Hotel Vendôme
Author: Danielle Steel
Date: 2013-01-05T07:00:00+00:00
Description: De jonge Heloise is opgegroeid in Hotel Vendôme, een elegant vijfsterrenhotel in Manhattan dat gerund wordt door haar vader Hugues. Ze is door hem alleen opgevoed, nadat haar moeder er met een popster vandoor is gegaan. Vader en dochter zijn twee handen op één buik. Wanneer Heloise naar Zwitserland gaat voor een hotelopleiding, mist Hugues haar verschrikkelijk. Dan komt er een nieuwe liefde in zijn leven. Kan Heloise een nieuwe moeder accepteren?

Inhoud

De jonge Heloise is opgegroeid in Hotel Vendôme, een elegant vijfsterrenhotel in Manhattan dat gerund wordt door haar vader Hugues. Ze is door hem alleen opgevoed, nadat haar moeder er met een popster vandoor is gegaan. Vader en dochter zijn twee handen op één buik.

Wanneer Heloise naar Zwitserland gaat voor een hotelopleiding, mist Hugues haar verschrikkelijk. Dan komt er een nieuwe liefde in zijn leven. Kan Heloise een nieuwe moeder accepteren?

Voor mijn allerliefste, fantastische kinderen,

Beatie, Trevor, Todd, Nick, Sam,

Victoria, Vanessa en Maxx. En Zara,
de lust van mijn leven, muziek van mijn ziel,
maakt elke dag van mijn leven de moeite waard.

Ik prijs mezelf zo gelukkig dat ik jullie heb!

Al mijn liefde,
mammie/ds

1

De lobby van het Hotel Vendôme in East 69th Street in New York was een toonbeeld van goede smaak en verfijning. De zwart met wit geblokte marmeren vloer glom, buiten werd een rode loper uitgerold zodra er een paar druppels regen vielen, de muren waren prachtig gedecoreerd, en de kolossale kristallen kroonluchter deed denken aan de mooiste Europese paleizen. Dit hotel was veel kleiner dan zijn illustere voorbeeld, maar doorgewinterde reizigers zagen direct de overeenkomsten met het Ritz in Parijs, waar de eigenaar van Hotel Vendôme twee jaar lang als assistent-manager had gewerkt in de periode dat hij ervaring had opgedaan in de beste hotels van Europa.

Hugues Martin was veertig jaar oud, had gestudeerd aan de befaamde en degelijke École Hôtelière de Lausanne in Zwitserland, en het hotel in Manhattans Upper East Side was zijn droom. Nog steeds vond hij het haast onvoorstelbaar dat hij zoveel geluk had gehad, dat zijn droom vijf jaar daarvoor werkelijkheid was geworden. Zijn vader, een Zwitserse bankier, en zijn al even conservatieve moeder waren in alle staten geweest toen hij had aangekondigd dat hij naar de hotelschool wilde. Hij kwam uit een familie van bankiers, en zij vonden het iets ordinairs hebben om een hotel te runnen, zelfs om er een te bezitten. Ze haalden er hun neus voor op, en hadden hun uiterste best gedaan om hem zijn voornemen uit het hoofd te praten, allemaal tevergeefs. Na vier jaar op de school in Lausanne en diverse stages had hij goede banen gehad bij Hotel du Cap in Cap d'Antibes, het Ritz in Parijs, het Claridge's in Londen, en zelfs korte tijd bij het befaamde Peninsula Hotel in Hongkong. Als hij ooit een eigen hotel zou bezitten, bedacht hij in die jaren, moest dat in de States zijn.

Hugues werkte in het Plaza in New York toen het hotel dichtging voor een ingrijpende verbouwing, en hij ging ervan uit dat hij nog lichtjaren verwijderd was van zijn droom. Toen gebeurde het. Hotel Mulberry werd in de verkoop gedaan, een klein, sleets hotel dat jarenlang was verwaarloosd en nooit als chic bekend had gestaan, ondanks de perfecte ligging. Hugues hoorde het, waarop hij al zijn spaargeld bij elkaar schraapte, zowel in New York als in Zwitserland alle leningen afsloot die hij maar kon krijgen, en de bescheiden erfenis van zijn ouders, die hij zorgvuldig had belegd, vrijmaakte. Alles bij elkaar maakte dit de koop van het hotel mogelijk. Hij redde het nét, met een hypotheek op het gebouw. Zo kon Hugues het Mulberry kopen en de noodzakelijke verbouwing laten uitvoeren. Daar had hij al met al twee jaar voor nodig, en toen was het Hotel Vendôme geboren, tot grote verbazing van de New Yorkers, want de meesten hadden niet eens geweten dat er op die plek een hotel was.

In de jaren twintig was het gebouw een klein particulier ziekenhuis geweest. In de jaren veertig was het omgebouwd tot hotel, met een foeilelijke inrichting. Nu was elke vierkante centimeter van het Vendôme echter even schitterend, en de service was uit de kunst. Hugues had chef-koks van over de hele wereld naar zijn hotel gehaald, en het restaurant was inmiddels zeer populair. Zijn patron-cuisinier was een van de beste in de business, en iedereen was het erover eens dat zelfs het eten van roomservice verrukkelijk was. Al in het eerste jaar was het hotel van de ene dag op de andere een doorslaand succes geworden, en nu was het al maanden van tevoren volgeboekt en kwamen er gasten van over de hele wereld. De presidentiële suite was een van de mooiste van de stad. Hotel Vendôme was een juweel, met smaakvol ingerichte suites, zonnige kamers met een open haard, lambriseringen en hoge plafonds. Hugues had gekozen voor designservies, kristallen glazen en lakens van de beste kwaliteit en zoveel antiek als hij zich kon veroorloven, zoals de kroonluchter in de lobby, die hij in Genève bij een veiling van Christie's op de kop had getikt. Dit volkomen gave prachtstuk was afkomstig uit een Frans château in de buurt van Bordeaux.

Hugues runde zijn hotel met honderdtwintig kamers met Zwitserse precisie en een ijzeren hand, maar hij was altijd gul met zijn glimlach. Zijn personeel was discreet en ervaren, en had voor elke gast een geheugen als een ijzeren pot. De wensen van bijzondere gasten werden nauwgezet bijgehouden. Al drie jaar lang was het Vendôme het populairste boutiquehotel van New York. Zodra je de lobby binnenkwam, wist je dat dit niet zomaar een hotel was. Een jonge piccolo stond bij de draaideur, in een uniform dat was geïnspireerd op dat van de chasseurs van het Ritz: een marineblauwe broek en een kort jasje met een goudkleurig biesje langs de kraag. Schuin op zijn hoofd droeg hij een klein rond petje met een bandje onder de kin. Een legertje bedienend personeel zorgde ervoor dat het de gasten aan niets ontbrak. Kleine en grote wensen werden snel en efficiënt ingewilligd. Hugues wist dat een onberispelijke bediening van doorslaggevend belang was.

De assistent-manager droeg een zwart jacquet en een gestreepte broek, eveneens afgekeken van het Ritz. Zelf stond Hugues dag en nacht klaar, altijd gekleed in een donkerblauw pak met een wit overhemd en een das van Hermès. Hij had een uitzonderlijk goed geheugen voor iedereen die ooit in zijn hotel had gelogeerd, en belangrijke gasten begroette hij het liefst persoonlijk. Hij was de ideale hoteleigenaar, met een geoefend oog voor elk detail, en hij stelde hoge eisen aan al zijn afdelingshoofden. De gasten kwamen niet alleen voor de luxe, maar ook voor de service.

Een topbloemist verzorgde de schitterende boeketten in de lobby, en de spa was beroemd. Aan vrijwel alle wensen werd voldaan, zolang ze legaal en niet al te bizar waren. Hoewel Hugues' ouders hun bedenkingen hadden gehad, was hij er vrij zeker van dat ze trots op hem zouden zijn geweest. Hij had hun geld goed besteed, en het hotel had de eerste drie jaar zo goed gedraaid dat hij zijn schulden vrijwel geheel had afgelost. Dat was niet verwonderlijk, aangezien Hugues altijd keihard had gewerkt. Persoonlijk had hij een hoge prijs betaald voor zijn succes: het hotel had hem zijn huwelijk gekost. Er was zowel door het personeel als door de gasten eindeloos over geroddeld.

Negen jaar eerder, toen Hugues in het Claridge's in Londen werkte, had hij Miriam Vale leren kennen, een wereldberoemd en beeldschoon topmodel. Iedereen die haar zag was onder de indruk van haar oogverblindende schoonheid, en hij had daarop geen uitzondering gevormd. Hij was uiterst correct en professioneel gebleven, zoals tegenover elke gast. Zij was een meisje van drieëntwintig en had duidelijk gemaakt dat ze hem wilde, en hij was halsoverkop verliefd op haar geworden. Ze was een Amerikaanse, en uiteindelijk was hij haar achternagegaan naar New York, waar hij een minder belangrijke functie bij het Plaza had aanvaard om met haar samen te kunnen zijn en hun romance voort te zetten. Tot zijn eigen verbazing was zij net zo verliefd op hem als hij op haar, en binnen een halfjaar waren ze met elkaar getrouwd. De eerste jaren dat hij met haar samen was, waren de gelukkigste van zijn leven geweest. Anderhalf jaar later was hun dochter Heloise geboren, en Hugues was smoorverliefd op zijn vrouw en dochtertje. In die tijd zei hij altijd dat hij zich geen mooier leven kon wensen. Hij was een toegewijde en liefhebbende vader en een trouwe echtgenoot, ondanks de verleidingen waar hij mee te maken kreeg. Na de geboorte van Heloise zette Miriam haar carrière als model voort, en iedereen in het Plaza was weg van zijn kleine meisje. Hem plaagden ze met haar naam, vanwege de film Eloise at the Plaza, maar hij verzekerde hun dat ze was genoemd naar zijn overgrootmoeder. Heloise was twee toen hij het Mulberry kocht. Toen had hij echt alles wat hij wilde, een vrouw en een kind van wie hij zielsveel hield, en zijn eigen hotel. Miriam was veel minder enthousiast geweest over het project en had bitter geklaagd dat het hotel hem geheel in beslag zou nemen, maar hij had er nu eenmaal altijd van gedroomd om zijn eigen hotel te hebben.

Zijn ouders waren nog minder blij met Miriam dan ze met zijn keuze voor de hotelbusiness waren geweest. Ze betwijfelden ten zeerste of een spectaculair mooi en wereldberoemd fotomodel van drieëntwintig een goede vrouw voor hem zou zijn. Maar Hugues hield van haar en had zelf helemaal geen twijfels.

Zoals verwacht duurde het twee jaar om het hotel te verbouwen. Het budget werd niet noemenswaardig overschreden, en het eindresultaat overtrof zijn eigen verwachtingen.

Hugues en Miriam waren zes jaar getrouwd, en Heloise was vier, toen het Hotel Vendôme werd geopend. Miriam had geposeerd voor een aantal van hun advertenties. Dat de eigenaar met Miriam Vale was getrouwd gaf het hotel extra cachet, en met name de mannelijke gasten hoopten dat ze in de lobby of in de bar een glimp van haar zouden opvangen. Veel vaker dan de moeder zagen ze echter de kleine Heloise, die aan de hand van een van de kamermeisjes achter haar vader aan dribbelde. Haar vader was duidelijk apetrots op zijn dochtertje. Iedereen was verrukt van haar, en ze werd een soort mascotte voor het hotel.

Greg Bones, de beroemde popster die regelmatig in het nieuws was vanwege zijn wangedrag, was een van de eerste gasten in een penthouse-suite en werd verliefd op het hotel. In het begin maakte Hugues zich zorgen, want Bones stond erom bekend dat hij het meubilair in hotelkamers kort en klein sloeg als hem iets niet zinde, maar in het Vendôme gedroeg hij zich verbazingwekkend netjes, uiteraard tot grote opluchting van Hugues. En het personeel was het gewend om met de grillen en wensen van beroemdheden om te gaan.

De tweede dag dat Greg in het hotel logeerde, ontmoette hij Miriam in de bar, omringd door assistenten, stylisten en een beroemde fotograaf. Ze hadden die middag een shoot voor Vogue gedaan, en toen ze Greg herkenden, nodigden ze hem uit om bij hen te komen zitten. Daarna ging het snel. Miriam bleef bijna de hele nacht bij Greg in zijn suite, terwijl Hugues dacht dat ze niet in het hotel was. Laat op de avond bestelde Greg champagne en kaviaar, en toen de obers van roomservice eenmaal wisten waar Miriam was, duurde het niet lang voordat het voltallige personeel het wist. Het nieuws ging als een lopend vuurtje door het hotel. Aan het eind van de week hoorde Hugues het ook. Hij wist zich geen raad. Moest hij kwaad op haar worden? Of hopen dat het vanzelf zou overwaaien?

Hugues, Miriam en Heloise hadden hun eigen appartement op de verdieping onder de penthouse-suites, en de beveiliging wist drommels goed dat Miriam via de bediendetrap voortdurend naar Gregs suite glipte als Hugues aan het werk was. Hugues zat in een buitengewoon lastig parket. Hij wilde de beroemde popster niet vragen om weg te gaan, want dat zou een schandaal veroorzaken. In plaats daarvan vroeg hij zijn vrouw om haar gedrag te veranderen, en hij stelde voor dat ze een paar dagen weg zou gaan zodat ze bij zinnen kon komen. Maar toen Bones vertrok, vloog ze met hem mee naar Los Angeles in zijn privévliegtuig. Ze liet Heloise achter bij Hugues, beloofde dat ze na een paar weken terug zou komen en smeekte om zijn begrip. Het was hartverscheurend en vernederend voor Hugues, maar hij wilde zijn vrouw niet kwijt. Hij hoopte dat haar verliefdheid snel voorbij zou gaan als hij haar liet gaan. Ze was negenentwintig, en hij dacht dat ze vanzelf tot bezinning zou komen. Hij hield van haar, en ze hadden een kind. Inmiddels stonden de tabloids er bol van, en iedereen, het voltallige personeel én tout New York, had er de mond van vol. Hugues schaamde zich te pletter.

Hugues vertelde Heloise dat haar moeder weg moest voor haar werk, iets waar het meisje al op haar vierde aan gewend was. Maar Miriam kwam niet terug, dus kon hij het verhaal moeilijk blijven volhouden. Drie maanden later woonde ze samen met Bones in Londen en kondigde ze aan dat ze wilde scheiden. Voor Hugues was het de ergste gebeurtenis van zijn leven en hij was er kapot van. Hoewel hij tegen de gasten bleef glimlachen en nog steeds even attent was, wisten de mensen die hem goed kenden dat hij nooit meer dezelfde was geweest. Hij was duidelijk tot in het diepst van zijn ziel gekwetst, en stiller, ernstiger en afstandelijker dan voorheen, zelfs drie jaar later nog.

Hugues was sinds zijn scheiding de discretie zelve geweest. Alleen zijn assistente en een paar van de afdelingshoofden wisten dat hij een aantal affaires had gehad, soms met hotelgasten, soms met vrouwen uit de hogere kringen van New York. Hij was een van de meest felbegeerde vrijgezellen van de stad en werd altijd en overal uitgenodigd, hoewel hij er zelden op inging. Zijn privéleven moest ook werkelijk privé blijven. Bovendien was hij vrijwel altijd aan het werk. Zijn dochter kwam op de eerste plaats, maar afgezien daarvan was het hotel belangrijker voor hem dan al het andere. Sinds Miriam bij hem weg was gegaan had hij geen serieuze relatie meer gehad, en die wilde hij ook niet. Hij offerde zijn privéleven op aan het hotel. Hij was er altijd, hij hield alles scherp in de gaten en werkte desnoods dag en nacht, meestal achter de schermen.

Een maand nadat Miriam officieel van Hugues was gescheiden, trouwde ze met Greg Bones. Inmiddels waren ze twee jaar getrouwd en hadden ze een dochtertje van zes maanden. Heloise had haar moeder in al die jaren maar een paar keer gezien. Heloise had er verdriet van, en Hugues was woest op Miriam. Haar nieuwe leven met Greg, en nu hun dochtertje, nam haar zo volledig in beslag dat ze haar oudste dochter leek te vergeten. Kennelijk behoorden Hugues en Heloise voor haar tot het verleden. Hugues had geen keus en moest zowel vader als moeder zijn voor hun kind. Het was pijnlijk voor hen allebei, hoewel hij er tegen Heloise nooit iets over zei.

In het hotel was Heloise altijd omringd door surrogaatmoeders; bij de balie, bij roomservice, de kamermeisjes, de bloemiste, de kapper en de meisjes die in de spa werkten. Iedereen hield van haar. Ze konden haar echte moeder natuurlijk niet vervangen, maar ze leidde in elk geval een gelukkig leventje en ze was stapelgek op haar vader. Op haar zevende was ze de prinses van het Hotel Vendôme. De vaste gasten kenden haar en namen wel eens cadeautjes voor haar mee, en dankzij de manier waarop haar vader haar opvoedde, was ze niet alleen schattig maar ook zeer beleefd en goedgemanierd. Ze droeg beeldige gesmokte jurkjes, en de kapper maakte altijd twee vlechten met strikken in haar lange rode haar voordat ze naar school ging, het nabijgelegen Lycée Française. Haar vader bracht haar elke ochtend te voet naar school voordat hij aan het werk ging. Haar moeder belde ongeveer één keer per maand, als ze het tenminste niet vergat.

Op een avond stond Hugues achter de balie, waar hij vaak te vinden was als hij tijd kon vrijmaken van andere werkzaamheden. Zo kon hij de lobby overzien en gasten begroeten. Hij wist altijd precies wie er in zijn hotel logeerden. Elke dag bekeek hij de reserveringen, zodat hij wist wie er aankwamen en wie er uitcheckten. Er heerste de gebruikelijke rust in de lobby. Mrs. Van Damme, een bekende aristocratische weduwe, kwam net terug van een avondwandelingetje met haar pekineesje. Hugues liep met haar mee naar de liften om een praatje te maken. Ze had het jaar daarvoor haar intrek genomen in een van de grootste suites van het hotel, compleet met een aantal eigen meubelstukken en enige waardevolle kunstwerken. Ze had een zoon in Boston die haar zelden opzocht, en ze was zeer op Hugues gesteld. Heloise was voor haar de kleindochter die ze nooit had gehad; ze had alleen kleinzoons, onder wie een van Heloises leeftijd. Ze sprak vaak Frans met Heloise, en Heloise vond het leuk om mee te gaan als ze haar hondje uitliet. Dan vertelde Mrs. Van Damme haar verhalen over toen zij nog een meisje was. Heloise was dol op haar.

'Waar is Heloise?' vroeg Mrs. Van Damme met een vertederde glimlach toen ze op de lift stonden te wachten.

'Ze is boven huiswerk aan het maken. Dat hoop ik tenminste,' antwoordde hij. En zo niet, dan zwierf ze waarschijnlijk rond door het hotel, dat wisten ze allebei. Heloise vond het leuk om de kar van de kamermeisjes te duwen en te helpen bij het neerzetten van de kleine flesjes met shampoo en schoonheidsproducten.

'Als u haar ziet, vraag dan of ze zin heeft om thee bij me te komen drinken als ze klaar is,' zei Mrs. Van Damme hartelijk. Dat deed Heloise vaak, en dan aten ze samen sandwiches met komkommer en eiersalade en éclairs van roomservice.

Het hotel had een Britse chef die vroeger in het Claridge's had gewerkt, speciaal voor de high tea, de beste van de stad. De chef de cuisine was Frans, en ook door Hugues persoonlijk naar New York gehaald. Hij had de hand in elk aspect van het hotel, zowel voor als achter de schermen. Hij hield zelfs toezicht op de opleiding van het personeel. Het Hotel Vendôme was niet voor niets zo bijzonder.

'Ik zal het doorgeven, Madame,' zei hij beleefd.

Zodra de liftdeuren dicht waren liep hij terug naar de lobby, denkend aan zijn dochter. Hij hoopte dat ze inderdaad huiswerk aan het maken was, zoals hij had gezegd. Hij had andere dingen aan zijn hoofd; ogenschijnlijk was hij de rust zelve, maar intussen was het in de kelders van het hotel een chaos. Een halfuur eerder hadden ze het water op bijna alle verdiepingen moeten afsluiten, en de receptie kreeg steeds meer klachten van de gasten. Iedereen die belde werd gerustgesteld met het verhaal dat er een kleine reparatie moest worden uitgevoerd en dat er binnen een uur weer water zou zijn. In werkelijkheid was er echter een leiding gesprongen in de kelder. Het voltallige technisch personeel was koortsachtig aan het werk om het probleem te verhelpen, en een paar minuten daarvoor was er een loodgietersbedrijf van buitenaf gebeld.

Hugues bleef kalm glimlachen. Iedereen die hem zag kreeg de indruk dat alles onder controle was. Gasten die incheckten vertelde hij langs zijn neus weg dat het water tijdelijk was afgesloten maar dat dit van korte duur zou zijn, en dan informeerde hij of men iets van roomservice wenste te bestellen. Hij zei het er niet bij, maar ze hoefden er uiteraard niet voor te betalen, om het ongemak een beetje goed te maken. Hij hoopte dat roomservice gewoon kon doorgaan; in de keuken stond al bijna vijftien centimeter water en ze hadden iedereen die ze konden missen naar de kelder gestuurd om te helpen. Hugues was liever in de lobby gebleven om nieuwe gasten het gevoel te geven dat alles in orde was, maar over een paar minuten moest hij ook weer naar de kelder om de situatie te bekijken.' Hij kon alleen maar hopen dat de gesprongen leiding snel gevonden en gerepareerd zou worden. Voorlopig werd de overstroming alleen maar erger. Ondanks de ingrijpende verbouwing bleef het uiteindelijk toch een oud hotel.

Terwijl Hugues een Spaanse aristocraat en zijn vrouw begroette, was het in de kelder een heksenketel. Iemand die de rust in de lobby overzag, kon niet vermoeden dat het beneden een bende was.

In de kelder schreeuwden mensen tegen elkaar, het water steeg, en uit een van de muren spoot een enorme straal water. Technici in bruine uniformen waadden door het water, onder wie vier loodgieters. Ze waren alle zes van top tot teen kleddernat. Mike, het hoofd van de technische dienst, probeerde als een bezetene de gesprongen leiding op te sporen. Om zijn middel droeg hij een riem met een hele serie moersleutels eraan, en terwijl hij de ene na de andere probeerde, hoorde hij achter zich een hoog stemmetje boven alle rumoer uit zeggen dat hij de grootste moest nemen. Verbaasd draaide hij zich om, en hij zag Heloise staan, die met grote belangstelling keek naar wat hij deed. Ze stond tot aan haar knieën in het water, in een rode bikini met een gele regenjas erover, en wees op de grootste sleutel aan zijn riem.

'Ik denk dat je die grote moet nemen, Mike,' herhaalde ze kalm. Met haar grote groene ogen keek ze hem aan, en ze had nog steeds twee keurige vlechten in haar haar. Hij kon zien dat ze op blote voeten was.

'Oké,' zei hij, 'maar je moet wat verder weg gaan staan. Ik wil niet dat je iets overkomt.'

Ze knikte ernstig en glimlachte naar hem. Ze had sproeten en haar beide voortanden ontbraken. 'Wees maar niet bang, Mike,' verzekerde ze hem. 'Ik kan zwemmen.'

'Laten we hopen dat het niet nodig is,' zei hij. Hij haalde de grootste sleutel van zijn riem, die hij toch al had willen pakken.

Wat er ook in het hotel gebeurde, Heloise was er altijd bij om te kijken, vooral als de technische dienst ergens mee bezig was. Mike wees waar ze moest gaan staan, en gehoorzaam liep ze een eindje bij hem vandaan, waar het water minder diep was. Ze babbelde met een paar mensen van het keukenpersoneel, die naar beneden waren gekomen om te helpen. Op dat moment kwamen de loodgieters van buiten de kelder binnen, en ze waadden door het stijgende water naar de anderen. Intussen begon het keukenpersoneel dure flessen wijn in veiligheid te brengen, geholpen door de portiers.

Na een halfuur keihard werken lukte het de technici en de loodgieters om de oorsprong van het lek te lokaliseren. De leiding werd afgesloten, zodat ze het lek konden dichten. Heloise waadde terug naar Mike, klopte hem op zijn schouder en complimenteerde hem met zijn werk. Lachend keek hij haar aan, hij tilde haar op en droeg haar naar de ingang van de keuken, waar de souschefs stonden te kijken, in hun geruite broek en witte jasje, de hoge koksmuts nog op hun hoofd.

'Als jou iets overkomt, jongedame, vermoordt je vader me. Ik wil dat je hier blijft staan.' Hij wist dat het een zinloos bevel was, want Heloise bleef nooit lang op één plek.

'Ik heb niets te doen,' klaagde ze. 'Roomservice heeft het te druk en ik mag ze niet storen.' Ze wist dat ze hun niet voor de voeten mocht lopen als het spitsuur was.

Tegen die tijd stonden de telefoons in de receptie roodgloeiend. Gasten die zich wilden verkleden om uit te gaan ontdekten dat ze niet konden douchen, en mensen die roomservice belden kregen te horen dat ze het razend druk hadden en voorlopig geen bestellingen konden opnemen, maar dat het hotel gratis wijn en drankjes aanbood. Hugues wist dat een gebeurtenis als deze zeer schadelijk kon zijn voor de reputatie van het hotel als hij er niet efficiënt mee omging. Hun belangrijkste gasten belde hij zelf om zijn verontschuldigingen aan te bieden, en hij liet een fles champagne naar hun kamers brengen. Bovendien zou hij de gasten die hinder ondervonden voor die nacht korting geven. Dat zou hem geld kosten, maar het zou hem veel meer kosten als hij het niet deed. In elk hotel konden zich problemen voordoen, maar de manier waarop ermee werd omgesprongen bepaalde het verschil tussen een tweederangs hotel en een hotel van topklasse zoals het Vendôme. Tot nu toe was er nog niemand kwaad geworden; de gasten vonden het gewoon vervelend en waren blij met de gratis wijn en champagne. Hoe erg ze het ongemak uiteindelijk zouden vinden, hing af van de snelheid waarmee de reparatie werd uitgevoerd. Die avond zou een noodreparatie worden uitgevoerd, en in de dagen erna zou de gesprongen leiding vervangen moeten worden. Op dat moment was er gewoon water nodig voor het hotel, zodat de normale service kon worden hersteld.

Drie kwartier later kon Hugues eindelijk weg bij de receptie, en hij ging naar de kelder om te zien hoe de situatie ervoor stond. Er waren pompen geïnstalleerd om het water weg te pompen, en op het moment dat hij eraan kwam steeg er net gejuich op. Het was de loodgieters gelukt om het water om te leiden en het systeem weer in te schakelen. Het personeel van roomservice liep zich het vuur uit de sloffen om flessen wijn en champagne naar de kamers te brengen. Heloise spetterde vrolijk rond door het water in haar bikini en regenjas, met een brede en tandeloze grijns op haar gezicht. Zodra ze haar vader zag, waadde ze naar hem toe. Hoofdschuddend keek hij haar aan. Hij was niet blij om haar hier te zien, maar ook niet verbaasd. De souschefs met wie ze had staan praten lachten allemaal. Heloise was er altijd als de kippen bij wanneer er ergens iets te beleven viel, net als haar vader. Zij maakte evenzeer deel uit van het hotel als hij.

'Wat doe je hier?' vroeg haar vader. Hij deed zijn best om het streng te zeggen, maar zonder veel succes. Ze zag er zo schattig uit dat hij het moeilijk vond om boos op haar te worden. Eigenlijk was hij zelden boos op haar, al voedde hij haar wel streng op. Het lukte hem gewoon niet. Alleen al als hij haar zag smolt zijn hart, en met haar ontbrekende tanden, de rode bikini en de gele regenjas was ze zo ontwapenend dat het hem moeite kostte om niet in lachen uit te barsten. Net als haar moeder koos ze voor elke situatie de juiste outfit.

'Ik ben naar de kelder gekomen om te zien of ik kon helpen,' zei ze, even praktisch als altijd. 'Maar Mike deed het geweldig, dus ik hoefde niets te doen.' Ze haalde haar schouders op, en dit keer lachte haar vader wel.

'Gelukkig maar,' zei haar vader. 'Als jij van nu af aan het hoofd van de technische dienst bent, voorzie ik grote problemen.' Ze liepen naar de keuken.

Zelf ging hij terug om de technici en loodgieters te complimenteren met hun fantastische werk. Hij ging goed om met zijn personeel, en ze werkten graag voor hem, ondanks zijn hoge verwachtingen. Hij stelde net zulke hoge eisen aan hen als aan zichzelf, en het resultaat was ernaar. Alles in het hotel liep normaal gesproken op rolletjes en dat werd door de gasten zeer gewaardeerd.

Toen Hugues terugkwam in de keuken, was Heloise een koekje aan het eten. De patissier bakte altijd Franse macarons voor haar, die ze meenam naar school als toetje na de lunch. Ze babbelde met hem in het Frans.

'Hoe staat het met je huiswerk, jongedame? Wat is daarmee gebeurd?' vroeg hij haar ernstig.

Heloise keek hem met grote ogen aan en schudde haar hoofd. 'Ik heb geen huiswerk, papa.'

Hij keek haar doordringend aan. 'Ik weet niet of ik dat moet geloven.'

'Ik heb alles al af.' Ze jokte tegen hem, maar hij kende haar goed. Ze rende veel liever rond door het hotel dan dat ze in haar eentje in het appartement huiswerk zat te maken.

'Toen je terugkwam van school, zat je in mijn kantoor een ketting te maken van paperclips. Ik denk dat je er nog maar even goed naar moet kijken.'

'Eh... misschien heb ik nog een klein beetje rekenwerk,' gaf ze schaapachtig toe.

Met Heloise aan de hand liep hij terug naar de lift. Daar had ze een paar rode kaplaarzen achtergelaten toen ze de ondergelopen kelder in liep, en die deed ze nu weer aan.

Zodra ze boven waren, trok Hugues zijn pak en schoenen uit.

Zijn broekspijpen en schoenen waren kleddernat van zijn korte bezoek aan de kelder. Hij was een lange, slanke man met donker haar, en hij had dezelfde groene ogen als Heloise. Haar moeder was een rijzige blondine met blauwe ogen. De overgrootmoeder naar wie Heloise was genoemd, had rood haar gehad, net zo rood als dat van Heloise.

Hugues wikkelde haar in een handdoek en droeg haar op om droge kleren aan te trekken. Een paar minuten later was ze terug, in een spijkerbroek, een roze sweater en roze ballerina's. Ze had twee keer per week balletles. Hugues wilde dat ze een zo normaal mogelijk leven leidde, maar hij was zich ervan bewust dat haar leventje allesbehalve normaal was. Om te beginnen had ze geen moeder, wat ongebruikelijk was, en bovendien bestond haar hele leven uit het hotel. Ze vond alles wat er gebeurde even leuk.

Met een zucht ging ze aan het bureau in de woonkamer zitten, en ze pakte haar rekenboek en een schrift.

'Denk erom, je moet alles afmaken. Bel me maar als je klaar bent. Ik moet nu eerst gaan kijken of alles weer is gekalmeerd, maar ik probeer om samen met jou te eten. Ik ben in de receptie.' Hij liep naar de deur en keek nog een keer om.

'Ja, papa,' zei ze zacht.

Heloise zat een paar minuten dromerig naar haar rekenboek te kijken en liep toen op haar tenen naar de deur. Ze opende de deur op een kier en gluurde naar buiten. De kust was veilig. Haar vader was nu waarschijnlijk al terug in de lobby. Met haar schalkse grijns, sproeten en rode haar leek ze net een elfje. Stilletjes deed ze de deur achter zich dicht, en in haar spijkerbroek en roze ballerina's trippelde ze via de trap aan de achterkant naar beneden. Ze wist precies waar ze 's avonds haar favoriete kamermeisjes kon vinden. Vijf minuten later hielp ze hen met het duwen van de kar met de flesjes crèmes, shampoo en lotion terwijl ze hun laatste ronde langs alle kamers maakten. De bedden werden opengeslagen, en in elke kamer werd een doosje bonbons van La Maison du Chocolat neergezet. De bonbons waren verrukkelijk, en zoals altijd gaven Ernesta en Maria haar een doosje. Ze bedankte hen, stak een bonbon in haar mond en slaakte een zucht van verrukking.

'We hebben vandaag een hoop werk moeten doen in de kelder,' deelde ze hun in het Spaans ernstig mee. Ze hadden altijd Spaans met haar gesproken. Heloise sprak al op haar vijfde vloeiend Frans, Spaans en Engels. Hugues vond het belangrijk dat ze diverse talen sprak. Als Zwitser sprak hij zelf ook Italiaans en Duits.

'Ik heb het gehoord.' Ernesta, een moederlijke vrouw uit Puerto Rico, gaf haar een dikke knuffel. Heloise was dol op Ernesta en liep het liefst hand in hand met haar. 'Je zult wel een drukke middag hebben gehad,' zei Ernesta met een twinkeling in haar ogen. Maria, haar knappe jongere collega, lachte. Ze had kinderen in dezelfde leeftijd als Heloise. De kamermeisjes vonden het nooit erg als Heloise hen op hun laatste ronde vergezelde, en Heloise genoot ervan. Ze hunkerde naar vrouwelijk gezelschap en voelde zich eenzaam als ze in haar eentje in hun appartement was.

'Het water kwam helemaal tot hier,' zei Heloise, wijzend op een punt boven haar knie. 'Maar alles doet het nu weer.' De vrouwen hadden het hele verhaal van de technici gehoord, en ze wisten dat er nog een grote reparatie zou volgen.

'Moest je geen huiswerk maken?' vroeg Ernesta. Heloise ontweek haar blik en pakte een flesje shampoo. Ze waren onlangs op een luxueuzer merk overgestapt, en het spul rook heerlijk. 'Of heb je het al af?'

'Natuurlijk heb ik het af,' zei Heloise met een ondeugende grijns. Bij de volgende kamer gaf ze Ernesta twee flesjes aan.

Ze bleef met hen meelopen totdat er in haar hoofd een alarmbelletje begon te rinkelen. Het was de hoogste tijd om terug te gaan. Ze gaf hun allebei een nachtzoen en holde via de achtertrap weer naar boven en ging achter haar bureautje zitten.

De laatste som was juist af toen haar vader het appartement binnenkwam om samen te eten. Hij had het al besteld bij roomservice, zoals altijd, hoewel ze vandaag later aten dan normaal. Het was voor hen allebei een belangrijk ritueel om samen te eten, dus paste Heloise zich aan de tijden van haar vader aan.

'Sorry dat ik zo laat ben,' zei hij toen hij binnenkwam. 'Het is vanavond een beetje een gekkenhuis, maar gelukkig heeft iedereen tenminste weer water.' Hij bad dat de noodreparatie het voorlopig zou houden, totdat de gesprongen leiding vervangen kon worden.

'Wat eten we?' vroeg Heloise, terwijl ze haar rekenboek dichtklapte.

'Kip, aardappelpuree, asperges en ijs toe. Hoe klinkt dat?' Hij keek haar vertederd aan.

'Lekker.' Ze glimlachte naar hem en sloeg haar armen om zijn nek.

Heloise was de vrouw in zijn leven, de enige die in de drie jaar sinds het vertrek van haar moeder belangrijk voor hem was geweest. Terwijl hij zijn armen om haar heen sloeg, werd hun eten gebracht. De chef had er slakken bij gedaan voor Heloise, omdat hij wist dat ze er dol op was, en profiteroles als toetje. Het was niet bepaald een doordeweekse maaltijd voor een kind, maar het was een van de voordelen van wonen in het hotel, voor hen allebei. Hugues had ingebouwde babysitters voor haar, en ze konden allebei gebruikmaken van alle services die het hotel bood, waaronder de haute cuisine.

Ze aten in de eetkamer van het appartement, en onder het eten praatten ze over het hotel, zoals altijd. Ze vroeg hem welke belangrijke gasten er die dag waren gearriveerd, en of er binnenkort nog filmsterren zouden komen, en hij gaf haar een samenvatting van wat hij die dag had gedaan, waar ze aandachtig naar luisterde. Hij vertelde haar graag dingen over het hotel, daar leerde ze van. Hugues hield van Heloise en hij had het hotel om hem bezig te houden. Verder had hij niets nodig, en Heloise ook niet. Ze leefden in een veilige omgeving, waar ze zich allebei volkomen thuis voelden. Zij was haar moeder kwijt, en hij zijn vrouw, maar ze hadden elkaar, en voorlopig leek dat meer dan genoeg. In zijn fantasieën over de toekomst stelde Hugues zich graag voor dat ze het hotel samen zouden runnen, het hotel waar hij altijd van had gedroomd.

2

Hugues had het hotel op de traditionele manier opgezet, zoals hij het op de École Hôtelière en in alle grote hotels waar hij had gewerkt had geleerd. Er was een secretariaat dat alle zakelijke aspecten van het hotel afhandelde, zoals reserveringen, sales, marketing en accounting, stuk voor stuk onontbeerlijk voor een soepele gang van zaken. Ook personeelszaken hoorde bij het secretariaat. Zij waren er uiteraard voor het personeel, maar ook voor onderhandelingen met de vakbonden. Dat was zeer belangrijk, want een staking kon het hotel lamleggen.

Hugues had al zijn personeel uiterst zorgvuldig gekozen, en hij was zich er terdege van bewust hoe belangrijk ze waren. Als reserveringen niet efficiënt en punctueel werden behandeld, of als de boekhouding fouten maakte, kon dat het einde van het hotel betekenen. Hij hield alle administratieve aspecten van het hotel scherp in de gaten en had groot respect voor het werk dat op het secretariaat gebeurde. De gasten kregen deze mensen nooit te zien, maar het hotel kon niet zonder.

De receptionisten en conciërges werkten nauw met elkaar samen, en dit waren de mensen met wie gasten het vaakst rechtstreeks te maken hadden. Als de receptie niet op rolletjes zou lopen, en als de conciërges gasten niet direct zouden kunnen helpen, zouden de gasten zich gaan ergeren en op zoek gaan naar een hotel met een betere service. Hun taken waren zeer gevarieerd; ze moesten er onder andere voor zorgen dat de vaak buitenissige eisen van de vips en beroemdheden werden ingewilligd. Ze waren het gewend dat filmsterren soms wel drie of vier keer naar een andere suite verhuisden voordat ze echt helemaal tevreden waren en dat hun assistenten al van tevoren lange lijsten met eisen omtrent voedingsmiddelen stuurden. Speciale verzoeken varieerden van satijnen lakens, orthopedische matrassen, hypoallergene hoofdkussens, luchtfilters en speelgoed voor hun kinderen tot masseurs die dag en nacht klaar moesten staan. Het personeel was aan al die ongebruikelijke wensen gewend, en ze waren er trots op dat ze het zelfs de meest veeleisende gasten naar de zin konden maken.

Ook waren ze het gewend dat sommige vips zich onaangenaam gedroegen. Het kwam regelmatig voor dat kamermeisjes van diefstal werden beschuldigd, terwijl de gast in kwestie het voorwerp zelf had verloren of zoekgemaakt. Gelukkig hadden ze in drie jaar tijd nog niet één keer meegemaakt dat iemand van het personeel daadwerkelijk iets had gestolen. Het was tot nu toe altijd gelukt om hysterische gasten die het personeel valselijk beschuldigden tot bedaren te brengen en aan te tonen dat ze ongelijk hadden. Het personeel had geleerd om met lastige gasten om te gaan en stoïcijns op valse beschuldigingen te reageren. Hugues eiste van ieder personeelslid een bewijs van goed gedrag, en verwachtte dat hij of zij zowel het hotel als de gasten zou beschermen.

Aan het hoofd van housekeeping stond iemand die ook was afgestudeerd aan de École Hôtelière. Het hotel beschikte over een eigen wasserij en stomerij. Een heel leger van kamermeisjes en bedienden zorgde ervoor dat alles vlekkeloos verliep. Zij waren verantwoordelijk voor smetteloos schone kamers en openbare ruimtes. Ook zij kregen vaak met lastige gasten te maken; het personeel dat rechtstreeks contact had met de gasten moest efficiënt en diplomatiek zijn. Housekeeping voerde met militaire precisie inspecties van de kamers uit, en kamermeisjes die steken lieten vallen vlogen eruit.

De geüniformeerde brigade bestond uit piccolo's, portiers, liftboys, degenen die de valetparking verzorgden en chauffeurs van de limousineservice, waar regelmatig gebruik van werd gemaakt. De bagage van gasten die in- of uitcheckten werd snel naar boven of naar buiten gebracht, pakketjes werden bij de juiste kamers bezorgd, en de chauffeurs brachten gasten op tijd naar elke gewenste bestemming. Ook deze afdeling werd met ijzeren hand geleid.

Food & beverages was een van de grootste afdelingen. Roomservice viel eronder, en het inmiddels beroemde restaurant, waar mensen vanuit de hele stad kwamen eten, maar ook alle events die in het hotel werden gehouden: bruiloften, besloten diners en lunches, conferenties en bijeenkomsten. Het viel allemaal onder die ene afdeling, en tot nu toe waren er nooit klachten geweest.

De afdeling beveiliging opereerde grotendeels achter de schermen, hoewel ook dit werk van het grootste belang was, zowel om de gasten te beschermen als om het personeel in het gareel te houden. Veel hotels van topklasse hadden regelmatig met juwelendieven te maken, en Hugues was dolblij dat zijn hotel tot nu toe gespaard was gebleven. Er werd strikt de hand gehouden aan alle veiligheidsaspecten en het personeel was uiterst waakzaam.

Verder was er een businesscenter, met secretaresses en IT'ers die ter beschikking van de gasten stonden. De spa was een van de beste van de stad en er was tevens een moderne fitnessruimte. De technische dienst was verantwoordelijk voor al het onderhoud en noodzakelijke reparaties. Of het nu om een gesprongen leiding in de kelder ging of om eenvoudige problemen zoals een verstopt toilet of een kapotte televisie, er waren monteurs voor nodig. Ook de afdeling communicatie speelde een sleutelrol. Het personeel dat de telefoons bemande zorgde ervoor dat de binnenkomende en uitgaande gesprekken soepel verliepen, en ze namen boodschappen aan. Alle telefoontjes werden snel en discreet afgehandeld.

Al met al was er heel veel personeel nodig om het hotel te maken tot wat het was. Hugues was er trots op dat hij elk personeelslid bij naam kende, en zijn voortdurende aanwezigheid in het hotel hield iedereen scherp. Het was een enorm karwei om het hotel te leiden, en elk radertje, hoe onbelangrijk het ook leek, was uiteindelijk onontbeerlijk voor een soepel functioneren van het geheel. Heloise kende trouwens ook iedereen bij naam, dankzij haar zwerftochten door het hotel.

Het Hotel Vendôme was niet alleen Hugues' droom maar ook zijn passie, en afgezien van zijn dochter, zijn grote liefde. Er was altijd zoveel te doen dat hij nauwelijks tijd had voor andere dingen. Nadat Miriam bij hem weg was gegaan, was het hotel zijn vrouw geworden; hij zei vaak dat hij met het hotel was getrouwd. Hij kon het zich nu niet meer voorstellen om getrouwd te zijn, daar had hij simpelweg geen tijd voor. Elke vrouw met wie hij een amoureuze verhouding had besefte al snel dat zij in zijn leven op de tweede plaats kwam, zo niet op de tiende. Het runnen van het hotel, het afwenden van rampen of het oplossen van een crisis nam hem geheel in beslag, zodat hij net genoeg tijd had om met Heloise te ontbijten en te dineren en haar tussen de bedrijven door een paar keer een knuffel te geven, maar meer zat er niet in. Hij had al zijn concentratie en tijd nodig voor zijn werk. Heloise kreeg wat er overbleef.

Voor etentjes kwam hij altijd te laat. Als hij een vrouw meenam naar het theater, de opera of een ballet, trilde zijn telefoon de hele avond aan zijn riem, en het kwam vaak voor dat hij halverwege een voorstelling weg moest, bijvoorbeeld als er een staatshoofd arriveerde en de beveiliging zijn hulp inriep. In zo'n geval moesten de verdiepingen boven en beneden die waar het staatshoofd zijn suite had worden ontruimd. Dat was een enorm complexe onderneming, en hij moest ervoor zorgen dat andere gasten er niet te veel hinder van ondervonden. Bij de vrouwen in zijn leven leidde het tot frustratie en ergernis dat ze nooit eens ongestoord een avond met hem konden doorbrengen. Het kwam zelden voor dat hij van een rustige avond met een vriend kon genieten, en vaak probeerde hij het niet eens. Vrouwen die in het hotel logeerden probeerden hem wel eens te verleiden als ze zagen hoe knap hij was en beseften dat hij single was. Maar hij maakte altijd van het begin af aan eerlijk duidelijk dat hij het te druk had voor een serieuze relatie, en dat ze teleurgesteld zouden raken omdat hij zo weinig tijd voor hen zou hebben. Tevens was het een handige manier om te maskeren hoeveel verdriet hij had gehad van het stuklopen van zijn huwelijk en Miriams ontrouw. Zoiets wilde hij niet nog een keer meemaken, maar toen hij het eenmaal een beetje had verwerkt kon hij wel weer van vrouwelijk gezelschap genieten. Het gebeurde regelmatig dat hij een knappe vrouw niet kon weerstaan, al duurde het nooit lang. Hij had het te druk, en bovendien was zijn hechte emotionele band met Heloise voor hem bevredigender dan een romance. Zij zou hem niet bedriegen en bij hem weggaan, en zijn liefde voor haar was onvoorwaardelijk.

'Ik kan niet met je dochter en je hotel wedijveren,' had een beroemde filmactrice geklaagd, nadat ze elkaar een paar maanden achtereen telkens hadden gezien als zij in New York was. Ze was stapelgek geweest op Hugues en had hem dure cadeaus gestuurd, die hij discreet terugstuurde. Hij was niet te koop, en wat hij te bieden had, stond niet in verhouding tot wat zij van hem verwachtte. Hij wilde gewoon af en toe een leuke avond hebben, en een doodenkele keer ging hij een weekendje weg, maar alleen als Heloise bij een vriendinnetje logeerde.

Hij liet Heloise nooit kennismaken met zijn vriendinnen, daar waren ze niet belangrijk genoeg voor. Zijn affaires binnen het hotel beperkte hij tot een minimum. Voor zijn huwelijk had hij geleerd hoe problematisch het kon zijn om iets te hebben met iemand met hij samenwerkte. In zijn jonge jaren was dat een paar keer slecht afgelopen, dus daar begon hij liever niet meer aan. Hij had geen zin om verstrikt te raken in lastige situaties.

Eigenlijk wilde hij alleen maar een goede vader en een hotelier van topklasse zijn, en tot nu toe ging hem dat allebei goed af. Voor een belangrijke vrouw in zijn leven was gewoon geen ruimte. De dingen die de meeste vrouwen van een man verwachtten kon hij niet bieden, en in plaats van hen teleur te stellen, hield hij het liever bij losse, kortstondige relaties. Als ze te veeleisend of te emotioneel waren, kapte hij ermee.

Meer dan eens hadden vrouwen met wie hij een korte romance had geprobeerd er meer van te maken, zonder succes. In zo'n geval rende Hugues juist heel hard weg. En hij herinnerde zich maar al te goed zijn verdriet toen Miriam bij hem wegging. Dat was niet voor herhaling vatbaar. Hij achtte zichzelf ongeschikt voor een vaste relatie, en zei openlijk dat hij niet wist of hij het ooit weer zou willen. Voor sommige vrouwen was dat alleen maar een grotere uitdaging, maar uiteindelijk kwamen ze altijd tot de ontdekking dat hij meende wat hij zei. Hij loog nooit tegen vrouwen met wie hij een affaire had, en maakte zijn bedoelingen altijd van het begin af aan duidelijk. Intussen geloofde Heloise dat zij de enige vrouw in zijn leven was, en daar was ze dik tevreden mee.

Tegen de tijd dat Heloise acht jaar oud was, was ze de bijenkoningin en mascotte van het Hotel Vendôme. Ze begon al een echte jongedame te worden. Ze vond het nog steeds leuk om 's avonds met Ernesta mee te gaan op haar laatste ronde en de kar te duwen, maar inmiddels was ze hecht bevriend geraakt met hun bloemiste, Jan Livermore. Haar boeketten voor het hotel waren zowel spectaculair als artistiek. Haar enorme boeket in de lobby oogstte altijd van iedereen bewondering, en soms mocht Heloise haar helpen bij het samenstellen ervan. Heloise bracht nu meer tijd door met Jan dan met Mike van de technische dienst, en ze genoot ervan om toe te kijken als Jan bloemstukken voor bruiloften en bruidsboeketten maakte.

