

Dokter Ward deed een paar eenvoudige bloedonderzoeken bij Pilar, gaf haar een recept voor clomifeen, vroeg haar te beginnen haar temperatuur 's ochtends voor het opstaan op te nemen en liet haar zien hoe ze zo'n grafiek moest bijhouden. Daarna gaf ze haar een setje dat haar lh hormoonuitstoot voor de ovulatie zou aantonen.

'Ik kan het me allemaal nauwelijks voorstellen,' zei Pilar tegen Brad, toen ze wegliepen met hun setje en alle instructies van dokter Ward over wanneer ze mochten vrijen en wanneer niet en hoe vaak.

'Ik heb er wel vertrouwen in. Ik mocht haar wel. Wat denk je ervan?' Brad was onder de indruk van haar verstandige zienswijze en voorzichtige benadering. De arts weigerde zich in een bepaalde richting te laten dwingen, ondanks het feit dat Pilar goed belezen was en iets meer over de verschillende mogelijkheden wist.

'Ik mag haar ook.' Maar ondanks dat was Pilar teleurgesteld dat ze geen wonderen had kunnen bewerkstelligen. Ze leek er een bijzonder behoedzame aanpak op na te houden, maar dat wilden ze immers ook. En hun mogelijkheden waren toch al begrensd vanwege Pilars leeftijd. Ze was te oud voor in-vitrofertilisatie, zelfs als dat nodig zou zijn, en misschien zelfs voor de clomifeen, hoewel ze dat ging proberen.

Dokter Ward had intra uterine inseminatie — bevruchting in de baarmoeder - voorgesteld als Pilar het niet op eigen krachten met de clomifeen klaarspeelde. Ze dacht dat ze op die manier meer kans hadden een kind te verwekken.

'Het lijkt allemaal zo ingewikkeld voor iets dat zo eenvoudig is,' zei Brad, nog steeds verbaasd over de uitgebreide onderzoeken, medicijnen en technieken voor de bevruchting.

'Op mijn leeftijd is niets meer eenvoudig,' klaagde Pilar, 'zelfs me opmaken is veel meer werk dan vroeger.' Ze grinnikte en hij boog zich naar haar toe om haar te kussen.

'Weet je zeker dat je dat allemaal wilt doen? Die medicijnen klinken niet erg aantrekkelijk. Je hebt genoeg aan je hoofd zonder er nog meer stress bij te krijgen.'

'Ja, daar heb ik aan gedacht. Maar ik wil mijn uiterste best doen en het proberen.' Nu ze de beslissing had genomen, wilde ze alles doen om een baby te krijgen.

'Goed. Jij bent de baas,' zei Brad op warme toon.

'Nee, dat ben ik niet. Maar ik hou van je.'

Ze kusten elkaar en reden terug naar Santa Barbara, nadat ze in L.A. in de Bistro hadden gegeten. Het was een gezellige avond en een prettige onderbreking. Toen ze thuiskwamen, zette Pilar al haar nieuwe aanwinsten in haar badkamer, het lh-setje, de thermometer en de grafiek. Ze hadden onderweg naar huis de medicijnen gehaald. Ze hoefde er pas over drie weken mee te beginnen en alleen als ze deze cyclus niet zwanger werd. Intussen moest ze de volgende dag beginnen haar temperatuur op te nemen en het setje gaan gebruiken. De week daarop zou ze proberen in verwachting te raken. 'Het ziet er als een heel hoopvol arsenaal uit, hè?' Pilar glimlachte tegen Brad terwijl hij zijn tanden stond te poetsen en ze wees naar alle spullen op haar toilettafel.

'Dat geeft niet, wat moet dat moet. Niemand heeft gezegd dat het gemakkelijk of eenvoudig zal zijn. Het enige dat uiteindelijk telt, is het resultaat.' Toen hij zich over haar heen boog om haar te kussen, zwakte hij die woorden wat af. 'Ik wil dat je weet dat als het resultaat is dat jij en ik alleen blijven, en dit allemaal niet werkt, dat het dan ook goed is. Ik wil dat je daar over nadenkt, Pilar, en probeer daar ook vrede mee te hebben. Het zou fantastisch zijn als het lukt, maar als dat niet het geval is, dan hebben we elkaar nog en een leven vol mensen van wie we houden en die om ons geven. We moeten die baby niet per se hebben.'

'Nee, maar ik zou het wel graag willen,' zei ze, en keek hem verdrietig aan. Hij sloeg een arm om haar schouder.

'Ik ook. Maar ik zet er niet alles voor op het spel wat we nu hebben. En ik wil ook niet dat jij dat doet.' Hij wist van anderen dat het een dermate obsessie kon worden dat het het einde van een huwelijk kon betekenen. Dat wilde hij helemaal niet na zo lang op een huwelijk met haar gewacht te hebben. Wat ze hadden was daar te kostbaar voor.

Ze dacht nog over zijn woorden na toen ze de volgende ochtend aan haar bureau voor zich uit zat te staren. Zodra ze wakker was geworden en voor ze naar de badkamer ging had ze gehoorzaam haar temperatuur opgenomen en keurig op de grafiek genoteerd die ze erbij had gekregen. Voor ze naar haar werk was gegaan, had ze het lh-setje gebruikt. Dat geknoei met urine en een stuk of vijf, zes flesjes met chemicaliën in haar badkamer nam wat meer tijd. Maar het bleek dat haar lh-uitstoot nog niet had plaatsgevonden en dat betekende dat ze nog niet ovuleerde. Brad had gelijk. Het leek ingewikkeld voor iets dat eenvoudig zou moeten zijn.

'Waarom zit jij zo sip te kijken?' vroeg Alice Jackson toen ze langs Pilars kantoor liep.

'O... niets... ik zat gewoon te denken...' Ze ging rechtop zitten en probeerde zich ergens anders op te concentreren, maar dat was niet gemakkelijk. Het leek of ze tegenwoordig alleen nog maar aan zwanger worden kon denken.

'Dan kan het geen prettige gedachte zijn geweest.' Alice stond even stil met haar armen vol dossiers. Ze was bezig een lastige zaak voor haar man uit te zoeken.

'Jawel hoor, het is alleen niet gemakkelijk,' zei Pilar zachtjes. 'Hoe gaat het met jouw zaak?'

'We zijn goddank bijna klaar voor het proces. Ik weet niet zeker of ik dit nog een half jaar had volgehouden.' Maar ze wisten allebei dat als het absoluut nodig was geweest, dat ze het dan had gedaan. Ze werkte graag voor Bruce en zocht met plezier van alles voor hem op. Soms vroeg Pilar zich af hoe het geweest zou zijn om met Brad samen te werken. Maar ze kon het zich niet voorstellen, hoeveel waarde ze ook aan zijn raad hechtte. Ze waren allebei te resoluut in hun manier van doen, en hadden beiden een te uitgesproken mening. Ze vormden een uitstekend echtpaar, maar ze vermoedde dat een compagnonschap veel minder geschikt zou zijn. Ze liet sneller haar hart spreken dan Brad, en ze nam graag moeilijke, zo niet onmogelijke zaken aan, het liefst voor de verdrukten uit de samenleving, om die te winnen. Ze was nog steeds heel erg de pro-deo-advocate. Brad was altijd officier van justitie gebleven, dat zei zij tenminste wanneer ze juridische zaken bespraken. Maar meestal discussieerden ze op redelijk vriendschappelijke basis.

De telefoon ging voor ze verder met Alice Jackson over haar zaak kon praten, daarna ging haar intercom en de receptioniste zei dat haar moeder aan de lijn was.

'O, god,' zei ze en aarzelde even of ze het gesprek zou aannemen. Alice salueerde en liep door met haar armen vol dossiers voor Bruce. 'Goed, verbind maar door,' zei ze in de intercom, en duwde op de verlichte knop die aangaf op welke lijn het gesprek wachtte. Het was middag in New York, en Pilar wist dat haar moeder al vijf uur in het ziekenhuis had gewerkt, een snelle lunch zou nemen en dan nog vijf of zes uur lang patiënten zou onderzoeken. Ze was onvermoeibaar en hield er ondanks haar leeftijd een moordend tempo op na. Brad had meer dan eens gezegd dat het een bemoedigend teken voor Pilar was, en ze stelde altijd minder vriendelijk vast dat haar moeder te gedreven was om het rustig aan te doen en te gierig om op te houden. Het had niets met goede voortekenen te maken. 'Hoi, mam,' zei ze nonchalant en vroeg zich af waarom ze belde. Ze wachtte meestal tot Pilar haar opbelde, al duurde dat een maand of langer. Pilar vroeg zich af of ze soms weer voor een congres kwam.

'Hoe gaat het ermee?'

'Goed. New York beleeft vandaag een hittegolf Het is ongelooflijk heet. Goddank is de airconditioning in ons kantoor nog aan. Hoe is het met jou en Brad?'

'Bedolven onder het werk, zoals gewoonlijk.' En we proberen een baby te krijgen. Terwijl ze verder sprak, moest ze glimlachen bij het idee van het gezicht van haar moeder als die het zou weten. 'We hebben het allebei vrij druk gehad. Brad heeft een langdurige zaak achter de rug en half Californië schijnt deze maand mijn kantoor op te zoeken.'

'Op jouw leeftijd zou je moeten zorgen rechter te worden, zoals je vader en Brad. Je hoeft niet voor al dat vrijzinnige Californische uitschot te werken.' Dank je wel, moeder. Het gesprek was typerend voor de meeste dialogen die tussen hen plaatsvonden. Vragen, verwijten, vage beschuldigingen, tastbare afkeuring. 'Je vader was veel jonger dan jij nu, toen hij rechter werd. En op jouw leeftijd werd hij in de Raad van Beroep benoemd — dat was een hele eer.'

'Ja, dat weet ik, moeder. Maar ik doe dit graag. En ik weet niet zeker of twee rechters in dit gezin niet een beetje te veel van het goede is. Afgezien van het feit dat mijn cliënten geen "vrijzinnig uitschot" zijn.' Het irriteerde haar dat ze zichzelf weer zat te verdedigen. Haar moeder wekte altijd wrevel in haar op.

'Voor zover ik het begrijp, verdedig je dezelfde mensen die je ook pro deo verdedigde.'

'Nee, gelukkig hebben deze wel geld. En hoe is het met jou? Druk?'

'Erg druk. Ik ben onlangs zelf twee keer naar de rechtbank geweest, ik moest getuigen in een zaak die neurologische verwondingen betrof Het was erg interessant. En we hebben natuurlijk beide keren gewonnen.'

Bescheidenheid was niet een van Elizabeths sterkste punten en was het ook nooit geweest. Maar ze was tenminste voorspelbaar en dat maakte haar gemakkelijk in de omgang.

'Natuurlijk,' zei Pilar vaag. 'Het spijt me... ik moet echt weer aan het werk. Ik zal je gauw bellen... het beste ermee.' Ze maakte snel een einde aan het gesprek met hetzelfde verslagen gevoel dat ze altijd had wanneer ze met haar moeder sprak. Ze kreeg nooit het gelijk aan haar kant, haar moeder keurde nooit iets goed, Pilar kreeg nooit wat ze wilde. Maar het domste van alles was dat ze al jaren wist dat dit ook nooit het geval zou zijn. Lang geleden had therapie had dit al duidelijk gemaakt. Haar moeder was zoals ze was en zou niet veranderen. Pilar moest haar verwachtingspatroon wijzigen. En dat had ze ook grotendeels gedaan, maar er waren momenten, zoals nu toen ze opbelde, dat Pilar een verandering verwachtte. Ze zou nooit de gezellige, sympathieke, hartelijke, liefhebbende moeder zijn die Pilar altijd had willen hebben. Haar vader was bijna net zo geweest. Maar nu had ze Brad voor het liefhebben, de lang ontbeerde steun en de vriendelijkheid. En wanneer ze naar de illusie van een moeder verlangde had ze Marina. Tot nu toe had gelukkig geen van beiden ooit verstek laten gaan.

Die middag belde ze Marina tijdens een pauze bij de rechtbank om haar te bedanken voor haar verwijzing naar Helen Ward, en Marina was blij dat ze haar had gemogen.

'Wat zei ze? Was ze bemoedigend?'

'Nogal. Ze zei tenminste niet wat mijn moeder zei, dat ik te oud was en dat we misvormde kinderen zouden krijgen. Ze zei dat het wel enige tijd kon duren en de nodige moeite kon kosten.'

'Ik weet zeker dat Brad je best ter wille wil zijn,' plaagde de oudere vrouw. Ze vormde hiermee een scherpe tegenstelling met het antwoord dat Pilar van haar moeder gekregen zou hebben.

'Zoiets zei hij ook al,' lachte Pilar. 'En ze heeft me wat pillen gegeven, die misschien wel of misschien niet werken. Het komt erop neer dat er hoop is, maar ik ben geen piepkuiken meer.'

'Wie wel? Denk maar aan mijn moeder... het laatste kind op haar tweeënvijftigste.'

'Schei uit. Iedere keer wanneer je me dat helpt herinneren, jaag je me de stuipen op het lijf Beloof me dat ik tenminste nog geen vijftig zal zijn.'

'Ik beloof niets,' Marina lachte gemoedelijk. 'En als de Heer in zijn goedertierenheid jou op negentigjarige leeftijd zwanger laat worden, dan gebeurt dat. Lees verdorie de Enquirer maar.'

'Je bent een grote steun. Dit is geen rariteitenshow, rechter Goletti, dit is mijn leven... of niet? Mijn moeder heeft me vandaag opgebeld, dat is altijd gezellig.'

'Wat had ze dit keer voor leuke dingen te vertellen?'

'Niet veel. Een hittegolf in New York en een herinnering dat mijn vader op mijn leeftijd bij de Raad van Beroep was benoemd.'

'O, wat ben je toch een mislukkeling. Daar had ik geen idee van... Wat aardig van haar om je dat te helpen onthouden.'

'Dat vond ik nou ook. Ze vindt dat ik jouw baan moet proberen te krijgen.'

'Ik ook. Maar daar hadden we het niet over en ik moet nu weer terug om rechter te zijn. Ik heb vanmiddag een ernstig misdrijf onder handen van rijden onder invloed. Ik had het liever niet gehad. De beklaagde is volledig onbeschadigd uit zijn volkomen vernielde auto gestapt, nadat hij een dertigjarige, zwangere vrouw en haar drie kinderen dodelijk had verwond. Gelukkig is er een jury en moet die de beslissing nemen.'

'Klinkt niet gemakkelijk,' zei Pilar vol sympathie. Ze genoot van hun gesprekken, hun dialogen en hun vriendschap. Marina stelde haar nooit teleur.

'Het zal niet gemakkelijk zijn. Pas goed op jezelf. Ik spreek je binnenkort wel weer. Misschien kunnen we samen lunchen als je het niet te druk hebt.'

'Ik bel je nog wel.'

'Dank je wel. Dag.' Ze hingen op en gingen allebei aan het werk.

Die week hadden ze geen tijd om te lunchen en de volgende week kwam het er ook niet van. Ze hadden het steeds te druk. Ook Pilar, totdat Brad voorstelde om een paar dagen weg te gaan naar een romantisch hotelletje dat hij in de Carmel Valley kende. Toen hij het erover had, noemde hij het de 'blauwe week'. Haar lh, of luteïniseringshormoon stond op het punt te stijgen en ze zou binnen een paar dagen ovuleren. Brad dacht dat het leuker zou zijn om dan weg te gaan dan thuis te zitten, en allerlei crises op de rechtbank en op haar kantoor het hoofd te moeten bieden.

Maar tegen de tijd dat ze in het hotel aankwamen, hadden ze allebei zulke zware werkdagen achter zich dat ze uitgeput waren. En het was een opluchting om in een luxueuze omgeving alleen te zijn, bij elkaar te zijn, te praten en te drinken zonder onderbreking van telefoons of een lawine van brieven en memo's.

Ondanks de koortsachtige dagen die aan hun reisje vooraf waren gegaan, brachten ze een fijne tijd door met het bekijken van de antiekwinkeltjes in Carmel. Hij kocht zelfs een schilderijtje voor haar. Het beeldde een moeder met kind uit in de schemering op het strand. Her was enigszins impressionistisch en ze vond het heel mooi. Ze wist dat als ze nu zwanger zou worden, dat schilderij altijd een heel speciale betekenis voor haar zou hebben.

Na twee dagen gingen ze terug naar Santa Barbara, gelukkig en ontspannen en ervan overtuigd dat het dit keer was gelukt. Ze zei tegen Brad dat ze er bijna zeker van was. Tot haar ongesteldheid de volgende maand weer kwam, en ze met de clomifeen moest beginnen. En er gebeurde precies wat de arts had gezegd. Ze voelde zich zo gespannen als een opgewonden veer. Ze viel over elk woord van Brad, en ze had minstens zes keer per dag de neiging haar secretaresse te wurgen. Het kostte haar de grootste moeite om niet tegen haar cliënten uit te vallen. En ze verloor bijna haar zelfbeheersing toen ze in de rechtszaal met een rechter in een debat verwikkeld was. Het was plotseling een fulltime job om haar humeur binnen de perken te houden. En ze voelde zich voortdurend doodmoe door de medicijnen.

'Leuk is dit, hè?' zei ze tegen Brad. 'Je geniet er zeker van.' Ze was veertien dagen onmogelijk tegen hem geweest en kon zichzelf nauwelijks meer uitstaan, laat staan begrijpen hoe hij het kon volhouden. Het was veel erger dan ze had gedacht, maar het was het waard als ze een kind kreeg.

'Het is het waard als het helpt,' stelde hij haar gerust. Maar het probleem was dat dit weer eens niet het geval bleek te zijn. Ze hadden het toen vijf maanden geprobeerd, en de volgende maand maakte dokter Ward een afspraak met ze voor kunstmatige inseminatie. De week voor Thanksgiving.

Ze hadden het uitgebreid met haar besproken voor ze hadden besloten het te proberen, en ze had hen verzekerd dat ze dacht dat het verschil zou kunnen uitmaken. Ze wilde Pilars clomifeendosis die maand verdubbelen - iets wat Pilar niet echt leuk vond -, vlak voor de ovulatie een echo maken om de ontwikkeling van haar follikel te controleren, haar de nacht voor ze ovuleerde nog een spuit met een ander hormoon geven — humaan choriongonadotropine of hcg - en dan een intra uterine inseminatie uitvoeren om het sperma direct in de baarmoeder te brengen waardoor het sperma en het eitje elkaar gemakkelijker konden ontmoeten. Misschien dat dit beter zou zijn.

Pilar was niet enthousiast over de medicijnen. De hoeveelheid tot nu toe maakte haar al ongelooflijk gespannen, maar Helen Ward verzekerde haar dat het de moeite van het proberen waard was. Ze reserveerden twee dagen een kamer in het Bel Air Hotel, op het tijdstip dat volgens hen het juiste zou zijn, gebaseerd op wat ze van de medicijnen konden verwachten en wat ze van haar temperatuur hadden geleerd. Dokter Ward waarschuwde ze om drie dagen van tevoren niet te vrijen om Brads spermagehalte niet te verminderen. 'Ik voel me net een racepaard dat getraind wordt,' plaagde hij toen ze naar L.A. reden. En tegen die tijd voelde Pilar zich bijna weer menselijk. Ze had de laatste dosis clomifeen vijf dagen van tevoren genomen, en ze begon zich weer een beetje normaal te voelen, een geschenkje waar ze nu bijzonder dankbaar voor was. Eén dag zonder het gevoel dat haar hoofd knapte en zonder ruzie met Brad was plotseling heel bijzonder.

Ze gingen regelrecht naar de spreekkamer van de arts toen ze in L.A. kwamen. De dokter maakte een transvaginale echo om haar eierstokken te onderzoeken, en was tevreden met het resultaat. Direct daarna gaf ze Pilar de spuit met hcg en vroeg hen de volgende dag om twaalf uur terug te komen. Ze hadden dus een hele middag en avond vrij om alles te doen waar ze zin in hadden behalve vrijen. En ze waren allebei verbaasd dat ze zo opgewonden en onrustig warén.

'Misschien ben ik morgen zwanger,' fluisterde ze en die middag kocht hij op Rodeo Drive bij David Orgell een beeldige hartvormige diamanten broche voor haar. Daarna liepen ze de straat uit om bij Fred Hayman te gaan winkelen. Het was een dure middag, maar ze voelden zich allebei opgetogen en waren bang dat het zou veranderen voor ze het wisten.

Ze dronken wat in het Beverly Hills Hotel, aten in Spago en gingen toen terug naar het Bel Air Hotel. Daar maakten ze voor het slapen gaan een rustige wandeling door de tuinen en keken naar de zwanen. Ze lagen allebei lang wakker en dachten aan de volgende dag.

De volgende morgen waren ze zenuwachtig toen ze het hotel verlieten, en Pilar trilde toen ze de lift in het gebouw van Helen Ward inliep.

'Stom, hè?' fluisterde ze tegen Brad. 'Ik voel me als een kind dat op het punt staat haar maagdelijkheid te verliezen,' zei ze en hij glimlachte. Hij was ook nerveus. Het idee om in de spreekkamer van de arts zaad te produceren stond hem niet aan. De arts had hen verzekerd dat Brad er net zo lang over mocht doen als hij wilde, en Pilar mocht alle hulp verlenen. Maar ze zagen er allebei tegenop en voelden zich verschrikkelijk opgelaten. Maar ze waren verbaasd hoe gemakkelijk het verliep toen ze er eenmaal waren.

Ze werden door een andere deur binnengelaten in een privé-kamer, die meer op een goed-ingerichte hotelkamer leek. Er stond een bed, een televisie met erotische videobanden, een stapel pornotijdschriften voor de 'gasten', en er lagen verscheidene erotische accessoires en vibrators die waren ontworpen om de taak gemakkelijker te maken dan die anders geweest zou zijn. En op tafel stond een kommetje om er het zaad in op te vangen.

Er werd met geen woord gesproken over hoe laat ze weer te voorschijn moesten komen of hoeveel tijd ze hadden, en voor de zuster vertrok vroeg ze of Pilar en Brad koffie, thee of iets fris wilden drinken. Toen keek Pilar hem aan en begon plotseling te lachen. Ze kon er niets aan doen, maar hij zag er zo ernstig en goedgekleed uit, en plotseling vond ze het allemaal bijzonder grappig.

'Het lijkt wel of we in een grote-mensen-hotel gaan overnachten, hè?' giechelde ze en hij begon ook te lachen.

'Hoe weet je dat?'

'Daar heb ik in tijdschriften over gelezen.' Ze lachte weer, en hij trok haar met een verdrietige glimlach naast zich op bed.

'Hoe is het je gelukt me ooit zover te krijgen?' zei hij toen hij haar aankeek.

'Dat weet ik niet. Ik vroeg me hetzelfde af toen we hier naar toe gingen. En weet je wat?' Ze keek hem ernstig aan. 'Als je het niet wilt, vind ik het best. Je bent geweldig geweest ten aanzien van dit alles en misschien ga ik te ver... ik wilde je niet... het is nooit mijn bedoeling geweest het jou moeilijk te maken...' Ze voelde zich schuldig om wat ze hem aandeed. Het was zijn schuld niet dat zij zo oud was. Zijn sperma was in orde, het was haar lichaam dat verstek liet gaan. En als ze hem eerder over kinderen had laten denken, hadden ze dit nooit hoeven door te maken.

'Wil je nog steeds een baby, Pilar?' vroeg hij vriendelijk, toen ze op bed lagen te praten, en ze knikte verdrietig. 'Goed, maak je dan verder niet druk en laten we het ervan nemen.' Hij stond op en stopte een schandalige film in de video. Ze geneerde zich ervoor, maar vond het toch wel grappig. Daarna hielp ze hem zich uit te kleden. Zij trok haar kleren ook uit en begon hem te strelen terwijl hij naar het scherm keek. Ze raakten allebei snel opgewonden en ze vond het bijna jammer dat dit verloren ging. Hij trilde van verlangen naar haar en ze hield het kommetje zo dicht mogelijk bij zich terwijl ze wreef, streelde, hem prikkelde en kuste tot ze het verlangde resultaat hadden bereikt en hij uitgeput in haar armen lag. Het was voor hen allebei anders, maar niet echt onplezierig.

Ze namen snel een douche, kleedden zich aan en belden de zuster. Toen ze kwam, gaven ze haar het kommetje, en ze vroeg of Pilar met haar meeging.

'Mag ik ook mee?' vroeg Brad aarzelend. Tot nu toe hadden ze alles wat dit betrof samen gedaan, en hij wilde bij haar zijn als de behandeling onprettig werd.

De zuster zei dat hij erbij kon zijn, en Pilar kleedde zich weer uit, trok het hemd van de kliniek aan en ging zenuwachtig op de inseminatietafel liggen. Even later kwam dokter Ward binnen en trok het versgewassen sperma op in een injectiespuit. Er werd een slangetje in Pilars baarmoeder ingebracht, en het sperma uit de spuit werd zorgvuldig naar binnen gespoten. Binnen een paar minuten was alles voorbij, het slangetje werd verwijderd en dokter Ward vroeg of ze een halfuur wilde blijven liggen voor ze weggingen. De arts liet ze alleen en zij en Brad spraken rustig. Hij plaagde haar een beetje.

'Ik voel me net een kalkoen zoals ik hier lig,' zei ze. Het was allemaal verrassend eenvoudig geweest, maar het leek bijzonder vermoeiend. Het was emotioneel uitputtend om zo hard je best te moeten doen en zo hard te moeten vechten om te krijgen wat je wilde hebben.

'Ik durf te wedden dat dit werkt,' zei hij hoopvol en toen hij aan de film dacht die ze in de andere kamer hadden gezien, moest hij lachen. 'Daar moeten we er ook een paar van kopen,' plaagde hij en ze lachte. Ze was heel fideel in dit alles en hij ook. Het was voor geen van beiden gemakkelijk. Maar sommige dingen die de moeite waard waren, waren niet gemakkelijk.

'We zijn klaar.' De arts kwam nog even langs voor ze vertrokken en hielp haar herinneren dat alle hormoononderzoeken normaal waren geweest, en haar progesteronspiegel was erg hoog sinds ze met de clomifeen was begonnen. Maar ze had ook gewaarschuwd dat het wel zes tot tien keer kon duren voor ze 'beet' hadden. 'Je zult mij meer zien dan je vrienden of familie,' had ze gewaarschuwd, maar de Colemans hadden gezegd dat dit niet gaf.

Ze wenste hun een prettige Thanksgiving toen ze weggingen, en vroeg of Pilar haar op de hoogte wilde houden. Ze moest binnen twee weken een telefoontje krijgen om te horen of ze ongesteld was geworden.

'Maak je geen zorgen,' glimlachte Pilar. 'Je hoort in ieder geval van me!' Vooral als ze in verwachting was geraakt. En zo niet, dan moesten ze weer voor een kunstmatige inseminatie terugkomen... en weer... en weer... tot het lukte, of zij het opgaven. Wat er ook maar het eerst gebeurde en ze hoopte dat het de zwangerschap zou zijn.

Ze had nog met de arts over een andere procedure willen praten. Daar had ze iets over gelezen. Het was een bepaalde manier om de eitjes door de eileiders te vervoeren. Het leek veel op in-vitrofertilisatie, maar had betere resultaten bij vrouwen boven de veertig. Maar dokter Ward wilde er niet eens over praten. 'Laten we eerst de intra uterine inseminatie maar een kans geven,' zei ze vastbesloten. Ze vond dat het veel te prematuur was om over dergelijke diepgaande maatregelen te praten. En ze had alle vertrouwen in de kunstmatige bevruchting. De clomifeen en Pilars hoge progesteronspiegel zouden vast helpen om haar zwanger te laten worden.

Het was een lange, vredige rit naar huis, en ze voelden zich na de afgelopen dagen hechter met elkaar verbonden dan ooit. De week voor Thanksgiving was een rustige week voor ze. Pilar probeerde het op kantoor ook minder druk te hebben.

Nancy, Tommy en Adam brachten Thanksgiving dat jaar bij hen door, en Todd was met zijn vriendin bij Denver gaan skiën. Maar hij had beloofd dit jaar met Kerstmis thuis te zijn, dus klaagden ze niet over het feit dat hij er met Thanksgiving niet was.

De vijf maanden oude Adam gorgelde en koerde. Hij had zijn twee middelste ondertanden, en het was duidelijk dat Brad dol op hem was. Pilar hield hem ook lang in haar armen en zoals gewoonlijk kreeg ze een complimentje van Nancy dat ze zo handig met hem was. Dat verbaasde haar altijd weer omdat Pilar zelf nooit kinderen had gekregen.

'Het zal wel instinct zijn,' plaagde ze, maar zij noch Brad spraken over hun plannen of pogingen om een baby te krijgen. Het was te belangrijk voor ze, te geheim om met iemand te delen. En Pilar was tot het uiterste gespannen om te weten of ze in verwachting was of niet. Ze kon haar gedachten nauwelijks bij Thanksgiving houden.

Toen het jonge paar die avond naar huis ging, was Pilar opgelucht weer alleen te zijn, en begon er onmiddellijk over hoe ze hoopte dat de inseminatie gelukt was.

'We zien wel,' zei Brad, maar hij had een vreemde blik in haar ogen opgemerkt die hem ergens aan herinnerde. Het was een dromerige blik, maar ze had geen verdere symptomen. En geen flauw vermoeden dat er iets was veranderd. Hij besloot dat hij net als Pilar hoopte dat ze zwanger was.

8

Voor Diana en Andy had Thanksgiving dat jaar veel weg van een nachtmerrie. Hun leven was drie maanden lang een hel op aarde geweest, en soms dacht Andy dat hij het niet langer zou volhouden. Hij had geen contact meer met haar en kon de bitterheid, het zelfbeklag en de woede niet aan. Ze haatte alles en iedereen en was voortdurend kwaad. Ze was boos op het leven en op het wrede lot dat haar was toebedeeld. Hij stond machteloos. Hem was hetzelfde lot beschoren zolang hij verkoos bij haar te blijven. Maar er waren dagen waarop hij zich afvroeg of ze het nog veel langer zouden volhouden.

Toen Bill en Denise in oktober vertelden dat Denise in verwachting was, werd het nog erger. Het was letterlijk op hun huwelijksnacht gebeurd. Diana was geschokt door de ironie en weigerde ronduit langer met ze om te gaan. Hierdoor werd Andy's leven nog eenzamer.

Ze wilde meestal ook niet met Eloise praten, tenminste niet over iets anders dan over het werk. En ze maakte geen woord meer vuil aan dokter Johnston. Eloise bracht hem of haar vader ook niet meer ter sprake, ze had allang begrepen dat er iets afschuwelijks gebeurd moest zijn.

Diana wilde geen van hun vrienden zien. En uiteindelijk belden de meesten niet meer op. Tegen Thanksgiving was Diana erin geslaagd hen volledig te isoleren, en Andy had het leven nog nooit zo akelig gevonden als op dit ogenblik.

Diana maakte alles nog erger door erin toe te stemmen met Thanksgiving naar de Goodes in Pasadena te gaan. Andy drong erop aan dat ze het zou afzeggen, maar tot zijn vertwijfeling wilde ze dat niet doen. Het waren de enige mensen die ze in maanden hadden gezien, en het waren de verkeerde.

'Waarom doe je dat, verdomme?' klaagde Andy.

'Het is mijn familie! Wat verwacht je dan dat ik doe, moet ik ze vertellen dat ik ze niet meer wil zien alleen omdat ik steriel ben?'

'Dat heeft er niets mee te maken. Maar het is daar zo moeilijk voor je. Je zusters stellen je voortdurend vragen over zwangerschappen, en Sam is verdorie zes maanden in verwachting. Moet je jezelf dat nu aandoen?' Of hem, maar dat zei hij niet.

'Ze is nog altijd mijn zuster.'

Hij begreep haar niet meer, en hij wist niet zeker of hij haar ooit nog zou begrijpen. Ze leek zichzelf verder te willen straffen voor wat haar was overkomen. Maar het verschrikkelijke was dat ze niets had gedaan. Ze had jaren geleden de verkeerde vorm van geboortebeperking gekozen. Daar had ze zwaar voor moeten boeten, en daar kon niemand nog iets aan veranderen. Het was gewoon rottige pech. Maar het betekende niet dat ze daarom een rotmens moest worden.

'Ik geloof niet dat we moeten gaan.' Hij probeerde haar tot het laatste ogenblik over te halen om het haar te laten afzeggen, maar dat weigerde ze absoluut. En ze besefte haar fout vanaf het moment dat ze binnenkwamen. Gayle was in een slechte bui, ze was zwaar verkouden en de kinderen hadden haar de hele dag gek gemaakt. Toen haar moeder had gezegd dat Gayle haar kinderen wat meer discipline moest bijbrengen, had ze ruzie met haar moeder gekregen. Bovendien leek ze geïrriteerd dat Jack haar niet te hulp kwam. Dus kreeg Diana het te verduren vanaf het moment dat ze binnenkwam, en Andy wenste uit de grond van zijn hart dat ze niet waren gekomen. Het zou een verschrikkelijke avond worden.

'Leuk dat je hier vroeg gekomen bent om te helpen,' beet Gayle haar toe toen ze haar jas uittrok. 'Heb je vanmiddag je nagels gedaan, of alleen maar een middagslaapje gehouden?'

'O, allemachtig-nog-an-toe, wat mankeert jou?' Diana gaf haar lik op stuk, maar Andy kreunde bijna toen hij Sam de kamer zag binnenkomen. Hij had haar sinds de vierde juli niet meer gezien, en ze leek wel een karikatuur van een zwangere vrouw. Hij zag aan de verstarde blik op Diana's gezicht dat Sams aanblik haar had getroffen.

'Gayle heeft gewoon de pest in omdat mam heeft gezegd dat de kinderen te druk waren. En dat waren ze ook. Net zoals de mijne. Hoe is het met jou?' vroeg ze Diana, en liet haar handen op haar enorm dikke buik rusten.

'Goed,' zei Diana ijzig. 'En ik zie wel hoe het met jou is.'

'Tja. Dik. Seamus zei dat ik net Boeddha leek.' Diana probeerde te glimlachen en ging toen naar hun moeder in de keuken. Ze zag er dit jaar uitstekend uit en was blij haar dochter te zien. Ze regelde alles en genoot daarvan. De afgelopen maanden had ze het zo druk gehad dat ze niets bijzonders aan haar dochter had gemerkt. Ze nam gewoon aan dat Diana het druk had bij de redactie, maar ze zag nu iets in haar ogen dat haar niet beviel, en ze vond haar plotseling ook veel magerder.

'Ik ben blij dat je er bent,' zei ze tevreden, omdat ze al haar kinderen en kleinkinderen om zich heen had. Ze genoot er altijd van ze op bezoek te krijgen, zelfs al had ze Gayle gevraagd de kinderen wat meer onder controle te houden. 'Is alles in orde?' vroeg ze Diana.

'Ja, hoor,' weerde Diana haar af Ze hield van haar moeder, maar ze kon het niet opbrengen haar iets over de laparoscopie te vertellen of door wat voor hel ze was gegaan. Ze vroeg zich af of ze dat ooit zou doen. Voorlopig was ze daar nog niet aan toe. Ze kon zichzelf niet zover krijgen iemand te vertellen dat ze steriel was. Ze voelde zich zo'n mislukkeling.

'Je werkt te hard,' berispte haar moeder haar met een blik op de kalkoen. Ze hoopte dat datgene wat ze in het gezicht van haar dochter zag door stress op het werk kwam. De grote goudbruine vogel rook verrukkelijk.

'In tegenstelling tot je zusters,' voegde haar vader eraan toe toen hij de keuken inwandelde.

'Die hebben het druk met hun kinderen.' Haar moeder verdedigde ze. Ze hield van alle drie haar dochters en ze wist dat haar vader ook dol op ze was. Hij maakte alleen graag van dat soort opmerkingen. Diana had bij hem altijd een streepje voor gehad. Het was hem ook opgevallen dat ze er moe en ongelukkig uitzag. Hij maakte zich ongerust.

'Hoe gaat het op je redactie?' vroeg hij alsof die van haar was en ze glimlachte om zijn vraag.

'Goed. Onze lezerskring groeit goed.'

'Het is een mooi blad. Ik zag er vorige maand nog een nummer van.' Hij prees haar werk altijd, en ze vroeg zich af waarom ze zich soms toch zo ondermaats voelde. Maar nu was daar een reden voor. Ze had gefaald op het punt dat voor iedereen het zwaarste telde. Kinderen krijgen.

'Dank je, pap.'

Toen kwamen haar zwagers binnen en vroegen wanneer het eten klaar was.

'Geduld, jongens.' Hun schoonmoeder glimlachte en duwde iedereen de keuken uit, behalve Diana. 'Is echt alles in orde, schat?' Ze keek haar ernstig aan. Ze zag er zo moe en bleek uit, en er lag een intens verdrietige blik in haar ogen. Het leek wel of ze zich ten einde raad voelde, en ze vroeg zich af of er misschien iets met Andy was.

Ze liep langzaam naar haar tweede dochter toe en herinnerde zich hoe verstandig en plichtsgetrouw dit kind altijd was geweest. 'Is er iets aan de hand?'

'Nee, mam,' loog ze, en wendde zich af zodat haar moeder de tranen in haar ogen niet zou zien. 'Alles is best.' Gelukkig stormden de kinderen op dat ogenblik naar binnen en Diana loodste ze de keuken uit naar hun moeders, terwijl Andy nauwlettend naar haar keek. Hij was niet gelukkig met de blik die hij sinds het eind van die middag in haar ogen had gezien. Ze stierf inwendig en ze zocht een schuldige. Ze zag eruit of ze verscheurd werd door verdriet, maar hij wist maar al te goed dat ze op geen enkele manier te helpen was.

Toen ze aan tafel zaten, sprak haar vader hardop een gebed uit. Diana zat tussen haar beide zwagers in. Andy zat tegenover haar, tussen haar twee zusters. Gayle praatte zoals gewoonlijk onophoudelijk tegen hem over onbenulligheden. Over de medezeggenschapsraad van de lagere school, over het lage honorarium van artsen tegenwoordig en ze plaatste bedekte toespelingen over het feit dat Diana en Andy nog geen kinderen hadden. Andy was het vriendelijk met haar eens en deed af en toe een poging tegen Sam te praten, die het voortdurend over haar kinderen en hun nieuwe baby had. Verder was er het nieuws uit de buurt, wie er getrouwd was, wie overleden en wie in verwachting was. Halverwege het diner keek Diana hen hevig geïrriteerd aan.

'Kunnen jullie nou nergens anders over praten dan over zwangerschap en geboorte? Ik word doodziek van al die verhalen over geboorten, bloedingen, de duur van de weeën, hoeveel kinderen ze al hebben en de hoeveelste dit wordt. Jezus, het is een wonder dat we nog niet over hun uitstrijkjes hoeven te praten.'

Haar vader keek haar over de tafel heen aan, en wendde zich vervolgens met een bezorgde frons tot zijn vrouw. Er was iets ernstig mis met Diana.

'Waar slaat dat op?' vroeg Sam, en leunde achterover in haar stoel met een hand tegen haar rug en de andere op haar buik. 'God... als deze baby niet ophoudt met trappelen...'

'Verdomme!' schreeuwde Diana tegen haar en schoof haar stoel achteruit. 'Het kan me geen barst schelen, al trapt die rotbaby je tanden eruit. Kun je er niet eens tien minuten over ophouden?'

Sam staarde haar geschokt aan en stond toen huilend van tafel op. Maar Diana had haar jas al gepakt en verontschuldigde zich met een blik achterom naar haar ouders: 'Het spijt me, mam... pap... maar ik kan hier niet tegen. Ik had waarschijnlijk niet moeten komen.' Maar haar oudste zuster liep al met grote stappen de eetkamer door en stond met een woedend gezicht in de gang. Zo had Diana haar niet meer gezien sinds ze in hun middelbare schooltijd Gayles gloednieuwe elektrische krulset in brand had gezet.

'Hoe durf je je zo te gedragen in het huis van je ouders, en zo tegen ons te praten? Wie denk je eigenlijk wel dat je bent?'

'Gayle, alsjeblieft... laat dat. Het spijt me. Diana is van streek. We hadden niet moeten komen.' Andy probeerde de twee vrouwen te kalmeren maar het was zinloos. Seamus probeerde in de badkamer Sams gekwetste gevoelens te sussen. Hun ouders vroegen zich af wat er aan de hand was dat hun kinderen als vlegels tekeer gingen, zoals hun moeder het noemde, zo doordraaiden en van tafel wegliepen.

Maar Gayle liet zich niet zo gemakkelijk afschepen. Ze was nu woedend en haar jarenlange jaloezie had eindelijk een uitweg gevonden. 'Waar moet zij door van streek zijn? Haar baan? Haar carrière? De freule die te knap en te belangrijk is om kinderen te krijgen en te leven zoals wij. Nee, zij is een carrière-madam, afgestudeerd aan Stanford. Zal ik je eens wat vertellen? Dat interesseert me geen moer. Wat dacht je daarvan, carrière-madam?'

'Daag. Ik ga weg,' riep Diana naar haar ouders terwijl ze haar ceintuur dichtknoopte en nerveus naar Andy keek. Ze had alles gehoord wat haar zuster zei en ze was bang voor haar eigen woorden als ze antwoord zou geven. Ze wist dat ze alle remmen los zou gooien als ze zelfs maar zou proberen iets tegen haar te zeggen en dat wilde ze niet. 'Het spijt me, mam,' riep ze, en zag hoe haar vader haar aankeek. De uitdrukking op zijn gezicht trof haar diep, maar ze kon er niets aan doen. Hij keek of ze hem had verraden.

'Dat is je geraden ook,' zei Gayle, toen Sam eindelijk uit de badkamer kwam en de gang inliep. 'Moet je kijken wat voor Thanksgiving je iedereen hebt bezorgd,' zei Gayle beschuldigend, en ze had gelijk. Maar ze hadden het onbewust zelf uitgelokt.

'Ik had niet moeten komen,' zei Diana zachtjes met haar handen op de deurknop en Andy vlak achter zich.

'En waarom verdomme niet? Je had je mond dicht moeten houden,' ging Gayle verder, en plotseling knapte er iets in Diana. Met één sprong was ze de gang door, legde haar handen om de keel van haar zuster en kneep.

'Als je nu niet ophoudt, vermoord ik je, hoor je me? Je weet niets van mij, of van mijn leven, of waarom ik wel of niet of nooit kinderen zal krijgen. Begrijp je dat, ongelooflijk stom, ongevoelig kreng... ik krijg geen kinderen omdat ik steriel ben, rund... Is dat nu duidelijk? Begrijp je het nou? Ik kan geen kinderen krijgen. De hele zaak is bij mij naar de gallemiezen geholpen toen ik jaren geleden een spiraaltje heb gebruikt en ik heb het nooit gemerkt. Heb je het nou door, Gayle? Wil je nog praten over mijn baan die me niet langer interesseert? Of mijn huis dat verdomme te groot is voor twee mensen die nooit kinderen zullen krijgen, of wil je het misschien nog eens over de baby van Murphy hebben, of de tweeling van Williams, of we kunnen hier gaan zitten kijken hoe Sam over haar buik wrijft. Goedenavond, allemaal.' Ze keek naar alle geschrokken gezichten, iedereen stond inmiddels bij hen en vanuit een ooghoek zag ze haar jongste zuster en haar moeder huilen. Maar Gayle stond alleen met open mond te kijken toen Diana zich door de voordeur naar hun auto haastte. Andy keek verontschuldigend naar hen en liep toen snel achter haar aan.

Hij wierp haar even een glimlach toe toen ze naar huis reden. Ze huilde niet eens. 'Wil je ergens een sandwich met kalkoen gaan eten?' Hij meende het eigenlijk wel, en ze lachte. Ondanks alles had ze haar gevoel voor humor nog niet helemaal verloren.

'Denk je dat ik bezig ben gek te worden door die hele toestand?' Het was een ellendige tijd voor haar geweest en misschien was het wel zo goed dat het voorbij was.

'Nee, maar ik denk wel dat je het moet verwerken. Wat dacht je ervan als we allebei in therapie gingen? Misschien helpt het.' Hij had wel eens gedacht er zelf mee te beginnen, gewoon om iemand te hebben om mee te praten. Hij kon niet meer met haar praten, en hij moest er niet aan denken het er met zijn vrienden over te hebben. Hij had geprobeerd het met Bill te bespreken, maar nu met Denises zwangerschap was het niet het goede tijdstip om het met hem over Diana's steriliteit te hebben. Zijn broers waren te jong om hem tot steun te kunnen zijn. Hij voelde zich op een andere manier net zo eenzaam, gedeprimeerd en verslagen als Diana. 'Ik zat ook over vakantie te denken.'

'Ik hoef geen vakantie,' zei ze direct, en hij lachte.

'Oké. Goed dan. Wat dacht je ervan om nu naar Pasadena terug te gaan om het uit te praten? Of wil je misschien liever tot Kerstmis wachten voor de tweede ronde? Ik weet zeker dat je zusters je ter wille zullen zijn. Ik weet niet hoe het met jou is,' zei hij ernstig, 'maar ik breng Kerstmis dit jaar niet in Pasadena door.' En ze moest toegeven dat zij daar ook niets voor voelde.

'Ik weet niet zeker of ik op de redactie vrij kan krijgen om ergens naar toe te gaan.' Ze was er zo lang niet met haar hoofd bij geweest dat ze het gevoel had haar collega's iets schuldig te zijn.

'Probeer het tenminste. Een week zou ons al goed doen. Ik zat aan Mauna Kea op Hawaï te denken. De halve televisiemaatschappij zal daar wel zitten, maar de meesten gaan naar Mauna Lani. Ik meen het, Di.' Hij keek haar aan toen hij huiswaarts reed en ze zag dat hij zich minstens zo ongelukkig voelde als zij. 'Ik geloof niet dat we er nog veel bij kunnen hebben tenzij we onze batterijen of motoren of zo behoorlijk opladen. Ik weet niet meer hoe ik het verder moet aanpakken, of wat ik met jou en wat jij voelt, moet doen. Ik weet alleen dat je het zwaar hebt.' Dat wist zij ook, maar ze was te veel van streek geweest om zelfs maar te proberen hem te bereiken. Ze was te veel in haar eigen ellende verdiept en kon hem niet helpen. Ze wist niet eens of ze met hem op vakantie wilde, maar ze vond het idee om allebei naar een therapeut te gaan erg goed.

'Oké, ik zal proberen vrij te krijgen,' zei ze niet helemaal van harte. Maar hij had wel gelijk, en dat wist ze. Toen ze bij hun huis aankwamen, keek ze hem met een bedroefde uitdrukking aan. 'Andy, als je ermee wilt ophouden... dan begrijp ik dat wel. Je hebt recht op veel meer dan ik je ooit kan geven.'

'Nee,' zei hij terwijl de tranen hem in de ogen sprongen. 'Ik heb recht op wat je me hebt beloofd... in goede en slechte tijden, in ziekte en gezondheid... tot de dood ons scheidt. Er is nooit iets gezegd over daarvan ontslagen zijn en ermee ophouden wanneer jij geen kinderen kunt krijgen. Goed, dat is afschuwelijk. Dat geef ik toe, ik vind het ook vreselijk. Maar ik ben met jóu getrouwd... en ik hou van jóu. Als we geen kinderen kunnen krijgen, dan moeten we daarmee leren leven. Misschien kunnen we op den duur adopteren, misschien verzinnen we er iets anders op, misschien vinden ze een of andere fantastische nieuwe laserstraal uit die alles voor je kan veranderen, of misschien niet, maar dat kan me allemaal niet schelen, Di...' Er lagen tranen op zijn wangen terwijl hij haar handen vasthield. 'Ik wil alleen mijn vrouw terug.'

'Ik hou van je,' zei ze zachtjes. Het was voor hen allebei een verschrikkelijke tijd geweest, de ergste in haar leven en ze wist dat het nog niet voorbij was. Ze had nog een lange rouwtijd voor de boeg en misschien zou ze nooit meer worden zoals vroeger. Dat wist ze nog niet. 'Ik weet niet meer wie ik ben... wat dit betekent... wat ik nu ben...' Ze voelde zich nog steeds een mislukkeling.

'Op dit ogenblik ben je een vrouw die geen kinderen kan krijgen, een vrouw met een man die heel veel van haar houdt, een vrouw die iets verschrikkelijks is overkomen zonder dat ze het zelf wist... dat ben jij. Je bent dezelfde die je altijd bent geweest. Er is niets veranderd. Het enige dat anders is geworden, is een klein deeltje van onze toekomst.'

'Hoe kun je dat klein noemen?' Ze keek hem weer kwaad aan, maar hij kneep harder in haar handen om haar naar de werkelijkheid terug te brengen.

'Schei uit, Di. Het is klein. Stel dat we een kind hadden gekregen dat was doodgegaan? Dat zou vreselijk zijn geweest, maar jij en ik waren dan niet opgehouden met leven. We zouden verdergaan, dat zou moeten.'

'En als we dat niet konden?'

'Wat hebben we voor keuze? Moeten we twee levens vernielen en een goed huwelijk om zeep helpen? Wat heeft dat voor zin? Di, ik wil je niet kwijtraken. We hebben al genoeg verloren... alsjeblieft... alsjeblieft... help me om ons huwelijk te redden...'

'Goed... ik zal het proberen...' zei ze verdrietig, maar ze wist niet eens waar ze moest beginnen, hoe ze moest zijn zoals ze vroeger was geweest en hij merkte het. Ze wist ook dat ze zelfs haar werk op de redactie niet goed meer deed.

'Je hoeft het alleen maar te proberen, Di. Iedere dag een beetje, stap voor stap, centimeter voor centimeter... en dan kom je er misschien op een dag.' Hij boog zich voorover en kuste haar bij die woorden voorzichtig op de lippen, maar hij dacht zelfs niet aan meer. Ze waren al sinds een poosje voor Labor Day niet meer met elkaar naar bed geweest en hij durfde haar niet meer te benaderen. Ze had gezegd dat de liefde bedrijven tamelijk zinloos geworden was. Niets deed er meer toe. Haar leven was voorbij. Maar vanavond zag hij een sprankje hoop, een vage glimp van de Diana die ze was geweest voor dokter Johnston haar had verteld dat ze geen kinderen kon krijgen.

Hij kuste haar nog eens, hielp haar toen uitstappen, en ze liepen gearmd naar binnen. Zo dicht bij elkaar waren ze in geen maanden geweest, en hij had wel kunnen huilen van opluchting. Misschien was er nog hoop voor ze... misschien kon het goed gaan. Hij had de moed bijna opgegeven. Maar nu leek het erop dat het toch niet zo'n beroerde Thanksgiving was geworden. Hij glimlachte tegen haar toen ze haar jas uittrok en ze lachte toen ze aan Gayles gezicht dacht. Ze gaf tegenover Andy toe dat ze inderdaad erg onaardig was geweest, maar ze had er toch een heel klein beetje van genoten. 'Het was misschien weleens goed voor haar.' Hij grinnikte en liep met haar naar de keuken. 'Kom, bel je moeder op en vertel haar dat alles in orde is, dan maak ik een sandwich voor je. Een heel lekkere.

'Ik hou van je,' zei ze zachtjes en hij kuste haar weer. Toen draaide ze langzaam het nummer van haar ouders. Haar vader nam op en op de achtergrond kon ze de kinderen lawaai horen maken.

'Pap, met mij... het spijt me...'

'Ik maak me heel erg bezorgd om je,' zei hij eerlijk. 'Ik vind het afschuwelijk dat ik niet wist hoe moeilijk je het had.' Hij kende haar goed genoeg om te weten dat haar uitbarsting een opeenhoping van radeloosheid was geweest. Hij vond het verschrikkelijk voor haar en voelde zich als vader tekort geschoten.

'Het gaat nu wel weer. Misschien is vanavond wel goed voor me geweest. Maar ik vind het echt vervelend als ik Thanksgiving heb bedorven.'

'Nee, hoor.' Hij glimlachte door de gang tegen zijn vrouw die kwam kijken wie er aan de telefoon was. Hij probeerde haar te laten weten dat het Diana was. 'Je hebt iedereen iets gegeven om over te praten. Het was eigenlijk best verfrissend,' plaagde hij en Diana's moeder keek hem bedroefd aan. Gelukkig had Diana opgebeld. Haar moeder had geweten dat er iets niet in orde was, maar ze had er geen idee van gehad wat er was en Diana had hun niets verteld. 'Je moet me van nu af aan opbellen wanneer je me nodig hebt... mij, of je moeder. Beloof je dat?'

'Ja,' zei ze en voelde zich weer een kind terwijl ze door haar eigen keuken naar haar man keek. Hij had zijn jasje uitgetrokken, zijn mouwen opgerold en was druk bezig. Hij keek voor het eerst sinds lange tijd gelukkig.

'Wij staan voor je klaar, wanneer je ons nodig hebt. Diana.' De tranen schoten Diana in de ogen, net zoals bij haar moeder die stond mee te luisteren.

'Dat weet ik, pap. Dank je wel. En wil je mam en de meisjes ook alsjeblieft mijn verontschuldigingen aanbieden?'

'Natuurlijk. Zorg nou goed voor jezelf, hè?' Zijn ogen waren vochtig. Hij hield zoveel van haar en hij vond het afschuwelijk dat zij het zo moeilijk had.

'Ja, pap. Jij ook... ik hou van je...' Toen ze ophing moest ze plotseling aan haar trouwdag denken. Ze had het altijd heel goed met haar vader kunnen vinden en dat was nog zo, zelfs al had ze hem hier niets over verteld. Maar ze wist dat het had gekund als ze het had gewild. En het was waar wat hij zei. Ze wist dat ze voor haar klaarstonden.

'Klaar voor wat roggebroodje met salami, pastrami en bologna?' vroeg Andy plechtig met een keukenhanddoek over zijn ene arm en een enorme schaal sandwiches. Het leek plotseling of ze iets te vieren hadden en dat was vreemd. Maar in zekere zin was dat zo. Ze hadden elkaar teruggevonden en dat was geen kleinigheid. Het was bijna te laat geweest en ze waren net met veel moeite tussen de obstakels door gelaveerd. Prettige Thanksgiving.

Charlie had een heerlijke kalkoen voor Barbie klaargemaakt. En dit keer was ze er. Ze ging nergens naar toe en kwam niet laat thuis. Ze voelde zich nog steeds schuldig over hun trouwdag. Maar toen ze die avond aan tafel gingen, merkte Charlie ook dat er iets niet goed zat tussen hen. Hij had het al een tijdje gevoeld, misschien al sinds ze Labor Day in Las Vegas had doorgebracht of daarvoor al. Ze was vol verlangen naar opwinding teruggekomen, praatte over shows die ze hadden gezien en de vrienden die ze getroffen hadden en ze wilde dat Charlie ook met haar ging dansen. Maar daar was hij meestal te moe voor. En hij was toch geen groot danser. Maar hij merkte ook dat ze plotseling voortdurend klaagde over alles wat hij niet voor haar deed, en hoe kleinburgerlijk hij was, zelfs de manier waarop hij zich kleedde en dat was echt niet eerlijk, want hij kocht nooit kleren voor zichzelf, alleen voor Barbie. Hij vroeg zich af of Mark misschien gelijk had gehad, misschien had hij haar niet naar Las Vegas moeten laten gaan.

Sinds ze terug was, zat ze voortdurend bij haar vriendinnen, ging met ze naar de film en uit eten en soms belde ze hem op om te zeggen dat ze te moe was om naar huis te komen en bij Judi bleef slapen. Hij beklaagde zich nooit, maar hij vond het ook niet prettig. Hij had het tegen Mark gezegd, die hem er weer aan hielp herinneren dat hij haar beter wat korter kon houden, want dat hij er anders spijt van zou krijgen.

Charlie hield zich steeds voor dat alles zou veranderen als ze een kind hadden. Ze zou veranderen en rustiger worden. Dan zou ze niet meer naar de glamour of het klatergoud verlangen, of toneelspeelster willen worden. Sinds juni had hij het niet meer over een gezin stichten gehad, hoewel hij heimelijk wel haar cycli bijhield, maar er gebeurde niets. Hij kwam nog steeds een paar keer per maand met champagne thuis en hij zorgde er altijd voor tijdens die gelegenheden op het juiste tijdstip met haar te vrijen. En als ze dronken genoeg was, hielp ze hem nooit aan voorbehoedmiddelen herinneren. Maar ondanks al zijn inspanningen, soms voor de zekerheid wel twee keer per nacht, was ze niet zwanger geworden. Sinds Mark een opmerking over de pil had gemaakt, had hij haar zelfs een keer gevraagd of ze die slikte. Maar ze had verbaasd gevraagd of hij dat dan wilde. Hij had alleen geantwoord dat hij een artikel had gelezen waarin had gestaan dat het gevaarlijk was voor rokende vrouwen, en aangezien zij rookte had hij zich zorgen gemaakt. Ze verzekerde hem echter dat ze geen pil slikte. En toch was ze niet in verwachting geraakt.

Mark had hem inmiddels de naam van de specialist van zijn zwager gegeven, en Charlie had de maandag na Thanksgiving een afspraak met hem. Hij maakte zich ernstig zorgen. De opmerking die ze had gemaakt over het feit dat ze nooit zwanger was geworden van hem, ongeacht hoe nonchalant ze was, was hard aangekomen en hij wilde het nu uitgezocht hebben.

'De kalkoen is heerlijk,' zei ze, en daar was hij blij om. Hij had hem gevuld, er veenbessesaus, erwtjes en lente-uitjes bij gemaakt, en zoete aardappels met marshmellows. Als toetje had hij appeltaart gekocht. Die serveerde hij warm met vanille ijs.

'Je zou een restaurant moeten beginnen,' gaf ze hem een complimentje, en hij straalde toen hij hun koffie inschonk en zij een sigaret opstak, maar terwijl ze rookte had ze een blik in haar ogen of ze in gedachten duizend kilometer verderop zat.

'Waar denk je aan?' vroeg hij verdrietig. Ze kon er soms zo mooi uitzien, maar de laatste tijd was ze zo afstandelijk en afwezig. Het was een gevoel alsof ze langzaam van hem afdreef, maar hij wist niet hoe hij haar moest tegenhouden.

'Niets bijzonders... dat het zo'n heerlijk diner was...' Ze glimlachte door een rookgordijn tegen hem. 'Je bent altijd zo lief voor me, Charlie.' Maar hij voelde dat dit niet voldoende scheen te zijn.

'Ik doe mijn best. Je betekent alles voor me, Barb.' Maar ze vond het vreselijk wanneer hij dat soort dingen zei. Het was zo'n last op haar schouders. Ze wilde niet alles voor hem betekenen of voor wie dan ook. Het was te veel gevergd, dat kon ze niet aan en dat wist ze nu beter dan ooit. 'Ik wil alleen maar dat je gelukkig bent.' Maar ze vroeg zich af of ze ooit aan zijn verwachtingen zou kunnen voldoen.

'Ik ben gelukkig,' zei ze rustig.

'Echt waar? Soms ben ik daar niet zo zeker van. Ik ben nogal een saaie vent.'

'Nee, hoor.' Ze bloosde. 'Soms wil ik te veel' — ze glimlachte smachtend — 'en maak ik mezelf gek. Neem maar geen notitie van mij.'

'Wat wil je dan, Barb?' Hij wist hoe graag ze succes als toneelspeelster wilde hebben en dat ze geen kinderen wilde. Maar afgezien daarvan had ze nooit over haar dromen gepraat, of wat ze voor hen tweeën wilde. Ze leek tevreden van de ene dag in de andere te glijden en haar directe behoeften te bevredigen. Aan de toekomst leek ze nooit veel aandacht te besteden.

'Ik weet soms niet wat ik wil. Misschien is dat de moeilijkheid,' gaf ze toe. 'Ik wil mijn toneelcarrière... ik wil vriendinnen... ik wil vrijheid... ik wil opwinding.'

'En ik dan?' vroeg hij verdrietig. Daar had ze niets over gezegd en ze bloosde toen hij dat zei.

'Natuurlijk wil ik jou. We zijn toch getrouwd?'

'Ja?' vroeg hij nadrukkelijk, en ze zei niets maar knikte wel.

'Natuurlijk. Doe niet zo gek.'

'Wat betekent een huwelijk voor jou, Barb? Het past bij geen van de dingen die je net noemde.'

'Waarom niet?' Maar ze wist het ook. Ze was alleen nog niet bereid om het onder ogen te zien, en ze dacht ook niet dat hij al zover was.

'Ik weet het niet. Ik geloof gewoon niet dat vrijheid en opwinding samengaan met een huwelijk, maar misschien kan het wel als je er je best voor doet. Ik denk dat alles mogelijk is, zolang je bereid bent er moeite voor te doen.' Hij keek hoe ze haar sigaret uitmaakte en een nieuwe aanstak. Hij wilde haar vragen of ze gelukkig met hem was, maar dat durfde hij niet. Hij was bang voor haar antwoord. En terwijl hij naar haar keek, bedacht hij weer dat alles zou veranderen als ze een kind hadden. Een kind zou de bindende factor zijn die ze nodig hadden om hen voorgoed bij elkaar te houden.

9

Mark had Charlie de maandag na Thanksgiving vrijgegeven toen hij naar L.A. moest. Hij zei niets tegen Barb, en zij had die dag een auditie voor een badpakkenreclame, dus ze merkte niet eens dat hij wegging of dat hij zijn nette pak aan had en bijzonder zenuwachtig was. Ze was met haar haren en haar nagels bezig en had de radio in de badkamer keihard aanstaan. Hij schreeuwde haar gedag toen hij wegging, maar ze gaf geen antwoord.

Toen hij naar L.A. reed, bedacht hij hoe bang hij was om haar kwijt te raken. Ze had niets gezegd, maar ze was erg afwezig tegenwoordig. Hij wist dat het geen kwade opzet was, maar het was ook niet gemakkelijk om mee te leven. Ze vergat afspraken die ze hadden gemaakt en liet haar make-up overal slingeren. Hun slaapkamer zag eruit als een strijdtoneel van bh's en pantys, en ze liet overal waar het haar uitkwam verkreukelde kleren slingeren. Ze was een schat en hij was dol op haar, maar Mark had gelijk, hij wist dat hij haar had verwend. Hij verwachtte niet dat ze iets voor hem deed, hij vroeg nooit om het geld dat ze met haar mannequinwerk verdiende en ze gaf het gewoonlijk aan kleren uit wanneer ze met Judi wegging. Hij wist dat ze hem het enige dat hij werkelijk van haar verlangde, eigenlijk niet wilde geven. En zijn plan om haar in de val te laten lopen, was tot nu toe niet gelukt. Nu moest hij uitzoeken waarom niet en zien de niet werkende onderdelen te laten repareren. Hij grinnikte inwendig toen hij de auto op Wilshire Boulevard parkeerde. Barbie, kijk uit wanneer het zover is!

Hij was verbaasd over de vrolijke uitstraling van de afdeling van dokter Peter Pattengill. De kamer was vol vrolijke platen, bloeiende planten en was kleurrijk ingericht. Het leek een gezellig oord en niet het soort kantoor waar je moest fluisteren. Charlie voelde zich opgelucht toen hij de zuster zijn naam gaf Ze hadden hem niets verteld voor hij binnenkwam. Hij had er geen idee van wat er met hem zou gebeuren, ook niet of ze hem het beroemde ijs-onder-broekje zouden geven. Hij glimlachte toen hij daaraan dacht en deed of hij een tijdschrift doorbladerde, maar hij kon zich nergens op concentreren. Eindelijk werd zijn naam afgeroepen, en hij werd de spreekkamer van dokter Pattengill binnengeleid.

Hij zat aan zijn bureau en stond met een brede glimlach op toen Charlie binnenkwam. Hij had een gemiddelde lengte, brede schouders, donker haar en donkere ogen die zowel vriendelijk als verstandig keken voor een man van zijn leeftijd. Hij was vermoedelijk begin veertig. Hij droeg een vrolijke das en een tweed jasje en voor de arts nog een woord had gezegd, wist Charlie al dat hij hem mocht.

'Ik ben Peter Pattengill, meneer Winwood.' Nadat hij zich had voorgesteld, vroeg Charlie of hij hem bij zijn voornaam wilde noemen. Pattengill stelde voor te gaan zitten en vroeg of hij een kopje koffie wilde hebben. Maar Charlie was te zenuwachtig om iets te drinken en sloeg het aanbod af Hij zag er doodsbenauwd en jong uit, bijna te jong om een patiënt van Pattengill te zijn. Hij was uroloog, gespecialiseerd op problemen op het gebied van de voortplanting. 'Wat kan ik vandaag voor u doen?'

'Jk weet het eigenlijk niet precies,' Charlie glimlachte aarzelend en de arts keek hem vriendelijk aan. 'Ik weet niet precies wat u doet... ik heb alleen gehoord over de onderbroekjes met ijs...' Hij bloosde heftig terwijl Peter Pattengill tegen hem glimlachte.

'Die hebben hun nut. Maar ik moet toegeven dat het onze patiënten een beetje vreemd in de oren klinkt. Ze zorgen ervoor dat de temperatuur van de testis omlaag gaat en dat bevordert de vruchtbaarheid.' Met die woorden sloeg hij de kaart op zijn bureau open en pakte een pen terwijl hij Charlie aankeek. 'Zal ik eerst maar eens een paar vragen stellen, meneer Winwood... Charlie?'

Hij vroeg naar ernstige of chronische ziekten die hij eventueel had gehad, geslachtsziekten, de bof, en Charlie schudde op alle vragen ontkennend zijn hoofd.

'U en uw vrouw zijn nu bezig te proberen een zwangerschap te doen ontstaan?' vroeg hij om duidelijkheid te krijgen over de reden van Charlies komst. De jongeman was zo verlegen dat hij dit de arts niet eens had verteld.

'Ja... nou ja, ik probeer het.'

Peter glimlachte breeduit terwijl hij achteroverleunde in zijn stoel en Charlie aankeek. 'Misschien moet hier eens ernstig worden gepraat,' plaagde hij goedmoedig. 'Hierbij zijn twéé mensen betrokken. Dit is geen individuele sport.' Charlie lachte en legde de situatie verder uit.

'Zij wil eigenlijk niet zwanger worden. Maar ik wil het wel.'

'Juist. En gebruikt ze voorbehoedmiddelen?' Peter Pattengill hield even op met schrijven.

'Niet als ik haar genoeg te drinken geef.' Charlie besefte dat dit niet best klonk. Maar hij kon hier eerlijk zijn. Hij wist dat dat moest tegen de arts.

'Dat is nogal een onderneming.'

'Ja. En ik weet dat het niet prettig klinkt, maar... ze vindt het vast heerlijk om een baby te hebben als ze er eenmaal een heeft.'

'Misschien zou u eens met haar moeten praten. Misschien zou het gemakkelijker gaan wanneer ze meewerkte.'

'Tja, het gaat gemakkelijk genoeg... alleen is er tot nu toe niets gebeurd.'

'Wordt u ook dronken?' De arts keek hem achterdochtig aan. Er bestond altijd de mogelijkheid dat de jongen een beetje gek was, maar Charlie schudde ernstig zijn hoofd en leek net een schooljongetje.

'Nee. En ik weet dat het niet aardig is om het zo te doen. Toch geloof ik echt dat ze blij zal zijn als ze op een dag in verwachting is. Maar op dit ogenblik gebeurt er niets, en ik wil er zeker van zijn dat bij mij alles in orde is... weet u... dus misschien kunt u mijn sperma eens nakijken?' Charlie wist zelfs niet precies hoe dat in zijn werk ging.

De arts glimlachte om zijn naïefheid. Er moest nog wel wat meer gebeuren dan alleen dat, maar hij begon zich een beeld te vormen. 'Hoe lang bent u getrouwd?'

'Zeventien maanden. Maar ik heb er in het begin niet erg op gelet, ik bedoel op haar cyclus... vijf maanden geleden pas, maar dat maakte ook geen verschil.'

'Juist.' De arts maakte een aantekening en keek Charlie toen weer geruststellend aan. 'Dat is nog niet erg lang. Het duurt vaak een jaar, zelfs wel twee om een zwangerschap te bereiken. Misschien maakt u zich onnodig zorgen. Een zwangerschap is niet altijd even gemakkelijk met een onwillige partner. Het is zelfs ongebruikelijk dat ik maar de helft van een echtpaar zie. Zo krijg ik maar de helft van de gegevens die ik nodig heb. Als er een probleem is, kan het net zo goed bij uw vrouw liggen.'

'Ik dacht dat als u mij nakeek en alles in orde was, ik er over een paar maanden misschien met haar over zou kunnen praten, en dat zij dan naar u toe zou kunnen gaan.' Hij had er nog steeds geen idee van hoe hij dat voor elkaar moest krijgen, maar dit was de eerste stap en hij dacht dat hem dit gerust kon stellen. 'Ze vond het wel vreemd dat ze nooit zwanger is geworden, ook al zijn we zorgeloos met voorbehoedmiddelen. Ze zei dat laatst en sindsdien heeft me dat dwarsgezeten.'

'Is uw vrouw ooit eerder zwanger geweest, meneer Winwood?'

'Nee, ik geloof het niet,' zei hij overtuigd.

'Tja, laten we maar eens beginnen.' De arts stond op en Charlie liep achter hem aan, niet wetend wat hij moest verwachten. Er verscheen een zuster die hem naar een onderzoekkamer bracht met heldere abstracte platen aan de muur en een dakraam. Ze gaf hem een kommetje en wees naar een stapeltje tijdschriften waaronder Husker en Playboy, en andere waar Charlie nog nooit van had gehoord.

'We moeten wat zaad van u hebben, meneer Winwood,' zei ze vriendelijk. 'Doe het maar op uw gemak en druk op de zoemer wanneer we het kunnen komen halen.' Charlie staarde haar verbijsterd na toen de deur dichtging en wist niet zeker wat hij nu moest doen. Hij wist het wel, maar hij kon het niet geloven. Ze deden overal zo nonchalant over. Hier is het kommetje, ga je gang maar. Maar aan de andere kant was hij gekomen om antwoorden op zijn vragen te krijgen.

Met een zucht ging hij zitten, maakte zijn broek los en pakte een tijdschrift. Hij voelde zich nogal dom. Het duurde een tijdje voor hij de zuster belde. Hij had langer gewacht dan nodig was geweest, maar hij had tijd willen hebben om wat tot rust te komen. Toen ze kwam, probeerde hij nonchalant te kijken. Ze pakte het kommetje zonder commentaar aan.

Even later kwam dokter Pattengill binnen om hem te onderzoeken op varicocèle — spataderen in de testis - iets dat vaak steriliteit veroorzaakt. Toen kwam er een laborant om wat bloed af te nemen. Ze zouden zijn hormoonspiegel controleren, zijn zaad analyseren en op kweek zetten, en over een paar dagen zou de uitslag bekend zijn. Maar intussen was de arts erg geruststellend. Hij verzekerde hem dat hij geen reden tot ongerustheid zag en dacht dat Charlie zich voor niets zorgen maakte. Hij vermoedde dat hij alleen maar bezorgd en ongeduldig was.

Pattengill vond Charlie gezond en hoopte dat er geen moeilijkheden zouden zijn. Hij vroeg Charlie om voor de volgende week een afspraak te maken en dan een flesje vers zaad mee te nemen. Daarna nam hij afscheid.

Toen Charlie weer in de buitenlucht stond, was hij daar bijzonder opgelucht door. Hij had Pattengill aardig gevonden, maar het gesprek met hem en de zorgen over dit alles, hadden hem erg zenuwachtig gemaakt. Hij had het niet prettig gevonden hem een monster te geven en was blij dat hij daar de volgende keer thuis voor mocht zorgen. Ze hadden hem een flesje meegegeven om het zaad er thuis in te doen. Maar alleen het feit daar te moeten zijn en het vooruitzicht wat ze met hem konden gaan doen, was erg onplezierig.

Toen hij naderhand thuiskwam, belde hij Mark op en bedankte hem nog een keer voor de verwijzing.

'Hoe was het? Alles in orde?'

'Tot nu toe wel en het is inderdaad een aardige vent.'

'Heeft hij je gezond verklaard?' vroeg Mark bezorgd. In zijn ogen was Charlie gezond, maar dat kon je met dit soort dingen nooit weten. Zijn zwager had ook gezond geleken.

'Nog niet. Ik moet tot volgende week op de uitslag wachten.'

'Heeft hij je al een ijs-onderbroek gegeven?' plaagde Mark en Charlie lachte goedmoedig terwijl hij op de bank lag en zijn schoenen uitschopte. Hij was doodmoe.

'Die krijg ik volgende week misschien.'

'Ik hoop van niet. Het komt wel goed, joh. Neem dat maar van mij aan. Ik kan het weten. Tot morgen,' zei hij opgewekt en hoopte dat hij gelijk had.

'Bedankt, Mark... voor alles.'

'Geen dank.'

Toen Mark weer aan het werk ging, hoopte hij dat alles voor Charlie goed zou komen. Het was een prima knul en Mark vond dat hij er recht op had dat zijn verlangens vervuld werden.

'Nou, wat is de uitslag?' vroeg Brad gespannen toen ze de test deed. Het was net zoals de test die ze iedere maand deed om haar hormoonspiegel te controleren.

'Dat weet ik nog niet. Het is nog niet lang genoeg.' Ze controleerde het op haar horloge en Brad stond voor de badkamer. Ga weg. Je maakt me zenuwachtig.'

'Ik ga niet weg.' Hij glimlachte tegen haar. 'Ik wil weten of de K.I.-koe heeft gewerkt.'

'Je bent walgelijk.' Maar ze wilde het ook dolgraag weten. Ze kon nauwelijks meer wachten... nog zestig seconden... vijfenvijftig... veertig... de test was bijna voorbij en er was niets veranderd en toen zagen ze het... het helderblauw dat betekende dat haar wens was uitgekomen... het wonder was gebeurd... Ze keek hem met tranen in de ogen aan. Hij had het ook gezien. Ze was in verwachting. 'O, mijn god,' zei ze stil en keek hem plotseling bezorgd aan. 'Stel nou dat het loos alarm is? Ik geloof dat dat wel eens gebeurt.'

'Dat is het niet.' Hij glimlachte nog steeds toen hij dichter bij haar kwam en haar in zijn armen nam. Hij had nooit gedacht dat hun leven nog eens op deze manier zou veranderen. En hij had nooit verwacht zoveel van een vrouw te kunnen houden... en een baby.

'Ik hou van je, Pilar... heel veel,' zei hij, terwijl hij haar met dichte ogen tegen zich aan hield, en er lagen tranen op haar wangen toen ze naar hem opkeek.

'Ik kan het gewoon niet geloven. Ik heb nooit gedacht dat het zou werken. Al die pillen en echo's... en die belachelijke kamer met die vieze blaadjes... Tjee!'

'Ik geloof niet dat je dat allemaal aan het kind hoeft te vertellen wanneer het groot is. Dat deel kunnen we wel overslaan. Je zegt gewoon dat het een maanverlichte avond was en dat we heel veel van elkaar hielden. Ik denk dat je het deel over de K.I.-koe wel kunt weglaten.'

'Ja, misschien heb je wel gelijk.' Ze grinnikte toen ze naar hun slaapkamer terugliepen. En plotseling verlangde hij heftig naar haar, alsof hij deze baby nog meer van hem wilde maken dan hij al was.

Hij trok haar langzaam naast zich op bed en kuste haar lang en hard, voelde haar borsten die iets voller waren dan gewoonlijk. Dat was hem een paar dagen tevoren al opgevallen, en hij had vermoed dat ze zwanger was.

Ze lagen lange tijd bij elkaar en Pilar verlangde heel erg naar hem. Naderhand had ze berouw. 'Denk je dat het slecht is voor de baby?' vroeg ze met een schuldig maar verzadigd gevoel.

'Nee, hoor.' Zijn stem klonk diep en sensueel, terwijl ze met haar hand over zijn borst gleed en toen naar beneden naar dat deel van hem dat haar zoveel plezier verschafte. 'Een zwangerschap is iets heel normaals.'

'Ha!' Ze lachte tegen hem. 'Als het zo normaal is, waarom gaat het dan zo moeilijk?'

'Dat is nu eenmaal zo met sommige goede dingen. Het was ook niet gemakkelijk om jou te pakken te krijgen.' Hij kuste haar weer, en kwam overeind om het ontbijt klaar te maken. Naderhand zaten ze op het terras in korte broek en t-shirt. Het was een prachtige dag in december en hun baby zou in augustus komen.

'Ik ben benieuwd wat Nancy zal zeggen.' Pilar grinnikte toen ze nog een portie roerei nam. Ze had plotseling een reuze honger. 'Denk je dat ze er verbaasd over zal zijn?' Pilar lachte stralend toen ze eraan dacht, en haar man grijnsde. Ze waren intens gelukkig.

'Dat denk ik wel, ja. Jij bent degene die iedereen de afgelopen jaren heeft verteld dat ze nooit kinderen wilde hebben. Je hebt heel wat uit te leggen, lieverd.' Nog afgezien van wat haar moeder er over re zeggen zou hebben. Maar daar was Pilar aan gewend. Ze wilde het eigenlijk wel heel graag aan Marina vertellen. Ze wist hoe blij die voor haar zou zijn en wat voor steun ze zou betekenen. 'Laten we het de kinderen met Kerstmis vertellen,' zei Pilar met een stralende glimlach.

Hij glimlachte ook en vroeg zich af of ze niet beter konden wachten tot ze zekerheid hadden dat alles in orde was, maar hij wilde haar geen angst aanjagen.

Toen ze de arts de volgende dag sprak, zei die dat alles goed was. Ze mocht werken, tennissen, de liefde bedrijven, maar alles met mate, verder regelmatig rust nemen en gezond eten. Maar ze leidde toch al een gezond leven, en volgens zeggen wilde ze tot het laatste ogenblik blijven werken. Dan zou ze een paar maanden vrij nemen, maar uiteindelijk wilde ze weer terug naar kantoor. Ze kon zich niet voorstellen haar werk op te geven of langer thuis te blijven dan alleen een tijdje in het begin.

Ze had alles uitgedacht. Ze zou zelf voor de baby zorgen tot ze weer aan het werk ging, en dan zou ze een aardig au pair meisje zoeken die lief voor de baby was. Eind maart of begin april zou ze een vruchtwaterpunctie ondergaan om vast te stellen of het kind genetisch gezien gezond was. Het was een onderzoek dat afwijkingen zoals een open rug en mongolisme aantoonde. En het zou haar het geslacht van het kind vertellen als ze dat wilde weten, en dat wilde ze. Telkens wanneer ze haar kerstinkopen deed, kocht ze kleinigheden voor de baby. Toen ze naar Saks ging, bestelde ze zelfs een mooie Engelse kinderwagen met een marineblauwe kap en een wit emaille mand.

'Je maakt alles al klaar, hè?' plaagde Brad. Ze was zo enthousiast dat ze zich niet kon voorstellen dat ze nog tot augustus moest wachten. Ze vertelde het haar secretaresse en haar compagnons tijdens de kerstlunch, en die vielen bijna van hun stoel van verbazing. En ze lachte gelukkig om de blik op hun gezichten.

'Dat had je niet verwacht, hè?'

'Je maakt zeker maar gekheid, hè?' Haar compagnons konden het niet geloven. Ze had zich altijd voor het feminisme ingezet, en was één van de eerste supporters voor legalisatie van abortus in Californië geweest. Wat was er met haar aan de hand? De overgang? Middelbare leeftijd? Midlife-crisis?

'Nee, het komt door het huwelijk, geloof ik,' biechtte ze op. 'Ik weet het niet... ik realiseerde me hoe verdrietig het misschien zou zijn als ik nooit een kind had gekregen.'

'Je hebt geluk dat het nog niet te laat is,' zei haar secretaresse stilletjes. Haar man was gestorven toen ze eenenveertig was, en toen ze twee jaar later met de 'man-van-haar-dromen' trouwde, hadden ze dolgraag een kind willen hebben. Ze hadden geen van beiden eerder kinderen gehad, en ze hadden alles geprobeerd om een kind te verwekken maar het was niet gelukt. En haar man was fel tegen adoptie.

Alice en Bruce waren heel blij voor haar, en Marina was opgetogen toen Pilar het haar vertelde.

'Ik voel me zo gelukkig,' zei Pilar zachtjes. 'Ik dacht echt niet dat het zou lukken, zelfs al wilden we het wel. Het is zo'n wonder als het gebeurt. Wanneer je jong bent, denk je dat het niets bijzonders is, je vrijt en je raakt zwanger. En als je vijftien bent achter in een open bestelautootje, kun je ervan verzekerd zijn. Daarna is het niet zo zeker meer. Je ondergaat allerlei onderzoeken, je doet het op de juiste dag, en op zijn gunstigst heb je acht tot tien procent kans dat het lukt. Het is een wonder dat er ooit iemand in slaagt.' Ze grinnikte. Maar haar was het gelukt. En ze was dolblij. Ze vertelde iedereen haar plannen om tot het eind toe door te werken, en iedereen vond het enig voor haar. Pilar Coleman had alles dat ze wilde hebben.

In tegenstelling tot Charlie Winwood, die met een ongelovig gezicht in de spreekkamer van dokter Pattengill zat. Hij had hem net verteld dat zijn hoeveelheid sperma onder de vier miljoen lag. Charlie was ongeveer vijf seconden in de waan dat dit goed nieuws was, tot de arts het uitlegde.

'Veertig miljoen is normaal gesproken het minimum, Charlie.' Hij keek hem ernstig aan en wilde hem graag helpen. 'Vier miljoen ligt te ver daaronder. De spermaconcentratie was minder dan een miljoen per milliliter, en dat was vijf procent van wat het had moeten zijn. De beweeglijkheid was minder dan twee procent, en dat was ook een schokkend lage uitkomst, want vijftig procent was standaard.

'Is er iets aan te doen om dat omhoog te brengen, bij wijze van spreken dan.' Hij glimlachte, en de arts moest ook lachen.

'Hormonen misschien. Maar je zit waarschijnlijk te ver onder het normale. Ik ben er niet zeker van dat we je hoeveelheid sperma ver genoeg omhoog kunnen krijgen, maar ik zou het graag nog eens nakijken voor we iets doen.' Charlie had het flesje van thuis meegebracht. 'We zullen het nu bekijken en volgende week nog een keer. Terwijl we op de resultaten wachten, wil ik graag nog een paar onderzoeken doen. Een is een suikertest om na te kijken op fructose. Met zo'n lage hoeveelheid sperma is het mogelijk dat we met een verstopt kanaal te maken hebben en dat zou een belangrijke aanwijzing kunnen zijn.'

'En als het verstopt is?' vroeg Charlie, die wit was geworden onder zijn sproeten. Dit had hij niet verwacht... maar Barb had gelijk gehad. Er was een reden waarom ze niet zwanger raakte. Zijn spermacellen waren niet voldoende.

'Als er een verstopping is, zijn er verschillende mogelijkheden: we kunnen een testisbiopsie doen, of een vasogram. Maar daar zijn we nog niet aan toe, en ik betwijfel of dat nodig zal zijn. Ik zou graag een oranje kleurstoftest op je doen om te kijken waarom het sperma zo weinig beweeglijk is. En de hamstertest.' Pattengill glimlachte. 'Daar heb je misschien van gehoord. Iedereen die ooit een kennis met vruchtbaarheidsproblemen heeft gehad, schijnt daarvan gehoord te hebben.'

'Ik niet, hoor.' Wat gingen ze nu met hem doen?

'We gebruiken een hamstereitje en bevruchten dat met jouw sperma. Het is feitelijke een sperma penetratieproef. Als het hamsterei wordt bevrucht, kan de vruchtbaarheid van jouw sperma goed zijn.

Zo niet, dan kan dat een aanwijzing voor een ernstig probleem betekenen.'

'Ik heb er zelfs als kind geen gehad,' zei Charlie zielig en de arts glimlachte vriendelijk.

'Volgende week weten we heel wat meer.'

Maar de week voor Kerstmis was de naarste uit Charlies leven. Hij ging terug naar dokter Pattengill, en die bracht Charlies huwelijk de genadeslag toe. De tweede spermatelling was nog erger geweest dan de eerste en de derde was nog deprimerender. In één ervan waren bijna geen spermacellen voorgekomen, de beweeglijkheid was beneden peil, en er was geen blokkade verantwoordelijk voor het lage aantal. Zelfs de hamsterproef was rampzalig gebleken. De hamster was niet zwanger geworden, maar Pattengill vond de uitslag van de hamsterproef niet verrassend, gezien de aantallen. En er was absoluut niets aan te doen. Als zijn hormoonspiegel hoger was geweest, zou het misschien de moeite waard geweest zijn om clomifeen te proberen, maar hij lag te ver onder het normale peil om daartoe over te gaan, en zonder verstopping was er ook geen sprake van welke chirurgische ingreep dan ook. 'Je zult voor je gezin andere manieren moeten bedenken,' zei de arts zachtjes. 'Met deze hoeveelheid spermacellen is het gewoon onmogelijk voor jou om iemand zwanger te maken. Het spijt me heel erg.'

'Er bestaat geen enkele kans?' Charlies stem klonk als een piepje in de plotseling benauwde kamer, en voor het eerst sinds jaren voelde hij zijn astma.

'Feitelijk niet.' Het klonk hem als een doodvonnis in de oren, en hij had spijt dat hij ooit was gekomen. Maar misschien was het beter om het te weten dan te blijven hopen.

'Ik kan niets doen, dok? Geen medicijnen, of behandeling?'

'Was dat maar zo, Charlie. Je maakt vrijwel geen spermacellen aan. Je kunt gewoon geen kinderen verwekken. Maar je kunt adopteren. Als je vrouw het wil, kun je een sperma-donor overwegen en dan kan zij kunstmatig bevrucht worden. Dan kunnen jullie de geboorte samen meemaken. Dat werkt voor sommige mensen heel goed. Of je kunt overwegen geen kinderen te nemen. Sommige echtparen zijn zoals ze het noemen 'kinderloos' heel gelukkig. Het geeft je meer tijd, je staat elkaar nader. In zekere zin heb je minder stress dan wanneer er kinderen komen. Zelfs biologisch verwante kinderen kunnen een enorme spanning in een huwelijk veroorzaken. Je moet eens met je vrouw over de mogelijkheden praten. We kunnen je deskundig advies geven om je te helpen uit te zoeken wat voor jullie geschikt is,' zei hij bereidwillig.

Mooi. Charlie zat als door stomheid geslagen het raam uit te kijken. Hoi Barb, ik heb vandaag gehoord, dat ik steriel ben, je hoeft je geen zorgen meer te maken dat je kinderen krijgt... Wat eten we vandaag? Hij wist dat ze er nooit mee zou instemmen om te adopteren, laat staan kunstmatige inseminatie. Het idee om het haar voor te stellen was al lachwekkend... hoewel de tranen hem nader stonden.

'Ik weet niet wat ik moet zeggen,' zei hij toen hij de arts aankeek.

'Je hoeft niets te zeggen. Het is heel wat om plotseling te verwerken. En ik weet hoe erg het voor je is. Het is afschuwelijk nieuws. Het lijkt wel een doodvonnis, maar dat is het niet.'

'Hoe weet je dat?' vroeg Charlie kortaf met ogen vol tranen. 'Het ziet er vanaf die kant van het bureau heel anders uit.'

'Dat is waar. Ik vertel het mijn patiënten meestal niet, Charlie, maar ik heb hetzelfde als jij. Niet dat het iets uitmaakt, maar het mijne is eigenlijk nog erger. Ik ben een klassiek geval van azoöspermie. Geen sperma. Mijn vrouw en ik hebben vier kinderen, en ze zijn allemaal geadopteerd. Ik weet hoe je je voelt. Maar er zijn andere oplossingen. Je zult je vrouw deze maand niet zwanger maken, dat zul je nooit kunnen, maar dat betekent niet dat je geen gezin kunt stichten als je dat wilt. Maar zoals ik zei, misschien is het aangewezen antwoord voor jou om geen kinderen te hebben. Kijk maar wat voor jou geschikt is. Je moet die antwoorden zelf vinden.' Charlie knikte en stond uiteindelijk op, hij gaf de arts een hand en vertrok. Peter Pattengill was niet de wonderarts geweest die Marks zwager had beloofd. Er bestonden geen wonderen voor Charlie. Er was niets. Dat was er nooit geweest. Geen ouders, geen familie toen hij opgroeide en geen eigen kinderen, en soms vroeg hij zich af of Barbie er wel was. Ze hield zich zo afzijdig van hem, zo afstandelijk en onafhankelijk. Hij zag haar de laatste tijd nog nauwelijks. Ze was altijd naar audities of weg met vriendinnen, en hij werkte altijd. Wat moest hij haar nu vertellen. Dat hij steriel was? Mooi... en hoe sta je tegenover kunstmatige bevruchting met donor-sperma, lieverd? Dat zou ze geweldig vinden. Hij kon het zich nauwelijks voorstellen.

Hij zat een halfuur in zijn auto voor hij startte. Toen hij ten slotte naar huis reed, leken de kerstversieringen die hij zag een bespotting. Het deed hem denken aan de tijd toen hij als jochie in het weeshuis had gezeten en altijd naar de huizen aan de overkant keek, met kerstbomen en verlichte rendieren op het grasveld en ouders met kinderen. Hij had altijd een van hen willen zijn. Dat was alles waar hij zijn hele leven naar had verlangd. En dat kon hij zelfs nu niet hebben. Het leek net een bittere grap. Dat was alles wat hij zijn hele leven had willen hebben.

Toen hij thuiskwam was Barb weg, maar dit keer had ze een briefje achtergelaten waarin stond dat ze naar de toneel werkgroep was en niet voor middernacht thuis zou zijn. Het was wel zo goed, hij kon haar toch niet onder ogen komen zonder het te zeggen. Hij schonk zichzelf een stevige whisky in en ging naar bed. Tegen de tijd dat ze thuiskwam, was hij zo dronken dat hij bewusteloos was.

10

Op eerste kerstdag belde Pilar haar moeder op. Het kostte haar moeite om haar niets over de baby te vertellen, maar ze wist de verleiding te weerstaan. Ze wist ook dat haar wens om het haar moeder te vertellen voor een groot deel voortkwam uit een verlangen om haar te laten weten dat ze het verkeerd had gezien en om haar te tonen dat ze nog niet te oud was om kinderen te kunnen krijgen. Maar Pilar was er te verstandig voor en zei er niets over toen ze haar een prettige kerst wenste.

Ze belde Marina ook, die de feestdagen in Toronto bij een van haar vele zusters doorbracht.

Later die dag maakten Brad en Pilar samen met Todd, Nancy, Tommy en Adam hun cadeaus open. Pilar had iedereen verwend, vooral de baby. Er was een enorme teddybeer en een schommeltje, schattige kleertjes die ze in een boetiek in L.A. had gekocht en een prachtig Duits hobbelpaard dat ze in New York had besteld. De anderen had ze ook goed bedacht. En ze was blij om Todd te zien, die er knap uitzag en vol verhalen zat over zijn baan en vriendin in Chicago. Met Nancy voelde ze een sterkere verwantschap dan in jaren het geval was geweest. Ze hadden nu zoveel gemeen, hoewel haar stiefdochter het nog niet wist.

Ze genoten van een heerlijke maaltijd, en toen ze naderhand bij de kerstcake champagne dronken, glimlachte Brad haar toe en ze knikte.

'Ik heb jullie iets te vertellen en ik weet dat het nogal een verrassing zal zijn. Maar het leven zit vol heerlijke verrassingen.' Ze glimlachte tegen Adam bij haar woorden die in zijn kinderstoel zat te gorgelen. Hij had een roodfluwelen pakje aan dat zij voor hem had gekocht en voor Kerstmis aan Nancy had gegeven.

'Je wordt ook rechter!' raadde Todd en was blij voor hen allebei. 'Wat een indrukwekkende familie!' Todd salueerde.

'Jullie kopen een nieuw huis!' opperde Nancy en hoopte, als ze zouden besluiten het niet te verkopen, dat haar vader haar dan in dit huis zou laten wonen.

'Nog beter.' Pilar grinnikte. 'En veel belangrijker — nee, ik word geen rechter. Eén rechter in de familie is voldoende, ik laat de belangrijke zaken aan je vader over.' Ze glimlachte teder tegen hem terwijl iedereen wachtte. Toen liet ze haar gasten versteld staan door op zachte maar trotse toon te zeggen: 'We krijgen een baby.'

Het was doodstil in de kamer tot Nancy zenuwachtig begon te lachen. Ze geloofde het niet. 'Nee, toch.'

'Jawel.'

'Maar je bent zo oud,' zei ze grof Haar vader keek haar aan. Ze deed hem plotseling denken aan het verwende meisje van vroeger, toen ze bezwaren maakte tegen zijn omgang met Pilar.

'Je hebt me verteld dat je vriendinnen had die ouder waren dan ik, en die nog een eerste kind kregen,' zei Pilar rustig. 'Je zei dat ik erover moest denken voor het te laat was.' Ze dwong haar om zich haar eigen woorden te herinneren, en dat vond Nancy niet prettig. 'Maar ik heb nooit gedacht... ik wilde alleen... vinden jij en pappa niet dat jullie nu te oud zijn voor een kind?' zei ze botweg, terwijl haar man en broer haar in stilte gadesloegen.

'Nee,' zei haar vader kalm, 'en blijkbaar vindt Moeder Natuur dat ook niet.' Hij was blij met de baby en voor Pilar en hij wilde het niet door Nancy laten bederven. Ze had haar eigen leven, haar man, haar kind, en ze had geen enkel recht een schaduw over hun leven te werpen, of Pilars geluk te bederven met jaloezie. 'Ik begrijp dat jullie allemaal verrast zijn, maar wij zijn erg blij, en we hopen dat jullie dat ook zijn. Ik denk dat het heel leuk voor Adam is om een nieuwe oom te krijgen.' Hij lachte, en Todd hief zijn glas naar ze op.

'Nou pap, jullie zitten wel vol verrassingen. Maar als jullie dit willen ben ik blij voor jullie beiden,' zei hij gemoedelijk. 'Ik neem mijn petje voor jullie af Ik kan me zelfs niet voorstellen wat het is om kinderen te hebben, vooral als ze op ons gaan lijken' — hij keek zijn zuster nadrukkelijk aan - 'maar veel geluk!' Hij toostte, nam een slok en Tommy sloot zich bij zijn goede wensen aan. Alleen Nancy keek geïrriteerd, en toen ze vertrokken had ze zich nog niet hersteld. Ze snauwde tegen Tommy toen hij de baby oppakte, kuste haar vader bij het afscheid met tranen in de ogen en bedankte Pilar zelfs niet voor hun cadeaus.

'Ik vermoed dat ze toch nog niet zo volwassen is als ik dacht,' zei Pilar zachtjes nadat ze weg waren. 'Ze is woedend op me.'

'Het is een verwend nest en ze heeft niets met ons leven te maken of wat wij daarmee doen.' Hij weigerde zijn leven door zijn kinderen te laten leiden, net zo goed als hij weigerde hun levens te leiden. Het waren volwassen mensen en dat waren hij en Pilar ook. Hij was niet van plan zich iets aan te trekken van de mening van zijn kinderen. Het was zijn wens dat Pilar deze baby kreeg. Hij wist hoeveel het voor haar berekende, en ze had recht op een kind. Als ze er aan de late kant mee was, dan was dat uitsluitend haar zaak en verder van niemand anders.

'Misschien denkt ze dat ik haar de ogen wil uitsteken,' peinsde Pilar. Ze ruimde de tafel af en zette de afwas in de gootsteen om hem daar te laten staan voor de werkster die de volgende ochtend kwam. 'Misschien. Maar het wordt tijd dat ze erachter komt dat de wereld niet om haar draait. Tommy zal haar dat wel vertellen en Todd ook.' Hij logeerde tijdens zijn vakantie een paar dagen bij ze.

'Ik vond Todd geweldig. Toch moet het voor hem ook een schok zijn geweest.'

'Misschien, maar hij is tenminste volwassen genoeg om te weten dat het zijn leven niet zal veranderen. Nancy komt er ook nog wel achter dat het mijn genegenheid voor hen niet zal verminderen. Maar als ze de kans krijgt, zal ze ondertussen jouw leven wel verzieken.' Toen keek hij Pilar streng aan. 'Ik wil niet hebben dat ze jou nu van streek maakt. Is dat duidelijk?' Hij klonk heel flink, en ze glimlachte tegen hem terwijl ze naar hun slaapkamer liepen. 'Ja, Edelachtbare.'

'Mooi. En ik wil niets meer van dat mormel horen tot ze zich weer kan gedragen.'

'Ze went er wel aan, Brad. Het was nogal een onaangename verrassing voor haar.'

'Ze kan zich maar beter aanpassen, anders krijgt ze echt problemen met haar vader. Ze heeft je vijftien jaar geleden genoeg last bezorgd voor dit leven en nog een paar levens hierna. Het is mooi geweest, en als het moet zal ik haar daaraan helpen herinneren. Maar ik hoop niet dat het nodig is.'

'Ik zal haar volgende week opbellen om te komen lunchen en eens kijken of ik haar niet een beetje kan kalmeren.'

'Ze zou jou moeten opbellen,' gromde hij.

Maar Nancy verbaasde hen allebei door later die avond op te bellen en zich te verontschuldigen. Todd en haar man hadden haar gedwongen om toe te geven dat ze geen recht had iets af te keuren en dat ze zich erg slecht had gedragen. Ze huilde toen ze tegen Pilar zei dat het haar speet dat ze zo rottig tegen haar was geweest, en Pilar huilde ook.

'Het is allemaal jouw schuld, weet je,' zei Pilar emotioneel in de hoorn, 'als Adam niet zo'n schatje was geweest, had ik het misschien nooit gedaan.' Maar er zat meer achter, en dat wisten zij en Brad opperbest.

'Het spijt me... en je was zo lief tegen mij toen ik je over Adam vertelde.'

'Dat geeft toch niet.' Pilar glimlachte door haar tranen heen. 'Je bent me een kwarktaart schuldig.' Dat was het enige waar ze op het ogenblik op belust was.

Toen ze de volgende ochtend opstonden, stond er een kwarktaart in een roze doos met een roze roos erop voor de deur. Pilar moest weer huilen toen ze het Brad liet zien. Maar hij was blij dat Nancy zo snel had ingezien dat ze ongelijk had.

'Nu hoef je je alleen maar te ontspannen en de baby te krijgen.' Het leek nog heel lang te duren voor er acht maanden voorbij zouden zijn en het augustus was.

Diana en Andy brachten een rustige kerst door op Hawaï en dat was precies wat ze nodig hadden. Ze lagen iedere dag in Mauna Kea in de zon te bakken, en afgezien van dat rampzalige weekend begin september in La Jolla, waren ze voor het eerst alleen sinds alle ellende was begonnen. Ze waren allebei geschrokken toen ze merkten dat hun huwelijk zich werkelijk op het randje van de afgrond bevond. Ze leken niets meer gemeenschappelijk te hebben, hadden elkaar niets meer te zeggen, niets meer te delen, niets om naar vooruit te kijken. Ze hadden bijna vier maanden watergetrapt, maar in werkelijkheid waren ze tot Thanksgiving bijna verdronken. Toen was er even een sprankje hoop gekomen.

Het duurde twee dagen voor ze aan het strand ergens anders met elkaar over spraken dan over het eten en het weer. Maar het was de ideale omgeving voor ze. Er was geen televisie op de kamers, ze konden nergens naar toe gaan, en er was niets te zien. Ze lagen alleen maar op het strand en begonnen langzaam bij te komen.

Op kerstdag genoten ze van een rustig diner in de grote eetzaal, en tegen zonsondergang maakten ze hand in hand een lange strandwandeling.

'Ik heb een gevoel alsof we dit jaar heen en weer naar de maan zijn geweest,' zei Diana kalm. Na anderhalf jaar huwelijk wist ze niet zeker wat ze wilde of waar ze naar toe gingen.

'Zo voel ik dat ook,' gaf hij toe toen ze op het witte zand zaten en keken hoe de golven kwamen aanrollen. En als het over een poosje donker werd, zouden de enorme zeeduivels het strand op komen om te eten en de hotelgasten kwamen daarnaar kijken. 'Maar weet je, Di... we hebben het overleefd... we zijn niet ten onder gegaan... we zijn er nog, praten met elkaar, lopen hand in hand... Dat betekent veel... We hebben het gehaald.'

'Maar tegen wat voor prijs,' zei ze verdrietig. Ze had al haar dromen opgegeven. En wat was er nu nog om naar uit te zien? Het enige diepe verlangen dat ze had gekoesterd was het krijgen van kinderen... maar ze had Andy ook willen hebben. En hij was er nog. Het enige dat ze verloren had, was de geboorte van haar kinderen. Het was aan de ene kant moeilijk om zo te leven, maar aan de andere kant had hij gelijk. Het verlies van hun dromen had niet hun einde betekend.

'Misschien worden we er uiteindelijk sterker van,' zei hij bedachtzaam. Hij hield nog steeds van haar. Hij wist alleen niet meer wat hij aan haar had of hoe hij haar kon bereiken. Ze had zich op emotioneel gebied al maanden van hem en de rest van de wereld teruggetrokken. Ze had zich opgesloten en was steeds vroeger naar haar werk gegaan en steeds later thuisgekomen. Wanneer ze er eenmaal was, ging ze regelrecht naar bed en viel in slaap zodra ze onder de dekens lag. Ze wilde niet met hem of iemand anders praten, ze belde nauwelijks meer met haar ouders, en al helemaal niet meer met haar zusters en vriendinnen. Her waren plotseling allemaal vreemden voor haar geworden. En ze nam op kantoor iedere zakenreis aan die ze te pakken kon krijgen. Hij had een paar keer aangeboden haar tegemoet te reizen, omdat hij dacht dat ze dan een paar leuke dagen aan het eind van zo'n reis samen konden doorbrengen, maar ze wilde het niet prettig hebben en ze wilde niet bij hem zijn. Ze zei altijd dat ze het te druk had.

'De grote vraag is,' zei hij aarzelend, en vroeg zich af of het al de juiste tijd was om dit onderwerp ter sprake te brengen, 'hoe we nu verder gaan. Wil je nog met me getrouwd zijn? Is er te veel narigheid voor ons geweest om nog terug te kunnen naar de goede kant? Ik weet gewoon niet meer wat je wilt,' zei hij en bedacht dat het toch wel tragisch was dat hij haar bij deze schitterende zonsondergang op Hawaï bezig was te vragen of ze wilde scheiden. Ze droeg een witkatoenen jurkje en was na twee dagen al goed verbrand, haar donkere haar wapperde verleidelijk in het windje. Maar hoe mooi hij haar nog steeds vond, hij wist ook dat ze hem niet wilde.

'Wat wil jij?' Ze beantwoordde zijn vraag met een wedervraag. 'Ik heb voortdurend het gevoel dat ik het recht niet heb jou vast te houden. Je verdient zoveel meer dan ik je kan geven.' Ze was bereid hem in zijn belang op te geven. En dan zou ze verder alleen blijven en haar carrière voortzetten. Ze wist dat ze nooit zou hertrouwen als hij bij haar wegging. Dat dacht ze tenminste. Ze was achtentwintig en bereid alles wat er tussen hen bestond op te geven als hij dat wilde. Maar dat wilde hij niet.

'Dat is flauwekul en dat weet je.'

'Ik weet niets meer. Het enige dat ik weet is wat er niet is. Ik weet niet wat er is, of wat goed is, of wat ik zou moeten doen, of zelfs wat ik wil.' Ze had er zelfs over gedacht haar baan op te zeggen en naar Europa terug te gaan.

'Hou je van me?' vroeg hij zacht en ging dichter bij haar zitten. Hij keek in haar ogen die tegenwoordig altijd zo verdrietig stonden, zo leeg en gebroken. Alles in haar was verschroeid, verbrand en uit haar ziel gescheurd. Er waren tijden dat ze dacht dat er niets meer over was dan wat as.

'Ja,' fluisterde ze. 'Ik hou heel veel van je... dat zal ik altijd doen... maar dat betekent niet dat ik het recht heb je vast te houden... ik kan je niets geven, Andy... alleen mezelf en daar is niet veel van over.'

'Jawel. Je hebt jezelf alleen begraven, in werk, in pijn en verdriet... als je me de kans geeft, kan ik je helpen dat weer te boven te komen.' Hij was een paar weken geleden bij een therapeut onder behandeling gegaan, en hij voelde zich sterker.

'En dan?' vroeg ze. Het leek haar zo zinloos.

'Dan hebben we elkaar en dat is meer dan veel mensen kunnen zeggen. We zijn twee gezonde mensen die van elkaar houden en veel voor elkaar, de wereld en hun vrienden te betekenen hebben. De wereld draait niet alleen om kinderen, weet je. En zelfs al hadden we zelf kinderen, dan zouden die vroeg of laat groot worden en weggaan, of misschien zouden ze een hekel aan ons hebben, of ze zouden om het leven kunnen komen bij een auto-ongeluk of een brand. Er zijn geen garanties in het leven. Zelfs kinderen zijn niet voor eeuwig.' Maar haar probleem was dat ze ze overal zag, op straat, in de supermarkt, soms zelfs in de lift van haar kantoor. Kleine mensjes met grote ogen en open harten, die hun moeders hand vasthielden, of huilden en troostend opgetild werden op een manier waarvan Diana nu wist dat ze het nooit zou kunnen doen. Overal waar ze keek, zag ze vrouwen met dikke zwangere buiken, vol hoop en belofte. Iets dat Diana nooit zou kennen, nooit zou beleven en nooit in haar hart of lichaam zou voelen. Het was niet gemakkelijk om dat allemaal op te geven en ze vond het niet eerlijk dat Andy dat om haar zou moeten doen.