Ze had kapster Xenia gevraagd om een stukje van haar haar af te knippen, en ze droeg het tegenwoordig in een lange paardenstaart, niet meer in vlechten. Ze was klaar met wisselen en had nu een beugel, waardoor ze er nog ondeugender uitzag als ze glimlachte. Vaak ging ze bij Mrs. Van Damme op bezoek, en ze was dolblij als ze haar pekineesje Julius mocht uitlaten, waar de weduwe haar een dollar voor betaalde.

Heloise vond het gezellig om bij de telefonistes te zitten, of mee te lopen met de kamermeisjes. Haar vaders nieuwe assistente, Jennifer, had in de gaten hoe graag Heloise vriendschap sloot met de vrouwelijke personeelsleden, en ze wees Hugues er subtiel op dat zijn dochter naar vrouwelijk gezelschap leek te hunkeren. Ook hij was zich ervan bewust, en hij betreurde het dat haar moeder er niet meer was. Miriam beloofde altijd dat ze een keer mocht komen logeren, maar het kwam er nooit van. Ze had net een tweede kind van Greg Bones gekregen, een jongen dit keer, en ze belde Heloise nog maar zelden. Heloise klaagde er nooit over, maar hij wist dat ze er verdriet van had. Toen haar moeder haar achtste verjaardag vergat, had ze de hele dag met een sip gezicht rondgelopen. Het brak zijn hart om haar zo te zien. Hij probeerde een vader én moeder voor haar te zijn, maar hij kon de tekortkomingen van haar moeder niet compenseren.

Wanneer haar vader in het weekend moest werken, glipte Heloise graag stilletjes de balzaal binnen als er bruiloftsfeesten werden gehouden en liep ze rond tussen de gasten. Ze vergaapte zich aan de bruiden en genoot van het moment dat de taart werd aangesneden. Hugues had haar een keer betrapt toen hij zelf langs de balzaal liep, toen Heloise bij de alleenstaande vrouwen stond om het bruidsboeket op te vangen. Hij had haar direct een wenk gegeven dat ze naar hem toe moest komen.

'Wat doe jij daar?' berispte hij haar. 'Je bent niet uitgenodigd.'

Ze keek hem diep beledigd aan. 'Ze waren heel aardig voor me. Ik heb een stukje taart gekregen.' Ze had haar mooiste feestjurk aangetrokken, met een blauw satijnen lint, en haar zwarte lakschoenen, en was diepbedroefd toen ze weg moest. 'Ik heb geholpen bij het maken van het bruidsboeket.'

Haar vader schudde zijn hoofd en nam haar mee naar zijn kantoor, zodat ze niet stiekem kon teruggaan. Daarna ontfermde Jennifer zich over haar en ze liet haar zien hoe de kopieermachine werkte. Jennifer was een soort tante en oudere vriendin voor Heloise.

Jennifer was iets ouder dan Hugues, een weduwe met twee studerende kinderen. Ze had enorm met Heloise te doen en was heel erg lief voor haar. Van tijd tot tijd nam ze cadeautjes voor haar mee, zoals speldjes voor in haar haar of een spelletje, grappige wanten met een gezichtje erop of wollige oorwarmers. Hugues had haar in vertrouwen genomen en verteld hoe pijnlijk het was dat Miriam niets meer met haar dochter te maken wilde hebben. Zijn ouders hadden gelijk gehad, ze was geen goede echtgenote, en als moeder deugde ze al helemaal niet, in elk geval niet voor Heloise. Voor haar waren haar twee kinderen van Greg veel belangrijker, en het swingende leven als de vrouw van een rockster nam haar geheel in beslag. Ze volgde hem overal en was voortdurend in het nieuws. Haar eigen carrière had ze beëindigd, zodat ze met hem meekon op tournee. Ze had Heloise beloofd dat ze met Kerstmis mocht komen logeren, als zij en Greg terug waren van een tournee in Japan.

Met Thanksgiving had Heloise nog steeds niets van haar gehoord. Het was altijd een drukke tijd in het hotel. Alle kamers waren bezet, en er logeerden diverse gezinnen. Er stonden twee bruiloften gepland voor de balzaal. Een beroemde actrice logeerde in het hotel, met haar assistente, kapster, bodyguard, haar nieuwe vriend en haar twee kinderen en hun nanny. Ze hadden een aantal suites op de tiende verdieping. Toen Heloise 's avonds met de kamermeisjes meeging op hun laatste ronde, ving ze tot haar enthousiasme een glimp op van de actrice, Eva Adams. Heloise vond haar nog mooier dan op foto's. Ze had haar twee chihuahua's meegenomen, en ze was heel aardig geweest toen Heloise vroeg of ze de hondjes mocht aaien. Het liefst had ze ook om een handtekening willen vragen, maar ze wist dat dat tegen de regels was, en haar vader was heel strikt op dit punt. Niemand in het hotel mocht beroemdheden om een handtekening vragen. Hij wilde dat de gasten zich thuis voelden, dat ze zich beschermd voelden, niet belaagd door medewerkers die om een handtekening vroegen. Ze mochten uiteraard ook niet om foto's vragen. Iedereen hield zich keurig aan deze regel. Het was een van de redenen waarom beroemdheden zich zo op hun gemak voelden in het hotel; hun privacy werd gerespecteerd.

'Wat is ze mooi!' zei Heloise dromerig tegen Ernesta toen ze wegliepen bij haar suite.

'Zeg dat wel. Ze is alleen veel kleiner dan je op het scherm zou denken.'

De filmster in kwestie was inderdaad klein, klein en frêle, en ze had een stralende glimlach en enorm grote blauwe ogen. Ze zat uit te rusten in haar suite met haar entourage toen ze binnen waren gekomen, en ze bedankte de kamermeisjes heel vriendelijk voor hun werk, en dat was met filmsterren zeker niet altijd het geval. Heloise had vaak verhalen gehoord over hun wangedrag en hoe grof en onbeleefd ze konden zijn. Maar deze Eva Adams was hartelijk, vriendelijk en beleefd geweest.

Heloise raakte maar niet over haar uitgepraat terwijl ze met Ernesta meeging om een kar vol vuile handdoeken van de tiende verdieping naar de wasserij te brengen. Toen Ernesta de kar neerzette, zag Heloise iets glinsteren tussen de handdoeken en ze griste het er snel uit, vlak voordat het wasserijpersoneel de kar leegde in de grote kuip. Tot ieders verbazing hield Heloise een fonkelende diamanten armband in haar hand, die er peperduur uitzag. De armband was wel twee centimeter breed en helemaal met diamanten bezet.

'Wauw!' riep Heloise uit, terwijl iedereen staarde naar wat ze had gevonden.

'Je moet de beveiliging bellen,' zei de chef van de wasserij tegen Ernesta.

Ze knikte en pakte haar telefoon, maar Heloise schudde haar hoofd.

'Ik denk dat we mijn vader moeten bellen.' Zelfs zij kon zien dat het een zeer kostbaar sieraad was.

Ernesta was het met haar eens. Ze wilde dat de armband zo snel mogelijk in de juiste handen kwam, want er kon elk moment een melding binnenkomen dat hij werd vermist of was gestolen. Gasten lieten hun kostbaarheden vaak rondslingeren, en de kamermeisjes kregen altijd als eersten de schuld. Daar moest Ernesta niets van hebben. Heloise belde het kantoor van haar vader. Jennifer nam op, en toen ze het verhaal hoorde, vroeg ze hen zo snel mogelijk naar haar toe te komen. Tot nu toe had er nog niemand gebeld.

Hugues zat achter zijn bureau te werken toen Ernesta en Heloise het kantoor binnenkwamen. Zijn dochter liet hem de armband zien, en hij zette grote ogen op.

'Waar heb je die gevonden?'

'Tussen de handdoeken.' Heloise gaf de armband aan haar vader, zodat hij er beter naar kon kijken. De diamanten waren zonder enige twijfel echt, en het was een kostbaar stuk.

'Ik leg hem in de kluis. We kunnen elk moment een telefoontje verwachten.' Hij glimlachte naar Ernesta en bedankte haar voor haar eerlijkheid.

Ernesta keek naar Heloise. 'Ik heb hem niet gevonden, meneer. Het was uw dochter. Ze plukte de armband tussen de handdoeken vandaan. Ik had hem niet eens gezien.'

'Ik ben erg blij dat ze hem heeft gevonden,' zei hij, en hij gaf de armband aan Jennifer om hem in de kluis te leggen. 'Ik ben benieuwd wat er gebeurt.'

Tot verbazing van iedereen gebeurde er twee dagen helemaal niets. Hugues had de lijst van alle gasten op de tiende verdieping bekeken, maar niemand had een vermiste armband gemeld. Hij moest wachten totdat er iemand belde, om te voorkomen dat het sieraad in de verkeerde handen zou vallen. Na een tijdje begon hij te denken dat de armband van een bezoeker aan een van de suites moest zijn geweest, niet van een gast. Uiteindelijk belde Eva Adams, de filmster met de grote entourage. De meeste beroemdheden zouden melding hebben gedaan van diefstal, maar zij vertelde dat de armband ergens in de afgelopen twee dagen was zoekgeraakt, in het hotel of buiten, dat wist ze niet. Ze wilde het melden voor het geval iemand de armband had gevonden. Hij bevestigde dat er inderdaad een armband was gevonden, en vroeg haar het sieraad te beschrijven. Het was meteen duidelijk dat het de armband was die Heloise had gevonden, en hij bracht hem direct naar haar kamer. Ze was dolblij. Hij vroeg het niet, maar vermoedde dat het sieraad minstens een half miljoen dollar waard was. Misschien zelfs wel een miljoen. De diamanten waren groot en de armband was breed. Het was een ramp om zo'n waardevol sieraad kwijt te raken, al vermoedde hij dat het stuk was verzekerd. Eva Adams was dan ook in de wolken dat ze haar armband terug had.

'Waar hebt u hem gevonden?' vroeg ze terwijl ze de armband met een uitdrukking van dankbaarheid en opluchting weer om haar pols deed.

Hij glimlachte, gecharmeerd van haar schoonheid. Hij had een zwak voor vrouwen die er zo uitzagen als zij, en voor actrices en modellen in het algemeen, wat hem in het verleden al een keer duur was komen te staan.

'Mijn dochter zag hem tussen de handdoeken in de wasserij. We wisten dat de armband van iemand op deze verdieping moest zijn, maar we moesten wachten totdat er werd gebeld.'

'Ik had geen idee waar ik hem was kwijtgeraakt. Ik heb iedereen waar ik de afgelopen dagen ben geweest gebeld. Ik wilde niemand beschuldigen. Ik was er vrij zeker van dat hij van mijn pols was gevallen. Wat kan ik voor uw dochter doen?' vroeg ze, kennelijk denkend dat ze ouder was dan ze was. Ze legde geen verband met het kleine meisje met de beugel dat twee dagen daarvoor met de kamermeisjes mee was gekomen en haar hondjes had willen aaien. Ze had aangenomen dat het de dochter van het kamermeisje was; misschien was ze in het vrije weekend met haar moeder meegegaan naar haar werk. Eva had niet veel aandacht aan haar besteed, al had Heloise haar erg aardig gevonden. 'Ik wil haar graag een beloning geven,' voegde ze eraan toe.

'Dat is niet nodig,' verzekerde Hugues haar met een glimlach. 'Ze is acht, en ik sta niet toe dat ze een beloning krijgt. Misschien dat u het kamermeisje iets wilt geven. Maar mijn dochter vindt het gewoon leuk om door het hotel te zwerven en de gasten te ontmoeten. Ze wil me graag "helpen".' Hij lachte, wat hem extra knap maakte, en Eva flirtte een beetje met hem. Ze deden dat allebei beroepsmatig, en het betekende niets.

Eva liep naar het bureau in haar kamer en wenkte haar assistente, die haar snel een chequeboekje bracht. Eva schreef een cheque van duizend dollar uit voor Ernesta, en gaf die aan Hugues. Hij bedankte haar namens het kamermeisje.

'Hoe heet uw dochter?' vroeg ze belangstellend.

'Heloise,' antwoordde hij. Hij vroeg zich af wat ze in gedachten had - een handtekening misschien.

'Eloise?' zei Eva lachend. 'Zoals in Eloise at the Plaza, de film?'

'Nee.' Hij glimlachte terug. Ze was heel menselijk en vriendelijk, zoals alle personeelsleden die met haar te maken hadden gehad al tegen hem hadden gezegd. Het was een aardige vrouw die nooit problemen veroorzaakte in het hotel. 'Heloise met een h. Ze is naar mijn overgrootmoeder genoemd, en ze was al geboren toen ik het hotel kocht. Nu is ze dus Heloise in het Vendôme.'

'Wat grappig. Ik wil haar graag persoonlijk bedanken.'

'Dat vindt ze vast geweldig, en ik weet nu al hoe blij ze zal zijn dat u uw armband terug hebt. Ze was er erg bezorgd over. Dat waren we allemaal. Het is een prachtige armband en duidelijk een heel bijzonder stuk.'

'Het is een Van Cleef, en ik vond het heel erg dat ik hem kwijt was. Wat geweldig van Heloise dat ze hem heeft gevonden. Ik wil haar graag nog zien voordat we morgen naar L.A. gaan, als u het tenminste goedvindt.'

'Ik breng de boodschap graag over,' zei hij hartelijk, en een paar minuten later verliet hij de kamer. Die middag vertelde hij Heloise dat Miss Adams haar graag wilde zien. Heloise kon haar geluk niet op, en ze rende weg op zoek naar Ernesta om haar te vertellen dat de armband terug was bij de eigenaresse. Inmiddels had Ernesta de cheque al ontvangen, en ze was verguld met de beloning.

'Ik zou het geld aan jou moeten geven,' zei Ernesta in alle eerlijkheid.

Heloise schudde glimlachend haar hoofd. 'Dat vindt papa niet goed. Ik mag geen geld aannemen van de gasten, behalve van Mrs. Van Damme als ik Julius uitlaat. Daar heeft hij een uitzondering voor gemaakt. Jij mag de beloning dus houden.'

Er waren wel duizend dingen die Ernesta met het geld wilde doen, en ze ging breed grijnzend verder met haar werk. Miss Adams en haar entourage waren er niet, anders had ze haar zelf bedankt. In plaats daarvan legde ze een briefje op haar hoofdkussen, met een extra doosje bonbons erbij.

De volgende ochtend herinnerde Hugues Heloise eraan dat Miss Adams haar verwachtte voordat ze om één uur zou uitchecken, en hij stelde voor dat ze een mooie jurk zou aantrekken, met lakschoenen erbij.

Eva Adams belde Hugues om twaalf uur in zijn kantoor en vroeg of hij Heloise naar haar suite wilde brengen. Hij belde haar in hun appartement, en ze stond klaar toen hij bovenkwam, popelend om de actrice nog een keer te zien. Ze droeg een lichtblauwe jurk met smokwerk die ze een paar keer naar een bruiloft had gedragen, met haar lakschoenen en witte sokjes. Ze had een lint in haar haar gedaan en zag er beeldig uit. Eva deed zelf de deur open en begroette Heloise met een brede glimlach en een kus op haar wang, waarbij ze over haar hoofd heen naar Hugues keek. Heloise bloosde bijna in de kleur van haar haar en keek haar met onverholen bewondering aan.

'Je bent een geweldige meid, wist je dat? Je hebt mijn armband gevonden, Heloise. Ik dacht dat ik hem voor altijd kwijt was.' Glimlachend gaf ze haar een heel erg grote doos en een kleintje.

'Dank u wel,' hakkelde Heloise, die helemaal overdonderd was. Ze maakte de dozen niet open. De mensen in de suite holden heen en weer om alles in orde te maken voor hun vertrek, de hondjes blaften en een van de kinderen huilde. Het leek haar niet het juiste moment om de cadeaus uit te pakken, en aangezien Eva het niet van haar scheen te verwachten, gaf ze haar een kus als bedankje.

Samen met haar vader ging ze terug naar hun appartement, zodat ze de cadeaus kon openmaken. Ze was helemaal beduusd van de ontmoeting en de hartelijkheid waarmee Eva haar had bedankt. Ze begon met de grootste doos, terwijl haar vader toekeek. Hij was opgelucht dat de armband was gevonden.

Het zou een schandaal hebben veroorzaakt als er in het Hotel Vendôme zo'n kostbaar sieraad was verdwenen, en dat konden ze niet gebruiken. Heloise had niet alleen Eva Adams een dienst bewezen, maar ook haar vader, en Ernesta met haar beloning.

Heloise scheurde het papier open en haalde het deksel van de doos. Er zat vloeipapier in, en toen ze dat eruit had gehaald, zag ze de mooiste pop die ze ooit had gezien. Ze had een fijn gezichtje en leek een beetje op Heloise. Miss Adams had navraag gedaan bij de receptie en te horen gekregen dat Heloise rood haar had, en ook de pop had rood haar, lang en zijdezacht, zodat Heloise het kon borstelen. Ze was prachtig aangekleed en er zaten nog diverse setjes poppenkleren in de doos. Ze haalde de pop eruit en staarde er vol bewondering naar, hield haar toen tegen zich aan, gadegeslagen door haar vader. Hij glimlachte naar haar. 'Wat een mooie pop. Hoe ga je haar noemen?'

'Eva. Ik neem haar mee als ik bij mama ga logeren.' Het was de mooiste pop die ze ooit had gehad, en ze verheugde zich erop om haar aan al haar vriendinnen in het hotel te laten zien. Het was een passende beloning voor een meisje van acht.

Toen pas herinnerde ze zich het kleine doosje. Ze maakte het open en zag een ketting met een diamanten hartje eraan, met in het hartje de letter h van haar naam. Nu was ze helemaal sprakeloos. Haar vader deed de ketting om. Het sieraad was bescheiden genoeg om door een kind gedragen te kunnen worden, maar het was een prachtig en duidelijk erg duur cadeau.

'Wauw, papa!' zei ze ademloos toen ze zichzelf in de spiegel bekeek, met de pop nog steeds tegen haar borst gedrukt.

'Wat vind je ervan om naar de lobby te gaan, zodat je dag kunt zeggen tegen Miss Adams als ze vertrekt? Je kunt haar bedanken voor de cadeaus, en misschien wil je haar een briefje schrijven voor als ze weer thuis is.'

Heloise knikte en met de pop in haar armen en het kettinkje om haar hals liep ze met haar vader mee naar beneden. Ze waren nog maar net in de lobby toen Eva Adams en haar entourage verschenen. Verlegen ging Heloise naar haar toe om haar te bedanken, en Eva boog zich voorover om haar nogmaals een kusje te geven. De armband fonkelde aan haar pols, en ze droeg een jas van sabelbont en diamanten oorbellen.

Ze was op en top een filmster toen ze door de draaideur naar buiten walste. De paparazzi die het hotel de hele week hadden belegerd stormden op haar af, en de mensen van de beveiliging hielpen haar zo snel mogelijk in de gereedstaande limousine. Heloise en haar vader stonden op de stoep en zwaaiden toen ze wegreden. Met een arm om zijn dochter heen liep Hugues weer naar binnen en door naar zijn kantoor. Heloise straalde, en ze wist dat ze de filmster nooit zou vergeten.

Jennifer glimlachte naar haar en bewonderde haar nieuwe ketting. 'Jeetje, dat was spannend!' zei ze tegen haar. 'Wat ga je de rest van de dag doen?'

'Eva en ik gaan om drie uur naar een bruiloft in de balzaal.'

Haar vader keek haar van achter zijn bureau ernstig aan. 'Ik wil niet dat jullie om taart vragen of proberen het bruidsboeket op te vangen. Is dat duidelijk?'

'Ja, papa.' Ze grijnsde breed naar hem. 'Ik beloof dat we ons netjes zullen gedragen.' Met de pop in haar armen verliet ze het kantoor, van plan om haar cadeaus aan iedereen te laten zien. 'Dat was lief van haar,' merkte Hugues op toen Heloise eenmaal weg was, denkend aan de beeldschone actrice die zo aardig was geweest voor zijn dochter.

'Ze moest wel iets doen,' zei Jennifer. 'Ze was bijna een kostbare armband kwijt geweest, al was die verzekerd.' Maar intussen was zij ook blij dat Heloise zulke mooie cadeaus had gekregen.

'Het zit me niet lekker dat ze naar al die bruiloften gaat,' peinsde Hugues hardop, met een zorgelijke frons tussen zijn wenkbrauwen. 'Op een dag gaat iemand erover klagen.'

'Daar ben ik echt niet bang voor,' stelde ze hem gerust. 'Ze gedraagt zich altijd even keurig, en ze doet een mooie jurk aan. Bovendien is ze heel erg schattig.'

Hugues sprak haar niet tegen.

Op het laatste moment nam Miriam contact op met Hugues om een afspraak te maken over Heloises reisje naar Londen met Kerstmis. Heloise was bang geweest dat haar moeder helemaal niet zou bellen. Ze nam haar pop mee toen haar vader haar op 23 december op het vliegtuig naar Londen zette. Het was de eerste keer dat ze Kerstmis met haar moeder zou vieren sinds ze vier jaar geleden was weggegaan.

Hugues maakte zich zorgen over de logeerpartij, maar hij vond dat hij in elk geval moest proberen om het contact tussen zijn dochter en haar moeder te behouden. Ze had immers maar één moeder, al was die niet erg lief voor haar. Hij vond het vreselijk als Miriam hun dochter teleurstelde of kwetste. Miriam was niet opzettelijk gemeen, ze was gewoon onnadenkend en egoïstisch. Heloise zou twee weken bij haar moeder blijven, als alles goed ging. Daar hoopte hij op.

Hij had zijn ex-vrouw al sinds hun scheiding niet meer gezien, en dat wilde hij graag zo houden. Eerlijk is eerlijk, ze had geen alimentatie geëist. Destijds verdiende ze zelf nog veel geld als fotomodel, en ze was vrijwel direct na de scheiding met Greg getrouwd. Ook toen had ze geen belangstelling gehad voor de voogdij over Heloise. Ze wilde alleen Greg. Ze was bezeten van hem, en als Hugues kon geloven wat hij las in de pers, was dat nog steeds zo. Nu had ze bovendien twee kinderen met hem.

Arme Heloise was door haar moeder in de steek gelaten. En wat Hugues ook deed of zei om het verdriet te verzachten, voor Heloise bleef het een pijnlijke wond. Toch wist hij dat het in bepaalde opzichten makkelijker was om Heloise voor hemzelf te hebben. Hij had de volledige voogdij over haar, en in de praktijk was het net alsof ze helemaal geen moeder had. Er verscheen altijd een trieste blik in haar ogen als ze het over haar had; elke keer dat Hugues dit zag, ging er een steek door hem heen.

Toen het toestel in Londen landde, werd Heloise opgewacht door een chauffeur in een Bentley. Hij haalde haar bagage van de band en babbelde met haar tijdens de rit naar het huis van haar moeder in Holland Park. Tijdens de vlucht had Heloise geslapen, en in de auto hield ze haar pop in haar armen. De pop was een troost voor haar en maakte haar minder bang.

De chauffeur liep voor haar uit de trap op, en de deur werd opengedaan door een butler. Hij glimlachte toen hij haar zag en nam haar mee naar boven, naar een zonnige zitkamer, waar Miriam haar baby de borst gaf. Haar dochtertje van anderhalf holde door een zee van speelgoed heen en weer.

Heloise had haar moeder al een jaar niet gezien, maar doordat ze vaak foto's van haar zag was ze voorbereid op haar nieuwe look. Miriam stond voortdurend in het tijdschrift People, en Heloise bewaarde alle foto's en artikelen. Sinds ze weg was bij Hugues had ze haar haar heel kort laten knippen en het witblond geverfd. In haar oor had ze een hele rij diamanten piercings, en ze had op haar beide armen tattoos. Ze was gekleed in een t-shirt en een strakke broek van zwart leer. Ze stak haar vrije arm naar Heloise uit, terwijl ze met de andere haar baby vasthield. Het was de eerste keer dat Heloise hem zag. Een jaar daarvoor had ze haar halfzusje Arielle leren kennen. Het meisje kraaide van verrukking toen ze Heloises pop zag.

'Wat een mooie pop.' Miriam glimlachte naar haar alsof ze het kind van een vreemde was.

'Ik heb hem van Eva Adams gekregen. Ze was haar diamanten armband kwijt, en ik heb hem teruggevonden,' legde Heloise bijna verlegen uit. Elke keer dat ze haar moeder zag, werd de kloof tussen hen tweeën groter. Miriam had haar vervangen door twee kinderen van de man die ze liefhad. Heloise herinnerde haar aan het leven met een man die ze het liefst wilde vergeten. Heloise had geen moederfiguur om haar te vervangen, afgezien van de mensen die in het hotel werkten. Eigenlijk had ze alleen een vader. Ze miste een moeder met wie ze lekker kon knuffelen, al hield ze nog zoveel van haar vader. Miriam boog zich naar voren en gaf haar een kus, over het hoofdje van haar baby heen. Hij keek Heloise met grote ogen aan en ging toen gretig verder met drinken. Het was een mollige, blije baby. Zijn zusje Arielle klom nu ook bij haar moeder op schoot en ze sloeg haar armen om haar moeder en broertje heen. Er was geen plaats voor Heloise in haar moeders armen, net zomin als in haar leven.

Even later kwam Greg de kamer binnen, en hij keek verbaasd naar Heloise. 'Ik was vergeten dat je zou komen,' zei hij met een zwaar Cockney-accent. Hij had nog veel meer tattoos dan Miriam - allebei zijn armen hadden sleeves van inkt — en hij droeg een t-shirt, een spijkerbroek en zwarte cowboylaarzen. Deze twee mensen waren volkomen anders dan iedereen die Heloise kende, vooral dan haar vader, hoewel er af en toe popsterren in het hotel logeerden. Ze kon zich haar vader en moeder niet eens meer samen voorstellen. Ze had geen herinneringen aan de tijd dat ze nog een gezin waren, en het verschil tussen haar vader en haar moeder had niet groter kunnen zijn. Miriam zag er bijna net zo uit als Greg en er leek volmaakte harmonie tussen hen te bestaan.

Greg was best aardig tegen Heloise, hoewel zij zich bij hem nooit geheel op haar gemak voelde. Hij rookte de ene sigaret na de andere, was een zware drinker en gebruikte grove taal. Hugues had Miriam gewaarschuwd dat zij en Greg geen drugs mochten gebruiken waar Heloise bij was, en ze had hem beloofd dat het niet zou gebeuren, hoewel Greg vaker wel dan niet een joint in zijn hand had. Ze had hem gevraagd om tijdens Heloises bezoek niet te roken, en hij had gezegd dat hij zou proberen het niet te vergeten.

Kerstavond vierden ze met zijn allen. Haar moeder gaf haar een zwartleren jasje dat te groot voor haar was en een zwart Chanel-horloge met diamantjes dat niet geschikt was voor een kind van haar leeftijd. Hieruit bleek opnieuw hoe slecht ze haar dochter kende. Zelfs een vreemde als Eva Adams had betere cadeaus voor haar uitgezocht. Greg gaf haar een kleine gitaar waar ze niet op kon spelen. De volgende dag gingen ze op bezoek bij zijn ouders in Wimbledon.

Daarna kreeg Heloise hen bijna niet meer te zien. Greg was bezig met opnames voor een nieuw album, en Miriam ging elke dag met hem mee naar de studio, samen met de baby, zodat ze hem de borst kon geven. Heloise bleef thuis achter met Arielle en haar nanny. Als ze klaar waren in de studio, gingen ze meestal uit met de band. Miriam nam niet de moeite om wat dan ook met Heloise te doen. Toen Hugues belde om te vragen hoe het met haar ging, antwoordde ze beleefd dat ze het leuk had. Ze wist niet wat ze anders moest zeggen, en ze wilde de moeder die ze zo zelden zag niet afvallen, uit angst om haar helemaal kwijt te raken.

Overdag speelde ze meestal met Arielle, en met Joey als hij thuis was. De nanny was lief voor haar. Ze nam haar mee naar Harrods om kleren te kopen, en naar Hyde Park en Buckingham Palace om naar het wisselen van de wacht te kijken.

Bijna een week lang zat Heloise in het huis van haar moeder, verteerd door heimwee. Ze voelde zich misplaatst, alsof ze een gast was en geen deel uitmaakte van het gezin. Ze deden geen enkele poging om haar op haar gemak te stellen, en soms vergaten ze zelfs dat ze er was, totdat de nanny hen aan haar bestaan herinnerde.

Op nieuwjaarsdag kreeg Heloise ruzie met haar moeder, toen zij Greg vertelde hoe vreselijk ze het had gevonden om in het hotel te wonen, en hoe saai Hugues was geweest. Ze klaagde over de tijd dat het hotel werd verbouwd, dat het stomvervelende jaren waren geweest en dat Hugues ook stomvervelend was.

'Het hotel is niet stomvervelend, en papa ook niet,' viel Heloise onverwacht uit, en haar moeder staarde haar verbaasd aan. Normaal gesproken was ze zo meegaand dat Heloise zelf verbaasd was over haar uitbarsting. 'Het hotel is prachtig, het is nog veel mooier geworden, en iedereen bewondert papa om zijn werk.' Ze verdedigde het hotel en haar vader met vuur. Hij werkte zo hard om te zorgen dat alles perfect was. Heloise hield met hart en ziel van het hotel, het was haar thuis, en ze kon er niet tegen dat haar moeder het afkraakte tegenover Greg.

'Ik vond het gewoon niet fijn om er te wonen,' legde Miriam uit. 'Altijd al die mensen om je heen, en je vader had het eeuwig en altijd te druk om leuke dingen met mij te doen. Greg is zo anders,' voegde ze eraan toe.

Heloise kreeg tranen in haar ogen. De kritiek op haar vader stak haar, en ze vond het nóg erger dat haar moeder hem met Greg vergeleek. Het was een nare week voor haar geweest, ze had zich de hele tijd buitengesloten gevoeld, vooral door de twee kleine kinderen die haar plaats in hun moeders hart hadden ingenomen. Miriam maakte er geen geheim van, en het was iedereen duidelijk, ook Heloise. De butler en het kindermeisje hadden er zachtjes over gepraat, gezegd dat Heloise steeds werd genegeerd of buitengesloten, maar Greg en Miriam leken het niet te weten of te merken. Alle bedienden hadden medelijden met het kleine meisje; ze vonden haar allemaal even leuk. Ze vertelde hun allerlei grappige verhalen over het hotel.

'Ik vind het wél fijn om in het hotel te wonen,' zei Heloise in reactie op wat Miriam tegen Greg had gezegd. 'Iedereen is altijd aardig voor me, en er logeren allerlei belangrijke mensen in het hotel. Zoals Eva Adams, en andere filmsterren en senatoren. De president heeft zelfs een keer bij ons gelogeerd. En de president van Frankrijk.' Ze wilde indruk op hen maken, al wist ze dat er nauwelijks naar haar werd geluisterd. Wat zij of haar vader deed interesseerde hen domweg niet. Ze hadden alleen belangstelling voor elkaar, hun kinderen en zichzelf.

Na deze woordenwisseling rende ze in tranen naar haar kamer. Het kindermeisje kwam haar troosten en bracht haar warme chocolademelk. Heloise vertelde haar over de Engelse high tea in het hotel, en het meisje reageerde enthousiast en zei dat ze ervan overtuigd was dat het een prachtig hotel was. Ze had met haar te doen.

Op de tiende dag van Heloises bezoek aan Londen belde Hugues haar nog een keer. Hoewel hij haar heel erg miste, wilde hij niet bemoeizuchtig overkomen door haar de hele tijd te bellen, maar hij schrok van Heloises trieste stemmetje toen ze aan de telefoon kwam. Hij vroeg of ze het leuk had, en ze barstte in tranen uit en zei dat ze naar huis wilde. Ze was eenzaam in het huis van haar moeder. Hij beloofde dat hij er met haar moeder over zou praten, en die avond belde hij Miriam. Ze liet weten dat zij het ook een goed idee vond als Heloise eerder terugging, en legde uit dat ze geen tijd voor haar kon vrijmaken omdat Greg bezig was met de opnames voor een nieuw album en zij bij hem in de studio wilde zijn. Heloise zou het zeker begrijpen, zei Hugues, want ze moest al bijna weer naar school. Het was een slappe smoes, maar Miriam greep de kans met beide handen aan en beloofde dat ze Heloise de volgende dag op het vliegtuig naar New York zou zetten.

De hele logeerpartij was duidelijk een fiasco geweest voor zijn arme kleine meisje, en Hugues verlangde ernaar om haar in zijn armen te sluiten en te knuffelen. Hij hield zoveel van haar en ze was zo belangrijk voor hem, en ze was zo overbodig en irrelevant in het leven van haar moeder. Helaas was Heloise zich ervan bewust, hoewel ze nog niet oud genoeg was om te beseffen dat Miriam een waardeloze moeder voor haar was. Ze voelde zich alleen afgewezen en wilde naar huis. Ze hoorde hier niet thuis, en dat hadden ze pijnlijk duidelijk gemaakt.

Miriam gaf haar de volgend ochtend na het ontbijt een kus en wenste haar een goede reis. Vervolgens vertrok ze in de Bentley naar de studio, met Joey in haar armen. Greg vergat dag tegen haar te zeggen. De butler en het kindermeisje brachten Heloise naar het vliegveld, en ze namen met een warme omhelzing afscheid van haar. De butler gaf haar een sweater met de Britse vlag erop in gekleurde strassteentjes, in de juiste maat, en ze was er dolblij mee. Het kindermeisje gaf haar een roze t-shirt. Ze zwaaiden naar haar totdat ze bij de douane was, en over haar schouder glimlachte ze terug. Iemand van het grondpersoneel bracht haar naar haar toestel.

Hugues had extra betaald voor een plaats in first class om haar te verwennen. Tijdens de vlucht keek ze naar twee films en ze sliep ook een tijdje. In New York werd ze door de douane geloodst en naar haar vader gebracht, die haar verlangend opwachtte. Hij kreeg tranen in zijn ogen toen hij haar zag. Zonder een woord te zeggen stortte ze zich in zijn armen en kirrend van blijdschap sloeg ze haar armen om hem heen, zo strak dat hij bijna stikte.

Tijdens de rit naar huis zei ze niets over haar moeder. Ze wilde haar niet verraden of ontrouw zijn, dat voelde niet goed. Zodra ze bij het hotel waren vloog ze door de deuren naar binnen, en in de lobby keek ze breed grijnzend om zich heen. Ze keek omhoog naar haar vader alsof ze terug was gekomen van een andere planeet, en hij was zo blij dat hij niet kon ophouden met glimlachen terwijl zij naar alle vertrouwde gezichten keek, gezichten van mensen die haar kenden en van haar hielden. Eindelijk was ze weer thuis.

3

In de vier jaar daarna ging Hugues door met het ontwikkelen en verbeteren van het hotel, en het succes was ongeëvenaard. Het hotel was de eerste keus voor alle belangrijke bruiloften, en een favoriete bestemming voor jetsetters op doorreis, politici en staatshoofden. De president van Frankrijk was een van de vaste gasten, evenals de Britse premier en de Amerikaanse vicepresident, en talloze senatoren en Congresleden. De beveiliging liep altijd op rolletjes, zonder dat de gasten er veel hinder van ondervonden. Tien jaar nadat hij het hotel had gekocht, acht nadat het open was gegaan, was het Hotel Vendôme ontegenzeglijk dé plek waar de elite van over de hele wereld wilde logeren.

Zijn persoonlijke leven was in die tijd niet veranderd, ondanks een paar slippertjes. Hij had het veel te druk gehad met vergaderingen van de hotelvereniging, onderhandelingen met de vakbonden en toezicht houden op de verbeteringen in het hotel. Heloise bleef zijn oogappel.

Op haar twaalfde was Heloise nog steeds de prinses van het Hotel Vendôme. Ze deed inmiddels kleine klusjes voor Jennifer op haar vaders kantoor, zoals dingen netjes opbergen, en ze genoot er nog steeds van om Jan, de bloemiste, te helpen. Verder zocht ze dingen op voor de conciërges als die het te druk hadden, zoals adressen van restaurants en obscure winkels waar de gasten naar vroegen. Haar vrije tijd bracht ze meestal door in het hotel. Ze was te groot voor een servet, te klein voor een tafellaken; haar leventje speelde zich voornamelijk thuis af, en de buitenwereld of jongens interesseerden haar nog niet. In haar geval was 'thuis' een fascinerende plaats. Soms stond ze naast haar vader in de lobby als hij belangrijke gasten begroette, en toen ze de president van Frankrijk een handje had gegeven was ze dagenlang een heldin op het Lycée Française.

Nu en dan nodigde ze meisjes van school uit om bij haar in het appartement te komen logeren, en haar vriendinnen vonden het geweldig om door het hotel te zwerven, een kijkje te nemen in de keukens en bij roomservice, om hun haar te laten doen als de kapster tijd overhad, of langs te wippen in de spa, waar ze altijd monstertjes van schoonheidsproducten kregen en soms zelfs een massage van vijf minuten. Een nachtje logeren in het Vendôme was een topuitje voor Heloises vriendinnen. Af en toe stuurde haar vader hen de stad in met de Rolls om te winkelen. Haar vriendinnen vonden het allemaal enorm glamorous. En soms mochten ook zij naar binnen gluren als er in de balzaal een bruiloftsfeest werd gehouden.

De beugel was inmiddels verwijderd en ze was een mooi meisje in de knop. De krullen in haar lange haar was ze kwijt. Hoewel ze lang was voor haar leeftijd, had ze nog het lichaam van een kind, en ze zag eruit als een veulen wanneer ze door de gangen dartelde. Ze had nog steeds een hechte band met Jennifer, de assistente van haar vader. Heloise besprak alle belangrijke dingen in haar leven met haar, en dat betekende voor Hugues dat hij een aanvullende bron van informatie had over wat er zich in Heloises leven en hoofd afspeelde. Hij was opgelucht dat ze nog geen belangstelling had voor jongens en bovendien nog van kinderlijke dingen hield, hoewel de mooie pop van Eva Adams twee jaar daarvoor met zachte hand op een plank in haar slaapkamer was gezet.

Ze was sinds dat laatste mislukte bezoek niet meer bij haar moeder in Londen geweest, maar wanneer Miriam een paar dagen in New York verbleef met Greg, nodigde ze haar dochter wel eens uit om een nachtje in hun hotel te komen logeren. Ze had haar moeder in vier jaar tijd drie keer gezien. Ze fantaseerde erover hoe haar leven zou zijn geweest als haar ouders bij elkaar waren gebleven, maar ze kon het zich gewoon niet voorstellen, al zou ze het heerlijk hebben gevonden om een moeder te hebben. Miriam liet haar dochter volkomen links liggen en was geheel gefixeerd op Greg en hun kinderen. De twee kinderen waren schattig, maar de paar keer dat Heloise hen had gezien, had ze vastgesteld dat ze erg wild en ongemanierd waren. Dit had ze Jennifer wel verteld, maar haar vader niet. Ze voelde feilloos aan dat ze het met hem beter niet over haar moeder kon hebben; zelfs als ze Miriams naam noemde, kreeg hij een gepijnigde blik in zijn ogen. Ze wist dat hij haar gedrag afkeurde en dat hij nog steeds gekwetst en boos was. Het betekende een lastig loyaliteitsconflict voor Heloise, zelfs al werd haar moeder elk jaar meer een vreemde voor haar. Heloises leven draaide om haar vader, een hotel vol met mensen die van haar hielden, en een moeder die alleen af en toe opdook, als een gastrolletje in een serie of een vallende ster. Heloise had een hechtere relatie met Ernesta, Jan en Jennifer, die haar liefdevol beschermden. Zij waren Heloises rolmodellen, meer dan haar moeder, wist Hugues.

In de tabloids was breed uitgemeten dat Miriam vreemd was gegaan met een cabana boy in Mexico, en Greg was dat jaar al twee keer gearresteerd. De eerste keer wegens bezit van marihuana tijdens een tournee door de States, de tweede keer toen hij in stomdronken toestand iemand had toegetakeld in een café. Filmpjes van het gevecht en zijn arrestatie waren op You-Tube verschenen, en Heloise bekende tegen Jennifer dat ze ernaar had gekeken. Tussen de mensen in het café, op de achtergrond, had ze haar moeder herkend, die hevig geschokt had toegekeken toen Greg geboeid werd afgevoerd. Heloise had medelijden met haar gehad, niet met Greg. Ze vertelde Jennifer dat hij er weerzinwekkend uitzag, en de man die hij met een wodkafles op het hoofd had geslagen had zo te zien behoorlijke verwondingen opgelopen. Later bleek het zijn eigen drummer te zijn, en de aanklacht werd ingetrokken.

Hugues betreurde het dat Miriam zo'n losbandig leven leidde, maar hij zei er nooit iets over tegen zijn dochter. Hij wilde haar niet tegen haar moeder opzetten, voor hem was dat taboe. Jennifer was zich ervan bewust dat hij zich nog steeds over Miriam kon opwinden en dat hij haar een waardeloze moeder vond, maar ook zij hield haar mond tegen Heloise, daarvoor was haar respect voor zowel vader als dochter veel te groot.

Hugues vond het belangrijk om zijn dochter normen en waarden bij te brengen, en hij wilde dat ze een gelukkig leventje leidde. Hij was blij dat ze nog geen belangstelling had voor jongens, drugs of alcohol. Hoewel ze in een flitsende setting opgroeide, zorgde hij ervoor dat ze te allen tijde goed beschermd was, en hij liet haar alleen omgaan met mensen die in zijn ogen een positieve invloed op haar hadden. Hij hield alles wat ze deed scherp in de gaten, hoewel hij het haar niet liet merken en deed alsof hij alles cool vond. Zijn manier van opvoeden was heel Zwitsers, traditioneel en zelfs tamelijk conservatief, maar altijd binnen het redelijke.

Heloise was zich totaal niet bewust van zijn slippertjes, en dat hield hij zo. Hij zorgde ervoor dat de paparazzi nooit lucht kregen van zijn privéleven, en met wie hij ook uitging, zijn naam dook nooit op in de roddelkolommen. Jennifer plaagde hem dat hij de mystery man van het Vendôme was. Hugues vond het prettig op deze manier, aangezien geen van de vrouwen belangrijk voor hem was en hij toch nooit een vaste relatie had. Voor hem telde alleen Heloise. Bovendien vond hij dat ze met haar moeder al genoeg narigheid had meegemaakt, dus wilde hij niet dat zij zich zorgen zou maken over de onbelangrijke vrouwen in zijn leven.

Hij had een voorkeur voor jonge vrouwen van tussen de twintig en de vijfendertig, mooie en opvallende vrouwen, modellen, actrices, een paar filmsterren, een rijke erfgename die hij in het hotel had leren kennen. Op de lange duur zouden ze geen van allen een goede partner voor hem zijn, dat wist hij, maar voor een paar nachtjes waren ze leuk gezelschap. Intussen verkeerde Heloise in de veronderstelling dat hij na haar moeder nooit meer iets met een vrouw had gehad, en dat zij de enige vrouw in zijn leven was. Die mythe hield hij zorgvuldig in stand, hoewel Jennifer hem waarschuwde dat hij er op een dag misschien spijt van zou krijgen. Als hij ooit iemand leerde kennen van wie hij wél kon houden, zou Heloise wel eens in opstand kunnen komen. Hugues sloeg haar moederlijke of zusterlijke advies in de wind, want hij kon zich niet voorstellen dat hij ooit weer een serieuze relatie zou hebben of zelfs maar verliefd zou worden. Hij was ervan overtuigd dat het harnas om zijn hart ondoordringbaar was.

'Dat zien we dan wel weer,' zei hij vaag. 'Ik zou er maar geen weddenschap op afsluiten.'

'Mij niet gezien,' antwoordde Jennifer hoofdschuddend.

Tot de waarden die Hugues zijn dochter wilde bijbrengen, hoorde ook een gevoel van verantwoordelijkheid voor hun medemens. Hij wilde niet dat zijn dochter zou denken dat het leven alleen maar om luxe draaide, en dat er alleen maar rijke mensen op de wereld waren. Hij maakte haar duidelijk dat de rijken het verplicht waren om mensen die het minder goed hadden getroffen te helpen. Al vanaf dag één schonk het hotel een deel van het ongebruikte voedsel aan een plaatselijke voedselbank. Heloise was er trots op dat haar vader dit deed.

Hugues wilde dat ze zou beseffen hoe bevoorrecht ze was en dat er in het leven meer bestond dan een luxueus hotel. Heloise wist dat ze bofte met haar zorgeloze leventje en ze was er haar vader dankbaar voor. Hoewel ze in een wonderlijke wereld opgroeide, had ze toch sociaal bewustzijn. Via school had ze als vrijwilligster in een gaarkeuken gewerkt, en met Kerstmis had ze op eigen initiatief speelgoed ingezameld voor de brandweer, door alle personeelsleden te vragen om speelgoed waar hun eigen kinderen niet meer mee speelden te doneren. Op school zamelde ze geld in voor unicef, en ze deed een royale bijdrage uit haar eigen spaarpot. Wereldrampen, vooral als kinderen het slachtoffer waren, trok ze zich enorm aan. Hoe lastig het gezien hun leefomgeving en omstandigheden ook was, Hugues vond het van groot belang dat Heloise zich bewust was van mensen in nood, waar ook ter wereld. Haar betrokkenheid was groter dan die van andere kinderen van haar leeftijd.

Ze was de hele middag bij Jan geweest, om haar te helpen bij het snijden van bloemen en het verwijderen van doorns aan de stelen. Uiteindelijk ging ze naar boven om huiswerk te maken. Ze had binnenkort een belangrijk proefwerk, en er was de volgende dag een grote bruiloft in de balzaal waar ze graag bij wilde zijn. Zoals gewoonlijk wilde ze alleen even aanwippen om een beetje rond te kijken. Die avond kwam ze iets te laat boven voor het avondeten met haar vader, en hij nam aan dat ze beneden was geweest om toe te kijken bij het versieren van de balzaal. Iedereen had het over de bruiloft, die met alle versiering, bloemen, catering en haute-couturebruidsjurk van Chanel een miljoen dollar zou kosten.

'Waar was je?' vroeg hij langs zijn neus weg, toen roomservice de trolley met hun diner naar binnen rolde. Hugues had liever zelf voor haar willen koken, maar daar had hij gewoon de tijd niet voor. Het Vendôme had zijn succes grotendeels te danken aan het feit dat hij er altijd zelf was en toezicht hield op elk detail. Het personeel wist dit en zorgde er wel voor dat zij geen steken lieten vallen.

'Ik ben de hele middag bij Jan geweest. Ze heeft veel werk te doen voor de bruiloft. Ze heeft vier assistenten in dienst genomen, en nog is ze bang dat ze alles niet op tijd af heeft. Ik heb haar een handje geholpen,' zei Heloise vaag, terwijl de ober intussen lamskoteletjes met haricots verts serveerde. Hugues vond het belangrijk om gezond te eten, en hij trainde elke ochtend een uur in hun eigen fitnesscenter voordat hij aan het werk ging. Hij was vijfenveertig, maar zag er jonger uit en was in topconditie.

'Ik ben even bij haar langs geweest, maar ik heb je niet gezien,' merkte hij op.

'O, dan was ik zeker hier om huiswerk te maken,' zei ze onschuldig.

'Ja, ja, dat zal wel,' plaagde hij met een grijns. Haar cijfers waren behoorlijk, zij het niet briljant, maar het was dan ook een moeilijke school. Engels en Frans sprak ze vloeiend, en dankzij haar gesprekken in het hotel was haar Spaans nog steeds erg goed. 'Wat ga je dit weekend doen? Komen er vriendinnen logeren?' informeerde hij hartelijk. Hij verwachtte dat weekend vier vips, en op zaterdag kwam er een buitenlands staatshoofd. Dat betekende extra beveiliging en overal in het hotel en in de lobby leden van de Secret Service. Het staatshoofd had een hele verdieping gereserveerd, afgezien van Hugues' eigen appartement op die verdieping, en ze zouden de verdieping erboven en eronder moeten afsluiten, zodat de twee penthouse-suites en de presidentiële suite niet gebruikt konden worden. Het betekende een fikse inkomstenderving; de presidentiële suite kostte veertienduizend dollar per nacht en de twee penthouse-suites elk twaalfduizend dollar per nacht. Dat weekend stonden er twee verdiepingen leeg, hoewel ze de president een vermogen in rekening brachten, maar ook de kosten voor de beveiliging liepen hoog op, aangezien al het personeel dat weekend moest overwerken.