'Ik vind het niet terecht dat jij een kinderloos leven leidt, omdat ik dat moet. Waarom zou je dat doen?'

'Omdat ik van je hou. En het hoeft bovendien niet kinderloos te zijn. Het kan, als we dat willen. Maar zo niet, dan zijn er andere mogelijkheden.'

'Ik weet niet zeker of ik al zover ben.'

'Ik ook niet. En daar hoeven we nu geen beslissingen over te nemen. We hoeven alleen maar aan onszelf te denken en daar iets aan te doen, voor het te laat is en we het hebben verprutst. Meisje... ik wil je niet verliezen...'

'Ik wil jou ook niet verliezen,' zei ze, en de tranen sprongen haar in de ogen terwijl ze zich van hem afwendde. Toen hij over zijn schouder keek, zag hij in de verte op het strand kinderen spelen en daar kon ze niet tegen.

'Ik wil je terug... in mijn dromen... in mijn leven... in mijn dagen... in mijn hart... in mijn armen... in mijn bed... in mijn toekomst. God, ik heb je zo gemist,' zei hij en trok haar dichter naar zich toe. Hij voelde de warmte van haar lichaam naast het zijne, en hij verlangde heftig naar haar. 'Meisje... ik heb je zo nodig...'

'Ik heb jou ook nodig,' zei ze en begon te huilen. Ze had hem zo hard nodig. Ze kon niet zonder hem, kon al die dromen niet opgeven, en toch had ze hem te midden van die ellende op de een of andere manier verloren.

'Laten we het proberen... laten we het alsjeblieft proberen...' Hij keek haar aan, en ze knikte glimlachend. 'Het zal niet altijd gemakkelijk zijn en misschien begrijp ik het soms niet, en ik zal er niet altijd zijn... maar ik zal het proberen. En als ik het fout doe, laat het me dan weten.' Hij wilde haar nu alleen maar terugkrijgen.

Ze liepen langzaam hand in hand terug naar hun kamer en vreeën voor het eerst sinds maanden weer met elkaar. Het was veel beter dan een van beiden zich herinnerde.

Charlie en Barbara vierden een vreemde kerst. Achteraf bedacht hij dat er maar weinig woorden waren om het goed te omschrijven. Eigenaardig. Merkwaardig. Misschien zelfs verbazingwekkend. Hij had zoals gewoonlijk het eten klaargemaakt — hun kerstdiner - en zij ging 's ochtends naar Judi om, zoals ze zei, haar een kerstcadeautje te geven. En deze keer was Charlie er zelfs blij mee om alleen te zijn. Hij had weer een verschrikkelijke kater omdat hij veel te veel had gedronken en dat wist hij. Maar hij probeerde zonder veel succes de mededeling van dokter Pattengill te verwerken. Hij zou zijn vrouw nooit zwanger kunnen maken. Nooit. Vrijwel geen spermacellen. Hij herinnerde zich ook wat de arts hem over zichzelf had verteld, maar dat hielp niet veel. Het kon hem niets schelen hoeveel kinderen de Pattengills hadden geadopteerd. Hij wilde een kind, een eigen kind, met Barb. Nu. En hij wist dat dit niet kon. Althans, verstandelijk gezien wist hij dat, maar zijn hart weigerde het te geloven.

Ze kwam tegen vier uur heel druk en opgewonden thuis. Ze had duidelijk gedronken en werd speels terwijl hij de kalkoen bedroop, maar hij wilde niet spelen. Hij had een vossebontje voor haar gekocht waar ze heel blij mee was en ze liep naar de slaapkamer, kleedde zich helemaal uit op haar zwarte kanten slipje na en kwam toen terug in het vossebontje, haar slipje en hoge hakken. Hij moest wel lachen. Ze zag er zo grappig en schattig uit, en het was allemaal zo zinloos.

'Je bent een malle meid, weet je dat wel?' Hij glimlachte en trok haar naast zich op de bank om haar te kussen. 'En ik hou van je.'

'Ik hou ook van jou,' zei ze met een geheimzinnige en enigszins aangeschoten blik. Bij het diner dronken ze haar favoriete champagne. De kalkoen was perfect en tegen het einde van de maaltijd voelde hij zich beter. Hij wist dat hij het op de een of andere manier moest zien te accepteren. Barbie kwam op zijn schoot zitten. Ze had een roze satijnen kamerjas aan die hij haar voor haar verjaardag had gegeven, en de inkijk was bijzonder uitnodigend.

'Prettige Kerstmis, Barb.' Hij kuste voorzichtig haar hals en voelde hoe haar rug onder zijn handen kronkelde, toen trok ze zich van hem terug en keek hem teder aan. Hij zag iets raadselachtigs in haar ogen toen ze hem kuste.

'Ik moet je iets vertellen,' fluisterde ze.

'Ik jou ook...' zei hij schor. 'Laten we naar de slaapkamer gaan en dan zal ik je...'

'Ik eerst,' zei ze en trok zich weer terug. 'Ik denk dat je het wel leuk zult vinden.' Ze keek ondeugend en hij keek geamuseerd, terwijl hij afwachtend achterover in zijn stoel leunde.

'Het kan maar beter de moeite waard zijn. Want als dat niet zo is, scheur ik je kamerjas hier van je af en dan kun je fluiten naar de slaapkamer.' Haar aanwezigheid alleen al was goed voor zijn humeur.

Het bleef een hele tijd stil, toen glimlachte ze aarzelend en zei: 'Ik ben in verwachting.'

Hij staarde haar als met stomheid geslagen aan en kon even geen woord uitbrengen, toen werd hij langzaam bleek. 'Meen je dat?'

'Natuurlijk. Zou ik over zoiets gekheid maken?'

Gezien de woorden van dokter Pattengill misschien wel.

'Weet je het zeker?' Zou Pattengill zich vergist kunnen hebben? Zouden ze misschien het sperma van een ander met weinig cellen en weinig beweeglijkheid geteld hebben? 'Waarom denk je dat?'

'Godallemachtig,' zei ze, en keek geïrriteerd terwijl ze van zijn schoot afgleed en aan een van de kaarsen op tafel een sigaret aanstak. 'Ik dacht nog wel dat je dolblij zou zijn. Wat ben je nou aan het doen? De Spaanse Inquisitie, of zo? Ja, ik weet het zeker. Ik ben eergisteren naar de dokter geweest.'

'Och, meisje.' Hij deed zijn ogen dicht zodat ze de tranen niet zou zien terwijl hij haar vasthield. 'Het spijt me... ik wilde alleen... ik kan het niet uitleggen...' Hij bleef haar huilend vasthouden en ze begreep niet waarom, maar hij wist niet of hij God op zijn knieën moest danken of haar moest verwensen. Had ze overspel gepleegd? Was het het kind van een ander? Maar zonder haar te vertellen wat hij wist, kon hij haar dat niet vragen.

Hij was de rest van de dag eigenaardig stil en ze telefoneerde een paar keer terwijl hij afwaste. Het was duidelijk dat ze niet de reactie had gekregen die ze van hem had verwacht en dat begreep ze niet. Toen ze uiteindelijk naar bed gingen, hield hij haar tegen zich aan en bad dat Pattengill her bij het verkeerde eind had gehad. Maar hij moest het hem vragen voor hij haar alles kon vertellen.

Het duurde drie heel lange dagen voor hij naar de arts terug kon. Hij zag Barbie nauwelijks. Ze was weg met vriendinnen, aan het winkelen, en ze zei zelfs dat ze de dag na Kerstmis een auditie had. Hij vroeg daar deze keer niet verder naar. Hij zei niets. Eerst moest hij Pattengill spreken. Dat was het enige dat hij wilde. Maar toen hij uiteindelijk tegenover hem aan zijn bureau zat, schudde de arts beslist zijn hoofd.

'Charlie, ik geloof niet dat het mogelijk is. Ik zou graag zeggen van wel en ik heb wel gekkere dingen gezien. Maar het is hoogst onwaarschijnlijk dat jij de vader van die baby bent. Er zijn wel eerder onvruchtbare ouders geweest die me versteld deden staan, maar geloof me, Charlie... ik denk van niet. Kon ik je maar iets anders vertellen.'

Op de een of andere manier had hij het geweten. Hij had het allang verwacht. Alle keren dat ze nooit thuiskwam voor hij al sliep, alle 'vriendinnen', de 'avondjes weg met haar vriendinnen', de bezoekjes aan 'Judi', de mysterieuze 'audities' en de 'werkgroep' die nooit ergens toe leidde. Ze had in geen maanden geacteerd. En hij wist eenvoudig dat, hoe graag hij het ook anders wilde, ze niet van zijn kind in verwachting was.

Toen hij bij Pattengill was geweest, reed hij langzaam naar huis en hij vond het bijna jammer dat ze thuis was. Ze telefoneerde met iemand toen hij binnenkwam, maar hing op zodra ze hem zag.

'Wie was dat?' vroeg hij achteloos, alsof ze hem dat werkelijk zou gaan vertellen.

'Judi. Ik vertelde haar over de baby.'

'O.' Hij wendde zich af zodat ze zijn gezicht niet zou zien en wenste dat hij het haar niet hoefde te zeggen, maar hij wist dat het moest. Hij draaide zich heel langzaam naar haar toe en verlangde hevig dat de wereld voor hij haar aankeek zou vergaan. 'We moeten eens praten,' zei hij rustig en ging in een stoel tegenover haar zitten. Ze zag er ongelooflijk sexy uit.

'Is er iets?' Ze keek hem zenuwachtig aan, zette haar benen naast elkaar en stak een nieuwe sigaret aan terwijl ze wachtte.

'Ja.'

'Ben je ontslagen?' Ze keek werkelijk angstig en was opgelucht toen hij zijn hoofd schudde. Wat kon er verder aan de hand zijn? Hij hield er geen vriendinnetjes op na, dat wist ze zeker. Daar was hij veel te aardig voor.

'Nee, zo eenvoudig ligt het niet.' Hij ging verder. 'Ik ben een tijdje geleden naar een dokter geweest. Vlak na Thanksgiving.'

'Wat voor arts?' vroeg ze nerveus.

'Een endocrinoloog op het gebied van de voortplanting,' zei hij gewichtig. 'Een vruchtbaarheidsspecialist. Je hebt een hele tijd geleden gezegd dat het je verbaasde dat je niet zwanger werd terwijl wij voor het vaderland weg leefden en niet voorzichtig waren. Dat vond ik bedenkelijk. Dus heb ik besloten de zaak te laten nakijken. En dat heb ik gedaan...'

'En?' Ze probeerde niet onder de indruk te lijken, maar ze voelde het antwoord al aankomen en haar hart bonsde.

'Ik ben steriel.'

'Die vent is niet goed wijs,' zei ze en begon door de kamer te ijsberen. 'Misschien wil hij mij een keer onderzoeken om er zeker van te zijn dat ik in verwachting ben.'

'Is dat zo?' vroeg hij nadrukkelijk. Er bestond altijd nog de kans dat ze daarover loog en dat hoopte hij nu vurig.

'Natuurlijk. Ik kan een test voor je laten doen als je het graag bewezen wilt zien. Ik ben twee maanden zwanger.' Hij vroeg zich af wat ze eind oktober had uitgevoerd. 'Die vent is gek.'

'Nee,' zei Charlie nadrukkelijk. 'Maar ik geloof wel dat ik het ben. Vertel op, Barb? Van wie is die baby?'

'Van jou,' zei ze. Toen wendde ze zich met gebogen hoofd af. Ze begon te huilen, draaide zich weer langzaam om en keek hem aan.

'Goed, het doet er niet toe van wie het is... het is gemeen om je zoiets aan te doen, Charlie. Het spijt me.' Maar als hij het niet had geweten en niets had gezegd, had ze de leugen volgehouden en dat wist hij.

'Ik dacht dat je geen kinderen wilde. Waarom deze dan?'

'Omdat... ik weet het niet...' Toen besloot ze dat het te laat was voor leugens. Hij wist de waarheid toch al. Hij kon net zo goed de rest van het verhaal horen. 'Misschien omdat ik te vaak een abortus heb gehad, misschien omdat ik wist hoe graag jij een baby wilde hebben... Misschien word ik oud... of inschikkelijker... of dom of zoiets... ik dacht alleen...'

'Van wie is het?' Die vraag sneed door zijn ziel en het was zinloos, behalve als folterwerktuig.

'Gewoon, van een vent. Iemand die ik in Vegas ben tegengekomen. Ik kende hem al van vroeger en hij is in oktober hier naar toe verhuisd. Hij zei dat hij me een baan kon bezorgen. Hij had goede relaties in Vegas. Dus hebben we elkaar een paar keer ontmoet. Ik dacht gewoon...' Maar ze moest zo huilen dat ze niet verder kwam. 'Hou je van hem, of heb je het gedaan om een baan te krijgen, of alleen voor de lol? Wat betekent die vent voor je?'

'Niets,' zei ze, maar ze kon Charlie niet recht aankijken. En hij vermoedde dat die ander het flitsende leven leidde dat hij niet leidde. Hij vroeg zich af of ze eigenlijk wel ooit van hem had gehouden. Misschien was het van het begin af aan niet meer dan een lachertje geweest. En hij had alleen maar een vrouw en kinderen gewild, een gezin, zoals het hoorde. Maar misschien had hij er geen recht op. Hoe kon hij een kind een goed thuis bieden als hij zelf nooit een thuis had gekend? Wat wist hij ervan?

'Waarom heb je het gedaan?' vroeg hij moedeloos en huilde als een schooljongen.

Toen keek ze hem eerlijk aan. 'Omdat ik het benauwd van jou krijg. Jij wilt alles - jij wilt alles waar ik van ben weggelopen. Telkens wanneer ik bij je in de buurt kom, word ik bang. Jij wilt kinderen en een gezin en al die flauwekul die niets voor mij betekent. Ik wil aan niemand gebonden zijn. Dat kan ik gewoon niet.'

De tranen stroomden over zijn wangen terwijl hij naar haar luisterde, ze sloeg bewust al zijn dromen aan stukken.

'Wil je weten waarom ik dat zo voel, Charlie? Misschien is dat beter. Ik heb familie gehad, broers en zusters en een vader en moeder... en zal ik je eens wat vertellen? Mijn broer heeft me zeven jaar lang genaaid. Hij begon toen ik zeven was en weet je, mijn moeder liet hem zijn gang gaan. Het was zo'n 'moeilijk' kind en ze was bang was dat hij problemen met de politie zou krijgen als ze hem geen 'stoom' liet afblazen. Dus dat was ik, zijn uitlaatklep. Mijn eerste abortus heb ik op mijn dertiende door hem gehad en een jaar later nog twee. Toen probeerde mijn vader het ook eens... Leuke familie, hè Charlie? Zou je er dan ook niet liever vandoor gaan dan kinderen willen hebben? Ja, hoor. Dus ik ben vertrokken. Ik ben naar Vegas gegaan en heb daar een jaar kunstjes vertoond. Toen heb ik een baan als revuemeisje gekregen, en daar heb ik ook een paar keer abortus moeten laten plegen. Hier nog een keer toen een agent me zwanger maakte. En, nee, ik wil deze baby niet hebben, Charlie, maar ik dacht dat jij hem wilde.' Hij wilde hem ook. Maar niet het kind van een ander. Hij zat haar maar aan te staren en was diep gekwetst door haar woorden.

'Ik weet niet wat ik moet zeggen, Barb. Ik vind het allemaal erg naar, het verleden en wat ons betreft. Ik denk dat we het allebei nogal rot hebben gehad.'

'Ja.' Ze snoot haar neus en stak een nieuwe sigaret aan. 'Ik had nooit met je moeten trouwen. Jij wilde al dat stomme huisje-boompje-beestje-gedoe. Ik had je moeten zeggen dat het allemaal flauwekul is, maar ik ging zelf geloven dat ik het kon. Maar zal ik je eens wat vertellen? Ik kan het niet. Ik kan niet zo zijn als jij wilt dat ik ben, dat lieve-vrouwtjes-gedoe. Zo ben ik niet. Ik dacht dat ik gek werd hier in die flat, met dat gepraat over kinderen, en jou te zien stofzuigen en eten koken. Barst met je eten, Charlie, ik wil uit!'

Hij deed zijn ogen dicht terwijl hij naar haar luisterde en kon zijn oren niet geloven. Maar hij wist dat het allemaal waar was.

Hij deed zijn ogen weer open, keek haar aan en vroeg zich af of hij haar ooit had gekend. 'En wat wil je nu doen?'

'Ik weet het niet. Ik denk dat ik bij Judi intrek.'

'En de baby?'

'Och, dat. Ik weet wel wat ik daaraan moet doen.' Ze haalde haar schouders op alsof het er niet toe deed, en hij probeerde er niet aan te denken hoe lief ze eruit had gezien toen ze het hem vertelde.

'En die vent dan? Wil hij het kind niet?'

'Ik heb het hem nooit gezegd. Hij heeft trouwens een vrouw en drie kinderen in Vegas, dus hij zal wel wild enthousiast over deze zijn.'

'Ik weet niet wat ik moet zeggen.' Charlie had het gevoel dat zijn hele leven binnenstebuiten was gekeerd en dat was ook zo. Hij kon nauwelijks denken, laat staan belangrijke beslissingen nemen. 'Geef me een paar dagen de tijd.'

'Waarvoor?' Ze keek verbaasd.

'Om het allemaal te laten bezinken. Ik weet niet meer wat ik denk of voel of wil. Ik weet niet wat ik tegen je moet zeggen.'

'Je hoeft niets tegen me te zeggen,' zei ze zachtjes, en had voor het eerst in haar leven medelijden. 'Ik begrijp het wel.'

Toen barstte hij in snikken uit en voelde zich heel dom. Ze was zo wereldwijs, zo gehard, zo gebruikt en hij huilde zoals hij had gehuild toen de mensen bij wie hij een jaar had gewoond, zeiden dat ze geen kind met astma wilden hebben. 'Het spijt me...' Ze nam hem in haar armen en hij bleef maar huilen terwijl ze hem tegen zich aan hield. Daarna ging ze naar hun slaapkamer en pakte een paar dingen in. Even later belde ze een taxi en vertrok naar Judi's huis.

Maar Charlie bleef de hele dag in een stoel zitten huilen. Hij kon niet geloven wat er was gebeurd. Hij had niet eens de moed om Mark op te bellen, omdat hij wist wat die zou zeggen: Barbie veroorzaakte alleen maar ellende en het was maar goed dat ze weg was. Maar als dat waar was, waarom voelde hij zich dan zo beroerd? Hij had zich nog nooit zo ellendig gevoeld. Hij was steriel, en de vrouw van wie hij hield had hem verlaten.

11

Brad en Pilar hadden oudejaarsavond bij vrienden doorgebracht en iedereen stond verbaasd over Pilars zwangerschap. Ze was het afgelopen jaar wel volledig omgeslagen. Van een verstokte vrijgezel naar echtgenote en nu moeder. Ze stond inmiddels wel volkomen anders tegenover het leven dan twintig jaar geleden, maar ze stond volledig achter de verandering.

Na het diner danste de hele groep op oude deuntjes en toen het middernacht werd, kuste iedereen elkaar en dronk champagne. Brad en Pilar gingen om halftwee naar huis. Ze voelde zich vermoeider dan anders. Late avondjes waren wel haar stijl, maar het was uitputtend om aan iedereen hun nieuwe omstandigheden uit te leggen. En ze had gemerkt dat ze sinds haar zwangerschap slaperig was geworden.

'Wat zijn mensen toch vreemd, hè?' grinnikte Pilar. 'Ik geniet ervan hun gezichten te zien wanneer ik vertel dat ik in verwachting ben. Eerst denken ze dat ik gekheid maak, dan weten ze niet wat ze moeten zeggen en dan raken ze door het dolle heen. Ik vind dat schitterend.'

'Je bent een malle meid,' glimlachte Brad. Maar toen hij haar uit de auto hielp stappen, zag hij dat ze in elkaar kromp en hij begreep niet precies waarom. 'Is er iets?'

'Ja... ik voelde net een rare kramp, niets bijzonders.'

'Waar?'

'Ik weet het niet, ergens in mijn buik,' zei ze vaag. Ze had een paar dagen geleden ook krampen gehad, maar toen ze dokter Ward had opgebeld, had die gezegd dat dit normaal was. Vermoedelijk kwam de pijn door het uitrekken van haar groeiende baarmoederwand. En ze vermoedde dat hier weer sprake van was toen ze een nieuwe kramp voelde terwijl ze haar kleren ophing. Maar deze keer was het sterker. Toen kwam er nog een... en nog een... en ze voelde iets warms langs haar been lopen... Ze keek naar beneden en zag dat ze bloedde. 'O, mijn god...' fluisterde ze, en riep toen schor om Brad terwijl het bloed op het vloerkleed bleef druppelen. Ze was te bang om zich te bewegen of er iets aan te doen. Ze wist niet wat het betekende, maar ze begreep wel dat het niet goed was. Zodra Brad het zag, bracht hij haar snel naar de badkamer. Hij legde handdoeken op het vloerkleed en probeerde haar heupen hoger te leggen, maar tegen die tijd was de bloeding heviger geworden, en ze keek hem doodsbenauwd aan.

'Krijg ik een miskraam?'

'Ik weet het niet. Beweeg je niet, lieverd. Ik ga de dokter opbellen.' Hij haastte zich naar de telefoon in de slaapkamer en kwam een paar minuten later bij haar terug. Dokter Ward en L.A. waren te ver weg. Hij had in plaats daarvan Pilars vroegere gynaecoloog opgebeld, en die had gezegd dat hij haar zo snel mogelijk naar het ziekenhuis moest brengen. De arts had beloofd daar over tien minuten ook te zijn. En hij had Brad vriendelijk gerustgesteld met de mededeling dat hij meerdere malen vrouwen met zware bloedingen had gezien die toch geen miskraam kregen. Dokter Parker was een ouderwetse arts, begin zeventig, en Brad had hem altijd gemogen.

Terwijl Brad handdoeken om haar heen wond en een jasje om haar schouders legde, vertelde hij haar dit. Maar ze lieten een bloedspoor achter toen ze het huis verlieten en hij haar in een deken op de achterbank neerlegde met verscheidene handdoeken om haar heen. Toen reed hij zo snel hij durfde de heuvel af naar het ziekenhuis. Tegen de tijd dat ze daar aankwamen, was ze bleek, en huilde van pijn en angst dat ze haar kind zou verliezen. Ze zei dat ze nog nooit zoiets akeligs had gevoeld en ze schreeuwde het uit toen de arts haar onderzocht. Hij keek Brad aan en schudde zijn hoofd. Hij legde hem uit dat ze niet alleen bloedde, maar ook weefsel verloor.

Dokter Parker probeerde Pilar voorzichtig uit te leggen wat er gebeurde, en ze keek Brad hevig geschrokken aan. 'De baby? Gaat hij dood?'

'Hij is vermoedelijk niet meer levensvatbaar,' vertelde de dokter terwijl hij haar ene hand vasthield en Brad behoedzaam de andere. 'Soms kunnen dit soort dingen niet worden voorkomen.' Helen Ward had haar een paar weken geleden gewaarschuwd dat oudere moeders gemakkelijker een miskraam kregen.

Maar ze lag huilend van pijn te bloeden en kon niet geloven dat de baby die ze zo graag hadden willen hebben weer weg was. Het was niet eerlijk. Waarom moest dat gebeuren?

'We nemen u even mee naar boven voor een curettage, dan wordt vanbinnen alles schoongemaakt en houdt het bloeden op. Maar ik wil even wachten, omdat Brad zegt dat u nogal veel heeft gegeten. Ik denk dat het over een uur of twee wel kan, en ik zal u ondertussen iets tegen de pijn geven.'

'Maar dat 'iets' dat ze van de zuster kreeg, deed niets tegen de pijn. De daaropvolgende twee uur lag ze met op elkaar geklemde kiezen in bed en probeerde het niet uit te schreeuwen bij de weeën. Ze wist niet dat er zoiets pijnlijks bestond. Ze was helemaal hysterisch en over haar toeren tegen de tijd dat ze werd opgehaald, en bleef Brad maar vragen wat er zou gebeuren als de baby niet echt dood was. Stel dat ze gingen curetteren en de baby leefde nog, dan zou het precies een abortus zijn. Hij probeerde haar net als de arts te verzekeren dat de baby er niet meer was en dat ze het dode weefsel uit haar baarmoeder moesten verwijderen.

'Het is geen dood weefsel,' had ze onbeheerst tegen hem geschreeuwd. 'Het is onze baby!'

'Dat weet ik, lieverd, dat weet ik.' Ze werd op een brancard naar de operatiekamer gereden en Brad liep mee tot aan de deuren. Hij mocht van de arts in de recovery room op haar wachten. Maar zodra ze bijkwam, begon ze te huilen. Ze sprak geen woord en bleef de hele nacht liggen huilen, terwijl Brad er hulpeloos bij stond.

'Het zal niet gemakkelijk voor haar zijn,' zei de arts tegen Brad voor hij wegging. 'Een miskraam wordt tegenwoordig sterk onderschat. Het is niets minder dan een sterfgeval. We neigen ertoe te denken dat het 'gewoon iets is dat gebeurt' en verwachten dat vrouwen na een paar dagen weer aan het normale leven deelnemen. Maar dat doen ze niet. Het kan maanden duren... soms jaren... soms voorgoed... en op Pilars leeftijd weet ze niet zeker of ze ooit nog wel weer een kind kan krijgen.'

'We blijven het proberen,' zei Brad, meer tegen zichzelf dan tegen de arts. 'We zullen het proberen. We hebben deze ook voor elkaar gekregen.'

'Zeg dat tegen haar. Ze zal zich een tijdje heel naar voelen. Dat is gedeeltelijk echt en gedeeltelijk door de hormonen.' Maar Brad besefte dat zijn gevoelens ook echt waren. Toen hij naar haar kamer terugliep, huilde hij om haar, om de baby die ze waren kwijtgeraakt en het verdriet dat ze allebei voelden.

Hij bracht haar die middag thuis naar bed. Hij wilde dat ze daar een paar dagen bleef liggen, en die avond belde Nancy op om haar over een schitterend nieuw bedje te vertellen dat ze voor hun nieuwe baby had gezien.

'Ik - ik kan nu niet met je praten...' Pilar gaf overmand door emoties de telefoon aan Brad, die het niet veel beter verging. Hij liep naar een andere kamer en legde het uit. Nancy hing geschrokken op. Ze vond het vreselijk voor ze, en dacht dat Pilar misschien gewoon te oud was om het zelfs maar te proberen.

Ze brachten een lange en eenzame nieuwjaarsdag door met hun gedachten bij het nooit geboren kindje, de gezamenlijke verloren dromen, en zaten zwijgend en rouwend bij elkaar.

Charlie werd op nieuwjaarsdag om kwart over zes wakker. Hij had de halve nacht wakker gelegen en was eindelijk tegen vier uur in slaap gevallen. Maar hij kon tegenwoordig niet goed slapen, en hij had eindelijk beslist wat hij met Barbie moest doen. Hij kon weinig waardering voor haar daad opbrengen en ze moest hem beloven dat het niet weer zou gebeuren, maar hij kon nu niet bij haar weggaan. Ze had hem nodig en hij hield van haar. Hoe kon hij haar nu in de steek laten? En misschien was deze baby precies wat ze nodig hadden om hun huwelijk te redden.

Het was te vroeg om op te bellen, dus stond hij op, ging douchen, schoor zich, las de krant, ijsbeerde door de kamer en reed om negen uur eindelijk naar Judi. Hij had Barbie in drie dagen niet gesproken en hij had niet geweten wat hij tegen haar moest zeggen toen ze wegging. Hij was te erg van streek geweest over haar mededeling dat ze zwanger was. Vreemd genoeg had hij eigenlijk ook spijt dat hij ooit naar dokter Pattengill was gegaan. Als hij dat niet had gedaan, zou hij niet hebben geweten dat hij steriel was. Hij zou dan geloofd hebben dat de baby van hem was toen ze hem dat vertelde. Maar de zaken lagen niet meer zo eenvoudig. Of wel?

Hij belde aan en even later klonk de zoemer. Judi deed de voordeur open en keek verbaasd toen ze hem zag. Ze wilde iets zeggen, maar bedacht zich. Er was een man bij haar met wie ze sinds juni af en toe omging, en haar nieuwe kamergenootje was thuis. Het meisje dat Barbies plaats had ingenomen toen die met Charlie was getrouwd. Judi keek plotseling gegeneerd en Charlie ook. Ze wisten allebei wat er was gebeurd, en Charlie wist nu ook dat Judi Barbie van een vrijbrief had voorzien wanneer ze met die vent uit Las Vegas wegging. Ze had Charlie verraden, maar ze was alleen Barbie trouw verschuldigd. Ze vond het jammer dat het zo gelopen was. Barbie had het haar direct verteld toen ze in verwachting was. Judi had gezegd dat ze het moest laten weghalen en niets moest zeggen, de vader van het kind was toch met een ander getrouwd. Eerst had Barbie gezegd dat ze dat zou doen, maar toen was ze helemaal overstag gegaan omdat Charlie zo graag een baby wilde hebben. Op een onbegrijpelijke manier dacht ze dat ze hem zou kunnen overtuigen dat het kind van hem was, en dan zou ze niet weer een abortus hoeven te ondergaan.

'Hoi, Charlie,' zei Judi zachtjes. 'Ik zal Barbie halen.' Maar die stond al in de gang. Ze zag er moe, bleek en ongelukkig uit.

'Hoi,' zei hij tegen haar en voelde zich als een kind op zijn eerste afspraakje toen Judi en de anderen in de richting van de keuken verdwenen. 'Het spijt me dat ik niet heb opgebeld. Ik had tijd nodig om na te denken.'

'Ik ook.' Er stonden tranen in haar ogen en ze slikte een snik in. Nu hij tegenover haar stond was het veel moeilijker. Ze besefte inmiddels wat ze hem had aangedaan, en hoe verkeerd het was geweest om tegen hem te liegen over de baby.

'Kunnen we ergens gaan zitten?' Charlie zag er plotseling ouder en volwassener uit. Hij had de afgelopen dagen heel wat doorgemaakt en eigenlijk voelde hij zich ouder geworden sinds hij wist dat hij steriel was.

Ze had op de bank in de zitkamer geslapen, maar ze wilde niet dat de anderen in de keuken hen zouden horen, dus gingen ze naar Judi's slaapkamer. Barbie ging op het onopgemaakte bed zitten, Charlie zat ongemakkelijk op het randje van de enige stoel die de kamer rijk was te kijken naar het meisje met wie hij was getrouwd. Ze hadden in hun huwelijk van nog geen twee jaar heel wat meegemaakt, en het meeste was niet onplezierig geweest. Het leek alleen niet erg op een huwelijk, maar Charlie wist zeker dat dit nu zou veranderen. Met een kind zou het huwelijk een veel steviger basis krijgen.

'Ik wil het kind, Barb. Ik heb er veel over nagedacht en ik denk dat het goed kan gaan. Tjee, als iemand mij had geadopteerd zou ik ook geen familie van ze zijn geweest. En deze baby hoeft nooit te weten dat ik zijn vader niet ben. Op zijn geboortebewijs staat dat ik het ben, en dat is voldoende voor mij.' Hij glimlachte haar vriendelijk toe. Hij was bereid haar alles te vergeven, en ze huilde wanhopig bij zijn woorden. Een tijdlang kon ze alleen maar met haar hoofd schudden. Het was voor hen allebei moeilijk. Toen pakte hij haar hand, maar ze liet zich maar even door hem vasthouden. Hij probeerde haar te vertellen dat alles in orde zou komen. Maar dat wilde ze niet horen.

'Ik heb gisteren een abortus ondergaan.' Ze had de woorden er eindelijk uit gekregen, en hij had een gevoel alsof hij een klap midden in zijn gezicht kreeg. Hij had nooit gedacht dat ze iets dergelijks zo snel zou doen.

'Meen je dat?' Maar wie zou over iets dergelijks grapjes maken? Hij wist niet wat hij nog moest zeggen toen ze elkaar in de oorverdovende stilte zaten aan te kijken. 'Waarom?' Alles wat ze zei klonk belachelijk en dom. Maar hij was er emotioneel gezien tot over zijn oren bij betrokken, en dat wist hij.

'Charlie, ik kon dat kind niet houden. Het zou niet eerlijk tegenover jou of mij of het kind zijn geweest. Je zou je hele leven hebben geweten dat ik je had bedrogen. Het zou je er dagelijks aan hebben herinnerd, telkens wanneer je het zag. En ik...' Ze keek met een gekwelde blik naar hem op. 'De waarheid is dat hoe schuldig ik me ook over het gebeurde voel, of hoeveel spijt ik er ook van heb, of hoe erg ik het vond weer een abortus te moeten ondergaan... ik wil gewoon geen kind. Niet van jou of van een ander.'

'Waarom niet? Een kind is verreweg het beste voor ons. En nu zullen we er een moeten adopteren,' zei hij ongelukkig. Die baby had een prima oplossing kunnen zijn, en nu was dat zelfs geen mogelijkheid meer. Hij was enerzijds opgelucht, maar anderzijds helemaal kapot.

'Charlie' - haar stem was zacht en nauwelijks hoorbaar in het kamertje - 'ik kom niet meer bij je terug.' Ze liet haar hoofd hangen en kon hem bij die woorden niet aankijken.

'Wat?' Zijn gezicht werd bleek onder de sproeten. 'Wat bedoel je?' Ze dwong zichzelf hem weer aan te kijken. 'Charlie, ik hou van je... je bent alles wat een vrouw van een man kan wensen. Maar ik — ik wil niet getrouwd blijven. Dat heb ik niet eerder geweten. Ik ging half dood toen ik iedere avond bij jou zat. Ik dacht dat ik het kon, maar ik kon het niet. Daarom is dit ook gebeurd, denk ik. Toen we pas getrouwd waren, was ik vreselijk opgelucht dat er een fatsoenlijk mens voor me zorgde.' De tranen gleden onophoudelijk over haar wangen toen ze dit zei. 'Ik dacht dat het net een droom was. Maar ten slotte veranderde de droom voor mij in een nachtmerrie. Ik wil aan niemand verantwoording hoeven af te leggen. Ik wil niet voortdurend thuis vastzitten. Ik wil niet met één vent leven en ik weet heel zeker dat ik geen kind wil, van jou niet en van niemand, en ik wil absoluut geen kind adopteren. Ik heb gisteren met de dokter gepraat en over een paar weken word ik gesteriliseerd. Ik wil geen abortus meer.'

'Waarom heb je dat gedaan zonder er tenminste even met mij over te hebben gepraat?' vroeg hij, en hij dacht weer uitsluitend aan het kind. Alsof zijn inbreng al het andere dat ze had gezegd ongedaan zou maken. Ze had gezegd dat ze niet bij hem terugkwam, maar dat kon ze niet menen. Ze was van streek, ze wist niet wat ze zei.

'Charlie, het was jouw kind niet. En ik wilde het niet.'

'Dat was niet eerlijk,' zei hij, en hij huilde nu ook. Niets was eerlijk. Niets van alles wat er gebeurde was eerlijk, maar dat was het nooit geweest, van het begin van zijn leven af al niet toen zijn ouders hem in de steek hadden gelaten. En nu liet zij hem ook in de steek. Ze was net als al die pleegouders die hem een tijdje hielden en dan vaststelden dat hij aardig was, maar dat ze niet van hem hielden. Wat was er met hem aan de hand vroeg hij zich af, terwijl de tranen over zijn wangen stroomden en hij als een kind huilde. 'Het spijt me...' Hij probeerde zich voor al zijn gevoelens en zijn tranen te verontschuldigen, maar Barbie schudde haar hoofd. Hij maakte het alleen maar erger, ze wist nu heel zeker wat ze deed. Ze besefte dat ze het al maanden geleden had moeten doen, voor ze de verhouding met die vent uit Vegas was begonnen. 'Waarom kom je niet een poosje thuis zodat we het weer kunnen proberen? We kunnen een open huwelijk hebben of zoiets, je kunt gaan en staan waar je wilt. Geen vragen, geen uitleg.' Maar toen hij het zichzelf hoorde zeggen vroeg hij zich af hoe hij zich dat moest voorstellen. Hij wist dat hij daar gek van zou worden. En dat wist zij nog beter.

Ze was vastbesloten, en niets dat hij nog zei zou daar verandering in brengen. 'Dat kan ik niet doen, Charlie. Dat zou tegenover ons geen van beiden eerlijk zijn.'

'Wat ga je doen?' Hij maakte zich ook ongerust over haar. Ze had iemand nodig die voor haar zorgde, ze was niet zo taai als ze zich voordeed.

'Judi gaat haar baan opzeggen en we gaan terug naar Vegas.'

'Waarom? Nog vijf jaar in een koor en dan? Wat ga je doen wanneer je te oud bent om badpakken en je borsten te showen?'

'Dan laat ik er iets aan doen en show ze nog meer, denk ik. Ik weet het niet, Charlie. Maar ik weet dat ik niet kan zijn wat jij verwacht en verdient. Ik sterf liever als revuemeisje in Vegas.'

'Ik kan het niet geloven.' Hij stond op en liep door het kamertje om uit het enige raam te staren. Het uitzicht op straat was somber, net als zijn leven nu. 'Je gaat dus echt niet met me mee naar huis?' Hij draaide zich om en keek haar aan, maar ze schudde vastbesloten haar hoofd. Ze waren allebei opgehouden met huilen, maar hij had het gevoel dat hij een reuze stomp in zijn maag had gekregen.

'Je verdient iets beters dan ik je kan geven,' zei ze verdrietig. 'Een aardig meisje dat alles waardeert wat je haar geeft, die thuis wil zitten en voor je wil koken, jullie kunnen een paar kinderen adopteren en gelukkig zijn.'

'Dank je wel dat je het even voor me regelt,' zei hij triest. Terwijl hij daar stond, wist hij dat hij het nooit meer zou proberen. Hij kon haar niet dwingen bij hem terug te komen, maar hij wist dat hij nooit meer zou hertrouwen.

'Charlie, het spijt me...' zei ze weer toen hij de kamer uitliep. Ze zag hem naar beneden gaan en Judi's flat verlaten. Hij draaide zich niet om naar haar. Dat kon hij niet. Het zou hem te veel hebben herinnerd aan al die vreselijke keren toen de adoptie-ouders hem hadden teruggebracht naar het weeshuis.

12

De rest van januari leefde Charlie min of meer in een droom. Hij ging naar zijn werk, pakte haar spullen in, leverde ze af, verhuisde naar een eenkamerflat in Palms en bleef hele nachten op om te denken. Hij wilde begrijpen waarom de zaken verkeerd waren gegaan, maar hij kwam er nooit uit. Had hij te veel gewild, was het zijn verlangen naar kinderen? Had dat de genadeslag gegeven? Het was onmogelijk om toe te geven dat ze gewoon niet getrouwd wilde zijn. Ze had al tegen het eind van de maand de echtscheidingspapieren ingediend, en een paar dagen later belde ze op om hem te zeggen dat ze naar Vegas vertrok. Ze zou hem laten weten waar ze was zodat de rest van de paperassen opgestuurd kon worden. Ze klonk zakelijk en beheerst in tegenstelling tot Charlie. Hij had een uur lang zitten huilen nadat hij de telefoon had opgehangen, en zelfs Mark had hem niet kunnen troosten. Hij bleef hem maar voorhouden dat er niet een handvol, maar een land vol vrouwen was, dat zij niet de enige was en dat hij maar beter een meisje kon hebben dat meer bij hem paste. Hij wilde hem er niet aan herinneren dat hij vanaf het begin zijn bedenkingen tegen haar had. Dat was nu van weinig belang meer.

En hij hield Charlie steeds voor dat hij hetzelfde had meegemaakt toen zijn vrouw er met een andere man vandoor was gegaan naar Californië.

'En ik had kinderen!' zei hij, om er de nadruk op te leggen hoeveel erger het voor hem was geweest. Maar dat deed Charlie er alleen maar aan denken hoe somber zijn leven er nu uitzag en hoe leeg zijn toekomst was. Hij weigerde met een ander uit te gaan, en alle pogingen van Mark om hem eruit te krijgen en aan anderen voor te stellen, mislukten. Hij weigerde zelfs om te gaan bowlen. Het was nog te vroeg voor hem, want hij wilde eerst alles rustig op een rijtje zetten.

Hij begon zich af te vragen of het zelfs niet beter was dat hij geen kinderen had, of het geen zegen was om steriel te zijn. Wat wist hij immers van kinderen? Hij had nooit een normale jeugd gehad. Hoe kon hij verwachten een normale ouder te zijn? Hij zei dit tegen Mark, maar die verklaarde hem voor gek. Zijn vriend was er kapot van dat hij zo in de put zat, en stelde op een gegeven ogenblik voor dat hij naar een psychiater zou gaan die hij in de Valley kende, maar dat wilde Charlie ook niet.

'Luister, joh,' probeerde Mark op een avond uit te leggen toen ze van hun werk kwamen, 'je denkt gewoon verkeerd. Je zou vermoedelijk de beste vader van de wereld zijn, want jij begrijpt beter wat een kind nodig heeft, omdat je het zelf hebt gemist. Je hebt het verkeerde meisje gekozen, dat is alles, zo eenvoudig ligt de zaak. Het was een aardig ding, maar ze wilde de glitter en de glans. Jij wilt koken, thuisblijven en een gezin stichten. Daarvoor vind je uiteindelijk de juiste vrouw wel en dan leven jullie nog lang en gelukkig. Charlie, hou op met te denken dat je leven voorbij is, want dat is het niet. Geef het wat tijd. De wonden zijn nog vers, je bloedt nog.' Dat was zo, en Mark had gelijk, maar Charlie wilde het niet horen.

'Ik wil niemand anders. En ik wil niet trouwen. Allemachtig, ik ben nog niet eens gescheiden.'

'O... dus daarom ga je niet meer bowlen... en niet meer mee bier drinken en pizza eten. Wat denk je eigenlijk, dat ik een afspraakje met je wilde maken? Luister, je bent een leuke jongen, maar ik val niet op je en Gina zou het misschien niet zo geweldig vinden, weet je...' Toen begon Charlie te lachen en Mark gaf hem een vriendschappelijke por. 'Maak het jezelf niet zo moeilijk, joh.'

'Ja, ja, ik zal het proberen...' zei hij, en glimlachte voor het eerst in tijden.

Een paar dagen later ging hij met Mark uit eten en het volgende weekend ging hij zelfs bowlen. Het was een lang en traag proces, maar eindelijk was hij aan het herstellen. Het was nog steeds pijnlijk om aan haar te denken en hij kon zich nog niet goed voorstellen hoe ze een eind aan hun huwelijk had gemaakt, maar langzamerhand kwam hij uit zijn schulp te voorschijn. En hij begon tijdens de weekends te honkballen met een stel weeskinderen van een jaar of twaalf.

Pilar was in de maand na haar miskraam verschrikkelijk gedeprimeerd. Ze nam vrij van haar werk, weigerde met iemand te praten en bleef tobbend in haar nachtkleding thuiszitten. Brad probeerde erop aan te dringen dat ze haar vriendinnen zou opzoeken, maar het kostte zelfs Marina diverse pogingen om bij haar te komen.

Ze kwam met armen vol boeken over verdriet, miskramen en rouwen. Ze vond altijd dat informatie het beste middel was, maar Pilar wilde er niets van horen.

'Ik wil niet weten hoe ellendig ik me voel of hoe ellendig ik zou moeten zijn,' zei ze met een nijdige blik naar haar vriendin. Ze wees haar en de boeken die ze had meegenomen daarmee af.

'Maar misschien wil je weten hoe je beter kunt worden en wanneer je kunt verwachten dat het leven weer normale vormen aanneemt,' zei Marina vriendelijk.

'Hoe normaal zal het ooit worden? Ik ben een vrouw van middelbare leeftijd die heel wat domme beslissingen in haar leven heeft genomen met als resultaat dat ze kinderloos zal blijven.'

'Nou, nou, wat hebben wij een zelfmedelijden,' berispte Marina haar glimlachend.

'Daar heb ik recht op.'

'Jazeker, maar niet als levenswijze. Denk aan Brad, denk er eens aan hoe moeilijk het voor hem is.' Brad had Marina gesmeekt langs te komen. Pilar nam de telefoon niet eens op en wilde haar niet te woord staan als Brad had opgenomen.

'Hij heeft zijn eigen kinderen. Hij weet er niets van.'

'Nee, maar andere mensen wel. Er bestaan groepen voor dit soort dingen. Andere vrouwen krijgen ook miskramen. Je bent niet de enige, Pilar, ook al denk je van wel. Het lijkt nu misschien wel zo, maar het is niet zo. Er zijn meer vrouwen die miskramen krijgen of doodgeboren kinderen, of kinderen verliezen die ze hebben gekend en van wie ze een aantal jaren hebben gehouden. Het moet het ergste zijn wat er is,' zei ze verdrietig, en voelde met haar vriendin mee toen Pilar weer begon te huilen.

'Ja,' gaf ze toe, terwijl de tranen over haar gezicht stroomden, 'en ik voel me zo dwaas. Ik weet dat iedereen het belachelijk vindt, maar ik heb het gevoel dat ik een kind heb verloren dat ik kende... een mensje van wie ik al hield... en nu is het dood en zal ik het nooit kennen.'

'Nee, maar misschien krijg je een ander kind. Dat verandert hier niets aan, maar het helpt misschien wel.'

'Ik geloof dat het het enige zou zijn dat zou helpen,' zei Pilar eerlijk. 'Ik wil alleen maar weer zwanger zijn.' Ze snoot haar neus in wat natte papieren zakdoekjes, en Marina glimlachte vol sympathie.

'Misschien gebeurt het wel.' Ze vond het nooit prettig om valse verwachtingen te wekken en niemand kon weten of Pilar ooit weer in verwachting zou raken.

'Tja, en misschien ook niet. En wat dan?'

'Dan ga je weer verder. Je zult wel moeten. Je had vroeger een prettig leven, en dat wordt het weer. Baby's zijn niet het enige op de wereld, hoor.' Maar terwijl ze dat zei, herinnerde ze zich een voorval van jaren geleden, en dat vertelde ze Pilar. 'Weet je, dat schiet me nu opeens weer te binnen. Mijn moeder verloor haar negende kind. Ik geloof dat ze een maand of twee in verwachting was. Misschien iets langer. En met acht kinderen zou je denken dat het niet zo erg was, maar het leek wel of haar oudste kind was overleden. Ze was volkomen overstuur en ging echt in de rouw. Mijn vader wist niet wat hij met haar aan moest. Ze bleef in bed liggen huilen, en met de andere zeven kinderen was geen land te bezeilen, behalve wanneer ik er was om ze onder de duim te houden. Mijn moeder was er vreselijk kapot van. Ze was maandenlang depressief en toen raakte ze natuurlijk weer zwanger. Ze heeft daarna nog twee kinderen gekregen. Maar weet je, ze heeft het er tot haar einde over gehad hoe verschrikkelijk het was geweest, hoe verdrietig, en hoe erg ze die baby bleef missen. Ze had vriendinnen van wie een kind was overleden, maar ik geloof dat die miskraam net zo diep ingreep in haar leven, en ze had het altijd over deze baby alsof het iemand was geweest die ze had gekend.'

'Zo voel ik me ook,' zei Pilar, en had eindelijk het gevoel dat iemand haar begreep. Ze voelde een plotselinge band met Marina's moeder en wat die had gevoeld voor haar verloren baby.

'Het moet een van die raadselen van het leven zijn die niemand echt begrijpt die het niet heeft meegemaakt.'

'Misschien,' zei Pilar en keek weer mistroostig. 'Het is het ergste dat me ooit is overkomen,' zei ze, en ze meende het. Iedere keer wanneer ze eraan dacht, had ze het gevoel dat haar hart zou breken, en ze dacht er vrijwel voortdurend aan.

'Tja, kijk maar naar mijn moeder. Ze heeft daarna nog twee kinderen gekregen, zoals ik zei. Ik denk dat ze die miskraam op haar zevenenveertigste heeft gehad.'

'Je geeft me hoop.' Marina was de eerste die dat deed. Zoals gewoonlijk een reddende engel, in tegenstelling tot Pilars moeder die ze nooit had opgebeld. Ze had haar immers nooit over de baby verteld. Haar moeder zou er Pilar alleen maar aan hebben herinnerd dat ze haar toch al had gezegd dat ze er te oud voor was. En zo voelde ze zich nu ook.

Tot Brads wanhoop bleef ze nog verscheidene weken daarna in diepe rouw gedompeld. Alice en Bruce behandelden haar zaken op kantoor, er moesten data van zittingen van de rechtbank worden verzet, tegen haar cliënten werd gezegd dat ze ziek was, en iedereen maakte zich ernstig zorgen.

Nancy kwam zelfs langs om te proberen haar op te vrolijken, maar ze kwam met de baby en dat maakte alles alleen maar erger. Pilar was bijna hysterisch toen Brad thuiskwam. Ze zei dat ze nooit meer een baby wilde zien en Adam mocht niet meer komen tot hij ouder was.

'Pilar, je moet ophouden,' zei hij gekweld en hulpeloos. 'Dit kun je jezelf niet aandoen.'

'Waarom niet?' Ze at niet en ze sliep niet. Ze was bijna vijf kilo afgevallen en zag er vijf jaar ouder uit.

'Het is niet gezond. En volgende maand proberen we het weer. Kom nou, lieverd. Je moet je een beetje beheersen.' Maar dat kon ze nu juist niet. Vanaf het moment dat ze wakker werd tot het moment dat ze naar bed ging, had ze het gevoel dat er een loodzwaar gewicht op haar hart rustte. Er waren ogenblikken dat ze niet eens verder wilde leven. 'Alsjeblieft... lieverd, alsjeblieft.' In de hoop haar wat af te leiden, nam hij haar ten slotte een weekend mee naar San Francisco, maar uitgerekend in die dagen werd ze ongesteld. En hij kon haar alleen maar opvrolijken door haar eraan te helpen herinneren dat ze over twee weken terug zouden zijn bij dokter Ward met de K.I.-koe en de vieze filmpjes.

'O, god.' Ze trok een gezicht en moest ondanks zichzelf lachen. 'Ik moet er niet aan denken.'

'Dan kun je nu maar beter genieten.' Hij plaagde haar de rest van de reis dat hij haar mee zou nemen naar Broadway. Ze zouden daar dan 'huwelijkshulpmiddelen' kopen ter uitbreiding van de verzameling van de arts.

'Je bent pervers, Bradford Coleman. Als iemand zou vermoeden wat voor smerige gedachten jij erop na houdt terwijl je voor rechter speelt, zouden ze je royeren.' Zé glimlachte, en leek voor het eerst sinds weken weer op vroeger.

'Mooi. Dan kan ik thuisblijven en de hele dag met jou vrijen.' Maar zelfs dat was tegenwoordig niet zo aantrekkelijk meer. Ze had geprobeerd het haar therapeut en Brad uit te leggen. Ze voelde zich na die miskraam volkomen mislukt als vrouw. 'Ik heb die baby verlóren... Het is net alsof ik het in de bus heb laten liggen of in het park ben vergeten... of heb opgegeten... ik heb de baby verlóren,' zei ze terwijl de tranen over haar gezicht stroomden. Ze vond zichzelf een volkomen mislukkeling als moeder.

Het was moeilijk haar tot rede te brengen. Haar gevoelens waren niet van haar verstand afkomstig. Het kwam uit haar hart. Haar verstand zei dat ze misschien nog een kans had, en Brad vertelde haar telkens weer dat ze het konden blijven proberen. Maar haar hart wist alleen wat ze had verloren. De baby die ze zo graag wilde hebben. En telkens wanneer ze zichzelf toestond erover na te denken, bezorgde het verdriet haar een beklemmend gevoel op haar borst.

Diana was voorzichtig toen zij en Andy van hun vakantie terug kwamen. Ze wilde de goden niet verzoeken. Ze hadden het heerlijk gehad op Hawaï en ze waren als herboren thuisgekomen. Het was zoals het vroeger was geweest en in sommige opzichten misschien zelfs beter. Ze wist nu hoe hobbelig de weg was geweest en ze wilde geen druk uitoefenen. Ze had besloten haar familie en hun vragen een tijdje te ontlopen. Het was bijna twee maanden geleden sinds ze Sam had gezien of gesproken, maar ze kon de werkelijkheid van haar aanstaande baby nog niet aan. Dat was nog te pijnlijk voor Diana.

Het was tegenwoordig het belangrijkste om pijn te vermijden. Diana zou alles doen om dat te bereiken. Ze was via haar werk voor twee kraamvisites uitgenodigd en had voor beide keren bedankt. Zij en Andy hadden afgesproken dat ze het voorlopig niet zouden hebben over alternatieve manieren om een kind te krijgen. Ze waren alle twee onafhankelijk van elkaar in therapie, en dat leek te helpen.

Op haar werk ging het goed en ze deed het weer met plezier. Ze kletste graag af en toe met Eloise, maar hun vriendschap leek wat te zijn bekoeld. Eloise dacht aan promotie maken, en Diana werd nog volkomen in beslag genomen door het redden van haar leven en huwelijk. De eerste week na haar reis genoot Diana er het meest van iedere avond thuis te komen. Ze verlangde naar Andy en wilde graag bij hem thuis zijn. En hij begon haar een paar keer per dag van kantoor op te bellen, alleen om hallo te zeggen en te vragen hoe het ermee ging. Hij was haar nader dan wie ook en ze leidden nog steeds een vrij rustig leven. Diana was er nog niet aan toe om hun vrienden weer onder ogen te komen en Andy drong er niet op aan. Net zomin als hun vrienden. Bill en Denise hadden in geen maanden gebeld. Andy had Bill ten slotte uitgelegd dat bezoekjes bij hen te moeilijk voor Diana waren, omdat Denise in verwachting was. Hij leek het te begrijpen en de twee mannen tennisten nog altijd wanneer ze konden, maar dat was niet vaak. Ze hadden nu allebei andere verantwoordelijkheden en bezigheden.

Diana nam maar zelden de moeite om naar het telefonisch antwoordapparaat te kijken wanneer ze thuiskwam. Niemand belde tegenwoordig nog, alleen haar moeder af en toe en Andy's broers.

Maar toen ze op een avond in januari vroeg thuiskwam, speelde ze het af en luisterde naar de boodschappen terwijl ze de oven aanzette en het eten klaarmaakte. Zoals ze verwachtte had haar moeder opgebeld. Ze glimlachte, en er was een of andere vrouw die tijdschriften wilde verkopen. Er waren drie boodschappen voor Andy, een van Bill over een tennistoernooi van de club, een van zijn broer Nick en de derde van een vrouw. Ze had een sensuele stem en zei alleen dat ze een boodschap voor Andy had, hij wist wel waarom ze belde. Toen zei ze met een zware, doorrookte stem '... laat hij me terugbellen.' Ze liet haar telefoonnummer en naam achter, Wanda Williams. Diana trok een wenkbrauw op en lachte. Zelfs tijdens hun akeligste ogenblikken het afgelopen jaar had ze geen moment gedacht dat hij haar ontrouw was. Ze wist dat sommige mannen dat deden als ze aan dit soort spanningen werden blootgesteld, maar ze dacht niet dat het bij hem het geval was. En ze dacht ook niet dat hij dom genoeg was om zijn vriendinnetjes boodschappen bij hem thuis te laten afgeven. Ze maakte zich er geen zorgen om, maar vond het wel grappig en plaagde hem er die avond tijdens het eten mee. Ze vermoedde dat het een actrice van een van de shows was waar hij voor de televisiemaatschappij mee te maken had.

'En wie is die vrouw met die sexy stem die jou vandaag opbelde?'

'Wat?' Hij fronste zijn wenkbrauwen en pakte met een afwezig gezicht nog een stukje brood.

'Je hoorde me wel. Wie is dat?' Diana glimlachte. Ze plaagde hem graag en meestal nam hij het heel sportief op, maar deze keer vond hij het blijkbaar niet leuk.

'Wat bedoel je daarmee? Dat is een vriendin van een van mijn broers. Ik geloof dat ze hier een tijdje moet blijven, en ze wilde dat ik haar hielp met het kopen van een auto of zo.'

'Een auto?' Diana lachte openlijk. 'Dat is de slechtste smoes die ik ooit heb gehoord. Vooruit, Andrew... wie is dat? Wie is Wanda Williams?' Ze deed haar stem na toen ze het vroeg, maar Andy vond het niet leuk.

'Ik weet niet wie het is. Goed? Het is gewoon een naam. Ik heb haar nooit ontmoet.'

'Ze klinkt als een 06-nummer,' zei Diana en deed de hese stem van de telefoon weer na. 'Bel me...'

'Goed, goed, ik heb het begrepen.' Tegen die tijd had hij drie stukken brood opgegeten en begon werkelijk zenuwachtig te kijken, en daar schrok Diana van.

'Bel je haar dus terug...? Over die auto, bedoel ik.' Ze plaagde hem, en hij begon echt boos te kijken.

'Misschien. Ik zal wel zien.'

'Je belt niet.' Ze raakte van streek, er was iets aan het verhaal dar haar niet lekker zat en dat vond ze niet prettig. 'Andy, wat betekent dit?'

'Luister, dit heeft niets met jou te maken, goed? Heb ik misschien recht op een beetje privacy?'

'Ja.' Diana keek aarzelend. 'Misschien. Maar niet met vrouwen.'

'Ik gedraag me keurig. Oké? Dat zweer ik.'

'Wat doe je dan?' vroeg ze zachtjes. Ze begreep niet waarom hij zo geheimzinnig over dit meisje deed. Wat verborg hij in godsnaam?

'Het is een vriendin van een vriend van me. Ze kent een van de advocaten met wie ik werk, en hij wil dat ik over een bepaald project met haar praat.' Hij wilde niet zeggen dat het een van de vroegere vriendinnetjes van Bill Bennington was, en dat hij Andy had voorgesteld haar eens te bellen.

'Waarom loog je dan tegen me dat het een vriendin van een van je broers was?'

'Luister, Diana, schei uit. Goed? Laat me met rust.'

'Waarom in godsnaam?' Ze sprong vol achterdocht van tafel op. Misschien hield hij er wel vriendinnetjes op na en wist zij het niet.

'Wat doe jij?'

'Luister, verdomme...' Hij had alles gedaan om het haar niet te vertellen, maar nu begreep hij dat het moest. 'Ik wilde er nog niet over praten. Ik wilde eerst met haar praten en kijken wat ik van haar vond als ik haar zag.'

'Geweldig... wat heeft dit te betekenen? Maak jij afspraakjes?'

'Ze heeft vorig jaar een kind voor iemand anders gekregen. Ze is een draagmoeder. En ze wil het nog wel een keer doen. Ik wilde het eens bekijken en met haar praten, en daarna wilde ik jou vragen wat je ervan dacht.' Hij zei het heel rustig en probeerde zich voor te bereiden op de woedeuitbarsting van zijn vrouw.

'Wat? Jij gaat naar juffrouw baarmoeder-te-huur om haar te keuren zonder het mij zelfs te vertellen? Wat ga je met haar doen, met haar naar bed om te kijken of het werkt? Andy, hoe kun je zoiets in godsnaam doen?'

'Godallemachtig, ik wilde alleen maar met haar praten. Als we ertoe zouden besluiten, zou het via kunstmatige inseminatie gaan en dat weet je best.'

'Waarom? Waarom doe je dit? Ik dacht dat we het hier de komende maanden niet over zouden hebben.'

'Dat weet ik. Maar het kwam verleden week ter sprake en dergelijke mensen zijn niet gemakkelijk te vinden. Tegen de tijd dat jij zover bent om erover te praten, is ze misschien al in verwachting van een ander.'

'Wie is het?'

'Een of andere actrice. Ze gelooft niet in abortus, en zegt dat ze erg gemakkelijk in verwachting raakt. Ze vindt het leuk om mensen op die manier een dienst te bewijzen.'

'Wat aardig. En hoeveel vraagt ze?'

'Vijfentwintigduizend.'

'En stel nou dat ze het kind houdt?'

'Dat kan ze niet. Je krijgt een waterdicht contract. En ze heeft met die vent van verleden jaar ook geen problemen gemaakt. Ik heb zelf met hem gepraat. Ze zijn opgetogen. Ze hebben een meisje en zijn er dol op. Kindje, alsjeblieft... laat me tenminste met haar praten.'

'Nee. Stel dat ze drugs gebruikt of een of andere ziekte heeft? Stel dat ze het kind niet wil afstaan? Stel dat... o, god... vraag dit niet van me...' Ze legde haar hoofd op tafel en snikte het uit. Ze wilde tegen hem schreeuwen. Waarom moest hij haar dit weer aandoen? Ze hadden nauwelijks een eerste stap teruggezet in hun huwelijk, en ze was hier nog niet aan toe.

'Meisje, jij bent degene die zei dat je mijn baby wilde hebben. Je vond het niet eerlijk ten opzichte van mij als het niet mijn kind was. Ik dacht dat dit beter zou zijn dan een adoptie, de baby zou tenminste voor de helft van ons zijn. Jij wilde niets horen over een eiceltransplantatie toen de arts dat voorstelde, en dit leek een redelijk alternatief.'

'Wat is dit? Een wetenschappelijk experiment, verdomme?' Ze keek hem met een woedende blik aan. 'Ik haat je, Andrew Douglas. Hoe durf je me dit aan te doen?'

'Ik heb ook recht op een kind. Dat hebben we allebei. En ik weet hoe graag jij er een wilt.'

'Niet zo. Kun je je de spanning voorstellen waaronder we zouden staan tot dit alles voorbij zou zijn? En ik wil niet dat jouw sperma in het lichaam van een andere vrouw komt. Stel dat ze van jou en de baby gaat houden?'

'Di, ze is getrouwd.'

'O, in hemelsnaam. Jullie zijn allemaal gek, jij, zij, en haar man ook.'

'En jij bent de enige normale onder ons?' zei hij boos.

'Misschien wel.'

'Nou, kind, daar lijkt het niet bepaald op.' Ze zag er verstoord en gekweld uit, en leek op het punt van totale instorting te staan. 'Luister, ik ga van de week een keer met haar praten. Dat is alles. Ik wil gewoon eens weten wat de voorwaarden zijn, hoe zij is en wat er zou gebeuren. Ik wil weten wat voor mogelijkheden we hebben als we dit nu of later willen doen. En Diana, ik zou het prettig vinden als je met me mee ging.'

'Ik wil hier niets mee te maken hebben. Dat kan ik niet. Dan stort ik echt in.' En ze was nog maar net overeind gekrabbeld. Ze wilde het niet riskeren.

'Ik denk dat je het wel aankunt,' zei hij rustig. Hij wilde dit doen. Hij had er de afgelopen paar maanden veel over nagedacht. En hij wilde een kind. Hij wilde Diana, maar hij wilde ook een gezin en als hij een eigen kind kon hebben, was dat des te beter.

'Je bent een klootzak,' beet ze hem toe, en sloot zich vervolgens op in de badkamer. Toen ze weer te voorschijn kwam, had Andy Wanda Williams al gebeld en ze hadden een afspraak voor de volgende middag in The Ivy. Het leek een vreemde keuze, maar Wanda had het voorgesteld.

'Ga je mee?' vroeg hij die ochtend, en ze schudde haar hoofd. Voor hij naar zijn werk vertrok, drong hij er weer op aan, maar ze zei niets. Bill vroeg hem die ochtend op kantoor hoe het ging, en Andy vertelde hem kortaf dat Diana gek geworden was. Hij had er geen idee van of ze de draagmoeder zelfs maar wilde ontmoeten, en Bill wenste hem succes toen hij zich naar een belangrijke vergadering haastte.

Diana zat die dag in haar kantoor aan ze te denken en vroeg zich af hoe het meisje eruit zou zien. Eindelijk hield ze het niet langer vol. Ze belde een taxi en liep naar beneden. Ze kwam een halfuur te laat in het restaurant, maar ze zaten nog aan een tafeltje een beetje achteraf De man van de vrouw was erbij. Andy keek geschrokken op toen ze binnenkwam, en hij stelde haar voor aan de familie Williams, John en Wanda. Ze zagen er redelijk en normaal uit, fatsoenlijk gekleed en niet dom of onder invloed van drugs. Wanda was een aardig meisje dat veel praatte over het feit dat het belangrijk voor haar was iets 'zinvols' voor een ander in haar leven te doen, en John scheen het allemaal niets uit te maken. Zoals hij zei 'geld is geld'. Ze zouden de medische kosten moeten dragen, wat kleedgeld en twee maanden inkomstenderving, want ze kon dan echt niet werken. En haar 'honorarium' zoals ze het noemde, bedroeg 25 000 dollar. Ze zou een contract tekenen waarin ze beloofde geen alcohol of drugs te gebruiken of onnodige risico's te lopen, en wanneer de baby in het ziekenhuis was geboren, zou ze hem zonder meer aan hen afstaan.

'En als je besluit om hem te houden?' vroeg Diana onomwonden.

Ze had alleen een kop koffie besteld.

'Dat doe ik niet,' zei ze duidelijk en begon een verhaal over haar karma dat ze geen geweld wilde aandoen. Haar man legde uit dat ze erg verwikkeld was in oosterse godsdiensten.

'Ze is niet zo dol op kinderen,' voegde haar man er daarna aan toe. 'Ze heeft het kind de vorige keer ook niet willen houden.'

'En u?' vroeg Diana hem. 'Hoe staat u er tegenover als uw vrouw in verwachting is van het sperma van mijn man?'

'Ik neem aan dat hij het niet zou doen als het niet nodig was.' Hij keek haar nadrukkelijk aan, en de opmerking trof Diana diep maar ze hield vol. 'Ik weet het niet, het is haar zaak. Ze wil het nu eenmaal doen.' Diana had het vreemde gevoel dat ze allebei gek waren, maar er was 'uiterlijk gezien' niets op ze aan te merken. Het leek alleen allemaal zo afschuwelijk.

Na de lunch lieten ze het onderwerp voor wat het was en Andy zei dat hij ze binnenkort zou opbellen nadat hij en Diana het verder hadden besproken. 'Ik heb nog een gesprek met een andere kandidaat,' vertelde Wanda. 'Die ontmoet ik morgen.'

'Ze doet het alleen voor mensen die ze aardig vindt,' vertelde haar man nog en keek Diana beschuldigend aan. Ze was klaarblijkelijk niet 'aardig' genoeg geweest en kon op die manier het hele plan in gevaar brengen. Diana kreeg hysterische aanvechtingen als ze eraan dacht dat ze 'een kandidaat' was voor deze gekken.

Ze vertrokken voordat Andy en Diana weggingen en Diana keek haar man boos aan. 'Hoe kon je ons dit aandoen?'

'Waarom was je zo grof tegen hem en vroeg je hoe hij tegenover mijn sperma stond? Verdorie, Diana, ze kunnen ons afwijzen.'

'O.' Ze leunde achterover in haar stoel en rolde woedend met haar ogen. 'Ik kan dit niet geloven. Ze zit je hier over haar karma te vertellen en jij wilt dat zij jouw baby krijgt. Ik vind het een sjofele vertoning. En dat vond haar man ook.'

'Ik ga dokter Johnston opbellen en kijken hoe we dit moeten aanpakken.'

'Ik wil er niets mee te maken hebben. Als je dat maar weet,' zei ze duidelijk.

'Dat moet je zelf uitmaken. Ik zal je om geen cent vragen, hoor.' Ze wist dat hij geld van zijn ouders zou moeten lenen en ze vroeg zich af hoe hij dat zou verklaren.

'Je bent gek. En het is ziekelijk wat mensen zoals wij willen doen voor een kind.' Maar er was een veel eenvoudiger oplossing en terwijl ze daar zat, wist ze dat ze dat veel eerder had moeten doen. Ze stond op, keek hem aan, schudde haar hoofd en liep het restaurant uit. Buiten stond een taxi, ze stapte in en gaf de chauffeur haar adres. Ze was verdwenen tegen de tijd dat Andy de rekening had betaald en het restaurant verliet. Op dezelfde manier waren al haar spullen verdwenen toen hij die avond van kantoor thuiskwam. Ze was weg. Voorgoed. Ze had een briefje voor hem op de keukentafel achtergelaten.

'Lieve Andy... dit had ik maanden geleden al moeten doen. Het spijt me. Dit is allemaal zo dom. Je hebt geen draagmoeder nodig. Je hebt een vrouw nodig... een echte... die kinderen kan krijgen. Succes. Ik hou van je. Je hoort wel van mijn advocaat. Liefs, Diana.' Hij staarde naar het blauwe papiertje in zijn hand en voelde zich doodsbenauwd en verdoofd. Hij kon zich niet voorstellen dat ze het had gedaan.

Die avond belde hij nonchalant haar ouders op om te kijken of ze naar huis was gegaan, maar zijn algemene vragen vertelden hem dat dit niet het geval was. Haar moeder vermoedde direct dat er iets aan de hand was, maar ze wilde geen vragen stellen. Ze hadden Diana niet meer gezien sinds haar uitbarsting met Thanksgiving, hoewel ze regelmatig met haar telefoneerden. Haar vader had dat weekend nog een lang gesprek met haar gevoerd.

Diana was naar een hotel gegaan. Het weekend daarna huurde ze een huis. Het had geen zin dat ze zichzelf nog langer voor de gek hield. Het was krankzinnig. De lunch bij The Ivy had haar alles duidelijk gemaakt wat ze wilde weten, hoe wanhopig ze waren, hoe irrationeel en hoe dwaas. Het was belachelijk dat Andy dacht dat meisje zwanger te moeten maken. Waar was hij in vredesnaam mee bezig?

Andy belde Diana iedere dag op haar werk, maar ze nam zijn gesprekken niet aan. En toen hij langskwam, weigerde ze hem te ontvangen. De droom was uit en de nachtmerrie ook. Het was voorbij voor Diana en Andy.

13

'Goed, daar gaan we dan weer,' zei Pilar met een aarzelende glimlach. Ze zette de video aan en twee vrouwen begonnen aan elkaars genitaliën te likken, en Brad keek haar met een verlegen grijns aan en voelde zich bijzonder dom.

'Ik ben niet zo zeker van jouw keuze op het gebied van films.'

'Och, schei uit.' Ze lachte. Ze deed erg haar best om het sportief op te vatten, maar dokter Ward had hen verzekerd dat het wel tien of twaalf keer kon vergen om weer zwanger te worden en zelfs dan kon ze nog een miskraam krijgen. Als ze deze keer zwanger werd, zouden ze drie maanden lang progesteron zetpillen proberen. Maar ze zei dat ze niets kon garanderen. Pilars biologische klok tikte inmiddels door.

Langzaam kleedde ze Brad uit terwijl hij naar de film keek. Ze trok haar eigen kleren uit, wreef zachtjes over zijn erectie en binnen heel korte tijd hadden ze het verlangde zaad. De zuster haalde het op en Pilar kon niet nalaten hem te plagen.

'Die moeten we voor thuis kopen. Volgens mij vond je hem wel leuk.'

Ze hadden geen gemakkelijke weg gekozen. De kunstmatige inseminatie verliep ook nu weer probleemloos, en dokter Ward waarschuwde hen nog eens dat het uiterst onwaarschijnlijk was dat het de eerste de beste keer zou lukken. Pilar kreeg weer clomifeen dat haar bijzonder nerveus maakte en dat een deprimerende bijwerking op haar had. Het was een zware tijd voor haar, en ze vroeg zich af of ze zich ooit van de miskraam zou herstellen. Ze dacht er voortdurend aan en zelfs toen de pijn begon weg te ebben, kon die door iets onverwachts weer worden opgeroepen. Iemand met een kind in zijn armen, of een zwangere vrouw, of het zien van babykleertjes in een etalage, of mensen die nog niet hadden gehoord dat ze een miskraam had gehad, of vrienden die haar feliciteerden met haar zwangerschap. Het zou maanden duren voor iedereen wist dat ze niet meer in verwachting was. En telkens als ze het moest uitleggen, vertelden ze haar hoe erg ze het vonden, of stelden onvoorstelbaar tactloze vragen, zoals of ze had kunnen zien of het een jongen of een meisje was geweest, of hoe groot het tijdens de miskraam was.

Brad nam haar die dag mee uit winkelen om haar op te vrolijken en ze logeerden in het Beverly Wilshire Hotel. Het was fijn om met hem weg te zijn en hij probeerde er iets feestelijks van te maken. De volgende dag was het Valentijnsdag en toen ze in het hotel kwamen, had hij haar vierentwintig rode rozen gestuurd.

Voor mijn liefste, voor altijd, Brad, stond er op de kaart die ze huilend las. Ze had zich de laatste tijd afgevraagd of ze gek was om meer te verlangen dan ze nu had. Misschien was het verkeerd en te inhalig. Misschien had ze het altijd bij het rechte eind gehad en was het niet zo belangrijk om een kind te hebben. Het was moeilijk om die droom nu op te geven, maar ze had zich echt afgevraagd of ze niet op de verkeerde weg was. Misschien was het gewoon niet de bedoeling en moest ze het idee van kinderen krijgen vergeten. Ze vertelde Brad die avond dat ze haar eigen gedachten op dat gebied in twijfel trok.

'Waarom wachten we niet een tijdje af wat er gebeurt? En als je er te ongelukkig van wordt, houden we op. De keuze is aan jou.'

'Je bent te lief voor me,' zei ze en klampte zich aan hem vast. Ze was nog steeds beschadigd, maar dankbaar voor zijn aanwezigheid.

Ze huurden een erotische film om op de video te bekijken en moesten allebei lachen terwijl ze de chocolaatjes opaten die het hotel had klaarstaan. 'Weet je, dit kon wel eens een gewoonte gaan worden,' zei Brad grijnzend tegen haar.

'De chocolaatjes?' vroeg ze onschuldig en hij lachte.

'Nee, de films!'

Ze vreeën toen de film afgelopen was en vielen in elkaars armen in slaap, zonder een antwoord te hebben gevonden.

Op Valentijnsdag kocht Charlie bloemen voor de vrouw die hem hielp zijn rapporten uit re tikken. Het was een zware vrouw met een groot hart. Hij had roze en rode anjers met gipskruid voor haar gekocht en ze sloeg huilend van ontroering haar armen om hem heen toen hij haar die gaf. Het was zo'n aardige jongen en ze wist dat het arme joch in scheiding lag. Hij kon er soms zo eenzaam uitzien.

Voor de lunch kocht hij een sandwich voor zichzelf en liep naar Palms Park bij Westwood Village. Daar zag hij oude mensen wandelen, minnaars kussen en kinderen spelen. Hij ging daar graag heen om naar de kinderen te kijken.

Hij merkte een meisje op met lange blonde vlechten, grote blauwe ogen en een lief lachje, en hij keek welwillend toe hoe ze met haar moeder speelde. Ze speelden tikkertje, hinkelden, sprongen touwtje en deden andere spelletjes, en de moeder was bijna net zo leuk om te zien als het kleine meisje. Ook zij was een blondje met lang steil haar, grote blauwe ogen en een kinderlijk figuurtje.

Ten slotte speelden ze overgooiertje met de bal, maar geen van beiden kon een bal gooien of vangen. Charlie zat lang nadat zijn sandwich op was nog glimlachend naar ze te kijken. Plotseling schrok hij toen hij door een van hun verdwaalde ballen werd geraakt. Hij bracht de bal terug en ze bedankten hem. Het kleine meisje keek hem grinnikend aan. Ze miste al haar voortanden.

'Gossie, wie heeft jouw tanden uit je mond geslagen?' vroeg Charlie.

'Dat heeft de tandenfee gedaan. Maar ze heeft voor iedere tand een dollar gegeven. Ik heb acht dollar,' zei ze nog steeds grinnikend.

'Dat is een heleboel geld.' Charlie keek diep onder de indruk, en de moeder van het meisje glimlachte tegen hem. Ze leek precies op het kind, op de ontbrekende voortanden na. Charlie maakte daar een opmerking over en de jonge vrouw lachte.

'Ja, ik heb geluk gehad dat de tandenfee de mijne er niet ook heeft uitgeslagen. Dat zou een beetje duur geworden zijn.' In werkelijkheid was ze blij dat haar man ze er niet had uitgeslagen voor hij ervandoor was gegaan. Maar dat zei ze niet tegen Charlie.

'Ik ga een cadeautje voor mijn moeder kopen van het geld,' vertelde het meisje, en toen vroeg ze of hij mee wilde spelen. Hij aarzelde heel even, want hij wilde de moeder niet irriteren.

'Goed. Maar ik kan ook niet goed gooien. Ik heet trouwens Charlie.'

'Ik heet Annabelle,' zei het meisje, 'maar iedereen noemt me Annie.'

'Ik heet Beth,' zei haar moeder rustig, en keek Charlie voorzichtig aan. Ze leek behoedzaam maar vriendelijk.

Ze speelden gezellig met de bal, daarna werd er gehinkeld, en toen moest Charlie weer vol tegenzin aan het werk om stoffen te verkopen.

'Tot ziens dan maar,' zei hij toen hij wegging en wist dat hij ze vermoedelijk niet meer zou zien. Hij had niet naar een telefoonnummer of naam gevraagd. Hoewel hij ze allebei aardig vond, was hij niet van plan een onbekende vrouw met een kind achterna te lopen. Sinds Barbie was weggegaan, had hij geen afspraakjes meer gemaakt en dat wilde hij ook niet. Ze zou bovendien wel getrouwd zijn. Maar ze was beslist heel leuk om te zien.

'Dag, Charlie!' Annabelle zwaaide toen hij het park uitliep. 'Prettige Valentijnsdag!'

'Dank je wel,' riep hij terug en liep met een prettig gevoel weg. Ze hadden een positieve invloed op de rest van zijn dag, zelfs nog lange tijd daarna.

Het kostte Andy bijna een maand om uit te zoeken waar ze woonde. En toen hij het adres uiteindelijk had, wist hij eerst niet wat hij ermee moest doen. Haar advocaat had overduidelijk tegen hem gezegd dat mevrouw Douglas het huwelijk wilde beëindigen. Het had anderhalf jaar en veel tranen gekost, en ze wilde Andy zelfs niet meer zien. Ze wenste hem het beste, maar wat haar betrof was het voorbij.

Hij had haar nog een paar keer daarna op haar werk gebeld, maar ze nam zijn gesprekken niet aan. Hij moest steeds weer aan die vreselijke lunch met die draagmoeder en haar man denken. Dat had de doorslag gegeven. Wat een pathetische manier om een einde aan een huwelijk te maken. Ze waren belachelijk, allebei... de 'spermazoekers...' die wanhopig een baby zochten. Het kon hem niet meer schelen als ze geen kinderen kregen. Hij wilde alleen maar Diana terug.

En toen liep hij per ongeluk Seamus en Sam tegen het lijf die hem vertelden waar ze woonde. Ze had een oud huisje in Malibu gehuurd en woonde aan het strand. Het was een van de eerste plekjes geweest waar ze voor hun huwelijk hadden gekeken. En hij wist hoe dol ze op de oceaan was.

Hij kreeg het adres omdat hij zei dat hij wat spullen moest afgeven. Ze zeiden dat ze het gebeurde heel akelig vonden.

'Er zijn veel onzinnige dingen gebeurd en het was pech,' legde Andy bedroefd uit. 'Zij kreeg de pech en ik was de stommeling.'

'Misschien komt ze er nog overheen,' zei Sam zachtjes. Ze zag eruit alsof ze ieder ogenblik kon gaan bevallen, en ze was met Seamus op weg naar de dokter voor een controle. Andy was heel even jaloers op ze, maar toen hielp hij zichzelf herinneren dat een kind nog steeds niet tot de mogelijkheden behoorde.

Twee dagen lang piekerde hij wat hij met de gekregen informatie zou doen. Als hij gewoon langskwam, zou ze hem niet binnenlaten. Of misschien kon hij op het strand wachten tot ze naar buiten kwam om een luchtje te scheppen, maar als ze dat nou niet deed? Op Valentijnsdag besloot hij de stap te wagen, hij kocht twaalf rozen, reed naar Malibu en bad dat ze thuis zou zijn, maar dat was ze niet. Hij legde de rozen voorzichtig met een briefje voor de deur neer. Er stond niet veel op, alleen: 'Ik hou van je, Andy'. Hij ging weer terug naar zijn auto. Toen hij net ingestapt was, kwam zij aanrijden. Maar ze stapte niet uit de auto toen ze hem zag.

Hij stapte uit, liep naar haar toe om met haar te praten. Ze draaide vol tegenzin het raampje naar beneden.

'Je had niet moeten komen,' zei ze beslist, en probeerde hem niet aan te kijken. Ze was magerder en mooier dan hij zich haar herinnerde. Ze droeg een zwarte jurk en zag er sexy en elegant uit toen ze uit de auto stapte en ernaast stond alsof die haar bescherming zou bieden. 'Waarom ben je gekomen?' Ze had de bloemen bij de deur gezien en wist niet of ze van hem waren. Maar als dat zo was, dan wilde ze hen niet hebben. Ze was klaar met de zelfkwellerij en ze wilde dat hij ook ophield. Ze moesten elkaar nu loslaten.

'Ik wilde je zien,' zei hij verdrietig, en hij was zelfs nog knapper dan toen ze met hem was getrouwd. Hij was vierendertig jaar, knap, jong, blond en hij hield nog steeds van haar.

'Heeft mijn advocaat niet verteld wat ik heb gezegd?'

'Ja. Maar ik luister nooit naar advocaten.' Hij grinnikte, en onwillekeurig moest ze glimlachen. 'Ik luister feitelijk naar niemand. Misschien weet je dat wel.'

'Misschien moest je wel eens luisteren. Het zou je heel goed doen. Je zou jezelf veel narigheid kunnen besparen.'

'O, ja? Hoe dan?' Hij deed onschuldig, hij was zo blij om haar weer te zien. En zelfs in het zeewindje kon hij haar parfum ruiken. Ze gebruikte Calèche van Hermès, en dat had hij altijd heel lekker gevonden.

'Je zou bijvoorbeeld kunnen ophouden tegen dichte deuren aan te lopen,' zei ze vriendelijk.

'Dat doe ik graag,' zei hij zacht.

'Doe het maar niet. Het heeft geen zin meer, Andy.'

'Ik heb bloemen voor je meegebracht,' zei hij, want hij wist niet goed wat hij anders moest zeggen. En hij wilde niet weggaan.

'Dat had je ook niet moeten doen,' zei ze verdrietig. 'Je moet nu werkelijk ophouden. Over vijf maanden ben je vrij en kun je een heel nieuw leven zonder mij beginnen.'

'Dat wil ik niet.'

'Dat willen we allebei,' zei ze vastbesloten.

'Vertel me niet wat ik wil,' snauwde hij tegen haar. 'Ik wil jou, verdomme. Dat wil ik. Ik wil niet een of andere stomme achterlijke draagmoeder, ik moet er niet aan denken hoe stompzinnig dat allemaal was... ik wil zelfs geen kind. Ik wil dat woord nooit meer horen. Ik wil alleen jou... Di... geef ons alsjeblieft nog een kans... alsjeblieft... ik hou zoveel van je...' Hij wilde tegen haar zeggen dat hij niet zonder haar kon leven, maar zijn stem werd door tranen verstikt.

'Ik wil ook geen kind.' Ze loog en dat wisten ze allebei. Als iemand op dat ogenblik een toverstokje voor haar heen en weer gezwaaid had om haar zwanger te maken, zou ze die gelegenheid ogenblikkelijk hebben aangegrepen. Maar daar mocht ze niet langer aan denken. 'Ik wil niet meer getrouwd zijn. Daar heb ik geen recht op,' zei ze en probeerde overtuigd te klinken. Ze begon het bijna te geloven.

'Waarom? Omdat je niet zwanger kunt worden? Nou en? Doe niet zo gek. Denk je soms dat alleen vruchtbare mensen mogen trouwen? Zoiets belachelijks heb ik nog nooit gehoord.'

'Ze zouden met dezelfde soort mensen moeten trouwen, dan wordt niemand gekwetst.'

'Wat een idee! Waarom ben ik daar nooit op gekomen? Godallemachtig, Di, doe normaal. We hebben een rottijd gehad, maar het is te overleven. Het kan tussen ons nog altijd goed gaan, hoor.'

'Wij hebben geen rottijd gehad,' verbeterde ze hem. 'Maar ik.'

'Ja, en ik rende als een gek rond om boeddhistische filmsterretjes te interviewen voor mogelijk draagmoederschap. Goed, we zijn allebei een beetje gek geweest. Nou en? Het was moeilijk. Het was feitelijk beestachtig. Ik hoop zoiets nooit meer te hoeven meemaken. Maar dat is nu voorbij. Nu moeten we doorgaan met de rest van ons leven. Je kunt ons niet zomaar opgeven omdat we een beetje gek hebben gedaan.'

'Ik wil geen gekheid meer,' zei ze en meende het. 'Er is heel veel dat ik mezelf niet meer aandoe, dingen die ik dacht te "moeten doen". Ik ga niet meer op kraamvisite of naar doopfeesten of ziekenhuizen wanneer er een baby is geboren. Sam is gisteren bevallen. Ik heb haar opgebeld en gezegd dat ik niet kom. En weet je wat? Het geeft niet. Dat moet ik doen om dit te kunnen overleven. Wie weet kan ik het op een dag wel aan, en zo niet dan is dat jammer, maar dan is dat nu eenmaal zo. Ik ga mezelf niet langer plagen of last bezorgen. Of getrouwd blijven met iemand die recht op kinderen heeft, maar die niet heeft omdat ik zijn vrouw ben en steriel ben. En ik ga mezelf ook niet knettergek maken met draagmoeders of eiceldonaties. Stik met al die flauwekul, Andy. Dat doe ik mezelf niet meer aan. Ik ga gewoon mijn eigen leven verder leven. Ik heb mijn baan. Er zijn nog andere dingen in het leven dan kinderen en huwelijken.'

Hij keek haar aan en dacht na over haar woorden. In sommige opzichten had ze gelijk, maar in andere niet. En werk was geen volwaardige vervanger voor kinderen en een man.

Je verdient het niet om de rest van je leven alleen te zijn. Je hoeft niet gestraft te worden, Di. Je hebt niets "gedaan". Het is je overkomen. Dat is erg genoeg. Maak het niet erger door alleen te blijven.' De tranen schoten hem in de ogen toen hij dat zei.

'Hoe kom je erbij dat ik eenzaam ben,' zei ze geïrriteerd omdat hij dit veronderstelde.

'Omdat je weer op je nagels hebt zitten bijten. Dat doe je nooit als je gelukkig bent.'

'Och, barst toch.' Ze glimlachte onwillekeurig. 'Ik heb het erg druk gehad op de redactie.' Toen keek ze hem aan. Ze hadden een uur staan praten en stonden nog steeds naast haar auto op de oprit. Het kon geen kwaad om hem even binnen te laten. Ze waren anderhalf jaar getrouwd geweest en voor die tijd hadden ze samen gewoond. Ze kon hem waarachtig wel voor een paar minuten in haar zitkamer binnenlaten.

Ze nodigde hem uit en hij leek verrast. Ze zette de rozen in een vaas en bedankte hem.

'Wil je iets drinken?'

'Nee, dank je. Weet je wat ik graag zou willen?'

Ze was bijna bang om daarop in te gaan. 'Wat dan?'

'Een strandwandeling met jou maken. Heb je daar zin in?' Ze knikte, trok andere schoenen en een warm jack aan en hij leende een van zijn eigen oude truien die ze had meegenomen.

'Ik vroeg me al af waar dat ding gebleven was.' Hij trok hem glimlachend aan. Hij was als een oude vriend en hij vond het een lekkere trui.

'Je hebt hem aan mij gegeven toen we nog niet samenwoonden.'

'Toen was ik heel wat slimmer dan nu.'

'Misschien waren we dat allebei wel,' gaf ze toe. Ze liepen het trapje van het balkon voor haar zitkamer af naar hun geliefde strand. Hij vroeg zich af waarom ze niet meer hun best hadden gedaan om hier een huis te vinden. Het strand was prachtig en ze genoten ervan, het had nu een kalmerende werking. Zo eenvoudig en dicht bij de natuur.

Ze liepen lange tijd zwijgend naar de oceaan te kijken en voelden de wind in hun gezicht. Toen nam hij zonder een woord haar hand in de zijne en ze liepen verder. Na een tijdje keek ze naar hem op alsof ze zich probeerde te herinneren wie hij was. Maar dat was niet moeilijk terwijl ze naast hem liep. Hij was de man van wie ze zoveel had gehouden... die haar zo gelukkig had gemaakt... voor alles kapot was gegaan.

'Het is zwaar geweest, hè?' zei hij toen ze tegen een duin aan gingen zitten, ver onder haar gehuurde huisje.

'Ja. En je had gelijk... ik ben eenzaam... maar ik leer mezelf kennen. Ik leer dingen ik nooit eerder heb geweten. Ik was altijd zo vol van het kinderen krijgen dat ik er nooit eens over heb nagedacht wie ik eigenlijk was en wat ik wilde.'

'En wat wil je, Di?'

'Ik wil een vol leven, met iemand een oprecht huwelijk leiden dat onafhankelijk van kinderen in stand te houden is. Ik zou ze nog steeds willen hebben, maar ik weet niet meer zo zeker of ik het niet overleef zonder ze. Misschien moest ik dat ervan leren. Ik weet het niet. Ik ben er nog niet helemaal uit.' Maar ze was een heel eind verder gekomen sinds ze bij hem weg was. 'Ik heb me altijd afgevraagd wie mijn zusters waren, wie mijn moeder is en wie ik ben. En of ik nu anders of hetzelfde ben. Ze zeggen altijd dat ik zo anders ben dan de rest, maar dat weet ik niet zo zeker. Ik heb altijd dezelfde dingen gewild, een gezin en kinderen. Maar ik wil ook andere dingen, op dat punt wijk ik af Ik heb altijd harder gewerkt dan zij, ik moest slagen, "de beste" zijn. Misschien is dat wel de reden waarom het zo erg is. Ik heb dit keer gefaald. Ik heb niet gewonnen. Ik heb niet gekregen wat ik wilde.' Het was een eerlijke taxatie en Andy bewonderde haar openhartigheid.

'Je bent heel bijzonder,' zei hij zacht terwijl hij haar aankeek. 'Je hebt niet gefaald. Je hebt je best gedaan, en dat is het enige dat telt.' Ze knikte en probeerde te geloven dat hij gelijk had. En hij had moeite om van haar af te blijven. Ondanks dat hij zichzelf had beloofd om zich te gedragen als hij haar zag, boog hij zich voorover en kuste haar, maar ze trok zich niet terug en haar ogen waren vochtig toen de kus voorbij was.

'Ik hou nog steeds van je, hoor,' fluisterde ze in de wind terwijl ze vlak bij hem zat. 'Dat zal nooit veranderen. Ik geloofde alleen niet dat het goed was als we verder bij elkaar bleven.' Toen dacht ze aan Wanda en lachte plotseling. 'Wanda was wel heel erg, hè? Maar mijn gevoel voor humor was toen volkomen verdwenen. Pas een paar dagen geleden ben ik gaan inzien hoe gek en verschrikkelijk het was. Ik had je willen bellen.'

'Had het maar gedaan.' Hij was wanhopig geweest sinds ze weg was, en hij zou het heerlijk gevonden hebben als ze hem had opgebeld. 'Je hebt het uiteraard voor me verpest. Wanda heeft die andere vent gekozen. Haar man zei dat Wanda niet gelukkig was met jouw karma.'

'Heerlijk. Ik hoop dat ze een vierling krijgt. Waarom doen mensen zichzelf zoiets aan?' vroeg ze en keek naar de oceaan. Er hing een grijs waas bij de horizon en de zon ging langzaam onder.

'Je bedoelt door naar draagmoeders te zoeken? Omdat ze net zo wanhopig zijn als wij waren. En Wanda ziet zichzelf als Moeder Teresa.'

'Ik denk dat het geld een grote rol speelt. Het is in zekere zin smerig, want de verkopers maken misbruik van de wanhoop van de kopers.'

'Daar draait het waarschijnlijk wel om. Ik ben blij dat jij tijdens die lunch zo'n beroerd karma had. Het was een ramp geworden.'

'Ik geloof dat ik toen al half doorgedraaid was, misschien wel meer dan half.' Maar ze leek nu heel normaal en erg rustig. Hij hield meer van haar dan ooit tevoren.

Ze liepen langzaam terug naar haar huis en praatten urenlang over andere dingen dan vruchtbaarheid en baby's. Er moest nog iets anders in hun leven zijn en misschien was de tijd daar nu rijp voor. Maar toen ze die ellende doormaakten, was hij allesoverheersend geweest, in feite tijdens hun hele huwelijk.

Ze namen die avond niet de moeite om te eten en toen hij eindelijk opstond om naar huis te gaan, waren ze allebei verrast om te merken dat het al middernacht was.

'Heb je zin om morgenavond uit te gaan?' vroeg hij, doodsbenauwd dat ze boos op hem zou worden en zou weigeren, maar ze knikte langzaam.

'Dat vind ik wel leuk.'

'Wat dacht je van Chianti?' Het was een eenvoudig Italiaans restaurant op Melrose waar je heerlijk kon eten. Ze vonden het allebei een leuke eetgelegenheid. 'En misschien een film.'

'Dat klinkt goed.' Hij kuste haar nog een keer, en toen hij wegging voelden zich allebei weer jong als kinderen. Ze keek hem na en zwaaide. Toen liep ze haar terras op en stond lange tijd naar de oceaan te kijken.

14

Charlie ging nog een paar keer terug naar Palms Park in de hoop Annabelle en Beth te zien en dat gebeurde ook. Ze praatten en speelden met de bal, maar hij durfde Beth niet om haar telefoonnummer te vragen. Hij wist trouwens niet eens of ze getrouwd was. Ze droeg geen ring, maar ze zei ook nooit dat ze gescheiden was. Charlie vond het leuk om naar ze te kijken en Annie was schattig zonder haar voortanden en door de levenslust die ze uitstraalde. Haar moeder was altijd prettig om mee te praten. Het was fijn om te zien hoe leuk ze het met elkaar hadden. Toen hij ze begin maart voor de derde keer ontmoette, had hij het gevoel dat ze oude vrienden waren, en nu werd Beth wat openhartiger tegen hem. Ze praatte over Annabelles kleuterschool en zei dat ze vlakbij in het Medisch Centrum van ucla werkte als verpleeghulp. Ze had verpleegkundige willen worden, maar ze had haar opleiding niet af kunnen maken. Ze kenden elkaar pas een paar weken, maar hij voelde zich bij haar bijzonder op zijn gemak wanneer ze op een bank naar de hinkelende Annabelle zaten te kijken. Hij had een lollie voor haar meegenomen voor het geval ze er zouden zijn. Hij at zijn lunch vrijwel iedere dag in het park zodat hij ze kon zien. 'Ik ben verkouden,' vertelde Annie hem toen ze bij hen terugkwam, maar ze scheen er geen last van te hebben. Even later liep ze terug naar de schommel, en dat gaf hem een uitstekende kans om met haar moeder te praten.

'Het is een enig kind,' zei hij warm.

'Ja. Ze is heel lief.' Toen keek ze hem met een verlegen glimlach aan. 'Dank je wel dat je zo aardig tegen haar bent... snoep, kauwgom, lollies. Je houdt zeker van kinderen.'

'Ja.' Hij knikte.

'Heb je zelf kinderen?'

'Ik... nee... nog niet...' Toen besefte hij wat hij had gezegd en dwong zichzelf het te veranderen. 'Nee. En ik zal ze vermoedelijk ook nooit krijgen,' zei hij raadselachtig, 'maar dat is een heel verhaal.' Ze vroeg zich af of zijn vrouw misschien geen kinderen kon krijgen, of misschien had hij geen vrouw. Maar ze was te verlegen om het te vragen en hij legde het niet uit. 'Ik zou graag op een goede dag een paar kinderen adopteren. Ik ben zelf een weeskind geweest, en ik weet wat het betekent om familie te willen hebben en die niet te bezitten.' Hij vertelde haar niet hoeveel pleeghuizen hij had doorlopen, hoeveel mensen hem hadden afgekeurd vanwege zijn allergieën en astma. De aardigste familie die hij ooit had gekend, had een kat en daar kon hij niet tegen. Ze hadden gezegd dat ze het vreselijk zouden vinden om hun kat weg te moeten doen. Dus deden ze Charlie weg. 'Dat is hard voor een kind... ik zou dat graag tijdig voor iemand willen veranderen,' zei hij glimlachend. Hij had er de laatste tijd veel over nagedacht. Hij speelde zelfs met het idee om als alleenstaande ouder een kind te adopteren. Hij wist dat het gedaan werd en wanneer hij nog wat meer geld gespaard had, zou hij het uitzoeken. Inmiddels had hij zijn honkbalclubje waarmee hij ieder weekend speelde.

'Dat is aardig.' Beth glimlachte. 'Ik was ook een wees. Mijn ouders zijn op mijn twaalfde gestorven. Ik ben bij een tante opgegroeid en weggelopen toen ik zestien was om te trouwen. Dat was niet handig en ik heb er zwaar voor moeten boeten. Ik kreeg een man die aan de drank was, me beduvelde en bedroog en wanneer hij de kans kreeg, erop los sloeg. Ik weet niet waarom ik bij hem ben gebleven, maar tegen de tijd dat ik weg wilde, was ik in verwachting. Ik heb Annie op mijn achttiende gekregen.' Dan was ze nu vierentwintig, en daar stond hij versteld van. Ze leek veel volwassener dan de meeste meisjes van haar leeftijd, en ze was beslist een goede moeder.

'Wat is er gebeurd? Hoe ben je aan hem ontsnapt?' Charlie was geschokt door het idee dat iemand een vrouw sloeg, vooral zo'n aardig meisje als Beth.

'Hij liet mij in de steek en ik heb nooit meer iets van hem gehoord. Ik denk dat hij een ander had. Een halfjaar later is hij gedood bij een gevecht in een bar. Annie was een jaar, en ik ben hier teruggekomen en blijven wonen. Ik doe nachtdienst in een ziekenhuis, zodat ik overdag bij Annie kan zijn. Mijn buren letten op Annie, dus ik hoef geen babysitter te betalen.'

'Dat lijkt een goede regeling.'

'Het werkt. Ik zou uiteindelijk weer naar school terug willen om mijn diploma als verpleegkundige te halen. Misschien komt dat nog eens.' Charlie luisterde en had alles willen doen om haar te helpen.

'Waar woon je?' Hij was plotseling nieuwsgierig om meer van haar te weten te komen.

'In Montana, een paar blokken verderop.' Ze noemde hem het adres en hij knikte. Het was in een armere wijk van Santa Monica, maar wel netjes en ze woonden daar vermoedelijk veilig.

'Heb je zin om eens uit eten te gaan?' vroeg hij nadat ze een paar minuten naar Annie op de schommel hadden gekeken. 'Je kunt Annie meenemen. Houdt ze van pizza?'

'Daar is ze dol op.'

'Wat dacht je van morgenavond?'

'Leuk. Ik moet pas om elf uur in het ziekenhuis zijn. Ik ga om tien uur weg en kom 's ochtends om halfacht thuis, op tijd om haar klaar te maken voor school en ontbijt te geven. Dan slaap ik een paar uur voor ik haar ga halen. Het gaat vrij goed.' Ze hadden hun eigen ritme ontworpen en dat werkte. Maar hij had medelijden met Beth die zoveel verantwoordelijkheid droeg en geen enkele hulp had.

'Het ziet er niet naar uit dat je veel slaap krijgt,' zei hij vriendelijk. 'Ik heb niet zoveel nodig, ik ben eraan gewend. Ik slaap 's ochtends ongeveer drie uur als Annie naar school is, en 's avonds wanneer ze naar bed is, doe ik een dutje voordat ik naar het werk ga.'

'Dan blijft er niet veel tijd over voor leuke dingen,' vond hij meelevend terwijl Annie op hem af kwam rennen. Ze scheen zich beter te voelen. Beth vertelde haar over de uitnodiging voor een pizza.

'Met Charlie?' Ze keek blij verrast en haar moeder knikte haar met een gelukkig gezicht toe. Ze was leuk en jong en ze had al heel lang geen plaats meer voor een man in haar leven gehad. Maar de ontmoeting met Charlie bracht daar verandering in. 'Jé! Mogen we dan ook een ijsje hebben?' vroeg Annie hem en hij lachte.

'Jazeker.' Het gaf hem een prettig gevoel om bij ze te zijn en hij keek het meisje na toen ze naar de schommels terugliep. Het wekte enigszins een verlangen om zelf kinderen te hebben, maar aan de andere kant besefte hij dat hij niet absoluut een kind moest hebben. Er waren andere kinderen in de wereld die zijn pad zouden kruisen en zijn hart zouden verwarmen net zoals zij. En de laatste tijd was hij zijn vrijheid gaan waarderen. Mark had geprobeerd hem dat duidelijk te maken, maar hij begon het nu zelf te merken. Hij keek naar Annabelle, en toen wisselden hij en Beth een warme glimlach terwijl ze zich allebei afvroegen wat de toekomst zou brengen.

Deze keer durfde Pilar de zwangerschapstest niet te doen zodra ze overtijd was. Ze was bang voor een negatief resultaat. Haar lichaam was misschien nog te erg van streek na de miskraam. De arts had hen verteld dat de kans op succes na de eerste kunstmatige inseminatie klein was. Dus wachtte ze. En wachtte. En na een week dreigde Brad de test zelf te doen als zij hem niet deed.

'Ik wil het niet weten,' zei ze angstig.

'Nou, ik wel.'

'Ik weet zeker dat ik niet in verwachting ben.' Maar hij was daar niet zo zeker van, ze was voortdurend moe en haar borsten waren zwaarder en gevoelig. Er was iets aan haar dat hem het idee gaf dat ze in verwachting kon zijn.

'Doe de test!' sprak hij tegen. Maar ze zei dat ze het niet weer durfde en ze wilde ophouden met de clomifeen. Ze had het sinds haar laatste menstruatie toch al niet meer genomen, maar ze wilde er niet weer aan beginnen als ze merkte dat ze niet zwanger was. Ze begon de stress die het veroorzaakte te hinderlijk te vinden.

Brad had uiteindelijk dokter Parker, haar plaatselijke gynaecoloog opgebeld en ze kwamen tot de slotsom dat ze bang was. Hij zei tegen Brad dat ze moest komen en dan zou hij haar onderzoeken. Toen hij dat deed, vermoedde hij dat ze zwanger was. Ze deden een urinetest en die was positief. Pilar was ongetwijfeld in verwachting. Ze voelde zich slap van opwinding en Brad was opgetogen. Na alles dat ze hadden doorgemaakt, wilde hij echt dat ze deze baby zou krijgen. Ze schreven haar progesteronzetpillen voor om haar progesteronspiegel op peil te houden en de zwangerschap te ondersteunen, en de rest moest Moeder Natuur doen. De arts waarschuwde haar dat ze weer een miskraam kon krijgen en het was mogelijk dat ze nooit een zwangerschap zou kunnen voldragen. Niemand kon haar vertellen wat er zou gebeuren.

'Ik blijf de komende drie maanden in bed,' zei ze met een doodsbenauwde blik in haar ogen, maar dokter Parker vond dat helemaal niet nodig. Toen belden ze dokter Ward om haar te vertellen dat de inseminatie succesvol was geweest, en onderweg naar huis hield Brad vol dat het door die film kwam.

'Je bent hopeloos.' Ze grinnikte en voelde zich tegelijkertijd bang, opgewonden en gelukkig. Maar ze was vooral bang voor een nieuwe miskraam. Ze besloten het deze keer tegen niemand te zeggen tot ze twaalf weken zwanger was, en daarmee het gevaar voor een miskraam zo goed als geweken. Maar later op de avond hielp ze Brad herinneren dat er nog talloze andere dingen verkeerd konden gaan. Ze kon een late miskraam krijgen of zelfs een doodgeboren kind. De baby kon in de baarmoeder doodgaan, verstikt worden door de navelstreng, of door talloze andere afschuwelijke oorzaken. Of het kon een mongooltje zijn. Vanwege haar leeftijd was daar een verhoogde kans op, of het kon een open ruggetje hebben. Het duizelde haar terwijl ze de mogelijke rampen afliep, en Brad luisterde hoofdschuddend.

'Schei toch uit en hou je kalm. Wat dacht je van platvoeten, een laag i.q. of Alzheimer wanneer het kind daar oud genoeg voor is? Denk daar toch niet aan, lieverd, straks ben je volledig hysterisch wanneer dit kind komt.'

Maar toen ze na negen weken een echo maakten, werden ze allebei hysterisch en dokter Parker ook. Ze zou zonder twijfel een twee-eiïge tweeling krijgen. Er waren twee vruchtwaterzakken en Pilar huilde van vreugde toen ze de hartjes zag kloppen.

'O, mijn god, wat nu!' zei ze verbijsterd. 'We moeten alles dubbel kopen,' vervolgde ze, nog volkomen overweldigd door het feit dat ze twee kinderen zou krijgen.