'Ik denk dat ik een of twee vriendinnen te logeren vraag,' zei Heloise, starend naar haar bord. Hugues vond haar erg stil, maar ze was verkouden geweest en hij nam aan dat ze moe was. Ze hadden allebei drukke weken achter de rug. Het was januari en bitterkoud buiten, en iedereen was ziek. Er werkten veel mensen in het hotel, en in het griepseizoen stak iedereen elkaar aan. Overal hingen bordjes om het personeel eraan te herinneren dat ze hun handen moesten wassen. 'Marie Louise komt misschien vanavond al, en Josephine wist het nog niet. We gaan beneden slapen.' Het was een verzetje dat hij haar af en toe gunde. Op de tweede verdieping was een kleine kamer waar gasten vaak hun assistenten of bodyguards lieten slapen, en in januari was het hotel meestal niet volgeboekt. 'Op voorwaarde dat je roomservice niet gek maakt met allerlei bestellingen. Geen tosti's of banana splits om vier uur 's nachts. Bestel alsjeblieft voor twaalf uur. Daarna is er te weinig personeel om ook nog voor jullie te zorgen.'

'Ja, papa,' zei ze braaf, en ze glimlachte naar hem.

Heel even vroeg hij zich af wat ze in haar schild voerde. Als hij niet beter had geweten, zou hij hebben gedacht dat ze ergens een jongen had verstopt, maar Jennifer had hem verzekerd dat ze daar nog niet aan toe was. Toch wist hij dat die dag zou komen, en dat het dan afgelopen zou zijn met haar onschuld en onvoorwaardelijke bewondering voor hem. Dan zou hij met weemoed terugdenken aan de tijd dat hij haar grote held was geweest.

Ze aten snel, want hij moest naar beneden om de maatregelen voor het weekend met de beveiliging te bespreken. Heloise ging naar de suite van Mrs. Van Damme en bood aan haar hondje uit te laten. De oude dame had onlangs een heupoperatie gehad en kon Julius niet zelf meer uitlaten, dus was ze blij met Heloises aanbod. Vooral omdat Heloise altijd lange wandelingen met hem maakte. Zij kwam altijd terug met roze wangen van de kou, en Julius had lol met haar, meer dan als een van de bagagebedienden hem uitliet, want die gingen alleen snel een blokje met hem om.

Een paar minuten later verliet Heloise het hotel, gekleed in een parka en spijkerbroek, met een wollen muts op haar hoofd, handschoenen en een lange das. Het was ijskoud, en ze rende snel de hoek om met het oude pekineesje. Ze bleef staan bij een portiek waar een man lag te slapen onder een kartonnen doos. Beleefd klopte ze op de doos, alsof het een deur was, en er verscheen een gerimpeld oud gezicht. De man glimlachte toen hij haar zag. Zo te zien was hij een beetje beschonken. Er was een deken om zijn slaapzak gewikkeld, een slaapzak die er nieuw uitzag - die had ze de week daarvoor voor hem gekocht van haar zakgeld. Ze hield hem al een paar weken in het oog en bracht hem restjes eten die ze van de keuken kreeg. Niemand vroeg haar ooit waar ze die restjes voor nodig had; ze namen gewoon aan dat ze een gezonde eetlust had of eten mee naar boven nam voor een vriendinnetje.

'Ben je er klaar voor, Billy?' vroeg ze de man in de portiek, en hij knikte. In zijn ogen was ze net een engel die uit de lucht was gevallen. Ze had hem voor die nacht een kamer beloofd. Hij had niet gedacht dat ze het meende en was verbaasd dat ze was gekomen. Langzaam kwam hij overeind, en ze hielp hem bij het opvouwen van de deken en de slaapzak. Hij stonk een uur in de wind, en ze probeerde haar adem in te houden. Het pekineesje keek belangstellend toe.

'Waar gaan we naartoe?' vroeg Billy, en ze wees op de achterkant van het hotel. Daar was een deur die alleen door het personeel werd gebruikt, met toegang tot een trap aan de achterkant. Die deur zat altijd op slot, en ze had die dag een sleutel gevraagd bij de huishoudelijke dienst. Samen liepen ze naar de deur, die ze snel openmaakte. Nu moesten ze met de trap naar de tweede verdieping.

De kamer had ze die middag op de computer voor zichzelf gereserveerd. Ze wist dat de kamermeisjes al langs waren geweest voor hun laatste ronde, dus de kust was veilig, afgezien van de beveiligingscamera's, maar ze hoopte dat de beelden niet al te nauwgezet werden bestudeerd. Ze telde de halve trappen totdat ze op de tweede verdieping waren. Billy kwam moeizaam achter haar aan en het pekineesje hijgde. Ze had Billy twee weken daarvoor leren kennen, toen ze op een middag was blijven staan om een babbeltje met hem te maken. Hij had haar verteld dat hij ziek was geweest en geen plaats had kunnen krijgen bij de daklozenopvang. Heloise wilde hem van straat halen, weg uit de kou, en dit was de enige manier die ze had kunnen bedenken. Ze had twee weken lopen broeden op een plan. Dit was de ideale avond. Het hotel zat niet vol, een paar mensen van de beveiliging waren ziek, en ze vertrouwde erop dat ze Billy naar een kamer kon krijgen, in elk geval voor een nachtje. Hoe ze hem de volgende dag weer naar buiten moest smokkelen was een ander probleem, maar daar zou ze wel iets op verzinnen. Als ze het handig aanpakte, hoefde niemand het te weten. Ze zou het bordje niet storen op de deur hangen en de kamer zelf schoonmaken als hij weer weg was. Maar eerst wilde ze hem van de straat halen en zorgen dat hij warm kon worden en lekker kon eten. Dat wilde ze hem cadeau doen.

'Gaat het?' Glimlachend draaide ze zich naar hem om voordat ze de deur naar de tweede verdieping openmaakte. Julius bleef hen belangstellend aankijken, draaide zijn kop van de een naar de ander.

'Ja hoor,' verzekerde Billy haar. 'Je hebt een leuk hondje,' voegde hij er beleefd aan toe.

'Hij is niet van mij. Ik laat hem uit voor een vriendin.' Toen legde ze een vinger tegen haar lippen en maakte ze de deur open. Ze ging hem voor naar een kamer die maar een paar stappen bij de deur vandaan was, met de sleutel al in haar hand.

Snel maakte ze de deur open en ze gebaarde dat hij naar binnen moest gaan.

De dakloze man keek om zich heen en barstte in tranen uit. 'Wat doe je nou allemaal?' vroeg hij in paniek. 'Ik kan hier niet blijven, dan gooien ze me in de gevangenis.'

'Nee hoor, dat laat ik niet gebeuren. Het hotel is van mijn vader.'

'Straks vermoordt hij je nog,' zei Billy nog steeds bezorgd.

'Ben je mal, daar is hij veel te lief voor.'

Ze deed het licht aan. Het was een van de kleinste kamers van het hotel, een van de laatste die werd verhuurd, en in januari was er geen vraag naar een kamer als deze. Billy keek om zich heen, verbluft over de luxe en het comfort. Voor hem was de kamer een paradijs. Er stond een enorm bed en een breedbeeld-tv, de meubels waren antiek en de smetteloos schone badkamer was zo groot als een balzaal. Met ogen als schoteltjes in zijn uitgeteerde gezicht keek hij naar het jonge meisje dat hem hierheen had gebracht.

'En je moeder dan? Wordt zij niet verschrikkelijk boos op je?' vroeg hij bezorgd.

'Mijn moeder is met iemand anders getrouwd. Ga toch zitten,' voegde ze er behulpzaam aan toe. 'Ik moet de hond terugbrengen. Zal ik de televisie aanzetten? Ik ben zo terug en dan bestel ik eten voor je.' Stilletjes verliet ze de kamer om Julius terug te brengen naar Mrs. Van Damme, nagestaard door een sprakeloze zwerver.

'Jeetje, wat hebben jullie een lange wandeling gemaakt,' zei Mrs. Van Damme, die natuurlijk niet kon weten dat Julius niet meer dan een paar stappen had verzet en verder in het hotel was geweest.

Heloise gaf haar een kus op haar wang en snelde weer weg. In minder dan vijf minuten was ze terug bij Billy's kamer, en met de sleutel maakte ze deur open.

Billy zat met een verwarde uitdrukking op zijn gezicht op de rand van het bed, te bang om te gaan liggen. Hij keek tegelijkertijd bang en blij, en was duidelijk heel opgelucht haar weer te zien. Ze had al bedacht dat ze zich die nacht ergens in het hotel zou moeten verstoppen, aangezien ze niet terug kon gaan naar het appartement omdat ze deed alsof Marie Louise er was. Uiteraard kon ze ook niet met Billy in één kamer slapen, al was ze ervan overtuigd dat hij niet gevaarlijk was. Hij was alleen oud en moe van het leven als dakloze. Ze had hem de afgelopen paar weken vaak gesproken. Hij had haar verteld dat hij tweeënzestig was. Dit wilde ze voor hem doen, een gebaar maken om hem te laten zien dat ze zich zijn lot aantrok.

'Wat wil je eten?' vroeg ze, en ze gaf hem de menukaart aan. Hij keek haar verward aan, en ze vroeg zich af of hij misschien een bril nodig had. 'Wat is je lievelingseten?'

'Steak,' zei hij met een brede, tandeloze grijns. 'Steak met aardappelpuree, en chocoladepudding toe.'

Heloise pakte de telefoon en gaf de bestelling door. Ze deed er sla en een groot glas melk bij, en vertaalde de chocoladepudding naar chocolademousse. Hij zette de televisie aan, en zij hing het bordje niet storen op de deur en kwam toen bij hem zitten.

'Ik heb nooit van m'n leven een kamer als deze gezien. Ik was vroeger timmerman. Toen ik jong was werkte ik in een meubelfabriek, maar dit soort meubels maakten we niet.' Ze vroeg zich af wat er daarna met hem was gebeurd, maar dat durfde ze niet te vragen.

Een halfuur later klopte iemand van roomservice op de deur. Ze liep naar de deur. 'Bedankt, Derek,' zei ze door de deur heen. 'We zijn niet aangekleed. Zet het eten maar voor de deur, alsjeblieft.'

De ober herkende haar stem. 'Is goed. Veel plezier.'

Ze wachtte totdat ze de liftdeuren dicht hoorde gaan en trok de tafel op wieltjes de kamer in. Billy zette grote ogen op. Het eten rook verrukkelijk. Ze schoof een stoel voor de tafel en gebaarde dat hij moest gaan zitten. 'Eet lekker,' zei ze zacht. Ze schreef het nummer van haar mobieltje op, en zei dat hij haar moest bellen als er problemen waren of als hij nog iets wilde eten. 'Morgenochtend kom ik je ontbijt brengen. Je moet al vroeg weer weg, voordat het druk wordt in het hotel. Ik breng je via dezelfde deur weer naar buiten.'

'Dank je wel,' zei hij met tranen in zijn ogen, ruikend aan zijn lekkere eten. 'Je moet een engel uit de hemel zijn, vermomd als een klein meisje.'

'Dat valt wel mee, hoor,' zei ze. 'Doe de deur op slot, met de ketting erop, en ga niet naar de gang.' Ze had er geen moment bij stilgestaan dat hij de volgende dag misschien zou weigeren om weg te gaan. Tot nu toe was alles volgens plan verlopen. 'En neem ook de telefoon niet op.' Hij knikte en nam een grote hap van zijn steak, terwijl zij stilletjes de kamer verliet en met de trap weer naar beneden ging. Ze was blij met de manier waarop alles was gegaan. De uitdrukking op Billy's gezicht was goud waard.

Ze ging even kijken in de balzaal, waar iedereen druk bezig was met de versiering en de bloemen voor de bruiloft van de volgende dag. Ze hing er een tijdje rond en ging toen naar beneden naar de wijnkelder. In de uniformkamer, waar schone kleding in plastic hoezen hing, bleef ze even staan. Ze wist dat het een lange nacht zou worden, en ze moest zien te voorkomen dat ze haar vader ergens tegenkwam. Niemand was verbaasd dat ze een beetje rondzwierf. Uiteindelijk ging ze naar de eerste hulp. Daar stond een bed en een onderzoekstafel, en met een beetje geluk kon ze daar slapen. Het was al na middernacht toen een van de koks van roomservice binnenkwam om brandwondenzalf te halen.

'Wat doe jij hier?' vroeg ze verbaasd toen ze Heloise half in slaap op de onderzoekstafel zag liggen. Ze luisterde in het donker naar haar iPod, en ze schrokken allebei toen ze van de tafel sprong.

'Ik speel verstoppertje met een vriendin,' zei Heloise met een nerveuze grijns. 'Hier vindt ze me nooit.'

'Haal jij soms kattenkwaad uit?' vroeg de vrouw achterdochtig. 'Nee hoor. Maar vertel het alsjeblieft niet aan mijn vader.'

'Je kunt beter weer naar boven gaan.' De vrouw was niet een van Heloises goede vriendinnen en werkte nog niet zo lang in het hotel.

Heloise ging terug naar de balzaal, en inmiddels was iedereen weg. Er hingen lange, golvende satijnen gordijnen, en Heloise verborg zich erachter en rolde zich op haar zij. Nu hoefde ze alleen nog op tijd wakker te worden om Billy naar buiten te smokkelen. Gelukkig begon de schoonmaakploeg om zes uur met stofzuigen, en daar werd ze wakker van. Ze glipte achter de gordijnen vandaan en ging terug naar de tweede verdieping. Ze kon horen dat de televisie aanstond. Ze klopte op de deur en zei haar naam.

'Ben jij het?' fluisterde hij door de deur heen.

'Ja,' fluisterde ze terug.

Hij liet haar binnen. Zo te zien was hij in bad geweest, en hij had zich geschoren. Zijn haar was gekamd, en hij keek haar stralend aan.

'Heb je een beetje geslapen?'

'Ja. Ik heb in geen jaren zo lekker geslapen.' Naast het bed stond een lege wijnfles uit de minibar, maar ze kreeg niet de indruk dat hij dronken was. Hij was klaarwakker; waarschijnlijk was hij het gewend om vroeg wakker te worden omdat hij weg moest uit de portiek waar hij had geslapen.

'Ik bestel ontbijt voor je. Waar heb je trek in?'

'Een gebakken eitje?' vroeg hij voorzichtig, en dat bestelde ze voor hem, met muffins, croissants, bacon, sinaasappelsap en koffie.

Na twintig minuten werd het ontbijt gebracht, en Billy verslond alles in de helft van die tijd. Toen was het tijd om weg te gaan. Hij keek haar dankbaar aan terwijl hij zijn versleten jas aandeed, en hij zag er veel beter uit dan de avond daarvoor. Nu moest ze hem alleen nog naar buiten zien te krijgen.

Heloise deed de kamer op slot en ze liepen stilletjes naar de trap. Ze hoefden maar twee trappen af, en ze hoopte dat niemand in die korte tijd naar de camerabeelden zou kijken. Voor de zekerheid zette ze de capuchon van haar jas op, want ze wilde niet dat iemand van de beveiliging haar zou herkennen. Ze maakte de achterdeur open en ging met Billy mee naar buiten, de straat op. Het was nog donker. Hij keek haar zo dankbaar aan dat Heloise een brok in haar keel kreeg.

'Ik zal nooit vergeten wat je vannacht voor me hebt gedaan. Op een dag ga je naar de hemel, dat weet ik zeker,' zei hij, en hij raakte zacht haar arm aan. 'Heel erg bedankt.' Hij trok zijn jas om zich heen en met de slaapzak en de deken onder zijn arm schuifelde hij weg.

Heloise bleef hem nakijken totdat hij de hoek om liep, en toen ging ze weer naar boven om de kamer schoon te maken. Ze had de kamermeisjes ontelbare keren geholpen en wist waar de karren met schoonmaakspullen stonden. Ze wist precies wat ze moest doen. Een halfuur later had ze het bed verschoond en de badkamer schoongemaakt, en niemand zou kunnen vermoeden dat de kamer was gebruikt. Ze zette de kar terug en ging naar hun appartement. Het was bijna acht uur toen ze binnenkwam. Haar vader zat te ontbijten met de krant en zag er onberispelijk uit in zijn donkere pak.

'Jeetje, wat zijn jullie vroeg op,' zei hij verbaasd. 'Waar is Marie Louise?'

'Ze heeft zaterdagochtend balletles, dus ze moest vroeg weg. Josephine kon niet komen, ze is ziek. Ik heb de kamer schoongemaakt,' zei ze langs haar neus weg, en ze pakte een muffin uit het mandje op tafel.

'Dat had je niet hoeven doen, maar het is wel attent van je.' Hij glimlachte naar haar. Vandaag zou het buitenlandse staatshoofd komen, dus hij had een drukke dag voor de boeg.

Zodra hij in zijn kantoor was, kwam het hoofd van de beveiliging, Bruce Johnson, naar hem toe. Hugues nam aan dat hij het draaiboek voor de beveiligingsmaatregelen wilde doornemen. Bruce was een beer van een man en hij werkte al voor Hugues sinds het hotel zijn deuren had geopend. Hij hield een band uit een van de beveiligingscamera's in zijn hand.

'Ik wil u iets laten zien,' kondigde hij aan.

'Is er iets mis?' vroeg Hugues. Bruce keek ernstiger dan anders, en hij schoof de band in de videorecorder. Ze hadden vaak samen naar dit soort banden gekeken, als een personeelslid van diefstal of gebruik van alcohol of drugs tijdens het werk werd verdacht, of zich onbehoorlijk had gedragen.

'Ik weet het niet. Kijk zelf maar. Dit zijn beelden van gisteravond, de achterdeur. Ik zag het vanochtend pas. Ik ben vroeg begonnen en heb de banden van gisteravond bekeken. Kort na zevenen is er iemand binnengekomen. Dezelfde persoon is vanochtend kort voor zeven uur weer weggegaan. Ik denk dat we vannacht een onverwachte gast hebben gehad. Toen ik dit had gezien heb ik de banden van de andere camera's gecontroleerd, maar ik heb hem verder nergens gezien. De persoon die hem naar binnen en weer naar buiten heeft gebracht kent het hotel heel goed.'

Hugues voelde het bloed wegtrekken uit zijn gezicht toen Bruce dit zei. Had Heloise gisteravond een jongen naar binnen gesmokkeld, terwijl hij dacht dat ze met de onschuldige Marie Louise was? Zo ja, dan was er een nieuw tijdperk aangebroken, een tijdperk dat hij met angst en beven tegemoet had gezien. Hugues zette zich schrap voor wat hij te zien zou krijgen.

Bruce startte de band, en ze zagen een haveloze, smerige dakloze door de achterdeur naar binnen komen. Hij was samen met een slanke figuur in een jas met capuchon, het gezicht weggedraaid van de camera. Snel liepen ze de trap op. Er waren geen andere camerabeelden van het tweetal. De volgende ochtend kwamen ze de trap weer af. De dakloze man zag er minder sjofel uit dan de avond daarvoor. Hij was geschoren, had zijn haar gekamd en hij glimlachte tevreden. De persoon die bij hem was dook opnieuw weg voor de camera. En die persoon kwam even later het hotel weer binnen en rende de trap op.

'Wat is dit?' vroeg Hugues geschrokken. 'Wie is dat? Wat gebeurt er? Is mijn hotel opeens in een daklozenopvang veranderd? Denk je dat iemand van de keuken hem binnen heeft gelaten?'

'Kijk nog maar een keer,' zei Bruce met een glimlach. Hij was een van Heloises grootste fans, en hij had haar toen ze twee was in zijn armen door het hotel gedragen, zodat haar niets kon overkomen terwijl ze met de verbouwing bezig waren. 'Komt ze u niet bekend voor?'

Hugues staarde met grote ogen naar het scherm. Enerzijds was hij opgelucht dat ze geen jongen mee naar binnen had genomen, maar ze had iets veel ergers gedaan, en er had haar makkelijk iets kunnen overkomen. Hugues keek naar de man en huiverde.

'O mijn god,' stamelde hij geschokt. 'Heeft ze een dakloze mee naar binnen genomen? Waar heeft hij geslapen?'

'Waarschijnlijk in een van de kamers.' Bruce pakte de telefoon en belde de huishoudelijke dienst, maar bij hen was niet bekend of Heloise een van de kamers had gebruikt.. Vervolgens belde hij roomservice, en hij kreeg te horen dat Heloise een diner en ontbijt had besteld voor kamer 202. Omdat het bordje niet storen op de deur hing, hadden ze de trolley voor de deur achtergelaten. Bruce vertelde zijn werkgever het nieuws. 'Ze heeft steak met aardappelpuree en chocolademousse besteld, en vanochtend om kwart over zes een groot ontbijt: gebakken eieren met bacon, muffins en croissants.'

'Ik weet niet wat ik hoor,' zei Hugues verbluft. Hij belde haar op haar mobieltje en vroeg haar naar zijn kantoor te komen.

Vijf minuten later kwam ze binnen. Ze veinsde nonchalance toen ze Bruce zag en glimlachte breed naar hem.

'Dit is een zeer ernstige kwestie,' zei haar vader zonder er doekjes om te winden. 'Heb jij vannacht iemand naar binnen gelaten? Een dakloze man?'

Ze kon met eigen ogen de beelden op het scherm zien. Ze aarzelde even, knikte toen en stak haar kin naar voren. 'Ja, papa. Hij is oud en ziek, en hij rammelde van de honger en het is veel te koud buiten. Hij kon geen plaats krijgen bij de daklozenopvang,' vertelde ze alsof ze hem goed kende.

'Dus heb je hem mee naar binnen genomen?' Ze knikte zwijgend, terwijl haar vader haar in paniek aankeek. 'Stel nou dat hij je iets had aangedaan? Of een van de gasten? Hij had je kwaad kunnen doen... of erger. Heb je enig idee hoe dom en gevaarlijk dit was? Waar ben jij de hele nacht geweest? Toch niet bij hem in de kamer?' Zijn stem sloeg over van angst. Stel nou dat hij haar had verkracht?

'Ik heb tot twaalf uur in de eerste hulp geslapen. En toen tot zes uur vanochtend achter de gordijnen in de balzaal. Hij is een goed mens, papa. Hij heeft niets kapotgemaakt. Ik heb de kamer zelf schoongemaakt.'

Bruce probeerde niet te glimlachen terwijl hij naar haar luisterde. Ze keek zo ernstig. Hij was zich ervan bewust dat ze een groot risico had genomen, maar gelukkig was haar niets overkomen. De Secret Service zou echter niet bepaald gerustgesteld zijn als ze wisten dat er daklozen het hotel binnen werden gesmokkeld om in een van de kamers te slapen.

'Als jij tegen me liegt en dit soort dingen doet, mogen er geen vriendinnen meer komen logeren,' zei haar vader streng.

'Je zegt altijd dat we arme mensen moeten helpen, en dat we niet mogen vergeten dat niet iedereen het net zo goed heeft als wij. Hij had vannacht wel dood kunnen vriezen, papa.' Ze verontschuldigde zich niet voor wat ze had gedaan, en ze was dolblij dat het allemaal goed was gegaan. Als zij er nu straf voor kreeg, dan kon haar dat niet schelen, dat was het allemaal waard.

'We kunnen op andere manieren aan onze verplichtingen voldoen,' zei hij. 'We geven aan de voedselbank. Je mag nooit meer zoiets doen. Hij had wel gevaarlijk kunnen zijn, hij had jou of een van de gasten of iemand van het personeel aan kunnen vallen.'

'Dat zou hij nooit doen. Ik ken hem,' zei ze zacht. Alles was prima gegaan, dat was het bewijs.

'Dat wist je niet van tevoren. Hij had wel geestelijk gestoord kunnen zijn.' Hugues probeerde niet te schreeuwen uit angst voor wat haar had kunnen overkomen. Ze had wel dood in de kamer kunnen liggen, zonder dat iemand het wist.

'Papa, dat hij hier heeft geslapen heeft zijn leven misschien wel veranderd. Het heeft hem tenminste hoop gegeven. Hij heeft een nacht lang als mens kunnen leven. Dat is toch niet te veel gevraagd?'

'Het is te gevaarlijk,' hield haar vader vol. 'Ik verbied je om het nog een keer te doen. Ik wil dat je vandaag thuisblijft om erover na te denken. Ga nu maar weer naar boven,' droeg hij haar ernstig op. Toen ze de kamer uit was, keken de twee mannen elkaar verbijsterd aan.

'Uw dochter is een kleine Moeder Teresa. Ik zou haar maar goed in de gaten houden,' waarschuwde Bruce hem.

'Ik had geen idee dat ze ooit zoiets zou doen. Ik vraag me af of ze het al eerder heeft gedaan,' zei Hugues hoofdschuddend.

'Dat betwijfel ik. We zouden haar op de monitors hebben gezien. Ze heeft het vannacht slim aangepakt. Die man heeft tenminste een nacht in een bed geslapen en twee keer lekker gegeten. Misschien heeft ze gelijk en verandert het zijn leven echt,' voegde hij er zacht aan toe, geroerd door wat ze had gedaan.

'Begin jij nou niet ook,' waarschuwde Hugues hem. 'Ik ben niet van plan om van mijn hotel een daklozenopvang te maken.' Op dat moment kreeg hij een idee. Hij zou er later die dag met Heloise over gaan praten, maar nu nog niet.

Bruce haalde de band uit de videorecorder. 'Ze heeft wel lef, ons kleine prinsesje. U zult de komende jaren uw handen vol hebben.'

Hugues knikte afwezig. Toen Bruce weer weg was, dacht hij na over wat zijn dochter had gedaan, en hoe moedig en meelevend ze was geweest. Na een tijdje ging hij naar boven. Heloise lag op haar bed met haar iPod in haar oren, en ze ging zitten toen hij binnenkwam.

'Het spijt me, papa,' zei ze bedeesd.

'Ik wil je iets vertellen,' zei hij op vertederde toon. 'Het was in veel opzichten mal en gevaarlijk en verkeerd, maar ik wil je laten weten dat ik van je hou en dat ik je bewonder. Ik ben heel erg trots op je, en je bent heel dapper geweest. Ik zou het zelf niet hebben gedurfd. Toch wil ik dat je me belooft dat je het nooit meer zult doen, al heb ik ook respect voor wat je hebt gedaan.'

'Bedankt, papa,' zei ze, en ze sloeg haar armen om zijn nek. 'Ik hou heel veel van je.'

Hij slikte het brok in zijn keel weg, hevig geëmotioneerd. 'Ik hou ook van jou,' fluisterde hij met zijn dochter in zijn armen, terwijl de tranen over zijn wangen liepen. Hij was zo opgelucht dat haar niets was overkomen.

Toen maakte hij zich los uit haar omhelzing, en keek haar glimlachend aan. 'Ik heb een klus voor je,' zei hij met een ernstige uitdrukking. 'Ik wil dat je gaat samenwerken met de mensen in de keuken die onze donaties aan de voedselbank organiseren. Ik wil dat je precies leert hoe dat in zijn werk gaat, en als je wat ouder bent, geef ik jou de leiding van dat project. Dat is de opdracht die ik je geef.' Ze keek haar vader stralend aan en sloeg opnieuw haar armen om hem heen. 'En als je de handen uit de mouwen wilt steken, mag je vrijwilligerswerk gaan doen in een opvanghuis. Maar je mag ze niet meer meenemen naar het hotel!'

'Ik beloof het je, papa,' zei ze ernstig. Bruce was ook al langs geweest om haar de les te lezen.

Hugues besefte dat ze er behoefte aan had om liefdadigheidswerk te doen, en hij was bereid haar te helpen om dat mogelijk te maken. Hij stond nog steeds versteld van wat ze had gedaan, van haar goedheid en naïviteit. Wat had zijn meisje een hoop lef! Hij was een heel erg trotse vader.

4

Het nieuws van Heloises escapade met Billy de dakloze deed als een lopend vuurtje de ronde. Binnen de kortste keren wist het hele personeel ervan, en iedereen vond het dwaas en dapper van haar, al zei niemand dat hardop. Ze stortte zich met overgave op het voedselbankproject in de keuken, en droeg eigenhandig kratten naar de auto die het voedsel kwam ophalen. Haar vader regelde een baantje voor haar bij een opvanghuis in het centrum van de stad, waar ze twee keer per week zou gaan helpen.

Ze had naar Billy uitgekeken als ze Julius uitliet, maar hij was verdwenen, hopelijk omdat hij een plaats had gekregen in een opvanghuis. Ze was nog steeds blij dat ze hem een nacht in het hotel had laten slapen. Misschien dat ze hem een keer zou zien in de gaarkeuken waar ze soms werkte. Dat leek haar leuk.

Twee weken later viel Sally Biend, het hoofd van de catering, in de balzaal van een ladder en brak ze haar been. Ze wilde controleren of de kroonluchter schoongemaakt moest worden voor een bruiloft de week erna, de eerste van vier die er in februari op het programma stonden. Iedereen was enorm opgelucht dat ze alleen een been had gebroken.

Heloise ging bij haar op bezoek in het ziekenhuis. Heloise was dol op haar, want Sally liet haar altijd naar binnen glippen als er een bruiloft was. Haar assistente was met zwangerschapsverlof, en ze moesten een uitzendbureau bellen om iemand te vinden die haar direct kon vervangen. Geen van de kandidaten had de geschikte kwalificaties voor het Vendôme, totdat de laatste op gesprek kwam, als een geschenk uit de hemel. Ze zag eruit als een engel en had een schitterende referentie van een hotel in Boston. Ze kreeg een tijdelijk contract voor drie maanden, totdat Sally terug zou zijn. Hopelijk zou Sally voor juni terug zijn, in verband met de vele bruiloften.

Hilary Cartwright was in diverse hotels cateringmanager geweest, ook al voordat ze in Boston ging werken, en ze kende het klappen van de zweep. Ze zag eruit als een fotomodel, met steil blond haar, lange benen en grote blauwe ogen. Ze was aantrekkelijk en welbespraakt, en zei dat het geen probleem voor haar zou zijn om ervoor te zorgen dat alle bruiloften volgens plan zouden verlopen. Tijdens het gesprek liet ze het hoofd personeelszaken weten dat ze hoopte op een vaste baan bij het Vendôme. Op dat moment waren er geen vacatures, maar competente mensen waren schaars.

Heloise maakte op de dag voor de eerste bruiloft kennis met haar, en vertelde de bloemiste even later dat ze Hilary erg mooi vond. Jan zweeg, wat niets voor haar was. Heloise ging bij haar zitten, en schrok toen Jan, die normaal gesproken heel zachtaardig was, zich met een gespannen uitdrukking op haar gezicht omdraaide.

'Miss Onschuldig Engeltje is een gemene bitch!'

Heloise had haar nog nooit zoiets horen zeggen en was stomverbaasd. 'Echt waar?'

'Ik mag de bloemen morgen pas neerzetten. Ze heeft alles naar me teruggestuurd en de balzaal op slot gedaan. Ze vindt mijn bloemstukken te lelijk voor woorden, en heeft tegen je vader gezegd dat ik te veel geld vraag. Volgens haar schroef ik mijn rekening op en bedrieg ik hem en de klant. En ze zegt dat een vriendin van haar het goedkoper en beter kan doen. Je vader heeft me erover gebeld,' zei Jan met tranen in haar ogen. In de acht jaar dat ze nu voor het Vendôme werkte, had ze niet één keer problemen gehad. Tot vandaag. Dankzij Hilary Cartwright. Ze begon te huilen en snoot haar neus.

Heloise sloeg haar armen om haar heen en probeerde haar te troosten. 'Waarschijnlijk heeft papa gewoon een slecht humeur. Ik heb gezien dat er stapels rekeningen op zijn bureau lagen. Dan wordt hij altijd kribbig.'

'Nee, hij geloofde haar,' snikte Jan, hoewel ze wist dat ze een van de beste bloemistes van New York was, en prijzen had gewonnen voor haar werk in het hotel.

Het ging van kwaad tot erger. Hilary en Jan kregen hooglopende ruzie. Ze schreeuwde tegen het personeel en liet hen de tafels opnieuw dekken. Ze bestierde de balzaal met een ijzeren vuist. Het resultaat was goed, maar niemand in het Vendôme was gewend aan haar agressieve, dictatoriale stijl. Sally was altijd voor iedereen aardig, en het personeel liep zich het vuur uit de sloffen voor haar. Hilary was een wandelende verschrikking, en er was altijd wel iemand in tranen. Ze zag er weliswaar engelachtig uit, maar wat ze deed en zei was allesbehalve lief.

Toen Hugues persoonlijk poolshoogte kwam nemen, veranderde ze op slag in een lam en keek ze hem met haar blauwe ogen onschuldig aan, terwijl de mensen die ze net nog had afgeblaft stomverbaasd toekeken. Heloise vond het onvoorstelbaar, maar haar vader viel als een blok voor haar en was als was in haar handen. Heloise had nooit eerder meegemaakt dat iemand hem om de vinger kon winden, en ze vond het schokkend. Hij leek wel in trance toen hij de balzaal weer verliet.

'Zag je dat?' fluisterde Heloise tegen Jan. 'Hij is helemaal hoteldebotel. Hij gelooft alles wat ze tegen hem zegt.'

'En Sally komt pas over drie maanden terug. Dat wordt afzien,' beaamde Jan met een zucht. Ze kon met eigen ogen zien dat haar baas verrukt was van de blondine met het gezicht van een engel en het gedrag van een commando.

Nu Heloises vader weg was uit de balzaal, richtte Hilary haar pijlen op haar en vroeg ze haar wat ze daar deed.

'Ik kom gewoon even langs,' antwoordde Heloise beleefd. Dit was haar terrein, niet dat van Hilary, en Heloise gaf geen krimp, al was Hilary nog zo'n bitch.

'Bij een bruiloft kunnen we geen ongenode gasten gebruiken, zeg nou zelf,' zei ze tegen Heloise.

Heloise droeg speciaal voor de gelegenheid een nieuwe jurk, van donkergroen fluweel met een wit kanten kraagje, zwarte flatjes en een witte panty. Ze zag eruit alsof ze zo was weggelopen uit een advertentie, maar Hilary was duidelijk niet onder de indruk. Ze droeg haar op om voor aanvang van het feest de balzaal te verlaten. Heloise weigerde beslist, en zei dat ze al sinds haar zesde alle bruiloften in het hotel had bijgewoond. Er viel een lange stilte tussen de twee, totdat Hilary uiteindelijk knikte.

Hilary koos ervoor om Heloise voorlopig haar zin te geven. Ze mocht blijven als ze zich afzijdig hield, en Hilary hield haar nauwlettend in de gaten, erop gebrand om haar op een fout te betrappen. Toen Heloise bij een van de obers een cola bestelde, maakte Hilary de bestelling direct ongedaan, en herinnerde ze haar eraan dat ze niet tot de gasten behoorde. Hilary kon natuurlijk niet weten dat de dochter van de eigenaar geen kwaad kon doen en dat veel personeelsleden haar al van kleins af aan kenden. Zij vond Heloise helemaal niet schattig, eerder een sta-in-de-weg. Hilary had alleen belangstelling voor Hugues.

'Jij bestelt hier geen drankjes,' zei ze bits. 'Als je de bruid wilt zien, prima, maar als je iets wilt eten of drinken, doe je dat maar in je eigen appartement. En waag het niet om te dansen of met de gasten te praten.' Haar toon was scherp en ze keek Heloise met een ijskoude blik in haar blauwe ogen aan. 'Ik praat altijd met de gasten,' zei Heloise zonder een spier te vertrekken. Ze was niet van plan om zich door een buitenstaander te laten wegjagen. 'Ik vertegenwoordig mijn vader hier,' voegde ze eraan toe, op een toon die flinker klonk dan zij zich voelde. Ze vond Hilary doodeng.

'En ik ben verantwoordelijk voor deze bruiloft. Je staat niet op de gastenlijst, en ik weet zeker dat je vader er net zo over denkt als ik.'

Heloise wist dat haar vader liever niet had dat ze naar de bruiloften ging, dus hield ze haar mond.

Twee obers die de woordenwisseling hadden gehoord gingen terug naar de keuken en vertelden de chef dat er herrie was in het hotel, omdat de nieuwe cateringmanager niet toestond dat de dochter van de eigenaar een drankje bestelde.

'Daar zal ze niet ver mee komen.' De chef lachte en rolde met haar ogen. Ze wisten allemaal dat Hilary het geen drie maanden zou volhouden als ze gemeen was tegen Heloise. Haar vader zou er een stokje voor steken.

Het bruiloftsfeest verliep vlekkeloos. Heloise bleef nog een tijdje en ging weg voordat de taart werd aangesneden. Dat gebeurde eigenlijk nooit, maar ze voelde zich onwelkom na haar aanvaring met Hilary en was zich er scherp van bewust dat ze met argusogen in de gaten werd gehouden.

Heloise ging naar boven en keek naar een film op televisie. Na afloop van de bruiloft ging ze weer naar beneden, naar het kantoor van haar vader om hallo te zeggen. Haar mond viel open van verbazing toen ze Hilary zag zitten, engelachtig en wel. Ze lachte kirrend terwijl Hugues hun allebei een glas champagne inschonk - Cristal, hun beste - en keek Heloise triomfantelijk aan.

'Wat doet zij hier?' flapte Heloise eruit.

'We bespreken de komende bruiloften, zodat Hilary weet wat haar te doen staat,' zei hij kalm en onbekommerd.

Hij vond het grappig dat zijn dochter altijd opdook als hij een keer een moment voor zichzelf wilde hebben. Waarom wist hij zelf niet, maar hij kon de spanning tussen de uitzendkracht en zijn dochter voelen. En waarom nou helemaal? Hij had Hilary na de bruiloft uitgenodigd voor een drankje op zijn kantoor. Ze had goed werk gedaan, en gezegd dat ze hem graag even wilde spreken, en hij wilde haar op haar gemak stellen. Het kon helemaal geen kwaad om samen een glas champagne te drinken. En hij keek graag naar een mooie vrouw.

'Ga maar vast naar boven, Heloise,' stelde hij voor. 'Ik ben op tijd terug voor het avondeten.' Het was duidelijk dat hij alleen wilde zijn met Hilary, en Heloise keek niet blij toen ze het kantoor verliet.

'Ze is erg bezitterig,' merkte Hilary met een onschuldig glimlachje op. 'Iedereen moet van jou en het hotel afblijven.'

Hij knikte instemmend. 'Ze is al sinds haar vierde de vrouw in mijn leven, eigenlijk zo lang zij het zich herinnert. Ze wil me graag voor zichzelf hebben,' besloot hij met een verontschuldigend glimlachje.

'Over een paar jaar gaat ze het huis uit, en dan zit jij alleen,' zei Hilary vol begrip. 'Je moet je niet door haar laten leven. Ze is nog maar een klein meisje.' En Hilary was een grote meid, die een gouden kans zag en deze met beide handen aangreep. Ze hoopte vurig dat ze de vriendin van de eigenaar kon worden, of beter nog, zijn vrouw. Al jaren volgde ze alles wat Hugues deed in de vakbladen. De tijdelijke baan in het Vendôme was haar droom, net als hij. Ze was dan ook in de wolken geweest met het aanbod en had haar huiswerk gedaan. Dit was haar kans om Hugues Martin te verleiden, en ze zou zich niet laten dwarsbomen door een eigenwijs wicht van twaalf.

Samen dronken ze de halve fles champagne leeg, en daarna ging Hugues naar boven. Hij voelde zich enorm aangetrokken tot de verleidelijke jonge vrouw, maar het was zijn stelregel om geen verhouding te beginnen met iemand die voor hem werkte. Gelukkig was ze een uitzendkracht, dus misschien kon hij een afspraakje met haar maken als ze weer weg was. Hilary was zich terdege bewust van het effect dat ze op hem had en flirtte met hem.

Toen hij binnenkwam, zat Heloise met een somber gezicht naar een film op televisie te kijken. Tijdens het eten zei ze vrijwel niets, en Hugues' pogingen om een gesprek aan te knopen liepen op niets uit. Uiteindelijk tilde ze haar hoofd op en keek ze hem met betraande ogen aan.

'Die vrouw zit achter je aan, papa. Ze liegt, en ze is gemeen tegen iedereen. Ze schreeuwt en ze heeft Jan aan het huilen gemaakt.'

'Ze behaalt een prima resultaat,' verdedigde hij haar kalm. 'De bruiloft was schitterend en iedereen was vol lof. Ze heeft de wind eronder. En ze zit niet achter mij aan,' verzekerde hij haar. Het was eerder het omgekeerde: hij zat achter haar aan. 'Je hoeft nergens bang voor te zijn. Jij bent de enige vrouw in mijn leven.' Hij boog zich naar haar toe en drukte een kus op haar wang.

Heloise keek hem onderzoekend aan. Ze hoopte dat het waar was, en ontdooide een beetje. 'Oké, het spijt me,' zei ze, en ze babbelden totdat ze klaar waren met eten. Maar ze had nog steeds een hekel aan Hilary. Ze voelde dat ze achter haar vader aan zat. Er klopte iets niet met Hilary, al wist Heloise niet precies wat het was.

In de weken daarna maakte Hilary aan de lopende band vijanden bij het personeel, en intussen deed ze haar uiterste best om Hugues te verleiden. Ze had nergens anders oog voor. Om de haverklap ging ze langs in zijn kantoor, ze greep elk excuus aan om een praatje met hem te maken en vroeg voortdurend advies 'over de manier waarop het Vendôme dingen doet'. Het was een beetje opdringerig, hoewel hij het niet erg vond, juist vleiend, en het viel Jennifer ook op. Na een maand was duidelijk dat ze vastbesloten was om de eigenaar aan de haak te slaan en hem in bed te krijgen. Ze flirtte schaamteloos met hem. Hugues bleef netjes en discreet, maar iedereen kon zien dat hij zich tot haar aangetrokken voelde, en Jennifer betrapte hen een keer toen ze elkaar kusten in het kantoor. Dat had ze hem nooit eerder zien doen. Hilary was uit op een verovering en liet zich door niets en niemand weerhouden.

Jennifer mocht Hilary niet. Ze speelde een doorzichtig spelletje, maar ze was zo overtuigend en leek zo onschuldig dat Hugues totaal in haar ban was, en dat was niets voor hem. Meestal doorzag hij vrouwen, maar Hilary was uiterst geraffineerd. Ze was zevenentwintig, achttien jaar jonger dan hij, en Jennifer zag haar als een gevaarlijke vrouw. Ook Heloise had dat door. Wat iedereen voelde, iedereen behalve Hugues, was dat Hilary niet oprecht was. En ze had Hugues om haar vinger gewonden.

Hilary leek hem met de dag steviger in haar greep te krijgen. Hij grijnsde als een verliefde tiener wanneer Hilary een kamer binnenkwam. Heloise was ten einde raad en praatte er vaak over met Jan en Jennifer. Ze wilde haar vader beschermen maar wist niet hoe. Totdat vrouwe Fortuna ingreep.

Na tien weken had iedereen met wie Hilary samenwerkte een hekel aan haar en had ze haar baas volledig in haar macht, toen Heloise onverwacht een gouden kans kreeg. Op school werkte ze aan een natuurkundeopdracht, en omdat ze geen tijd had gehad om te lunchen, kwam ze rammelend van de honger thuis. Vaak bestelde ze een snack van roomservice, maar die dag ging ze zelf naar de keuken om iets te eten te halen. Ze liep de koelruimte binnen, en daar trof ze Hilary aan, als een slang om een van de souschefs heen gedraaid, met haar rok opgestroopt tot aan haar heupen, en zijn hand tussen haar benen.

Heloise had nog nooit zoiets gezien, en ze keek stomverbaasd toe toen de souschef Hilary tegen de muur duwde en een hand in zijn geruite broek stak. Met bewonderenswaardige helderheid van geest pakte Heloise haar telefoon, en zonder geluid te maken nam ze een foto van het tweetal. De souschef was Italiaans, razend knap, en een jaar of vierentwintig. Hoe onschuldig Heloise ook was, zelfs zij kon wel raden wat de twee van plan waren.

Ze rende weg uit de koelruimte, zonder hun de kans te geven om haar tegen te houden of haar telefoon af te pakken. Heloise was al halverwege de trap toen ze uit de koelruimte naar buiten kwamen, allebei zichtbaar opgelaten. Hilary probeerde zich tevergeefs een houding te geven en de jonge Italiaan grijnsde. Het hele keukenpersoneel wist al weken wat er gaande was, als Hilary tenminste niet achter Hugues aan zat. Dit was een verzetje voor haar, terwijl Hugues een langetermijnplan was, een investering in haar toekomst. Hilary was geen katje om zonder handschoenen aan te pakken.

Ademloos en met wapperend haar stormde Heloise het kantoor van haar vader binnen. Voor zijn bureau bleef ze staan.

'Waar kom jij vandaan? Je ziet eruit alsof je een marathon hebt gelopen,' zei hij verbaasd.

Zonder een woord te zeggen legde ze haar telefoon met de foto van Hilary en de Italiaan op het bureau, pal onder zijn neus, en ze rende de kamer weer uit. Een foto kon meer zeggen dan duizend woorden.

Niemand wist precies wat er daarna gebeurde. Die avond gaf Hugues Heloise zwijgend haar telefoon terug. De foto was gewist. Hugues zei er niets over tegen Jennifer of iemand anders. Sally kwam twee dagen later terug, nog wel op krukken maar blij dat ze weer aan het werk kon, wat eerder dan de bedoeling was geweest. Hilary verdween spoorloos van het toneel. Niemand durfde haar naam te noemen, en de souschef was slim genoeg om zijn mond te houden.

Toen Hugues de dag na het incident aan zijn bureau ging zitten, kon hij Jennifer nauwelijks aankijken. Het was kantje boord geweest. Hij had nog geen relatie met haar gehad, maar wel bijna. En zelfs hij kon nu zien dat Hilary grote plannen met hem had gehad. Hilary was niet half zo onschuldig als ze eruitzag. Gelukkig had zijn dochter hem voor een enorme misstap behoed.

'Opgeruimd staat netjes, zullen we maar zeggen,' zei hij met een schaapachtige grijns naar Jennifer toen ze een kop koffie voor hem neerzette.

'Ze was goed in haar werk,' zei Jennifer zacht, en ze verliet het kantoor.

Iedereen was opgelucht dat Heloise Hilary had doorzien en haar had ontmaskerd. Heloise was een heldin.

5

Op haar zeventiende was het Hotel Vendôme nog steeds de spil waar Heloises wereld om draaide. Ze had de vijfde klas van het Lycée doorlopen en het eerste deel van haar baccalaureaat gedaan, en ze ging een drukke zomer tegemoet. Ze werkte achter de balie in het hotel, gekleed in een kittig mantelpakje, net als de andere vrouwen. Ze viel soms in bij de balie van de conciërges, en haar vader had geregeld dat ze stage kon lopen in een slaperig hotelletje in Bordeaux. Een oude vriend van de hotelschool zwaaide er de scepter, en het leek Hugues het ideale vakantiebaantje voor zijn dochter. Hij verwachtte niet dat ze in de hotelbusiness zou gaan, en wist zelfs niet of hij dat wel wilde, maar hij vond het geen goed idee dat ze de hele zomer in het hotel zou rondhangen. In augustus zou ze een tijdje naar haar moeder en Greg in Saint-Tropez gaan. Hugues vond dat je je tijd nuttig moest besteden. Hij hoopte dat ze na haar eindexamen aan Barnard of de NYU zou gaan studeren, zodat ze in New York kon blijven. Twee stages, een in hun eigen hotel en een in Bordeaux, zouden haar kansen om een plaats te veroveren vergroten. Heloise was er zelf ook blij mee. Net als haar vader hield ze niet van luiheid.

De afgelopen jaren had ze vanzelfsprekend belangstelling gekregen voor jongens, een grote verandering in haar leven. Ze had vluchtig verkering gehad met een paar jongens van school, en Mrs. Van Damme stelde Heloise voor aan haar kleinzoon Clayton, toen die bij haar op bezoek was. Ze hadden elkaar al een keer ontmoet toen ze dertien waren, maar hadden elkaar niet meer gezien. Hij had vier jaar op een kostschool gezeten en eindexamen gedaan toen zijn grootmoeder hem uitnodigde om te komen logeren, terwijl Heloise net aan haar stage begon. Ze gingen een paar keer samen uit eten en naar de film, en ook naar een concert in Central Park. Ze vonden het leuk om samen uit te gaan, maar het was niet serieus. De vonk ontbrak, hoewel ze in korte tijd dikke vrienden werden. Hij zou in het najaar naar Yale gaan, en ze praatten vaak over hun studie en de toekomst. Clayton was een lieve jongen, en zijn grootmoeder was blij dat hij en Heloise het zo goed met elkaar konden vinden.

Heloise was een beeldschoon meisje. Ze droeg haar rode haar in een knotje als ze aan het werk was. Clayton maakte altijd even een praatje met haar als hij in de lobby was. De andere receptionisten plaagden haar met hem, maar dat vond ze niet erg. Iedereen vroeg haar altijd of ze een vriendje had, en dan zei ze steevast nee.

Hugues was dat jaar vijftig geworden en hij werkte harder dan ooit. Zijn donkere haar begon licht te grijzen bij zijn slapen. Heloise was en bleef zijn oogappel. Hij was er trots op dat ze het eerste deel van het eindexamen had gehaald en vertrouwde erop dat ze over een jaar met vlag en wimpel zou slagen. Het werd tijd dat ze ging nadenken over een carrière en wat ze wilde gaan doen. Hugues droomde er niet van dat ze in het hotel zou komen werken. Het hotel zou haar opvreten, en ze zou geen leven hebben. Hij moedigde haar aan om rechten te gaan studeren, zodat ze een breed scala aan carrièremogelijkheden zou hebben, maar dat trok haar niet aan. Hij wilde in elk geval niet dat ze buiten New York zou gaan studeren, omdat hij haar veel te erg zou missen. Dat zei hij vaak tegen haar, maar zij wilde helemaal niet weg. Ze voelde zich volkomen op haar plaats in de cocon van het hotel en had zich er nooit tegen verzet.

Ze was in de wolken toen het receptiepersoneel werd aangevuld met een nieuwe trainee, een intelligente jongen van goede komaf uit Milaan, die aan een hotelschool in Europa studeerde en drie maanden stage zou lopen in het Vendôme. Het klikte meteen tussen hen, en ze werkten vaak samen. Hij heette Roberto, was eenentwintig jaar oud, en Hugues kreeg helemaal de zenuwen toen hij de twee op een avond met elkaar zag fluisteren. De volgende dag begon hij erover tegen Jennifer. Zij was altijd zijn steun en toeverlaat op het gebied van ouderlijke adviezen en vrouwelijke intuïtie.

'Ik wil niet dat ze een relatie begint met die jongen,' zei hij somber tegen haar.

Jennifer lachte. 'Ik denk niet dat je daar iets over te zeggen hebt, in elk geval niet lang meer. Op een dag wordt ze smoorverliefd, en daar kun je niets aan doen, behalve bidden dat het een aardige knul is.' Haar eigen kinderen waren allebei getrouwd, en zij was inmiddels grootmoeder. Ze maakte zich eerder zorgen over Hugues; op een dag zou Heloise de man van haar dromen leren kennen, en als zij wegging, zou Hugues met een gebroken hart achterblijven. Zijn leven was vervlochten met dat van zijn dochter, temeer omdat Heloise bijna geen contact had met haar moeder. Zo was er een ongewoon hechte band tussen hen ontstaan. Als die op een dag werd verbroken, zouden ze er allebei veel verdriet van hebben.

'Die Roberto zit me niet lekker,' zei hij zorgelijk. 'Straks breekt hij haar hart.' Hij was vier jaar ouder dan Heloise, veel wereldwijzer dan zij, en hij flirtte met elke vrouw die bij hem in de buurt kwam. Heloise vond hem het einde, en ze vertelde Jennifer hoe sexy en knap hij was, wat niemand kon ontkennen.

'Over een paar weken gaat ze weg,' stelde Jennifer Hugues gerust. 'Maar vroeg of laat komt ze een leuke jongen tegen. Probeer er maar vast aan te wennen,' waarschuwde ze hem.

'Ik weet het, ik weet het,' verzuchtte hij. 'Hou ze alsjeblieft een beetje in de gaten, en laat het me weten als je iets hoort. Hij is nu nog te oud voor haar, en iets te gladjes naar mijn smaak.'

In de weken daarna werd duidelijk dat Heloise smoorverliefd op hem was, en hij leek haar leuk te vinden. Maar Roberto was niet achterlijk. Hij wilde een goede referentie van Hugues en was niet van plan hem tegen de haren in te strijken door spelletjes te spelen met zijn dochter. Hij was dan ook voorzichtig en beleefd. Hij nam haar een paar keer mee uit eten, zij liet hem op hun vrije dagen New York zien, en als ze pauze hadden gingen ze wandelen in het park. Maar voor zover Hugues wist was ze niet met hem naar bed geweest, en wat hem betrof ging ze net op tijd naar Bordeaux. Hij zou de hele zomer geen oog hebben dichtgedaan. Roberto was veel te knap en charmant. Jennifer vertelde Hugues dat Heloise haar had verteld dat ze nog maagd was. Ze hadden elkaar vaak gekust in de kamer achter de receptie, en ook wel iets meer, maar daar was het bij gebleven. Als ze eind augustus terugkwam uit Saint-Tropez, zou Roberto tot Hugues' opluchting weer weg zijn.

Op 1 juli vloog Heloise naar Parijs, en daarvandaan nam ze de trein naar het chateau in Bordeaux. Hugues' oude vriend had hem beloofd dat hij goed voor haar zou zorgen. Hij was getrouwd, en ze hadden een dochter van haar leeftijd. Heloise zou aan de slag gaan bij de receptie en verder waar nodig bijspringen. Het was een klein familiehotel, en er logeerden voornamelijk mensen die een rondreis maakten door de streek. Heloise verheugde zich op haar nieuwe werk, en was een beetje teleurgesteld toen ze zag hoe klein en slaperig het Château de Bastange was. Er was voor haar veel minder te doen dan in haar vaders hotel, maar ze kon het goed vinden met de dochter des huizes, die haar meenam op excursies en Heloise voorstelde aan haar vrienden. Iedereen die ze kende zat in de wijnbouw, en Heloise leerde veel over druiven en het maken van wijn. De druiven groeiden hier op natuurlijke wijze en werden niet, zoals in Californië, geïrrigeerd; een van de wijnbouwers legde haar uit dat druiven moesten 'lijden' wilde je er een goede wijn van kunnen maken. Elke keer dat haar vader belde had ze hem veel te vertellen, en hij was blij dat ze het zo naar haar zin had. Bovendien zou de werkervaring in de toekomst van pas komen.

Ze kon het goed vinden met de Franse kinderen van haar leeftijd, en vond het dan ook jammer om weg te gaan, vooral omdat ze nooit wist wat haar bij haar moeder te wachten stond. Toen ze op 1 augustus wegging uit Bordeaux had ze het gevoel dat ze echte vrienden had gemaakt en ze beloofde dat ze op een dag terug zou komen.

Haar moeder en Greg hadden een huis gekocht in Saint-Tropez, een mondaine stad waar altijd veel te doen was. Ze wist niet precies wat ze van het bezoek kon verwachten, maar het leek haar leuk om een keer in St. Trop' te zijn. Bovendien had ze haar moeder al een jaar niet meer gezien.

Ze vloog van Bordeaux naar Nice, en haar moeder liet haar ophalen door een helikopter. Om tien uur 's avonds kwam ze aan in het huis van haar moeder. Miriam deed alsof ze dolblij was haar te zien en riep uit dat ze zo mooi was geworden, alsof ze het kind van iemand anders was. Heloises halfbroer en -zusje renden rond. Arielle was tien en Joey negen, en ze waren nog net zo onhandelbaar als vroeger. Een Engels kindermeisje deed vergeefse pogingen om hen een beetje in het gareel te krijgen.

Miriam droeg een doorschijnende kanten jurk met niets eronder, en op haar tweeënveertigste was ze nog net zo mooi als vroeger. Greg zat achter een drumstel en zwaaide naar haar. Miriam bracht haar met een glas in haar hand naar haar kamer, maar toen ze de deur opendeed, bleek er een stel op het bed te liggen, verwikkeld in een heftige seksscène.

'Oeps, verkeerde kamer!' kirde ze. 'Dom van me. We hebben zoveel logés dat ik vergeet wie welke kamer heeft. Ik denk dat dit jouw kamer is,' zei ze, en ze deed de deur ernaast open.

Het was een kleine maar beeldige kamer, met een hemelbed met een witte kanten sprei. Deze kamer was gelukkig leeg, maar Heloise was behoorlijk van slag tegen de tijd dat Miriam terugging naar haar gasten en zij eindelijk alleen was. Kennelijk ging het er hier wild aan toe. Het was een schitterend huis met uitzicht op zee, en een zwembad waar iedereen naakt in zwom. Er logeerden allemaal bekende popsterren, al dan niet met aanhang. Toen Heloise na een tijdje naar beneden ging, trof ze mensen aan die dronken waren of onder invloed van drugs. Of allebei. Joints gingen van hand tot hand en er werden heel wat lijntjes coke gesnoven. Heloise moest er niets van hebben en voelde zich vreselijk opgelaten. Al snel glipte ze weg, terug naar haar kamer. Wat verlangde ze ernaar om terug te zijn bij haar vrienden en vriendinnen in Bordeaux. Deze drugsscene was niets voor haar. Haar moeders leven in Saint-Tropez beangstigde haar, maar ze wilde Miriam nog een kans geven, en hoopte dat het niet elke dag zo zou gaan als nu. Ze zag haar moeder toch al zo zelden.

De volgende dag belde Heloise haar vader. Hij had al in geen twee jaar vakantie gehad, en zei dat hij haar benijdde, al was de Franse badplaats niet zijn cup of tea. De meeste vrienden van Miriam en Greg waren Engelse popmuzikanten die alleen maar belangstelling leken te hebben voor seks en drugs, en ze gingen al voor de lunch aan de drank, maar dat vertelde ze haar vader niet. Ze wilde hem niet ongerust maken.

Haar vader wist dat zijn ex een nogal wild leven leidde, maar hij wilde zijn dochter niet bij haar moeder vandaan houden, de doodenkele keer dat Miriam haar uitnodigde. Hij vroeg haar langs zijn neus weg hoe het was, en om hem gerust te stellen gaf ze al een even luchtig antwoord.

'Het is een beetje een dolle boel hier,' gaf Heloise toe, maar ze wilde hem niet vertellen dat zo ongeveer iedereen zoop, rookte en snoof, afgezien van de kinderen. Ze had haar moeder de vorige avond een lijntje zien snuiven. Zo leefde haar moeder tegenwoordig, maar misschien was ze altijd wel zo geweest. 'Het hele huis zit vol met logés.'

'Het gaat toch wel goed met je? Valt niemand je lastig?' Hij wilde niet dat een van Gregs vrienden zou proberen haar in bed te krijgen, al was hij ervan overtuigd dat Heloise hem zou afpoeieren. Toch zat het hem dwars dat er niemand was om haar te beschermen. In het hotel had ze altijd een beschut leventje geleid, met al het personeel dat een oogje in het zeil hield.

'Het gaat prima met me. Ik voel me gewoon niet zo thuis tussen al die popsterren.' Die ochtend had ze geprobeerd een praatje te maken met Arielle en Joey, maar hoe ze haar best ook deed, met hen kreeg ze ook al geen contact. Ze waren zo'n ander leven gewend dan zij, en ze vonden haar waarschijnlijk een saaie trut.

'Gebruiken ze drugs?' vroeg Hugues, die zijn ex en haar man voor geen meter vertrouwde.

'Geen idee,' loog ze tegen hem. 'Maak je geen zorgen. Ik heb ze gewoon al een hele tijd niet gezien, en het is een hele overgang na Bordeaux.' Daar had ze zich volkomen thuis gevoeld, en ze had het er nog leuker gehad dan ze had verwacht.

'Nou, als je je daar niet prettig voelt, ga dan gewoon weg. Zeg maar tegen je moeder dat je naar huis moet vanwege een noodgeval. Je kunt in Nice het vliegtuig nemen.'

'Maak je niet zo druk, papa, ik ben een grote meid,' verzekerde ze hem. 'Ik zie wel hoe het gaat. Ik kan op de terugweg altijd een paar dagen in Parijs logeren.' Twee van haar schoolvriendinnen logeerden die zomer bij familie in de hoofdstad. 'Ik wil niet hebben dat je in je eentje naar Parijs gaat. Misschien valt het uiteindelijk mee in Saint-Tropez. Geef je moeder een kans,' drong hij aan, maar hij had dan ook geen idee waar zijn dochter terecht was gekomen.

De avond was een dieptepunt voor Heloise. Iedereen was dronken of stoned, en in elke beschikbare kamer werd gesekst, ook door haar moeder en Greg en een ander stel, wat uitgebreid werd aangekondigd voordat ze met zijn vieren naar boven gingen. Dit soort dingen wilde ze helemaal niet weten van haar moeder en ze schaamde zich kapot. Gelukkig lieten ze haar met rust. Een paar van Gregs vrienden hadden wel geprobeerd haar te versieren, maar die beseften al snel dat ze daar veel te beschaafd voor was. Het klikte niet tussen haar en de twee kinderen van Greg en Miriam, die brutaal en slecht opgevoed waren, en triest genoeg voelde ze zich nog minder verbonden met haar moeder, die voor haar een schepsel uit een andere wereld was. Miriam was nog onvolwassener dan zij. Ze was helemaal gefixeerd op Greg, en leek zelfs geen belangstelling meer te hebben voor haar andere kinderen, die ze zo goed als negeerde.

Heloise bleef nog twee dagen en besloot toen in stilte om de stekker uit haar bezoek te trekken. Ze beleefde er geen enkel plezier aan, en ze was nooit eens met haar moeder alleen. Bovendien stond het drugsgebruik haar tegen. Ze vond het zielig voor haar halfbroertje en -zusje dat ze in zo'n atmosfeer opgroeiden. Heloise belde haar vader niet om te zeggen dat ze wegging; ze wilde niet dat hij zich zorgen zou maken, en hij zou willen dat ze rechtstreeks naar huis ging, terwijl zij eerst nog naar Parijs wilde. Tegen haar moeder zei ze dat ze eerder naar huis moest dan het plan was geweest, en Miriam maakte geen bezwaar, vroeg haar zelfs niet waarom. Ze kon duidelijk merken hoe ongelukkig Heloise was, en voor Miriam was ze geen gezellige logee.

Heloise vertrok de volgende ochtend, toen iedereen nog in bed lag, en liet een briefje achter om te bedanken. Ze nam een taxi naar Nice, voor tweehonderd dollar, en vloog naar Parijs. Om vier uur 's middags was ze in de stad, en ze nam een taxi naar de Marais, waar ze haar intrek nam in een tot hostel verbouwd klooster. Ze kon voor een koopje een bed krijgen in een tweepersoonskamer. Er was geen enkele luxe, maar het hostel was schoon en netjes en populair bij backpackers van over de hele wereld. Ze ontmoette allemaal jonge mensen, uit Amerika, Engeland, Australië en Italië, en ook twee jongens uit Japan.

De kamer was niet groter dan een bezemkast, maar ze was er dolblij mee. Ze zou er zo ongeveer alles voor over hebben gehad om weg te komen uit Saint-Tropez. Opnieuw had haar moeder haar teleurgesteld, hoewel ze daar inmiddels aan gewend was geraakt, en ze vond het enorm spannend om in Parijs te zijn en in haar eentje de stad te verkennen. Ze was er als meisje een keer met haar vader geweest, maar dit keer wilde ze haar eigen plan trekken, naar musea gaan, in cafés zitten, in kleine bistro's eten, en vooral de hotels gaan bekijken die haar vader hadden geïnspireerd.

Het eerste hotel op haar lijstje was het Hotel Ritz op het Place Vendôme. Ze wist dat ze geen spijkerbroek kon dragen, omdat ze dan als buitenstaander niet binnengelaten zou worden, dus koos ze voor een eenvoudige zwarte broek en een witte blouse, en ze stak haar lange rode haar op in een knotje, net als in het hotel, waardoor ze er ouder uitzag dan ze was. Vanaf de eerste stap die ze in de lobby zette, was ze verrukt van de grandeur, van de hoge spiegelmuren en de houten lambriseringen. De chasseurs waren van haar leeftijd en droegen bijna precies hetzelfde uniform als de piccolo's in hun hotel. Ze wandelde rond in de lobby en nam een kijkje in de stijlvolle bar. Elke vierkante centimeter was mooi, van de bloemen tot de kroonluchters, en ze begreep volkomen waarom het haar vaders droom was geweest om een soortgelijk hotel te creëren.

Vervolgens ging ze naar het Crillon, een van de andere oude, deftige hotels, op het Place de la Concorde. In de gids die ze had gekocht stond dat de guillotine in vroeger tijden pal voor het hotel had gestaan. Ook het Crillon was indrukwekkend. Volgens de route die ze op haar plattegrond had uitgestippeld stond nu het Meurice in de Rue Royale op het programma, eveneens een legendarisch hotel. In de Tweede Wereldoorlog was het hoofdkwartier van de Duitsers er gevestigd geweest. Ze bewaarde het Plaza Athénée en het George V, inmiddels een Four Seasons, tot de volgende dag, en verbaasde zich opnieuw over de elegante stijl. Maar het hotel dat haar hart had gestolen was nog steeds het Ritz, en ze bleef er terugkomen. Ze dronk thee in de tuin, brunchte op zondagochtend in de Salon César, steeds gespitst op ideeën die ze in het Vendôme konden overnemen.

Met haar smartphone maakte ze foto's van de bloemen in het George V, om ze aan Jan te laten zien. De Amerikaanse ontwerper Jeff Leatham had een nieuwe en unieke stijl van bloemschikken ontwikkeld, met lange stelen die in merkwaardige hoeken uit hoge glazen vazen staken, waardoor een hele installatie ontstond, als een kunstwerk. Heloise wilde proberen deze stijl in hun lobby te imiteren.

Voor het eerst had ze het gevoel dat ze samenwerkte met haar vader, en ze was trotser dan ooit op zijn juweel: hun eigen Hotel Vendôme. Parijs was het mekka van de hotelindustrie, en ze bezocht ook diverse kleinere deftige hotels, zoals het Saint James in het zestiende arrondissement, dat Franse élégance paarde aan de atmosfeer van een Britse herenclub, met voorouderlijke portretten, houten lambriseringen en leren chesterfields in de bar.

In een week tijd verkende ze elk hotel waar ze ooit van had gehoord, ook een aantal kleintjes op de Rive Gauche. 's Avonds ging ze terug naar het hostel en maakte ze een plan voor de dingen die ze de volgende dag wilde gaan zien. Na een paar dagen moest ze weg uit het hostel omdat het was volgeboekt, maar ze kon in een ander hostel vlakbij terecht, ook in de Marais.

Ze vond de nationale monumenten minder belangrijk dan de hotels. Ze maakte aantekeningen en foto's wanneer ze iets zag wat het Vendôme wellicht kon overnemen.

Toen haar vader haar eindelijk te pakken kreeg, was hij behoorlijk van streek. Hij had dagenlang geprobeerd het huis in Saint-Tropez te bellen en geen gehoor gekregen, totdat hij Miriam aan de lijn kreeg, die hem vertelde dat Heloise al meer dan een week geleden terug was gegaan naar New York. Hij belde zijn vriend in Bordeaux, en de dochter wist dat ze naar Parijs was gegaan, want Heloise had gebeld om verslag te doen van haar avonturen. Vervolgens had hij haar twee dagen lang tevergeefs op haar mobiele telefoon geprobeerd te bereiken.

'Waar logeer je?' vroeg hij, geërgerd dat ze hem niets had verteld. Het leek erop dat ze die zomer opeens onafhankelijk was geworden, en dat beviel hem helemaal niet. Kennelijk had ze expres geen contact met hem opgenomen, zodat ze zo lang mogelijk haar eigen ding kon doen.

'Ik ben in Parijs en ik logeer in een keurig hostel in de Marais, papa. Ik heb elk hotel waar ik ooit van heb gehoord bekeken, en ik kan wel huilen, zo mooi zijn ze.' Ze zei het alsof het heiligdommen waren. 'Het Ritz is het mooiste hotel dat ik ooit heb gezien — na het onze natuurlijk.'

Hoewel hij nog steeds boos was, moest hij toch lachen om wat ze zei. 'Ik ken al die hotels. Ik heb er gewerkt. Waarom heb je me niet gebeld toen je wegging uit Saint-Tropez? Hoe erg was het?' Hij wist dat het behoorlijk vreselijk moest zijn geweest, anders was ze niet weggegaan.

'Het was niet zo leuk,' zei ze vaag. 'Ik heb je niet gebeld omdat ik niet wilde dat je tegen me zou zeggen dat ik naar huis moest komen,' voegde ze er in alle eerlijkheid aan toe. 'Ik wilde naar Parijs, in mijn eentje. En ik ben blij dat ik het heb gedaan.' Tijdens haar verblijf in Parijs had ze meer duidelijkheid gekregen, en ze wist nu wat ze wilde gaan doen. Dat zou ze met hem bespreken als ze weer thuis was, niet aan de telefoon. 'Nu zeg ik wel tegen je dat je naar huis moet komen. Spring in een vliegtuig. Ik wil niet dat je in je eentje door Parijs zwerft. Je bent er lang genoeg geweest.'

'Maar het gaat prima, papa. Mag ik niet nog een paar dagen blijven? Ik wil nog niet weg.' Hij mopperde nog een beetje, maar stemde er uiteindelijk mee in dat ze zou blijven, op voorwaarde dat ze hem twee keer per dag belde. 'Oké, ik beloof het.' In stilte was haar vader ervan onder de indruk dat ze zich zo goed had weten te handhaven in haar eentje. Ze was volwassen geworden.

'En ga niet midden in de nacht met de metro. Neem een taxi. Heb je geld nodig?'

'Nee, ik red me wel.'

Hij stond er versteld van dat ze zo onafhankelijk was geworden. Ze was weggegaan bij haar moeder, om wat voor reden dan ook, en naar Parijs gereisd, waar ze het zo te horen geweldig naar haar zin had in haar eentje. Hij kon niet wachten om haar weer te zien, maar hij wist dat het een goede ervaring voor haar was. Ze had gewerkt in Bordeaux, was weggegaan uit Saint-Tropez, en dartelde nu rond door Parijs. Het was een boeiende zomer voor haar geweest, en ze had ervan genoten. Ze bedankte hem er omstandig voor dat ze mocht blijven en beloofde over een week thuis te komen.

De week daarna begon ze aan haar laatste jaar op het Lycée. Voor haar had dit reisje op geen beter moment kunnen komen. Zoals beloofd ging ze acht dagen later terug, nadat ze nog een paar keer in het Ritz was geweest en op haar laatste avond iets had gedronken in de Hemingway Bar. Ze had haar schoolvriendinnen een paar keer gezien. In bistro's en bars was ze wel eens lastiggevallen door mannen, maar die had ze afgeschud. Van het Ritz nam ze een taxi naar het hostel, en de volgende ochtend vloog ze naar huis. Haar verblijf in Parijs was een doorslaand succes geweest.

Gedurende de hele vlucht naar New York was ze dromerig en stil. Ze had haar vader gebeld om hem te vertellen met welke vlucht ze aankwam, en hij stond haar op te wachten op de luchthaven, met de chauffeur van het hotel en de Rolls. Ze sprong met een brede grijns in zijn armen, en hij omhelsde haar onstuimig, dolgelukkig dat ze weer thuis was. Hij had haar erger gemist dan hij had willen toegeven.

'Je kunt maar beter aan de NYU of Barnard gaan studeren,' waarschuwde hij haar tijdens de rit naar de stad. 'Ik laat je niet nog een keer zo lang weggaan.' Een paar minuten lang keek ze zwijgend naar buiten, en toen draaide ze zich naar hem om, met een ernstige en vastberaden blik in haar ogen die hij niet van haar kende. Voor het eerst zag hij een jonge vrouw en geen kind. 'Ik ga niet naar de NYU of Barnard, papa,' zei ze zacht. 'Ik wil me aanmelden voor de École Hôtelière in Lausanne.' Het was dezelfde school die hij had gedaan, maar het laatste wat hij voor haar wilde was een carrière in de hotelindustrie. Ze zou zoveel moeten opofferen en geen ander leven meer hebben. 'Ik heb de school gegoogeld, en ze hebben een managementopleiding van twee jaar waar ik voor in aanmerking kom. Van die twee jaar loop je er één stage. Op een dag wil ik het hotel samen met jou runnen, en ik heb een hele hoop goede ideeën die we nu al kunnen uitproberen.'

'Vroeger droomde ik ervan om samen met jou leiding te geven aan het hotel,' zei hij triest, 'maar ik wil iets beters voor je. Je hebt geen leven. Je zult nooit tijd hebben voor een man en kinderen. Moet je mij zien, ik werk achttien uur per dag. Ik wil dat jij een eigen leven kunt leiden.'

'Dit is wat ik wil. Ik hóu van het hotel, papa,' beklemtoonde ze, waarbij ze haar vader recht in de ogen keek. 'Ik wil met jou samenwerken, niet een beetje dollen zoals vroeger. En ik kan het hotel van je overnemen als jij oud bent.' Ze had er tijdens haar zomer in Frankrijk goed over nagedacht en was er volledig van overtuigd dat ze in het hotel wilde gaan werken.

'Hé, zo oud ben ik nog niet,' protesteerde hij grappend, hoewel hij geroerd was. 'Ik wil niet dat jij je hele verdere leven achttien uur per dag moet werken. Je zegt het alleen omdat je nooit een ander leven hebt gekend.'

'Nee, ik wil het omdat ik net alle grand hotels in Parijs heb gezien, en omdat ik jouw creatie zo fantastisch vind. Misschien dat we het hotel samen nóg beter kunnen maken. Ik geniet ervan om in het hotel te wonen en er te werken. Ik heb nooit een ander leven gewild.'

Toen ze dat zei, voelde hij zich een beetje schuldig dat hij haar niet meer van de wereld had laten zien. Hij wilde niet dat ze haar hele leven opgesloten zou zitten in een klein hotel in de Upper East Side van Manhattan. De rest van de rit probeerde hij haar op andere gedachten te brengen.

'Waarom zeg je dat?' vroeg ze na een tijdje. 'Hou je dan niet van je werk, papa?'

'Natuurlijk hou ik van mijn werk, maar voor jou is het niet goed. Ik wil dat jij meer van het leven kunt genieten.' Onder het praten besefte hij opeens dat hij dezelfde dingen tegen zijn dochter zei die zijn ouders dertig jaar eerder tegen hem hadden gezegd. Hij kwam met dezelfde argumenten aanzetten, net als zijn ouders, die hadden gewild dat hij bankier of arts of advocaat zou worden. Ze hadden alles gedaan om hem de École Hôtelière uit zijn hoofd te praten, precies zoals hij nu deed met haar. Abrupt brak hij zijn betoog af, toen hij besefte dat ze haar eigen keuzes zou moeten maken. Als dit haar droom was, had hij het recht niet om haar in de weg te staan.

'Ik wil gewoon niet dat je je leven opgeeft voor een hotel,' zei hij weemoedig. 'Ik gun je een man en kinderen en een vrijer leven dan het mijne.'

'Ben je ongelukkig in het hotel?' vroeg ze hem openhartig.

Hij schudde zijn hoofd. 'Nee, ik hou van mijn hotel,' zei hij naar waarheid. Hij had al op jonge leeftijd geweten wat hij met zijn leven wilde doen, hoe zijn ouders er ook over hadden gedacht.

'Waarom wil je mij dan niet laten doen waar ik van hou? Ik heb er altijd van genoten om in het hotel te wonen. Ik wil niets liever dan in het hotel blijven. Dat is wat jij me hebt geleerd en wat ik mijn kinderen later wil leren. Ik wil de traditie doorgeven.'

Hugues lachte zacht. 'Waarschijnlijk willen je kinderen arts of advocaat worden.'

Ze glimlachte naar hem. 'Nou, ík wil met jou samenwerken totdat we allebei oud zijn.'

'Maar eerst wil je bij me weggaan en twee jaar in Zwitserland gaan studeren,' zei hij verdrietig.

'Je kunt toch op bezoek komen. En ik kom in de vakanties naar huis, met Kerstmis en in de zomer en het voorjaar.'

'Dat is je geraden,' bromde hij terwijl hij een arm om haar heen sloeg. Ze had een bladzijde omgeslagen terwijl ze in Parijs was, en ze wisten het allebei. Het jonge meisje was volwassen geworden, en als volwassene wilde ze samen met hem het Hotel Vendôme bestieren. 'Ik had je deze zomer nooit naar Europa moeten laten gaan,' verzuchtte hij. Hij keek naar haar en zag hoezeer ze in twee maanden tijd was veranderd. Ze straalde en kwam heel zelfverzekerd over, meer dan ooit tevoren.

'Het zou toch zijn gebeurd. Ik wil niet in New York studeren. Ik wil naar de hotelschool. Ik ben trots op wat we doen, en ik wil leren hoe het beter kan, zodat ik je kan helpen.'

'Goed dan,' zei hij met een zucht. De auto stopte voor het hotel, en hij keek zijn dochter gelaten aan. 'Goed dan, jij wint. En welkom thuis.'

Hij stapte uit en liep achter haar aan naar binnen. In de lobby renden de receptionisten, conciërges en bagagebedienden allemaal naar haar toe om haar te begroeten en welkom thuis te heten. Hij kon zien dat het kind dat naar Frankrijk was gegaan als vrouw was teruggekomen. Ergens tussen Parijs, Bordeaux en Saint-Tropez was een vlinder geboren.

6

Heloise begon met nieuw zelfvertrouwen aan haar laatste jaar op het Lycée. Ze wist nu wat ze wilde en hoe ze haar doel moest bereiken. In oktober stuurde ze haar aanvraag naar de hotelschool in Lausanne.

Ze ging naar Mrs. Van Damme om het haar te vertellen. Haar oude hondje Julius was een paar jaar daarvoor doodgegaan en er was een wit pekineesje dat Maude heette voor in de plaats gekomen. Mrs. Van Damme moedigde haar enthousiast aan om naar de hotelschool te gaan toen ze hoorde hoe graag Heloise dat wilde. Haar kleinzoon Clayton studeerde aan Yale, maar overwoog over te stappen naar Brown om uiteindelijk fotografie te gaan doen. Dat had Clayton Heloise al voor de zomer verteld, en zijn grootmoeder spoorde ook hem aan om zijn droom waar te maken. Niets was mooier dan dromen, zei ze, en er was geen beter doel in het leven dan het vervullen van die dromen. Heloise had Clayton al maanden niet meer gezien. Ze had het sinds de zomer veel te druk, en hij kwam nog maar zelden naar New York nu hij eenmaal studeerde. Hij belde haar wel af en toe, en Heloise vond het altijd leuk om iets van hem te horen.

De oude weduwe was het afgelopen jaar hard achteruitgegaan. Heloise maakte zich zorgen over haar en nam zich steeds voor haar vaker te bezoeken, maar ze had het druk met allerlei buitenschoolse activiteiten, en het was haar laatste jaar thuis, als ze tenminste werd aangenomen in Lausanne.

Kort na Thanksgiving werd Mrs. Van Damme ziek. Het begon met een gemene verkoudheid, toen kreeg ze bronchitis en uiteindelijk zelfs een longontsteking. Hugues ging dagelijks bij haar langs. Heloise kwam elke dag na school bij haar op bezoek, en bracht haar vaasjes bloemen die Jan voor haar maakte. Haar zoon kwam over uit Boston, en in overleg met haar huisarts werd ze opgenomen in het ziekenhuis. Met een ambulance verliet ze het hotel. Heloise gaf haar een kus en beloofde dat ze voor haar hondje zou zorgen. Hugues en Heloise bezochten haar in het ziekenhuis en namen een enorm boeket voor haar mee.

Met het verstrijken van de dagen leek Mrs. Van Damme het echter op te geven, en in de week voor Kerstmis sliep ze 's nachts rustig in. Ze was negenentachtig jaar oud en de enige grootmoederfiguur die Heloise ooit had gekend; al haar echte grootouders waren al voor haar geboorte overleden. Ze had veel verdriet van de dood van de oude dame, die altijd zo lief voor haar was geweest. Van haar zoon mocht ze Maude houden, dat was een troost.

De begrafenisdienst werd gehouden in de St. Thomas-kerk, en ook veel personeelsleden van het hotel wilden haar de laatste eer bewijzen. Hugues vroeg Jennifer om een busje te huren omdat ze met zovelen waren. Zelfs Mike van de technische dienst ging mee, gekleed in een donker pak. Afgezien van Heloise en Hugues bestond het gezelschap verder uit Ernesta, Bruce, Jan, diverse kamermeisjes, een liftboy, twee bagagebedienden en Jennifer.

In de kerk zag Heloise Clayton met zijn ouders, maar er waren zoveel mensen dat ze elkaar bij het verlaten van de kerk alleen vluchtig konden groeten. Hij zag er net zo diepbedroefd uit als zij zich voelde. Doordat Heloise in hetzelfde hotel woonde, had zij haar vaker kunnen zien, en wellicht had ze haar zelfs beter gekend dan de kleinzoon die ze zo weinig zag. Het was een sombere dag voor Hugues en Heloise en het zette een domper op de kerststemming.

Intussen had Heloise al een paar ideeën die ze in Parijs had opgedaan in praktijk gebracht. Jan had haar foto's van de bloemen in de lobby van het George V bestudeerd en experimenteerde nu met de stijl van Jeff Leatham. Aan het brunchmenu waren diverse gerechten van de kaart van het Ritz toegevoegd, en Heloise besprak de dingen die ze in Bordeaux over wijn had geleerd met hun sommelier. Hugues was trots op haar, en Heloise was in haar nopjes. Direct na de zomer stortte ze zich weer op de donaties aan de voedselbank, en een of twee keer per week werkte ze in de gaarkeuken of de daklozenopvang. Hugues was diep onder de indruk.

Het hoogtepunt voor Heloise kwam in januari, toen ze bericht kreeg uit Lausanne dat ze was aangenomen voor het nieuwe studiejaar. Ze had zich voor niet één andere studie aangemeld, en was dan ook in extase. Het was precies wat ze wilde, de eerste stap op weg naar de verwezenlijking van haar droom. Ze belde al haar schoolvriendinnen om het hun te vertellen. Die hadden nog geen idee wat ze na het eindexamen zouden gaan doen, terwijl voor Heloise alles al in kannen en kruiken was.

De maanden daarna vlogen om. Er was altijd wat te doen in het hotel, met de diverse activiteiten, vips, buitenlandse diplomaten, beroemde filmsterren en politici. Haar vader wist op het nippertje een staking van het keukenpersoneel te voorkomen. Ze had nog maar zelden tijd om een kijkje te nemen in de balzaal, en ze werkte elk weekend in de receptie om ervaring op te doen. Haar vader zag het allemaal met gemengde gevoelens aan, wetend dat ze over een paar maanden weg zou gaan, al was het maar voor een jaar of twee. Hij hoopte dat ze haar afstudeerstage in het hotel zou willen doen, maar Heloise wist het nog niet. Ze overwoog haar vleugels uit te slaan in een ander hotel, mogelijk in Europa, voordat ze voorgoed terugkwam naar het Vendôme.

Hugues was verdrietig dat ze zou weggaan en zei dat tegen Jennifer, maar zij dacht juist dat het hem goed zou doen. Het was voor hen allebei tijd om de symbiose te doorbreken, hoewel ze wist dat dat vanwege hun hechte band niet eenvoudig zou zijn.

In het voorjaar ging Heloise een paar keer uit met jongens uit haar klas, maar verliefd was ze niet. Ze was geheel gefocust op haar vertrek en de school in Lausanne; ze kon het nergens anders over hebben, kon nergens anders aan denken.

Intussen maakte Hugues plannen voor een rondreis door Europa, voordat hij zijn dochter naar Lausanne bracht. Het zou voor hem de eerste vakantie in jaren worden. Hij stippelde de route uit, Jennifer deed de boekingen. Ze zouden een paar dagen in het Hotel du Cap-Eden-Roc in Cap d'Antibes verblijven, en dan met de auto naar het Splendido in Portofino rijden. Daarvandaan vlogen ze naar Sardinië, en door naar Rome. Dan met de auto naar Florence en Venetië, met Lausanne als eindbestemming. Ze verheugden zich allebei enorm op de vakantie.

Jennifer kon zich goed voorstellen hoe eenzaam hij zich zou voelen als hij straks in zijn eentje terugkwam; ze had het zelf meegemaakt toen haar kinderen gingen studeren. Vandaar dat ze voorstelde om in het najaar met een nieuw project te beginnen. Heloise was er onmiddellijk voor in en overtuigde haar vader van de noodzaak om de penthouse-suites en de presidentiële suite helemaal op te knappen. Het hotel was inmiddels veertien jaar oud, en het was er de hoogste tijd voor. Natuurlijk waren er in de loop van de tijd kleine reparaties uitgevoerd om alles netjes en verzorgd te houden, maar Heloise vond dat hun grotere suites nieuwe kleuren en nieuwe stoffen konden gebruiken. Ze waren het erover eens dat hij een interieurstylist nodig zou hebben, en Jennifer zorgde voor een lijst met namen. Ze koos er vier, drie vrouwen en één man, met wie ze na augustus een afspraak zou maken. Heloise en Jennifer waren het erover eens dat een nieuw project precies was wat Hugues nodig had als hij straks in zijn eentje zat.

Heloise genoot met volle teugen van hun reis door Frankrijk en Italië, ze had de tijd van haar leven. Op elke plek logeerden ze in de beste hotels, aten ze het heerlijkste eten, bewonderden ze de faciliteiten en de details - en besloten ze een paar dingen over te nemen. Het was voor hen allebei een fantastische reis. Hugues was dan ook verdrietig toen ze in Lausanne waren en incheckten in het Beau Rivage Palace, waar hij zelf in zijn jonge jaren stage had gelopen. Het deed hem denken aan zijn ouders en al hun bezwaren tegen de gerenommeerde school waar zijn dochter nu haar opleiding zou krijgen. Ondanks zijn verdriet over het naderende afscheid moest hij glimlachen toen hij zag hoe blij ze was, hoe ze zich verheugde op de opleiding en alles wat ze zou leren voordat ze terugkwam om samen met hem leiding te gaan geven aan het hotel.

De school zelf was nog net zo mooi als hij het zich herinnerde, met ruime, moderne gebouwen, omgeven door een goed onderhouden park. Er was een huishoudelijke dienst voor de studenten, bijna elke kamer had een telefoon en in het hele gebouw was draadloos internet beschikbaar. Elke student kreeg een eigen computer, die na het afstuderen meegenomen mocht worden. Aan alles was gedacht.

Er werden achttien verschillende sporten aangeboden, waarvan Heloise er twee moest kiezen. Ze schreef zich in voor zwemmen en moderne dans. Behalve de leerprestaties vond de school een goede lichamelijke conditie belangrijk, en er werd van de studenten verwacht dat ze hard werkten.

Verder beschikte de school over een uitstekende bibliotheek, state-of-the-artkeukens, en er waren diverse restaurants waar de plaatselijke bevolking graag kwam eten. Er waren ook twee bars die door de studenten werden gerund en elke avond vol zaten. Heloise schreef zich in voor het Management of Hotel Operations Programme en zou colleges volgen in het Engels en het Frans, met oenologie als extra vak omdat in Bordeaux haar belangstelling voor wijn was gewekt. Haar afdeling bestond uit vijftig studenten, met nog eens honderddertig studenten voor het uitgebreidere programma, gelijk verdeeld over jongens en meisjes, die samen vijfentachtig nationaliteiten vertegenwoordigden. Hugues twijfelde er niet aan, net zomin als Heloise, dat ze er een fantastische tijd zou hebben en veel zou leren. Toch stemde het hem verdrietig om haar achter te laten.

Eind augustus zat de herfst al in de lucht, en de bossen en bergen in de omgeving van de school waren schitterend. Het deed hem allemaal zo aan zijn jonge jaren denken. Hij had zijn dochter ook een dagje meegenomen naar Genève, op niet meer dan een uur rijden van de campus, en haar laten zien waar hij vroeger met zijn ouders had gewoond. Voor hem was dit reisje een soort pelgrimstocht.

Ze waren allebei in tranen toen hij afscheid nam. Heloise was net zo verdrietig als hij, maar een uur later had ze haar koffers uitgepakt en haar kamer ingericht, en een groepje jonge mensen nodigde haar uit om mee uit eten te gaan. Die avond had ze al een handvol nieuwe vrienden. Hugues zat inmiddels in het vliegtuig naar New York en vroeg zich af wat hij zonder haar moest doen. Hij miste haar nog meer toen hij thuis door het hondje werd begroet. Maude keek hem verwachtingsvol aan, alsof ze zich afvroeg waar Heloise was. Hij pakte zijn koffer uit en zat de volgende ochtend al om zes uur achter zijn bureau. Jennifer was verbaasd om hem te zien, te midden van afgehandelde post, toen ze om acht uur binnenkwam.

'Wat doe jij hier al zo vroeg? Jetlag?' vroeg ze toen ze een kop koffie voor hem neerzette.

'Ik denk het,' beaamde hij. 'Het appartement is zo leeg zonder haar. Ik hield het er niet uit toen ik eenmaal wakker was, dus ben ik maar vast aan het werk gegaan.'

'Weet je nog wat we Heloise hebben beloofd? Wat we vandaag zouden doen?' vroeg ze hem moederlijk. Hij had duidelijk last van het emptynestsyndroom. Omdat hij zowel moeder als vader voor zijn enige kind was geweest, viel het hem nu extra zwaar dat ze aan de andere kant van de oceaan zat. Het was een grote en ingrijpende verandering voor hem.

Hij keek haar niet-begrijpend aan. 'Wat moet ik vandaag dan doen?'

'Je moet een interieurstylist kiezen, zodat je kunt beginnen met de verbouwing van de suites op de negende en de tiende verdieping.' Ze gaf hem de lijst die ze eerder al had opgesteld.

'Moet het echt?' vroeg hij op verveelde toon. 'Daar heb ik helemaal geen tijd voor. De vakbond dreigt met een staking.'

'Daarom heb je ook een expert nodig, zodat je zelf andere dingen kunt doen.'

'Heloise en ik kunnen stoffen uitkiezen als ze met Kerstmis hier is. Er moet al zo lang iets gebeuren, dan kan het best nog een paar maanden langer wachten.' Hij probeerde eronderuit te komen.

'Nee, het kan niet wachten. Je hebt het je dochter beloofd, en ik heb haar beloofd dat ik je zou helpen bij het kiezen van een stylist, zodat we al voordat ze met Kerstmis thuiskomt een begin hebben gemaakt.'

Mopperend en onwillig bekeek hij de foto's van appartementen en hotels die Jennifer op zijn bureau legde. De vier stylisten behoorden tot de top in New York. Het werk van de een vond hij te kaal en te streng, terwijl de barokstijl van de man hem helemaal niet aanspraak. Deze twee vielen dus af. Het werk van de overgebleven twee paste wel bij het hotel; de stijl was elegant en verfijnd.

'Zal ik dan afspraken voor je maken met deze twee?' opperde Jennifer. 'Als je er eenmaal een hebt gekozen, kun je haar een ontwerp en een offerte laten maken.'

'Best,' zei Hugues op geïrriteerde toon, maar Jennifer liet zich niet uit het veld slaan. Zij en Heloise hadden afgesproken om de renovatie in gang te zetten, of hij het nou leuk vond of niet. Voorlopig was het duidelijk 'niet'. Hij moest er niet aan denken dat een stylist hem aan zijn hoofd zou zeuren met kleurenwaaiers en stoffenstalen. Hij zag vreselijk tegen het hele project op, maar hij wist dat de suites aan een opknapbeurt toe waren.

Jennifer verliet het kantoor met de foto's, en hij ging verder met zijn werk en vergat het verder. Die middag kreeg hij een sms van Heloise. Ze zat tussen twee colleges in en had geen tijd om te bellen, maar alles ging prima. Haar enthousiasme stemde hem nog somberder. Stel nou dat ze werk vond in een ander hotel, zoals het Ritz, en nooit meer terugkwam? Hij kwelde zichzelf met duizend angsten, al wist hij dat hij zich onnodig zorgen maakte. Het kwam gewoon doordat hij haar zo miste.

Dagenlang liep hij rond met een gezicht als een oorwurm, en toen Jennifer hem na een week vertelde dat hij die middag afspraken had met de twee stylistes, kort na elkaar, keek hij haar ontzet aan.

'Daar heb ik geen tijd voor,' snauwde hij, wat niets voor hem was.

Sinds hij terug was uit Europa was hij tegen iedereen kortaf geweest. Hij had verdriet. Jennifer begreep het, want ze was zelf ook door een moeilijke fase gegaan toen haar twee kinderen kort na elkaar waren uitgevlogen om te gaan studeren. Haar werk had afleiding gegeven en de pijn verzacht. Nu was ze vastbesloten om Hugues erdoorheen te slepen. Hij was al die jaren een prettige werkgever en een goede vriend voor haar geweest, en als zij hem kon helpen om zijn verdriet over Heloises vertrek te verzachten, dan deed ze dat graag. Het project dat hij met zijn dochter had besproken leek nu de beste vorm van afleiding.

Ondanks veel gemopper en geklaag was Hugues vijf minuten voordat de eerste styliste zou komen op kantoor, en hij keek zijn assistente verwijtend aan. Hij had de afspraken willen afzeggen, maar zij had voet bij stuk gehouden.

'Kijk me niet zo aan,' zei ze glimlachend. 'De suites worden er alleen maar mooier op, en je kunt er straks meer geld voor vragen. Als je niemand aanneemt om het project uit te voeren, gaat Heloise ons vermoorden als ze terugkomt.'

'Ik weet het, ik weet het,' zei hij met een vermoeide zucht.

Tien minuten later liet Jennifer de eerste van de twee stylistes binnen. Ze had uitstekende referenties. Ze had twee indrukwekkende appartementen in New York ingericht, een hotel in San Francisco, twee in Chicago en een in New York, allemaal in een stijl die paste bij het Vendôme. Hugues besprak het project met haar en begon zich al na een paar minuten te vervelen. Op slaapverwekkende toon praatte ze over gordijnstoffen, behang en kleurengamma's. Ze was ergens achter in de vijftig, had een heel legertje personeel in dienst en zou de klus makkelijk kunnen klaren, maar hij werd niet enthousiast van wat ze vertelde. Hij liet haar door Jennifer mee naar boven nemen om de vier suites te bekijken, en toen ze terugkwam, liet ze hem weten dat alles eruit moest, meubels, gordijnen, alles. Alles was gedateerd en passé. Ze wilde de suites helemaal opnieuw inrichten. Het klonk hem veel te extreem in de oren, en hij vermoedde dat ze er een dito prijs voor zou vragen. Hij vroeg haar om een offerte te maken voor verschillende mogelijkheden en zegde toe dat hij dan weer contact met haar zou opnemen. Intussen was ze met geen enkel inspirerend idee op de proppen gekomen, en hij voelde er niets voor om haar in te huren. Verveeld keek hij op van zijn bureau toen Jennifer binnenkwam. 'Ik heb het gevoel dat zij je wel eens een fortuin kan gaan kosten,' merkte Jennifer op, hetgeen Hugues beaamde.

'Ik werd er al doodmoe van om naar haar te luisteren. Als haar werk net zo saai is als haar verkooppraatje schieten we er niets mee op.'

Jennifer was het met hem eens, en twintig minuten later liet ze de tweede styliste binnen. Ze was jonger dan de eerste, was beschaafd en smaakvol gekleed, en ze had een koffertje vol schetsen, stalen en ideeën voor hem. Ze had de suites al op hun website bekeken, en ze kwam met een aantal interessante ideeën, die hem tot zijn eigen verbazing aanspraken. Door haar kwam het project meteen tot leven.

Haar naam was Natalie Peterson, en ze had bekendheid gekregen door haar werk voor beroemde particulieren in Southampton, Palm Beach en New York. Ook had ze een klein maar deftig hotel in Washington, D.C., ingericht, waar Hugues goede dingen over had gehoord. Ze was negenendertig, dus had ze niet zo'n indrukwekkende portfolio als de eerste dame, maar ze had diverse prijzen gewonnen voor haar ontwerpen. Haar presentatie was indrukwekkend, en haar enthousiasme aanstekelijk. Haar ogen twinkelden, en ze straalde vitaliteit en bezieling uit.