"Wat we nu moeten doen,' zei de arts beslist, 'is zorgen dat deze moeder het de komende maanden heel rustig aan doet. Ik hoop dat jullie het daarmee eens zijn, want anders krijgen we problemen. We willen deze jongens niet verliezen.'

'God, nee,' zei Pilar, en deed haar ogen dicht. Ze wist maar al te goed dat ze dat niet zou kunnen verwerken.

15

In maart bracht Andy steeds meer tijd met zijn vrouw op het strand door. Een maand nadat hij haar had gevonden, liet Diana hem eindelijk de nacht bij haar doorbrengen.

'Ik wil niet terug naar ons huis,' zei ze stilletjes en dat begreep hij. Daar was het nog te vroeg voor. Ze had nog tijd nodig en ze waren gelukkig in haar huisje in Malibu.

Hij ging er iedere dag regelrecht uit zijn werk naar toe en hij nam cadeautjes en bloemen mee. Soms kookte ze voor hem, maar meestal gingen ze naar hun favoriete plekjes om uit eten te gaan. Het was een bijzondere herstelperiode voor ze, en een opnieuw ontdekken van wie ze waren en hoeveel ze voor elkaar betekenden.

Het was begin april voor ze naar hun huis teruggingen, en ze was verbaasd te merken hoe ze het had gemist.

'Het is een fijn oud huis, hè?' zei ze en keek om zich heen. Ze voelde zich een vreemde. Het was drie maanden geleden dat ze er was geweest.

'Dat vonden we ook toen we het kochten,' zei hij voorzichtig, en ze brachten het weekend thuis door. Maar het volgende weekend verlangden ze allebei naar Malibu, dus keerden ze naar het huurhuisje terug. Ze hadden een heerlijke tijd en voelden zich jong en vrij. Het was een perfect leven en Diana liet hem op een avond versteld staan toen ze tegen hem zei dat ze het eigenlijk wel prettig vond zonder kinderen.

'Meen je dat?' vroeg hij. Ze hadden iedere avond samen doorgebracht en hij was gelukkiger dan ooit en zij zag er ontspannen en tevreden uit, een heel nieuw mens.

'Ja... ik geloof van wel,' zei ze langzaam. 'We zijn zo vrij. We kunnen doen en laten wat we willen en wanneer we het willen. We hoeven met niemand rekening te houden behalve met onszelf en elkaar. Ik kan naar de kapper zonder me druk te hoeven maken dat ik snel naar huis moet voor babysitters, we kunnen om tien uur 's avonds eten, en we kunnen elk willekeurig ogenblik besluiten om het weekend weg te gaan. Ik weet het niet, misschien is het wat egocentrisch voor een heel leven, maar op het moment vind ik het helemaal niet erg.'

'Halleluja,' zei hij en daarop ging de telefoon. Toen hij ophing, keek hij Diana met een vreemde blik aan.

'Wie was dat?'

'Een oude kennis.' Maar hij was bleek en ze maakte zich ongerust.

'Is er iets?'

'Ik weet het niet,' zei hij eerlijk, en ze was verbaasd over de uitdrukking op zijn gezicht.

'Heel even dacht ik bijna dat het onze lieve Wanda was.' Ze glimlachte en hij keek onzeker.

'Je zit er niet ver naast,' zei hij en liep met een vreemde blik de kamer door. Ze keek hem plotseling ongerust aan.

'Wat bedoel je daarmee?' Ze keek nu bang. 'Weer een draagmoeder? O, nee, Andy... dat gaan we niet nog een keer doormaken. Ik dacht dat we hadden afgesproken dat dat deel van ons leven voorbij was, althans voorlopig en misschien wel voorgoed.' Ze hadden nog geen definitieve beslissingen genomen, maar er waren periodes waarin ze het idee had dat ze het best prettig zou kunnen hebben zonder kinderen.

'Ik geloof dat dit anders is.' Andy ging zitten en keek haar aan. 'Vorig jaar september, toen we het hoorden... toen dokter Johnston... '

'Zei dat ik steriel was,' viel ze hem achteloos in de rede.

'Toen sprak ik een oude kennis uit mijn studietijd. Hij behandelt privé-adopties in San Francisco. Ik heb gezegd dat ik geen onbetrouwbare toestanden wilde, maar als hij ooit iets goeds hoorde, van een aardige gezonde moeder, dat we dan geïnteresseerd waren. Hij belde daarnet op. Ik was hem helemaal vergeten.' Andy keek haar erg gespannen aan. Hij wilde haar absoluut niet forceren, maar ze moesten snel een beslissing nemen. Er stonden meerdere mensen op een kind te wachten, en Andy's vriend bood het hun als eerste aan, als hij het de volgende ochtend maar liet weten. Het was vrijdagavond en de baby kon ieder ogenblik geboren worden. Het meisje had net besloten de baby ter adoptie te geven.

'Wat zei hij?' Diana zat stil en kaarsrecht te luisteren. De moeder was een meisje van tweeëntwintig jaar, het was haar eerste kind en ze had te lang gewacht om een abortus te kunnen ondergaan. Ze was een vierdejaars studente op Stanford en haar ouders wisten niets van de zwangerschap. De vader was student medicijnen bij ucsf, en ze vonden allebei dat ze niet in staat waren om zich een baby te kunnen veroorloven. Ze wilden het kind afstaan, maar alleen aan de juiste mensen. En Eric Jones, Andy's vroegere schoolvriend, wist dat Andy en Diana perfect waren.

Ze hadden eindeloos beraadslaagd of ze het kind nu wel of niet ter adoptie zouden geven en hadden die ochtend pas hun beslissing genomen.

'Stel nou dat ze van gedachten veranderen?' vroeg Diana met een doodsbenauwde blik in haar ogen.

'Dat recht hebben ze tot de laatste papieren getekend zijn,' zei Andy eerlijk, en ze keek bezorgd.

'En hoe lang duurt dat?'

'Gewoonlijk zes maanden, maar ze kunnen eerder tekenen als ze dat willen.'

Diana knikte terwijl ze naar hem luisterde. 'Dat zou ik niet aankunnen. Moet je je voorstellen dat ze het weghalen... Andy, dat kan ik niet...' Haar ogen stonden vol tranen en hij knikte. Hij begreep het uitstekend en forceerde niets.

'Het is goed, meisje. Ik wilde het je alleen zeggen. Het zou niet eerlijk zijn als ik dat niet had gedaan.'

'Dat weet ik. Zul je een hekel aan me hebben als we het niet nemen? Ik geloof echt niet dat ik het kan. Er zijn enorme risico's aan verbonden.'

'Ik zou aan jou nooit een hekel kunnen krijgen. Ik denk alleen dat als we zouden willen adopteren, dit een ideale gelegenheid is, maar er is niets of niemand die zegt dat het moet. Nu, of later. Het hangt helemaal van jou af.'

'Ik heb het gevoel dat ik nog maar net weer overeind sta... en we hebben nog maar pas ons huwelijk weer in het gareel. Dat wil ik niet op het spel zetten, of een vreselijke teleurstelling riskeren.'

'Dat begrijp ik,' zei hij, en dat was ook zo. Ze brachten een vredige avond in elkaars armen door en toen hij de volgende ochtend wakker werd was Diana weg. Hij stond op om haar te zoeken en zag haar met een weggetrokken gezichtje in de keuken zitten.

'Is alles in orde?'

Ze was doodsbleek, en hij vroeg zich plotseling af hoe lang ze al op was, of ze eigenlijk wel naar bed was gegaan. 'Nee,' antwoordde ze. 'Ben je ziek?' zei hij en keek bezorgd. Toen glimlachte ze witjes en tot zijn opluchting schudde ze haar hoofd.

'Ik weet het nog niet. Ik geloof dat ik alleen maar doodsbenauwd ben.' Toen wist hij het en keek haar glimlachend aan. 'Andy, ik wil het doen.'

'De baby?' Hij hield vol verwachting zijn adem in. Hij wilde het ook, maar hij had haar niet willen ompraten. Nu ze het een beetje had losgelaten en zichzelf had teruggevonden, wist hij dat de baby hun huwelijk alleen maar goed zou doen.

'Ja. Bel ze.' Ze kon nauwelijks praten en ze was heel zenuwachtig toen hij Eric in San Francisco opbelde. Hij nam bij de tweede keer overgaan op en klonk slaperig. Het was acht uur 's ochtends.

'We willen de baby,' zei Andy kortaf Hij hoopte dat ze de juiste beslissing namen en dat de baby gezond was. Hij bad in stilte dat de biologische ouders zich in de komende zes maanden, of zelfs eerder niet zouden bedenken. Hij wist dat dat het einde van Diana zou betekenen en vermoedelijk ook van hun huwelijk.

'Dan kun je maar beter snel hier zijn,' zei Eric gelukkig. 'Ze is ongeveer een uur geleden met de weeën begonnen. Kun je nu met het vliegtuig komen?'

'Jazeker,' zei Andy en probeerde rustig te klinken, maar hij voelde zich krankzinnig toen hij de hoorn neerlegde en Diana kuste. 'Ze heeft weeën, we moeten met het vliegtuig naar San Francisco.'

'Nu?' Ze keek stomverbaasd terwijl hij naar de luchthaven belde.

'Nu!' Hij gebaarde dat ze naar boven moest gaan en zei dat ze voor hen allebei moest gaan inpakken. Vijf minuten later kwam hij boven, gooide met de ene hand wat kleren uit de kast terwijl hij zich met de andere schoor.

'Wat doen we?' Ze begon te lachen terwijl ze hem aankeek. 'Gisteravond vertelde ik je hoe gelukkig ik was zonder kinderen en nu rennen we als twee idioten naar San Francisco om een baby te halen.' Toen keek ze plotseling weer angstig.

'Stel dat we ze niet mogen...? Stel dat zij ons niet mogen? Wat dan?'

'Dan gaan we weer naar huis en help ik je herinneren aan je woorden van gisteravond, hoe fijn het is om geen kinderen te hebben.'

'Jezus, waarom doen we onszelf dit aan?' Ze kreunde terwijl ze een grijze broek en platte zwarte schoenen inpakte. Haar leven was weer bijzonder onevenwichtig geworden en ze wist niet zeker of ze dat wel prettig vond. Toch wist ze dat ze het wilde. Ze voelde de deuren van haar hart weer langzaam opengaan, en dat was zowel angstaanjagend als pijnlijk. Er was geen manier waarop ze zichzelf tegen blessures kon beschermen. Als ze van dit kind wilde houden, moest ze zichzelf helemaal geven.

'Je moet het zo zien,' zei hij terwijl hij zijn scheerapparaat in de koffer gooide en haar kuste. 'Het is altijd stukken beter dan met Wanda lunchen.'

'Ik hou van je, weet je dat?' Ze glimlachte tegen hem terwijl hij hun koffer dicht deed.

'Mooi, doe je gulp dan dicht en trek je overhemd aan.'

'Laat me met rust, ik sta op het punt een baby te krijgen.' Ze trok een zijden blouse aan en pakte snel haar oude donkerblauwe blazer. Het was een heerlijk moment in hun leven en ze wilden het allebei goed onthouden. Ze reden in sneltreinvaart naar het vliegveld, haalden het vliegtuig op het nippertje en waren om halfelf 's ochtends in San Francisco.

Eric had verteld hoe ze in het ziekenhuis moesten komen. De jonge vrouw lag in het Children's Hospital in California Street, en Eric stond zoals beloofd in de lobby op hen te wachten.

'Alles gaat goed,' stelde hij hen gerust en hij begeleidde ze naar de wachtkamer van de kraamafdeling op de eerste etage en liet hen toen alleen. Andy liep te ijsberen en Diana zat alleen maar onzeker naar de deur te staren. Even later kwam Eric terug met een jongeman en introduceerde hem eenvoudig als Edward, de vader van de baby. Het was een aardige jongeman en grappig genoeg leek hij veel op Andy.

Edward was blond en atletisch gebouwd, met goede trekken, en hij klonk plezierig en verstandig toen hij met hen sprak. Hij zei dat Eric hem alles over hen had verteld, en dat hij en Jane graag wilden dat zij hun baby namen.

'Weet je zeker dat je hem niet wilt houden?' vroeg Diana nadrukkelijk. 'Ik wil dit niet doormaken om vervolgens gevoelsmatig verscheurd te worden,' zei ze, en ze wisten allemaal dat ze het meende. 'Dat zullen we niet doen, mevrouw Douglas... Diana... dat zweer ik. Jane weet dat ze dit kind niet kan houden. Ze heeft het een tijdje gewild, maar het kan gewoon niet. Ze wil haar studie afmaken en ik studeer medicijnen. We worden door onze familie onderhouden en die zouden het met zo'n beslissing niet eens zijn. Ik zou het haar trouwens ook niet laten vragen. We willen eigenlijk geen kind. We hebben het momenteel niets te bieden, emotioneel niet en verder ook niet. Het is niet het juiste tijdstip voor ons, en later kunnen we nog genoeg kinderen krijgen.' Het leek heel galant om Diana hiermee gerust te stellen, en ze was altijd onder de indruk als mensen zo zeker van hun toekomst waren. Hoe wist hij dat later alles in orde zou zijn? Hoe kon hij een baby weggeven in de veronderstelling dat ze later altijd weer een ander zouden kunnen maken? Kijk wat er met Diana was gebeurd. 'We weten het zeker,' beloofde hij weer. En het klonk voor Diana en Andy of hij het meende.

'Ik hoop het,' zei Andy ernstig. Ze stelden hem een paar vragen over hun gezondheid, hun druggewoonten, hun families. En Edward stelde vragen over hun manier van leven, hun levensbeschouwingen, hun huiselijk leven, hun houding ten opzichte van kinderen. En voor zover ze het konden bekijken, had Eric gelijk gehad. Het was een volmaakte overeenkomst.

En toen liet Edward hen verbaasd staan. 'Ik denk dat Jane jullie erg graag zou willen leren kennen.'

'Dat zouden we heel prettig vinden,' zei Andy. Hij had verwacht haar na de geboorte te leren kennen, maar Edward leek hen door de deur waar Verloskamer Geen Toegang op stond, mee te wenken.

'Bedoel je nu?' vroeg Diana geschrokken. Het zou net zijn als wanneer een vreemde bij sommige van haar onderzoeken aanwezig was geweest, maar ze moest toegeven dat het een prettiger aanleiding betrof. Toch was het desondanks privé en ze waren volkomen vreemden.

'Dat vindt ze volgens mij niet erg.' Ze had toen zes uur weeën gehad, maar ze begonnen af te nemen zei Edward, en ze dachten erover haar Piton s te geven om de bevalling te bespoedigen.

Hij leidde hen met de zekerheid van een student medicijnen door de gang naar de verloskamer waar hij Jane had achtergelaten. Alleen Eric bleef in de gang.

Jane was een aardig meisje met donker haar. Ze lag tegen wat kussens aan in een ziekenhuisbed. Er was een zuster bij haar en Jane lag hevig te hijgen. Toen de wee afnam, hield ze op en staarde hen aan. Ze wist wie ze waren. Edward had haar verteld dat ze in de wachtkamer zaten, en ze had gezegd dat ze hen wilde ontmoeten.

'Hoi,' zei ze verlegen, maar ze scheen het niet erg te vinden dat ze er waren. Ze zag er jonger uit dan ze was en ze had iets liefs en kinderlijks. Ze had precies dezelfde teint als Diana en de overeenkomst tussen hun ogen was zo groot dat Andy er zelfs van schrok.

Toen ze iets wilde zeggen, begonnen de weeën weer en Diana dacht dat ze weg moesten gaan, maar Jane gebaarde dat ze bij haar moesten blijven. Andy keek een beetje gegeneerd, maar het jonge paar leek heel erg op zijn gemak met hen. En even later voelden hij en Diana zich al minder opgelaten.

'Dat was een felle,' zei Jane met een blik op Edward. Hij keek naar de monitor die alles registreerde en knikte goedkeurend.

'Het gaat weer beter, misschien hoef je toch geen Piton s te hebben.'

'Ik hoop van niet,' zei ze glimlachend tegen Diana. Het was alsof er al een band tussen hen was ontstaan, want toen de volgende wee kwam, greep ze naar Diana's hand. Zo ging het door tot het ongeveer vier uur was, en Diana en Andy bleven erbij. Tegen die tijd begon Jane er moe uit te zien. De pijn maakte haar neerslachtig en leidde nergens toe.

'Het duurt eindeloos,' klaagde ze, en Diana streek met een moederlijk gebaar voorzichtig over haar voorhoofd en bood haar stukjes ijs aan. Ze kwam er zelfs niet aan toe om erover na te denken hoe vreemd het was dat ze dit meisje de vorige avond nog niet kende, en nu stond Jane hun baby aan haar af.

Edward had even alleen met Jane gesproken, en daarna had hij Eric verteld dat hij en Jane graag wilden dat de familie Douglas de baby adopteerde. Wat hen betrof was de overeenkomst gesloten. Vervolgens vroeg Eric het aan Andy en Diana, en zij waren het er volkomen mee eens. Nu was het wachten op de baby.

Om vijf uur kwam de arts langs om nog even naar Jane te kijken. Andy ging op de gang met Edward praten, maar Jane had Diana gevraagd bij haar te blijven. Diana koesterde plotseling heel moederlijke gevoelens ten opzichte van het meisje en voelde zich heel beschermend.

'Rustig maar,' zei Diana vriendelijk, 'rustig maar, Jane... het is nu gauw voorbij.' Ze vroeg waarom ze Jane niets tegen de pijn gaven, maar de zuster legde uit dat de weeën daar nog niet hevig genoeg voor waren, ze had na tien uur weeën pas vijf centimeter ontsluiting.

'Je zult wel goed voor mijn baby zorgen, hè?' vroeg Jane plotseling zenuwachtig terwijl er weer een wee kwam opzetten toen de arts wegging. Hij had gezegd dat het nog wel even kon duren.

'Dat beloof ik. Ik zal van hem houden of het mijn eigen kind is.' Ze had wel willen zeggen dat ze kon komen kijken als ze dat wilde. Het leek zo gemeen haar na dit alles haar baby af te nemen, maar ze wist dat zij en Andy het niet prettig zouden vinden als ze op bezoek kwamen. 'Ik hou van je, Jane,' fluisterde ze toen de volgende wee kwam en ze meende het echt, 'en ik hou van je baby.' Jane knikte toen ze de woorden hoorde en begon toen te huilen. Er kwamen forse weeën.

De vliezen braken om zes uur en daarna zetten de weeën pas goed in. Jane had tegen die tijd bijna haar zelfbeheersing verloren, en Diana was er niet van overtuigd dat ze wist wie er bij haar was. Het was een vermoeiende middag geweest, maar toen Diana even probeerde weg te gaan, klampte Jane zich uit alle macht aan haar vast. Het leek haast wel alsof ze Diana nodig had.

'Niet weggaan, niet weggaan...' was het enige dat ze tussen de weeën door kon hijgen terwijl Edward aan haar ene kant stond en Diana aan de andere. Eindelijk zei de zuster dat ze mocht gaan persen. De arts verscheen, en Edward, Andy en Diana zagen zich plotseling drie groene pyjama's toegeworpen.

'Waar zijn die voor?' fluisterde Andy tegen de zuster.

'Jane wil dat jullie allebei bij de bevalling aanwezig zijn,' legde Edward uit. Ze verkleedden zich in een badkamertje en liepen snel achter de brancard aan met Jane erop naar de verloskamer. Ze werd snel op de verlostafel gelegd, er werd een laken over haar heen gespreid en haar benen werden in de beensteunen gezet, waarna ze met blauw papier werden bedekt. Plotseling was alles om hen heen in rep en roer. Jane schreeuwde het uit en er kwamen artsen en verpleegsters binnen. Diana was plotseling doodsbenauwd dat er iets verkeerd ging, maar iedereen maakte een rustige, maar bezige indruk. Ze had haar handen vol met het kalmeren van Jane terwijl Edward haar bij de schouders vasthield en op aanwijzing van de arts zei wanneer ze mocht persen. Ze perste uit alle macht en plotseling zag Diana dat er een wiegje de kamer werd binnengereden. Ze besefte dat dit werkelijkheid was. Toen ze na een tijdje even naar de klok keek, zag ze tot haar verbazing dat het bijna tegen middernacht was.

'We zijn er bijna, Jane,' zei de arts. 'Kom op, volhouden, nog een paar keer goed persen...' Toen wenkte hij Diana. Hij wist waarom ze erbij waren en hij vond het fijn voor haar. Hij wenkte dat ze moest komen en tussen Janes benen moest kijken. Toen ze dat deed, zag ze het hoofdje verschijnen. Een klein hoofdje met donker haar dat zich langzaam een weg baande... persend... persend... terwijl Jane hard zwoegde, en plotseling klonk er een schreeuw en ze was geboren. De baby keek Diana die een kreetje slaakte verbaasd aan en Andy stond naast zijn vrouw te huilen.

De arts wikkelde de baby zorgvuldig in een doek en gaf haar aan Diana terwijl ze nog met de navelstreng aan Jane verbonden was. Diana voelde de tranen over haar wangen stromen tot ze half verblind opkeek en alleen maar Andy zag.

Ze stonden naast elkaar naar het wondertje te kijken en toen de navelstreng was doorgesneden, reikte Diana haar voorzichtig aan Jane. Ze had zo hard voor de geboorte moeten werken, ze had er recht op haar vast te houden. Maar Jane hield haar maar heel even vast. Ze legde haar tegen haar borst, kuste haar en gaf haar toen aan Edward. Ze huilde nu ook en zag er uitgeput uit. Edward keek lang en intens naar zijn dochter, ogenschijnlijk zonder emotie, toen gaf hij haar aan de verpleegster. De baby werd gewogen en nagekeken. Alles was in orde. Ze woog ruim zeven pond en was bijna achtenveertig centimeter lang. Na bijna twee jaar ellende had Diana dan eindelijk haar kind. Ze keek naar de baby in het wiegje, met de grote ogen en de verbaasde blik. Ze leek haar kersverse ouders aan te staren. En zij staarden haar aan. Hand in hand, vol ontzag voor dit wonder, en ze waren Jane en Edward onuitsprekelijk dankbaar.

16

Andy en Diana liepen zich de volgende dag het vuur uit de sloffen om luiers, t-shirtjes, nachtponnetjes, sokjes, laarsjes, warme mutsjes en dekentjes te kopen, en de eindeloze lijst dingen die ze nodig hadden wanneer ze de baby maandagochtend zouden komen ophalen. Die middag hadden ze weer een afspraak met Edward en Jane, en dan zouden de voorlopige papieren worden getekend.

Jane zag er weliswaar beter uit dan de vorige avond rond middernacht, maar ze zag er toch nog wat ontredderd uit door alles wat ze had doorstaan, en ze werd erg emotioneel toen ze Diana zag. Ze probeerde haar te bedanken voor alles en voor het feit dat ze van haar dochtertje hield. Maar de tranen werden haar te machtig en ze snikte het uit in Edwards armen.

'Het spijt me zo,' Diana huilde ook toen ze naar hen keek. Ze had het gevoel dat ze hun baby afpakte en ze aarzelde heel even. 'Ik beloof je dat we goed voor haar zullen zorgen... en dat ze heel gelukkig zal zijn.'

Diana omhelsde Jane nogmaals en toen Andy haar ten slotte de kamer uitleidde, stond iedereen te snikken. Bij de babykamer gingen ze even naar de baby kijken, en ze wisten dat ze de juiste keuze hadden gedaan. Ze was zo mooi en zo klein zoals ze daar lag te slapen. Voor ze weggingen, spraken ze nog even met de kinderarts. Hij vertelde hen wat ze moest drinken, welk schema moest worden aangehouden en hoe ze de navelstreng moesten verzorgen. Hij stelde ook voor om haar de volgende week mee te nemen naar hun kinderarts. Diana keek Andy niet-begrijpend aan en dacht toen aan haar zusjes.

'Ik zal Sam wel bellen.' Ze glimlachte plotseling. Ze had haar zuster in geen weken gesproken. Ze zagen elkaar nauwelijks meer. Hoofdzakelijk omdat Diana niets over haar baby wilde horen. 'Goh, wat zal die staan te kijken!' Ze lachte toen ze de lift van het ziekenhuis instapte. Ze gingen naar Sacramento Street om iets te eten. Het waren een paar vermoeiende maar heerlijke dagen geweest, en morgen zouden ze hun baby ophalen. Jane zou dan ook ontslagen worden, maar ze had besloten niet meer naar de baby te kijken. Het zou anders te moeilijk voor haar worden.

'Ze zal toch niet van gedachten veranderen, hè?' vroeg Diana die avond zenuwachtig aan Andy en hij dacht er even over na voor hij antwoord gaf.

'Nee, dat geloof ik niet. Maar ik denk dat we de komende maanden wel rekening met die mogelijkheid moeten houden tot ze de definitieve papieren hebben getekend. Ze kunnen uiteindelijk van gedachten veranderen, maar ze leken me tamelijk zeker van hun zaak. Edward in ieder géval wel. En zij ook, denk ik. Het is alleen een erg emotionele tijd voor haar, dit moet heel moeilijk zijn.'

Diana kon zich niet voorstellen hoe het was om afstand van een baby te doen en ze was blij dat ze nooit voor een dergelijke beslissing zou komen te staan. Ze wist instinctief dat ze het niet zou kunnen. Toen praatten Andy en Diana over andere dingen zoals een naam voor de baby. Ze waren het er nog niet helemaal over eens, maar Hilary had wel de voorkeur.

De volgende ochtend belden ze allebei hun kantoor en zeiden dat ze wegens 'ziekte' verhinderd waren om te komen. Andy wilde minstens nog een dag thuisblijven, en Diana wist dat ze lang vrij wilde nemen of zelfs haar baan opzeggen, maar daar had ze nog geen beslissing over genomen.

Ze hadden een afspraak met Eric Jones in het ziekenhuis, en hij had nog meer papieren voor hen om te tekenen. Hij had Edward en Jane al gezien en hij vertelde Andy en Diana dat ze net waren vertrokken en dat was een opluchting. Dat gedeelte van de adoptie wilden ze graag achter de rug hebben. Ze wilden nu alleen nog maar hun baby.

Diana keek bezorgd toen ze in de lift omhooggingen met een reiswiegje voorzien van wit gehaakte kant. Ze hadden een autozitje meegenomen om in de gehuurde wagen te zetten die hen naar het vliegveld moest brengen. Dit was een belangrijke gebeurtenis voor hen. Eindelijk zouden ze hun baby thuisbrengen. En ze had zelfs een naam. Die ochtend hadden ze besloten dat het Hilary Diana Douglas zou worden.

Ze lag lekker te slapen toen de zuster haar oppakte, en nadat Andy en Diana schorten over hun gewone kleren hadden aangetrokken, mochten ze in de babykamer. De zuster liet Diana zien hoe de baby aangekleed en verschoond moest worden, vertelde haar de voedingstijden en wanneer ze alleen glucose met water moest hebben. Het ziekenhuis gaf twaalf flesjes van elk mee. En de zuster legde uit dat als Hilary haar natuurlijke kind was geweest, haar eigen melk nog niet op gang zou zijn gekomen, dus dat ze nog minstens een dag rustig aan moest doen met de voeding. Het was een heel jonge baby van nog geen twee dagen oud.

Toen ze haar oppakten, deed ze haar mondje open, geeuwde en keek Diana en Andy slaperig aan. Terwijl Diana haar aankleedde, deed ze haar ogen weer dicht. Tijdens deze bezigheid voelde Diana iets dat ze nog nooit eerder voor iemand anders had gevoeld, zelfs niet voor Andy. Het was een golf van liefde en vreugde die haar bijna te veel werd. De tranen gleden langs haar wangen toen ze het meisje een roze jurkje, een warm roze jasje en kleine roze gebreide sokjes aantrok. Ze had een bijpassend mutsje met roze roosjes en ze zag er schattig uit toen Diana haar oppakte en vasthield. Andy keek haar aan en vond Diana mooier dan ooit.

'Vooruit, mam,' zei hij zachtjes, en Diana hield de baby tegen haar schouder toen ze de gang opliepen naar Eric. De baby was al ontslagen door het ziekenhuis. Ze was nu van hen.

Ze omhelsden en bedankten Eric en hij liep met ze mee naar beneden om ze naar de wachtende auto te brengen. Diana deed zenuwachtig de veiligheidsriem om. Er lagen drie koffers met babykleertjes in de bagageruimte en een enorme teddybeer die Andy had gekocht.

'Dank je wel voor alles,' riep ze naar Eric toen de auto wegreed, en hij zwaaide ze glimlachend na. Het was een prachtig gezicht.

Toen leunde Diana achterover, naast haar baby en keek Andy aan. Het was moeilijk voor te stellen wat er in nog geen achtenveertig uur was gebeurd.

'Kun jij het geloven?' vroeg ze met een brede glimlach en durfde nauwelijks te geloven dat het werkelijk waar was. Maar de kleine vingertjes klemden zich om de hare en vertelden haar dat het echt was. Als ze naar de kleine Hilary keek, leek alles volkomen volmaakt.

'Ik kan het niet geloven,' gaf Andy fluisterend toe. Hij was bang de baby wakker te maken. Onderweg naar het vliegveld keek hij -Diana grinnikend aan. 'Wat ga je met je baan doen?' Ze was net weer serieus aan de slag gegaan en plotseling was alles weer ondersteboven gegooid.

'Ik denk dat ik met zwangerschapsverlof ga. Ik weet het nog niet precies.'

'Dat zullen ze leuk vinden,' plaagde Andy. Maar hij was ook van plan minstens een week vrij te nemen om Diana te helpen en hun dochter te leren kennen... hun dochter... hun dochter... De woorden klonken hen nog vreemd in de oren. En telkens wanneer Diana zichzelf toestond eraan te denken, voelde ze pijn om Janes verlies dat hun winst was geworden. Het leek een harde manier om aan een kind te komen, om een ander zoveel pijn te zien doorstaan en haar dan de baby af te nemen. Maar Jane had het zo gewild en ze waren het er allemaal mee eens geweest.

Vlak voordat ze aan boord gingen werd Hilary wakker en Diana verschoonde haar en gaf haar wat glucose. Toen sliep ze weer verder en Diana legde haar terug in het reiswiegje. Tijdens de vlucht naar huis hield ze Hilary in haar armen en voelde haar warmte tegen haar borst terwijl de baby daar heerlijk lag te slapen. Het was een gevoel dat ze nooit eerder had gekend, de overweldigende gewaarwording van liefde, vrede en warmte die uitgaat van een slapende baby in je armen.

'Ik weet niet wie er gelukkiger uitziet, jij of juffrouw Hilary,' zei Andy glimlachend en dronk een borrel. Hij vond dat hij dat verdiend had.

Tegen het avondeten waren ze thuis, en Diana keek om zich heen met het gevoel dat ze een half leven lang was weggeweest. Er was hen zoveel overkomen, er was zoveel veranderd sinds dat bewuste telefoontje vrijdagavond. Was het pas drie dagen geleden? Ze konden het geen van beiden geloven.

'Welke kamer krijgt ze?' fluisterde Andy tegen Diana toen hij het wiegje optilde.

'De onze, denk ik. Ik wil haar niet te ver van ons vandaan hebben. En ik moet toch 's nachts opstaan om haar te voeden.'

'Ja, ja, ja, dat weet ik,' plaagde hij, 'je wilt gewoon geen minuut bij haar weg zijn.' Maar hij kon het haar niet kwalijk nemen. Hij wilde haar ook dicht bij zich houden. En hij vroeg zich al af terwijl hij het reiswiegje voorzichtig naast hun bed zette of het moeilijk zou zijn er nog een te adopteren.

Diana belde die avond haar zusje Sam op en informeerde voor een 'vriendin' naar de naam van een kinderarts en Sam kon de grijns op het gezicht van haar oudere zusje bij die vraag niet zien. Sam gaf haar de naam, en toen vroeg Diana hoe het met de baby ging en of ze zin had om de volgende dag even langs te komen.

Maar Sam had eindelijk begrepen hoe gevoelig Diana was en was heel voorzichtig toen ze antwoord gaf.

'Ik heb geen oppas, Di. Seamus is met een nieuw schilderij bezig. Ik kan komen wanneer de andere twee naar de kleuterschool zijn, maar ik moet hem meenemen.' En ze wist dat Diana dat niet zou willen. Ze had hem sinds zijn geboorte pas één keer gezien en toen had ze nog behoorlijk afstand gehouden.

'Dat kan wel. Ik vind het niet erg,' zei ze losjes en Sam fronste aan de andere kant van de lijn achterdochtig haar wenkbrauwen.

'Weet je dat zeker?'

'Heel zeker.' Ze klonk of ze het echt meende.

'Kun je de zaken een beetje beter aan?' vroeg Sam voorzichtig. Ze was geschrokken van de uitbarsting van haar zusje met Thanksgiving. Maar sindsdien was ze gaan begrijpen hoe erg het verdriet moest zijn en ze schaamde zich dat ze allemaal zo ongevoelig waren geweest en hoe weinig ze van haar problemen hadden begrepen.

'Veel beter, Sam,' zei Diana. 'We hebben het er morgen wel over.'

Toen belde ze haar moeder op. Haar vader was de stad uit en dat was een teleurstelling. Maar ze nodigde haar moeder uit om op dezelfde tijd te komen koffiedrinken. Daarna belde ze Gayle. Ze konden allemaal komen, en ze vertelde niemand waarom ze waren uitgenodigd. Maar toen ze ophing nadat ze Gayle had uitgenodigd, lag er een brede lach op haar gezicht. Ze hoorde er eindelijk bij. Ze had het eindelijk voor elkaar en maakte deel uit van het geheime genootschap. Ze had een baby.

'Ik ben blij dat je gelukkig bent, lieverd,' fluisterde Andy die avond tegen haar. Hij had haar nooit eerder zo meegemaakt en nu begreep hij beter dan ooit tevoren hoe erg ze naar een baby had verlangd. Hij stond er versteld van dat het hem totaal niet dwarszat dat de baby biologisch gezien niet van hem was. Het kon hem niets schelen. Hij vond haar fantastisch. En toen Hilary die nacht voor de eerste keer wakker werd, sprongen ze allebei overeind en grepen een fles. Daarna deden ze het om de beurt en de volgende ochtend keek Andy Diana moe maar gelukkig aan.

'Je hebt gisteravond nog iemand vergeten te bellen,' zei hij slaperig toen hij weer naar bed ging. Hij had net zijn kantoor opgebeld om ze daar te vertellen dat hij die dag niet zou komen en de volgende dag waarschijnlijk ook niet. Hij had gezegd dat hij ziek was en hij zou de rest naderhand nog uitleggen.

'Wie ben ik vergeten re bellen?' Diana keek verward terwijl ze nadacht. Ze had haar zusjes en haar moeder opgebeld. Ze zou haar vader uitnodigen zodra hij terug was van zijn reis. 'Ik zou niet weten wie.' Misschien Eloise, maar zo intiem waren ze nu ook weer niet.

'Nee, ik bedoelde Wanda... weet je nog... Wanda Williams.'

'Och, klier.' Diana lachte en de baby begon te huilen. Ze voedde Hilary, deed haar in bad en trok haar nieuwe kleertjes aan voordat de familie kwam om haar te leren kennen. Voor ze allemaal kwamen, keek Diana naar Hilary en besefte plotseling dat het niet zo belangrijk was hoe haar familie tegenover de baby stond, of wat ze van Diana dachten nu ze een kind had. Belangrijk was nu de baby, het mensje dat ze was, de vrouw die ze zou worden en alles wat ze voor Andy en Diana zou gaan betekenen en nu al betekende. Ze was iemand op wie ze naar hun idee heel lang hadden moeten wachten. Ze hadden om haar gebeden, voor haar gevochten en elkaar en zichzelf bijna vernietigd toen ze dachten haar niet te kunnen vinden. Ze betekende meer voor hen dan ze haar ooit konden vertellen, en het was feitelijk onbelangrijk wat andere mensen van haar dachten. Diana hoopte dat haar familie van Hilary zou houden en daar was ze ook zeker van, dat zou niet anders kunnen. Maar zo niet... dan deed het er niet toe. Diana besefte dat ze niet gefaald had in haar pogingen om een kind te krijgen. Ze had het alleen anders gedaan. Ze was voor een onoplosbaar probleem komen te staan, had haar slechtste kant leren kennen en ze had het overleefd. Probleem opgelost. Het leven gaat verder. Er was geen overwinning of nederlaag. Het leven lag voor hen open in al zijn rijkdom, al zijn vreugde en wanhoop en zijn onbegrensde kostbare gaven. Hilary was daar één van, misschien de grootste die Diana ooit zou krijgen. Ze wist nu dat Hilary's komst in haar leven geen overwinning voor haar was, maar een zegen.

Ze keek glimlachend neer op het slapende kindje toen haar moeder aanbelde.

'Hoe gaat het ermee, lieverd?' vroeg haar moeder bezorgd en Diana zag aan haar ogen dat ze bang was.

'Prima.'

'Waarom ben je niet naar je werk?' Ze ging op de bank zitten met haar knieën tegen elkaar geklemd. Ze had haar marineblauwe Adolfo mantelpakje aan, was net naar de kapper geweest en ze hield haar handtas stevig vast.

'Kijk niet zo bezorgd, mam. Alles is in orde. Ik heb vakantie.'

'Ja? Je hebt niet gezegd dat je nu vakantie nam. Gaan Andy en jij weg?' Ze wist dat ze een tijdje uit elkaar waren geweest, maar Diana had haar zodra ze weer bij elkaar waren dat onmiddellijk verteld. Over het geheel genomen was ze heel attent met dat soort dingen en veroorzaakte geen onnodige zorgen. Alleen het verdriet om haar onvruchtbaarheid was een pijnlijk geheim geweest. Maar haar moeder had het nooit met haar besproken. Ze wilde zich nergens mee bemoeien of genante vragen stellen. Van Sam had ze gehoord dat er geen enkele kans op bestond dat Diana ooit een baby zou krijgen, en haar schoonzoon Jack had dat bevestigd.

Ze stond op het punt haar moeder te vertellen dat zij en Andy niet weggingen en dat ze in de stad bleven toen de bel weer ging en Sam met haar baby kwam. Hij was twee maanden en zag er schattig uit zoals hij diep in slaap in zijn autozitje lag. Diana besefte toen ze naar hem keek dat haar hart pas een paar dagen geleden bij die aanblik nog in elkaar gekrompen zou zijn. Nu was hij gewoon een lieve, knuffelige baby.

'Is er iets?' vroeg Sam zodra ze binnenkwam. Diana lachte terwijl ze haar hielp de baby neer te zetten en Sam keek ongerust toe. Er was iets met haar gebeurd, ze was lang zo schichtig niet meer, veel zekerder van zichzelf, en door de baby leek ze niet uit het lood geslagen. Sam vroeg zich bijna af of ze in verwachting was, maar dat zou ze haar nooit durven vragen.

'Er is niets aan de hand. Mam vroeg hetzelfde. Ze dacht dat ik ontslagen was omdat ik thuis ben.' Toen zag Sam haar moeder in de zitkamer, en ze liep nog verbaasder achter Diana aan. 'Ik heb deze week vakantie en ik dacht dat het gezellig was om eens bij elkaar te komen. Leuk je weer te zien, Sam.' Diana glimlachte tegen haar, en de zusjes wisselden een blik die het hart van hun moeder deed opengaan. Ze was blij dat te zien.

Tien minuten later kwam Gayle binnen, klagend over het verkeer op de snelweg, haar auto en het gebrek aan parkeerruimte.

'En waar hebben we dit aan te danken?' Ze keek de kamer achterdochtig rond toen ze haar zusje en moeder zag. 'Dit lijkt wel een familiebijeenkomst.'

'Nee, hoor.' Diana glimlachte luchtig. 'Ik wilde jullie alleen aan iemand voorstellen,' zei ze rustig. 'Ik zal haar meteen halen. Ga zitten, Gayle.' Sam zat al naast haar moeder op de bank haar baby te voeden. Diana verdween een paar minuten, pakte voorzichtig Hilary uit haar wiegje op zonder haar wakker te maken en legde haar tegen haar schouder. Ze hing daar helemaal warm en lief tegen Diana aan, die haar stevig vasthield en kusjes gaf Toen liep ze terug naar de zitkamer en liet iedereen versteld staan. Sam bleef als verstomd zitten en glimlachte, haar moeder begon te huilen en Gayle keek haar verbijsterd aan.

'O, mijn god... je hebt een baby.'

'Jazeker. Dit is Hilary.' Diana ging naast Sam zitten en legde de baby zo op haar schoot dat iedereen haar kon zien. Het was een prachtig meisje met een volmaakte huid, mooie trekken en kleine handjes met lange sierlijke vingertjes.

'Wat is ze mooi,' riep haar moeder uit, en boog zich toen naar haar dochter toe om haar te kussen. 'Lieverd, wat ben ik blij voor je.'

'Ik ook, mam,' zei Diana terwijl ze haar kuste. Daarna omhelsde Sam haar warm en de twee zusjes lachten en huilden tegelijk. Gayle boog zich voorover om de baby beter te bekijken.

'Ze is beeldig,' verkondigde ze. Toen keek ze Diana aan. 'Jij hebt mazzel, je hebt de gemakkelijkste weg genomen, geen bevalling, geen dertig pond afvallen, geen hangtieten, alleen een heerlijk kind en een schitterend figuur. Als ik het je niet zo van harte gunde, zou ik je haten. Misschien kunnen we nu weer vriendinnen zijn. Dit is namelijk voor ons ook niet gemakkelijk geweest, hoor.' Ze sprak namens hen allen, maar zoals gewoonlijk was de spanning tussen haar en Diana het grootste geweest. Sam stond steeds buiten hun ruzies, dat was altijd zo geweest. Zij was het kleintje.

'Het spijt me,' zei Diana, en keek op haar dochtertje neer. 'Het is een afschuwelijke tijd geweest, maar dat is nu voorbij.'

'Waar komt ze vandaan?' vroeg Sam nieuwsgierig. Ze werd geboeid door de fijne trekken.

'Uit San Francisco. Ze is zondagochtend om half een geboren.'

'Ze is schitterend,' kondigde haar brandnieuwe grootmoeder aan, die nauwelijks haar ongeduld kon bedwingen om het haar man te vertellen en iets voor de baby te gaan kopen. Ze kon zich niet voorstellen wat Diana's vader ervan zou zeggen, maar zé wist dat hij het fijn zou vinden en opgelucht zou zijn na alles wat Diana had meegemaakt.

De dames bleven bijna twee uur. Ten slotte vertrokken ze vol tegenzin nadat ze Diana en de baby herhaaldelijk hadden gekust. Toen Sam vertrok kwam Andy net thuis van zijn boodschappen. Hij was naar kantoor geweest om wat papieren te halen en uit te leggen dat hij de rest van de week vrij wilde hebben. Ze waren verbaasd over zijn goede nieuws geweest, en niemand had moeilijk gedaan over zijn vrije dagen, ze hadden hem zelfs gezegd dat hij de volgende week ook vrij kon nemen als hij dat wilde. Hij was ook even bij Bill Bennington langsgegaan en had hem het nieuws over de baby verteld.

'Betekent dat dat we weer samen kunnen spelen?' plaagde Bill. Hij begreep dat het voor Diana moeilijk was geweest om over Denises zwangerschap heen te komen. Ze had de laatste tijd trouwens bedrust moeten houden, de zwangerschap verliep niet erg gemakkelijk. Ze waren bang dat de baby te vroeg geboren zou worden of zelfs dat ze hem zou verliezen. Maar ze waren nu met de laatste loodjes bezig. Ze zou over acht weken uitgeteld zijn en over een maand mocht ze weer overeind komen. Dan zou het niet meer erg zijn als de baby kwam. 'Wanneer mogen we haar zien?' vroeg Bill gespannen. Hij wist dat zij ook een meisje zouden krijgen en het idee dat hij en Andy samen met hun dochters zouden uitgaan, sprak hem wel aan.

'Misschien kunnen we over een paar jaar gemengd dubbel spelen,' stelde hij voor. Andy moest lachen en beloofde dat ze bij Denise langs zouden komen wanneer die dacht dat ze bezoek kon hebben.

'We bellen wel op,' zei Andy en keerde toen terug naar Diana en de baby. Diana had hem een lange boodschappenlijst meegegeven en hij had zelf ook een paar dingen nodig. Toen hij thuiskwam, zag hij dat ze een heel gezellige tijd met haar moeder en zusjes had gehad.

'Was het geslaagd?' vroeg hij. 'Hoe heeft de prinses zich gedragen?' Ze lag weer diep in slaap in haar wiegje. Diana grinnikte.

'Voortreffelijk. En ze vonden haar schattig.'

'Wie niet?' Hij keek op haar neer en iedere centimeter, iedere beweging boeide hem. 'Heb je jouw kantoor nog gebeld?'

'Ik heb het geprobeerd, maar er was niemand die ik wilde spreken. Ik denk erover ernaartoe te gaan en het uit te leggen.' Ze had ze heel wat te vertellen en ze moest nog uitleggen waarom dit alles zonder enige waarschuwing vooraf was gebeurd.

Toen ze er later op de middag naartoe ging, was ze onder de indruk van hun begrip. Er werd haar met directe ingang een volledig zwangerschapsverlof van vijf maanden aangeboden. En zodra dat voorbij was, zou ze haar baan terugkrijgen. Ze was er redelijk van overtuigd dat ze dat wilde, hoewel ze zich altijd had afgevraagd wat ze zou doen als ze een kind had. Vroeger had ze gedacht dat ze haar werk zou opgeven of parttime zou proberen te werken. Dan zou ze niet haar baan als redactrice kunnen houden, maar ze zou veel interessant werk kunnen doen. Nu wist ze het niet meer zeker. Ze had vijf maanden om met Hilary door te brengen en erover na te denken. Tegen die tijd zou ze wel weten wat ze wilde.

Ze bedankte haar hoofdredactrice voor het royale gebaar en liep naar haar kantoor om daar in te pakken. Ze zouden de ruimte tijdens haar afwezigheid nodig hebben, en het kostte maar een uurtje om alles in te pakken en het door de portier naar haar geparkeerde auto te laten brengen. Ze liep nog even bij Eloise langs. Die haalde net een soufflé uit de oven.

'God, dat ziet er goed uit.' De geur van haar kookkunsten hing in de lucht, en Eloise glimlachte toen ze haar zag.

'Jij ook. Ik heb je in geen eeuwen gezien. Heb je tijd voor een kopje koffie?'

'Eventjes dan.'

't Komt eraan.'

Diana ging aan de bar zitten, en even later gaf Eloise haar een dampende kop en een schoteltje met een stukje van de soufflé erop.

'Ik ben niet zeker van dit recept, probeer het even en zeg wat je ervan vindt.'

Diana nam een hap en deed haar ogen dicht van verrukking. 'Dit zou verboden moeten zijn.'

'Mooi.' Eloise was tevreden. 'En wat heb jij voor nieuws?' Ze wist dat Diana een zware tijd achter de rug had. Af en toe ontmoetten ze elkaar en Diana hield haar dan op de hoogte. Maar ze had er over het algemeen niet best uitgezien en zich van iedereen die ze kende teruggetrokken. Ze had Eloise ook op een afstand gehouden, maar Diana mocht haar nog steeds. 'Je ziet er goed uit,' complimenteerde Eloise haar, en dat was trouwens het geval geweest sinds ze bij Andy terug was. Het leek erop alsof ze toen haar leven weer in het gareel had gekregen en haar geluk er niet langer van afhing of ze nu wel of geen kind had. Maar ze was ernstiger dan vroeger. Uiteraard hadden de gebeurtenissen hun littekens achtergelaten.

'Dank je wel,' Diana keek ondeugend terwijl ze haar koffie opdronk. 'We hebben dit weekend een baby gekregen.' Ze moest lachen toen ze zag hoe Eloises mond open bleef staan.

'Je hebt wat? Heb ik het goed verstaan?'

'Jazeker,' Diana straalde. 'Een meisje, Hilary. Ze is zondag geboren en we gaan haar adopteren.'

'Nou, geweldig, joh!' Eloise keek enthousiast. Het was hun hartewens, en ze wist hoeveel ze van het kind zouden houden.

'Ik heb net vijf maanden zwangerschapsverlof gekregen. Maar ik ga wel weer werken. Kom maar eens kijken. Ik ben tegen het eind van het jaar weer terug. Maar stop niet met koken.'

'Nee, hoor,' Eloise keek haar wat weemoedig aan. 'Maar dan sta ik niet meer hier te koken. Ik heb net een baan in New York aangenomen. Ik heb vanochtend mijn ontslag aangeboden. Over twee weken vertrek ik. Ik was van plan het je te vertellen zodra ik je zag.'

'Ik zal je missen,' zei Diana zacht. Ze had veel ontzag voor Eloise en vond het jammer dat ze haar niet beter had leren kennen, maar er was het afgelopen jaar zoveel in haar leven gebeurd. Er was niet veel plaats geweest voor vriendschappen en Eloise had dat begrepen.

'Ik zal jou ook missen. Je moet maar eens in New York langs komen. Maar voor ik ga, wil ik de baby nog zien. Ik bel je deze week nog op.'

'Leuk.' Diana dronk haar koffie op, omhelsde haar en Eloise beloofde het weekend langs te komen. Onderweg naar huis dacht Diana aan haar en hoe erg ze de redactie zou missen tijdens haar verlof Maar tegen de tijd dat ze thuiskwam, kon ze alleen maar aan de baby denken. En de redactie die eens ongeveer al haar tijd in beslag nam, had zich evengoed op een andere planeet kunnen bevinden.

In mei kenden Charlie en Beth elkaar drie maanden, en Charlie had het gevoel dat ze elkaar hun leven lang al kenden. Ze konden overal over praten en hij vertelde haar veel over zijn jeugd en welke uitwerking dat alles op hem had gehad. Met als resultaat dat hij een groot belang was gaan hechten aan een gezellig thuis en een goed gezinsleven. Hij vertelde haar over zijn teleurstelling met Barbara en hoe gekwetst hij zich had gevoeld toen ze hem had verlaten. Maar hij begreep het nu beter. Hij had er veel over nagedacht en begon zich te realiseren dat ze niet geschikt voor elkaar waren geweest.

Maar een bepaald onderwerp had hij niet met haar besproken, en hij wist niet zeker of hij dat ooit zou kunnen. Hij wist alleen dat hij geen recht had om te hertrouwen, maar zolang het niet zover kwam, hoefde hij het haar niet te vertellen. Ze hoefde niet te weten dat hij steriel was.

Hij mocht haar te graag om haar de waarheid te durven vertellen. Hij was bang dat hij haar kwijt zou raken. Hij had te veel in zijn leven verloren, te veel mensen van wie hij had gehouden, om het risico te willen lopen dat hij Beth en Annie kwijt zou raken.

Ze brachten moederdag samen door en hij nam ze mee voor een brunch in Marina Del Rey. Eerst had hij Annie meegenomen om bloemen voor Beth te kopen en Annie had op school een mooie kaart gemaakt. Die middag gingen ze naar het strand en hadden veel plezier, speelden en praatten. Hij was heel leuk met het kleine meisje en toen Annie met andere kinderen op het strand ging spelen, keek Beth hem aan en stelde terloops de vraag waar hij zo bang voor was.

'Waarom heb jij eigenlijk geen kinderen, Charlie?' vroeg ze nonchalant terwijl ze met haar hoofd op zijn borst in het zand lag en ze voelde hem bij die vraag verstrakken.

'Ik weet het niet. Geen tijd, geen geld.' Dat vond ze niets voor hem en hij had haar al verteld dat een van de problemen met zijn vrouw het feit was geweest dat ze geen kinderen wilde hebben. Hij had ook verteld dat ze van een ander in verwachting was geraakt en dat dat het einde van hun huwelijk had betekend. Hij had niet in detail verteld, dat hij het kind had willen accepteren en dat ze al een abortus achter de rug had toen hij dat had gezegd. 'Ik denk niet dat ik ooit zal hertrouwen,' zei hij langzaam. 'Ik weet eigenlijk zeker dat ik dat nooit zal doen,' vervolgde hij, en ze keerde zich met een verlegen glimlach naar hem toe. Ze was niet op een aanzoek uit geweest. Ze was alleen nieuwsgierig naar zijn verleden en geïnteresseerd in alles wat met hem te maken had.

'Dat vroeg ik je niet. Doe niet zo moeilijk. Ik deed je geen aanzoek. Ik vroeg waarom je geen kinderen had.' Ze keek heel rustig, maar ze merkte dat hij dat niet was. Ze vroeg zich af of ze iets verkeerds had gezegd, en toen kwam hij langzaam overeind. Ze ging zitten en keek hem aan. Het had geen zin haar voor de gek te houden. Daarvoor mocht hij haar te graag. En het was niet eerlijk om haar aan het lijntje te houden en er dan op een dag vandoor te gaan, zoals hij tot nu toe van plan was geweest. Hij besloot dat hij het haar net zo goed nu kon vertellen. Ze had er recht op te weten met wie ze haar tijd verdeed.