'Wat is precies de reden dat u dit project wilt uitvoeren?' vroeg ze hem - een boeiende vraag. 'Wat is uw uiteindelijke doel? Wilt u het hotel up-to-date houden, de reputatie verbeteren, de kamerprijs verhogen?'

'Ik doe het omdat mijn dochter het graag wil, en als ik nog niet ben begonnen wanneer zij thuiskomt voor de kerst maakt ze gehakt van me.'

Natalie lachte om zijn openhartige antwoord. 'Zo te horen is het een jongedame die veel invloed heeft op haar vader,' concludeerde ze wijs.

'Helemaal waar. Ze is al sinds haar vierde de enige vrouw in mijn leven.'

In stilte vroeg Natalie zich af of hij weduwnaar of gescheiden was. 'Studeert ze?'

Hij knikte trots. 'Ze studeert aan de École Hôtelière, de hotelschool in Lausanne. Ze is een week geleden begonnen. Ik was ertegen gekant, al heb ik die school zelf doorlopen.'

'Vindt u het dan geen goede school?' vroeg Natalie belangstellend. Ze was nieuwsgierig naar hem. Hij zag eruit als een serieuze en succesvolle man, en hij was duidelijk stapelgek op zijn dochter.

'Ik wilde niet dat ze helemaal naar Zwitserland zou gaan. En ik wilde niet dat ze in de hotelbusiness zou gaan, maar ze is zeer vasthoudend. Het worden twee lange jaren voor mij, tenzij ze in ons eigen hotel stage wil lopen. Ik kijk nu al uit naar de dag dat ze weer thuiskomt,' zei hij met een weemoedige uitdrukking die Natalie aandoenlijk vond. Hij klonk heel kwetsbaar toen hij het zei. Ze had zijn cv gelezen en wist dat hij net tweeënvijftig was geworden. Hij zag er jonger en heel erg fit uit. 'Hebt u kinderen?' vroeg hij haar.

'Nee,' zei ze glimlachend. 'Ik ben nooit getrouwd geweest. Ik heb het altijd veel te druk gehad met mijn bedrijf, en nu is het er een beetje laat voor. Ik hoef dus niet thuis te blijven voor een ziek kind of als een puber een scène trapt terwijl ik aan het werk hoor te zijn.' Hij lachte om wat ze zei; het was verfrissend dat ze niet zielig deed. 'Ik denk dat we uw dochter maar beter happy kunnen houden. Wat vindt u ervan om met één suite te beginnen? Dan kunnen we zien hoe het gaat. Als we geen problemen krijgen met de levertijd van de stoffen kunnen we misschien al voor Kerstmis klaar zijn. De meubels die er staan vind ik prachtig, dus die wil ik graag opnemen in het nieuwe ontwerp.'

Het klonk hem als muziek in de oren. Dit zou veel minder duur worden dan de plannen van de andere styliste, die alles bij het grof vuil wilde zetten. Hij vond zelf dat ze mooie stukken hadden; de suites hoefden alleen maar opgeknapt te worden. De manier waarop deze dame dacht beviel hem. Ze was zakelijk en nuchter en totaal niet arrogant. Ook vond hij het een goed idee om met één suite te beginnen, en niet alles tegelijk te doen. Bovendien was Natalie bereid om haar tarief aan te passen en had ze meer tijd, ondanks het feit dat ze minder personeel had en het meeste werk zelf deed. Ze vertelde dat ze twee assistenten in dienst had, plus een designassistent, zodat ze haar overhead laag hield. Haar oudere collega had twaalf man kantoorpersoneel in dienst, plus drie jonge designers en een kleurenadviseur. Natalie vertelde Hugues dat ze al het kleurenwerk zelf deed, en dat haar klanten daar tot nu toe altijd tevreden over waren geweest. Hij vroeg haar om een offerte te maken voor de eerste suite, en ze beloofde hem dat hij die binnen een week op zijn bureau zou hebben. Ze leek het werk graag te willen doen, en ook dat sprak hem aan. Ze stond op en bedankte hem voor het gesprek. Het was al afgesproken dat Jennifer haar de suite zou laten zien.

'Ik probeer de offerte nog deze week op te maken. Als u besluit om met mijn bureau in zee te gaan, heb ik op dit moment tijd beschikbaar omdat een andere klant nu een huis laat bouwen. Aangezien er geen ingrijpende verbouwing nodig is, denk ik dat we heel snel kunnen beginnen. Ik werk trouwens samen met een geweldige architect, mocht u ooit die kant op willen.'

Hij had het een leuk gesprek gevonden, en glimlachte toen hij haar een hand gaf en meeliep naar de deur. Jennifer stond klaar om haar mee naar boven te nemen en was twintig minuten later weer terug, met een blije uitdrukking op haar gezicht.

'Wat een leuke vrouw,' zei ze voordat Hugues iets kon vragen. 'Verstandig, energiek en jong.' Ze was oud genoeg om ervaren te zijn, maar ook jong genoeg om zich flexibel op te stellen.

'Ik ben het met je eens,' zei Hugues. 'Ik denk dat Heloise haar ideeën geweldig zou vinden en graag met haar zou willen werken. Bovendien wil ze de meubels die we hebben graag laten staan. Dat is een groot voordeel.'

'Heb je haar de opdracht gegeven?' Jennifer was blij om te zien dat hij weer kon glimlachen en een beter humeur had. Hij verheugde zich erop om iets te doen waar zijn dochter straks enthousiast over zou zijn.

'Nog niet. Ik krijg deze week haar offerte. Ze had zich goed voorbereid. Ik was ervan onder de indruk.'

Natalie hield woord, en na drie dagen had hij haar offerte. Haar prijs voor het ontwerp en het toezicht op de werkzaamheden was redelijk, en de kosten konden worden gedrukt doordat ze had voorgesteld om de schilders van zijn eigen technische dienst te gebruiken.

'Wat vind je ervan?' vroeg Jennifer nadat ook zij de offerte had bekeken, en hij glimlachte weer.

'Als de kosten niet stijgen, is het een prima offerte.' Hij wilde Jennifer vragen om haar te bellen, maar besloot het zelf te doen. Natalie kwam snel aan de lijn. Ze klonk vrolijk en was duidelijk blij met zijn telefoontje.

'We hebben een deal,' liet hij haar weten. 'Uw offerte bevalt me. Wanneer kunt u beginnen?'

'Volgende week, als dat u tenminste schikt.' Ze zou keihard moeten werken, maar ze wilde indruk op hem maken zodat ze ook de opdracht voor de drie andere suites zou krijgen. 'Dan kan ik deze week met stoffen en kleuren aan de slag.' Ze was van plan om de slaapkamer lichte geeltinten te geven en de zitkamer beige en taupe, als hem dat aansprak, en stelde voor om maandagochtend af te spreken, tenzij hij in het weekend tijd had.

'Ik heb geen weekends meer,' legde hij uit, vooral nu Heloise weg was. Toen ze nog thuis woonde, had hij in het weekend soms tijd vrijgemaakt om samen dingen te kunnen doen, maar nu werkte hij zeven dagen per week. Er was altijd wel wat te doen.

'Voor mij bestaan ze ook niet,' zei Natalie. 'Dat is het voordeel als je geen kinderen hebt.' Of een man, voegde ze er bijna aan toe, maar daar zag ze van af. Ze was nooit getrouwd geweest maar had wel acht jaar met een man samengewoond, totdat hij er drie jaar geleden met haar beste vriendin vandoor was gegaan. Sindsdien had ze eigenlijk alleen maar gewerkt, en daar had ze geen spijt van. Haar bedrijf was in die tijd flink gegroeid, en het zou goed zijn voor haar reputatie om een suite in het illustere Hotel Vendôme een make-over te geven. 'Zullen we zondagmiddag afspreken? Ik wil alleen niet al te laat komen. Ik wil u de stalen graag laten zien als het nog licht is. De kleuren moeten natuurlijk ook mooi zijn bij lamplicht, maar u krijgt een beter idee van het palet als we er eerst in het daglicht naar kijken.' Dat klonk hem zeer professioneel in de oren.

'Wat vindt u van een brunch? We hebben een heel aardige brunch in ons hotel, vooral sinds mijn dochter de kaart heeft aangepast. We kunnen dan na het eten naar boven gaan om de stalen te bekijken.' Hij bedacht het ter plekke, en wist meteen dat het een goed plan was. De zondagen waren voor hem altijd minder hectisch dan de rest van de week.

'Dat lijkt me erg leuk. Hoe laat?'

'Om elf uur in de lobby,' stelde hij vriendelijk voor. 'Ik wil niet uw hele middag in beslag nemen.'

'Om elf uur, prima.' Ze hingen allebei op, en Natalie slaakte een kreet van blijdschap. 'We hebben de opdracht!' riep ze uit, en haar assistenten waren net zo blij als zij. 'We zullen ons te pletter moeten werken om het werk snel gedaan te krijgen. Ik wil de opdracht voor de drie andere suites ook graag binnenslepen. En daarna misschien wel de presidentiële suite. Laten we maar snel aan de slag gaan. Ik wil hem alleen stoffen laten zien die we snel kunnen krijgen. Geen levertijd van veertien weken, en niets wat speciaal voor ons moet worden geweven.'

'Begrepen,' zei Pam, haar rechterhand.

Natalie zei dat ze de komende twee dagen zelf naar groothandels zou gaan om stoffen uit te zoeken. Ook wilde ze proberen of ze een paar nieuwe schilderijen op de kop kon tikken, zonder een gat te slaan in hun budget. Ze vroeg Ingrid, haar tweede assistente, om te informeren bij diverse galeriehouders die ze kende. Ze wilde Hugues die zondag zo veel mogelijk laten zien, dus overal was haast bij.

De rest van de week was een gekkenhuis voor haar. Er liepen nog een aantal andere opdrachten, en die droeg ze over aan Jim, haar designassistent. Zelf ging ze op zoek naar stoffen en ideeën voor het hotel.

Op zondagochtend kwam Natalie om elf uur de lobby binnen met twee enorme canvas tassen vol stoffenstalen en diverse voorbeelden van verf die ze speciaal had laten mengen. Hugues begroette haar en stelde voor dat ze de tassen achterliet bij de receptie, zodat ze er niet mee hoefde te slepen. Een bagagebediende nam de tassen van haar aan. Ze droeg een wit jasje van Chanel en een spijkerbroek met sexy hoge hakken. Maar behalve aantrekkelijk was ze vooral zeer beschaafd. Met haar lange haar, steil en blond, in een paardenstaart leek ze sprekend op een jonge Grace Kelly, en hij zag dat ze parels om haar hals en in haar oren droeg. Ze was op geen enkele manier opzichtig. Alles aan haar getuigde van goede smaak. Dit was een vrouw die wist wat ze wilde en wist hoe het hoorde. Ze droeg een Kelly-handtas in een neutrale kleur beige, met een Hermès-sjaal om het handvat geknoopt. Het gaf hem een gevoel van trots om samen met haar het restaurant binnen te lopen, en zij complimenteerde hem met het fraaie interieur, dat zowel gezellig als chic was. Het was al heel lang een van de populairste restaurants van New York, dat bekendstond om het uitstekende eten, de mooie wijnen en de ongedwongen en toch deftige sfeer.

Tijdens de brunch, die Natalie zich goed liet smaken, praatten ze over werk en reizen. Ze vertelde hem dat ze vier jaar in Londen had gewoond en toen weer was teruggegaan naar New York.

'Mis je Europa niet?' vroeg ze hem. Hij was nog steeds heel erg Europees, en het hotel deed ook Europees aan. Het was een van de dingen die de gasten bijzonder waardeerden.

'Niet echt. New York is mijn thuis geworden. Ik woon hier nu al bijna twintig jaar. Ik hoop alleen dat mijn dochter niet in Europa wil blijven als ze klaar is met haar opleiding in Lausanne.'

'Dat betwijfel ik. Ik kan me niet voorstellen dat je dit allemaal op zou geven, plus een liefhebbende vader,' voegde ze er met een glimlach aan toe. 'Ik ben ervan overtuigd dat ze terug wil komen.'

'Je weet het nooit. Ze is pas negentien. Voor iemand van haar leeftijd valt er in Europa veel te beleven.' Ze verheugde zich er al op om te gaan skiën in de Alpen, had ze haar vader in een e-mail geschreven.

Op een gegeven moment begon Natalie over haar ideeën voor de kamer. Ze popelde om hem de dingen die ze had meegenomen te laten zien. Meteen na het eten haalde ze haar tassen op bij de receptie, en hij pakte de sleutel van de suite en nam haar mee naar boven. De suite was nog mooier dan ze zich herinnerde. Ze stelde voor om te beginnen met het verplaatsen van een aantal meubels, om een gevoel van ruimte te creëren. Het leek haar verder een goed idee om nieuwe lampen te kopen. Hij had de verlichting van de kamer nooit mooi gevonden, dus dat sprak hem aan. Vervolgens zette ze de plaatjes met de verfmonsters tegen de muur, met de stoffen er in een waaier omheen, en ze legde uit waarvoor ze die wilde gebruiken.

De kamer leek tot leven te komen, alleen al door de stalen en monsters. Ze had voor warme tinten taupe en duifgrijs gekozen, in combinatie met ivoorwit en zachtblauw, en de kleuren vormden een harmonieus geheel. Een voor een haalden ze de stalen weg van de stoffen die hij minder mooi vond. Over de kleur van de muren waren ze het direct eens, met accenten in taupekleur. Hij vond het een goed plan om een nieuw kleed neer te leggen, en de manier waarop ze de gordijnen wilde draperen sprak hem aan. Haar ideeën waren inspirerend en goed uitvoerbaar.

Ze deed alles wat ze hadden uitgekozen in een van de tassen, en legde al het andere op een stapel op de bank. Vervolgens gingen ze naar de slaapkamer en begonnen ze weer van voren af aan. De geeltinten die ze had gekozen pasten volmaakt bij de kamer. In minder dan twee uur tijd namen ze alle belangrijke beslissingen, en ze beloofde alles zo snel mogelijk te bestellen. Tot besluit gingen ze even zitten in de zitkamer en liet ze hem foto's zien van de kunstwerken die ze op het oog had. Er waren twee schilderijen bij die hij meteen mooi vond, en hij was verbaasd over de redelijke prijs. Dit was nog maar het begin, en hij vond haar nu al geniaal.

Om drie uur waren ze terug in de lobby, allebei voldaan over wat ze in korte tijd hadden bereikt. Een van haar grote tassen zat vol met monsters van alles wat ze zou bestellen, en de andere met de dingen die hij had afgekeurd, hoewel hij die ook niet lelijk had gevonden, alleen minder mooi. Ze had hem geweldige keuzes voorgelegd, met stoffen voor een redelijke prijs, geen duur brokaat of velours, maar materialen die tegen een stootje konden en geschikt waren voor intensief gebruik.

'Bedankt voor alles,' zei hij glimlachend. 'Jij maakt het leuk. Ik wou dat mijn dochter hier was.'

'Ze zal versteld staan van een prachtige nieuwe suite als ze straks thuiskomt,' beloofde Natalie, die zich verheugde op het werk. En ze wilde dat hij ook versteld zou staan, want hij betaalde de rekening.

Hij bedankte haar nogmaals en liep met haar mee naar buiten. De portier hield een taxi voor haar aan en zette haar tassen in de auto, terwijl Natalie Hugues met een brede glimlach de hand schudde.

'Bedankt voor de brunch en een erg leuke middag,' zei ze hartelijk.

'En jij bedankt voor een mooie nieuwe suite.' Hij zwaaide naar haar toen ze wegreed, en ging met een blije uitdrukking op zijn gezicht en een veerkrachtige tred weer naar binnen. Hij had sinds hij Heloise in Lausanne had afgezet niet meer zo'n gezellige middag gehad. De conciërge knikte naar hem toen hij langsliep, en vroeg zich af wie die knappe vrouw was. Hij had Hugues in geen jaren zo tevreden en ontspannen gezien.

7

Op woensdag had Natalie alles besteld, stoffen, verf en sierlijsten, plus de twee schilderijen die hij mooi vond, en ze had verschillende lampen gevonden om de kamer sfeervol te verlichten. Op donderdag ging ze langs in het hotel om Hugues stalen van kleden te laten zien, en hij was onder de indruk dat ze zoveel had gedaan. Hij had niets tegen Heloise gezegd toen hij haar aan de telefoon had, want hij wilde dat het een verrassing zou zijn.

Hij had Natalie verteld dat hij de suite zo kort mogelijk wilde afsluiten. Daarom liet hij haar de duurste suites, de presidentiële en de penthouse, nog niet doen. Hij wilde zien hoe snel ze werkte. Natalie wilde eind oktober beginnen, zodra alle stoffen binnen waren, en verwachtte dan een maand later klaar te zijn. Ze verzekerde hem dat ze alles onder controle had. Ze hadden afgesproken om de slaapkamer alleen te schilderen, meer was er niet nodig om de kamer op te frissen. Als het eindresultaat net zo mooi was als hij verwachtte, zou hij haar ook de drie grotere suites laten opknappen en op een dag zelfs de duurste. Natalie was in de wolken, net als hij. Hij vroeg haar ook om advies voor een aantal gewone kamers, zonder die helemaal op te knappen.

Ze spraken het volgende weekend af, en bekeken samen een aantal kamers. Ze stelde eenvoudige aanpassingen voor die niet veel geld zouden kosten maar de kamers wel moderner zouden maken. Ook die zondag brunchten ze samen in het restaurant, en ze bedachten elke dag wel een reden om elkaar te bellen. Jennifer glimlachte wanneer Natalie belde of Hugues haar naam noemde. Hij was duidelijk erg gecharmeerd van hun nieuwe interieurstyliste. Het deed Jennifer goed om hem zo ontspannen te zien. Hij was oprecht in haar geïnteresseerd en deed zijn best om haar zo vaak mogelijk te zien, heel anders dan de bliksemsnelle clandestiene affaires die hij jarenlang had gehad. Natalie was een verrijking van zijn leven.

'Kijk niet zo naar me,' zei hij op een dag tegen Jennifer, toen ze meldde dat ze Natalie aan de lijn had; het was die dag al de derde keer dat ze belde, en hij belde haar net zo vaak. 'Het is gewoon werk. Ze is steengoed. Ik weet zeker dat Heloise razend enthousiast zal zijn.'

Daar was Jennifer niet zo zeker van. Als haar vader niet alleen verrukt was van het werk dat Natalie deed maar ook van haar als vrouw, was Jennifer bang dat Heloise zich wel eens bedreigd zou kunnen voelen. Ze had nooit iets gemerkt van de vrouwen met wie hij de afgelopen vijftien jaar in het geheim iets had gehad en had hem nooit met iemand hoeven delen. Het zou een volkomen nieuwe ervaring voor haar worden.

De derde keer dat ze met elkaar brunchten gingen ze 's middag wandelen in Central Park, en Hugues vertelde Natalie over zijn dochter. Het was een schitterende dag in september. Hij vertelde haar hoe belangrijk zijn dochter voor hem was en dat het zo'n bijzonder meisje was.

'Ik verheug me erop haar te leren kennen,' zei Natalie, terwijl ze naast elkaar door het park kuierden en genoten van het warme weer. Hij had zijn colbert achtergelaten op kantoor, en zij droeg een t-shirt en jeans. 'Uit wat ik van iedereen hoor maak ik op dat zij de spil is van het hotel.'

'Ik heb het gekocht toen Heloise twee was. Twee jaar later ging haar moeder bij me weg, toen ze vier was. Sindsdien heeft ze er altijd vrij kunnen rondzwerven, en zij houdt net zoveel van het hotel als ik.'

'Jullie zullen het allebei wel moeilijk hebben gehad toen haar moeder wegging,' zei Natalie vol begrip, en hij knikte. Hij dacht zelden aan Miriam. In feite liet ze hem koud. Heloise had de leegte voor hem opgevuld. Hij had in al die jaren geen serieuze relatie meer gehad, maar wel een dochter die hij op handen droeg.

'Jammer genoeg ziet Heloise haar moeder zelden. Ze heeft tegenwoordig zo'n compleet ander leven. Ze is getrouwd met Greg Bones.' Natalie kon zich niet voorstellen dat de knappe Zwitserse hoteleigenaar getrouwd zou zijn met iemand die nu de vrouw van Greg Bones was. 'Dat is lang geleden, bijna vijftien jaar. Ze heeft nog twee kinderen, samen met Bones. Zij en Heloise hebben weinig met elkaar gemeen. Heloise lijkt te veel op mij.' Hij glimlachte naar Natalie. Hij vond het fijn om met haar te praten.

'Dat lijkt me niet slecht,' zei Natalie. Greg Bones stond bekend om zijn cocaïne- en heroïnegebruik en werd regelmatig opgenomen in een afkickcentrum. Het leek haar niet gezond voor een jong meisje om met dat soort mensen in aanraking te komen.

'Gelukkig wilde ze Heloise niet meenemen. En ik denk dat ze bij mij altijd gelukkig is geweest. Iedereen in het hotel houdt van haar, en het is een veilige, beschermde wereld. Een beetje alsof je op een schip opgroeit.' Het was een grappige vergelijking, maar Natalie begreep wat hij bedoelde. Het hotel was geheel zelfstandig, bijna als een dorp.

'Ze zal het hotel wel missen,' merkte Natalie op.

Hugues zuchtte toen ze op een bankje gingen zitten. 'Niet genoeg, ben ik bang. Ze heeft sinds kort een vriend, een Franse jongen van haar school, en ik krijg de indruk dat ze verliefd op hem is. Mijn grootste angst is dat ze daar zal blijven.'

'Dat gebeurt heus niet,' zei ze vol overtuiging. 'Ze heeft hier veel te veel. Zo te horen gaat ze op een dag samen met jou het hotel runnen.'

'Ik wilde niet dat dat zou gebeuren. Ik vond dat ze iets anders moest gaan doen. Maar toen ze eenmaal voor de hotelschool had gekozen, viel er niet meer met haar te praten. Ik heb geprobeerd het haar uit het hoofd te praten, en ze verzette zich met hand en tand. Ik wil niet zo'n soort toekomst voor haar. In feite heb je geen eigen leven meer.' Dat had Natalie zelf al begrepen. Wanneer ze hem ook belde, op elk willekeurig tijdstip, hij was altijd aan het werk.

'Heb je nooit overwogen om te hertrouwen?' Ze was nieuwsgierig naar hem. Hij was zeer gereserveerd en een beetje afstandelijk, behalve met haar. Bij Natalie voelde hij zich volkomen op zijn gemak, en zij bij hem.

'Niet echt. Ik ben tevreden met wat ik heb. Ik heb het te druk om getrouwd te zijn, en ik heb Heloise altijd bij me gehad. Voor mij is dat altijd genoeg geweest. En jij?' Hij draaide zich naar haar toe. Ze was een mooie vrouw, en toch was ze nooit getrouwd geweest. Haar werk was haar leven, en ze had geen kinderen. Het leek hem in sommige opzichten een triest leven, vooral zonder kind.

'Ik heb acht jaar met iemand samengewoond. Het ging een hele tijd goed, en toen opeens niet meer. Hij wilde zich niet binden, hij vond samenwonen ver genoeg gaan. Uiteindelijk leefden we compleet langs elkaar heen en hadden we nog maar weinig gemeen.'

'En toen?' Hugues voelde dat dit niet het hele verhaal was, en ze keek hem recht in de ogen.

'Hij is er met mijn beste vriendin vandoor gegaan. Drie jaar geleden. Zo gaat dat soms, net zoals met jouw vrouw en Greg Bones.'

'Ik denk niet dat wij op de lange duur gelukkig zouden zijn geweest, zelfs als ze wel was gebleven. Ik was compleet van haar in de ban toen we elkaar leerden kennen, en tot over mijn oren verliefd. Maar ik was nog jong, en voor een goed huwelijk is meer nodig dan blinde verliefdheid.'

Het was duidelijk dat hij niet geïnteresseerd was in een huwelijk, zelfs niet in een serieuze relatie. Zo te horen was hij tevreden met zijn leven zoals het nu was. Natalie vroeg zich af of Miriams bedrog hem zo diep had gekwetst dat hij een vrouw nooit meer volledig zou kunnen vertrouwen. Ze vroeg niet naar zijn leven in de jaren erna, dat leek haar te ver gaan.

'Je hebt gelijk,' beaamde ze. 'Ik laat me ook niet meer verblinden.'

Hij sloeg een arm om haar schouders, en zo zaten ze een hele tijd vredig naast elkaar, intens tevreden met elkaars gezelschap. Natalie was aardig, makkelijk in de omgang en open, en ze werkte hard. Ze praatte openhartig over zichzelf en leek het leven te nemen zoals het was. Het voelde voor hen allebei alsof ze oude vrienden waren. Ook de samenwerking verliep soepel. Ze konden snel beslissingen nemen, ze hadden min of meer dezelfde smaak en dachten over veel dingen hetzelfde.

'Zullen we nog een ijsje eten voordat ik weer aan het werk ga?' stelde hij voor toen er een ijscokar langskwam, en ze knikte glimlachend. Hij kocht twee hoorntjes, en ze liepen langzaam terug, kijkend naar gezinnen en kinderen en verliefde stelletjes. Hoe langer hij met haar samen was, des te minder hij terug wilde naar het hotel. 'Heb je zin om een keer samen uit eten te gaan?' vroeg hij.

'Dat lijkt me leuk. Maar niet in het hotel, vanwege de praatjes.' Ze vertelde dat ze nu al kon merken dat er in het hotel heel wat werd geroddeld. 'Dat soort gedoe kunnen we allebei missen als kiespijn.'

Hij waardeerde haar discretie. Hij wist niet precies wat hij voor Natalie voelde, maar hij mocht haar graag, zelfs als ze uiteindelijk alleen vrienden zouden blijven. Hij zou blij zijn met een vriendin zoals zij. Zonder er nog iets over te zeggen liepen ze terug naar het hotel, en daar nam ze afscheid van hem.

De volgende ochtend belde hij haar om haar uit te nodigen voor een etentje. Hij zou haar thuis komen ophalen en stelde een restaurant in de West Village voor. Ze ging enthousiast op zijn uitnodiging in en was in een stralend humeur toen hij haar donderdag ophaalde. Ze genoten allebei van de avond en verlieten als laatsten het restaurant. Het was zoel buiten, en ze besloten eerst nog een eindje te lopen voordat ze een taxi namen, arm in arm.

'Ik heb een fantastische avond gehad, Natalie,' zei hij met een glimlach.

'Ik ook.' Het was lang geleden dat ze zo'n leuke avond had gehad. Hoewel ze hem pas kort kende, had ze het gevoel dat ze oude vrienden waren. Ze wisselden ideeën uit en praatten over allerlei dingen die ze graag zouden willen doen, maar waar in hun drukke leven geen tijd voor was. Het was vooral een heerlijk ontspannen avond. Het deed hun allebei goed om even weg te zijn van kantoor en de eeuwige hectiek. Zij stond aan het hoofd van een goedlopend bureau en moest diverse klussen tegelijk zien te klaren, want naast het werk voor het hotel had ze nog andere klanten.

'Wanneer zie ik je weer?' Hij bleef staan en draaide haar naar zich toe. Het verlangen om haar te kussen was groot, maar hij vond het te snel en wilde haar niet afschrikken. Ze had hem verteld dat ze al heel lang geen relatie meer had gehad.

'Morgenmiddag,' zei ze lachend. 'Ik wil je de definitieve kleurmonsters laten zien voordat we een beslissing nemen.'

Hij begon te denken dat hij haar het hele hotel moest laten opknappen, als excuus om haar te kunnen blijven zien. Het voelde zo goed om met haar samen te zijn. Hij ving een vleugje van haar parfum op toen hij haar haar aanraakte. Opeens was hij bang dat ze hem te oud zou vinden; misschien vond ze het leeftijdsverschil van dertien jaar te groot. Dat zou zomaar kunnen.

'Zullen we dit weekend samen iets gaan doen? Lijkt het je leuk om naar de film te gaan?' opperde hij voorzichtig.

'Dat lijkt me heel leuk,' zei ze zacht.

Hij trok haar dichter naar zich toe en keek haar aan. 'Het is altijd leuk om met jou samen te zijn,' fluisterde hij. Zijn lippen streken vederlicht langs de hare, en toen kusten ze elkaar toch, voorzichtig en tegelijkertijd hartstochtelijk. Verbaasd keek ze hem aan. Opeens was ze bang dat het een vergissing was geweest, want hij was immers een klant. Dat was ze gedurende een verrukkelijk moment even vergeten, en ze vergat het opnieuw toen hij haar een tweede keer kuste. 'Mag dit?' vroeg hij, en ze knikte, waarop ze elkaar nog een keer kusten.

Toen ze de kus verbraken, bleef hij met zijn armen om haar heen glimlachend staan. Hij was al heel lang niet meer zo gelukkig geweest. Hij was vergeten hoe het was om zoveel voor een vrouw te voelen. 'Ik moet je maar eens thuisbrengen,' zei hij uiteindelijk, en hij stak een arm omhoog om een langsrijdende taxi aan te houden. Het was al laat, en ze moesten de volgende dag allebei werken.

Ze zaten dicht tegen elkaar aan op de achterbank, en hij kuste haar nog een laatste keer toen hij haar afzette.

'Bedankt,' zei ze glimlachend. 'Het was een bijzondere avond.'

'Voor mij ook.' Hij keek haar na toen ze naar de voordeur liep, die de portier voor haar openhield. Ze zwaaide nóg een keer en ging naar binnen. Hij deed zijn ogen dicht en dacht tijdens de hele rit naar huis aan haar. Het was inmiddels twee uur 's nachts, en hij was zelfs niet moe toen hij het hotel binnenliep, naar boven ging en zich uitkleedde. Hij verheugde zich nu al op de volgende keer dat hij haar zou zien.

8

In oktober schakelde Natalie naar een hogere versnelling met het opknappen van de suite. Onder haar supervisie lukte het de schilders die in dienst waren van het hotel om precies de juiste kleuren te mengen. Ze hield alles scherp in de gaten en kwam elke dag naar het hotel om toezicht te houden. Soms kwam Hugues boven om te zien hoe het ging, of zij kwam naar zijn kantoor met vragen of stalen. Ze wilde hem niet storen, maar ze grepen allebei elk excuus aan om elkaar beter te leren kennen en in elkaars gezelschap te kunnen zijn. Regelmatig nodigde hij haar uit om te komen lunchen in zijn appartement, en dan bestelde hij broodjes bij roomservice. Hij genoot ervan om met haar samen te zijn, en dat was wederzijds.

'Eigenlijk zou ik het je hier ook moeten laten opknappen,' zei hij over zijn appartement, waar sinds hij er was komen wonen niets meer aan was gedaan. Heloise sliep nog steeds in haar kinderkamer, die vol stond met souvenirs uit haar kindertijd. De pop van Eva Adams prijkte nog steeds op een plank. 'Ik zou niet weten waar ik moet beginnen,' bekende hij, 'maar mijn appartement staat als laatste op de lijst.' Nu had de suite prioriteit, een van de beste en grootste die ze hadden. Verder was hij zeer tevreden over de kleinere veranderingen in diverse kamers. Door iets weg te laten of toe te voegen en met meubels te schuiven zagen de kamers er heel anders uit. Ook had ze voorgesteld om iets aan de verlichting en de lampen te doen en andere kunstwerken op te hangen om een modernere look te creëren, zonder ook maar iets af te doen aan de elegante stijl van het hotel.

'Hier hoef je alleen maar te schilderen. En je hebt wat meer licht nodig en misschien nieuwe gordijnen. Ik zal zien wat we overhebben als de suite klaar is.' Ze was een praktische, nuchtere vrouw, die keihard werkte en een voortreffelijke smaak had. Het was een goede combinatie, en haar levensfilosofie en werkethos waren te vergelijken met de zijne. Een van de dingen die hij het meest waardeerde was haar onmiskenbare integriteit. Ze was een eerlijke vrouw, ofschoon ze nooit onvriendelijk of bot was, net als hij trouwens. Verder was er een klik tussen hen, een ongekende chemie waar ze geen van beiden een vinger achter konden krijgen. Ze voelde zich tot hem aangetrokken, en omgekeerd, en ze vond het heerlijk dat ze zich zo op hun gemak voelden in elkaars gezelschap. Na de lunch strekte ze haar lange benen en ze glimlachte naar hem. Haar lange blonde haar was glad naar achteren geborsteld, en hij kon er geen genoeg van krijgen om naar haar te kijken. Hij verbaasde zich erover dat ze er tegelijkertijd ladylike en sexy uitzag, terwijl zij hem gedistingeerd en heel erg knap vond in zijn donkere pakken, witte overhemden en de mooie stropdassen die hij droeg.

Ook in het weekend zagen ze elkaar regelmatig, altijd buiten het hotel. Ze aten ergens een pizza of een hamburger en gingen naar de bioscoop. Zelf noemden ze het nog geen relatie, maar ze waren wel zo vaak mogelijk samen en hadden het altijd even leuk met elkaar. Sinds een tijdje belde hij haar 's avonds voordat hij naar bed ging. Zij ging altijd net zo laat naar bed als hij, en ze werkten allebei vaak tot na middernacht. Het was een blije afsluiting van haar dag als de telefoon ging en hij haar welterusten wenste. De volgende dag lukte het altijd wel om elkaar tegen te komen, op afspraak of per ongeluk expres. Ze konden zich allebei niet voorstellen dat er een tijd was geweest dat ze elkaar niet kenden.

'Wat gaat er gebeuren als ze klaar zijn met het schilderwerk?' vroeg Hugues. Het had langer geduurd dan hij had verwacht. De schilders deden hun best om zo snel mogelijk te werken, maar Natalie was heel erg precies, en ze waren nu nog bezig met het lijstwerk. Het resultaat was nog mooier dan ze hadden gehoopt. De badkamer was al klaar, fris geschilderd, en er hing een beeldige kroonluchter die Natalie in de opslagruimte in de kelder had gevonden. Ze hield ervan om zo veel mogelijk spullen te hergebruiken om de kosten te drukken, en ook dat waardeerde hij.

'Alles is nu bij de stoffeerder. Ik heb een paar reproducties opnieuw laten inlijsten. De elektriciens leggen volgende week de nieuwe verlichting aan. Over twee weken kan het nieuwe kleed erin, en dan is het een kwestie van afwerking. Ik had je beloofd dat de suite eind november klaar zou zijn, en ik denk dat het gaat lukken.' Ze waren er allebei dolblij mee en ze verheugden zich erop om de suite met de twee nieuwe schilderijen de finishing touch te geven.

Natalie was heel erg benieuwd naar wat de gasten over de opknapbeurt zouden zeggen, vooral de mensen die al vaker in de suite hadden gelogeerd. Het hotel had zoveel vaste gasten dat de meesten de suite kenden, en nu teleurgesteld waren dat 'hun' suite op dit moment niet beschikbaar was. Iedereen was altijd lovend geweest over het interieur, en de vaste gasten kregen de verzekering dat de suite er alleen maar mooier op zou worden. Hugues en Natalie hoopten allebei dat de gasten inderdaad enthousiast zouden zijn.

'Er is dit weekend een kunstbeurs in de Armory,' zei Hugues na de lunch. Ze hadden alleen sandwiches gegeten, maar zelfs die waren verrukkelijk; de keuken maakte altijd overal iets bijzonders van, daar stonden de koks om bekend. 'Heb je zin om erheen te gaan?' vroeg hij. Hij greep elk excuus om met haar samen te kunnen zijn aan, zelfs als dat betekende dat het hele hotel opgeknapt zou moeten worden. Hij was smoorverliefd op haar.

'Dat lijkt me leuk.' Ze glimlachte naar hem. 'Ik zou graag een nieuw schilderij willen vinden voor de lobby, iets opvallends,' zei ze peinzend. Ze legde uit waar ze het zou willen ophangen, en hij knikte instemmend. Hij had het gevoel dat ze verliefd begon te worden op het hotel, net zoals met hem was gebeurd. Dat was zo, maar ze werd ook verliefd op hem.

'Ik verheug me nu al op de dag dat Heloise de nieuwe suite ziet,' zei hij met een blije uitdrukking op zijn gezicht.

'Ik verheug me er echt op om haar te leren kennen,' voegde Natalie eraan toe, 'al moet ik bekennen dat ik het ook een beetje eng vind. Ze is een legende in het hotel, nog meer dan Eloise in het Plaza.'

'Iedereen is dol op haar,' beaamde Hugues. 'Ze hebben haar van kleins af aan zien opgroeien, en ze waren altijd zo lief voor haar toen ze nog een hummeltje was. Nog steeds trouwens. Ze hielp de kamermeisjes met het duwen van de kar, en ze kwam vaak een kijkje nemen in de keuken, of ze dribbelde achter de technici aan. Vroeger was ik bang dat ze later loodgieter wilde worden. Je moet in dit vak van alle markten thuis zijn en bereid zijn om alles aan te pakken.'

'Hoe zal zij erover denken dat wij bevriend zijn geraakt en niet alleen maar samenwerken?' Natalie had zich dit de afgelopen maand al heel vaak afgevraagd, vanaf het moment dat hij haar mee uit had gevraagd. Tot nu toe was het niet verder gegaan dan etentjes en een paar verzengende kussen, maar zijn dochter hoorde zozeer bij zijn leven, speelde zo'n centrale rol, dat het voor hem heel erg belangrijk zou zijn dat zijn dochter haar aardig vond. En Heloise had haar vader heel erg lang voor zichzelf gehad.

'Ik denk dat we het de tijd moeten geven. Ze is inmiddels een grote meid, met haar eigen leven en dat Franse vriendje waarover ik me zo'n zorgen maak. Ik denk dat ze er wel aan toe is om mij mijn eigen leven te laten leiden.' Heloise had hem nooit iets in de weg gelegd, maar ze had dan ook nooit iets geweten van de vrouwen met wie hij uitging. Het zou anders zijn als hij Heloise en Natalie aan elkaar voorstelde. Het was een grote stap voor hem.

'Ik denk dat je je geen zorgen hoeft te maken,' zei Natalie. Ze boog zich naar hem voorover en hij kuste haar. Ze kroop in zijn armen, en ze kusten elkaar lang en genietend. De band tussen hen werd geleidelijk hechter en de aantrekkingskracht sterker, maar ze vonden het allebei nog te vroeg om verder te gaan. Ze wilden niets forceren, en ze hadden beiden een slechte ervaring gehad, dus was het voor hen alle twee belangrijk om de ander goed te leren kennen. Bovendien was zij een heel ander soort vrouw dan de slippertjes die hij jarenlang had gehad. Ze werd steeds belangrijker voor hem. Natalie wilde de tijd nemen, en daar had Hugues ook een goed gevoel over. Ze hadden geen haast; als hun vriendschap zou uitgroeien tot een relatie, zou die op het juiste moment tot bloei komen, daar waren ze allebei van overtuigd. Ze wist hoe hij over trouwen en relaties dacht. Voorlopig hadden ze het leuk samen, en elke dag ontdekten ze nieuwe dingen van elkaar. Meer vroeg ze niet, waar Hugues blij om was.

'Ik moet weer aan het werk,' zei Hugues spijtig toen hij hun verhitte liefkozingen afbrak. 'Ik heb problemen met mijn sommelier en ik wil hem niet kwijt. Ik heb zo een afspraak met hem. Bovendien dreigt een van de technici me voor de rechter te slepen omdat hij tijdens zijn werk gewond zou zijn geraakt.' Zijn gezicht betrok. In al die jaren was hij maar één keer voor het gerecht gedaagd, door een gast die was gevallen in het bad en zich ernstig had bezeerd. Het was haar eigen schuld, ze had veel te veel gedronken, maar omdat de vrouw een beroemdheid was, had hij voor een schikking gekozen om negatieve publiciteit te voorkomen.

Het was een risico dat elke dag op de loer lag, zowel met veeleisende gasten als met het personeel, en de vakbonden maakten het hem ook niet makkelijk. Soms woog de dagelijkse gang van zaken als een zware last op zijn schouders, en hij vond het nog steeds vervelend dat Heloise er op een dag mee te maken zou krijgen. Hij hield van zijn werk, maar het succes en de reputatie van het hotel waren hem niet komen aanwaaien en moesten constant worden bewaakt. Natalie werd zich daar steeds meer van bewust naarmate ze hem beter leerde kennen. Dit was geen gemakkelijke business, en hij deed zijn werk uitzonderlijk goed. Hij kon als geen ander met mensen omgaan, ook als ze het hem lastig maakten. Hij had oog voor elk detail en kon elke situatie sussen.

Ook voor haar was hij altijd even vriendelijk. Ze vond hem zeer beminnelijk, en hij was duidelijk een toegewijde vader. Ze begreep niet dat zijn ex-vrouw bij hem was weggegaan, al helemaal niet voor de man met wie ze nu was getrouwd. Greg Bones was geen lieverdje, en Natalie moest er niet aan denken om een relatie met hem te hebben.

Na een laatste kus verlieten ze samen het appartement, en toen ze door de gang naar de lift liepen zagen ze er weer op en top professioneel en zakelijk uit. Natalie stapte uit op de verdieping waar ze aan het werk was, en hij ging terug naar zijn kantoor op de begane grond. Natalie liep het werk van de schilders na en was tevreden. Even later kwam Jennifer boven om een kijkje te nemen. Hugues was zo enthousiast over het schilderwerk dat ze het nu wel eens met eigen ogen wilde zien. Ze was onder de indruk van de precisie waarmee een stel doodgewone huisschilders onder Natalies leiding hadden gewerkt. Dit zag eruit als kunstig vakwerk, en net als iedereen verheugde ze zich op de dag dat alles af zou zijn.

'Het licht is erg goed hier, dat helpt,' zei Natalie bescheiden, een eigenschap die Jennifer kon waarderen. Ze was niet arrogant, ze was geen diva. Ondanks haar talent was ze pretentieloos gebleven. Jennifer had een doosje bonbons van het hotel voor haar meegenomen, en ze namen er allebei een. 'Als ik hier werkte, zou ik driehonderd kilo wegen. Alles wat ik hier eet is altijd even verrukkelijk,' zei Natalie voordat ze een bonbon in haar mond stak.

'Vertel mij wat,' beaamde Jennifer met een zucht.

Natalie besloot van de gelegenheid gebruik te maken en haar de vraag te stellen waar ze al een tijd over liep te piekeren. 'Wat voor meisje is Heloise nou eigenlijk? Iedereen heeft het over haar alsof ze vijf is en vlechtjes heeft, en haar vader is zo dol op haar dat ik geen goed beeld van haar kan krijgen.' Ze vroeg zich af of Heloise vreselijk verwend was of daadwerkelijk een lieve meid.

'Ze lijkt heel erg op haar vader,' antwoordde Jennifer peinzend. 'Ze is slim, en ze houdt net zo hartstochtelijk van het hotel als hij. Een ander thuis heeft ze nooit gekend, en de mensen die er werken zijn altijd als familie voor haar geweest. Ze heeft alleen haar vader, en hij draagt haar op handen.'

'Ik weet het.' Natalie glimlachte naar haar en nam nog een bonbon. Ze waren werkelijk onweerstaanbaar lekker. Op elke bonbon stond een v van chocolade en de bovenkant was met gouden spikkeltjes versierd. Ze werden exclusief voor het hotel vervaardigd, al vanaf het begin, toen hij zich deze attentie eigenlijk niet kon permitteren. In de lobby was een winkel waar de bonbons werden verkocht, en gasten namen er dozen vol van mee naar huis. Inmiddels was het een lucratief onderdeel van de business.

'Ik krijg de indruk dat ze een heel bijzondere band met elkaar hebben — heel begrijpelijk, denk ik, aangezien Heloise zonder moeder is opgegroeid. Ik kan me zo voorstellen dat ze hem helemaal voor zich opeist. Zo te horen is er al heel lang geen vrouw meer in Hugues' leven geweest.' Ze hengelde, en Jennifer wist het, maar ze vond het niet erg. Ze zou het zelf net zo hebben gedaan. Er was duidelijk sprake van romantische gevoelens tussen haar werkgever en de interieurstyliste. Ze mocht Natalie graag, en had het gevoel dat ze de vrouw zou kunnen zijn die Hugues nodig had. Natalie was bovendien niet jaloers op het hotel. Integendeel, ze leek het nu al in haar hart te hebben gesloten, en Jennifer wist hoe belangrijk dat voor hem was. Maar het zou nog belangrijker voor hem zijn hoe Heloise erover dacht, dat zou voor hem de doorslag geven. Dat voelde Natalie goed aan.

'Ze eist hem niet alleen op,' zei Jennifer lachend, 'hij is van haar. Ze is vanaf de dag dat ze werd geboren zijn oogappel geweest. Ze was ook echt een schattig meisje, met rood haar, grote groene ogen en sproeten. Nu is ze een mooie jonge vrouw. En haar hele leven draait om haar vader en het hotel. Omgekeerd is het al net zo. Ik zou heel voorzichtig met haar zijn, als ik jou was. Als ze het gevoel krijgt dat jij hem van haar kunt afpakken, heb je een vijand voor het leven.'

'Dat zou ik haar nooit aandoen, en hem ook niet,' zei Natalie snel, en ze meende het oprecht. 'Ik heb respect voor hun bijzondere relatie. Ik vraag me gewoon af hoe zij het zal vinden dat er iemand in zijn leven is gekomen, zelfs zonder dat ik haar in de weg zit.'

'Dat kan ik niet goed beoordelen,' zei Jennifer in alle eerlijkheid. 'Het is nooit eerder gebeurd, in elk geval niet op een serieuze manier.' En Natalie begon te denken dat het tussen haar en Hugues wél serieus was. 'Ik heb altijd gedacht dat het beter voor haar zou zijn geweest als er wel een vrouw in het leven van haar vader was geweest toen zij opgroeide. Dat had ze nodig, maar het is er nu een beetje laat voor. Ze is negentien en zo goed als volwassen. Ze heeft hem nooit hoeven delen. Nu verwacht ze volgens mij niet meer dat hij iemand vindt, en ik denk dat hij het ook niet verwachtte. Het is voor hen allebei een nieuw fenomeen,' voegde Jennifer er nadenkend aan toe.

'Het zou een grote verandering zijn voor Heloise als hij een serieuze relatie had,' vervolgde ze, 'maar ik denk dat het voor hen allebei goed zou zijn. Alleen zal Heloise eraan moeten wennen, en dat zou wel eens veel tijd kunnen kosten. En héél veel tact. Ze heeft een goed hart, net als haar vader,' verzekerde Jennifer haar. 'Ze is alleen een echt vaderskindje en dit is haar wereld. Een vrouw die verliefd op hem wordt, zal daar rekening mee moeten houden.' Het was een duidelijke waarschuwing, en Natalie was haar dankbaar voor haar wijsheid en openhartigheid. Jennifer kende alle betrokkenen al heel erg lang.

'Bedankt. Het is goed om te weten,' zei Natalie glimlachend. Jennifer ging overstag en nam een derde bonbon, maar Natalie hield zich in; het verklaarde waarom Jennifer zeven kilo meer woog dan zij. Er stond altijd een doosje bonbons op Jennifers bureau. 'Ik vermoedde het al zo'n beetje. Ik durf te wedden dat hij het er heel moeilijk mee zal hebben als zij op een dag een serieuze relatie krijgt, en dat gaat ongetwijfeld gebeuren. Zijn kleine meisje wordt groot, en dat vindt hij niet leuk.'

'Hij vindt het verschrikkelijk,' beaamde Jennifer. 'Hij dacht dat ze altijd een meisje met vlechtjes zou blijven, en dat Franse vriendje van haar jaagt hem de stuipen op het lijf. Hij wil niets liever dan dat ze thuiskomt, zo snel mogelijk, en hij is als de dood dat ze daar wil blijven. Maar we kunnen onze kinderen niet altijd vast blijven houden, hoeveel we ook van ze houden. Ik heb er een in Florida en een in Texas, en ze zijn alles wat ik heb. En mijn werk. En ik mis mijn kinderen ontzettend.' Ze was in de vijftig en getrouwd met haar werk, en ook zij had al heel lang geen man meer in haar leven gehad. In het begin was ze verliefd geweest op Hugues, maar daar was ze al snel van teruggekomen toen ze zag hoe professioneel hij met zijn personeel omging. Hij had altijd gezegd dat zij de beste assistente was die hij ooit had gehad, en voor haar was dat genoeg. Ze was trots op wat ze deed, en ze had grote sympathie voor hem en zijn dochter. 'Probeer je geen zorgen te maken over Heloise,' zei ze tegen Natalie, en ze legde een hand op haar arm toen ze opstond om weg te gaan, terug naar kantoor. 'Het is een leuke meid, en ze is stapelgek op haar vader. Ze zal jou heus leren accepteren. Uiteindelijk wil ze toch het beste voor hem. Geef haar alleen de kans om aan je te wennen. Dat duurt misschien langer dan je graag zou willen. Ze hebben veel meegemaakt samen. In zo'n geval is er niet direct ruimte voor een derde persoon, maar ik weet dat ze het allebei nodig hebben.'