'Ik kan geen kinderen verwekken, Beth. Dat heb ik een half jaar geleden vlak voor Kerstmis te horen gekregen. Er zijn veel onderzoeken gedaan, en om kort te gaan: ik ben steriel. Het was een hele klap voor me,' zei hij, en keek nog een beetje geschrokken terwijl hij het haar vertelde. Hij was doodsbenauwd voor haar reactie. Ze zou vermoedelijk bij hem weggaan, zoals iedereen altijd had gedaan. Maar hij moest het haar vertellen.

'Och, Charlie...' zei ze vriendelijk, en ze had spijt dat ze het hem had gevraagd. Ze pakte zijn hand, maar deze keer greep hij de hare niet en plotseling zag hij er vreemd afstandelijk uit.

'Misschien had ik het eerder moeten zeggen, maar het is niet bepaald iets dat je iemand tijdens het eerste afspraakje vertelt.' Of ooit.

'Nee.' Toen glimlachte ze lief en plaagde hem een beetje. 'Maar je had wel iets kunnen zeggen, dat had ons allebei de nodige moeite met voorbehoedmiddelen bespaard.' Ze hadden condooms gebruikt, omdat ze allebei wisten dat dat tegenwoordig verstandig was bij een nieuwe relatie. Maar ze had ook met een ring gewerkt en hij had nooit gezegd dat her niet nodig was. Dat vond ze nu wel vreemd, maar Charlie niet. 'Laat maar,' zei ze zachtjes, toen fronste ze haar wenkbrauwen. 'Maar wat heeft dat te maken met niet meer willen trouwen? Wat betekent dat allemaal?'

'Ik heb het recht niet om te trouwen, Beth. Kijk naar jezelf, je hebt een schat van een dochter, je zou meer kinderen moeten krijgen.'

'Wie zegt dat ik die wil? Of zelfs maar kan hebben.' Ze keek hem verstandig aan.

'Zou je dat niet willen? Kan je dat niet?' Hij was verbaasd, ze was zo dol op Annie dat het moeilijk voor te stellen was dat ze niet meer kinderen wilde hebben.

'Ja, ik kan nog wel kinderen krijgen,' zei ze eerlijk. 'Ik denk dat het ervan af zou hangen met wie ik trouwde. Maar om je de waarheid te zeggen ben ik er niet zo zeker van of ik nog wel wil. Annie is genoeg voor mij. Ik heb eigenlijk nooit aan meer kinderen dan Annie gedacht. Ik zou volkomen vrede hebben met alleen maar Annie. Ik was zelf enig kind en het heeft mij geen kwaad gedaan. In sommige opzichten is het veel eenvoudiger. Ik zou me er nu toch geen kunnen veroorloven. Soms heb ik nauwelijks voldoende om eten voor mezelf en Annie te kopen.' Dat wist hij en hij deed zijn best om spulletjes mee te nemen en boodschappen te doen. Hij nam ze ook zoveel mogelijk mee uit eten.

'Maar als je zou hertrouwen, zou je toch meer kinderen willen hebben. Dat wil iedereen toch... ik ook...' zei hij verdrietig. 'Later ga ik er een paar adopteren. Ik heb dit jaar gespaard om een jongetje te kunnen adopteren. Ze staan tegenwoordig éénouder-adopties toe en ik wil een kind zoals ik was, dat vastzit in een of ander akelig weeshuis en van wie niemand houdt. Ik wil zijn leven veranderen en misschien kan ik dat voor meer kinderen doen als ik het me kan veroorloven.'

'Hoeveel kinderen zou je willen adopteren?' vroeg ze nerveus.

'Twee... of drie... ik weet het niet. Ik heb dat altijd gewild. Al toen ik nog dacht dat ik zelf kinderen kon verwekken.'

'Weet je zeker dat je dat niet kunt?' vroeg ze ernstig.

'Heel zeker. Ik ben naar een bekende vent in Beverly Hills geweest en die zei dat er geen schijn van kans op was. Hij zal wel gelijk hebben. Ik heb nogal wat risico's in mijn leven genomen, vooral toen ik jong was en er is nooit iets gebeurd.'

'Het geeft niet echt, hoor,' zei ze rustig. Ze vond het erg voor hem, maar ze vond het geen grote ramp en ze hoopte dat hij dat ook niet vond. En het veranderde zeker niets aan haar opvattingen over zijn mannelijkheid, die was bijzonder indrukwekkend.

'Ik ben er een tijdje behoorlijk ondersteboven van geweest,' legde hij uit. 'Ik heb altijd kinderen willen hebben en ik heb fanatiek geprobeerd om Barb zwanger te krijgen, om zo ons huwelijk te redden.' Toen moest hij plotseling lachen om de ironie. 'Uiteindelijk was een ander me voor.' Maar het zat hem nu niet meer zo dwars. Hij vond het jammer dat het fout was gelopen met Barb, maar de afgelopen paar maanden was hij dat nuchterder gaan bekijken, vooral sinds hij Beth en Annie had ontmoet. Het enige dat hem nu dwarszat, was dat de liefde die hij voor Beth voelde tot niets kon leiden. Hij geloofde nog steeds, ongeacht wat ze zei, dat hij het recht niet had om met haar te trouwen en haar in de toekomst kinderen te onthouden. Ze was nu jong, maar misschien wilde ze later wel meer kinderen hebben.

'Ik zou me er niet druk over maken,' zei ze eerlijk. 'Ik geloof dat als een vrouw echt van je houdt, dat ze het dan begrijpt en het haar niets interesseert of ze kinderen van je kan krijgen of niet.'

'Denk je?' Hij keek verbaasd, en ze gingen weer in het zand liggen, zij met haar hoofd tegen zijn schouder. 'Ik weet niet zeker of je gelijk hebt,' zei hij stilletjes na er even over te hebben nagedacht.

'Jawel. Het zou me niets kunnen schelen.'

'O, dat zou het je wel,' zei hij op vaderlijke toon. 'Beperk je toekomst niet, daar ben je te jong voor,' vervolgde hij vastberaden. Ze ging weer overeind zitten en keek streng naar beneden.

'Je hoeft mij de wet niet voor te schrijven, Charlie Winwood. Ik kan doen en laten waar ik verdomme zin in heb en ik kan je nu vertellen dat het mij geen barst zou interesseren als je steriel was.' Ze zei het luid en duidelijk, en hij kromp in elkaar en keek om zich heen. Er was niemand die ook maar enige aandacht aan hen schonk en Annie was niet in de buurt.

'Waarom zetten we het niet in de krant?'

'Sorry.' Ze keek hem vertederd aan en ging weer naast hem liggen. Hij rolde zich in het zand op zijn buik, leunde met zijn gezicht in zijn handen en hij keek hoe ze bij hem lag. 'Meen je dat echt, Beth?'

'Ja.'

Dat veranderde de zaak aanzienlijk, en hij begon serieus over hun toekomst te denken. Maar het leek hem verkeerd om met een dergelijk jong meisje te trouwen en haar kinderen te onthouden. Hij wist natuurlijk dat er spermadonoren waren, dat had Pattengill voorgesteld als mogelijkheid voor hem en Barb, maar Charlie wist ook dat hij dat nooit zou doen. Maar als ze meende wat ze zei, was Annie misschien genoeg... of ze konden een paar kinderen adopteren. Hij lag op het zand tegen haar te glimlachen en zonder nog een woord te zeggen, rolde hij zich op zijn zij en kuste haar.

17

Op hun tweede trouwdag gingen Andy en Diana niet uit, want zij vertrouwde niemand de baby toe en ze vond het heerlijk om thuis te zijn.

'Weet je het zeker?' Andy voelde zich een beetje schuldig omdat hij haar niet mee uit nam, maar hij moest toegeven dat hij het niet erg vond om bij zijn vrouw en kind thuis te blijven.

Diana genoot ervan niet te werken, ze bracht al haar tijd met Hilary door en ze probeerde een beslissing te nemen wat ze zou doen als haar verlof voorbij was. Ze was graag thuis, maar ze dacht dat ze het uiteindelijk toch wel prettig zou vinden om weer aan het werk te gaan. Misschien parttime. Ze dacht zelfs over een andere baan met betere werktijden. Maar ze had nog drie maanden om te beslissen.

Andy had het nu heel druk op kantoor met nieuwe series, nieuwe sterren en nieuwe contracten.

Bill Bennington had lang verlof opgenomen. Denise had haar baby eind mei te vroeg gekregen en er hadden zich complicaties voorgedaan, maar nu was de baby thuis en ze waren in de wolken.

Diana had haar opgezocht en geprobeerd te helpen. Ze voelde zich nu na twee maanden een oude rot in het vak. Gayle en Sam gaven haar veel raad en ze kreeg de nodige hulp van een uitstekende kinderarts. Verder volgde ze haar instinct. Kinderen opvoeden bestond hoofdzakelijk uit je gezonde verstand gebruiken. Dat had haar vader tegen haar gezegd toen hij voor het eerst naar de baby was komen kijken. Toen hij haar voor het eerst zag, huilde hij. Het betekende zoveel voor hem om te weten dat zijn eigen kind nu in vrede met zichzelf leefde. Hij hield Diana lang tegen zich aangedrukt terwijl er tranen over zijn wangen rolden en toen had hij tegen de baby geglimlacht.

'Je hebt goed werk geleverd,' zei hij, en Diana vroeg zich plotseling af of hij was vergeten dat ze niet zelf van de baby was bevallen en dat vond ze zorgelijk. Het zou het eerste teken van een ouderdomsgebrek kunnen zijn. Tot nu toe was daar geen sprake van geweest.

'Papa, ik heb haar niet zelf gekregen,' hielp ze hem voorzichtig herinneren en hij grinnikte.

'Dat weet ik wel, gekke meid. Maar je hebt haar gevonden en thuisgebracht. Ze is een zegen voor ons allemaal, niet alleen voor jou en Andy.' Hij had haar lang aangekeken en zich toen gebukt om haar te kussen. Even later vertrok hij nadat hij Hilary's ouders had verzekerd dat ze de mooiste baby was die hij ooit had gezien. En hij klonk alsof hij het meende.

De baby werd begin juni gedoopt en dat werd in het ouderlijk huis van Diana in Pasadena gevierd. Tegenwoordig leek alles om de baby te draaien. Andy vond zelfs dat Diana er doodmoe van begon uit te zien. Dat kwam gedeeltelijk door gebrek aan slaap. Ze stond iedere nacht drie of vier keer op en de eerste maand had Hilary nogal last van buikkrampjes. Nu ging het goed met haar, maar het ging niet goed met Diana. Toen ze de avond van hun trouwdag thuis bleven, merkte Andy dat Diana zelfs de moeite niet nam om zich op te maken. Toen hij haar zo afgetobd zag, kreeg hij bijna spijt dat ze het strandhuisje hadden opgegeven dat Diana tijdens hun scheiding van tafel en bed had gehuurd. Ze hadden het er heerlijk gevonden, maar konden het zich nu met Hilary erbij niet veroorloven.

'Voel jij je wel goed?' Ze was dan wel gelukkig, maar hij maakte zich toch zorgen.

'Ja, hoor. Alleen moe. Hilary was de afgelopen nacht om de twee uur wakker.'

'Misschien zou je wat hulp moeten nemen, een aardig au-pair meisje of zo.'

'Laat maar.' Ze deed alsof ze hem nijdig aankeek. Ze liet niemand anders voor hun baby zorgen. Ze had hier te lang op gewacht en er emotioneel een te hoge prijs voor betaald om Hilary zelfs maar door een andere vrouw te laten aanraken. De enige die ze toestond haar te helpen was haar man.

'Ik zal haar vanavond wel een flesje geven. Ga jij maar eens wat slapen. Je hebt het nodig.'

Hij kookte die avond terwijl zij de baby naar bed bracht. Naderhand zaten ze nog lang te praten over hun veranderde leven en wat er in twee jaar allemaal was gebeurd. Het was zelfs moeilijk voorstelbaar dat er een tijd zonder Hilary was geweest.

Ze gingen die avond vroeg naar bed en Andy had zin om te vrijen, maar Diana sliep al voor hij uit de badkamer kwam. Hij bleef even bij haar staan en glimlachte. Toen pakte hij de wieg op en zette die aan zijn kant van het bed zodat hij haar zou horen wanneer ze voor haar volgende voeding wakker zou worden.

Maar de volgende ochtend zag Diana er na een goede nachtrust nog veel slechter uit. Ze was uitgesproken groen toen hij een kop koffie voor haar inschonk.

'Ik denk dat ik griep heb,' klaagde ze en maakte zich toen zorgen dat ze de baby zou besmetten. 'Zou ik misschien een masker moeten voordoen?' vroeg ze en hij lachte.

'Luister, daar kan ze wel tegen, hoor. En als jij griep hebt, heb je haar toch al aangestoken.' Het was zaterdag, en hij bood aan de hele dag voor de baby te zorgen. Diana sliep die middag, maar toen ze 's avonds stond te koken, zag ze er beroerd uit. Hij merkte dat ze niets at. Ze had gewoon geen honger.

De maandag bracht geen verandering. Ze had geen koorts, maar ze zag er verschrikkelijk uit. Toen hij naar zijn werk ging, zei hij dat ze de dokter moest bellen.

'Reken daar maar niet op,' zei ze. Ze zag er weer uitgeput uit. Hij had haar het hele weekend niet zien eten. 'Ik wil de rest van mijn leven geen arts meer zien.'

'Ik zei niet de gynaecoloog, ik zei bel de dokter.' Maar dat weigerde ze te doen.

Soms zag ze er goed uit en soms verschrikkelijk, soms hing het ervan af hoeveel slaap ze kreeg, soms niet. Maar hij maakte zich zware zorgen over haar en ze weigerde te luisteren.

'Luister, domkop,' zei hij ten slotte in juli tegen haar, vlak voor de familiepicknick op de vierde in Pasadena. 'Hilary en ik hebben je nodig. Je voelt je nu al een maand beroerd, doe er nu iets aan. Je hebt vermoedelijk bloedarmoede van het hele nachten wakker zijn en nooit eten.'

'Hoe doen normale moeders dat? Die lijken het goed aan te kunnen. Sam ziet er niet als een dweil uit.' Het deprimeerde haar dat ze zich zo ellendig voelde, maar ze moest toegeven dat ze zich tegenwoordig inderdaad vaak heel akelig voelde. En tijdens hun familiepicknick de volgende dag sprak Andy met zijn zwager Jack. Hij vroeg hem er bij Diana op aan te dringen dat ze zich zou laten onderzoeken.

Jack zag na de lunch kans om haar een paar minuten alleen te spreken te krijgen toen ze de baby voedde. 'Andy maakt zich zorgen om je,' viel hij met de deur in huis.

'Dat hoeft niet. Met mij gaat het prima.' Ze probeerde hem om de tuin te leiden, maar zo gemakkelijk was hij niet af te schudden. Andy had hem trouwens gewaarschuwd en erop aangedrongen dat hij moest aanhouden.

'Je ziet er niet geweldig uit, in aanmerking genomen dat je jong en mooi bent en een geweldige baby hebt,' plaagde hij. Hij was blij voor hen, en heel erg opgelucht toen Gayle hem vertelde dat ze een baby hadden geadopteerd. Hij had haar wanhoop gezien en had zwaar met hen te doen gehad.

'Waarom laat je je bloed niet eens nakijken?' Hij probeerde het weer, omdat hij het Andy had beloofd, maar het was duidelijk dat Diana koppig was.

'Wat heeft dat voor zin, Jack? Dan weet ik dat ik moe ben, nou en? Dat weet ik nu ook. Ik heb voor de rest van mijn leven genoeg onderzoeken gehad.'

'Dit is niet hetzelfde, Diana, en dat weet je best. Ik bedoel dat je je even laat nakijken. Dat stelt niets voor.'

'Voor jou misschien niet, maar voor mij wel.'

'Waarom kom je dan niet even bij mij langs? Ik kan een eenvoudig bloedonderzoek doen en kijken of je niet de een of andere sluimerende infectie hebt die je afmat, zien of je bloedarmoede hebt of je wat vitaminen geven. Dat is niets bijzonders.'

'Misschien,' zei ze aarzelend, maar voor ze die middag naar huis gingen, drong hij er weer op aan.

'Ik wil je morgen in mijn spreekkamer zien.'

Ze vond het onzin, maar ze voelde zich de volgende ochtend zo beroerd toen Andy naar zijn werk was, dat ze wel een uur stond over te geven en half bewusteloos op de grond in de badkamer lag terwijl de baby luidkeels huilde in de slaapkamer. 'Oké,' fluisterde ze toen ze daar lag en het gevoel had dat ze doodging. 'Ik kom... ik kom...' Een uur later zat ze met Hilary in Jacks spreekkamer.

Ze vertelde vol tegenzin wat haar die ochtend was overkomen en dat het niet de eerste keer was. Ze had het idee dat ze na alle ellende van vorig jaar nu een maagzweer had.

Hij keek haar aan terwijl ze het uitlegde en stelde een paar vragen over de kleur van het braaksel, of het de kleur van koffiedik had en of ze ooit bloed had overgegeven. Al die vragen beantwoordde ze ontkennend, en hij knikte.

'Hoezo?' vroeg ze gespannen terwijl Hilary vredig in haar reiswieg lag te slapen.

'Ik wilde alleen je maagzweertheorie testen en er zeker van zijn dat je geen oud of vers bloed overgaf.' Hij was gynaecoloog, maar wist wel welke vragen hij op dit gebied moest stellen. 'Als we aan een maagzweer denken, moet je een maagonderzoek ondergaan. Maar laten we ons daar nog geen zorgen over maken.' Hij nam wat bloed af, maakte een paar aantekeningen, luisterde naar haar longen en betastte haar buik. Toen keek hij haar van over zijn bril aan. 'Wat is dit?' vroeg hij. Hij voelde een verdikking onder in haar buik.

'Heb je dit al lang?'

'Dat weet ik niet.' Ze keek angstig en ging met haar hand naar beneden om het aan te raken. Ze wist dat het er al een tijdje zat, maar ze herinnerde zich niet hoe lang: weken, maanden of dagen. Ze was zo moe dat ze niet kon bedenken wanneer ze het voor het eerst had gevoeld. 'Niet lang. Ik denk sinds de baby er is.' Hij fronste zijn wenkbrauwen weer, voelde nogmaals en ging toen met een vreemde uitdrukking op zijn gezicht tegenover haar in een stoel zitten.

'Wanneer ben je voor het laatst ongesteld geweest?' vroeg hij en ze probeerde na te denken. Het was een tijdje geleden, maar dat maakte toch niets uit.

'Ik weet het niet.' Ze probeerde na te denken. 'Misschien niet meer sinds Hilary er is, een paar maanden, denk ik. Waarom, is er iets ernstigs aan de hand?' Misschien had ze nu, afgezien van alle andere ellende met haar voortplantingsorganen, een tumor. 'Denk je dat het een of ander gezwel is?' O, jezus, daar zat ze net op te wachten. Misschien had ze kanker. Wat moest ze dan tegen Andy zeggen? Lieverd... het spijt me echt... maar ik ga dood en ik laat je met deze baby alleen achter. De tranen schoten haar in de ogen toen ze eraan dacht en haar zwager klopte haar op haar hand.

'Dat zou kunnen, maar ik denk dat het iets anders is. Hoe groot denk je dat de kans is dat je zwanger bent?'

'Och, schei uit.' Ze lachte tegen hem en kwam overeind. 'Kom me niet met die spelletjes aan, Jack. Flauwekul. Wat zei die arts ook weer? Ik had een kans van een op de tienduizend dat ik zwanger werd, of was het een op de tien miljoen? Ik weet het niet meer.'

'Ik denk toch dat het mogelijk is. En als je mijn schoonzusje niet was, zou ik je onderzoeken. Ik zal een van mijn collega's even roepen om dat te doen, en dan nemen we ook snel even een urinetest. Dan kunnen we dat uitsluiten. Ik wil je niet van streek maken met dit idee, maar het zou al je symptomen verklaren.'

'Ja' - ze keek hem nijdig aan — 'dat zou kanker ook.'

'Leuk idee.' Hij klopte op haar been en liep de kamer uit. Ze was woedend. Het idee dat hij dat beeld zelfs maar opriep, maakte haar laaiend. Ze was genoeg gekweld op dat gebied om er ooit weer aan te willen denken. Zwanger... flauwekul! Ze lag nog inwendig te razen toen Jack de kamer weer inkwam met een aantrekkelijke jonge vrouw. Hij stelde haar aan Diana voor, die moeite had beleefd te blijven.

'We willen alleen een zwangerschap uitsluiten,' legde hij uit. 'Ze heeft ernstige onvruchtbaarheidsproblemen gehad, die nu achter haar liggen en een zwangerschap zou niet mogelijk zijn, of in ieder geval vrijwel onmogelijk. Maar ik neem symptomen waar die ik verwarrend vind.'

'Heb je al een zwangerschapstest gedaan?' vroeg ze hem. Hij schudde zijn hoofd en vroeg Diana om weer te gaan liggen. Hij toonde haar wat hij had gevoeld en toen hij erin kneep voelde Diana een vreemd krampachtig gevoel.

'Doet dat pijn?' vroeg hij.

'Ja,' zei ze en staarde naar de muur. Het was niet eerlijk wat ze deden. Het was valse hoop wekken en dat mochten ze niet doen. Ze wilde het niet horen.

'Wil je het even onderzoeken, Louise?'

'Jazeker.' Hij bedankte haar en verliet de kamer. Louise hielp Diana om haar benen in de beugels te leggen. Alleen bij die houding al begon ze weer te trillen, maar Louise deed of ze het niet merkte toen ze handschoenen aantrok en met het onderzoek begon.

'Bij wie ben je geweest in verband met die onvruchtbaarheid?' informeerde ze. Ze probeerde op die manier een praatje te maken toen ze Diana inwendig tot aan haar amandelen toe onderzocht.

'Alexander Johnston.'

'Dat is de beste die er is. En wat zei hij?'

'Het kwam erop neer dat ik steriel ben.'

'Zei hij hoe dat kwam?'

'Van een spiraaltje dat ik in mijn studententijd heb gebruikt, dat dacht hij tenminste. Ik heb er nooit iets van gemerkt, maar mijn eileiders zijn verstopt en er zijn ernstige verklevingen aan beide eierstokken.'

Het onderzoek ging verder en Diana vroeg zich af hoe lang het zou duren. 'Ik neem aan dat in-vitrofertilisatie dus ook niet in aanmerking kwam,' zei Louise vriendelijk en Diana knikte. 'Heeft hij een eiceldonatie voorgesteld?' vroeg ze, maar Diana kromp in elkaar en schudde haar hoofd, zowel door de vraag als door wat ze deed. Ze had er geen prettige herinneringen aan.

'Ja. En ik was er niet in geïnteresseerd. We hebben in april een meisje geadopteerd.' Daarop keek Louise naar Hilary en glimlachte. 'Juist, ja. Wat een schatje.' Daarmee was het onderzoek beëindigd. Ze glimlachte tegen Diana en voor ze iets kon zeggen, kwam Jack met een vragend gezicht terug.

'En?'

Louise keek haar en haar collega zogenaamd medelijdend aan. 'Ik spreek mijn collega's niet graag tegen,' zei ze voorzichtig terwijl Diana op het oordeel kanker wachtte, 'maar ik zou zeggen dat dokter Johnston zich heeft vergist. Dit lijkt volgens mij op een foetus van tien weken. Als je me niet had verteld dat er problemen waren, zou ik er geen seconde aan hebben getwijfeld. Het kan ook ouder zijn. Wanneer was haar laatste menses?' Ongesteldheid. Diana kende alle uitdrukkingen en haatte het om ze weer te horen. Ze deed haar ogen dicht en voelde zich duizelig.

'Eind maart, begin april. Ze weet het niet meer precies.'

'Dan is ze ongeveer drie maanden zwanger.'

'Wat?' Diana staarde hen verbijsterd aan. 'Meen je dat? Jack, doe me dit niet aan.'

'Ik doe niets. Diana, dat zweer ik. Ik meen het echt.'

Louise excuseerde zich en liep weg. Jack vroeg Diana om naar de wc te gaan en in een potje te plassen zodat hij een zwangerschapstest kon doen. Toen hij dat had gedaan, werd de diagnose bevestigd. Diana was zonder meer in verwachting.

'Ik ben niet... ik kan niet...' bleef ze maar zeggen. Maar het was wel zo en toen ze de spreekkamer verliet, keek ze verdwaasd en bezwoer hem het tegen niemand te zeggen voordat zij dat had gedaan.

Ze reed regelrecht naar haar man bij de televisiemaatschappij. Hij was in vergadering, en zij kwam in haar spijkerbroek binnen met Hilary diep in slaap in haar autozitje.

'Ik moet hem zien,' legde ze uit aan zijn secretaresse, 'nu!' Iets in haar gezicht maakte de vrouw duidelijk dat Diana het meende. Ze haastte zich door de gesloten deuren en kwam twee minuten later met een hollende Andy terug.

'Wat is er? Is er iets met de baby?' Hij was geschrokken dat hij haar daar plotseling zag. Ze was doodsbleek en zag er maar matig uit.

'Er is niets met haar. Ik moet je spreken, Andy.'

'Kom maar mee naar mijn kantoor.' Hij nam de baby van haar over en ze liep achter hem aan naar een kamer met glazen en houten panelen en een schitterend uitzicht. Toen draaide hij zich om en keek haar met bezorgde ogen aan. 'Wat is er aan de hand, Di?' Er was blijkbaar iets verschrikkelijks gebeurd. Hij durfde er nauwelijks aan te denken wat dat kon zijn.

Maar ze draaide er niet omheen, ze keek hem alleen volkomen verward aan. 'Ik ben zwanger.'

'Meen je dat?' Hij staarde haar aan en begon toen te grinniken. 'Hou je me voor de gek?' Hij bleef maar grinniken en ze schudde nog steeds gespannen door de zenuwen haar hoofd.

'Drie maanden, kun je het je voorstellen?'

'Nee, maar meisje, wat ben ik blij voor je... en voor mezelf... en voor Hillie... mijn god, drie maanden, dat moet gebeurd zijn direct nadat we haar uit San Francisco hebben gehaald. Onvoorstelbaar.' Maar hij had iets dergelijks wel eerder gehoord, mensen die na jarenlang vruchteloos proberen prompt na een adoptie een kind verwekten.

Diana ging zitten en zag er gelukkig, maar verdwaasd uit. 'Ik was zo moe, ik kan me niet eens herinneren dat ik toen met je naar bed ben geweest.'

'Nou, dan hoop ik maar dat ik het was,' plaagde hij. 'Wie weet? Misschien is het een onbevlekte ontvangenis.'

'Niet erg waarschijnlijk.'

'Mijn god, ik kan het me niet voorstellen. Wanneer moet het komen?'

'Dat weet ik niet. Ergens in januari. Ik was te perplex om naar Jack te luisteren. Tien januari of zoiets.'

'Ik kan het me niet voorstellen. We moeten Johnston opbellen om het hem te vertellen.'

'Laat Johnston barsten,' zei ze knorrig, en stond op om haar man een kus te geven. Toen tilde hij haar op en zwaaide haar in zijn enthousiasme de kamer rond.

'Hoera voor ons... hoera voor jou! We zijn zwanger.' Toen werd hij plotseling ernstiger. 'Hoe voel je je? Jezus, geen wonder dat je je zo rot voelde.'

'Ja, en het gekke is dat Jack zegt dat ik het ergste al achter de rug heb. Hij zei dat ik me binnen een week of zo beter zal gaan voelen.'

'Mooi, laten we vanavond uit eten gaan om het te vieren. In de l'Orangerie. We zetten de baby desnoods in de garderobe.' Hij kuste haar weer en ging terug naar zijn vergadering. Diana bleef nog lang naar buiten staren en dacht vol verbazing aan wat er was gebeurd.

Pilar deed het die zomer rustig aan. Ze had in juni haar vruchtwater onderzoek gehad en daar was ze doodsbenauwd voor geweest, maar het was probleemloos verlopen. Ze hadden met twee verschillende grote naalden uit beide zakken vocht genomen. Maar ze hadden de uitslag al binnen, en nu wisten ze dat het een jongen en een meisje waren die beiden in goede gezondheid verkeerden.

Toen de uitslag eenmaal binnen was, wist Pilar dat ze haar moeder moest opbellen. Ze belde haar op een zaterdagmiddag en hoopte bijna dat ze het weekend weg zou zijn. Maar in plaats daarvan had ze dienst en pakte de telefoon bij de eerste keer overgaan al op. Ze had dat weekend twee ernstig zieke kinderen onder haar hoede.

'O, ben jij het,' zei ze en klonk verbaasd. 'Ik dacht dat het het ziekenhuis was. Hoe gaat het ermee?' Pilar herinnerde zich plotseling hoe ze zich als kind had gevoeld, altijd een storend element in het leven van haar moeder die veel belangrijker zaken aan haar hoofd had. Maar nu had ze haar ook iets belangrijks te vertellen en ze vroeg zich af hoe haar moeder zou reageren.

'Met mij gaat het goed, moeder. En met jou?'

'Heel goed, druk. En met Brad?'

'Goed,' ging Pilar zenuwachtig verder. 'Moeder ik moet je iets vertellen.'

'Ben je ziek?' Ze klonk bezorgd en Pilar was ontroerd toen ze dat hoorde.

'Nee, met mij is alles in orde... ik... moeder, ik ben in verwachting.' Ze zei het zachtjes met een gelukkige glimlach en was er plotseling van overtuigd dat haar moeder het net zo heerlijk zou vinden als zij.

Het bleef lang stil aan de andere kant, en toen klonk Elizabeth Graham op haar koelst. 'Wat dom. Ik heb het nog tegen je gezegd toen je met Brad trouwde. Jullie zijn allebei veel te oud om zelfs maar aan kinderen krijgen te dénken.'

'Dat vonden onze artsen niet. We hebben het van tevoren besproken.'

'Is dit de bedoeling geweest?' Ze klonk geschrokken.

'Ja.'

'Wat ongelooflijk dom.' Ze was nu negenenzestig jaar en hield er niet de modernste ideeën op na.

Pilar had het gevoel dat haar moeder haar een klap in het gezicht had gegeven, hoewel het gesprek met haar zoals altijd verliep. Maar het was steeds weer hetzelfde spelletje, Pilar verwachtte altijd tegen beter weten in dat haar moeder iemand was die ze niet was, nooit was geweest en nooit zou zijn.

'Er is nog meer.' Het begon leuk te worden haar moeder te shockeren. 'Het is een tweeling.'

'O, mijn god. Heb je hormonen genomen?'

'Ja,' zei Pilar met een gemene grijns. Brad liep de kamer in, luisterde even mee met het gesprek en zwaaide met zijn vinger. Ze plaagde haar moeder nu en genoot er als een stout kind ten volle van.

'Allemachtig, Pilar, welke gek heeft je dit aangeraden?'

'Moeder, we hebben dit gewild. Maar we zijn naar een specialist in L.A. geweest. Zij moet de beste op haar vakgebied zijn en ze werd bijzonder aanbevolen.'

'Hoe heet ze? Niet dat ik op dat gebied veel mensen ken, maar ik kan eens navragen.'

'Helen Ward. Maar je hoeft niemand iets te vragen. Dat hebben wij al gedaan, en we hebben niets dan goeds over haar gehoord.'

'Ze kan niet erg intelligent zijn als ze een vierenveertigjarige vrouw aanraadt om zwanger te worden. Ik doe alles om dit soort dingen tegen te gaan. Ik zie de gevolgen van die vergissingen en geloof me, ze zijn rampzalig.'

'Niet al je patiënten hebben moeders van boven de veertig, is het wel? Sommigen moeten jongere moeders hebben.'

'Dat is zo. Maar je kunt de natuur niet dwingen, Pilar. Je moet er zwaar voor boeten wanneer je dat doet.'

'Nou, tot nu toe gaat alles goed. Het vruchtwateronderzoek was goed en allebei de baby's zijn althans genetisch gezien in orde.'

'Hebben ze je ook gewaarschuwd voor het risico op infectie bij dat onderzoek, of dat je er een miskraam door kunt krijgen?' De stem der verdoemenis, helemaal uit New York. Er kon geen felicitatie van af. Maar langzamerhand verwachtte Pilar niets meer van haar. Ze had haar moeder op de hoogte gesteld. En hoe die het opnam was haar zaak.

'Daar hebben ze ons voor gewaarschuwd, maar dat gevaar is nu geweken. Alles is goed verlopen.'

'Ik ben blij het te horen.' Ze zwegen lang, toen zuchtte Elizabeth Graham en verbrak de stilte eindelijk. 'Ik weet echt niet wat ik moet zeggen, Pilar. Had het maar niet gedaan. Het zal nu wel te laat zijn, maar je bent wel slecht geadviseerd. Je hebt een enorm onverstandig risico genomen. Stel dat je een van die baby's verliest. Waarom zou je jezelf dat aandoen?'

Pilar deed haar ogen dicht en dacht aan haar miskraam. Haar tweede zwangerschap had haar heel gelukkig gemaakt, maar ze wist dat ze het verlies nooit zou vergeten.

'Zeg dat alsjeblieft niet,' zei Pilar zacht. 'Het gaat goed.'

'Ik hoop dat je gelijk hebt.' Toen gaf ze de coup de grâce. 'Brad moet bezig zijn seniel te worden.' Maar nu kon Pilar alleen maar lachen en nadat ze had opgehangen, gaf ze de diagnose van haar moeder door aan haar man. Hij was er evenmin als zij van onder de indruk.

'Ik hoopte al dat je het niet zou merken.'

'Nou, mijn moeder heeft je wel door hoor, meneer! Je kunt die Goede Dokter Graham niet voor de gek houden!'

'Luister, je hebt het haar heel moeilijk gemaakt. Ze moet zich lam geschrokken zijn en jij genoot er met volle teugen van. Die arme vrouw dacht dat er niets aan de hand was en plotseling verras jij haar niet met één kleinkind maar met twee. Dat is nogal wat voor iemand zoals zij.'

'Och, verzin in godsnaam toch geen excuses voor haar. Die vrouw is onmenselijk.'

'Nee, dat is ze niet,' verdedigde hij haar, 'en ik weet zeker dat ze een verdomd goede arts is. Ze voldoet alleen niet aan jouw of mijn idee van een goede moeder. Dat is niets voor haar. Maar er zijn andere dingen in het leven die zelfs haar tot een waardevol mens maken.'

'Je klinkt net als mijn psychiater,' zei Pilar vol afkeer en kuste hem. Maar ze had haar moeder tenminste het nieuws verteld. Nu kon ze zich op Brad concentreren en op haar baby's.

Ze vierden Adams eerste verjaardag in juli. Pilar was vijf maanden in verwachting en leek wel acht maanden, maar tot nu toe was alles in orde. Ze was wel een groot gedeelte van de tijd tot bedrust veroordeeld. Ze wilden met een tweeling geen risico op een vroeggeboorte lopen.

'Hoe voel je je?' vroeg Marina toen die haar op een dag kwam opzoeken en Pilar lachte terwijl ze moeizaam in bed overeind kwam. Het leek wel of ze met een neushoorn worstelde.

'Net zoals het Yankee Stadion, maar dan wat erger. Het voelt daarbinnen hoofdzakelijk aan of de Derde Wereldoorlog aan de gang is. Ik weet niet zeker of die kinderen wel zulke goede vriendjes zijn. Ze brengen het grootste deel van de tijd door met elkaar tegen de schenen te trappen en mij van mijn adem te beroven.' Zelfs de kamer doorlopen was al een beetje riskant. Ze voelde zich zo dik en stond versteld van de omvang van haar buik.

'Je neemt geen halve maatregelen,' zei Brad glimlachend toen hij op een dag keek hoe ze in bad ging. Ze zag er verschrikkelijk dik uit. En meestal zag je knietjes, armpjes, elleboogjes en voetjes bij haar trappelen en bewegen. Pilar vond het een tijdje schitterend, maar tegen het midden van de zomer begon het erg ongemakkelijk te worden.

In september voelde ze zich werkelijk akelig. Ze had voortdurend last van maagzuur en een gevoel alsof haar buik op springen stond. Haar huid stond strak gespannen en begon onderhuidse scheurtjes te vertonen en ze had veel rugpijn, haar enkels waren erg gezwollen en als ze verder liep dan naar het terras, kreeg ze weeën. Ze kon nergens meer naar toe en durfde het huis niet uit. Ze mocht haar slaapkamer niet eens verlaten, uit angst dat haar baarmoeder 'geïrriteerd' zou raken en ze te vroeg zou gaan bevallen. Haar collega's stuurden haar thuis werk, maar ze voelde zich niet erg nuttig met hier maar zo'n beetje te liggen. Tegen het eind van de maand vroeg ze zich af hoelang ze het nog zou kunnen volhouden.

Ze moest nog zes weken voor ze uitgeteld was en het leken de langste zes weken van haar leven. Maar ze wist met iedere vezel van haar lichaam dat het de moeite waard was.

'Denk maar niet dat ik ooit nog met jou naar vieze filmpjes ga kijken,' mopperde ze op een nacht tegen Brad toen ze het weer eens zwaar had, en hij lachte terwijl hij haar opgezwollen enkels masseerde.

'Dat krijg je ervan als je met grote jongens speelt.'

'Doe niet zo stoer.'

'Dat doe ik niet.' Hij glimlachte en boog zich voorover om haar buik te masseren. Er werd prompt een stevige schop tegen zijn hand gegeven en daarna kwam haar hele buik in actie. 'Tjee, die houden ook nooit op, hè?'

'Nee. Ze slapen alleen wanneer ik me beweeg, en god weet dat ik dat niet te veel doe.' Hij lachte terwijl hij haar weer aankeek en was net zo opgewonden als zij. Maar soms had hij ook met haar te doen. Ze zag er lichamelijk erg ongemakkelijk uit, en hij kon maar heel weinig voor haar doen.

Hij maakte zich ook zorgen over de geboorte, maar dat had hij niet in zoveel woorden tegen Pilar gezegd. Hij had een paar keer ernstig met dokter Parker gesproken. Voorlopig was er geen aanleiding voor een keizersnee, maar hij was vast van plan om dat te doen als een van de tweelingen een andere houding zou aannemen dan met het hoofdje naar beneden, of als een van hen het tijdens de bevalling moeilijk zou krijgen.

Ze had een lerares zwangerschapsgymnastiek gevraagd om in oktober bij haar thuis te komen en terwijl Brad naar haar keek, vroeg hij zich onwillekeurig af of ze dat zou halen. Ze was al vierendertig weken zwanger en dokter Parker hoopte dat ze ten minste zesendertig weken zwanger zou zijn voor de bevalling inzette.

18

Oktober was een vreselijke maand voor Andy en Diana. Ze was toen bijna zes maanden zwanger en de laatste adoptiepapieren voor Hilary moesten door Jane en Edward worden getekend. Eric had onlangs met hen gesproken en had Diana verzekerd dat er geen problemen waren. Ze zouden getekend worden.

Tot hij op een dinsdagochtend opbelde en vroeg of hij Andy kon spreken. Andy luisterde zwijgend, en keek haar niet eenmaal aan. Diana wist direct dat er iets vreselijks was gebeurd. Ze hield de kirrende, vijf maanden oude baby dicht tegen zich aan. Het kindje voelde deze beweging en haar spanning, en begon te huilen alsof ze wist wat er aan de hand was. Toen Andy de hoorn op de haak legde, wist Diana het al nog voor hij het haar had verteld.

'Wat is er? Ze hebben de papieren niet getekend, hè?'

Andy keek haar met tranen in de ogen aan en schudde zijn hoofd. 'Nee. Ze wilden er nog een paar dagen over nadenken. En misschien komen ze langs om naar de baby te kijken.'

Hij vond het vreselijk om haar dat te vertellen en haar nu van streek te maken. Maar ze moest het weten, vooral als er moeilijkheden kwamen. Jane wist het gewoon niet zeker meer. Ze wist niet of ze nog wilde studeren en ze wist niet of ze juist had gehandeld door haar baby af te staan. Het waren allemaal redelijke argumenten, maar niet voor Diana en Andy. 'Edward wil nog steeds tekenen, maar Jane wil nog een paar dagen hebben. En ze heeft tegen Eric gezegd dat ze haar kind misschien wil zien.'

'Dat kan niet,' zei Diana, en kwam zenuwachtig overeind. 'Ze hebben afstand van haar gedaan... ze kunnen haar nu niet terug willen hebben.' Bij die woorden begon ze te huilen.

'Meisje toch...' hij probeerde zo voorzichtig mogelijk met haar te praten. 'Ze kunnen doen wat ze willen tot ze die papieren hebben getekend.'

'Dat kun je ze ons niet laten aandoen.' Ze huilde met het kind in haar armen en hij nam Hilary behoedzaam van haar over en legde haar tegen zijn schouder.

'Probeer rustig te blijven.' Hij wilde niet dat ze hierom een miskraam zou krijgen, hoewel hij dol op Hilary was. 'We moeten kalm afwachten wat er gebeurt.'

'Hoe kun je dat zeggen?' schreeuwde ze tegen hem. Ze hield van Hilary alsof het haar eigen dochter was en ze wist dat hoeveel ze ook van haar eigen kind zou kunnen houden, ze er nooit meer van zou houden dan van dit meisje. Dit was haar eerste kind, haar eerste liefde, en ze was niet van plan haar aan wie dan ook terug te geven. 'Ik wil niet dat Jane haar ziet.'

Maar toen Eric weer opbelde, zei hij dat Jane en Edward zouden komen. Hij zei dat Jane wanhopig had geklonken door de telefoon, en hij dacht dat het het beste was als Andy en Diana probeerden rustig te blijven en haar de baby lieten zien.

'Dat begrijp ik,' zei Andy tegen zijn vriend, 'maar Diana niet. Ze is hysterisch over deze toestand.' Hij had Eric al verteld dat Diana in verwachting was, en dat vormde ook een probleem voor Jane. Ze was bang dat wanneer ze nu een eigen kind kregen, ze het ten opzichte van Janes baby zouden voortrekken.

'O, god,' zei Andy terwijl hij naar hem luisterde. 'Waarom is het leven nooit eenvoudig?'

'Omdat er dan niets meer aan zou zijn, nietwaar?' antwoordde Eric, en Andy zuchtte. Deze hele geschiedenis zou niet gemakkelijk voor Diana worden.

Het draaide erop uit dat Edward en Jane twee dagen in L.A. bleven. Ze logeerden in een motel in de buurt, vlak bij de snelweg, en kwamen verscheidene keren bij Andy en Diana. Jane wilde hen zien en ook de baby vasthouden. Dit maakte Diana bijna gek. Ze was bang dat Jane met haar het huis uit zou rennen, maar dat deed ze niet. Ze zat maar zo'n beetje te huilen en Edward zei niets. Hun verhouding leek veel meer gespannen dan bij Hilary's geboorte en Jane leek veel nerveuzer. Op de tweede dag begreep Diana hoe dat kwam. Jane vertelde dat ze net een abortus had ondergaan. Ze had niet weer een bevalling willen meemaken, maar het had haar mening met betrekking tot de adoptie gewijzigd. Ze vroeg zich plotseling af of ze juist had gehandeld toen ze vijfeneenhalve maand geleden afstand van Hilary had gedaan. En ze was ervan overtuigd dat ze puur uit schuldgevoelens en omdat ze een kind wilde hebben weer zwanger was geworden.

'Dus nu wil je het mijne hebben,' barstte Diana ten slotte los. 'Het is nu óns kind. Wij hebben bij haar opgezeten als ze ziek was, wij zijn vier keer per nacht voor haar opgestaan, wij zorgen voor haar en houden van haar.'

'Maar ik heb haar negen maanden bij me gedragen,' zei Jane ontsteld, terwijl de twee mannen er onbeholpen bij zaten en hulpeloos toekeken.

'Dat weet ik wel,' zei Diana en probeerde haar zelfbeheersing terug te vinden. 'En ik zal je altijd dankbaar blijven dat je haar aan ons hebt gegeven. Maar je kunt haar niet weer van ons wegnemen. Je kunt niet gewoon zeggen "hier, je moet voorgoed van haar houden" en dan "nee joh, sorry hoor, ik ben van gedachten veranderd want ik heb een abortus gehad". Denk je wel aan haar? Wat is dat voor leven? Wat heb je haar te bieden? Wat is er de afgelopen vijf maanden veranderd? Waarom heb je het idee dat jij beter voor haar zou zijn dan wij?'

'Misschien omdat ik haar moeder ben,' zei Jane zachtjes. Ze voelde zich schuldig dat ze hen dit aandeed, maar ze moest weten of ze deze baby wilde hebben. 'Ik wil hier de rest van mijn leven geen spijt van hebben,' zei Jane eerlijk, maar Diana was ook eerlijk tegen haar en bovendien ouder.

'Dat zul je wel hebben, Jane, altijd. Je zult denken aan hoe het had kunnen zijn en hoe anders het leven had kunnen zijn. Dat doen we allemaal. En afstand doen van een kind is voor een vrouw een heel belangrijke beslissing. Maar vijf maanden geleden dacht je dat je het wilde.'

'Dat dachten we allebei,' voegde Edward er kalm aan toe. 'En ik sta er nog steeds achter. Maar Jane is gaan twijfelen.' Hij vond dat ze eigenlijk direct een abortus had moeten laten uitvoeren. Maar aangezien ze dat niet had gedaan, was dat nog geen reden om het kind nu te willen houden. Dat had hij ook tegen haar gezegd, maar ze begon nu in paniek te raken bij het idee definitief afstand van het kind te doen.

'Ik weet het gewoon niet,' zei Jane toen ze weer vertrokken en Diana had het wel willen uitschreeuwen en haar smeken hen niet langer te kwellen. Ze kon er niet meer tegen. Bovendien had ze tot Andy's grote ontsteltenis de hele dag weeën gehad.

En Edward dreef de zaak die avond helemaal op de spits toen hij ze om twaalf uur 's nachts vanuit het motel opbelde en vroeg of ze bij Andy en Diana langs konden komen. Jane had hun iets belangrijks te vertellen.

'Nu?' Andy keek geschrokken, en Diana zag er ziek uit toen hij het haar vertelde.

'Ze komt de baby halen, hè? Ze is... zei ze dat?'

'Diana, schei uit. Hij heeft niets gezegd. Hij zei alleen dat Jane ons iets te vertellen heeft.'

'Waarom doet ze ons dit aan?'

'Omdat het ook voor haar een belangrijke beslissing is.' En ze wisten allebei dat het afschuwelijk was. Ze konden zich niet voorstellen dat zij Hilary zouden opgeven, maar ze verwachtten van Jane dat ze het voorgoed zou doen. Het leek eigenlijk oneerlijk, maar ze wisten allemaal dat het leven niet eerlijk was. En ze baden dat ze bij haar oorspronkelijke beslissing zou blijven.

Het leek eindeloos lang te duren voor ze kwamen, maar om halfeen ging de deurbel. Jane keek verslagen en was bleek en het was duidelijk te zien dat ze had gehuild. Edward keek geïrriteerd. Zijn geduld was de afgelopen twee dagen zwaar op de proef gesteld, en hij wilde graag terug naar San Francisco.

Diana nodigde ze uit binnen te komen, maar Jane stond daar maar, schudde haar hoofd en begon te huilen. 'Het spijt me,' fluisterde ze. Toen keek ze hen aan terwijl Diana zich op het ergste voorbereidde en onbewust haar zwangere buik vasthield alsof ze die baby er tenminste tegen wilde beschermen meegenomen te worden. 'Het spijt me,' probeerde Jane weer. 'Ik weet dat dit ook moeilijk voor jullie is' - de woorden bleven in haar keel steken - 'maar ik moest het zeker weten. Ik weet dat ik niet... ik kan niet... ik denk dat ik altijd heb geweten dat ik haar niet kon houden.' Diana dacht dat ze zou flauwvallen toen ze zich aan Andy's arm vastklampte, en hij sloeg zijn arm om haar heen om ervoor te zorgen dat dit niet kon gebeuren. 'We gaan nu terug naar San Francisco.' Toen gaf ze Diana een enveloppe. 'Ik heb de papieren getekend.' Diana begon te huilen, maar Jane leek zichzelf beter in de hand te hebben dan de afgelopen dagen het geval was geweest en ze keek van Diana naar Andy.

'Kan ik haar nog een keer zien? Ik beloof dat ik hierna nooit meer zal proberen haar te zien te krijgen. Ze is nu van jullie.' Ze stond er zo zielig bij dat Diana geen nee kon zeggen en ze bracht haar kalm naar boven om naar haar kind te kijken. Hilary was diep in slaap in haar nieuwe wiegje in een hoek van hun slaapkamer. Ze had haar eigen kamer boven vol knuffelbeesten en cadeaus die iedereen haar had gegeven, maar ze wilden haar graag dicht bij zich hebben. Andy en Diana hadden het hart niet haar hun slaapkamer uit te zetten.

Nu stond Jane met een bezwaard hart op Hilary neer te kijken. Haar ogen stonden vol tranen en ze legde voorzichtig, als in een zegen, een paar vingers tegen de wang van de baby. 'Slaap lekker, liefje,' fluisterde ze tegen het slapende kind en beide vrouwen huilden. 'Ik zal altijd van je houden.' Ze bleef nog even naar haar staan kijken, toen boog ze zich voorover en kuste haar, terwijl Diana langzaam verstikt werd door een prop in haar keel. Jane talmde een poosje met Diana naast zich, en ging toen rustig zonder een woord en zonder haar baby naar beneden. Ze kneep in Diana's hand toen ze vertrokken en ze liep gevolgd door Edward, naar de auto. Diana huilde zonder ophouden toen de deur achter hen dichtviel. Ze voelde zich schuldig en verdrietig, had medelijden met Jane en was opgelucht dat Hilary nu van hen was. Ze wist geen raad met die lawine van gevoelens en ze klampte zich aan Andy vast.

'Kom,' hij liep langzaam met haar naar boven en ondersteunde haar, terwijl ze door gevoelens werd overmand. Het was bijna twee uur in de ochtend. Ze waren allebei doodmoe door de emoties van de afgelopen paar dagen, en Andy vond het een wonder dat de bevalling niet vroegtijdig op gang was gekomen.

Hij liet haar de volgende dag in bed liggen en zorgde voor de baby. Eric Jones kwam zelf de papieren halen. Alles was getekend. Alles was in orde. Hilary Diana Douglas was in veiligheid en voor altijd van hen.

'Ik kan niet geloven dat het voorbij is,' zei Diana zachtjes toen Eric vertrok. Niemand kon haar nu nog van hen afnemen, niemand kon terugkomen en van gedachten veranderen. Niemand kon haar van hen afnemen.

19

De baby's van Pilar en Brad zouden begin november geboren moeten worden, en de laatste maand kon ze werkelijk geen voet meer buiten haar bed zetten, behalve om naar de badkamer te gaan. Haar baarmoedermond had zich al weken eerder geopend en ze had al een beetje ontsluiting. Ze kreeg iedere keer weeën wanneer ze opstond, al was het maar een minuutje. Het steeds maar liggen verveelde haar, en ze was zenuwachtig dat er iets verkeerd kon gaan. Dat één van beiden door de navelstreng gewurgd zou worden of dat ze elkaar op de een of andere manier pijn zouden doen.

Ze oefende het ademhalen dat ze samen met Brad op de zwangerschapsgymnastiek had geleerd en toen het Halloween was geworden, bewogen de baby's vrijwel niet meer. Ze hadden inmiddels ook bijna geen ruimte meer en ze leek wel een spotprent van een vrouw die een gebouw had ingeslikt. Soms stond ze voor de spiegel naar zichzelf te kijken en moest lachen om de ongelooflijke vervorming. Ze zag eruit alsof ze zwanger was van een heel stel baby's.

'Dat is een hele onderneming,' plaagde Brad haar op een avond toen hij haar uit het bad hielp. Ze kon niets meer alleen doen. Ze kon niet meer in bad zonder zijn hulp, of haar schoenen aantrekken of zelfs maar haar sloffen, en de eerste week van november kon ze zelfs niet meer van het toilet komen tenzij iemand haar hielp. Marina kwam zo vaak mogelijk langs, en Nancy kwam haar regelmatig gezelschap houden als Brad naar zijn werk was. Ze complimenteerde Pilar altijd dat ze het zo sportief opnam en zei dat ze voor niets ter wereld met haar zou willen ruilen. Tegen haar man zei ze toen ze thuiskwam dat andere mensen gewoon verder gingen met hun leven, uit eten gingen en plezier maakten, en dat die arme Pilar wel een opgeblazen ballon leek die op het punt stond om uit elkaar te barsten.