Natalie knikte en liet Jennifer uit. De wijze woorden van iemand die vader en dochter zo goed kende hadden haar stof tot nadenken gegeven, en Natalie was intelligent genoeg om haar adviezen ter harte te nemen. Iedereen had tijd nodig, zoveel was duidelijk. Zij stortte zich niet blindelings in een avontuur, net zomin als Hugues. En Jennifers waarschuwing over Heloise was niet aan dovemansoren gezegd.

9

De suite die Natalie had opgeknapt was uiteindelijk nog iets eerder klaar dan ze had beloofd, een week voor Thanksgiving, en het resultaat overtrof hun verwachtingen. De suite was een plaatje. Ze was er zo zeker van geweest dat ze op tijd klaar zou zijn dat ze tegen Hugues had gezegd dat hij veilig een reservering voor het Thanksgiving-weekend kon accepteren, en dat kwam hem prima uit. Een van hun vaste gasten, een senator uit Illinois, had de suite willen reserveren, samen met een aantal kamers, om Thanksgiving met zijn kinderen en kleinkinderen in New York door te brengen. Ze konden de reservering bevestigen.

Op de maandag voor Thanksgiving stond Hugues samen met Natalie in de suite, en met genoegen bekeek hij elk detail. De suite was smaakvol en gezellig en voelde meer als een woonhuis dan als een hotelkamer, precies zoals de bedoeling was geweest. De nieuwe schilderijen waren een spectaculaire aanwinst. Natalie was het hele weekend bezig geweest met de inrichting en had hem uitgenodigd om erbij te zijn toen ze maandagmiddag het laatste schilderij ophing. De laatste dingen had ze vrijwel allemaal zelf gedaan, zoals haar gewoonte was, en ze had een Franse dame met wie ze al jaren samenwerkte de raamdecoraties laten doen. Als finishing touch had ze her en der potten met orchideeën neergezet. Hugues keek verrukt om zich heen, nam Natalie in zijn armen en kuste haar. De relatie die er tussen hen was gegroeid was voor hen allebei een onverwachte bonus geweest, en wel het laatste wat hij had verwacht toen hij haar de opdracht had gegeven.

'Vind je het mooi?' vroeg ze stralend. Ze zag eruit als een kind dat in haar handen wilde klappen bij het zien van zijn blije gezicht.

'Ik vind het prachtig!' bevestigde hij. Hij liep een rondje door de hele suite en toen terug naar haar. 'En wat nog veel belangrijker is, ik hou van je... of ik de suite nou wel mooi vind of niet. Maar toevallig is dat zo. Je hebt talent, en niet zo'n beetje ook.' Bovendien had ze ver onder het geraamde budget gewerkt door veel dingen te gebruiken die er al waren. 'De afgelopen twee maanden zijn de gelukkigste van mijn leven geweest,' zei hij terwijl hij haar naast zich trok op de bank. 'Ik heb ervan genoten om je elke dag te zien.'

'Ik ook,' zei ze, helemaal overdonderd door wat hij zojuist had gezegd, al voelde het voor haar net zo. Hij kuste haar nog een keer en belde vervolgens roomservice om een fles champagne te bestellen.

De ober merkte op hoe mooi de kamer was geworden en verdween meteen weer. Hugues maakte de Cristal zelf open, en nadat ze de champagne hadden geproefd vertelde "hij haar een beetje schuchter van zijn plannetje.

'Toen ik in het Ritz werkte, vertelde de general manager me een keer dat je pas weet hoe comfortabel een kamer is als je er zelf hebt geslapen. Nou dacht ik... als jij het er tenminste mee eens bent... dat we de suite vannacht misschien zelf kunnen uitproberen. Ik zou het leuk vinden als wij de eersten zijn die hier slapen, nu alles nog helemaal nieuw is... Hoe lijkt je dat?'

Hij kuste haar, en ze glimlachte naar hem en sloeg haar armen om hem heen. Ze was nog nooit van haar leven zo gelukkig geweest met een man. Hij was attent en aardig en zo liefhebbend.

'Ik vind het een geweldig idee,' zei ze, maar toen fronste ze zorgelijk haar wenkbrauwen. 'Gaat het personeel dan niet over ons roddelen?'

'We kunnen hier best dineren, dat is keurig netjes. Wat er daarna gebeurt gaat alleen ons aan. Ik ben de eigenaar en ik heb het volste recht om hier te slapen als ik dat wil. En ik kan je morgenochtend via de achterdeur uitlaten, met het oog op onze reputatie. Mijn dochter heeft dat een keer gedaan met een dakloze. Als het haar lukt, lukt het ons ook.'

Natalie lachte. 'Dat moet een hele toestand zijn geweest!'

'Zeg dat wel. Heloise heeft een heel erg menslievende kant en ze wilde bewijzen dat liefdadigheid thuis begint. Hij heeft in een kamer kunnen slapen terwijl het buiten vroor dat het kraakte en twee keer lekker gegeten voordat ze hem weer naar buiten heeft gesmokkeld. De volgende dag liet het hoofd van de beveiliging me de camerabeelden zien, maar in dit geval zal hij uiterst discreet zijn. Ik vertrouw Bruce volkomen. Nou, hoe denk je erover?' Hij vroeg het haar met een hoopvolle en jongensachtige uitdrukking op zijn gezicht. Ze hadden nu twee maanden verkering, en ze waren er allebei aan toe om de volgende stap te zetten.

'Ik denk dat ik van je hou, Hugues,' zei ze zacht. Nee, ze wist het zeker, en hij ook.

Die avond bestelden ze een diner in de suite, waar ze allebei van smulden. Hugues zette muziek op, en ze zaten tot middernacht ontspannen met elkaar te praten. De ober die het eten had gebracht en het serviesgoed had weggehaald vond het helemaal niet raar dat ze in de opgeknapte suite hadden gedineerd om de voltooiing van het werk te vieren, en zei er zelfs niets over in de keuken. Daarna hingen ze het bordje niet storen op de deur, en de kamermeisjes hadden geen reden om naar binnen te gaan, aangezien de kamer voor zover zij wisten niet werd gebruikt. Hij liet zijn mobiele telefoon aanstaan voor noodgevallen; het personeel was het gewend om hem op zijn mobiel te bellen, want ze wisten niet altijd waar hij was. En als de eigenaar de suite zelf wilde uitproberen, wekte dat niemands verbazing. Uiteindelijk dimde hij de verlichting, kuste hij haar, en nam hij haar mee naar de slaapkamer. Samen trokken ze de gloednieuwe sprei van het bed en legden die op een stoel, en toen viel ze in zijn armen en gaf ze zich over aan zijn kussen en strelingen. Alle opgekropte verlangens van de laatste paar maanden en jaren en een leven lang zonder elkaar culmineerden in gevoelens waarvan ze nooit hadden kunnen dromen. Toen ze na het vrijen in zijn armen lag, had ze het gevoel dat ze haar hele leven lang de zijne was geweest, en hij keek haar aan met de tederheid van een man die al meer dan twintig jaar niet meer van een vrouw had gehouden. Hij kon zijn ogen en handen en lippen niet van haar afhouden, en uiteindelijk, rond vier uur 's ochtends, belandden ze in het enorme bad. Toen ze weer naar bed gingen, vielen ze in elkaars armen in slaap, als twee gelukkige kinderen.

De zon scheen naar binnen toen ze de volgende dag wakker werden, en hij kon de verleiding om nog een keer met haar te vrijen niet weerstaan. Het was later dan de bedoeling was geweest, maar hij dacht dat hij haar nog steeds naar buiten zou kunnen smokkelen zonder dat ze werden gezien. Ze namen samen een douche, en hij kon zijn ogen niet van haar afhouden terwijl ze zich aankleedde. Hij was stapelverliefd op haar, niet alleen op haar lichaam, maar ook op haar karakter en haar hart.

'Heb ik je vandaag al verteld hoeveel ik van je hou?' fluisterde hij in haar haren, toen ze allebei aangekleed waren en hij haar nog een keer kuste. Hij zou het liefst altijd bij haar willen blijven, en het speet hem dat hij haar moest laten gaan.

'Ik hou ook van jou,' fluisterde ze terug. Ze konden zich maar met moeite van elkaar losscheuren, en na een lange laatste kus verlieten ze ten slotte de kamer.

Hij hing het bordje op de deur met het verzoek de kamer schoon te maken, en nam haar via de brandtrap mee naar beneden, net zoals Heloise met Billy had gedaan. De beveiligingscamera's zouden het registreren, maar hij wist dat Bruce Johnson er nooit iets van zou zeggen als hij hen zag, en zijn collega's ook niet. De beveiliging kreeg voortdurend te maken met 'stout' gedrag van de gasten, en ze zwegen als het graf. De gasten van het Hotel Vendôme konden op discretie rekenen, en Hugues dus ook. Beneden deed hij de deur open, en hij ging met haar mee naar buiten. Het was een frisse dag in november.

'Heb je zin om vanavond bij mij te komen?' vroeg ze, en hij knikte. Ze wisten allebei dat ze hun eerste nacht in de gloednieuwe suite nooit zouden vergeten. Het had zo goed gevoeld dat zij er als eersten hadden geslapen. En het avontuur waar ze nu aan waren begonnen, na twee maanden voorbereiding, voelde al net zo goed. 'Ik hou van je,' fluisterde ze toen hij haar nog een laatste keer kuste, waarna hij op de hoek van de straat een taxi voor haar aanhield.

'Tot vanavond,' beloofde hij. Hij zwaaide haar uit toen ze wegreed, en hij had het gevoel dat ze een stukje van hem met zich meenam, een stukje van zijn hart. In zijn hart, wist hij nu, was genoeg ruimte voor Natalie én zijn dochter. Er was geen sprake van een conflict. Hij hield van hen allebei, zo simpel was het.

Hij ging de hoek om naar de vooringang en begroette de portier, die hem een beetje verbaasd aankeek aangezien hij Hugues niet naar buiten had zien gaan, maar hij had het te druk om er verder over na te denken. Even later kwam Hugues het kantoor binnen met een ontspannen en gelukkige uitdrukking op zijn gezicht, en hij glimlachte naar zijn assistente.

'Goeiemorgen, Jennifer,' zei hij, en hij liep door naar zijn eigen kantoor.

Vijf minuten later kwam ze binnen met zijn cappuccino. 'Heb je lekker geslapen?' vroeg ze, haar standaardvraag aan het begin van de werkdag.

'Uitstekend, dank je. Ik heb vannacht de nieuwe suite uitgeprobeerd, om zeker te weten dat alles in orde is als de senator woensdag komt.'

'En?' vroeg Jennifer belangstellend.

'Alles is perfect. Ga straks maar even kijken.' Hij wist dat ze de vorige dag geen tijd had gehad om het eindresultaat te gaan bekijken. 'Natalie heeft fantastisch werk gedaan. Ik heb trouwens besloten dat ik haar na de kerst ook de drie andere suites onder handen laat nemen. Wacht maar tot Heloise deze ziet.'

De suite oogde jeugdiger dan daarvoor, zelfs met de subtiele veranderingen. Jennifer was niet verbaasd over zijn beslissing om Natalie ook de andere drie suites een make-over te laten geven; dat had ze om diverse redenen al verwacht. Heel vluchtig vroeg ze zich af of hij de nacht er alleen had doorgebracht of met de vrouw die er zoiets moois van had gemaakt. In haar hart hoopte ze het laatste, maar ze besloot al snel dat het haar niet aanging. Ze hoopte gewoon dat hij gelukkig was, en hij zag er beslist gelukkiger uit dan op een normale dinsdagochtend.

Nadat hij zijn koffie had gedronken en de post had bekeken belde hij Natalie, zittend achter zijn bureau. Ze klonk dolblij toen ze zijn stem hoorde, en die blijdschap was wederzijds.

'Ik ben gek op je, Natalie,' vertelde hij haar, en het mooiste was nog wel dat het helemaal niet gek was dat hij van haar hield. Ze vonden het juist allebei vanzelfsprekend.

'En ik op jou. Ik verheug me er nu al op om je vanavond te zien.'

'We kunnen vanmiddag altijd nog even naar boven glippen, als je wil. De senator komt pas morgen.' Ze moesten allebei lachen om het idee, maar wisten dat het voorlopig handiger was om bij haar af te spreken, totdat ze eraan toe waren om hun geheim openbaar te maken. Maar eerst wilde hij het aan Heloise vertellen. Hij vond dat ze er recht op had om het als eerste te weten, en Natalie was het met hem eens. Ze hadden het er de nacht daarvoor over gehad toen ze in bad zaten. Hugues wilde het haar vertellen als ze in de kerstvakantie thuis was, en niet aan de telefoon, en dat leek Natalie een prima plan. Ze zou over vier weken thuiskomen, en zo lang konden ze best discreet zijn. Bovendien had het wel iets spannends om hun relatie geheim te houden. 'Ik wil je trouwens vragen om ook de andere drie suites op te knappen. We hebben het er wel over als je tijd hebt.'

'Bedankt,' zei ze vanuit de grond van haar hart. Ze was blij met de nieuwe opdracht, en ze vond hem en alles wat er de nacht daarvoor was gebeurd heel spannend.

'Tot vanavond.' Daarna stortte hij zich op zijn werk. Hij was tot negen uur die avond bezig, en zodra hij weg kon, nam hij een taxi naar Natalies appartement. Ze droeg een mooie trui en jeans, en al voordat hij de champagne had kunnen openmaken lagen ze met elkaar in bed. Ze zetten de verkenning van elkaars lichaam voort, en konden niet genoeg van elkaar krijgen. En het was prettig om niet in het hotel te zijn, zodat ze niet bang hoefden te zijn voor ontdekking.

Na hun liefdesspel keek hij haar diep in de ogen. 'Waar heb ik het geluk aan te danken dat ik je eindelijk heb gevonden?' vroeg hij met oprechte verwondering.

'Voor mij voelt het net zo. Al die stomme jaren voordat ik jou leerde kennen... wat een tijdverspilling.' Ze kuste hem, en hij glimlachte naar haar.

'Het was geen tijdverspilling. Het was de prijs die we allebei moesten betalen om het geluk te vinden. Het kan me niet schelen hoe lang het heeft geduurd, of hoe eenzaam ik me heb gevoeld, je was de moeite van het wachten waard, Natalie. Ik zou op mijn knieën rond de wereld zijn gekropen om je te vinden.'

Ze glimlachte om zijn romantische woorden. 'Welkom thuis, Hugues,' zei ze zacht, en hij hield haar tegen zich aan en voelde zich ook thuis.

10

Op de dag dat Heloise thuiskwam uit Zwitserland voor de kerstvakantie gonsde het in het hotel van de bedrijvigheid. De patissier bakte haar favoriete chocoladetaart, Ernesta zorgde ervoor dat haar kamer extra goed werd schoongemaakt, Jan stuurde een boeket van haar lievelingsbloemen naar het appartement en in de lobby was iedereen druk bezig met de kerstversiering. Hugues was dolblij dat ze thuiskwam en hij popelde om haar te zien. Ze was vier maanden weg geweest, de langste periode dat ze van elkaar gescheiden waren geweest. Hij ging in de Rolls naar de luchthaven om haar op te halen. Hij en Natalie hadden het er de avond daarvoor over gehad, en ze had toegegeven dat ze heel erg nerveus was voor de ontmoeting met zijn dochter. Stel nou dat Heloise haar niet mocht? Hugues had het absurd genoemd, natuurlijk zou ze haar aardig vinden. Hij wilde het haar niet al meteen de eerste avond vertellen en haar een paar dagen de tijd geven om weer te wennen. Er was zoveel gebeurd. De laatste vier weken hadden hij en Natalie elke nacht samen geslapen, en ze zouden elkaar missen in de twee weken dat Heloise thuis was. Ze had drie weken vakantie en de derde week zou ze met haar Franse vriendje gaan skiën in Gstaad, waar zijn ouders een huis hadden. Hugues had willen protesteren, maar Heloise liet hem niet eens uitpraten en zei dat al haar vrienden gingen. Twee weken was echter beter dan niets, en Hugues zou van elk moment gaan genieten. Hij verwachtte dat het weer net zo zou zijn als toen ze nog thuis woonde. En ergens in die twee weken zou hij haar van Natalie vertellen en hen aan elkaar voorstellen.

Haar vlucht was een halfuur te vroeg, maar Hugues was er al. Ze omhelsde hem zo onstuimig dat hij naar adem snakte. Hij vond dat ze er anders uitzag, volwassener, op een subtiele manier Europeser, en ze had korter haar, waardoor ze een meer mondaine uitstraling kreeg. Haar eerste vriendje had haar op de een of andere manier veranderd. Opeens was ze geen meisje meer.

Onderweg naar de stad babbelde ze opgewonden over de school. In de lobby werd ze opgewacht door een groot aantal personeelsleden. Het leek wel een familietafereel met al die kerstversiering. Ze werd lachend begroet, omhelsd en in het rond gedraaid. Jan was erbij, met een grote bos lange roze rozen. Jennifer kwam uit het kantoor om haar een knuffel te geven. Geen enkele vip was ooit zo warm en uitbundig begroet. Drie bagagebedienden gingen mee in de lift om haar te helpen met haar ene koffer. In extase liep ze het appartement binnen en ze sloeg nogmaals haar armen om haar vader heen. Vader en dochter straalden.

'Wat ziet het er mooi uit!' zei ze toen ze om zich heen keek en overal bloemen zag staan. 'En wat zie jij er goed uit,' voegde ze eraan toe, want het viel haar echt op. 'Ik heb je zó gemist!'

'Praat me er niet van,' zei hij met een overdreven gepijnigde uitdrukking om zijn gevoelens te verbergen. 'Ik had het gevoel dat ik een deel van mezelf kwijt was, mijn lever en mijn hart en allebei mijn benen. Vier maanden lang!' Nu herinnerde hij zich de verrassing die hij voor haar had. 'En wacht maar tot je negenhonderdtwaalf ziet. De suite is helemaal opgeknapt.'

'Is het mooi geworden?' vroeg ze nieuwsgierig.

Hij haalde de sleutel uit zijn zak en grijnsde naar haar. 'Kom maar kijken. Vanavond komen er gasten, maar nu is de suite nog leeg.' Hij nam haar bij de hand, en ze stoven over de bediendetrap naar de negende verdieping. Hugues deed de deur open en liet Heloise voorgaan, en hij hoorde dat haar adem letterlijk stokte toen ze om zich heen keek.

'O mijn god, papa! Wat geweldig! Bééld- en bééldschoon. Precies wat we nodig hadden. Jeugdig en blij en elegant, en die nieuwe schilderijen staan prachtig. En de lampen en het kleed...' Ze rende van de zitkamer naar de slaapkamer en keek haar ogen uit. 'Die interieurstyliste moet heel bijzonder zijn. Ze heeft fantastisch werk gedaan.' Hij had Natalie in de laatste paar maanden een paar keer genoemd, maar niet te vaak, want hij wilde niet dat ze zou gaan vermoeden dat hij iets met haar had. Kennelijk was hij daarin geslaagd, want ze keek hem niet vragend aan. Ze zag alleen de inrichting. 'Ik ben er echt helemaal weg van,' zei ze toen ze op de bank ging zitten en nog een keer om zich heen keek. Nu zag ze alle kleine accessoires en accenten die Natalie had toegevoegd. De dingen die ze uit andere kamers had gehaald kwamen hier veel beter tot hun recht.

'En ze is onder de geraamde kosten gebleven. Ik heb haar gevraagd of ze de andere drie grote suites ook wil doen. Ze heeft ook kleine dingen gedaan in een paar van de kamers.'

'Ze is echt ontzettend goed,' zei Heloise bewonderend. 'Ik wil haar graag een keer ontmoeten. Is ze jong? De manier waarop ze werkt is heel fris, en toch blijft de traditionele sfeer behouden, alleen dan met een moderne toets.'

'Voor mij is ze jong,' zei Hugues in antwoord op haar vraag, 'maar voor jou niet. Volgens mij is ze negenendertig.' Hij wist precies hoe oud ze was, maar deed alsof hij eigenlijk niet zoveel van haar wist. Dit zou het ideale moment zijn geweest om haar te vertellen dat hij en Natalie een relatie hadden, en dat hij stapelverliefd op haar was, maar hij wilde het haar niet te snel vertellen, uit angst dat hij hun eerste avond samen zou bederven. Vandaar dat hij niets zei en Natalie alleen noemde als de styliste die zulk goed werk had gedaan.

'Ik durf te wedden dat ze hartstikke cool is,' zei Heloise.

'Klopt,' beaamde hij.

Heloise wilde weer terug naar boven. Ze bestelden het diner bij roomservice, en tijdens het eten vertelde ze hem alles over de school en François, haar vriendje.

'Hou je van hem?' vroeg Hugues nerveus, bang voor wat hij te horen zou krijgen.

'Misschien. Ik weet het niet. Op dit moment vind ik school het belangrijkst. Ik wil er geen potje van maken, en de opleiding is behoorlijk zwaar. We hebben wel allebei gesolliciteerd voor onze stage, volgende zomer, bij het Ritz, het George V en het Plaza Athénée.'

Hugues' gezicht betrok. 'Ik dacht dat je hier je stage wilde lopen, bij mij,' protesteerde hij.

'Het kan allebei,' zei Heloise in alle redelijkheid. 'Ik kan een halfjaar in Parijs doen en de rest bij jou. Dan zou ik volgend jaar met Kerstmis weer thuis zijn.' Hij had echter verwacht dat ze al een halfjaar eerder thuis zou komen, in juni. Het betekende dat ze nog een heel jaar weg zou zijn, terwijl hij de afgelopen vier maanden al zo lang had gevonden. Voor haar voelde dat duidelijk niet zo. Zo te horen had ze het verschrikkelijk naar haar zin in Lausanne, met François, de school en al haar nieuwe vrienden. Ze vertelde dat ze met zijn tienen bij de ouders van Franco is in Gstaad zouden logeren en daar oud en nieuw zouden vieren. Het waren rijke mensen, met een hotel in het zuiden van Frankrijk, dus ze hadden veel gemeen. Het was haar eerste vriendje, en haar vader kon zien dat ze heel erg verliefd op hem was.

Na het eten ging ze naar beneden om haar oude vrienden dag te zeggen. Ze ging langs bij de telefonisten en de mensen achter de balie, en ze gaf de dienstdoende conciërge een dikke zoen, waarna ze terugging naar boven. Hugues was aan de telefoon met Natalie toen ze binnenkwam, en nadat hij haar een prettige avond had gewenst legde hij meteen neer.

'Wie was dat?' vroeg Heloise nieuwsgierig. In de ogen van haar vader was ze nog steeds een kind, en hij vond het lastig om een kind uit te leggen dat hij verliefd was op Natalie. Op de een of andere manier voelde het alsof hij haar ontrouw was. Het sloeg natuurlijk nergens op, en toch voelde het zo.

'Dat was Natalie Peterson, de interieurstyliste die de suite heeft gedaan. Ik wilde haar vertellen hoe enthousiast jij bent over haar werk. Ze wil je graag leren kennen. Over een paar dagen misschien?'

'Best.' Heloise besefte dat hij haar om tien uur 's avonds had gebeld, al zei ze er niets van. Ze nam aan dat ze bevriend waren geraakt terwijl zij in het hotel werkte. 'Dat lijkt me leuk,' zei ze glimlachend, en ze liep naar de keuken om een glas wijn in te schenken.

Haar vader was verbaasd. Ook dat vond hij heel erg volwassen, al had hij haar altijd wijn laten drinken bij het eten als ze er zin in had, wat zelden voorkwam. Hij hoopte dat ze op school niet te veel dronk met haar vrienden. Er waren zoveel dingen waar hij nu niets meer over te zeggen had, van zo ver weg, maar dat was normaal voor ouders die in zijn schoenen stonden. Als kinderen groot waren, moesten ze het zelf zien te rooien, met alle goede en slechte beslissingen en de consequenties ervan. Ouders konden alleen maar hopen dat ze geen al te grote risico's namen en er geen puinhoop van maakten. 'Wat gaan we morgen doen?' vroeg ze terwijl ze met gekruiste benen op de bank ging zitten met haar glas wijn. Hij moest er nog erg aan wennen.

'Jij mag het zeggen. Ik sta de komende twee weken geheel tot je beschikking.' Hij moest wel werken, maar hij had iedereen laten weten dat hij het rustig aan wilde doen nu zijn dochter thuis was. Ook Natalie had hij gewaarschuwd dat ze elkaar weinig zouden zien. Zij ging de dag voor Kerstmis naar Philadelphia, om de feestdagen bij haar broer en zijn gezin te vieren. Ze zou de trein nemen met een neef van haar, die net aan zijn rechtenstudie aan Columbia was begonnen.

'Ik moet morgen kerstinkopen doen,' legde Heloise uit. 'Ik heb er in Lausanne geen tijd voor gehad. Gisteren had ik pas mijn laatste tentamens.'

'Hoe ging dat?' vroeg hij bezorgd, bang dat François haar te veel zou afleiden.

'Het ging wel goed, denk ik. Veel dingen die we moeten leren weet ik al, die heb ik hier geleerd,' antwoordde ze ontspannen.

Ze bleven nog een tijdje kletsen, over de school, Zwitserland en hoe de school was geweest toen Hugues er studeerde, totdat Heloise begon te gapen en zei dat ze naar bed wilde. Voor haar gevoel, voor de Zwitserse tijd, was het al heel erg laat. Net als vroeger ging hij met haar mee om haar in te stoppen en haar een nachtzoen te geven.

'Welterusten, papa... Het is zo fijn om weer thuis te zijn,' zei ze slaperig. Ze blies hem een kus toe, draaide zich op haar zij en sliep al bijna voordat hij de kamer uit was.

Hij ging naar zijn eigen kamer en bleef even peinzend zitten, genietend van het gevoel dat zijn dochter weer thuis was. Toen belde hij Natalie nog een keer. Ze was nog wakker.

'Hoe is het met haar?'

'Volgens mij is ze verliefd op die jongen, maar ze vindt het fijn om thuis te zijn. Ze vertelde me dat ze volgend jaar zes maanden stage wil lopen in een hotel in Parijs en dat ze daarna pas terugkomt. Dat betekent dat ze nu nog een jaar weg is.' Hij klonk teleurgesteld, en Natalie had met hem te doen. Hij vond het duidelijk heel moeilijk om haar te laten gaan.

'Een jaar is zo voorbij,' verzekerde ze hem. 'En je kunt haar toch ook opzoeken.'

'Het is lastig om vrij te nemen.' Ze wist dat dat waar was. Het hotel was enorm belangrijk voor hem, en als hij niet aan het werk was, zorgde hij toch dat hij bereikbaar was. Zijn mobiele telefoon stond altijd aan als hij met haar samen was, zelfs 's nachts. Hij nam alleen niet op als ze aan het vrijen waren, maar op elk ander moment wel.

'Wanneer kan ik haar ontmoeten?' vroeg Natalie enthousiast. Ze wilde het ijs zo snel mogelijk breken, zodat ze haar kon leren kennen.

'Kom je morgen iets drinken? Na het werk?'

'Leuk,' zei ze blij. 'Ik verheug me erop. Het is net alsof ik een beroemdheid of een filmster ga ontmoeten,' voegde ze er lachend aan toe.

'Voor mij is ze dat,' beaamde hij, maar dat wist ze al. 'Een uur of zeven? Misschien kunnen we dan later met z'n allen eten.'

'Gezellig!'

'Ik mis je,' fluisterde hij. Hij wilde niet dat Heloise hem zou horen, hoewel hij wist dat ze sliep. Gewoon voor het geval dat.

'En ik mis jou. Ik hou van je, Hugues.' Ze hoopte dat ze ook van zijn dochter zou gaan houden, dat zou voor hen allemaal het fijnst zijn. Ze wilde een vriendin zijn voor Heloise, of een dierbare tante, maar geen plaatsvervangende moeder, dat voelde niet goed.

'Ik hou ook van jou, Natalie,' zei hij zacht, en kort daarna hing hij op.

Hij ging naar Heloises slaapkamer en bleef even in de deuropening staan. Ze lag vredig te slapen, met een glimlach op haar gezicht. Zachtjes deed hij de deur weer dicht en hij liep terug naar zijn eigen kamer. Hij had al sinds haar vertrek niet meer zo'n rust gevoeld. Vannacht wist hij waar ze was, hij wist dat ze veilig was en dat hij haar de volgende ochtend zou zien bij het ontbijt. Hij was intens tevreden.

De volgende morgen bestelden Hugues en Heloise ontbijt.

Twee obers kwamen het brengen, in plaats van één, en ze gaven haar allebei enthousiast een kus, en zeiden dat het hotel zonder haar niet hetzelfde was en dat ze maar snel haar school moest afmaken, zodat ze terug kon komen.

Na het ontbijt ging ze kerstinkopen doen. Het sneeuwde, dus stond haar vader erop dat ze een SUV van het hotel zou nemen, omdat ze met dat slechte weer nooit een taxi zou vinden.

Ze winkelde de hele dag, lunchte met een paar oude vriendinnen van het Lycée, en was om vijf uur moe maar voldaan terug. Ze stoof het kantoor van haar vader binnen, en Jennifer begroette haar met een glimlach.

'Hè, wat gezellig dat je er weer bent,' zei Jennifer toen Heloise haar onderweg naar haar vaders kamer een kus op haar wang gaf.

Hij was cheques aan het tekenen, en keek dolblij op toen ze binnenkwam. 'Heb ik nog geld, of heb je het vandaag allemaal uitgegeven?' vroeg hij met een grijns.

'Bijna alles, maar je hebt nog genoeg over om een kerstcadeau voor me te kopen.' Ze grinnikte om haar eigen grapje, en hij lachte.

'Werkelijk? Wat had je in gedachten?'

'Eh... iets wat ik op school kan gebruiken. Een diamanten diadeem misschien, of een lange jas van sabelbont.' Nu werd haar gezicht weer ernstig. 'Nee, even serieus, ik wilde je vragen of ik nieuwe ski's mag hebben. Mijn oude zijn echt dood, en ik wil graag nieuwe hebben voor Gstaad.'

Het was een redelijk verzoek, en hij vond het leuk om te geven. 'Daar had ik zelf ook al aan gedacht.' Hij had al een met lamswol gevoerde parka voor haar gekocht, en een gouden slavenarmband met haar naam erop, en 'Liefs, papa' erin gegraveerd. Hij had het veel lastiger gevonden om iets voor Natalie te bedenken. Ze was eenvoudig en chic en leek alles al te hebben, en hij wilde haar iets bijzonders geven wat ze kon dragen. Uiteindelijk had hij een antiek medaillon met een diamanten hartje aan een lange gouden ketting gekozen, en hij hoopte dat ze het mooi zou vinden. 'Wil je vanavond uit eten gaan of gewoon hier blijven?'

Heloise sloeg haar ogen neer zodra hij het vroeg. Ze wilde hem niet kwetsen, en ze vond het leuk om met hem samen te zijn, maar ze wilde ook haar vrienden en vriendinnen zien. Ze had al met twee vriendinnen afgesproken, en na het eten zouden ze naar een feest in Tribeca gaan. 'Sorry, papa, maar ik ga uit met vrienden. Zullen we morgenavond afspreken? Dan maak ik geen andere plannen.'

'Doe niet zo mal. Ik begrijp heel goed dat je je vrienden wilt zien.' Hij probeerde niet teleurgesteld te kijken, en hield zichzelf voor dat hij niet de enige persoon in haar leven was. Bovendien was ze nog jong. 'Zeg, de interieurstyliste, Natalie Peterson, komt vanavond om zeven uur langs voor een glaasje. Ze wil je graag ontmoeten.'

'Ik haar ook, maar ik weet niet of ik tijd heb. We hebben om acht uur een tafel bij een restaurant in het centrum gereserveerd.'

'Je hoeft niet lang te blijven. Ze is heel blij dat je de suite mooi vindt.' Heloise glimlachte, verzamelde al haar pakjes en tasjes en ging naar boven om zich op de avond voor te bereiden. Intussen probeerde Hugues nonchalance te veinzen. Hij wilde niet van Heloise eisen dat ze thuisbleef omdat Natalie er was, maar het was belangrijk voor hem om hen aan elkaar voor te stellen, al wilde hij dat niet laten blijken.

Toen hij om halfzeven bovenkwam, racete Heloise gewikkeld in een handdoek door het appartement, en ze was aan de telefoon met een vriendin om de plannen voor die avond te bespreken. Ze zwaaide naar haar vader en verdween in haar eigen kamer. Stipt om zeven uur belde de receptie dat Miss Peterson er was, en hij vroeg of ze haar naar boven wilden sturen.

Hij deed zelf de deur open, maar durfde haar niet te kussen voor het geval Heloise net uit haar kamer zou komen. 'Het is hier een beetje een gekkenhuis,' fluisterde hij tegen haar. 'Ze gaat vanavond uit. Ik heb verteld dat je iets zou komen drinken omdat je zo blij bent dat ze de suite mooi vindt.'

'Dat geeft toch niet,' zei Natalie op ontspannen toon. Ze had jonge neven en nichtjes, en wist dus hoe het ging. Haar broer in Philadelphia had vier kinderen, waaronder een tweeling van Heloises leeftijd.

Hij schonk haar een glas champagne in, en een halfuur later verscheen Heloise. Ze droeg een zwarte legging, een tuniek van zwart leer en zwarte pumps met torenhoge hakken. Haar haar was nog nat. Hugues had haar nog nooit in zo'n soort outfit gezien, en hij kon niet bepalen of de tuniek een jurk was of een topje. Ze had zich altijd veel conservatiever gekleed, en in deze sexy kleren zag ze er schrikbarend mondain en volwassen uit. Een heel modieuze volwassene, zoals de vrouwen die in het restaurant en de bar van het hotel kwamen.

'Dit is Natalie, de styliste die onze suite zo mooi heeft gemaakt,' stelde hij haar voor, en Heloise glimlachte naar haar. Zo te zien was Natalie een leuke vrouw; ze was hartelijk en haar glimlach was oprecht.

'Ik vind dat je fantastisch werk hebt gedaan,' zei Heloise welgemeend, terwijl haar vader haar een glas champagne aangaf en haar uitnodigde om te gaan zitten. 'Ik kan maar heel even blijven. Ik pik iedereen om kwart voor acht op, en we moeten helemaal naar het centrum.' Het sneeuwde niet langer, maar zo vlak voor de kerst was het altijd moeilijk om een taxi te krijgen. Ze pakte het glas aan, ging op de bank zitten en nam een slokje. 'Mijn vader heeft me verteld dat je ook de andere suites gaat doen. Ik durf te wedden dat die net zo mooi worden,' zei ze beleefd, met een koel glimlachje.

'Misschien kun jij me dit keer helpen bij het uitkiezen van de stoffen,' opperde Natalie vriendelijk. Heloise was een erg mooi meisje, stelde ze vast, en ze zag er geraffineerder uit dan ze had verwacht of haar vader had doen vermoeden.

'Dat lijkt me gaaf, maar ik ga al heel snel weer weg. Ik weet zeker dat jij en mijn vader het heel goed zonder mij kunnen beslissen.' Ze keek op haar horloge, kreeg een uitdrukking van paniek op haar gezicht en stond op. 'Ik moet ervandoor,' zei ze tegen haar vader. Ze gaf hem een kus op zijn wang en keek naar Natalie, duidelijk zonder enig vermoeden dat er tussen hen iets speelde. 'Het was leuk om je te ontmoeten,' zei ze, en twee seconden later hoorden ze de voordeur dichtgaan.

'Het spijt me,' zei Hugues beteuterd. 'Ik had het fijn gevonden als jullie even met elkaar hadden kunnen kletsen, maar ik begrijp wel dat ze haar vrienden graag wil zien. Daar had ik geen rekening mee gehouden, stom van me.' In de eerste plaats, besefte Natalie, had hij er geen rekening mee gehouden dat ze tegenwoordig haar eigen leven had.

'Het geeft niet,' zei ze losjes. 'Jonge mensen hebben echt geen tijd voor ouwe sokken zoals wij.'

'Ik ben misschien een ouwe sok,' zei hij glimlachend, 'maar jij zeker niet.' Zo zag ze er ook beslist niet uit in haar korte rok met hoge hakken en een mooie blouse.

'In haar ogen wel,' zei Natalie realistisch. 'In haar ogen zijn wij zo ongeveer dood. Bovendien is ze maar twee weken hier, dus is het logisch dat ze haar vrienden wil zien. Vermoedt ze iets over ons?'

'Nee,' antwoordde hij beslist. Daar had hij wel voor gewaakt. 'Ik heb het alleen over je werk in het hotel gehad, en verder niets. Ik wilde dat jullie elkaar eerst een keer zouden ontmoeten. En ze is gisteravond pas teruggekomen.' Natalie boog zich naar voren om hem een kus te geven terwijl hij hun glazen bijschonk. 'Ze is heel erg volwassen geworden sinds ze wegging,' vertelde hij onthutst. 'Het zal wel door die jongen komen.'

'Ik denk dat het gewoon de leeftijd is. En dat ze nu studeert. Ik heb hetzelfde gezien bij mijn nichtjes, toen ze naar Stanford gingen. Kinderen veranderen enorm als ze het huis uit gaan.'

'En ik voel me opeens heel oud,' voegde hij eraan toe. Hij vond het zo jammer dat Heloise en Natalie elkaar niet uitgebreider hadden gesproken. Voor hem was het heel erg belangrijk dat Heloise Natalie aardig vond, en ze hadden nauwelijks drie woorden met elkaar gewisseld.

Die avond dineerden ze in La Goulue op Madison Avenue, in een gezellige ambiance. Ze genoten van een ontspannen avond en liepen samen terug naar het hotel. Hij wilde niet meegaan naar Natalie, voor het geval Heloise vroeg thuiskwam. Ze dronken in zijn appartement nog een slaapmutsje, en Natalie ging al voor middernacht weer naar huis. Heloise kwam thuis toen iedereen allang op één oor lag, om vier uur 's ochtends. De volgende ochtend bij het ontbijt zag ze er een beetje moe uit. Hij durfde het niet aan om Natalies naam nog een keer te noemen, bang als hij was om zichzelf te verraden.

'Wat ga je vandaan doen?' informeerde hij langs zijn neus weg.

'Ik ga schaatsen met vrienden in Central Park. En vanavond is er weer een feest. Iedereen is thuis voor de kerstvakantie.'

Hij begon te beseffen dat hij in de rij moest staan voor haar tijd. De kans dat hij een avond met haar en Natalie kon doorbrengen, zodat zij elkaar beter konden leren kennen, was zo ongeveer nihil. Heloise had maar twee weken, en in die tijd wilde ze wel duizend dingen doen.

De dag voor Kerstmis had er zich nog steeds geen gelegenheid voorgedaan. Hij had met Natalie afgesproken voor een lunch in het hotel, om cadeautjes uit te wisselen, en die avond zou ze naar Philadelphia gaan. Om twaalf uur stond Natalie volgens afspraak voor de deur van het appartement. Heloise had met vrienden afgesproken en wilde net weggaan.

'Hé, hallo,' zei Heloise toen ze de deur opendeed en de interieurstyliste zag staan. Ze had geen idee wat ze kwam doen en keek haar glazig aan. Kennelijk had ze geen enkel vermoeden. 'Merry Christmas, 'zei Natalie glimlachend. 'Ik heb een lunchafspraak met je vader.'

'Ik denk dat hij beneden is, in zijn kantoor.' Op dat moment kwam Hugues net aanlopen. Hij vond het leuk om de twee vrouwen in zijn leven samen te zien, maar vroeg zich tegelijkertijd een beetje nerveus af wat ze tegen elkaar hadden gezegd. 'Hoi papa,' zei Heloise tegen hem terwijl ze haar jas aantrok. 'Ik ga net weg.'

'Ik zie het. Ik hoop alleen dat je vanavond niet wéér een feestje hebt. Ik zou het gezellig vinden om kerstavond samen te vieren, net als vroeger. En dan naar de nachtmis.' Hij gaf Natalie een vriendschappelijk kusje op haar wang, zoals hij elke goede bekende begroette.

'Natuurlijk!' zei ze, alsof het nooit bij haar was opgekomen om iets anders te gaan doen, hoewel ze tot nu toe elke avond weg was geweest. En over zes dagen ging ze alweer terug. Ze had veel te veel te doen en had voortdurend haast, maar hij was dolblij dat ze er was. Hij vond het hartverwarmend om haar weer in huis te hebben en haar elke ochtend te zien. Ze deed de deur open, glimlachte naar hen allebei, riep 'dag' en was weg.

Hugues keek niet blij toen ze weg was. 'Ik heb haar bijna niet gezien sinds ze terug is,' klaagde hij tegen Natalie, die Heloise alleen maar twee keer had zien weggaan. De hoop dat ze elkaar zouden leren kennen was in rook opgegaan.

'Denk je dat je tijd hebt om haar van ons te vertellen voordat ze teruggaat?' vroeg Natalie een tikje zorgelijk. 'Het voelt niet goed dat ze het niet weet. Ze is zo belangrijk in je leven, ze verdient dat respect.' En ik ook, dacht Natalie, maar dat zei ze niet hardop. Ze had het gevoel dat zij en Hugues dingen stiekem deden en niet eerlijk waren tegen zijn dochter, en daar voelde ze zich niet prettig bij.

'Ik ben me ervan bewust dat ze het moet weten,' beaamde hij, maar hij had nog steeds geen idee hoe Heloise het zou opvatten. Voor haar was Natalie gewoon iemand die werk had gedaan in het hotel, en verder niets. Hoe ze het zou vinden dat Natalie belangrijk was voor haar vader kon niemand bepalen. 'Ik moet genoeg tijd hebben om het haar te vertellen, en dat kan ik niet op kerstavond doen. En ze gaat al over minder dan een week weg.' Er was ook niet genoeg tijd om haar gerust te stellen en aan het idee te laten wennen als ze van streek was. Het was een rommeltje. 'Ik doe mijn best,' zei hij, en hij sloeg zijn arm om Natalie heen, maar hij kon zien dat ze teleurgesteld was.

'Ik begrijp best dat het een lastige situatie is, nu ze zo ver van huis studeert. Maar voor mij voelt het niet goed dat wij een relatie hebben en niets tegen haar zeggen.' Ze hadden pas eind november voor het eerst met elkaar geslapen, maar in feite hadden ze al sinds september een relatie en het was nu Kerstmis. 'Ik hou niet van stiekem gedoe. Misschien moet je het haar gewoon vertellen, en haar als ze terug is in Lausanne aan het idee laten wennen.'

'Dat doe ik niet,' zei Hugues ferm. 'Het zou anders zijn als ik al vaker een serieuze relatie had gehad, maar dat is niet zo. Dit is de eerste keer, en ik weet gewoon dat het haar diep zal raken.' Net als hem.

'Het raakt mij ook heel diep,' zei Natalie triest, 'en ik ben een groot voorstander van eerlijkheid en openheid. We houden van elkaar. Dat is toch geen misdaad.' Maar ze wisten allebei dat Heloise het misschien wel zo zou zien. Natalie hoopte dat het niet zo zou zijn, maar Hugues had een ongewoon hechte band met zijn dochter. Er viel geen peil op te trekken.

'Ik moet gewoon het juiste moment zien te vinden. Ik beloof je dat ik mijn best doe,' verzekerde hij haar, waarna ze het onderwerp verder lieten rusten. Hij liet de lunch boven brengen zodat ze met elkaar alleen konden zijn. Na het eten kuste hij haar en gaf haar zijn cadeau. Natalie was weg van het medaillon, bedankte hem uitgebreid en deed het meteen om. Ze had er spijt van dat ze Hugues een beetje onder druk had gezet, maar ze vond het vervelend om een geheim te blijven voor zijn dochter. Zij wilde er juist open over zijn, vriendschap met haar sluiten, en dat was nog niet gebeurd.

Nu gaf zij hem haar cadeau, een twintigtal in leer gebonden eerste edities van de Franse klassieken die hij zo vaak aanhaalde. Het was een schitterende verzameling en hij was er dolblij mee.

Ze zaten nog een tijdje naast elkaar op de bank te knuffelen. Hij verlangde ernaar om met haar te vrijen, maar dat durfden ze niet omdat Heloise thuis zou kunnen komen. Om drie uur moest Natalie weg om de trein naar Philadelphia te halen, en ze zou over twee dagen terugkomen. Dan was er nog steeds tijd om een keer met Heloise te lunchen of te eten, als Hugues tenminste een geschikt moment kon vinden om haar de situatie uit te leggen.

Hij kuste haar teder toen ze wegging, en ze wensten elkaar een gezellige kerst. Daarna ging hij terug naar kantoor. Heloise kwam om zes uur thuis, en zoals ze had beloofd ging ze die avond niet meer weg. Ze aten in het restaurant, gingen toen terug naar boven, en woonden de nachtmis bij in de St. Patrick-kerk. Toen ze weer thuis waren belde Heloises moeder uit Londen. Miriam vertelde dat ze vroeg was opgestaan om de pakjes klaar te leggen voor de kinderen, en ze wilde Heloise en haar vader een gezellige kerst wensen.

'Bedankt, mam,' zei Heloise vriendelijk. Haar moeder wist dat ze sinds september in Lausanne studeerde, maar ze had haar niet uitgenodigd om naar Londen te komen. Ze had het veel te druk, want Greg was een nieuw album aan het opnemen met zijn band. Het was een kort gesprek, en Heloise bleef even zwijgend zitten nadat ze had opgehangen. Ze had altijd een leeg gevoel vanbinnen als ze haar moeder had gesproken. Ze probeerde het haar vader uit te leggen, en hij had medelijden met haar. Miriam bleef haar teleurstellen, telkens weer. Ze was een klassieke narcist en een hopeloos slechte moeder. 'Ik denk dat we van geluk mogen spreken dat we al die jaren met z'n tweetjes zijn geweest.' Ze glimlachte triest naar haar vader. 'Ik kan me niet voorstellen hoe mijn leven er met haar zou hebben uitgezien. Ik weet niet eens meer dat jullie nog samen waren, toen was ik nog zo klein. En ik heb ook geluk gehad dat jij niet bent hertrouwd,' voegde ze eraan toe, en er ging een schok door hem heen, al hadden Natalie en hij geen trouwplannen. Daar kenden ze elkaar nog niet lang genoeg voor, hoewel hij zich goed kon voorstellen dat hij de rest van zijn leven met haar samen zou zijn, met Heloises goedkeuring uiteraard. Het was een grote verandering voor hem, nadat hij zich vijftien jaar lang niet had willen binden. 'Ik vind het fijn om je voor mezelf te hebben,' bekende Heloise eerlijk. 'Ik geloof niet dat ik je had willen delen.'

Hugues begon zich steeds ongemakkelijker te voelen. 'En nu?' vroeg hij voorzichtig, terwijl hij aandachtig naar haar gezicht keek.

Ze lachte hardop. 'Nu wil ik je ook niet delen. Ik vind het fijn om de enige vrouw in je leven te zijn, papa.'

'En hoe moet het dan als jij op een dag verliefd wordt en gaat trouwen?'

'Dan gaan we hier met z'n allen wonen, en we leven nog lang en gelukkig. Maar voorlopig bevalt het me zoals het nu is.' Ze had geen plannen om met François te trouwen. Ze waren allebei nog veel te jong. De gedachte was zelfs niet bij haar opgekomen.

Hugues zuchtte, en Heloise zag niet hoe triest hij keek. Na wat ze net had gezegd, kon hij haar onmogelijk van Natalie vertellen. Hij was bang dat ze zou ontploffen, en dat er een kloof tussen hen zou ontstaan. Daar moest hij niet aan denken. Hij wilde zijn dochter geen pijn doen. Haar moeder had haar al genoeg pijn gedaan voor een heel mensenleven.

'Dan kun je maar beter thuiskomen en de vrouw in mijn leven zijn,' plaagde hij haar om het wat luchtiger te maken. 'Als je in Parijs blijft met François kom ik je halen.'

Heloise lachte en stelde hem gerust. 'Wees maar niet bang, papa. Over een jaar kom ik voorgoed terug.' Ze schoof dichter naar hem toe op de bank en sloeg een arm om hem heen. 'Ik blijf voor altijd je meisje.' Dat was ze haar hele leven geweest, en voor haar gevoel was er niets veranderd. Haar vader was nog dezelfde als altijd. Voor haar was het ondenkbaar dat er een andere vrouw in zijn leven zou zijn. 'Ik hou van je, papa,' zei ze zacht, en ze legde haar hoofd op zijn schouder. In tegenstelling tot haar moeder had hij haar nog nooit in de steek gelaten.

'Ik hou ook van jou,' fluisterde hij, en hij trok haar dichter tegen zich aan. Hij had het gevoel dat hij Natalie had bedrogen door zijn dochter niet van hun relatie te vertellen, maar hij was in de eerste plaats trouw aan zijn Heloise. Dat was altijd zo geweest en het zou altijd zo blijven. Het hemd was nu eenmaal nader dan de rok, en ze hadden bovendien een uitzonderlijk hechte band.

11

De dag na Kerstmis kwam Natalie terug naar New York. Hugues vertelde haar dat hij die avond samen met Heloise naar het theater zou gaan. De voorstelling had lovende kritieken gehad en ze wilden er allebei graag naartoe. Het liefst zou hij Natalie ook hebben uitgenodigd, maar dat durfde hij niet aan. Op kerstavond had hij beseft dat hij Heloise onmogelijk voor haar vertrek van zijn romance met Natalie kon vertellen. Ze had tegen hem gezegd dat ze de enige vrouw in zijn leven wilde zijn, en in dat licht zou ze hoogstwaarschijnlijk niet blij zijn met Natalie. Hij durfde het risico gewoon niet aan.

Hij zag Natalie pas weer op de avond van Heloises vertrek. Het afscheid was hun allebei zwaar gevallen. Hij had haar beloofd dat hij in de paasvakantie naar Europa zou komen en haar mee zou nemen naar Rome. Dat duurde nog bijna vier maanden, een lange periode voor hen allebei, maar hij kon niet eerder weg en zij had het druk met haar studie.

Met tranen in zijn ogen en een brok in zijn keel verliet hij de luchthaven, en op de terugweg naar huis liet hij de auto stoppen bij het appartement van Natalie. Ze was verbaasd hem te zien. Ze had haar best gedaan om niet te laten blijken dat het haar verdriet had gedaan dat hij het te druk had gehad om met haar af te spreken. De laatste keer dat ze hem had gezien was de dag voor Kerstmis, toen ze met elkaar hadden geluncht, en het was de eerste keer dat ze elkaar zes dagen niet hadden gezien.

'Heb je een hekel aan me?' vroeg hij haar toen ze hem binnenliet.

'Doe niet zo mal. Waarom zou ik een hekel aan je hebben?' Ze glimlachte naar hem, maar voor zijn gevoel behandelde ze hem koeler dan voor Kerstmis, toen ze cadeaus hadden uitgewisseld. Hij was blij om te zien dat ze het medaillon droeg.

'Omdat ik mijn dochter niet van ons heb verteld?' antwoordde hij vragend. Hij voelde zich er schuldig over, ook tegenover Heloise. 'Na de nachtmis op kerstavond zei ze tegen me dat ze het fijn vindt om de enige vrouw in mijn leven te zijn. Toen kon ik het niet meer over mijn hart verkrijgen om het haar te vertellen. Ze zal tijd nodig hebben om aan het idee te wennen, en een paar dagen voor haar vertrek was niet genoeg. Het wordt een grote verrassing voor haar.'

'Ik had gehoopt dat het een blije verrassing zou zijn,' zei Natalie nog steeds teleurgesteld, 'en geen drama.' Voor haar was het een lastige situatie. Ze speelde een rol die haar niet beviel. Ze wilde vriendschap sluiten met Heloise, en niet de boze stiefmoeder spelen. 'Wanneer zie je haar weer?'

'Met Pasen pas weer. Ik neem haar in de vakantie mee naar Rome. Misschien kan ik het haar dan vertellen.'

'Niet daarvoor?'

'Ik vind dat ik zoiets als dit niet over de telefoon of in een e-mail kan vertellen. Bovendien zijn wij tegen die tijd langer bij elkaar, en dat lijkt me wel goed,' betoogde hij. Als de relatie voor die tijd werd verbroken, hoefde hij haar helemaal niets te vertellen, hoefde hij haar helemaal geen verdriet te doen. Natalie begreep deze stilzwijgende gevolgtrekking.

'Hoezo? Zodat ik auditie kan doen?' Ze begon zich boos te maken en raakte nu echt ontdaan. Ze was niet van plan om auditie voor hem te doen. Ze hield van hem en geloofde dat hij van haar hield.

'Je hoeft geen auditie voor me te doen,' verzekerde hij haar geschrokken. 'Je moet goed begrijpen dat mijn dochter feitelijk nooit een moeder heeft gehad. Ze heeft alleen mij. Iemand die belangrijk is voor mij vormt voor haar een bedreiging, dat is logisch. Je weet hoe kinderen zijn.' Hij probeerde een hoogst ongebruikelijke situatie te rechtvaardigen, en hoewel Natalie er in principe begrip voor had, kon ze niet overal de logica van inzien.

'Ze is geen kind meer, Hugues,' zei ze zacht. 'Ze is negentien. Sommige mensen hebben dan zelf al kinderen. Mijn moeder was negentien toen ze mijn broer kreeg. En ik doe echt mijn best om het te begrijpen, maar voor mij is het een rare situatie. Ik vind het niet prettig om een geheim te zijn. We doen niets verkeerd, en voor ons is het een zware belasting. Zelfs in het hotel zijn we niet vrij, voor het geval iemand het haar vertelt. Zo wil ik niet leven. Ik ben een eerlijke vrouw, en ik hou van je. Ik wil me er voorlopig bij neerleggen, maar je moet weten dat ik me niet tot in de eeuwigheid ga schuilhouden.' Ze wond er geen doekjes om.

'Dat wil ik ook niet,' zei hij. 'Geef me tot Pasen de tijd. Ik vertel het haar als ik met haar in Europa ben. Beloofd.' Toen pas glimlachte ze naar hem. Het was een bizarre situatie, maar soms was het leven nu eenmaal bizar. 'Hou je nog van me?' vroeg hij, en hij deed een stap naar haar toe.

'Ja, ik hou van je. Als ik niet van je hield, zou er geen probleem zijn. Ik hou heel veel van je, en ik wil normaal met je kunnen leven, in alle openheid. Ik wil met je kunnen pronken. Ik ben zo trots op je.' Tijdens de kerst had ze haar familie over hem verteld, en haar oudere broer was blij voor haar. Hij had de man met wie ze had samengewoond nooit gemogen. Hugues was zo te horen een prima kerel. Haar broer was bankier in Philadelphia, en zijn vrouw Jean was advocate. Ze hadden vier fantastische kinderen. James en Jean waren blij voor haar dat ze niet meer alleen was.

Hugues stuurde de auto terug naar het hotel, en deed de rest van de avond zijn uiterste best om goed te maken dat hij haar de afgelopen twee weken had verwaarloosd, én zijn dochter niets had verteld, en een uur later lagen ze in bed te vrijen. Hij bleef bij haar slapen. Hij wilde met oud en nieuw ook graag met haar samen zijn, om het nieuwe jaar goed te beginnen. Ze spraken af dat hij naar haar toe zou komen nadat hij alle festiviteiten in het hotel had georganiseerd. Zolang Heloise niets van hun relatie wist, moesten ze discreet zijn, al was dat niet wat Natalie wilde. Het betekende veel gedoe om hun relatie geheim te houden, maar ze waren het erover eens dat het nodig was om te voorkomen dat het hotelpersoneel uit de school zou klappen.

De volgende ochtend nam hij afscheid, en hij ging terug naar het hotel om te werken. Haar bureau was tussen kerst en oud en nieuw gesloten, maar zijn werk ging altijd door. Er was met oud en nieuw altijd een feest in de bar en een formeel diner in het restaurant. Gasten die te veel hadden gedronken hadden soms hulp nodig om hun kamer terug te vinden, of ze waren veel te luidruchtig. Vandaar dat er altijd extra beveiliging was. Hij had die avond liever in het hotel willen zijn, maar hij wilde ook met haar samen zijn, dus hadden ze afgesproken dat hij bij haar zou slapen. Om negen uur die avond stond hij bij haar voor de deur, met een koelbox met kaviaar, kreeft en champagne. Ze smulden van al het lekkers, lagen samen op de bank, en om klokslag twaalf uur bedreven ze de liefde. Het was de ideale manier om het nieuwe jaar in te luiden.

12

Na de vakantie begon Natalie met haar werk aan de suites. Ze stak er evenveel energie en creativiteit in als ze bij de eerste had gedaan, en tegen het einde van de maand maart was het resultaat even spectaculair. Het waren juweeltjes geworden, en gasten stonden in de rij om de suites te reserveren. Hugues was in zijn nopjes. Hij kon zelfs de prijzen verhogen, ook voor een aantal kamers waar Natalie wonderen had verricht. Voor Natalie was het lucratief om voor het Vendôme te werken; Hugues was al maanden haar grootste klant. Met de penthouse-suites en de presidentiële suite wilde hij nog even wachten, uit budgettaire overwegingen, niet omdat hij ontevreden was over haar werk. Hij beloofde haar het project volgend jaar te geven.

Natalie werd kind aan huis in het hotel. Ze gaf leiding aan de schilders, hing gordijnen op, en zeulde met schilderijen door de gangen om er de beste plek voor te vinden. Ernesta vertelde haar dat ze onder de indruk was van de nieuwe inrichting, en Jan was zo enthousiast toen ze de nieuwe suites zag dat ze er speciale orchideeën voor bestelde. Ook Bruce, het hoofd van de beveiliging, complimenteerde haar. Het lukte haar om een aantal prachtige nieuwe kunstwerken op de kop te tikken, en met haar originaliteit en voortreffelijke smaak voegde ze iets bijzonders toe aan het hotel. Iedereen was dol op haar. Hugues greep elke kans aan om haar naam te noemen als hij Heloise sprak, maar nooit op zo'n manier dat ze iets kon gaan vermoeden. Hij wilde het haar niet over de telefoon vertellen, dus wachtte hij op de paasvakantie en hun week in Rome.

Natalie bleef het vervelend vinden dat ze nog steeds een geheim was voor zijn dochter. Ze hadden nu een halfjaar een relatie, en dat clandestiene gedoe voelde niet prettig. De meeste mensen die in het hotel werkten hadden inmiddels wel in de gaten dat er meer gebeurde dan werk alleen, maar niemand vroeg ernaar, en niemand durfde er iets over te zeggen tegen Hugues. Het werd met het verstrijken van de maanden een publiek geheim in het hotel. Uiteindelijk nam hij Jennifer in vertrouwen, maar die wist het al, want Natalie had het haar maanden geleden al verteld. Jennifer was haar grootste fan en dolblij voor hen allebei. Ze gunde het Hugues van harte dat hij een vrouw had gevonden van wie hij hield, afgezien van zijn dochter en de slippertjes waar hij vijftien jaar lang genoegen mee had genomen, vrouwen met wie hij soms een paar keer uit eten ging en een nacht doorbracht. Jennifer had altijd de restaurants voor hem gereserveerd. Voor de nachten zorgde hij zelf.

Natalie had Jennifer toevertrouwd hoe erg ze het vond dat Hugues Heloise nog steeds niet van hun relatie had verteld, en Jennifer begreep beter dan zij dat de situatie volledig uit de hand kon lopen, gezien hun hechte band, en ze drong er bij Natalie op aan om geduld te hebben. Natalie had tot nu toe geduld gehad, maar het werd steeds belangrijker voor haar dat Hugues het Heloise in de paasvakantie zou vertellen. Het was bijna alsof hun relatie niet echt bestond totdat Heloise het wist. Natalie bekende hem dat ze zich als de Andere Vrouw begon te voelen, een donker geheim. Hij verzekerde haar dat dat niet zo was, dat hij van haar hield. Maar Natalie begon het steeds vreemder te vinden dat hij zijn dochter zo panisch probeerde te ontzien, en ze hoopte dat het geheimzinnige waas dat hun relatie omhulde snel zou optrekken. Zij had van het begin af aan liever open kaart willen spelen.

Hoewel het spanningen meebracht dat Heloise nog steeds van niets wist, ging het romantisch gezien heel goed tussen hen. Ze waren verliefder dan ooit. Natalie had graag met hem mee naar Europa willen gaan in de paasvakantie, maar daar kon geen sprake van zijn zolang Heloise zich niet van haar bestaan bewust was, afgezien van het werk dat ze voor haar vader deed. Ze had voorgesteld om af te spreken in Parijs, nadat hij Heloise had teruggebracht naar Lausanne, maar hij liet haar weten dat hij het daar te druk voor had. Eind april logeerden er een aantal belangrijke gasten in het hotel, en in mei en juni waren het er nog meer. Hij had een hectisch voorjaar voor de boeg.

Op de woensdag voor Pasen vloog hij naar Genève, waar hij donderdagochtend landde. Hij haalde Heloise van school, en die nacht logeerden ze in het Hotel d'Angleterre in Genève, een klein boutiquehotel met prachtige kamers. Het was een mooi begin van de vakantie. Op de ochtend van Goede Vrijdag vlogen ze naar Rome.

Ze logeerden in het Excelsior, waar hij dierbare herinneringen aan had. Hij had er als jongen met zijn ouders gelogeerd, en genoot ervan om herinneringen op te halen en met zijn dochter te delen. Dit keer was hij vastbesloten om haar van Natalie te vertellen. Hij had het Natalie beloofd, en belofte maakt schuld. Hij zou een hele week samen zijn met zijn dochter, dus had ze meer dan genoeg tijd om te verwerken dat hij was gaan houden van een bijzondere vrouw, die haar bovendien graag wilde leren kennen.

Die middag wandelden ze over de Via Veneto, ze gooiden munten in de Trevi-fontein en bewonderden het plafond van de Sixtijnse Kapel. Uiteindelijk streken ze neer op het terras van een café om te genieten van de lentezon, en hij vroeg haar hoe het ging tussen François en haar. Ze was altijd een beetje vaag over hem, zelfs ontwijkend, terwijl dat niets voor haar was. Hij vroeg zich af of het betekende dat François niet belangrijk was, of juist Heel Erg Belangrijk.

'Het gaat goed,' antwoordde ze. Ze staarde voor zich uit, terwijl haar vader met argusogen naar haar gezicht keek. Hij was de hele tijd bang dat ze hem zou vertellen dat ze niet terug wilde komen naar New York. Tot nu toe was dat tot zijn opluchting niet gebeurd.

'Hoe bedoel je, het gaat goed? Betekent goed dat je zo verliefd op hem bent dat je nergens anders meer aan kunt denken, of betekent het dat hij een leuk vriendje is en verder niks?' Ze droeg een spijkerbroek met sportschoenen en een sweater, en had voor het eerst in jaren weer vlechten in haar haar. Ze zag er nog jonger uit dan ze was.

Ze lachte om haar vaders beschrijving. 'Ergens ertussenin. Met "goed" bedoel ik dat ik van hem hou, maar ik ben nog steeds van plan om terug te komen, als je dat soms bedoelt. Onze stages voor het hospitality-jaar zijn geregeld,' kondigde ze aan, en Hugues' wenkbrauwen schoten omhoog. Ze bevestigde het nu voor het eerst, en het maakte hem een beetje nerveus.

'Waar?' vroeg hij met bonkend hart.

'Het George v, tegenwoordig een van de beste hotels van Parijs. Het is van het Four Seasons, dus dit geeft ons een streepje voor als we ooit in een van hun andere hotels willen werken.'

'Wat bedoel je? Je hoeft geen streepje voor te hebben bij het Four Seasons als je terugkomt en met mij gaat werken. Is dat plan veranderd?'

'Nee, dat zei ik net al, ik kom dit jaar met Kerstmis terug. Ik begin op 1 juni in het George V. François en ik gaan proberen samen een flatje te vinden. Hij blijft het hele jaar, ik alleen de eerste zes maanden.' Ze had hem al eerder verteld wat haar plan was, maar nu werd het allemaal zo concreet. En samenwonen met François was nieuw.

'Ga je met hem samenwonen?' Ze knikte bevestigend. 'Is dat niet een beetje snel?'

'Het is maar voor een halfjaar,' zei ze praktisch, 'en ik heb geen zin om alleen te wonen. Ik ben twintig, papa, bijna dan, in elk geval tegen die tijd. Er zijn zoveel mensen die gaan samenwonen. Het is een goede oplossing.'

'Voor wie?' vroeg hij op geërgerde toon. 'Ik wil best de huur van een appartement voor je betalen. Je hoeft niet met hem samen te wonen.'

'Ja, maar ik wil het,' zei ze met een glimlach.

'Stel nou dat ik zoiets deed?' vroeg hij botweg, in een poging om de deur open te zetten die hij al een halfjaar angstvallig gesloten hield.

'Doe niet zo raar. Zoiets zou jij nooit doen. En als je het wel zou doen, zou ik het niet leuk vinden. Dat is niet fatsoenlijk op jouw leeftijd. Ik ben studente. Dat is iets heel anders.'

'Waarom niet? Stel nou dat ik verliefd word?' Hij gooide een balletje op om te zien wat ze zou zeggen.

'Dan ga ik door het lint en moet ik haar vermoorden,' zei ze lachend, terwijl hem de moed in de schoenen zonk. 'Je bent van mij,' vervolgde ze zonder ook maar een seconde te aarzelen, in het volste vertrouwen dat haar vader nooit van iemand anders dan van haar had gehouden. Zo was het goed en dat zei ze ook.

'Ik kan toch best van jou zijn én van een vrouw van wie ik hou, een partner?' Hij draaide om de hete brij heen maar had de moed niet om het gewoon te zeggen, vooral gezien haar reactie. Ze leek zich er totaal niet voor te schamen.

'Nee, dat kan helemaal niet.' Ze stak het rietje van haar drankje in haar mond om een slok te nemen. 'Dat laat ik niet gebeuren. Bovendien zou ze waarschijnlijk op je geld uit zijn, of ze zou er een puinhoop van maken in het hotel. Je hebt geen vrouw nodig, papa, je hebt mij.' Ze keek hem stralend aan, achterovergeleund in haar stoel.

Hij kon het niet over zijn hart verkrijgen om de rest van de week te verpesten door te vertellen dat hij verliefd was op Natalie. Hij zag haar toch al zo zelden. Een week, of zelfs twee, was gewoon te kort om dat soort nieuws te vertellen, vooral gezien haar verzet, waar ze openlijk voor uitkwam. Ze keek hem uitdagend aan, en hij wist dat hij nu niet flinker zou zijn dan in de kerstvakantie. Hij durfde het risico niet te nemen. Ze betekende te veel voor hem. En als hij haar kwijtraakte, zou Natalie nooit genoeg zijn. Hij wilde hen allebei in zijn leven, niet de een of de ander.

'Vertel eens wat die stage precies inhoudt,' vroeg hij met een diepe zucht, en ze leek niet te zien hoe triest hij keek. Hij had zijn belofte aan Natalie nu al verbroken en hij wist dat hij het in de loop van de vakantie niet meer zou goedmaken. Hij zou het haar moeten uitleggen als hij weer thuis was, als hem dat althans lukte, als Natalie tenminste redelijk zou reageren. Hij begon te denken dat het misschien beter was om niets tegen Heloise te zeggen totdat ze in december voorgoed thuiskwam. Als hij het haar eerder vertelde, zou ze misschien wel in Frankrijk blijven. Totdat hij de woorden had gezegd, totdat hij het nieuws had verteld, viel niet te voorspellen hoe verraden ze zich zou voelen, hoe boos ze zou zijn, hoe heftig ze zou reageren. Ze was zijn enige kind, de liefde van zijn leven. Hij durfde het niet aan. Het was misschien laf van hem, maar hij wilde zijn kind niet kwijt. Hij hield heel veel van Natalie, maar zelfs zij was dat niet waard.

De rest van de week gingen ze naar musea en kerken, en ze aten telkens heerlijk, meestal in kleine, informele tentjes in Trastevere, aan de andere kant van de Tiber. Op zondagochtend stonden ze op het Sint-Pietersplein voor de urbi et orbi-zegen van de paus en 's middags bezochten ze het Colosseum.

Vader en dochter genoten met volle teugen. Ze was eindeloos met François aan de telefoon en stuurde hem overal vandaan sms'jes, maar desondanks kon Hugues zichzelf er niet toe zetten om te bekennen dat er in New York een vrouw was op wie hij verliefd was, en dat er in zijn leven ruimte was voor hen allebei. Tegen de tijd dat ze teruggingen naar Lausanne wist ze nog steeds niet hoe belangrijk Natalie voor hem was.

François stond haar bij de school op te wachten toen ze terugkwamen, en ze begon te stralen zodra ze hem zag. François kuste haar. Het maakte Hugues boos dat zij deze intimiteit wel mocht hebben en hij niet, maar in feite was hij boos op zichzelf omdat hij te laf was om het haar te vertellen, uit angst dat ze woedend op hem zou zijn. Natalie zei dat ze er heus wel overheen zou komen. Maar stel nou dat dat niet zo was?

Op de laatste avond nam hij Heloise en François mee uit eten in La Grappe D'Or in de Rue Cheneau-de-Bourg, het beste restaurant van Lausanne. François was een aardige jongen, hoewel hij een beetje arrogant was; zijn ouders hadden een bekend hotel en hij dacht dat hij alles wist van de hotelbusiness. Maar het was geen slechte jongen, en Heloise was duidelijk smoorverliefd op hem. Het was te hopen dat ze het aan het eind van dat jaar zou kunnen opbrengen om bij hem weg te gaan. Hugues wist dat hij en Natalie intussen discreet zouden moeten blijven. Misschien dat Heloise er over een paar maanden aan toe zou zijn om volwassen op het nieuws te reageren. Maar nu moest hij eerst terug naar New York en Natalie vertellen dat hij zich niet aan zijn belofte had gehouden.

Hij omhelsde Heloise innig toen ze die avond afscheid namen, en de volgende ochtend vroeg vloog hij terug naar New York. Om negen uur plaatselijke tijd landde hij op Kennedy Airport, zodat hij op tijd weer aan het werk kon gaan. Tijdens de vakantie had hij Natalie een paar keer gesproken. Ze wilde hem niet onder druk zetten, dus had ze niet één keer gevraagd of hij het Heloise al had verteld. Hij zag er als een berg tegen op om haar te vertellen dat zijn dochter nog steeds van niets wist. Om halftien was hij op kantoor, en hij begon met het doornemen van de post. Snel deed hij de ronde door het hotel om te controleren of alles in orde was, en toen hij terugging naar zijn kantoor vertelde een van de conciërges hem dat Natalie boven was om een schilderij op te hangen in een van de suites. Hij ging erheen en zag dat ze in haar eentje met een groot doek worstelde. Met een kreun van voldoening hing ze het op het haakje, net toen hij binnenkwam. Ze draaide zich om en glimlachte naar hem, en hij liep snel naar haar toe om haar in zijn armen te nemen. Hij hield haar dicht tegen zich aan en deed zijn ogen dicht, vol wroeging dat hij haar vertrouwen had beschaamd.

'Je bent terug!' Ze keek hem stralend aan, en hij kuste haar teder en verontschuldigend. Aan de manier waarop hij haar omhelsde kon ze voelen dat er iets niet klopte. 'Wat is er gebeurd?' vroeg ze bezorgd, en hij flapte het er meteen uit. Hij wilde niet ook tegen haar liegen.

'Ik heb het haar niet verteld. Het lukte me niet. Op onze eerste dag in Rome zei ze een paar dingen waardoor ik wist dat ze het vreselijk zou vinden. Ik was bang dat ze niet terug zou komen als ik het haar vertelde. Het spijt me. Ik wilde het echt, Natalie, maar ik kon het niet.' Er viel een geladen stilte in de kamer. Eerst keek ze boos, toen verdrietig, en uiteindelijk knikte ze. Ze was een verstandige vrouw. Ze hield van hem en wilde hem niet kwijt, precies zoals hij zijn dochter niet wilde verliezen.

'Oké.' Haar schouders zakten omlaag, net als de zijne. Ze voelden zich allebei verslagen. Heloise had hen in de tang, zonder het te weten. 'Het moet er een keer van komen. Ik kan niet altijd een geheim blijven.' Hun relatie was goed en werd steeds beter, afgezien van deze ene kwestie, en die was niet gering. Hij voelde zich verscheurd tussen haar en zijn dochter, en vroeg of laat zou hij iedereen duidelijk moeten maken dat er in zijn hart genoeg ruimte was voor allebei. 'Heb je het leuk gehad?' vroeg ze belangstellend, en hij hield meer van haar dan ooit, omdat ze zo liefhebbend en begripvol was.

'Heel leuk.' Hij trok haar in zijn armen. 'Maar ik heb je gemist.' Dat hij niet over haar had kunnen praten had zijn verlangen versterkt. Nu wilde hij haar vasthouden en kussen en strelen, en het goedmaken dat hij zijn belofte niet was nagekomen. Hij verlangde hevig naar haar, hing het bordje niet storen op de deur van de lege suite, deed de deur op slot, en nam haar mee naar de slaapkamer. Hun kleren verdwenen als sneeuw voor de zon, en zij verlangde net zo hevig naar hem. De hele week had ze zich zorgen gemaakt over wat er zou gaan gebeuren, en nu kon het haar niet meer schelen. Ze wilde weer bij hem zijn, en het deed er niet meer toe of zijn dochter het nu wel of niet wist. Tijdens het vrijen dachten ze alleen aan hun liefde voor elkaar, en al het andere verdween. Erna had ze hem vergeven dat hij het Heloise niet had verteld. Hijgend lagen ze bij te komen, en hij glimlachte naar haar en nam haar weer in zijn armen, overlopend van liefde.

13

In de twee maanden erna leek hun leven volkomen normaal. Natalies broer James en zijn vrouw kwamen naar New York, en zij en Hugues gingen met hen uit eten. De twee mannen konden het uitstekend met elkaar vinden. James vond hem een fantastische kerel, die volmaakt bij zijn zus paste. Hij en Hugues hadden het de hele avond over zaken, terwijl Natalie met haar schoonzus over de kinderen praatte en over de zaken waar Jean aan werkte.

Natalies bedrijfje was bijzonder in trek, en ze deed nog steeds klusjes in het hotel. In sommige opzichten was het bijna alsof hij geen dochter had, aangezien ze geen deel uitmaakte van Natalies leven. Het was nog maar de vraag of het ooit zover zou komen, en Natalie had het idee dat ze vriendinnen met haar zou worden laten varen. Zij bouwde een relatie op met Hugues, zonder zijn dochter. Het voelde goed, en ze pasten perfect bij elkaar. Ze konden niet gaan samenwonen omdat hij in het hotel woonde en Heloise in december terug zou komen. Maar in alle andere opzichten hadden ze een fantastische relatie en de band tussen hen werd met de dag hechter.

Hugues had het zoals altijd druk met het hotel, en hij vond het prettig om er met Natalie over te praten. Ze was een intelligente vrouw, en luisterde graag naar hem en gaf hem altijd goede adviezen. Eind mei gingen ze met Memorial Day naar de Hamptons, en tijdens het eten bij Nick & Toni's liet ze vallen dat er in het Museum of Modern Art een tentoonstelling was die ze graag wilde zien. Toen vertelde hij haar dat hij de week erna naar Parijs zou gaan.

'Voor zaken?' vroeg ze verbaasd. Het was de eerste keer dat hij er iets over zei, dus kennelijk wist hij het nog maar kort.

'Nee, om Heloise op te zoeken. Op 1 juni begint ze met haar stage, en ik heb gezegd dat ik haar nog wilde zien voordat ze aan het werk gaat.'

Natalie moest het even verwerken en knikte toen. Af en toe bleek dat er nog een heel ander deel van zijn leven was waar zij niet bij hoorde. Het deed haar verdriet, maar ze probeerde er niet over na te denken. Het was bijna alsof hij getrouwd was en zij zijn maîtresse was, de vrouw van wie hij hield en die hij toch verborgen hield. Ze had graag met hem mee willen gaan naar Parijs, en ze kon de tijd best vrijmaken, maar dat was onmogelijk. In elk geval zolang hij zijn dochter niets had verteld. Ze hadden voor de weg van de minste weerstand gekozen en genoten van wat ze samen hadden.

'Het voelt een beetje raar,' bekende ze, maar ze vroeg niet nog een keer of hij van plan was het haar te gaan vertellen. Ze wist dat hij met uitvluchten zou komen, dat Heloise er zo van zou schrikken en dat hij het niet aandurfde. Op deze manier probeerde ze zich tegen een nieuwe teleurstelling te wapenen. 'Ik heb ook wel zin om naar Parijs te gaan.'

'Misschien volgend jaar,' zei hij zacht, en hij voelde zich vreselijk.

Soms vroeg Natalie zich af of hij hun relatie zou verbreken als Heloise in december terugkwam, domweg omdat hij het haar dan niet hoefde te vertellen. Haar relatie met hem deed haar steeds meer denken aan de vriend die ze acht jaar had gehad, en die zich niet had willen binden. Hugues gedroeg zich wel alsof hij voor haar koos, maar zolang hij Heloise niet van hen had verteld, voelde het voor Natalie niet alsof ze echt een relatie hadden. Zij was een geestverschijning in zijn leven, weliswaar een van wie hij hield, maar alleen Heloise was echt.

'Wat gaat er gebeuren als ze in december terugkomt?' vroeg Natalie hem triest.

'Dan zal ik het haar moeten vertellen.' Maar ze wisten allebei dat dat niet waar was. Hij kon dit spelletje eindeloos blijven spelen, zolang Natalie hem liet begaan. Toen ze hoorde dat hij naar Parijs zou gaan om zijn dochter op te zoeken, had ze het gevoel dat iemand de lucht uit haar banden had laten lopen, en dit keer beloofde hij niet eens meer dat hij het haar zou vertellen. Het zou niet gebeuren.

Natalie was heel stil tijdens de rit terug naar het hotel. De spanning in de auto was om te snijden, maar Hugues zei niets. Hij wilde het er niet weer over hebben. Hij voelde zich schuldig tegenover Natalie en was tegelijkertijd bang voor de reactie van zijn dochter. De volgende ochtend wilde ze in haar eentje een strandwandeling maken, en Hugues wist dat ze nog steeds van streek was. Maar wat kon hij doen? Hij wilde haar niet nog een keer een loze belofte doen. Hij vond zichzelf een rotzak.

De rest van het weekend zei Natalie er niets meer over. Er viel niets meer te zeggen. Toen hij haar zondagavond afzette voor haar appartement vroeg ze niet of hij mee naar boven wilde komen, en dat was nooit eerder gebeurd. Hij ging terug naar het hotel en belde haar de volgende dag om te vragen of hij mocht komen. Ze was lief voor hem en kookte voor hem, maar hij kon voelen dat ze tussen hen een muur had opgetrokken. Hij had haar te vaak teleurgesteld, en nu was het opeens nog belangrijker geworden, zonder dat ze wisten waarom.

'Luister, ik weet dat het verkeerd is om het haar niet te vertellen,' zei hij na het eten. 'Het klinkt misschien gek, maar het geeft ons de tijd om onze relatie een stevige basis te geven. Natuurlijk ga ik het haar vertellen als ze thuiskomt. Ik durf het nu alleen niet aan. Ze heeft te veel andere mogelijkheden, vooral die jongen in Parijs. Ze is nog jong, ze heeft niet zoveel begrip als wij. Ze reageert misschien veel te heftig. Als ze terug is vertel ik het haar, beloofd.'

Ze bleef hem een hele tijd aankijken en schudde haar hoofd. 'Ik heb er ook geen begrip voor. En ik ben niet jong. Het is beledigend. Ik ben de verboden vrouw geworden. Je wil wel een relatie met me hebben, alleen wil je mij geheimhouden voor je dochter. Wat zegt dat? Schaam je je voor me? Vind je me niet goed genoeg? Hoe denk je dat ik me voel? Ik voel me klote, om je de waarheid te zeggen.'

'Dat weet ik, en ik vind het heel erg. Het is gewoon een ontzettend lastige situatie. Heloise en ik zijn bijna zestien jaar met z'n tweeën geweest. Ze heeft me altijd helemaal voor zichzelf gehad. We hebben er al zo vaak over gepraat. Je weet waarom ik het haar nog niet wil vertellen.' Hij had het er moeilijk mee, maar lang niet zo moeilijk als zij.

'Misschien vertel je het haar nooit. Hoe moet ik nou weten wat jij gaat doen als ze straks terug is? We hebben nu al zes maanden een seksuele relatie, en je hebt het haar nog steeds niet verteld. Ik weet niet of ik je nog kan geloven.'

'Hoor eens, ik ga een weekje naar haar toe. Dat is alles. Ik heb haar sinds Pasen niet meer gezien. Misschien ga ik in het najaar nog een keer, en dan komt ze thuis.'

'En wat dan? Stel nou dat ze je onder druk zet om het uit te maken met mij? Hoe moet ik nou weten hoeveel macht je dochter over je heeft? Tot nu toe heeft ze steeds gewonnen. Ik zou wel eens de grote verliezer kunnen worden. Dat heb ik al eens eerder meegemaakt.'

'Dat was anders. Hij is er met je beste vriendin vandoor gegaan.'

'Het komt op hetzelfde neer. Hij wilde zich niet binden. Jij wil niet beloven dat je het je dochter zult vertellen. Je kletst maar wat.' Ze had nog nooit zulke harde dingen tegen hem gezegd, maar hij wist dat hij het verdiende, dus protesteerde hij niet. Hij zou het Heloise niet gaan vertellen als hij in Parijs was, wat Natalie ook zei. Hij hield van haar, maar de relatie met zijn dochter was te belangrijk voor hem. Die ging hij echt niet op het spel zetten. En hij wist niet wat hij zou doen als Heloise hem straks als ze weer thuis was smeekte om de relatie met Natalie te verbreken. Het was voor hen allebei een vreselijke gedachte.

Hij bleef die nacht niet slapen en ging terug naar het hotel. Over vier dagen vertrok hij, en zij wilde hem niet meer zien. Dat was een slecht teken. Hij piekerde erover tijdens de vlucht naar Parijs. Zodra hij in Parijs was belde hij haar, maar ze nam niet op. Hij was bang dat het haar dit keer echt te veel was geworden, maar wat kon hij doen? In Rome had Heloise tegen hem gezegd dat ze de enige vrouw in zijn leven wilde zijn, en dat had hem sindsdien niet meer losgelaten, al was het nog zo onredelijk. Hoe ver zou zij willen gaan om te bewijzen dat ze meende wat ze had gezegd? Zou ze met hem breken? Stel nou dat ze dat jarenlang volhield? Het was niet eerlijk van Natalie om van hem te verwachten dat hij zo'n groot risico nam terwijl Heloise vijfduizend kilometer bij hem vandaan woonde en hij haar maar een paar dagen zou zien. Hij hield zichzelf voor dat Natalie het niet begreep omdat ze zelf geen kinderen had. Maar diep in zijn hart wist hij hoe unfair hij tegen haar was, en hij kreeg een hekel aan zichzelf. Het zag ernaar uit dat Natalie ook een hekel aan hem had gekregen. Ze wilde hem niet spreken en reageerde zelfs niet op verontschuldigende sms'jes waarin hij haar zijn liefde verklaarde. Zolang hij haar geheimhield, geloofde zij geen woord meer van wat hij zei en wilde ze niets meer met hem te maken hebben. Hij hoopte dat ze gekalmeerd zou zijn als hij terugkwam.

Hij probeerde het toch zo leuk mogelijk te hebben met Heloise, maar het bezoek verliep gejaagd en gespannen. Ze had een piepklein appartementje gevonden, en hij ging met haar naar IKEA en hielp met de inrichting. Dat was in een dag gepiept. Zij en François waren nerveus over hun stage en ze hadden voortdurend ruzie met elkaar. Halverwege de week brak er een algemene staking van het openbaar vervoer uit, wat betekende dat er geen bussen, metro's, taxi's en treinen reden, en de luchthaven was gesloten. De binnenstad van Parijs was een helse kluwen van particuliere auto's en fietsen van mensen die naar hun werk moesten.

Desondanks had hij het naar zijn zin in het Ritz. Hij nam de kinderen een paar keer mee uit eten, als ze tenminste niet kibbelden. Maar hij was zelden met Heloise alleen, en de zorgen over Natalie zaten hem danig in de weg. Ook dit zou een verkeerd moment zijn geweest om het haar te vertellen. Heloise was veel te zenuwachtig over haar werk in het George v, dus zou ze sowieso verkeerd hebben gereageerd. Het was bijna een opluchting om weer weg te gaan, op de dag voordat ze aan haar stage zou beginnen. Ze beloofde hem te bellen om hem te laten weten hoe het ging, en hij wenste hun allebei veel succes. Het voelde vreemd om haar bij François achter te laten. Heloise had inmiddels haar eigen leven, maar ze stond er niet bij stil dat hij daar misschien ook wel aan toe was. Hij vond allebei de vrouwen in zijn leven onredelijk, en hij was bekaf tegen de tijd dat hij terugvloog. De staking was de dag ervoor beëindigd, en het toestel zat tjokvol met mensen die eindelijk weg konden uit Parijs. Tot overmaat van ramp bleek zijn bagage niet mee te zijn gekomen.

De auto haalde hem op, en hij was blij dat hij terug was. Het was geen makkelijk reisje geweest. Onderweg naar het hotel probeerde hij Natalie te bellen. Net als alle andere keren die week kreeg hij de voicemail. Hij belde haar kantoor, en ze zeiden dat ze er niet was. Ze was nergens. Waar ze ook was, ze wilde niet met hem praten. Toen hij op kantoor kwam, ontdekte hij waarom. Jennifer gaf hem een brief die Natalie eerder die week voor hem had afgegeven, een dikke, met 'persoonlijk' erop. Hij liep ermee naar zijn kantoor en deed de deur achter zich dicht zodat hij de brief ongestoord kon lezen. Hij had nauwelijks een woord tegen Jennifer gezegd, behalve dat zijn bagage zoek was geraakt. Ze zou de conciërge vragen om de luchthaven te bellen.

In de brief stond alles wat hij niet wilde lezen. Dat ze hartstochtelijk van hem hield, met haar hele wezen, en dat ze graag de rest van haar leven met hem samen had willen zijn, maar ze had haar trots en weigerde zich als een smerig geheimpje te laten wegstoppen voor een meisje van negentien. Als hij niet genoeg van haar hield om zijn dochter over haar te vertellen, na zeven maanden, was er duidelijk geen plaats voor haar in zijn leven. Ze vond het vernederend dat hij haar verborgen hield en hun relatie ontkende, en daar had ze schoon genoeg van. Ze schreef dat ze begrip had voor zijn gevoelens en angsten, maar hij had zestien jaar van zijn leven exclusief aan haar gewijd, en als die toewijding iets waard was, dan zou zijn dochter hem zo ongeveer alles vergeven, zeker het feit dat hij verliefd was op een vrouw die van hem hield en graag ook lief had willen zijn voor zijn dochter. Nu zette ze een punt achter de relatie, en ze vroeg hem haar niet meer te bellen. Aan het eind van de brief wenste Natalie hem het beste, en ze ondertekende met de woorden: 'Ik hou van je. Natalie'. En dat was het. Over en uit.

Hij had het gevoel dat er in zijn kantoor een bom was ontploft. Hij wist dat hij het verdiende, maar hij had niet gewild dat het zou gebeuren. Nu kon hij het alleen goedmaken door Heloise over haar te vertellen, en daartoe was hij niet bereid. Althans niet de komende zes maanden. En misschien had ze gelijk, misschien kon hij het haar dan nog steeds niet vertellen. Hij walgde van zijn eigen lafheid, maar het kwam erop neer dat de relatie met zijn dochter belangrijker voor hem was dan die met Natalie. Zij wist het, en hij wist het ook. Uit respect voor haar moest hij zich nu bij haar beslissing neerleggen. Hij hield van haar, maar niet genoeg, zoals ze in haar brief terecht had opgemerkt. Niet genoeg om voor haar te vechten. Hij was het met haar eens dat de situatie vernederend voor haar was. Ze was geen smerig geheimpje. Natalie was een vrouw die liefde en respect verdiende, alles wat ze maar wilde. Alleen kon hij het haar niet geven. Met tranen in zijn ogen vouwde hij de brief op, hij schoof hem terug in de envelop en borg hem op in een la. Hij legde zijn hoofd in zijn handen en bleef een hele tijd zitten. Toen hij opstond en de kamer uit liep, keek hij grimmig.

'Is alles in orde?' vroeg Jennifer zacht. Hij aarzelde, knikte toen, en liep naar de lobby om bij de receptie te informeren hoe alles ging. Jennifer wist niet wat er in de brief stond, maar ze kon het wel raden. Ze wist hoe erg Natalie het vond dat Hugues Heloise nooit van hun relatie had verteld, zelfs niet na zeven maanden, en ze had aangevoeld dat Natalie er vroeg of laat genoeg van zou krijgen en hem aan de dijk zou zetten. Aan de uitdrukking op Hugues' gezicht was duidelijk te zien dat dat inderdaad gebeurd was. Haar geduld was te zwaar op de proef gesteld. Jennifer had medelijden met hen allebei. Het was duidelijk dat hij van haar hield, maar hij hield meer van zijn dochter. Ze wist dat het er niet makkelijker op zou zijn geworden als hij het Heloise wel had verteld. Heloise zou er niet blij mee zijn, wie de andere vrouw in het leven van haar vader ook was. Jennifer vond Natalie een schat, en ze verdiende het niet om zo behandeld te worden. Kennelijk vond Natalie dat zelf ook.

Jennifer zag Hugues de hele dag niet meer. Hij deed de ronde door het hotel om alles te controleren, en uiteindelijk ging hij naar zijn appartement. Hij deed de deur op slot, hing het bordje niet storen op de deur, ging op zijn bed liggen en huilde zichzelf in slaap.

14

Het was zowel voor Natalie als voor Hugues een lange, hete, eenzame zomer. Natalie nam nieuw werk aan, maar geen van die klussen vond ze even leuk als de suites die ze in het Vendôme had opgeknapt. Ze ging een strandhuis in Southampton doen, en een in Palm Beach, en twee appartementen in New York. Haar nieuwe klanten waren allemaal even aardig, en ze waren enthousiast over haar werk, maar ze had zich nog nooit zo ongeïnspireerd en depressief gevoeld als in die drie zomermaanden.

Natalie had het gevoel dat ze zich elke dag naar haar werk moest slepen, en de eerste weken nadat ze het had uitgemaakt voelde ze zich letterlijk ziek. Ze had het eerder meegemaakt en wist dat ze erdoorheen moest. Ze hield oprecht van hem en was er kapot van dat ze hem kwijt was.

Haar drie assistenten maakten zich zorgen over haar, en ze liet het meeste werk aan hen over. Ze kon zich nergens op concentreren. Uiteindelijk lukte het haar om haar moed bij elkaar te rapen, en stortte ze zich op haar werk. Ze vloog twee keer naar Palm Beach om met de klant en de architect te overleggen. Terwijl ze weg was belde er iemand die haar een kast van een huis in Greenwich wilde laten inrichten. Zakelijk ging het haar voor de wind, maar ze voelde zich vreselijk.

Toen de maand september aanbrak zat ze nog steeds in de put, maar ze begon eraan te wennen en werkte hard. Overdag beulde ze zich af, en 's nachts lag ze meestal wakker. Ze dacht voortdurend aan Hugues, maar ze had hem niets te zeggen, en nadat hij haar brief had gekregen had hij haar niet meer gebeld. Ze moest haar verdriet verwerken, maar had geen idee hoe lang het zou gaan duren. Ze had het gevoel dat ze zich al drie maanden over de zeebodem sleepte met een blok beton op haar hoofd. Zelfs toen de man met wie ze had samengewoond bij haar was weggegaan, was ze niet zo gedeprimeerd geweest. Hugues betekende een enorm verlies voor haar, en ze had het gevoel dat hij haar nooit echt een kans had gegeven.

In reactie op haar brief had hij haar een kort briefje gestuurd, waarin hij schreef hoeveel hij van haar hield en hoe erg hij het vond. Hij gaf toe dat hij het verkeerd had gedaan, en legde nogmaals uit dat hij geen andere oplossing had gezien. Nogmaals verzekerde hij haar dat hij van haar hield, en hij wenste haar het beste.

Hij begreep dat ze het had uitgemaakt, maar hij voelde zich die zomer net zo ellendig als zij. Om de pijn te verzachten werkte hij als een paard, zonder ooit een moment vrij te nemen. De mensen die erbij waren geweest toen zijn vrouw bij hem wegging zeiden dat hij er toen niet half zo erg aan toe was geweest als nu.

Niemand wist precies wat er was gebeurd, maar Natalies plotselinge afwezigheid was verdacht, en de meeste mensen vermoedden dat ze niet wegbleef omdat ze klaar was met haar werk in het hotel. Iedereen vond het jammer dat ze er niet meer was. Ze was altijd even zonnig geweest, altijd even aardig. Maar niemand vond het zo erg als Hugues.

Hij werkte elke dag tot na middernacht en overdag maakte hij lange wandelingen in het park, altijd in zijn eentje. Hij was kortaf, terwijl dat niets voor hem was, en kon niets door de vingers zien. Zijn werknemers deden hun best om hem vooral niet tegen de haren in te strijken en hoopten dat hij snel weer zichzelf zou zijn. Jennifer liep op eieren, en toch kwam het een paar keer voor dat hij tegen haar blafte. In september zag hij er nog steeds vreselijk slecht uit, en Jennifer maakte zich zorgen. Ze had Natalies naam nooit meer durven noemen. Toen hij in juni uit Parijs was teruggekomen, had hij haar opdracht gegeven om haar laatste factuur uit te betalen, en dat had ze gedaan. Voor zover zij wist, hadden ze sindsdien nooit meer contact gehad.

De eerste week van september was het meer dan achtendertig graden, en er waren problemen met de airconditioners op de vijfde en zesde verdieping. De gasten klaagden steen en been, en de technische dienst deed er alles aan om de problemen te verhelpen. Hugues gaf opdracht om de prijs van de kamers tijdelijk te verlagen, maar de gasten bleven morren. Het was moordend heet in de stad, te heet om iets te doen. Toen de hitte aan het eind van de dag iets afnam, besloot Hugues toch naar Central Park te gaan. Daar stond in elk geval een briesje. Hij overwoog Heloises hondje mee te nemen, maar voor haar was het ook veel te warm, dus liet hij haar achter bij Jan. Daar was ze trouwens vaker wel dan niet sinds Heloise weg was, want Jan hield meer van het hondje dan Hugues.

In hemdsmouwen liep hij om de grote vijver heen, en zijn das had hij afgedaan. Opeens bliksemde het, er klonk een donderslag en het begon te plenzen. Alleen onweer kon de drukkende warmte verdrijven. Hij was binnen een paar seconden doorweekt. Zijn overhemd plakte aan zijn bovenlichaam, maar het was nog steeds zo warm dat hij het niet erg vond. Hij bleef lopen, en dacht aan Natalies brief en de dingen die hij anders had moeten doen. Maar daar was het nu te laat voor. Hij miste haar nog steeds vreselijk.

Hij bleef doorlopen terwijl het onweerde en was weer bijna op het punt waar hij was begonnen, toen hij een vrouw in een kort broekje en een t-shirt zag die op haar leek. Ze was net zo nat als hij en spetterde door de modder op het joggingpad. Hij hield zichzelf voor dat ze alleen op Natalie leek omdat hij aan haar dacht. Ze had lang blond haar in een paardenstaart die aan haar rug plakte. Hij kon zien dat zij het ook niet erg vond om nat te zijn. Op dat moment draaide ze zich om en begon ze terug te rennen, en zag hij dat het geen illusie was: het was Natalie en ze kwam zijn kant op. Ze keek even verbaasd als hij, en ze wisten allebei niet waar ze moesten kijken of wat ze moesten doen. Hij wist niet eens of hij hallo moest zeggen. Ze bleven naar elkaar toe lopen. Toen ze dichterbij kwam keek ze omlaag naar het pad, en ze wilde net langs hem lopen, toen hij, gedreven door een kracht die sterker was dan hij, naar voren kwam en haar de weg versperde. Ze keek hem aan, en de blik in haar ogen was hartverscheurend.

'Het spijt me dat ik zo stom ben geweest,' zei hij terwijl ze in de stromende regen tegenover elkaar stonden.