Haar moeder belde haar regelmatig op en ze scheen het idee dat Pilar in verwachting was nu geaccepteerd te hebben. Ze bood een paar keer aan om over te komen, maar Pilar wilde dat liever niet.

Pilar klaagde dat ze al een half jaar niet meer naar de kapper was geweest, maar wanneer ze al te gedeprimeerd raakte, hielp Brad haar eraan herinneren dat het dit meer dan waard was. En dat wist ze ook wel. Het was alleen verschrikkelijk vervelend om te liggen wachten tot ze kon gaan bevallen.

Het leek met beide kinderen goed te gaan en op een van zijn huisbezoekjes vertelde de arts haar dat de een iets groter was. Hij vermoedde dat het de jongen zou zijn, dat was vaak het geval. Hij zei ook dat er een artsenteam voor haar bevalling bijeengeroepen zou worden. Vanwege haar leeftijd en het feit dat het een meerling betrof, wilde hij een collega naast zich hebben en twee kinderartsen voor de baby's.

'Het klinkt alsof het een hele fuif wordt,' zei Brad om de stemming losser te maken. Hij had gemerkt dat Pilar bezorgd keek toen de arts het over een 'team' had, en wat er zou gebeuren wanneer ze een keizersnee moest ondergaan. Er was nog geen aanleiding toe, maar ze wilden overal op voorbereid zijn. Brad merkte dat Pilar nerveuzer werd naarmate de datum naderde waarop ze uitgeteld was.

Dokter Parker had ook gezegd dat hij niet langer wilde wachten dan die datum. Er stond te veel op het spel, vooral met twee kinderen. Maar een week voordat ze uitgeteld was, kreeg Pilar vroeg op een ochtend weeën. De arts zei dat ze mocht opstaan en een tijdje door het huis kon rondlopen om de bevalling op gang te helpen. Ze stond er versteld van dat ze zo verzwakt was nadat ze zo lang had gelegen, en hoe bibberig ze op haar benen stond. En ze was teleurgesteld toen ze merkte dat ze zo'n moeite had met lopen. Ze had er gewoon de kracht niet voor en haar buik was te zwaar.

Tegen het eind van de middag kwamen de weeën regelmatig en Brad maakte een kopje thee voor haar. Toen hield alles op. Het was een kwelling om nu te moeten wachten.

'God, was het maar voorbij,' zei ze tegen Brad. Maar die middag gebeurde er helemaal niets meer, tot na het eten haar vliezen braken. De weeën bleven echter uit, maar de arts liet haar toch maar naar het ziekenhuis komen. Hij wilde dat ze daar alvast was zodat ze een oogje op haar konden houden.

'Waar wil hij een oogje op houden?' klaagde ze toen Brad haar naar het Cottage Hospital bracht. 'Er gebeurt niets. Waarom gaan we naar het ziekenhuis? Dit heeft geen zin.' Maar ze zag er zo gigantisch zwanger uit terwijl ze dat zei dat Brad alleen maar moest lachen. Hij was opgelucht dat hij haar aan de artsen kon overdragen. Hij had er geen behoefte aan zijn eerste les als vroedvrouw thuis te krijgen tijdens de bevalling van een tweeling. Wat hem betrof was het al genoeg dat hij erin had toegestemd bij de bevalling aanwezig te zijn. Hij zag er een beetje tegenop, maar hij wist dat Pilar hem nodig had. Daarom had hij haar beloofd erbij te zijn toen ze hem dat had gevraagd.

Dokter Parker onderzocht haar bij aankomst, en daarna kreeg ze een paar zwakke weeën. Hij was blij te constateren dat de weeën van die ochtend voor verdere ontsluiting hadden gezorgd. Voor hem stond het vast dat Pilars kinderen binnen niet al te lange tijd geboren zouden worden.

'Het zal nu wel snel beginnen,' beloofde hij en ging naar huis. Maar hij zei dat hij terug zou komen zodra ze hem riepen. Ze keek een tijdje met Brad naar de tv en soesde wat tot ze plotseling wakker werd door een vreemd gevoel. Een sterke drang om te persen. Ze riep Brad en keek enigszins paniekerig, dus hij riep de zuster erbij en liet het Pilar uitleggen.

'Ik denk dat de bevalling is begonnen, mevrouw Coleman.' Ze glimlachte en ging een dokter roepen. Even later kwam een dienstdoende arts haar onderzoeken. Pilar stribbelde een beetje tegen en terwijl ze het met hem besprak, kreeg ze een hevige wee. Haar hele dikke buik leek wel in een enorm knijpende bankschroef vast te zitten tot ze naar adem snakte en het bijna niet vol kon houden. Ze greep Brads hand stevig vast, en probeerde zich te herinneren hoe ze moest ademhalen. Iemand draaide haar bed omhoog.

'O, god... dat was afschuwelijk,' zei ze zachtjes toen het voorbij was. Haar haren waren vochtig en haar mond voelde na de wee droog aan. Maar haar lichaam wist dat ze heel wat werk voor de boeg had, en voor de dienstdoende arts het erover kon hebben om haar nog eens te onderzoeken, kwam er weer een wee. De zuster haastte zich de kamer uit om de arts op te bellen en hem te zeggen dat de bevalling van Pilar Coleman nu echt op gang was gekomen. De tweede gynaecoloog kwam binnen om naar haar te kijken en haar te onderzoeken en toen hij dat deed, werden de weeën direct heviger en ze probeerde zich te verzetten. Plotseling liepen de zaken voor haar gevoel uit de hand. Er kwamen nog twee artsen in de kleine verloskamer en twee zusters werkten aan het infuus in haar hand. Een andere zuster verbond haar buik met een monitor om de harttonen van de baby's te controleren en de sterkte van haar weeën. Maar de druk van de monitorband leek de weeën erger te maken.

Het was afschuwelijk, ze voelde zich als een vastgebonden en gekneveld dier waar van alle kanten aan werd getrokken. Er gebeurde te veel en ze had niets meer in de hand.

'Brad... ik kan het niet... ik kan het niet...' Ze probeerde van dit alles weg te komen, maar haar enorme omvang en de felle weeën maakten het haar onmogelijk om zich zelfs maar te bewegen. 'Brad, laat ze ophouden!' Ze wilde dat iedereen haar met rust liet, dat de band en het infuus werden weggehaald en dat ze ophielden haar pijn te doen. Maar ze konden haar niet alleen laten, het welzijn van de baby's stond op het spel, en Brad kon niets anders doen dan hulpeloos toekijken.

Hij probeerde iets tegen de hoofdzuster te zeggen en ten slotte tegen de arts toen die terugkwam.

'Kunnen we niets doen om het gemakkelijker voor haar te maken?' vroeg hij hoopvol. 'Die monitor is zo ongemakkelijk en ik denk dat die onderzoeken de weeën alleen maar erger maken.'

'Dat weet ik, Brad,' zei hij vriendelijk, 'maar ze heeft twee kinderen in haar buik en als we geen keizersnee doen, moeten we weten wat er daarbinnen aan de hand is. En als we dat wel doen, moeten we het helemaal weten. We kunnen geen risico's nemen.' Toen schonk de arts zijn aandacht aan de patiënte.

'Hoe gaat het ermee,' vroeg hij Pilar met een vrolijke glimlach.

'Hondsberoerd,' zei ze en had plotseling het gevoel te moeten overgeven. Ze kokhalsde bij elke pijnvlaag, en alle andere ellende bleef doorgaan. Bij iedere wee voelde ze druk en een steeds grotere neiging om te persen. Misschien kwam ze al in het persstadium dacht ze hoopvol, misschien voelde ze dat wel, misschien was dit het ergste en was het nu bijna voorbij. Maar toen ze het aan de zuster vroeg, zei die dat ze nog lang niet mocht persen. Dit was pas het begin.

'Pijnstillers,' zei ze met gebroken stem toen de arts wat dichter bij haar hoofd kwam. Ze kon nu nauwelijks meer spreken van narigheid. 'Ik wil pijnstillers.'

'Daar hebben we het straks wel over,' scheepte hij haar af, en ze begon weer te huilen terwijl ze de arts bij zijn mouw beetpakte.

'Ik wil ze nu,' zei ze en worstelde om overeind te komen, maar de monitor dwong haar te blijven liggen. Toen kwam er weer een wee en ze klampte zich aan Brads hand vast. 'O, god... luister naar me... laat iemand naar me luisteren...'

'Ik luister, lieverd,' zei Brad. Maar ze kon hem nauwelijks zien. Er waren zoveel mensen in de kamer en er was zoveel gaande. Hoe was het zover gekomen en waarom luisterde er niemand naar haar? Ze kon alleen maar blijven liggen en tussen de weeën door huilen als ze het niet uitschreeuwde.

'Laat ze iets doen... alsjeblieft... laat het ophouden...'

'Ik weet het, meisje... ik weet het...' Maar hij wist het niet. En hij begon spijt te krijgen van dit alles. Al die hormonen en medicijnen en ritjes naar dokter Ward. Dit had het haar opgeleverd. Hij vond het vreselijk haar zo te zien lijden en niets te kunnen doen om haar te helpen. Hij had zich nooit zo hulpeloos gevoeld.

'Ik wil haar in de verloskamer hebben,' zei de tweede gynaecoloog tegen dokter Parker. 'Als we een keizersnee moeten doen, wil ik daar klaar voor zijn.'

'Dat lijkt me verstandig,' vond Pilars arts ook. En plotseling heerste er nog meer bedrijvigheid in de kamer, nog meer mensen, meer machines, meer onderzoeken voor Pilar, en meer weeën.

Ze rolden een brancard door de gang, hoewel ze hen smeekte tijdens de weeën te wachten, maar ze wilden haar zo snel mogelijk ter plekke hebben. Volgens de arts die Brad had gesproken, ging het nu heel snel en wilden ze overal op voorbereid zijn. Ze moesten aan de veiligheid van de baby's denken en niet aan het gemak van de moeder. Het was inmiddels één uur in de ochtend en Brad had het gevoel dat ze al een eeuw in het ziekenhuis waren.

In de verloskamer tilden ze haar van de brancard op de verlostafel, zetten haar benen in de beensteunen, legden er lakens overheen, bonden haar armen vast en koppelden het infuus weer aan. Tussen de weeën door beklaagde ze zich bitter over haar houding. Ze zei dat haar rug en nek vreselijk pijn deden, maar er luisterde geen mens naar haar. Iedereen had het veel te druk met andere dingen. Er waren inmiddels drie kinderartsen in de kamer, verscheidene assistenten, een groep zusters en haar beide artsen.

'God,' zei ze schor tegen Brad tussen de weeën door, 'wat doen we eigenlijk? Kaartjes verkopen?' De monitor was nog in werking en het leek wel of haar baarmoedermond bij iedere ademhaling door iemand werd onderzocht. Volgens de zuster had ze bijna tien, en dat betekende dat ze tien centimeter ontsluiting had en kon gaan persen.

'Oké,' juichte iedereen, maar Pilar gaf er niets om en het werd haar nu heel duidelijk dat ze geen pijnstillers zou krijgen.

'Waarom krijg ik niets?' jammerde ze.

'Omdat dat niet goed voor de baby's is,' zei een van de zusters vastbesloten.

Maar een minuut later kon Pilar nergens meer om vragen omdat ze te veel pijn had en met persen was begonnen.

In Brads ogen was het een nachtmerrie, iedereen schreeuwde, Pilar perste en gilde en zodra de wee afnam begon het opnieuw, en herhaalde zich het geschreeuw en haar gegil. Hij begreep niet waarom ze haar niets tegen de pijn gaven, maar de arts hield vol dat het slecht voor de baby's was.

Het persen leek uren te duren en er kwam maar niets. Toen Brad naar de klok keek, kon hij niet geloven dat het bijna vier uur in de ochtend was. Hij vroeg zich af hoelang ze het nog zou volhouden voor ze volkomen van slag zou raken. Toen heerste er plotseling een nieuwe opwinding. Er verschenen twee wiegjes, en de kring gemaskerde gezichten kwam dichterbij. Pilar leek onafgebroken te gillen, het was één lange eindeloze kreet waar geen begin of eind aan kwam, en plotseling schreeuwde iedereen, verdrong zich, moedigde haar aan, en hij zag het hoofdje van de eerste baby die zich een weg de wereld in baande, zijn lange zachte kreet ging gelijk op met die van zijn moeder.

'Het is een jongen!' zei de arts, en Brad maakte zich direct zorgen om de blauwachtige kleur, maar de zuster zei dat hij zich geen zorgen hoefde te maken en een minuut later zag hij er al beter uit. Ze hielden hem Pilar voor om even naar te kijken, maar ze was te uitgeput om er veel aandacht aan te schenken. Haar weeën gingen net zo hard door en de arts moest de tang gebruiken om de volgende baby in een betere houding te krijgen. Brad kon het niet aanzien wat ze met haar deden, hij bad alleen maar dat ze het zou overleven en hij hield haar handen daarbij stevig vast.

'Volhouden, lieverd... het is nu gauw voorbij...' Hij hoopte dat hij de waarheid sprak, maar hij had er geen idee van. Ze huilde voortdurend en hij bleef haar vasthouden.

'O, Brad... het is zo verschrikkelijk...'

'Dat weet ik... dat weet ik... het is bijna voorbij...' Maar met deze baby ging het nog moeizamer dan met de eerste, en om vijf uur zag hij de twee artsen met elkaar praten.

'Als het meisje niet snel komt, moeten we een keizersnee doen,' legden ze Brad een paar minuten later uit.

'Zou dat gemakkelijker voor haar zijn?' vroeg hij zachtjes in de hoop dat ze hem niet kon horen. Maar ze had zo'n pijn en perste zo hard dat ze nergens naar luisterde.

'Misschien. Ze krijgt natuurlijk een algehele verdoving, we zouden haar nu onmogelijk een ruggeprik kunnen geven, maar het zou ook dubbelop voor haar zijn, een vaginale geboorte met de nodige hechtingen en een keizersnee. Geen gemakkelijk herstel. Het hangt er helemaal van af wat de baby de komende minuten doet.' De eerste was al nagekeken en lag luidkeels in een wiegje te huilen.

'Het kan me niet schelen wat jullie doen,' zei Brad radeloos. 'Doe alleen wat het beste is en het gemakkelijkst voor haar.'

'Ik wil eerst proberen deze baby vaginaal te verlossen,' zei de arts en liep weer met de tang naar haar toe. Hij werkte, duwde en schoof en toen hij op het punt stond het op te geven, bewoog de baby en begon langzaam tussen de benen van haar moeder naar beneden af te dalen. Het was nu zes uur, en Pilar was nauwelijks meer bij bewustzijn. Maar plotseling was het meisje er. Ze had een lief gezichtje en was een heel klein baby'tje. Deze baby was maar half zo groot als haar broer en ze keek bezorgd alsof ze haar moeder zocht. Het leek wel of Pilar dat voelde, want ze tilde haar hoofd op en keek haar aan.

'Och, wat is ze mooi,' zei ze en liet haar hoofd weer zakken terwijl ze tussen haar tranen door tegen Brad glimlachte. Het was moordend geweest, maar de moeite waard. Ze had twee mooie kinderen en terwijl ze naar ze lag te kijken, namen de twee zusters de baby mee zodra de navelstreng was doorgesneden. Ze legden haar in het tweede wiegje zodat de kinderarts haar verder kon onderzoeken. Maar deze keer hoorden ze geen gehuil meer en plotseling was het erg stil in de verloskamer.

'Is ze in orde?' vroeg Pilar aan iedereen die naar haar wilde luisteren, maar plotseling hadden ze het allemaal erg druk. Brad zag zijn zoon in een hoek van de verloskamer met twee zusters die keken hoe hij boos met zijn beentjes lag te trappelen in een poging het zichzelf prettig te maken. Maar zijn dochter zag hij niet, en hij liep een eindje bij Pilar vandaan om haar beter te kunnen zien. Toen zag hij dat ze wanhopig bezig waren haar uit te zuigen en adem te laten halen. Een arts paste kunstmatige ademhaling toe en duwde daarna op het borstje, maar de baby bleef stil liggen. Ze was er niet meer en ze konden niets doen om haar terug te halen. Brad keek geschrokken naar het gezicht van de arts en Pilar lag op de brancard vlak achter hem vragen te stellen. Zijn hart stond bijna stil. Wat moest hij haar in godsnaam vertellen?

'Zijn ze in orde? Brad...? ik hoor ze niet...'

'Het gaat goed,' zei hij als verdoofd terwijl iemand Pilar een spuitje gaf. Het leek een beetje mosterd na de maaltijd, maar ze raakte er direct suffig en slaperig van. Brad keek de arts aan die voor hem stond.

'Wat is er gebeurd?' vroeg hij nog steeds verdoofd. Het was een akelige ervaring en zelfs de geboorte van zijn zoon was nauwelijks een troost.

'Dat is moeilijk om te zeggen. Ze was heel klein. We denken dat ze veel bloed aan haar broer heeft moeten afstaan. Dat noemen ze een tweelingtransfusie. Daardoor is ze verzwakt en kon niet meer op eigen kracht ademhalen. Onderontwikkelde longetjes denk ik, en te klein om veel trauma te kunnen verwerken. Misschien had ik toch een keizersnee moeten doen,' zei hij triest. Brad keerde zich naar zijn vrouw zag haar in de verloskamer vredig liggen slapen. Eindelijk had ze haar medicijnen gekregen en was zich niet bewust van wat er net was gebeurd. Hij wist niet wat hij tegen haar moest zeggen. Zoveel vreugde was zo snel in ellende veranderd.

Maar de kinderartsen waren het allemaal met de gynaecoloog eens dat er duidelijk iets aan de longen van de baby mankeerde. Iets dat niemand had geweten of vermoed. Haar hartslag was tijdens de bevalling regelmatig geweest, maar door het bloedverlies aan haar broer, was ze eenvoudig niet in staat het zonder haar moeder buiten de baarmoeder vol te houden. Ze hadden al het mogelijke gedaan om haar te redden.

Brad kende alle feiten. Maar het was onmogelijk te begrijpen waarom het was gebeurd. En terwijl Pilar naar de recovery room werd weggereden, stond Brad naar zijn dochtertje te kijken. De tranen liepen hem daarbij over zijn wangen. Ze zag er zo lief en volmaakt uit. Ze was net zo mooi als toen ze was geboren en nu leek het alsof ze sliep.

Haar broer lag ongelukkig te huilen alsof hij voelde dat er iets verkeerd was gegaan. Hij was er zo aan gewend dicht bij haar te zijn, haar te schoppen, met haar samen te zijn, en plotseling was ze weg, net als hun moeder.

Zonder erbij na te denken, stak Brad zijn hand in de wieg en raakte haar aan. Ze was nog warm. Hij stond naar haar te staren en hij wilde haar oppakken. Wat moest hij tegen Pilar zeggen? Wat kon hij zeggen? Hoe kon hij haar vertellen dat een van de kinderen was overleden? Ze zou wakker worden en twee wonderen verwachten en in plaats daarvan zou ze binnen heel korte tijd merken dat er een tragedie had plaatsgevonden. Het was een wrede speling van het lot, en hij bleef lang staan kijken naar de baby die leek te slapen.

'Meneer Coleman,' zei een zuster vriendelijk. Ze wilden de dode baby weghalen. En iemand wilde hem vertellen welke voorbereidingen er moesten worden getroffen. De baby moest worden begraven. 'Uw vrouw is wakker, u kunt naar haar toe als u wilt.'

'Dank je,' zei hij. Zijn gezicht was asgrauw. Hij raakte het handje nog een keer aan en toen hij wegliep had hij het gevoel dat hij bij haar moest blijven, dat ze hem nog nodig had, maar dat was natuurlijk niet zo.

'Hoe is het met mijn vrouw?' vroeg hij de zuster toen hij haar ten slotte met een somber gezicht naar de recovery room volgde.

'Ze voelt zich beter dan een tijdje geleden.' De zuster glimlachte. Maar niet lang meer, dacht Brad terwijl hij probeerde zijn eigen gevoelens te begrijpen.

'Waar zijn ze?' vroeg ze zwakjes toen ze hem zag. Ze had veel bloed verloren, veel pijn geleden, en nu zou ze sterker dan ooit tevoren moeten zijn. Hij kon het bijna niet opbrengen. En de tranen stonden hem in de ogen toen hij haar aankeek.

'Ik hou zoveel van je en je was zo dapper,' zei hij. Hij probeerde zonder veel succes zijn tranen weg te dringen. Lagen de zaken maar anders en hoefde hij haar maar geen angst aan te jagen.

'Waar zijn de baby's?' vroeg ze weer.

'Ze zijn nog in de verloskamer,' zei hij en loog voor de eerste keer in hun gezamenlijke leven tegen haar, maar hij wist dat hij dat moest doen. Ze hoefde het nog niet te weten, het was te wreed om dat kleine, engelachtige gezichtje te zien en te weten dat het zo snel weer weg zou zijn. Haar broer zag er veel steviger uit, veel beter voorbereid op her leven dan zijn zuster. 'Ze komen zo wel,' loog Brad opnieuw en ze zakte weer weg.

Maar de waarheid kon de volgende ochtend niet langer voor haar verborgen blijven. De arts kwam het haar samen met Brad vertellen en even dacht Brad dat de schok te veel voor haar zou zijn. Ze werd doodsbleek, deed haar ogen dicht en leek in bed flauw te vallen. Brad stak zijn arm uit en ving haar op.

'Nee... zeg dat het niet waar is!' Ze schreeuwde tegen hem. 'Je liegt!' Ze gilde tegen haar man en de arts. De arts had de boodschap verteld, en hij had het heel eenvoudig onder woorden gebracht. Haar dochtertje was kort na de geboorte gestorven als gevolg van bloedverlies door een tweelingtransfusie, gecompliceerd door onderontwikkelde longetjes. Ze had het nooit kunnen halen, vertelde hij haar.

'Dat is niet waar!' Ze gilde hysterisch. 'Je hebt haar vermoord! Ik heb haar gezien! Ze leefde... ze keek me aan...'

'Ja, ze heeft u aangekeken, mevrouw Coleman,' zei hij verdrietig. 'Maar ze heeft nooit behoorlijk ademgehaald. Ze heeft niet een keer voluit geademd. Ze heeft niet gehuild en we hebben alles gedaan om haar te redden.'

'Ik wil haar zien,' zei Pilar snikkend en ze probeerde uit bed te komen, maar merkte dat ze daar nog te zwak voor was. 'Ik wil haar nu zien. Waar is ze?' De twee mannen wisselden een blik, maar de arts was er niet tegen om Pilar het kind te laten zien. Ze hadden dat vaker gedaan en soms hielp het de ouders als ze het kind zagen om er afscheid van te nemen. De baby lag beneden in het mortuarium in afwachting van de begrafenis, maar er was geen reden waarom de moeder haar niet zou mogen zien. 'Ik wil dat je me ernaartoe brengt.'

'We zullen haar zo meteen naar een kamer brengen,' zei hij heel vriendelijk terwijl Pilar huilend tegen haar man aanleunde en probeerde te begrijpen wat er was gebeurd. Ze was de vorige avond heel even zo gelukkig geweest, ook al was de bevalling nog zo erg en nu was ze weg. Ze had haar zelfs niet eens even vastgehouden.

'Wilt u uw zoon nu zien?'

Ze wilde afwerend haar hoofd schudden, maar toen keek ze Brad aan en knikte. Hij zag er zo bedroefd uit, hij was zo overweldigd door alles wat hen was overkomen. Ze wist dat ze het recht niet had om het nog erger te maken, maar ze had alleen maar willen doodgaan om bij haar baby te zijn.

'We zullen hem brengen,' zei de arts, en kwam even later terug met haar stevige zoontje. Hij woog bijna negen pond en dat was erg veel voor één van een tweeling. Maar zijn zusje had nog geen vier pond gewogen. Hij had ten koste van haar alles gekregen wat hij nodig had om te overleven, en zij had niet genoeg gehad. Het was een klassiek geval van het recht van de sterkste.

'Wat is hij mooi, hè?' zei ze verdrietig, bijna of hij er niet was, en ze strekte haar armen niet naar hem uit. Ze zat naar hem te staren en vroeg zich af waarom hij leefde en zijn tweelingzusje niet. Brad hield hem vast terwijl ze allebei naar hem keken en legde hem toen voorzichtig in de armen van zijn moeder. Ze huilde tranen met tuiten terwijl ze hem kuste.

Toen de zuster hem ten slotte kwam halen, vroeg Pilar weer of ze haar dochter kon zien.

Ze brachten haar in een rolstoel naar een kamer beneden. Het was een bijzonder kille, lege kamer en alles zag er even somber en steriel uit. Even later brachten ze haar de baby, die nog stevig in haar dekentje gewikkeld in haar wiegje lag. Ze had zo'n lief en puur gezichtje dat Brad weer dacht dat ze sliep.

'Ik wil haar vasthouden,' zei ze tegen hem en hij pakte de baby voorzichtig op en legde haar in de armen van haar moeder waar ze nooit had gelegen, en Pilar bleef heel stil met haar in haar armen zitten. Ze raakte met haar lippen haar oogjes, mondje, wangetjes en handjes aan en kuste elk vingertje alsof ze hoopte haar weer leven in te blazen. Alsof ze de gebeurtenis van de vorige nacht kon veranderen omdat ze die niet kon accepteren.

'Ik hou van je,' fluisterde ze zachtjes tegen haar. 'Ik zal altijd van je houden. Ik heb van je gehouden voor je geboren was en ik hou nu van je, lief baby'tje.'

Toen keek ze naar Brad en zag dat hij onbeheerst stond te huilen. Hij trilde van verdriet terwijl hij naar Pilar met de baby keek. 'Ik vind het zo erg...' zei hij tegen haar. 'Ik vind het zo erg...'

'Ik had haar Grace willen noemen,' zei Pilar zachtjes en raakte voorzichtig zijn hand aan. 'Grace Elizabeth Coleman.' Elizabeth naar haar moeder. Op de een of andere manier leek dat nu terecht. En Brad kon alleen maar knikken. Hij moest er niet aan denken dat ze te midden van zoveel vreugde deze baby moesten begraven.

Pilar bleef lang met haar in haar armen zitten en keek naar haar gezichtje alsof ze er zeker van wilde zijn dat ze zich haar altijd zou herinneren... misschien zouden ze elkaar op een dag in de hemel weer tegenkomen... Toen kwam de zuster Pilar weer ophalen en ze moesten de baby achterlaten. Ze zou naar het mortuarium van een begrafenisondernemer worden gebracht die Brad die ochtend vroeg had opgebeld.

'Vaarwel, lief engeltje,' zei Pilar en kuste haar weer. Toen ze de kamer verlieten, had ze het gevoel dat haar hart uit haar ziel werd gereten met een pijn zoals ze nooit meer zou beleven. Een deel van haar werd diep uit haar weggescheurd en zou met de baby worden begraven.

Toen ze weer boven waren, lag hun zoontje diep in slaap in zijn bedje op haar kamer, en er stond een andere zuster te wachten. Ze keek somber, want ze wist waar ze waren geweest. Voorzichtig hielp ze Pilar terug in bed en overhandigde haar haar slapende zoontje.

'Ik wil hem nu niet.' Pilar schudde haar hoofd en probeerde hem af te wijzen, maar de zuster liet zich niet wegsturen en ze legde het kind met een vastberaden blik in de armen van de moeder.

'Hij heeft u nodig, mevrouw Coleman... en u hebt hem nodig...'

Toen liep ze de kamer uit en liet het jongetje bij zijn ouders achter. Ze hadden lang en hard voor hem gevochten, en hij was gekomen en had zowel tragedie als zegen gebracht. Maar hij kon er niets aan doen dat zijn zusje was overleden. En terwijl Pilar hem vasthield, voelde ze zich milder tegenover hem gestemd raken. Hij was zo lief en rond, zo anders dan de kleine Grace was geweest. Hij was echt een jongen... en zij had een engeltje geleken, een schaduw... een schaduw die voorgoed naar God was teruggekeerd.

Het was een vreemde dag voor hen, een dag van vreugde en verdriet, van woede en verrukking vermengd met zorgen en teleurstelling, een regenboog van gevoelens die niemand begreep, maar ze hadden elkaar tenminste. Nancy kwam en huilde in Pilars armen, ze kon haar gevoelens niet onder woorden brengen, maar haar tranen zeiden voldoende. Tommy huilde ook en zei dat hij het erg naar vond. Todd belde op en had het nog niet gehoord van Grace. Brad huilde vreselijk toen hij het hem vertelde. Toen ze even rust had, belde Pilar haar moeder op om het haar te vertellen. En voor het eerst in haar leven, verraste haar moeder haar. Ze was niet de Goede Dokter Graham, maar de grootmoeder van een kind dat was gestorven, de moeder van een vrouw die vreselijk verdriet had en ze praatten en huilden bijna een uur samen. Ze liet Pilar helemaal versteld staan toen ze haar vertelde dat ze een zoon had gehad die voor Pilars geboorte aan wiegedood was gestorven.

'Hij was vijf maanden. En ik geloof dat ik daarna nooit meer de oude ben geworden. Ik heb het mezelf verweten dat ik het na zijn geboorte zo druk heb gehad, ik heb nooit voldoende tijd met hem doorgebracht. En toen raakte ik van jou in verwachting en ik heb nooit intiem met jou durven worden. Ik was zo bang dat jij ook dood zou gaan. Ik wilde nooit meer zoveel om een menselijk wezen geven. Pilar... lieverd... het spijt me zo...' Haar moeder snikte en Pilar liet haar tranen de vrije loop. 'Ik hoop dat je weet hoeveel ik altijd van je heb gehouden...' Ze kon nauwelijks door haar tranen heen spreken en Pilar werd verstikt door veertig jaar oude emoties terwijl ze luisterde.

'Och mammie... ik hou van je... Waarom heb je het me nooit verteld?'

'Je vader en ik hebben er nooit over gesproken. Het was een andere tijd. Je sprak niet over pijnlijke onderwerpen. Dat was gênant. We waren toen zo dom. Het was het ergste dat ik ooit heb meegemaakt en ik kon er met niemand over praten. Ten slotte leerde ik te leven met het verdriet. Het hielp toen jij geboren werd en ik was blij dat je een meisje was. Je was tenminste anders... Hij heette Andrew,' zei ze zachtjes. 'We noemden hen Andy...' En terwijl ze dat zei, klonk ze heel verdrietig en jong. Pilar had intens met haar te doen. Ze had bijna vijftig jaar met haar verdriet geleefd en Pilar had het nooit geweten. Het verklaarde heel veel en het was nu te laat voor het kleine meisje van vroeger, maar het betekende veel voor haar om nu te horen wat er was gebeurd.

'Het zal niet gemakkelijk overgaan,' zei haar moeder teder. 'Het kost veel tijd... langer dan je denkt te kunnen volhouden. En het gaat nooit helemaal weg. Je leeft er iedere dag mee, Pilar, of je vergeet het een paar dagen en dan gebeurt er iets waardoor je er weer aan denkt. Maar je moet verder, iedere dag weer, ieder ogenblik... voor Brad en jezelf... voor je zoontje... Je moet verder en het verdriet verbleekt uiteindelijk. Maar het litteken blijft voorgoed in je hart gegrift.' Daarna huilden ze weer samen en uiteindelijk hing Pilar deze keer met tegenzin de telefoon op. Maar voor de eerste keer in haar leven had ze het gevoel dat ze haar moeder kende. Ze had aangeboden om voor de begrafenis te komen, maar Pilar had gezegd dat ze dit niet moest doen. Ze wist nu hoe akelig dat voor haar zou zijn en ze wilde het haar niet aandoen. En voor een keer verzette Elizabeth Graham zich niet.

'Maar als je me nodig hebt, ben ik er binnen zes uur. Denk daar om. Eén telefoontje en ik ben er. Ik hou van je,' zei ze weer voor ze ophing en Pilar had het gevoel dat ze net een cadeau had gekregen. Het was alleen jammer dat er een dergelijke tragedie voor nodig was geweest.

En te midden van dit alles werd hun zoon wakker en sliep, en huilde om zijn moeder. En wanneer zij of Brad hem vasthielden was hij gelukkig en rustig. Het leek wel alsof hij hen al kende.

'Hoe noemen we hem?' vroeg Brad die avond. Ze hadden Grace een naam gegeven, maar haar broer had nog geen naam.

'Ik heb aan de naam Christian Andrew gedacht. Wat vind je daarvan?' vroeg ze verdrietig. De tweede naam was van de broer over wie ze tot vandaag nooit had gehoord, en ze had er met Brad over gesproken nadat haar moeder het haar had verteld.

'Dat zou ik mooi vinden.' Hij glimlachte door zijn tranen heen. Het leek wel alsof ze de hele dag hadden gehuild en dat was eigenlijk ook zo. De dag waar ze zo lang op hadden gewacht was een dag van rouw geworden.

'Het leven is een gemengde zegen, hè?' zei ze stilletjes toen Brad die avond naast haar zat. Hij wilde haar niet alleen laten, maar ze vond dat hij naar huis moest gaan. Hij zag er volkomen uitgeput uit. Maar hij hield vol dat hij haar niet alleen wilde laten en een zuster reed een bed naar binnen voor het geval dat hij besloot te blijven. Ze dacht dat ze het nodig hadden om bij elkaar te zijn.

'Het is allemaal zo vreemd, je verwacht iets en je krijgt iets anders, je krijgt niets voor niets in het leven, denk ik... het goede, het slechte, de dromen, de nachtmerries... het komt allemaal samen. Soms is het moeilijk om ze uit elkaar te houden, dat is het probleem.' Christian zou hun vreugde zijn en Grace hun verdriet, en toch waren ze samen bij hen gekomen. Uiteindelijk had ze zo graag kinderen willen hebben, en nu had ze er één verloren voor ze zelfs maar was begonnen. Het leek alles te bederven en toch, wanneer ze naar de rustig slapende Christian naast haar keken, leek het leven het zonder meer waard om geleefd te worden. Terwijl Brad haar aankeek, vroeg hij zich af hoe ze zich er doorheen zou slaan. Het was de ergste beproeving die hij ooit had meegemaakt en als klap op de vuurpijl hadden ze een kind verloren.

'Het leven zit vol verrassingen,' zei Brad beschouwend. 'Ik dacht dat ik er nooit overheen zou komen toen Natalie overleed.' Zij was de moeder van Nancy en Todd geweest. 'En toen kwam jij plotseling vijf jaar later... en ik ben heel gelukkig met jou. Het leven zegent ons nadat het ons heeft gestraft. Ik denk dat het zo ook met Christian zal gaan. We hebben een zware klap gehad... maar misschien zal hij de grootste vreugde zijn die we de rest van ons leven zullen hebben.'

'Dat hoop ik,' zei ze zachtjes, en keek op hem neer terwijl ze probeerde het gezichtje te vergeten dat ze nooit meer zou zien... de baby die ze zich altijd zou herinneren.

20

Op de dag dat ze uit het ziekenhuis werden ontslagen, huilde Christian luidkeels toen ze hem mee naar huis namen. Pilar had hem voor ze weggingen een blauw gebreid pakje aangetrokken. Ze wikkelde hem zorgvuldig in een blauw dekentje en hield hem dicht tegen zich aan, terwijl een zuster hen in een rolstoel naar beneden bracht. Een verpleeghulp liep met een rijdend tafeltje vol bloemen achter hen aan. En de meeste mensen wisten alleen maar dat ze bevallen was. Niemand wist dat er een baby was overleden. Alles was dubbel binnengekomen, in roze en blauw, met poppetjes, teddyberen en lappenpoppen.

Brad bracht ze thuis, en ze legden Christian voorzichtig in de wieg in zijn kamer. Brad had de tweede wieg al weggehaald en in de garage gezet. Hij wilde niet dat Pilar hem zag. Maar ze wist dat die er was geweest en toen ze de commodeladen opendeed om de baby zijn pyjamaatje aan te trekken, zag ze ook het roze nachtgoed liggen. Haar hart kromp ineen terwijl ze de laden dichtdeed. Ze kon het bijna niet verdragen. Zoveel verdriet en zoveel vreugde tegelijk. Het was onmogelijk om te vergeten dat er twee kinderen waren geweest en er nu nog maar één was. Hoe zou ze dat ooit kunnen vergeten?

Christian was een lieve baby en gemakkelijk te voeden. Ze had voldoende melk, alsof haar lichaam zich er niet van bewust was dat er niet langer twee baby's waren. Brad keek toe terwijl ze hem in de schommelstoel tegen zich aanhield en voedde.

'Gaat het een beetje?' vroeg hij zacht. Hij maakte zich zorgen om haar. Ze was sinds de geboorte van de baby's en de dood van Grace niet meer dezelfde geweest. Hij had er bijna spijt van dat de kinderen waren komen. Het was zo verdrietig.

'Ik weet het niet,' antwoordde ze eerlijk terwijl ze de slapende baby vasthield. Toen keek ze op hem neer, hij was zo volmaakt en klein, maar toch zo rond en gezond. Hij was alles wat Grace met haar tere trekken en kleine gezichtje niet was geweest. Ze had er ook volmaakt uitgezien, maar oneindig veel kleiner. 'Ik probeer maar steeds te begrijpen waarom het is gebeurd. Was het mijn schuld? Heb ik iets gedaan? Heb ik iets verkeerds gegeten, heb ik te veel op één zij gelegen... Waarom?' Haar ogen stonden weer vol tranen toen ze haar man aankeek en hij naast haar naar Christian stond te kijken.

'We moeten opletten dat we hem er de schuld niet van geven,' zei Brad, 'dat we hem later niet het gevoel geven dat hij op de een of andere manier niet genoeg was en dat we meer wilden hebben. Ik denk dat het zo heeft moeten zijn,' zei hij, en boog zich naar beneden om eerst haar te kussen en toen Christian. Het was een mooi kind en hij had recht op een leven vol vreugde, zonder de last erbij dat hij met gemengde gevoelens door zijn ouders geaccepteerd zou zijn.

'Ik geef hem de schuld niet,' zei Pilar verdrietig en huilde openlijk. 'Ik wilde alleen dat zij er ook was.' Maar misschien zou ze er toch een beetje zijn, een lieve aanwezigheid, een geliefde geest. Het was zo weinig om je aan vast te houden.

Pilar sliep onrustig en toen ze tegen de ochtend wakker werd had ze een gevoel of iemand een gewicht van tienduizend pond op haar borst had gelegd. Ze herinnerde zich wat ze die dag moesten doen.

Ze ging douchen en voedde de baby zodra die wakker werd. Haar borsten waren enorm, en ze had zoveel melk dat die eerst in zijn gezichtje sproeide toen hij probeerde te drinken. Hij trok zulke grappige snuitjes dat ze ondanks alles moest lachen, en Brad hoorde haar.

'Wat is hier aan de hand?' vroeg hij toen hij in een donker pak de kinderkamer inliep. Het was voor het eerst in dagen dat hij haar hoorde lachen, en dat was een opluchting voor hem.

Ze liet het hem zien en hij moest ook lachen. 'Hij lijkt op een van die oude toneelspelertjes in Vaudeville die een fles mineraalwater in hun gezicht gespoten krijgen, hè...? Een soort Harpo Marx,' vond Pilar.

'Eigenlijk vind ik dat hij een beetje op Zeppo lijkt,' zei Brad glimlachend. Hij was er verbaasd over dat hij zulke diepe gevoelens voor hem koesterde, dat hij al zoveel van hem hield en het zo verschrikkelijk vond dat hij ter wereld was gekomen zonder zijn zusje. Hij leek zo onschuldig en zo afhankelijk van hen — Brad kon zich niet herinneren dat zijn andere kinderen zo klein waren geweest of zo afhankelijk. Of misschien voelde de baby zelfs dat er iets vreselijks was gebeurd. Waar was ze? Hij had negen maanden met zijn zusje doorgebracht en nu was ze weg. Het was ook voor hem traumatisch geweest. Al hoefde hij niet de pijn te doorstaan die zij voelden.

'Kleed jij je ook gauw aan?' vroeg Brad vriendelijk. Ze knikte terwijl ze de slapende baby na zijn voeding weglegde. Het zou volmaakt zijn geweest als ze alleen hem hadden gekregen. Het zou zo'n onvermengde verrukking zijn geweest, en nu was het zo anders. Het was half fijn en half verdrietig, half ellendig en half heerlijk, alles was bitterzoet en lag heel gevoelig. Ze kon die gevoelens nauwelijks meer aan en ze stond lang naar hem te kijken en bedacht hoeveel ze al van hem hield. Maar ze had ook van Gracie gehouden... dat was het vreemde. Ze had het gezichtje gekend vanaf het ogenblik dat ze was geboren en het was voor eeuwig in haar hart gegrift, evenals haar naam.

Ze droeg een eenvoudig zwartwollen jurkje dat recht vanaf haar schouders zonder taille naar beneden hing. Ze had het in het begin van haar zwangerschap naar kantoor gedragen. Zwarte kousen, zwarte schoenen, en ze vond een passende zwarte mantel. Toen keek ze haar man verdrietig aan.

'Het lijkt eigenlijk verkeerd, hè? We zouden blij moeten zijn en in plaats daarvan rouwen we.' En er waren nog zoveel mensen die ze het moesten vertellen. Iedereen die ze kenden, had geweten dat ze een tweeling zouden krijgen, en nu moesten ze zeggen dat er één was doodgegaan.

Brad bracht de baby naar de auto en hij werd niet eens wakker toen ze hem in het autozitje legden. Ze reden zwijgend naar de anglicaanse Allerheiligenkerk aan zee in Montecito. Pilar wist niets tegen Brad te zeggen, niets dat het verdriet kon wegnemen of anders kon maken. Hij klopte op haar hand toen hij de auto parkeerde, en Nancy en Tommy stonden met Marina op het trottoir te wachten. Tommy had een donker pak aan, net als Brad, en Nancy keek intens verdrietig terwijl ze haar kindje vasthield. Ze had geen babysitter kunnen vinden, dus had ze Adam uiteindelijk maar meegenomen. En hij gilde het uit van plezier zodra hij Pilar en Brad zag. Dat verbeterde de sfeer heel even.

De geestelijke stond op hen te wachten en leidde ze naar binnen. Maar Pilar was absoluut niet voorbereid op wat ze daar te zien kreeg, het witte kistje omringd door lelietjes van dalen dat op het altaar stond te wachten. Het was een bespotting, een leugen, een wrede speling van de natuur. Eerst zoveel beloven en dan de helft ervan weghalen, en er welde een snik in haar keel op toen ze het zag. 'Ik kan er niet tegen,' fluisterde ze tegen Brad terwijl ze haar gezicht in haar handen legde. Nancy begon zachtjes te huilen terwijl Tommy de baby overnam en Christian vredig in zijn autozitje lag te slapen. De geestelijke herinnerde de aanwezigen eraan dat Gods wegen ondoorgrondelijk zijn. Hij geeft en Hij neemt. Hij schenkt vreugde en verdriet. Maar de pijn ervan was bijna onverdraaglijk toen hij het meisje, dat slechts enkele seconden bij hen was geweest, zijn zegen gaf.

Daarna voelde Pilar zich alsof ze in een droom verkeerde, een nachtmerrie, terwijl ze achter Brad aan naar buiten liep en de lijkwagen naar het kerkhof volgde. Toen ze zwijgend en radeloos in de regen bij het graf stonden, raakte Pilar in paniek.

'Ik kan haar hier niet laten...' De woorden klonken gesmoord terwijl ze zich aan Brad vastklampte. Brads schoonzoon stond vlak bij hen, Marina iets verder weg op een bescheiden afstand. Nancy was met de jongetjes in de auto gebleven. Ze kon het niet langer aanzien had ze tegen haar man gezegd. Het was te afschuwelijk, te verdrietig, dat kistje en hun ontredderde gezichten. Het was voor iedereen vreselijk, vooral voor Pilar en Brad. Hij leek wel honderd en zij zag eruit alsof ze zou flauwvallen toen de dominee kleine Grace zijn laatste zegen gaf.

Pilar legde een boeketje roze roosjes op haar kistje en staarde er lange tijd zachtjes huilend naar. Toen leidde Brad haar weg, terug naar de auto, maar ze scheen bijna niet te weten waar ze liep. Toen ze naar huis reden, zat ze zwijgend recht voor zich uit te staren. Brad en Marina hielden haar handen vast, maar ze had hun niets te zeggen. Ze had niemand iets te zeggen.

Brad wist ook niet hoe hij haar kon bereiken. Hij wist niet hoe hij haar moest troosten of wat hij moest doen. Zelfs al had Brad het verlies gevoeld toen Grace was geboren, ze was toch een vreemde voor hem. Maar Pilar had de baby's negen maanden gedragen en ze kende ze op een manier zoals niemand anders.

'Ik wil dat je wat gaat liggen,' zei hij toen ze thuiskwamen nadat ze de anderen hadden weggebracht. De baby bewoog toen hij hem in zijn wiegje legde.

Ze knikte en liep naar hun slaapkamer. Ze ging liggen in haar zwarte jurk, zei niets, staarde naar het plafond en vroeg zich af waarom zij niet had kunnen doodgaan en de kinderen alletwee hadden kunnen leven. Waarom kreeg je geen keuze? Wie zou zij gekozen hebben? Wat zou ze hebben gedaan? Ze wist direct dat ze zichzelf graag had opgeofferd om de baby's te redden. Ze probeerde dat Brad uit te leggen en hij keek haar vol afschuw aan. Hoe hij ook om hun verloren kindje rouwde, hij had zijn vrouw nooit willen verliezen en was woedend bij die suggestie.

'Besef je dan niet hoe hard we je nodig hebben?'

'Je hebt me niet nodig,' zei ze somber.

'En hij dan?' Hij gebaarde naar de andere kamer. 'Denk je niet dat hij recht heeft op een moeder?' Ze haalde haar schouders op en kon geen antwoord geven. 'Praat niet zo,' zei hij. Maar ze was de hele dag gedeprimeerd, ze wilde niet eten of drinken, en uiteindelijk sloeg haar stemming op haar melkproduktie en werd de baby lastig. Het leek alsof alles en iedereen wilde huilen en protesteren tegen het noodlot dat hen had getroffen, maar niet wist hoe. Pilar al helemaal niet. Ze zou willen schreeuwen tot ze geen adem meer overhad, maar in plaats daarvan zat ze maar naar Christian te staren.

'Hij heeft je nodig, net zoals ik,' hielp Brad haar weer herinneren. 'Je moet jezelf beheersen.'

'Waarom?' Ze zat uit het raam te kijken en ten slotte kreeg hij haar zover dat ze wat thee dronk en toen een kop soep at. Eindelijk had ze voldoende melk om de baby te voeden.

Ze stond die nacht verscheidene keren voor hem op terwijl Brad sliep. Het was voor hem ook een vermoeiende dag geweest en hij maakte zich verschrikkelijk bezorgd om Pilar. Toen de zon opkwam, zat ze met Christian in de schommelstoel en dacht aan haar kinderen. Het waren verschillende wezens geweest, verschillende mensen, verschillende levens, elk met een eigen bestemming en toekomst. Christian moest zijn eigen lot volgen en Grades missie was al vroeg vervuld geweest. Misschien lag het zo eenvoudig, misschien was ze voorbestemd om maar heel even bij hen te zijn. En plotseling besefte Pilar dat ze haar moest loslaten. Dat ze af en toe aan haar mocht denken, maar dat Grace niet permanent in haar gedachten kon blijven. En Brad had gelijk: Christian had haar nodig. Het was te hopen dat hem een lang leven met hen was toegestaan, en ze wilde er voor hem zijn. Voor het eerst in vijf dagen had ze vrede met de situatie terwijl ze met hem in haar armen zat. Ze waren gezegend, niet zoals ze verwacht of gedacht hadden dat het zou zijn, maar zoals het bedoeld was en zoals het was. Zo moest ze het aanvaarden.

'Ben je op?' Brad stond slaperig in de deuropening. Hij had haar in bed gezocht en niet gevonden. 'Alles in orde?'

Ze knikte en glimlachte tegen hem. Ze zag er erg verstandig, verdrietig en ook heel lief uit. 'Ik hou van je,' zei ze stilletjes en hij voelde dat er iets in haar was veranderd. Iets diep in haar was gebroken en verscheurd en het was haar bijna te veel geworden, maar nu was het genezingsproces langzaam op gang gekomen.

'Ik hou ook van jou.' Hij wilde tegen haar zeggen hoe akelig hij het vond, maar hij wist niet meer hoe hij het nog moest zeggen. Er waren geen woorden, alleen maar diepe gevoelens. Toen bewoog Christian zich plotseling. Hij gaapte, deed zijn ogen open en keek hen heel intens aan.

'Het is een flinke knul,' zei Brad trots.

'Jij ook,' zei Pilar terwijl ze elkaar in de ochtendzon kusten.

21

Todd kwam dat jaar thuis met Thanksgiving. Hij wilde de baby zien die tweeënhalve week oud was, en hij wist ook wat voor beproeving ze hadden doorgemaakt. Hij wilde hen tot steun zijn.

Pilar zag er tegen die tijd al een beetje beter uit, hoewel ze nog heel wat moest afvallen en ze de deur nog niet uit ging. Ze voelde zich nog zwak en uitgeput door de tegenspoed, en bracht nog niet de moed op om vrienden te ontmoeten en alles uit te leggen. Het was nog te pijnlijk.

Todd wist eerst niet wat hij tegen haar moest zeggen en zei uiteindelijk dat hij het naar vond dat ze de baby hadden verloren.

'Wat een ellendig iets om mee te maken.' Zijn vader had erg van streek geleken toen hij hem had opgebeld om hem op de hoogte te stellen van Christians geboorte en Grades dood, maar Pilar leek nog veel zwaarder getroffen.

'Het was afschuwelijk,' gaf ze stilletjes toe, hoewel de wonden langzaam begonnen te genezen. Het was nog steeds vreselijk om aan haar te denken, maar ze begon langzamerhand vreugde in Christian te scheppen. Ze sprak vaker met haar moeder en sommige van haar ervaringen hadden Pilar geholpen. Het hielp om met iemand te praten die het had meegemaakt, maar ze wilde nog steeds niet dat ze kwam. Ze voelde zich nog steeds niet in staat iemand te ontvangen, zelfs haar moeder niet.

'Niets is zo eenvoudig als het lijkt,' zei Pilar kalm tegen Todd, en ze bedacht hoe moeilijk het was geweest om zwanger te worden en toen haar miskraam... en nu Gracie. 'Je denkt dat het allemaal gemakkelijk zal zijn en precies zal gaan zoals je het van plan bent, maar soms is dat niet zo. Het heeft mij vierenveertig jaar gekost om daar achter te komen en geloof me, dat is niet gemakkelijk geweest.' Kinderen krijgen was haar tot nu toe niet direct gemakkelijk afgegaan. Haar carrière was veel eenvoudiger geweest en zelfs het trouwen met Brad. Maar op de een of andere manier wist ze diep in haar hart dat het dit allemaal waard was geweest. Ze zou Christian voor geen geld ter wereld willen missen. Ze wist dat hij zelfs de prijs waard was die ze voor hem had moeten betalen, hoewel ze verbijsterd was dat ze zoiets kon denken.

'Wat doen jullie? Levensproblemen oplossen?' plaagde Brad toen hij bij hen kwam zitten.

'Ik wilde hem net vertellen hoeveel ik van hem hou,' Pilar glimlachte tegen haar stiefzoon en man. 'Hij is heel bijzonder.'

'Dat is een aardige afwisseling na nogal een rotkind geweest te zijn.' Hij grinnikte. Todd was een knappe jongen en hij leek veel op Brad.

'Jij was niet zo erg,' zwakte Brad zijn eerdere uitspraak een beetje af, maar met een plagend glimlachje. 'En je valt nu ook wel mee. Hoe is het in Chicago?'

'Goed. Maar ik zit erover te denken naar de westkust terug te komen. En misschien een baan in L.A. of San Francisco te zoeken.'

'Tjee, ik moet er niet aan denken!' plaagde zijn vader weer, en Pilar glimlachte breed.

'Het zou heerlijk zijn als je weer hier woonde.'

'Dan zou ik in de weekends kunnen babysitten.'

'Maak je nog niet blij,' zei Nancy tegen Pilar toen ze even langskwam. 'Telkens wanneer hij bij ons logeert, slaapt hij volkomen door Adams huilen heen, hij laat hem met de telefoon spelen en geeft hem bier te drinken om "hem zoet te houden".'

'Ja, en hij geniet er toch van? Wie is zijn favoriete oom?'

'Veel keus heeft hij niet, nietwaar?' plaagde zijn zusje hem.

Even later werd Christian wakker en huilde luidkeels om zijn moeder. Ze ging hem voeden en toen ze terugkwam, wilden de jongelui net weggaan. Todd kuste haar en omhelsde haar warm.

'Je ziet er prima uit en mijn broertje is voortreffelijk.'

'Jij ook. Ik ben blij dat je thuis bent gekomen.' Hij keek op haar neer en knikte. Hij was ook blij. Ze zagen eruit of ze heel wat hadden meegemaakt, vooral zijn vader was oud geworden en leek zich duidelijk hevig zorgen om Pilar te maken, maar het scheen goed te gaan. Pilar was verdrietig, maar leek het wel aan te kunnen.

'Denk je dat ze het nog eens doen?' vroeg Todd aan zijn zusje toen ze waren vertrokken en in de auto naar haar huis reden.

'Ik betwijfel het,' zei Nancy, en voegde er toen vertrouwelijk aan toe. 'Een vriendin van me is naar een specialist op het gebied van voortplanting in L.A. geweest en zei dat ze hen daar heeft gezien. Ze hebben er nooit iets over gezegd tegen mij, maar ik denk niet dat het zo gemakkelijk is geweest voor Pilar om zwanger te raken. Ze deden of het een grote verrassing was, maar dat geloof ik eigenlijk niet. Ik denk dat het heel wat inspanning heeft gekost. En nu hebben ze het zo zwaar te verduren gehad met die baby die gestorven is.'

Todd knikte. Hij had medelijden met Pilar. Afgezien van de eerste moeilijke maanden had hij haar altijd gemogen.

'Ik weet het niet,' zei hij na een tijdje. 'Ze zullen het wel de moeite waard hebben gevonden.' En met die woorden keek hij naar zijn mollige neefje naast hem op de achterbank van de auto, die diep in slaap in zijn autozitje lag. 'Misschien is het dat ook wel... wie zal het zeggen?'

Nancy keek ook even naar achteren naar haar slapende zoon en knikte.

In Santa Monica had Beth een enorme kalkoen klaargemaakt, en ze bedroop hem voor de laatste keer toen Charlie met een grote chocolade kalkoen voor Annie kwam en bloemen voor Beth om midden op hun Thanksgiving-tafel te zetten.

'Jéé! Wat is dat allemaal?' riep ze verbaasd en ontroerd uit. Hij was altijd zo attent. Ze kenden elkaar nu negen maanden en ze had nog nooit iemand zoals hij ontmoet. Hij kookte, nam cadeautjes mee, deed boodschappen voor hen, nam ze mee uit, en las Annie urenlang voor. Hij was precies de soort man van wie Beth altijd had gedroomd en nooit had gevonden. Hij was een uitgekomen droom en Annie was dol op hem.

'Prettige Thanksgiving, meisjes.' Glimlachend zette hij de bloemen neer en Annie haalde onmiddellijk het kleurige papier van de chocolade kalkoen af 'Mag ik hem nu opeten?' vroeg ze opgewonden. Haar moeder zei dat ze één stukje mocht hebben, maar dat ze de rest voor na het eten moest bewaren. Ze genoot van dat ene stukje en beet de kop van de kalkoen terwijl Charlie haar moeder kuste.

'Kan ik je helpen?' bood hij aan, maar ze zei dat alles klaar was. Ze wilde deze keer voor hem koken en het was het meest uitgebreide maal dat ze in jaren voor Thanksgiving had gekookt. Meestal gingen zij en Annie dan eten in een restaurant of bij vrienden. Het was te deprimerend om met Thanksgiving alleen voor hen tweeën te koken. Maar dit jaar was er zoveel om dankbaar voor te zijn. Iedereen vond het heerlijk voor hen dat Charlie in hun leven was gekomen. Hij leek de nare herinneringen te vervagen en alles weer goed te maken. Hij bezorgde haar het gevoel dat er iemand om haar gaf en dat ze niet meer alleen was. Ze had niet meer het idee dat ze de last van de hele wereld op haar schouders moest torsen.

Toen Annie ziek was kwam hij haar helpen verzorgen, en toen ze problemen met haar huisbaas had kon ze dat met hem bespreken. Tijdens een staking in het ziekenhuis had hij haar zelfs geld geleend. Ze had iedere cent terugbetaald zodra ze weer aan het werk kon. Ze wilde geen misbruik van hem maken, maar hij was gewoon een ongelooflijk aardige man.

In die herfst had hij contacten gelegd met een weeshuis, en hij speelde op zaterdagochtenden nog steeds balspelletjes met een stel weeskinderen. Daarna had hij het erover wat dat voor hem betekende en hoe graag hij nog altijd een jongetje zou willen adopteren wanneer hij voldoende geld had gespaard.

Ze had nooit eerder zoveel van iemand gehouden en hij was lief voor haar, maar hij had er zelfs niet op gezinspeeld wat zijn toekomstplannen waren. Hij vond nog steeds dat hij niet het recht had om met iemand te trouwen, omdat hij geen kinderen kon verwekken. Maar ze zei altijd dat het haar niets kon schelen. Zelfs als hij niet met haar trouwde, vond ze dat hij moest weten dat er vrouwen waren die zich gelukkig zouden prijzen om hem te hebben, met of zonder kinderen.

'Wat hindert dat nou?' had ze hem de laatste keer gevraagd dat ze er op een avond over spraken, toen Annie in bed lag en zij hadden gevreeën. Hun seksleven was heerlijk, en ze kon het zich altijd moeilijk voorstellen dat hij geen kinderen kon verwekken. Maar ze wist ook dat het één geen garantie voor het ander was. 'Ik begrijp niet waarom je het zo belangrijk vindt,' gaf ze hem een standje, 'er zijn zoveel mensen die geen kinderen kunnen krijgen. Nou en? Stel dat ik zo iemand was? Zou je dan anders ten opzichte van mij staan?'

Voor het eerst dacht hij daarover na en moest toegeven dat dit niet het geval zou zijn. 'Ik zou het jammer vinden, omdat je zo goed met kinderen overweg kunt. Je zou kinderen moeten hebben... maar ik zou nog steeds van je houden,' zei hij vriendelijk. Daarna waren ze op een ander onderwerp overgegaan. Er leek altijd zoveel te bespreken wanneer ze bij elkaar waren.

Met Thanksgiving zaten ze gedrieën heel gezellig met elkaar te praten tijdens het eten. De kalkoen was verrukkelijk, evenals de puree, de erwtjes en de vulling. Ze had zich behoorlijk voor hen uitgesloofd, net zoals hij altijd voor haar deed, en ze gaf verlegen te kennen dat ze vond dat hij beter kookte.

'Helemaal niet,' zei hij glimlachend, 'dit was fantastisch.' Maar het beste van alles was dat ze bij elkaar waren.

Naderhand gingen ze een lange wandeling maken. Annie rende voor hen uit en weer terug, en tegen de tijd dat ze thuiskwamen, was ze heerlijk moe.

Ze brachten haar om acht uur naar bed en keken tv, Charlie maakte heerlijke popcorn. Halverwege de eerste show kreeg hij amoureuze neigingen, en ze lagen als twee kinderen op de bank te vrijen tot ze helemaal vergeten waren waar ze ook weer naar keken. Annie was toen al diep in slaap en ze liepen op hun tenen naar Beths kamer en deden de deur zachtjes dicht. Even later lagen ze naakt en overspoeld door hartstocht in elkaars armen.

'God, Charlie...' Beth probeerde naderhand op adem te komen. 'Hoe doe je dat toch?' Zo was het nooit eerder met iemand geweest. En het was voor hem ook heerlijk, omdat hij zoveel van haar hield en haar wilde hebben. Deze keer wist hij dat zijn vertrouwen terecht was en dat zij hem niet zou kwetsen. Barbie had hem drie jaar geleden betoverd, maar ze was de verkeerde voor hem geweest en dat wist hij nu. Hij wist inmiddels een stuk meer en zag de dingen anders dan een half jaar tevoren. Beth had zijn leven veranderd en zelfs zijn mening over het krijgen van kinderen. Ze had hem laten inzien hoe hij tegenover haar zou staan als zij degene was die geen kinderen kon krijgen. En hij had plotseling beseft dat het hem werkelijk niets kon schelen, dat hij toch van haar zou houden en dat ze recht had op een vol leven, of ze nu kinderen hadden of niet. Het leek er niet meer zoveel toe te doen, en hij voelde zich niet meer schuldig om wat hij niet kon doen en niet kon hebben en haar niet kon bieden. Hij kon haar zoveel anders bieden, en dat wilde hij nu meer dan ooit.

'Ik wil je iets vragen,' zei hij die avond glimlachend toen ze in zijn armen lag. Ze keek hem aan en hij zag weer hoeveel Annie op haar leek. 'Eerst wil ik je vertellen hoeveel ik van je hou'. Ze trilde toen hij dat zei. Ze wist dat hij vond dat hij nooit met haar of een ander kon trouwen, en ze vroeg zich af of hij haar wilde vertellen dat hij alleen verder wilde gaan. Dat het leuk was geweest, maar dat het nu voorbij was. Ze voelde haar lichaam trillen terwijl de tranen haar in de ogen sprongen. Ze wist dat ze die woorden niet wilde horen.

'Je hoeft niets te zeggen,' zei ze in de hoop hem te ontmoedigen.

'Je weet dat ik van je hou.' Ze lag stilletjes te bidden dat hij die gevreesde woorden niet zou zeggen, maar hij keek zo ernstig daar naast haar in bed.

'Ik wil je iets vragen.'

'Waarom?' Haar ogen waren heel groot.

'Omdat je belangrijk voor me bent, en ik het recht niet heb jou te binden alsof dat mijn recht is.'

'Doe niet zo gek... ik... we hebben het fijn samen. Ik ben liever bij jou dan bij wie dan ook... Charlie, doe het niet.'

'Doe wat niet?' Hij keek verschrikt.

'Ga niet weg.' Ze sloeg haar armen om zijn hals, begon als een klein meisje te huilen en hij keek haar verbaasd aan.

'Ziet het ernaar uit dat ik ergens naar toe ga? Dit ging niet over weggaan, maar over blijven.' Hij glimlachte en was ontroerd om haar reactie.

'Je blijft?' Ze keek verbijsterd terwijl ze zich met een gezicht nat van tranen en ogen vol emotie van hem terugtrok.

'Dat zou ik graag willen. Ik zou ook graag willen dat jij bleef Ik wilde je vragen...' Hij aarzelde een seconde en ging toen verder: 'Wil je met me trouwen, Beth?'

Ze grinnikte breeduit en kuste hem zo hard dat het bed ervan schudde. 'Ja,' zei ze, toen ze ademloos naar lucht snakten en hij met haar door het bed rolde en opgewonden lachte.

'O, jé! Ik hou van je! Wanneer... ?' En toen keek hij bezorgd. 'Weet je het zeker? Zelfs al kunnen we geen kinderen krijgen?' Hij wilde er zeker van zijn, ze had nog een keertje het recht hem te weigeren.

'Ik dacht dat we zouden adopteren,' zei ze kalm.

'O, ja? Wanneer hebben we dat gezegd?'

'Jij zei dat je een jongetje wilde adopteren, misschien zelfs twee.'

'Maar dat was als ik alleen bleef Nu heb ik jou en Annie. Zou jij willen adopteren, Beth?'

'Ik denk van wel.' Ze knikte peinzend en keek hem toen aan. 'Het zou iemand die het werkelijk nodig heeft een thuis geven, in plaats van dat wij gewoon nog een baby op de wereld zetten... Ja, ik zou dat wel graag willen...'

'Laten we het eerst over trouwen hebben. Wanneer?'

'Ik weet het niet.' Ze grinnikte. 'Morgen. Volgende week. Ik heb met Kerstmis een week vakantie.'

'Kerstmis,' straalde hij, 'en vergeet die vakantie maar. Ik wil dat je die baan opzegt. Ik wil niet dat je 's nachts werkt als we eenmaal getrouwd zijn. Je kunt ergens parttime gaan werken wanneer Annie op school zit, of je diploma voor verpleegkundige gaan halen wat je altijd hebt willen doen.' Ze zou daar dan een jaar voor in opleiding zijn en hij kon wel voor de rest zorgen, hij kreeg voldoende provisie. 'Met Kerstmis dus.' Hij keek glimlachend naar haar en trok haar weer tegen zich aan, en een moment later hadden hun lichamen de belofte bevestigd.

22

Charlie en Beth trouwden op kerstdag in de United Methodist Church in Westwood en Annie was hun enige bruidsmeisje. Ze hadden een kleine receptie in een plaatselijk restaurant met een paar vrienden. Mark was er natuurlijk ook bij met zijn nieuwste vriendin. Alles was precies zoals Charlie en Beth het wilden. Geen opvallende gebeurtenis in het Bel Air en geen opzichtige gasten. Hij had niemand tegen wie hij moest opscheppen. Hij had een echte vrouw en een echt leven en een dochtertje dat nu van hem was. Ze hadden het er al over gehad of Charlie haar zou adopteren en ze zei dat ze graag Annie Winwood wilde zijn.

Ze gingen met zijn drieën op huwelijksreis naar San Diego. Ze bezochten de dierentuin en de marinebasis. Ze logeerden in een aardig hotelletje dat Charlie kende, en ze maakten lange strandwandelingen. Het was precies waar hij altijd van had gedroomd en wat hij nooit eerder had gevonden. Tot Beth zijn hele leven veranderde. Ze had haar werk als verpleeghulp opgezegd en een baan op het kantoor van Annies school gekregen. Alles was uitstekend verlopen. En ze wilde in september naar school teruggaan om haar opleiding voor verpleegkundige af te maken.

'Ben je net zo gelukkig als ik?' vroeg Charlie haar toen ze de dag na kerst op blote voeten over het strand liepen. Het was een heerlijke dag en het zand was koel, maar warm genoeg voor Annie om óók op blote voeten te lopen. Ze genoot ervan om als een jonge hond heen en weer te draven.

'Ik denk dat ik gelukkiger ben.' Beth glimlachte. 'Ik heb nooit iets dergelijks gehad. Mijn leven was zo'n chaos toen ik de vorige keer trouwde. Ik was jong en dom en hij was zo'n rotzak. Ik heb niets fatsoenlijks uit die toestand overgehouden.'

'Jawel' - hij glimlachte en hielp haar herinneren — 'je hebt Annie.'

'Dat is waar. Ik denk dat alles zo zijn goede kanten heeft. Maar soms duurt het lang voor je dat ziet.' Hij wist nog steeds niet welke goede kant zijn huwelijk met Barbie had opgeleverd. Dat was zo'n teleurstelling geweest. Maar het was tenminste voorbij, en nu had hij een werkelijk leven samen met Beth voor zich liggen. Een leven dat hem alles bood wat hij wilde hebben: gezelschap, tederheid, eerlijkheid en liefde.

'Ik hoop alleen maar dat ik jou zo gelukkig kan maken als jij mij hebt gemaakt,' zei hij terwijl hij een arm om haar schouders sloeg en ze glimlachte. Ze voelde zich zo veilig naast hem.

'Dat heb je al gedaan,' zei ze zachtjes terwijl Annie hen wenkte om door te lopen.

'Kom nou!' schreeuwde het meisje tegen de wind in. 'Moet je die schelpen zien!' Ze glimlachten en renden dol van geluk achter haar aan over het strand terwijl de zon opkwam aan de winterhemel en zegenend op hen leek neer te stralen.

Kerstmis was bij de familie Goode zoals gewoonlijk een chaotische gebeurtenis, en dat was dit jaar nog een beetje erger. Gayle en Sam plus hun mannen en kinderen waren er, en Andy en Diana waren ook in de schoot van de familie teruggekeerd. Zij zouden, uiteraard met Hilary erbij, ook Kerstmis met hen doorbrengen. Diana was achteneenhalve maand zwanger. Ze sjokte rond en probeerde Hilary achterna te lopen, die zich overal aan overeind trok. Alles wat ze op de salontafel vond, vormde een gevaar voor haar.

'Ze houdt je wel bezig, hè?' vond haar moeder bewonderend. Het was een mooi kind, echt een tevreden meisje. Een bron van voortdurende vreugde voor Andy en Diana. Iedereen herinnerde zich nog dat ze er het vorige jaar niet bij waren geweest, dat hun huwelijk bijna was stukgelopen en dat ze naar Hawaï waren gegaan om te proberen het te repareren. Daarna was Wanda de draagmoeder hun leven in- en net zo snel weer uitgewandeld, had Diana Andy onlangs nog met een wrange blik helpen herinneren. Maar de scheiding die daarvan het gevolg was geweest, had hen beiden goedgedaan. Plotseling was Hilary in hun leven, en nu hun eigen kindje. Het was duizelingwekkend, maar Diana was gelukkiger dan ooit. De zwangerschap was prima verlopen en ze voelde zich uitstekend.

Ze had haar zwangerschapsverlof natuurlijk uitgebreid, en ze hoefde niet voor juni op de redactie terug te komen.

'Hoe gaat het?' vroeg Jack vriendelijk, terwijl hij naar haar keek en zijn vrouw de tafel dekte. Sam probeerde een felle ruzie tussen haar twee oudste kinderen bij te leggen.

'Goed,' Diana glimlachte, en herinnerde zich nog de dag dat hij haar vertelde dat ze zwanger was, en ze minstens had vermoed dat hij gek was.

'Het kan zeker ieder ogenblik gebeuren, hè?'

'Ik ben pas over drie weken uitgeteld,' zei ze veelbetekenend, maar hij schudde met gefronste wenkbrauwen zijn hoofd en keek nadenkend naar haar buik. Toen betastte hij hem voorzichtig als een grote meloen.

'Ik denk dat het veel eerder zal gebeuren dan je denkt, Di. Het zit bijna tussen je knieën. Wanneer ben je bij je arts geweest?'

'O, allemachtig. Jack,' mopperde zijn vrouw tegen hem, 'schei uit met dokter Kildare te spelen, het is Kerstmis.'

'Ik zeg alleen dat ze dichter tegen haar bevalling aan zit dan ze denkt, de baby zit laag en ik durf er iets onder te verwedden dat het hoofdje al is ingedaald.'

'Ja, dat zei je al tegen me toen ik tweeënhalve week overrijd was.'

'Goed.' Hij haalde zijn schouders op en hief zijn handen ten hemel. 'Ik ben ook maar een mens.' Toen wendde hij zich weer met een ernstig gezicht naar Diana. 'Ik meen het. Je moet binnenkort voor controle gaan, ik geloof echt dat het is ingedaald. Ik heb nog nooit een baby zo laag zien zitten bij een vrouw die niet aan het bevallen was.'

'Misschien ben ik dat wel, maar weet ik het alleen niet.' Ze lachte tegen hem en stelde hem gerust dat ze maandag naar haar arts zou gaan.

'Er zijn wel vreemder dingen gebeurd.' Hij lachte en ging toen een borrel drinken met zijn schoonvader. Hij had geen dienst en mocht dus alcohol gebruiken.

De meisjes hielpen zoals gewoonlijk hun moeder en toen de kalkoen gaar was, werd die door de mannen voorgesneden. Er werden grote schalen eten naar de eetkamer gebracht. Iedereen was dit jaar in een goede bui. De kinderen waren levendig, maar gedroegen zich netjes, er waren geen familietwisten en iedereen had Diana haar uitbarsting van Thanksgiving vorige jaar allang vergeven. Toen ze zich eenmaal realiseerden wat haar overkwam, hadden ze het allemaal begrepen. Zelfs Gayle scheen milder gestemd ten opzichte van haar zuster.

'Je eet niets,' zei haar oudere zusje terwijl ze over tafel heen een blik op Diana wierp.

'Geen plaats.' Ze glimlachte en keek toen even naar Andy. Hij had het naar zijn zin en zat met Seamus te praten. Hun Ierse zwager zat altijd vol sterke verhalen over deze of gene. Ze waren meestal niet waar, maar wel altijd amusant.

Toen hun moeder naar de keuken ging om de schalen bij te vullen, liep Diana achter haar aan om te helpen. Ze zei dat ze rugpijn had en even wilde rondlopen. Toen ze naar de keuken ging, merkte Andy dat ze er afwezig uitzag. Hij zag ook Jack naar haar kijken en vroeg zich af of alles goed ging. Toen ze terugkwam, wreef ze weer over haar rug en liep een paar keer heen en weer naar de keuken om haar moeder te helpen en Sam fluisterde zachtjes tegen Jack: 'Ze is erg rusteloos.' Hij knikte en wijdde zijn aandacht aan zijn eten, en intussen praatte hij met de anderen. Een paar minuten later zat Diana weer in haar stoel en alles leek in orde. Ze lachte en praatte, maar zweeg toen plotseling en keek haar man aan. Maar hij zag het niet. Ze excuseerde zich en ging naar boven. Een paar minuten later kwam ze zonder iets te zeggen terug. Na het dessert zei ze tegen Sam dat ze zich niet zo lekker voelde en boven wat ging liggen, maar ze moest tegen niemand iets zeggen. Het was alleen maar wat maagzuur.

Een uur later keek Andy rond waar zijn vrouw was, maar zag haar niet. 'Heeft iemand Di gezien?'

'Ze is boven aan het overgeven,' vertelde zijn oudste nichtje, en Andy haastte zich de trap op om haar te zoeken.

'Moet jij misschien ook naar boven?' vroeg Gayle haar man en hij plaagde haar.

'Ik dacht dat jij had gezegd dat ik me met mijn eigen zaken moest bemoeien.'

'Misschien had ik het bij het verkeerde eind.'

'Ze heeft vermoedelijk te veel gegeten. Ze roepen wel als ze me nodig hebben. En zelfs al zou de bevalling op gang komen, dan is dit haar eerste baby. Ze kan van hier uit naar het ziekenhuis lopen en nog tijd overhouden.'

'Leuk, hoor. Je weet hoe ik ben.' Ze had bij de eerste twee het ziekenhuis nauwelijks op tijd gehaald, en de laatste had hij in hun keuken ter wereld geholpen.

'Iedereen is anders,' hielp hij haar onthouden en Diana had dat zeker bewezen door eerst steriel te lijken en twee jaar nodig te hebben om in verwachting te raken.

Maar een paar minuten later kwam Andy met een bezorgd gezicht naar beneden. 'Ze zegt dat ze misselijk is,' zei hij zachtjes tegen Jack. 'Ze heeft een paar keer overgegeven en heeft nu erge krampen. Ik wilde haar mee naar huis nemen, maar ze wil zich niet bewegen. Ze zegt dat ze haar rug heeft bezeerd toen ze mam hielp.' Jack luisterde en liep met twee treden tegelijk de trap op naar Diana terwijl Andy achter hem aan kwam.

'Hallo,' zei Jack opgewekt. 'Ik hoorde dat je door een wilde kalkoen bent aangevallen.'

'Ik voel me afschuwelijk,' gaf ze toe. Intussen kromp ze in elkaar en hield haar dikke buik vast.

'Hoe afschuwelijk?' vroeg hij rustig, maar hij wist het al en stond er versteld van toen hij haar buik aftastte. Die was zo hard als graniet en ze had enorme weeën.

'Ik voel me misselijk en ik heb akelige krampen... en mijn rug...' Ze rolde zich om en klampte zich bij de volgende wee aan het bed vast. 'Ik denk dat ik een voedselvergiftiging heb... maar zeg het niet tegen mam...' Ze was bleek toen ze hem weer aankeek en hij glimlachte.

'Dat denk ik niet. Ik denk dat de bevalling begonnen is.'

'Nu?' Ze keek stomverbaasd en een beetje bang. 'Maar het is nog geen tijd.'

'Het ziet er toch naar uit.' En terwijl hij dat zei, kreeg ze weer een wee. Hij nam de tijdsduur ervan op en het was een lange, forse wee. Hij vroeg zich af om de hoeveel tijd ze kwamen. Maar binnen twee minuten had hij daar antwoord op. Hij fronste zijn wenkbrauwen terwijl hij van haar naar Andy keek. 'Hoe lang heb je die al?'

'Dat weet ik niet,' zei Diana vaag. 'Ik heb de hele dag al wat krampen gehad. Ik dacht dat het iets was dat ik had gegeten...' Ze keek nu gegeneerd en besefte dat ze niet had geweten dat de weeën waren begonnen.

'Je vliezen zijn nog niet gebroken?' Ze was veel verder dan hij gedacht had en hij zou haar willen onderzoeken, maar wist niet zeker of ze dat goed vond.

'Nee,' zei ze beslist. 'Alleen sinds gisterochtend een beetje vochtafscheiding, maar geen stroom water.' Ze wilde graag dat hij geen gelijk had. Ze herinnerde zich nog wat Jane had moeten doormaken bij de geboorte van Hilary en ze was nu bang.

Jack keek van Andy naar Di en glimlachte. 'Lieve kind, dat was je water. Het hoeft geen stroom te zijn. We kunnen jou maar beter zo snel mogelijk naar het ziekenhuis brengen.'

Maar toen hij dat zei, pakte ze zijn arm beet en schreeuwde bijna: 'Nee...! nee! Dit is niets...' Maar ze had zo'n pijn dat ze deze keer niet door de wee heen kon praten, en ze leek hen niet te horen. Ze hijgde en was buiten adem toen het voorbij was. De volgende kwam minder dan een minuut later en ze huilde terwijl ze probeerde zich te verzetten. 'O, god... wat is dit... Andy... Jack...' Jack liep snel naar de badkamer om zijn handen te wassen en kwam met een stapel handdoeken terug die hij snel onder haar legde, toen onderzocht hij haar voorzichtig en ze leek het niet eens te merken. Ze had Andy's arm beetgepakt en huilde. Ze verzette zich tegen iedere wee en kon de pijn niet onder controle houden. Toen kreeg ze plotseling een vreselijk brandend gevoel en een ondraaglijke persdrang, alsof een sneltrein zich een weg door haar heen trachtte te banen.

'O, god... het komt... het komt...' Ze keek in paniek rond van haar man naar haar zwager en Jack knikte en keek Andy even aan.

'Ja, het komt, Di...' Ze stond duidelijk op het punt de baby te krijgen. Hij sprak heel rustig tegen haar man. 'Andy, draai 06-11. Bel een ziekenauto en vertel ze dat hier een vrouw aan het bevallen is en dat er een arts aanwezig is. Alles is goed en verloopt volgens schema. Ze had vermoedelijk al sinds gisteren weeën zonder het te weten.'

'Laat me niet alleen,' riep ze toen Andy opstond, maar Jack knikte beslist en drong erop aan dat hij ging bellen. Zodra Andy de kamer uit was, kreeg ze weer een krachtige wee en de sneltrein leek weer door haar heen te rijden. Jack had nu haar benen wijd uit elkaar gelegd en hij zag het hoofdje al staan.

'Persen, Di... vooruit... pers die baby eruit...'

'Ik kan het niet... het doet te veel pijn... o, god... het houdt niet op... het houdt niet op...' Ze wilde dat het ophield, maar het hield niet op. Toen kwam Andy weer bij haar en vertelde Jack dat de ziekenauto eraan kwam. Beneden wist nog niemand wat er gaande was. Er was nog geen tijd geweest om het hen te vertellen.

'Persen, Di,' zei Jack tegen haar toen er weer een wee kwam. Ze kwamen nu om de minuut en plotseling kreunde ze heftig. Jack hield haar benen vast en Andy haar schouders, en de baby vloog bijna uit haar, regelrecht in Jacks handen. Het was een grote jongen met een dichte blonde haardos, en hij leek onvoorstelbaar veel op zijn zusje. Diana en de baby keken elkaar verbaasd aan en Andy lachte. Hij had nooit eerder zoiets moois gezien.

Diana liet haar hoofd weer op het bed vallen terwijl ze tegen haar man glimlachte en hem vertelde hoeveel ze van hem hield. 'Wat is hij mooi... en hij lijkt op jou.' Toen keek ze met een zwak lachje naar Jack. 'Ik geloof dat je gelijk had....' Ze lachten alledrie, en de baby begon luidkeels te huilen in de armen van zijn oom. Op dat ogenblik klonk buiten de sirene.

'Je kunt het maar beter gaan uitleggen,' zei Jack tegen Andy, die nog steeds onder de indruk was door alle gebeurtenissen. Ze waren voor het kerstdiner gekomen en gingen met een baby naar huis. Niets gebeurde ooit precies zoals het de bedoeling was geweest.

Andy haastte zich naar beneden en vertelde iedereen dat ze een zoon hadden, terwijl zijn schoonvader de deur voor de verplegers van de ambulance opendeed.

'Ze is boven,' riep Andy en iedereen keek hem verbaasd aan.

'Is alles in orde?' vroeg haar vader, terwijl haar moeder en zusjes zich naar boven haastten en Seamus Andy op zijn rug sloeg.

'Jij neemt ook nooit halve maatregelen, hè jongen?'

'Nee, ik geloof van niet.'

Jack had tegen die tijd opgeruimd en hij sneed de navelstreng door met de instrumenten die de verplegers hadden meegebracht. Even later lag Diana samen met de baby goed ingepakt op een brancard, op weg naar de ziekenauto. De hele familie rende mee en wenste de jonge ouders het beste. Andy bedankte Jack, en Diana zwaaide. Het was erger geweest dan ze had gedacht, maar in sommige opzichten beter. Het was tenminste snel geweest, maar zo fel dat ze er versteld van had gestaan.

Toen waren ze met Andy in de ambulance, en het was een geruststelling voor Diana dat Sam had beloofd Hilary mee te nemen tot Diana weer met de baby thuis zou komen.

'Jullie brengen hier wel leven in de brouwerij,' mompelde hun vader toen hij na hun vertrek de deur dichtdeed. Daarna maakte hij een fles champagne open en schonk iedereen in, zelfs de kinderen kregen een beetje.

'Op Andrew en Diana en hun kinderen,' toostte hij plechtig en zijn vrouw had tranen in haar ogen want ze wist hoe moeilijk het voor ze was geweest. Maar nu hadden ze twee prachtkinderen.

'Het is de leukste baby die ik ooit heb gezien,' fluisterde Diana in de ziekenauto tegen Andy terwijl ze de baby in dekens gewikkeld tegen haar borst aanhield. Hij keek met grote ogen nieuwsgierig en geïnteresseerd rond. Hij was erg alert en leek heel rustig.

'Wacht maar tot Hilary hem ziet,' zei Andy, en ze wisselden een glimlach. Ze hadden binnen negen maanden twee kinderen gekregen, in heel korte tijd van niets naar alles.

Zij en de baby bleven maar één nachtje in het ziekenhuis en de volgende dag waren ze weer thuis bij Hilary. Ze noemden de baby William, naar haar vader.

'Billy en Hillie,' plaagde Diana terwijl ze keek hoe de baby in zijn wiegje lag te slapen in een hoekje van hun slaapkamer. Plotseling waren ze omringd door de mensjes die ze zo lang hadden willen hebben, het leek of ze volmaakt gelukkig waren.

'Je bent geweldig,' fluisterde Andy terwijl hij haar kuste.

'Jij ook.' Ze kuste hem eveneens, de ellende, de leegte en het verdriet waren vergeten. Maar ze wist dat juist dat dit ogenblik des te kostbaarder maakte.

23

Andy en Diana brachten hun derde trouwdag met hun kinderen op het strand van Waikiki op Hawaï door.

Hilary was toen veertien maanden en waggelde overal naar toe om alles te ontdekken. Ze genoot van het zand en de zee, van haar ouders en haar broertje William. Hij was inmiddels een dikke, gezonde baby van vijfeneenhalve maand die koerde, kirde en lachte. Het waren twee handenbindertjes. Ze hielden Diana dag en nacht bezig en ze moest over twee weken terug naar haar baan bij Today's Home, maar slechts op parttime basis. Ze wist nog steeds niet zeker of ze eigenlijk wel bij haar kinderen vandaan wilde gaan, maar ze wilde ook Andy helpen. Met twee kinderen erbij, konden ze het geld best gebruiken. En zelfs parttime werken zou al betekenen dat ze wat van hun luxe moesten opgeven. Maar Diana wilde haar tijd met de kinderen niet verruilen voor fulltime werken, en Andy was het daar helemaal mee eens. Ze hadden hier te lang op gewacht om er nu te veel van te moeten missen. Ze zag al tegen de uren op dat ze weg zou zijn. Ze had iemand in dienst genomen om op de dagen dat ze zou werkte op de kinderen te komen passen. Het was een lief Duits meisje dat al eens au pair was geweest, ze maakte een betrouwbare en nette indruk en sprak fatsoenlijk Engels. Ze zou alleen bij hen zijn wanneer Diana naar haar werk was. De rest van de tijd wilde Diana zelf voor haar kinderen zorgen en Andy wilde haar helpen.

Hij had dat jaar promotie gemaakt bij de televisiemaatschappij en had zijn handen vol op kantoor, maar hij kwam graag thuis bij zijn gelukkige vrouw, in de wetenschap dat hun dromen werkelijkheid waren geworden. Zelfs op de dagen dat de wasmachine kapot was en er overal luiers hingen, en Hilary nieuwe muurschilderingen in hun slaapkamer had aangebracht met Diana's lippenstift. Het leven zou de komende jaren vol met dat soort gebeurtenissen zijn, maar ze wisten allebei hoe kostbaar het was en hoe vluchtig.

'Wat een mooie kinderen heeft u,' zei een vrouw uit Ohio op een middag tegen hen op het strand van Hawaï. 'Hoe oud zijn ze?'

'Vijf en veertien maanden,' glimlachte Diana, en de vrouw keek haar verbijsterd aan. Ze zaten nog dichter bij elkaar dan de hare en daar zat dertien maanden tussen. Die hadden haar aardig beziggehouden.

'U weet niet hoe gelukkig u bent dat u zo gemakkelijk kinderen kunt krijgen,' vertelde ze hen ernstig. 'U heeft een prachtig gezin. God zegene u.'

'Dank u,' zei Diana met een lange trage glimlach tegen haar man.

In juni nam Charlie Beth en Annie op een middag mee naar Rosemead. Ze reden door een rustige straat naar een onheilspellend uitziend stenen gebouw. Hij had lang op dit ogenblik gewacht en zei niets toen hij de auto parkeerde. Maar Beth raakte zijn hand aan, ze wist wat het voor hem betekende, en Annie voelde dat dit een belangrijk ogenblik was. Ze wist wat er ging gebeuren en waarom ze waren gekomen, maar Beth wist niet zeker of ze het begreep.

Ze werden binnen gelaten en uitgenodigd te gaan zitten. Het papierwerk was een half jaar tevoren al begonnen, en alles leek in orde te zijn.

Charlie en Beth waren hier al een paar keer geweest om advies en om de zaak door te praten. Het tehuis werd door nonnen geleid die hun ordekleed nog droegen. Alleen al om hier rond te lopen, bracht bij Charlie nare herinneringen boven. Hij was in te veel tehuizen zoals dit geweest. Hij herinnerde zich nog het geluid van hun rozenkransen terwijl ze liepen en de koude donkere nachten in een smal bed, de afschuwelijke nachtmerries die hij had en de voortdurende angst dat hij in zijn astma zou stikken. Zijn aanwezigheid hier bezorgde hem ademhalingsmoeilijkheden en hij pakte tijdens het wachten automatisch de handen van Beth en Annie vast.

'Ben je hier wel eerder geweest?' vroeg Annie luidruchtig fluisterend, en hij knikte. 'Ik vind het niet leuk.'

'Nee, niemand, lieverd. Daarom zijn we hier.' Ze zouden een zieltje uit deze eenzame gevangenis redden.

Ze hadden het kind eerder gezien en Charlies hart was gebroken zodra hij hem zag. De nonnen hadden gezegd dat hij vier jaar was en erg klein. Hij had bij zijn geboorte ademhalingsproblemen gehad en ze moesten meneer Winwood helaas meedelen dat hij astma had. Als dat niet schikte, was er natuurlijk nog een klein meisje... maar de nonnen waren verbaasd geweest toen ze hoorden dat het de Winwoods prima schikte.

Er waren sociale werkers bij Beth en Charlie op bezoek geweest. Ze hadden zelfs met Annie gesproken, en ze waren er zeker van dat de jongen een goed thuis zou krijgen. Het was geen baby meer natuurlijk en het kon moeilijk worden, ze zouden rekening moeten houden met een aanpassingsperiode.

'Dat weten we uit ervaring,' had Charlie vriendelijk gezegd. Hij kende het allemaal: hoe wanhopig hij het had geprobeerd, hoe hij voor ze had gekookt en schoongemaakt en gesmeekt had om liefde. En hoe ze hem uiteindelijk altijd weer hadden teruggebracht, en hoe het voelde in die ijzeren bedden met matrassen vol kuilen in de koude tochtige slaapzalen waar hij zo bang voor was.

Er ging een deur open en er kwamen twee nonnen aan. Charlie hoorde hun rozenkransen, maar toen hij opkeek zag hij dat de nonnen vriendelijke gezichten hadden, en vlak achter hun zwaaiende dominicaner habijten stond een kindje. Het was een mager bleek jongetje in een ribbroek, een oude marineblauwe trui en verschoten gymschoenen. Hij had felrood haar en keek iedereen vol verborgen angst aan. Hij had zich de hele ochtend in zijn kamer verstopt, doodsbenauwd dat ze niet kwamen. Hij wist al dat mensen nooit deden wat ze beloofden. De nonnen hadden hem verteld dat de Winwoods die dag zouden komen, maar hij geloofde het niet. En hij wist dat ze hem ergens mee naar toe zouden nemen, maar hij wist niet zeker waarheen of hoelang hij daar zou blijven.

'De Winwoods zijn er voor je,' zei de langste non hartelijk, en Bernie knikte. Ze waren toch gekomen. Hij kon het zich nog niet voorstellen.

Hij keek hen alle drie vragend aan alsof hij zijn ogen niet kon geloven. Charlie liep langzaam naar hem toe.

'Hallo, Bernie,' zei Annie zachtjes, en hij haalde piepend adem. Hij had al dagenlang astma-aanvallen en was doodsbenauwd dat ze van gedachten zouden veranderen als ze dat wisten.

Charlie keek hem met tranen in zijn ogen aan en stak toen zijn armen uit. De jongen liep langzaam naar hem toe. 'We nemen je met ons mee naar huis... om voorgoed te blijven. Ik wil je vader zijn... en dit is nu je moeder... en Annie is je zusje.'

'Als een echt gezin? Voorgóed?' Het kind keek hem met grote achterdochtige ogen aan. Ze hadden het hem wel verteld, maar als je vier bent, begrijp je zoiets niet helemaal goed en hij geloofde het ook niet. Hij hoopte alleen maar dat ze waren gekomen om hem een keertje mee uit te nemen. Dat was alles wat hij verlangde.

'Ja,' zei Charlie kalm en voelde zijn hart bonzen. Hij herinnerde zich zo goed hoe het was, alleen hadden ze hem nooit zoiets verteld. Ze hadden tegen hem alleen gezegd dat hij een tijdje mocht komen logeren en dan brachten ze hem weer terug. Ze hadden zich nooit ergens toe verplicht.

'Ik heb geen familie. Ik ben een wees.'

'Nu niet meer, Bernie.' Ze waren bereid alle verplichtingen op zich te nemen, en de nonnen zeiden dat hij een prima jongen was, erg intelligent, goedgehumeurd en lief Bij zijn geboorte was er afstand van hem gedaan en hij was verscheidene keren in pleeggezinnen geweest, maar niemand had hem geadopteerd vanwege zijn astma. Dat was te lastig geweest.

'Mag mijn beer mee?' vroeg Bernie voorzichtig, en keek weer naar Annie. Ze keek hem glimlachend aan.

'Natuurlijk. Je kunt al je spullen meebrengen,' zei Charlie zachtjes. 'We hebben thuis heel leuk speelgoed,' garandeerde Annie hem en het roodharige jongetje liep heel langzaam naar Charlie. Het leek wel of hij door hem werd aangetrokken, alsof hij voelde dat ze veel gemeen hadden en hij bij hem veilig zou zijn.

'Ik wil graag met u mee,' zei hij en keek naar de man omhoog die zijn vader wilde zijn.

'Gelukkig,' zei Charlie terwijl hij hem in zijn armen sloot en hem wilde vertellen dat hij van hem hield. Maar hij trok hem alleen maar dichter tegen zich aan terwijl Bernie zich aan hem vastklampte. Toen fluisterde Bernie heel zachtjes dat ene woord dat Charlie altijd had willen horen.

'Pappie,' zei hij met zijn gezicht tegen Charlies borst gedrukt, terwijl Charlie zijn ogen dichtdeed en door zijn tranen heen glimlachte naar Beth en Annie die toekeken.

Pilar en Brad brachten hun trouwdag dat jaar rustig door. Ze wisten dat ze veel hadden om dankbaar voor te zijn en veel om over na te denken. Christian was een heerlijke baby. Hij was nu zeven maanden oud en ze genoten van hem. Hij was hun oogappel.

Pilar had na vier maanden een babysit aangenomen en was weer aan het werk gegaan, maar ze werkte alleen 's ochtends en ze kwam graag met Christian in de wandelwagen bij de rechtbank. Brad liet hem aan iedereen zien en de mensen waren eindelijk opgehouden met vragen waar de andere helft van de tweeling was.

Het was een lange, zware weg geweest en het had heel wat van ze gevergd. Brad zei altijd dat hij blij was dat ze het hadden gedaan, maar hij zou het niet nog eens doen. Pilar plaagde hem dat hij de vieze filmpjes van dokter Ward miste. Ze hadden haar een briefje gestuurd toen de tweeling was geboren, waarin ze haar vertelden dat één baby was overleden, en dokter Ward stuurde hun een heel aardige brief terug. Pilar had altijd onthouden dat ze had gezegd niets te kunnen garanderen, en dat soms zowel vruchtbaarheid als onvruchtbaarheid een twijfelachtige zegen kon zijn. Dat was het voor hen geweest, maar de afgelopen paar maanden was de weegschaal naar de goede kant doorgeslagen. Christian was een bron van voortdurende vreugde voor hen en Pilar was steeds dankbaar voor hun besluit om een gezin te stichten voor ze die keuze niet langer had.

Haar moeder was in de afgelopen tijd overgekomen om de baby te bewonderen, en die was ook dol op hem. Het was het eerste prettige bezoek dat zij en haar moeder ooit samen hadden meegemaakt en ze hadden er beiden van genoten.

Nancy was weer in verwachting en hoopte dit keer op een meisje.

Na verloop van tijd had Pilar haar over de vruchtbaarheidsbehandeling verteld, en Nancy kon er zich geen voorstelling van maken door welke diepe dalen ze waren gegaan. Het had zoveel kracht, moed en doorzettingsvermogen geëist.

'En een beetje krankzinnigheid. Het wordt een soort obsessie, net zoals aan de roulettetafel blijven staan tot je alles hebt verloren of een kapitaal hebt gewonnen.'

'Het lijkt mij dat je hebt gewonnen,' zei Nancy tegen haar, maar ze wisten allebei wat het haar had gekost en hoe verdrietig ze om het verlies van Grace was geweest. Ze had in het begin nooit van Christian kunnen genieten zonder aan haar te denken. Nu pas, nadat de tijd de scherpe kantjes had weggenomen, kon ze echt van hem genieten.

'Soms heb ik het gevoel dat ik zijn eerste paar maanden heb gemist,' had ze meer dan eens tegen Brad gezegd. 'Ik ging zo op in mijn verdriet dat ik me er niets meer van herinner.' Ze had de andere babyspullen ingepakt en het meisjesspeelgoed uit de kamer verwijderd. Ze had alles in een grote doos gedaan met 'Grace' erop en Brad had die op zolder gezet, omdat ze het niet wilde weggeven, niet wilde vergeten en het op dat ogenblik nog niet kon loslaten.

Maar tegen de tijd dat hun trouwdag aanbrak, voelde ze zich weer als vanouds en zo zag ze er ook uit.

'Tja, het leven is dit jaar beslist niet saai geweest.' Ze glimlachte. Het vorige jaar hadden ze geweten dat ze een tweeling zouden krijgen en was ze zwanger geweest.

'Dit jaar ben je tenminste niet zwanger,' zei hij, maar ze wilde nog steeds het huis niet uit. Ze bleef graag met hem thuis, en ze was de afgelopen paar weken doodmoe geweest nadat ze een moeilijke zaak had voorbereid. Toen ze toegaf hoe moe ze was beschuldigde hij haar ervan zwak te worden. 'Vroeger gaf je het me zwaar te verduren voor de rechtbank en daarna wilde je gaan dansen.'

'Tja, wat zal ik zeggen?' Ze haalde grijnzend haar schouders op. 'Ik ben tweeduizend jaar oud.'

'Wat moet ik dan niet zijn?' peinsde hij en ze lachte. Ze was vijfenveertig en hij vierenzestig, maar het was hem niet aan te zien en hij had het drukker dan ooit tevoren. Ze voelde zich in een jaar tijd een heel leven ouder geworden, maar hij hield vol dat het niet zichtbaar was. Pas de laatste tijd moest ze zich voortslepen, maar dat weet ze aan het feit dat ze Christian nog steeds voedde en werkte. Ze had zo lang gewacht met dit kind te krijgen, dat ze van ieder ogenblik met hem wilde genieten.

Maar twee weken na hun trouwdag was ze nog steeds moe en ze had drie nieuwe zaken aangenomen. Een was een moeilijke adoptiezaak die haar interesseerde, de andere betrof een proces van een restaurant en de derde ging over een hard gevecht over een duur stuk grond in Montecito. De drie zaken waren totaal verschillend, maar interessant en de mensen bijzonder veeleisend.

Ze praatte laat op een avond met Brad over die drie zaken en hij maakte zich zorgen om haar. Ze zag er uitgeput uit en tijdens hun gesprek ging ze de baby voeden.

'Denk je niet dat je te veel van jezelf vergt?' vroeg hij toen hij de kinderkamer binnenkwam en ging zitten. 'Misschien zou je moeten ophouden met hem zelf te voeden, of wat minder werken of zo.' Het kwam niet vaak voor dat Pilar er zo moe uitzag.

'Ik ben eraan gewend om voeden als voorbehoedmiddel te gebruiken.' Ze glimlachte, want het klopte niet helemaal. Ze voedde hem graag en hij groeide uitstekend. 'Ik geef liever mijn werk op dan dit,' zei ze eerlijk terwijl Brad naar haar keek. Er was altijd een schitterende band tussen moeder en zoon die hem ontroerde.

'Misschien moet je dan je werk weer opgeven tot hij wat ouder is.'

Maar ze schudde haar hoofd. 'Dat kan ik niet doen, Brad. Dat zou niet eerlijk zijn tegenover mijn compagnons. Ik heb een jaar zitten nietsdoen en nu werk ik alleen 's ochtends.' Maar ze nam dossiers mee naar huis en werkte aan diverse andere zaken.

'Nou, je ziet eruit alsof je overuren maakt. Misschien moet je eens naar de dokter.'

In juli deed ze dat eindelijk en vertelde hem haar symptomen. Ze hielp hem herinneren hoe oud Christian was en dat ze hem nog steeds zelf voedde. Er was helaas geen sprake van een zwangerschap omdat zij en Brad hadden afgesproken geen toestanden meer aan te halen, en dokter Ward had hen verteld dat het na haar vijfenveertigste vrijwel onmogelijk was om nog zwanger te worden. Ze was na de geboorte trouwens toch niet meer ongesteld geweest, naar men zei omdat ze nog zelf voedde. Ze vroeg zich soms af of ze regelrecht na de geboorte de menopauze was ingegaan. Dat leek wel een beetje vreemd, maar er gebeurden wel gekkere dingen.

De dokter deed een paar eenvoudige onderzoekjes en belde haar op kantoor op om haar te zeggen dat ze bloedarmoede had, vermoedelijk nog van de bevalling. Hij schreef haar staalpillen voor, iets wat voor Christian aanleiding was om over haar melk te klagen. Dus nam ze de pillen niet meer en dacht er verder niet meer over na. De dokter had niets ernstigs gevonden en een week later voelde ze zich beter. Tot ze naar een zeilwedstrijd gingen kijken. Ze stond naast Brad, keek hem met een vreemde blik aan en viel flauw.

Hij was ontzet, en ze ging terug naar de dokter. Deze keer werd ze uitgebreider onderzocht, en toen ze de uitslag kreeg was ze in stilte diep verrast. Ze had nooit gedacht dat het mogelijk was, nooit durven dromen nog een kind te krijgen, maar ze was zwanger. De arts had haar opgebeld vlak voor ze rond lunchtijd van kantoor naar huis ging om Christian te voeden, en hij vertelde haar dat ze met voeden moest ophouden. Hij waarschuwde haar ook voor een miskraam op haar leeftijd en alle andere voetangels en klemmen die ze maar al te goed kende. Mongolisme, chromosoomafwijkingen, een doodgeboren kindje, het absolute mijnenveld dat ze op haar leeftijd moest oversteken om een gezonde baby ter wereld te brengen. En uiteindelijk kwam het allemaal op geluk... of lotsbestemming neer, of je wel of niet uitverkoren was om deze baby te krijgen.

Ze stond in de rechtszaal op hem te wachten terwijl hij met zijn hamer tikte om de zaak voor de lunch te verdagen. Hij was bezig met een strafzaak en de beklaagde werd door de gerechtsdienaar weggeleid. Toen hij opkeek was Brad verbaasd om haar te zien. Ze stond achter in zijn rechtszaal.

'U mag voorkomen,' zei hij nadrukkelijk toen de rechtszaal leeg was, en ze liep langzaam naar hem toe. Het deed haar aan vroeger denken, aan hun dagen samen voor de rechtbank. Ze had hem negentien jaar geleden ontmoet en ze hadden samen veel beleefd, veel gedeeld, tragedies, verrukkingen en kostbare ogenblikken.

'Wat heeft u ter verdediging aan te voeren?' zei hij streng terwijl hij op haar neerkeek, en ze glimlachte tegen hem. Ze voelde zich plotseling weer jong en vond het leven leuk.

'Je ziet er schattig uit in die toga,' zei ze weinig onder de indruk en hij glimlachte bij wijze van antwoord.

'Wil je even meegaan naar mijn kamer?' zei hij, en keek haar ondeugend aan toen ze lachte.

'Misschien. Maar eerst moet ik je iets vertellen.' Hij zou het niet geloven.

'Wat dan? Een biecht? Of een feit?'

'Misschien wel allebei... en een soort grap... en misschien een schok... en uiteindelijk een zegen...'

'O, god. Je hebt de auto aan barrels gereden en je probeert me te vertellen dat het toch een oud lor was en dat we een nieuwe moesten hebben.'

'Nee, maar dat is wel een goed idee. Die zal ik voor de volgende keer onthouden.'

Plotseling straalde ze terwijl hij naar haar keek en geen ogenblik verwachtte wat ze hem te vertellen had.

'Wat heb je gedaan?' vroeg hij beslist, plotseling had hij zin haar beet te pakken en te kussen. Iedereen was weg en ze waren alleen in de rechtszaal.

'Ik weet niet zeker of ik het gedaan heb... ik denk dat je hebt geholpen.'

Hij keek haar met gefronste wenkbrauwen aan, verward door haar woorden.

'Ik denk dat je weer naar vieze filmpjes hebt zitten kijken zonder het mij te vertellen.' Ze hief haar vinger tegen hem op.

Hij lachte luidkeels terwijl hij op haar neerkeek. 'Wat bedoel je daarmee?'

'Het betekent. Edelachtbare... dat ik zonder allerlei kunst- en vliegwerk of hormonen of hulp van buitenaf, behalve de jouwe... zwanger ben.'

'Je bent wat?' Hij staarde haar stomverbaasd aan.

'Je hebt me gehoord.'

Hij stond op en kwam met een glimlach naar haar toe. Hij wist niet zeker wat hij voelde en waarom, en of hij het weer wilde doormaken of niet, maar hij was toch op een vreemde manier gelukkig. 'Ik dacht dat we het niet meer zouden doen,' zei hij en keek haar teder aan.

'Ik ook. Maar daar werd blijkbaar anders over gedacht.'

'Wil je het ook?' vroeg hij vriendelijk. Hij wilde niet dat ze het weer moest doormaken als ze het niet wilde.

Ze keek hem lang en doordringend aan, ze had er veel over nagedacht onderweg naar zijn rechtszaal. 'Ik denk dat alles in het leven een soort gemengde zegen is... zoals dokter Ward zei... maar ja... ik wil het...' Ze deed haar ogen dicht en toen kuste hij haar. Hij hield haar lang in zijn armen en bedacht dat hij dit altijd met haar in zijn rechtszaal had willen doen. Het had negentien jaar geduurd, maar hij had het eindelijk gedaan.

Table of Contents

- Inhoud
- Voor de wonderen in mijn leven:
- geliefd wonder
- 1
- 2
- 3
- 4
- 5
- 6
- 7
- 8
- 9
- 10
- 11
- 12
- 13
- 14
- 15
- 16
- 17
- 18
- 19
- 20
- 21
- 22
- 23