'Het geeft niet.' Ze glimlachte triest naar hem, deed geen poging om door te lopen. 'Ik hield toch wel van je. Ik had misschien moeten wachten, maar ik kon het niet meer aan.'

'Ik neem het je niet kwalijk. Ik was bang om haar kwijt te raken. En daardoor raakte ik jou kwijt.' Verslagen keek hij haar aan, knipperend tegen de regen.

'Het was een begrijpelijke keus. Ze is je dochter.'

'Ik hou van je,' zei hij, maar zonder haar aan te raken. Dat durfde hij niet. Hij wilde haar niet irriteren.

'En ik van jou. Maar daar komen we niet zo ver mee. Waarschijnlijk zou ze toch van je hebben geëist dat je het uit zou maken.' Zijn dochter had hem volledig in de tang, wist Natalie inmiddels.

'Dat laat ik niet gebeuren als... als... je me nog een kans geeft. Ik weet niet of ik het haar zou vertellen voordat ze thuiskomt, dat is over drie maanden. Maar ik zou als een leeuw voor ons vechten.' Natalie glimlachte om wat hij zei, maar ze geloofde hem niet. 'Mag ik je bellen?'

Ze waren allebei zo nat dat het net leek alsof ze geen kleren droegen, en hij wou dat het zo was. Hij herinnerde zich haar lichaam maar al te goed. Hij had er zo vaak van gedroomd, en van haar gezicht en ogen. Haar figuur tekende zich duidelijk af onder het natte t-shirt en het sportbroekje.

'Ik weet het niet,' zei ze in alle eerlijkheid. 'Ik wil niet terug naar waar we waren, met mij in de kast en jij die mij voor haar verborgen hield.'

Hij knikte. 'En als ik het haar in december vertel, als ze thuiskomt?'

'Waarschijnlijk vermoordt ze je.' Ze glimlachte naar hem, en hij smolt bijna. 'Misschien is het maar goed dat ik geen kinderen heb.'

'Ze zijn het allemaal waard,' zei hij met overtuiging. 'Net als jij. Ik wil je heel graag zien.' Ze gaf geen antwoord. Zij zou hem ook graag willen zien, veel te graag, en dan zaten ze weer in dezelfde toestand, of zelfs erger, als Heloise ontplofte wanneer ze het nieuws hoorde. Daar had Natalie geen trek in. Maar hij was veranderd, zijn bereidheid om de strijd aan te gaan was nu groter dan in juni. Nu wist hij hoeveel hij van haar hield, nu hij haar drie maanden had moeten missen. Hij hield genoeg van haar om voor haar te vechten, om de strijd met zijn dochter aan te gaan.

'Ik wil je leven niet verzieken,' zei ze. Ze maakte aanstalten om door te lopen. Ze was van slag door de plotselinge ontmoeting, en wist niet wat ze verder tegen hem moest zeggen.

'Pas goed op jezelf,' zei hij verdrietig, en hij ging opzij. Hij moest haar laten gaan, hij had geen keus. Ze liep door en draaide zich toen naar hem om, en hij stond nog steeds naar haar te kijken in de stromende regen. Na nog een paar stappen bleef ze staan en ze begon te huilen. Hij liep naar haar toe en sloeg zijn armen om haar heen. Ze zeiden niets. Wat konden ze zeggen? Ze kenden het hele verhaal en wisten hoe het was geëindigd. En toen kuste hij haar, hij kon het niet helpen, het moest. Ze sloeg haar armen om zijn nek en kuste hem terug. Daar stonden ze, kussend in de regen, dicht tegen elkaar aan.

'Ik wil je niet kwijt,' fluisterde ze toen ze zich losmaakten en elkaar aankeken.

'Je raakt me niet kwijt. Geloof me. Ik zal niet nog een keer zo stom zijn.'

'Je was niet stom. Je was bang.'

'Ik ben flinker geworden,' zei hij, en ze glimlachte. 'Kom je mee naar het hotel om je af te drogen?' Ze knikte.

Zwijgend liepen ze terug naar het hotel, en ze kwamen druipend de lobby binnen. Ze renden naar de lift, en de liftbediende glimlachte naar haar. Hij was blij om haar weer te zien. En hij zag dat Mr. Martin voor het eerst sinds maanden weer glimlachte.

Hugues deed de deur van zijn appartement open en ging handdoeken halen. Ze deed haar schoenen uit in het halletje en droogde eerst haar haar.

'Ik kan je kleren laten drogen, als je wilt.'

'Graag,' zei ze beleefd. Ze ging naar de tweede badkamer en kwam weer naar buiten in een dikke badjas van het hotel. Hij droeg er ook een. Hij belde de huishoudelijke dienst en gaf Natalies natte kleren mee aan het kamermeisje. Toen het meisje weg was, glimlachte Natalie naar hem. Ze had blote voeten en was naakt onder de badjas, maar hij durfde haar niet aan te raken.

'Thee?' stelde hij voor.

'Lekker.' Ze had niet verwacht dat ze hier ooit zou terugkomen, in het hotel, in zijn appartement. Ze had geprobeerd de deur dicht te doen achter haar gevoelens voor hem, net als hij, en daar waren ze geen van beiden in geslaagd.

De trolley werd naar binnen gereden, en hij gaf haar een kopje earl grey aan. Ze ging zitten en keek hem aan. Ze wist niet wat ze nu moest doen. Was dit een momentopname of het begin van iets? Ze wisten het allebei niet. De voorzienigheid had hen weer bij elkaar gebracht. Zij was aan het joggen in Central Park, in de stromende regen, en opeens was hij er. Hij zei niets, raakte alleen zacht haar hand aan.

'Ik meende wat ik daarnet tegen je zei. Ik ben bereid om voor ons te vechten, als jij het goedvindt.' Ze gaf geen antwoord, zette haar kopje neer en keek hem aan. Ze stak haar armen naar hem uit, en hij nam haar in de zijne. Haar badjas viel open, en toen die van hem. Hij droeg haar naar zijn slaapkamer, legde haar op het bed en keek haar aan.

'Je hoeft niet voor me te vechten,' zei ze zacht. 'Ik wil geen oorlog. Ik wil gewoon een gezinnetje kunnen zijn en van elkaar houden.' Hij knikte. Dat wilde hij ook. Nu wist hij hoe dierbaar ze hem was en steeds was geweest. Hij zei niets meer en bedreef de liefde met haar, waar hij drie maanden naar had verlangd, en zij gaf zich aan hem met alle liefde en verlangens, die springlevend waren gebleven. Erna lagen ze in elkaars armen, onder de indruk van wat ze bijna kwijt waren geraakt en terug hadden gevonden. Dit keer wisten ze allebei dat ze het nooit meer los zouden laten, wat er ook gebeurde.

15

In oktober ging Hugues opnieuw naar Parijs. Het was schitterend weer. Hij was blij om zijn dochter te zien, en Heloise was opgetogen dat ze over een paar maanden terug zou komen. Hij liet Natalies naam niet één keer vallen, maar Heloise kon voelen dat er iets was veranderd. Tijdens het eten vroeg ze hem ernaar.

'Je bent nu echt volwassen,' zei hij tegen haar. 'Het geldt misschien voor ons allebei. Ik moest ook loskomen. Waarschijnlijk voelt het vreemd als je er straks weer bent. Je bent een hele tijd weg geweest, je hebt je eigen leven geleid, je woont zelfs samen.' Hij glimlachte naar haar. 'Je bent heel zelfstandig geworden.' Hij probeerde haar voor te bereiden op wat er ging komen, en Heloise maakte zich een beetje zorgen.

Toch hadden ze het leuk met elkaar. Dit keer bleef hij maar vier dagen, want hij had veel te doen in New York. Toen hij terug was, legde hij Natalie zijn plan voor.

Hij vroeg haar om een beeldige kleine suite op de vijfde verdieping in te richten voor zijn dochter. Het zou een schok voor Heloise zijn om niet langer bij hem te wonen, maar het was beter voor haar. En hij wilde rustig met Natalie samen kunnen zijn. Hij trof voorbereidingen voor het leven dat hij met haar wilde delen, en dat besefte Natalie onmiddellijk. Dit keer ging het heel anders, op een positieve manier. Ze voelde zich bemind en gerespecteerd.

'Hoe denk je dat zij het zal vinden?'

'Eng, denk ik. Ze zal wel in de war zijn, en boos. Misschien ook wel blij. Alle dingen die jonge mensen voelen als ze groot worden.' Hij vroeg Natalie om de kamers op te knappen en kosten noch moeite te sparen. Hij wilde Heloise verrassen als ze thuiskwam, dus Natalie had twee maanden de tijd. Dat was niet heel lang, maar hij wist hoe goed ze was.

Ze ging direct aan de slag. Eind november was ze al een heel eind, en ze beloofde hem dat de suite over twee weken klaar zou zijn. De inrichting was jong en stijlvol en heel chic - precies de juiste ambiance voor een jonge vrouw die een halfjaar in Parijs had gewoond. Hugues had besloten haar oude kamer voorlopig intact te laten, zodat ze haar nieuwe appartementje kon betrekken als ze er klaar voor was, en dat leek Natalie ook wijs.

Drie dagen voordat Heloise zou thuiskomen legde Natalie de laatste hand. Hij wist niet goed hoe Heloise eraan toe zou zijn. Twee weken eerder had ze hem gebeld en verteld dat zij en François uit elkaar waren. Ze hadden al maanden voortdurend ruzie met elkaar, vertelde ze, hij was boos dat ze wegging, en ze had ontdekt dat hij haar bedroog met een andere stagiaire in het hotel. Het was uit, en ze logeerde bij een vriendin. De ikea-meubels zou ze achterlaten. Ze was behoorlijk van streek. Hugues vond het naar voor haar, maar in zekere zin was hij ook opgelucht. Nu de verbintenis was verbroken, had ze een reden minder om in Europa te blijven.

Hij wilde een feest voor haar geven in de balzaal, de dag nadat ze terugkwam, om haar welkom te heten. Jennifer regelde de uitnodigingen, en Sally, de cateringmanager, deed de rest. De dag na Kerstmis zou Heloise gaan skiën met vrienden. Na oud en nieuw zou ze officieel voor hem aan het werk gaan. Ze wilde eerst nog op vakantie, want ze had keihard gewerkt in het George V.

In het hotel was het een drukte van belang. Haar nieuwe appartement was klaar. Alles was geregeld voor het feest. Het hotel zat vol. Natalie had het heel erg druk, en Hugues moest de gebruikelijke problemen afhandelen. Een dronken gast was van een korte trap gevallen en eiste een schadevergoeding. Er was een paar keer voedsel gestolen uit de keuken, en ze moesten in de drukste tijd van het jaar drie belangrijke personeelsleden ontslaan. Hoe druk ze het ook hadden, Hugues en Natalie waren gelukkig met elkaar. Ze was nerveus over Heloises thuiskomst, maar ze had nu het gevoel dat Hugues er zo goed mogelijk mee zou omgaan. Ze had heel lang op dit moment moeten wachten, en nu vertrouwde ze erop dat het eindelijk zou gebeuren. Sinds september waren ze weer gelukkig met elkaar, na een ellendige zomer. Jennifer was dolblij dat ze weer bij elkaar waren. Hugues was een ander mens, en een beter mens, nu Natalie terug was. Hij was niet meer zo prikkelbaar en kribbig. Hij was weer zichzelf, alleen dan beter. En Natalie voelde zich volkomen thuis in het hotel en sliep meestal bij hem.

Hugues ging Heloise van het vliegveld halen in een busje van het hotel, voor haar bagage. Ze was zestien maanden weg geweest, maar het leek eerder zestien jaar toen hij zag hoeveel bagage ze had. Ze had acht koffers en ook nog allerlei dozen, volgepropt met spullen die ze op vlooienmarkten in Parijs had gekocht. Ze stortte zich in zijn armen zodra ze hem zag. Ze zag eruit als een elegante vrouw van de wereld in een zwarte jas van Balenciaga die ze met zijn toestemming kort voor haar vertrek had gekocht en laarzen met hoge hakken. Haar lange rode haar was weggestopt onder een wollen muts. In de auto babbelde ze onafgebroken. Ze noemde François niet, en haar vader kon merken dat ze zich beter voelde. Ze was er duidelijk aan toe geweest om er een punt achter te zetten, en ze had natuurlijk steeds geweten dat ze weg zou gaan. Het was alleen jammer dat het op zo'n vervelende manier was gegaan.

Net als het jaar daarvoor stonden veel personeelsleden haar op te wachten in de lobby, die er prachtig uitzag met een grote boom en kerstversiering. Ze was al een jaar niet meer thuis geweest. Het feest in de balzaal zou een verrassing zijn, en het appartement ook. Hugues was niet van plan om er meteen over te beginnen. Hij wilde haar niet opjagen en zou haar de suite pas laten zien als ze zich weer helemaal thuis voelde. Ze mocht niet het gevoel krijgen dat hij haar weg wilde hebben uit het appartement waar ze was opgegroeid. Natalie zou een paar dagen in haar eigen appartement blijven, totdat Hugues de kans had gehad om met Heloise te praten. Ze wist dat hij het dit keer echt zou doen. Hij wilde nu net zo graag met haar samen zijn als zij met hem, zelfs als dat betekende dat zijn dochter in alle staten zou zijn. Ze had haar eigen leven, en hij had ook een eigen leven nodig. Voor Heloise zou het een enorme verandering zijn. Hij hoopte dat ze het zou begrijpen, maar voor de zekerheid zette hij zich schrap voor een ontploffing.

De eerste avond dat ze terug was ging Heloise uit met vrienden, nadat ze met haar vader had gegeten. Ze popelde om iedereen weer te zien, maar ze was niet meer zo rusteloos en springerig als het jaar daarvoor. Ze had veel geleerd van haar stage. De laatste twee maanden had ze als conciërge gewerkt, een drukke baan, en ze had bewezen dat ze zeer stressbestendig was.

Hugues was van plan om haar de eerste maand in de receptie te laten werken, om haar verder te trainen in het omgaan met gasten. Verder overwoog hij haar een maand op de boekhouding te plaatsen. Ze moest nu alle aspecten van het vak leren. Een aantal weken bij de servicebalie van roomservice zou haar ook goeddoen. Tot besluit zou ze een paar maanden aan de conciërgebalie werken. In juni moest ze overal werkervaring hebben opgedaan, en dan ging ze terug naar Lausanne voor de diploma-uitreiking. Hij zou uiteraard met haar meegaan, en Natalie misschien ook wel, als alles goed ging. Hij was voorzichtig optimistisch, en Natalie hoopte dat het geen teleurstelling zou worden.

De eerste ochtend ontbeten Hugues en Heloise samen, en daarna deed ze de ronde door het hotel om de cadeautjes die ze in Parijs voor een paar bijzondere mensen had gekocht uit te delen, zoals Jan, Ernesta, Jennifer en Bruce, het hoofd van de beveiliging, en voor de telefonisten had ze een doos Belgische bonbons meegenomen. Ze maakte met iedereen een babbeltje, en ging toen de stad in om haar laatste kerstinkopen te doen.

Ze had tegen haar vader gezegd dat ze die avond weer uit wilde gaan met vrienden, maar hij liet weten dat hij haar hulp nodig had in het hotel. Ze leek er een beetje van te schrikken dat ze al zo snel aan het werk moest, maar ze protesteerde niet en vroeg alleen hoe laat ze klaar moest zijn. Na haar werk in Parijs ging ze overal veel volwassener mee om. Ze hadden haar goed opgeleid.

'Als je om halfacht terug bent, is dat vroeg genoeg. We zien elkaar hier. Er komen een paar belangrijke gasten.' Het was de smoes die hij had verzonnen om te zorgen dat ze er was voor het feest dat hij had georganiseerd. Hij had Natalie ook uitgenodigd. Hij wilde dat ze erbij zou zijn. Heloise beloofde op tijd terug te zijn en ging toen op pad.

Om halfacht stond ze klaar, zoals ze had beloofd. Hij had gevraagd of ze een cocktailjurk aan wilde doen, omdat ze ook een kijkje moesten nemen in de balzaal, en ze droeg een beeldig zwart kanten jurkje dat ze in Parijs had gekocht, met hoge hakken en opgestoken haar. Hij glimlachte naar haar, trots en goedkeurend. Zelf zag hij er formeel uit. Ze namen de lift naar de tweede verdieping. Eerst zouden ze naar de balzaal gaan, en daarna zouden ze in de lobby de gasten begroeten.

Ze vroeg niet wie het waren en volgde hem blindelings naar de balzaal. Er speelde een bandje en er hingen overal ballonnen, en zodra ze binnenkwamen, zag ze allemaal bekende gezichten van vrienden en personeelsleden. 'Surprise!' klonk het van alle kanten, en ze keek haar vader compleet verbluft aan. 'Is dit voor mij?' hakkelde ze stomverbaasd. Zelfs haar vrienden van het Lycée waren er. Iedereen glimlachte naar haar, en ze kreeg tranen in haar ogen. Ze was diep ontroerd dat haar vader dit voor haar had gedaan en dat iedereen er was.

'Natuurlijk. Welkom thuis!'

Er waren meer dan honderd mensen. Ze kon gewoon niet geloven dat er zo'n groot feest voor haar werd gegeven, en in de balzaal nog wel. Ze had een paar minuten nodig om het tot zich door te laten dringen en weer tot zichzelf te komen, waarna ze zich in het gedruis stortte om iedereen te begroeten.

Hugues liep naar Natalie terwijl Heloise her en der een praatje maakte, en na een tijdje kwam ze naar hen toe om haar vader nogmaals te bedanken voor het schitterende feest. Haar vader en Natalie stonden naast elkaar.

'Je kent Natalie natuurlijk nog wel,' zei hij toen hij haar nogmaals voorstelde, zo nonchalant mogelijk. 'Ze heeft intussen nog meer suites gedaan, ook een waar jij waarschijnlijk weg van zult zijn,' voegde hij er cryptisch aan toe, zonder verdere details. Heloise was veel te opgetogen om te horen wat hij zei. Ze wisselde een paar woorden met Natalie en ging toen terug naar de gasten.

Hugues en Natalie gingen vrij vroeg weg, net als de meeste volwassenen en de oudere personeelsleden. De jonge mensen dansten tot twee uur 's nachts. Hugues en Natalie zaten nog een hele tijd na te praten in de bar, en hij liet haar thuisbrengen in de Rolls met chauffeur. Hij vond het jammer dat hij niet met haar mee kon, maar Natalie wist dat hij niet nu al weg kon gaan. Het was nog maar de tweede avond dat Heloise thuis was.

De volgende ochtend tijdens het ontbijt herhaalde Heloise hoe blij ze was geweest met het spetterende feest. Ze had helemaal niets vermoed, en had echt gedacht dat hij haar die avond wilde laten werken. Toen keek ze hem met een ondeugende twinkeling in haar ogen aan.

'Zeg, flirtte jij gisteravond met de interieurstyliste? Of verbeeldde ik het me? Ze is heel mooi en volgens mij vindt ze je leuk,' zei ze geamuseerd. Haar vader was een knappe man, en ze had vaak meegemaakt dat vrouwen zijn aandacht probeerden te trekken. Hij flirtte soms een beetje maar daar bleef het bij en Heloise was er heilig van overtuigd dat hij een verstokte vrijgezel was.

'Ik hoop dat ze me leuk vindt,' zei Hugues rustig. 'We gaan inmiddels een jaar met elkaar om. Ze is een heel bijzondere vrouw, en ik hoop dat jij haar nu beter kunt leren kennen.' Eindelijk had hij de stap gezet waar hij een jaar lang bang voor was geweest. Hij herademde. Het was afgelopen met de leugens en de uitvluchten.

Heloise keek hem aan alsof hij een emmer met ijs over haar had omgekieperd. Ze kon haar oren niet geloven. 'Wat bedoel je, je gaat met haar om? Bedoel je dat je met haar naar bed gaat?' vroeg ze ongelovig. De aankondiging kwam als een donderslag bij heldere hemel voor haar, en ze verwachtte dat hij tegen haar zou zeggen dat hij een grapje maakte of dat ze alleen bevriend waren. Maar dat deed hij niet. De handschoenen waren uit. Hij had het Natalie beloofd, en het had veel eerder moeten gebeuren, voor hen allemaal, ook voor Heloise, of ze het leuk vond of niet. En zo te zien vond ze het helemaal niet leuk. 'Is ze je vriendin?' Woedend keek ze hem aan, wachtend op een antwoord dat ze niet wilde horen.

'Ja, Heloise, Natalie is mijn vriendin,' antwoordde hij kalm. 'Waarom heb je het me niet eerder verteld?' Ze keek tegelijkertijd gekwetst en boos.

'Ik wilde het je wel eerder vertellen, maar ik vond het steeds niet het goede moment. Je zat zo ver weg. En het is ook een tijdje uit geweest.'

Heloise wist niet wat ze moest zeggen. Ze stond op en liep naar het raam, keek in gedachten verzonken naar buiten. Toen ze zich weer naar haar vader omdraaide, zag ze er zo verdrietig uit dat zijn hart brak. 'Waarom? Waarom heb je een vriendin nodig? Je hebt nooit eerder een vriendin gehad.' Ze vroeg zich af of hij gezelschap nodig had gehad toen zij weg was. 'Was je soms eenzaam?' vroeg ze sarcastisch. Natalie leek haar een aardige en beschaafde vrouw, maar Heloise had veel liever gehad dat hij een hond had genomen. 'Je hebt nog nooit een vriendin gehad. Waarom nu?'

'Ik heb een paar keer een korte affaire gehad,' vertelde hij haar eerlijk. Hij wilde niet meer tegen haar liegen, en ze was oud genoeg om het te mogen weten. Het voelde veel beter om oprecht te zijn. 'Maar die andere vrouwen betekenden niets voor me,' vervolgde hij, 'dus heb ik ze niet aan je voorgesteld. Natalie is anders.'

'Hoezo?' vroeg ze met een uitdrukking van paniek in haar ogen. Ze wilde haar plaats niet afstaan aan iemand anders. 'Wij hebben zo'n bijzondere band met elkaar. Waarom maak je die kapot?'

'Natalie kan onze band niet kapotmaken,' zei hij beslist. Hij wilde naar haar toe gaan en haar omhelzen, maar deed dat niet, want hij voelde dat ze ruimte en afstand nodig had. Dat respecteerde hij. 'Bovendien heb jij net een halfjaar met François samengewoond. Waarom mag jij het wel gezellig hebben met een partner en ik niet?'

Haar paniek leek alleen maar toe te nemen. Natalie was nog jong genoeg om kinderen te krijgen, en Heloise hoopte vurig dat het er niet van zou komen. Ze wierp hem niet voor de voeten dat hij drieënvijftig was en Natalie dertien jaar jonger. Al was ze nog zo van streek, ze bleef beleefd.

'Wij hebben prachtige jaren met z'n tweetjes gehad,' betoogde Hugues op rustige toon, 'en die zou ik voor niets in de wereld hebben willen missen. Maar je bent nu bijna volwassen. Je hebt net een halfjaar met een jongen samengewoond, en daar heb ik niet over geklaagd, al heb ik me wel zorgen gemaakt. Ik vond dat je het recht had om je eigen beslissingen te nemen. Nu vraag ik van jou om de mijne te respecteren. Natalie en ik hebben een heel erg fijne relatie, en ze gaat niets van je afpakken.'

Maar dat had ze al gedaan. Heloise wist dat ze haar vader gedeeltelijk kwijt was. Er was iets veranderd: zij was niet langer de enige vrouw in zijn leven. Het liefst zou ze terug willen kruipen in de baarmoeder.

Hugues zag hoe moeilijk ze het had en keek haar liefdevol aan. 'Je raakt me heus niet kwijt. Dat kan helemaal niet. Niemand kan jouw plaats innemen, nooit. Er is ruimte voor ons allemaal,' verzekerde hij haar.

'Niet waar!' riep ze met tranen in haar ogen. Het was de ergste schrik die ze ooit had gehad, want het vertrek van haar moeder herinnerde ze zich niet. 'Ik ga terug naar Frankrijk,' kondigde ze aan, terwijl ze rusteloos heen en weer liep.

Haar vader was ook van streek, maar hij probeerde kalm te blijven. 'Geen sprake van. Je moet hier een halfjaar stage lopen, anders krijg je geen diploma. Bovendien woon je hier.'

'Ik wel, maar zij niet. Ik wil haar hier niet meer zien.'

'Ik ga haar niet voor je verbergen, Heloise, daarvoor is mijn respect voor jullie allebei te groot. Ik had het je een jaar geleden moeten vertellen, maar dat heb ik niet gedaan. Ik heb een grote fout gemaakt, en die ga ik niet herhalen. Ik hoop dat je aan het idee gewend zult raken, en aan Natalie. Ze wil graag je vriendin zijn.'

'Ik heb genoeg vriendinnen. Ik heb haar niet nodig. Ze is twee keer zo oud als ik.' Hij zei niets en hoopte dat ze tot bedaren zou komen, maar in plaats daarvan pakte ze haar jas. Kwaad keek ze hem aan. 'Moet je nou echt mijn leven kapotmaken? Je wordt bedankt!' Met betraande wangen rende ze naar de deur, en die sloeg ze met een knal achter zich dicht. Hij wist dat ze naar een vriendin zou gaan om zich over hem te beklagen, maar hij had het haar in elk geval eindelijk verteld. Ze zou tijd nodig hebben. Hij was niet geschrokken van wat ze had gezegd, had alleen met haar te doen.

Later die ochtend belde hij Natalie en hij beschreef het gesprek, maar zonder de opmerking dat hij haar leven kapotmaakte. Hij had woord gehouden en de reactie gekregen die hij had verwacht.

'Hoe is het met haar?' vroeg Natalie bezorgd. Ze hoopte dat het niet al te erg was geweest, voor hen allebei.

'Op dit moment is ze heel erg boos. En gekwetst, en waarschijnlijk bang. Ze komt er wel overheen. Ze heeft alleen tijd nodig.' Hij klonk zelfverzekerd en rustig nu de kogel eindelijk door de kerk was.

Heloise logeerde die nacht bij een vriendin, en op kerstavond praatte ze nog steeds niet met hem. Natalie was bij haar broer in Philadelphia, zoals elk jaar, dus kon hij haar niet uitnodigen om Kerstmis bij hen te komen vieren. Dat was maar goed ook, want de sfeer was geladen. Heloise weigerde met hem te eten en werkte in de receptie.

De dag na Kerstmis kwam Natalie langs. Ze zaten met elkaar te eten in het appartement, toen Heloise binnenkwam. Ze zag haar, liep zonder een woord te zeggen stampend naar haar kamer en sloeg de deur dicht. Haar angst en verdriet waren omgeslagen in woede. Als een tornado stoof ze door de kamer.

'Wauw!' zei Natalie zacht. Ze begreep nu wel waarom hij het haar niet eerder had verteld. Heloise gedroeg zich als een klein kind.

Heloise had met allerlei mensen in het hotel gepraat, ook met Jennifer, en ze hadden allemaal tegen haar gezegd dat Natalie erg aardig was en goed voor haar vader, wat Heloise alleen maar bozer had gemaakt. Ze wilde dat de anderen net zo'n hekel hadden aan Natalie als zij, maar niemand was het met haar eens. Ze vonden het allemaal de hoogste tijd dat hij een keer een serieuze relatie had, dus Heloise stond alleen in haar gevecht. Ze vond hen een stelletje verraders en haatte iedereen. Maar ze haatte haar vader het diepst. Hij had haar vervangen door een ander, en dat beschouwde ze als het ultieme verraad. Ze was niet van plan om hem met Natalie of wie dan ook te delen. Hij was van haar.

'Het komt wel weer goed,' probeerde Hugues Natalie gerust te stellen, want ze was behoorlijk geschrokken. Het was nooit haar bedoeling geweest om tussen hem en zijn dochter in te komen, om de relatie die hij met zijn enige kind had kapot te maken. Maar op dit moment konden ze niets doen, behalve afwachten totdat de storm weer was overgewaaid. En dat zou wel eens een hele tijd kunnen duren.

De volgende dag vertrok Heloise naar Vermont, waar ze ging skiën met vrienden. Ze zei niet eens dag tegen hem toen ze wegging. In zekere zin was het een opluchting dat ze een paar dagen weg was. Natalie kon bij hem blijven, en ze waren van plan om gezellig met zijn tweetjes oud en nieuw te vieren. Alleen begon Natalie zich grote zorgen te maken, en ze voelde zich schuldig dat ze problemen had veroorzaakt.

'Wil je het niet liever uitmaken?' vroeg ze hem.

'Natuurlijk niet!' zei hij streng. 'Ik heb het voor ons gedaan, en dat was de juiste beslissing. Nu wil ik graag dat je me steunt. Je kunt niet zomaar de handdoek in de ring werpen.' Ze knikte, maar wist niet wat ze kon doen om de boel te sussen, behalve lief voor hem zijn en afwachten.

'Denk je dat ze me ooit een kans zal geven?' vroeg ze nerveus. 'Voorlopig niet. Ze was als kind erg koppig, en dat is niet veranderd. Ze moet uitrazen, en ik vrees dat ze de komende tijd flink tekeer zal gaan.' Hij sloeg een arm om haar heen en kuste haar. Een jaar lang was hij als de dood geweest voor Heloises reactie, maar nu was hij er klaar voor en bereid haar te trotseren. Nu waren de rollen omgedraaid en was Natalie bang.

Natalie lag bijna de hele nacht te woelen en te draaien in bed, en ze zag er de volgende ochtend moe uit.

'Probeer je alsjeblieft geen zorgen te maken. We moeten het de tijd geven,' zei hij beslist.

Op oudejaarsavond kon Natalie zich eindelijk weer ontspannen, en ze hadden een heerlijke avond samen, keken naar oude films en dronken champagne. Hugues had Heloise gebeld om haar een gelukkig nieuwjaar te wensen, zoals altijd, maar ze nam niet op. Hij liet een bericht achter op haar voicemail en stuurde haar een sms. Natalie stond versteld van zijn kalmte. Nu hij het haar eindelijk had verteld, was hij een rots in de branding. Hij wilde er die avond niet over praten, het was hun avond.

Tot ieders verbazing was Heloise nog steeds kwaad toen ze terugkwam. Kwader dan ooit. In haar ogen had hij haar bedrogen, en dat kon ze hem niet vergeven. Op 2 januari begon ze met haar werk in de receptie, en ze deed alsof haar vader lucht was wanneer ze hem zag. Hij gaf haar de ruimte en probeerde niets te forceren. Ze wist dat Natalie nu deel uitmaakte van zijn leven, en daar moest ze maar aan zien te wennen.

Heloise hield het de hele maand januari vol. In vijf weken tijd zei ze niet meer dan twee woorden tegen hem, en Natalie negeerde ze volkomen. Hugues begon een beetje ontmoedigd te raken en vroeg zich af hoe lang ze deze vendetta nog kon volhouden. Jennifer probeerde met haar te praten, tevergeefs. Heloise wilde het niet horen, niet van haar of van wie dan ook. Ze hield vol dat ze Natalie haatte. Jennifer liet zich echter niet uit het veld slaan.

'Dit keer gaat het niet om een uitzendkracht die met je vader flirt terwijl ze in de kelder seks heeft met de souschef,' hield ze haar voor, en Heloise moest er zowaar om glimlachen. Ze was de hele Hilary vergeten. 'Natalie is een leuke vrouw. Ze zal het je echt niet moeilijk maken. En ze probeert je vader niet van je af te pakken. Geef haar toch een kans.'

'Waarom? Ik heb geen moeder nodig. Ik heb er al een. En ik wil mijn vader niet met haar delen.' Ze was in elk geval eerlijk, al klonk ze alsof ze een jaar of vijf was, en dat was nou precies het probleem. In sommige opzichten was ze nog een kind, onvolwassen en verwend. Dat zei Jennifer tegen haar, wat haar nog bozer maakte. Jennifer zei dat ze onredelijk was en zich kinderachtig gedroeg. Hevig verontwaardigd stormde Heloise weg en ze ging weer aan het werk. Dat deed ze trouwens uitstekend. Haar vader was blij het te horen. Hij ging met een grote boog om haar heen en Natalie kwam bijna nooit meer in het hotel.

Begin februari was Heloise nog steeds boos en van streek, Natalie was een zenuwinzinking nabij, en Hugues begon er heel moe van te worden. Natalie bleef aanbieden om bij hem weg te gaan. Heloise zou in de wolken zijn geweest, maar hij wilde er niet van horen. Op een ochtend praatte hij erover met Jennifer, die steeds tegen hem bleef zeggen dat hij moest volhouden en geduld moest hebben.

'Waarom trouw je niet gewoon met haar?' opperde Jennifer. 'Dan heb je het tenminste allemaal gehad. Als Heloise zo kwaad is, kun je er vergif op innemen dat ze opnieuw kwaad wordt als jullie gaan trouwen. Waarom zou je jezelf twee keer straffen? En dan kan Natalie gewoon bij je intrekken.'

Hugues had Heloise haar nieuwe appartementje nog niet laten zien. Hij wilde het niet bederven door het te doen nu ze nog zo kwaad was. Hij wilde dat ze ervan zou kunnen genieten, dus moest ze eerst tot rust komen. Het begon erop te lijken dat dat nooit zou gebeuren. Toch sprak Jennifers idee hem aan en hij dacht er een paar dagen over na. Misschien had ze gelijk. Heloise was al kwaad, ze was al twee maanden kwaad. Wat zou het uitmaken? En hij wilde niets liever dan de rest van zijn leven met Natalie samen zijn. Ze hadden het er een paar keer over gehad, voordat de bom was gebarsten toen Heloise thuiskwam.

Hij kocht een prachtige rode jas van Givenchy voor Heloise, die hij haar op Valentijnsdag gaf bij het ontbijt. Het was duidelijk dat ze in de verleiding was om het cadeau terug te geven, maar ze maakte het toch open. Haar norse uitdrukking klaarde helemaal op zodra ze de jas zag.

'Papa, wat een mooie jas!' riep ze uit, en vijf minuten lang leek ze weer een beetje de oude Heloise. Hij omhelsde haar, en zij deed de jas aan, maar vervolgens ging ze naar haar slaapkamer en sloeg ze de deur dicht. Het was in elk geval een opklaring geweest, en dat gaf hem hoop. Misschien dat de orkaan uiteindelijk toch zou luwen. Haar boosheid begon een beetje oud te worden.

Die avond nam hij Natalie mee uit eten bij La Grenouille, haar favoriete restaurant. Na het eten gingen ze naar haar appartement om te praten, te ontspannen en uiteindelijk te vrijen. Ze hadden twee stressvolle maanden achter de rug. Ze werkten allebei hard, en Heloise maakte hun het leven behoorlijk zuur. Tegenwoordig wilde hij alleen nog maar weg uit het hotel, en hij was zo vaak mogelijk bij Natalie, waar ze tenminste rust hadden.

Later die avond lagen ze in haar bed. Opnieuw hadden ze het over Heloise, en Hugues veranderde van onderwerp. Hij wilde niet dat Natalie opnieuw van streek zou raken. Ze hadden het bijna alleen nog maar over Heloise en hoe lang het zou duren voordat ze zich bij de situatie zou neerleggen. Misschien wel nooit. Het waren twee heel erg lange maanden geweest.

Hij plaagde Natalie om haar af te leiden, en kuste haar, en toen fronste hij zijn wenkbrauwen alsof hij iets zag wat hem niet beviel. 'Wat heb jij nou in je oor?' vroeg hij.

'In mijn oor?' vroeg ze geschrokken. 'Zit er iets in mijn oor?' Ze streek met een hand over haar oor alsof er misschien een insect zat.

'Er zit echt iets,' hield hij vol. 'Laat me eens kijken.' Hij tuurde in haar oor.

Ze giechelde, want hij kietelde haar. 'Wat doe je?'

'Ik geloof dat het vastzit. Misschien moet je even een pincet gaan halen.'

'Doe niet zo raar.' Ze draaide zich op haar rug en kuste hem, waarmee ze hem afleidde. Hij wilde graag nog een keer met haar vrijen, maar eerst wilde hij iets anders doen.

'Heb je een pincet?'

'Nee, ik heb geen pincet. En ik laat jou echt niet met een pincet in mijn oor pulken!'

'O, ik heb het al! Hebbes! Ik wist wel dat er wat zat.' Hij gaf haar iets aan. Eerst wist ze niet wat het was. Ze keek ernaar en zette toen grote ogen op van ongeloof. Het was een verlovingsring met een fonkelende solitair. Hij had Jennifers advies opgevolgd en was die dag naar Cartier gegaan. De diamant was groter dan Natalie ooit had durven hopen, en ze keek Hugues verbijsterd aan.

'Maak je een grapje?'

'Ik geloof niet dat ik die ring een grapje zou willen noemen,' zei hij lachend. 'Het is maar goed dat ik hem eruit heb gekregen, anders hadden we je oor eraf moeten snijden.' Nu werd hij ook serieus. 'Wil je met me trouwen, Natalie?' Terwijl hij het vroeg schoof hij de ring aan haar vinger en toen kuste hij haar.

'Ja, ik wil met je trouwen,' zei ze, snakkend naar adem. 'Zelfs zonder de ring. Zoiets had ik nooit verwacht.' Dat maakte het voor hem extra leuk. Hij vond het heerlijk om haar te verwennen. En ze verdiende de ring dubbel en dwars. Ze had heel lang geduld gehad.

'Wanneer?' vroeg hij, terwijl hij gelukkig en ontspannen naast haar lag, en zij de ring aan haar vinger liet schitteren en van oor tot oor grijnsde.

'Ik weet het niet. Morgen? Of is dat te snel? Stel nou dat je je bedenkt.'

'Ik bedenk me niet.' Hij wachtte even. 'In juni moet ik naar Lausanne voor Heloises diploma-uitreiking. Ik hoop dat je tegen die tijd gewoon mee kunt gaan. Als we terugkomen wil ik graag een feest voor haar geven, gecombineerd met haar eenentwintigste verjaardag. Ik wil dat zij dan echt het middelpunt is. Juli? Wat vind je daarvan?'

'Helemaal goed.' Ze draaide haar gezicht opzij en gaf hem een kus. De hele avond was een droom geweest. Het etentje, zijn aanzoek, de schitterende ring. En een heel leven met hem samen. Toch keek ze opeens weer zorgelijk. 'Wat zeggen we tegen Heloise?'

'Dat we gaan trouwen,' zei hij. 'Ze heeft nu toch al een hekel aan me. Hoeveel kwader kan ze nog worden?'

'Misschien is dit pas het begon,' zei ze nerveus.

'Ze draait heus wel bij.' Daar geloofde hij nog steeds in. En toen Natalie bij hem terugkwam, had hij tegen haar gezegd dat hij haar nooit meer zou laten gaan. 'Als ze eindelijk een beetje kalmeert, wil ik haar vragen of ze mijn getuige wil zijn.'

'Ik vraag mijn broer of hij me weg wil geven,' zei Natalie enthousiast. 'Trouwens, misschien ziet Heloise wel iets in mijn neef. Het is echt een heel erg leuke jongen. We kunnen ze op de bruiloft aan elkaar voorstellen.' De bruiloft... haar bruiloft... Ze kon haar geluk niet op.

'Misschien helpt het,' zei Hugues, met net zo'n gelukkige uitdrukking op zijn gezicht als zij. 'Ik neem aan dat we de receptie in de balzaal doen?'

'Dat spreekt vanzelf. We kunnen een trouwambtenaar laten komen.' Ze was niet bijzonder gelovig, en hij was gescheiden, dus dat leek hun allebei een goed idee. Alles was goed. De bruiloft en het leven dat erna zou komen. Hij had weer een eigen leven. En hij ging trouwen met een vrouw die van hem hield. En wie weet had hij op een dag ook weer een dochter.

16

Hugues besloot het Heloise de volgende ochtend te vertellen. Hij liep van Natalies appartement naar het hotel. Heloise was aan het werk achter de balie, in het donkerblauwe mantelpakje dat alle vrouwelijke receptionisten droegen. Hij vroeg haar of ze even naar zijn kantoor wilde komen, heel serieus en formeel.

'Heb ik iets verkeerd gedaan?' vroeg ze nerveus, waarbij ze even vergat dat ze boos op hem was. Ze vroeg zich af of ze haar werk niet goed had gedaan, of misschien had een van de gasten wel over haar geklaagd.

Hij schudde zijn hoofd en nodigde haar uit om te gaan zitten. 'Nee, waarschijnlijk vind jij dat ik iets verkeerd heb gedaan. Ik wil nog een keer luid en duidelijk tegen je zeggen dat ik van je hou en dat niemand ooit jouw plaats kan innemen. Je bent mijn dochter. En er is ruimte voor jou én Natalie in mijn leven. Jij en Natalie spelen allebei een totaal andere rol. Wij tweeën hebben heel lang een krankzinnig leven gehad, en we hebben er allebei van genoten. Maar jij blijft niet je hele leven alleen, en voor mij zou dat ook niet nodig moeten zijn. Dat is niet eerlijk.' Ze schoof ongemakkelijk heen en weer op haar stoel terwijl hij het zei. Op rustige toon ging hij verder. 'Maar aangezien je toch ai vreselijk boos op me bent, heb ik niet veel te verliezen. Ik wil jou als eerste laten weten dat ik Natalie gisteravond ten huwelijk heb gevraagd, en ze heeft ja gezegd. Ik wil jou er graag bij betrekken. Je zou me heel blij maken als je mijn getuige wilt zijn. Hoe kwaad je ook op me bent, ik hou van je. En ik hoop dat je Natalie een kans wilt geven en dat je haar in de toekomst beter leert kennen. We gaan in juli trouwen, na jouw diploma-uitreiking. Voor mij is dat ook een heel erg belangrijk moment.'

Heloise staarde hem aan en er rolden stille tranen van verdriet over haar wangen. 'Hoe kun je dat nou doen? Je hebt altijd gezegd dat je niet meer wilde trouwen.' Ze kon gewoon niet geloven wat hij daarnet had gezegd en wat hij van plan was. Het was het slechtste nieuws dat ze ooit te horen had gekregen. Hij deed haar pijn, en ze wilde hem ook pijn doen. 'Waarschijnlijk loopt zij ook bij je weg, net als mama,' zei ze venijnig.

Hugues besloot niet te reageren en probeerde rustig te blijven. 'Natalie is heel anders dan je moeder. Ik hoop dat wij wel een goed huwelijk zullen hebben, maar als het misloopt, komt dat waarschijnlijk doordat ik er een potje van maak, niet omdat zij er met een popster of wat dan ook vandoor gaat. Ze is een heel serieuze vrouw. Geef haar een kans. Misschien ga je haar zelfs wel aardig vinden.'

Heloise keek haar vader verdrietig aan. Ze raakte haar vader kwijt aan een vrouw die ze nauwelijks kende. Achteraf had ze er spijt van dat ze naar Europa was gegaan om te studeren. Als ze was gebleven, zou het nooit zijn gebeurd, daar was ze van overtuigd. Zijn blije nieuws had op haar een verpletterend effect.

Hij ging staan en kwam achter zijn bureau vandaan. Hij kon zien hoe moeilijk ze het had en keek haar vol liefde aan. Hij was daarnet op een idee gekomen, en hij hoopte dat dit het goede moment was en dat het zou helpen. 'Ga alsjeblieft naar de receptie en vraag de sleutel van kamer vijf nul twee.'

Samen verlieten ze zijn kantoor, en hij bleef bij de lift op haar staan wachten terwijl zij naar de receptie ging om de sleutel te halen. Ze had geen idee waarom hij het had gevraagd. Met een glimlach overhandigde de assistent-manager haar de gevraagde sleutel. Hij vroeg zich al een hele tijd af wanneer haar vader zijn geheim zou verklappen; de suite stond nu al twee maanden leeg.

Zwijgend stonden ze in de lift en op de vijfde verdieping stapten ze uit. Hij pakte de sleutel van haar aan, deed de deur open en gebaarde dat ze binnen moest komen. Verwonderd keek ze om zich heen. Ze kon zien dat de kamer onlangs een opknapbeurt had gehad. Het rook er nog naar verf. De zitkamer was helemaal in zachtbeige en zandkleur uitgevoerd. De muren in de slaapkamer waren lichtroze. De stoffen waren prachtig, en er hingen schilderijen die ze stuk voor stuk mooi vond. Door de grote ramen stroomde het zonlicht naar binnen.

'Leuk,' zei ze toonloos, 'en de schilderijen zijn goed gekozen. Heb je me meegenomen om Natalies werk te bewonderen, of moet ik iets doen?'

Hij gaf haar de sleutel. 'Ik wacht al twee maanden om je dit te laten zien.'

'Hoezo?'

'Omdat ik het voor jou heb laten doen. Dit is jouw appartementje, wanneer je maar wil. Je kunt boven bij mij blijven wonen, als je wil, maar ik dacht dat je het wel fijn zou vinden om een beetje privacy te hebben. Je hebt in Parijs een heel zelfstandig leven geleid, en als je dat hier ook wil, moet je wel je eigen plek hebben. Ik wil je niet wegjagen uit ons appartement, maar als je zin hebt om hier te gaan wonen moet je dat doen. Hou de sleutel maar.' Terwijl hij het zei, zag hij haar gezicht langzaam tot leven komen en er verscheen een glinstering in haar ogen. Het was duidelijk dat ze niet wist wat ze moest zeggen, en opeens fronste ze haar wenkbrauwen. 'Is dit een goedmakertje omdat jij gaat trouwen?'

'Nee, Natalie is vorig jaar oktober al begonnen, en ik heb nog maar twee weken geleden besloten dat ik met haar wil trouwen.'

'Ik wou dat je dat niet had gedaan,' zei ze triest.

Hij trok haar in zijn armen en hield haar tegen zich aan. 'Ik verzeker je dat het allemaal goed gaat. Je raakt me nooit kwijt, wat er ook gebeurt.' Hij bleef haar vasthouden terwijl de tranen over haar wangen liepen. Hij vond het vreselijk om haar verdriet te doen, maar hij wist dat het goed was om met Natalie te trouwen. 'Je kunt hier gaan wonen wanneer je maar wilt. Of misschien wil je hier alleen je vrienden ontvangen, dat mag ook. Maar als je boven blijft, verwacht ik van je dat je beleefd bent tegen Natalie, laat dat duidelijk zijn.'

Ze zei een hele tijd niets, hield toen op met huilen en glimlachte naar hem, geroerd door wat hij voor haar had gedaan. 'Bedankt, papa. Het is een heel mooi appartement, en ik ben er blij mee.' Ze sloeg haar armen om hem heen en drukte een kus op zijn wang. Het was duidelijk dat ze heen en weer werd geslingerd tussen ontzetting over zijn trouwplannen en enthousiasme over haar nieuwe appartement. Sinds haar thuiskomst had ze in een emotionele achtbaan gezeten. Ze verheugde zich er nu al op om haar vrienden uit te nodigen om haar nieuwe kamers te laten zien, en had op dat moment helemaal geen zin om weer aan het werk te gaan. Nogmaals liep ze door de kamers om alles te bewonderen. Ze probeerde te vergeten dat hij met Natalie ging trouwen en blij te zijn met zijn cadeau. 'Ik vind de schilderijen echt erg mooi,' zei ze ten slotte. Het waren contemporaine werken, kleurig en jong.

'Ik heb ze zelf gekozen,' zei hij trots. 'Ik ben blij dat je de kamers mooi vindt. Ik zou heel erg teleurgesteld zijn geweest als je er niets aan had gevonden,' voegde hij er in alle eerlijkheid aan toe.

'Ik ben nog steeds boos dat je met Natalie gaat trouwen,' zei zij al even eerlijk, maar haar felheid was weg. Ze was geschrokken. Ze had nooit verwacht dat hij nog een keer zou trouwen.

'Dat weet ik. Ik hoop dat je je er op een dag bij zult neerleggen. Wil je mijn getuige zijn?' vroeg hij ernstig.

'Misschien,' zei ze somber, terwijl ze om zich heen keek in haar nieuwe kamers. 'Ze is een heel erg goede interieurstyliste. Maar je hebt geen vrouw nodig. Je hebt mij.'

'Dat zal altijd zo blijven. Een dochter kan niet vervangen worden. Maar je blijft niet altijd bij me. Het is fijn om gezelschap te hebben als ik straks oud en gepensioneerd ben. En ik hou van haar. Maar ik hou ook van jou en dat zal nooit veranderen.' Heloise knikte en stak de sleutel van het appartementje in de zak van haar uniform, alsof ze bang was dat hij hem weer zou afpakken omdat ze al maandenlang boos op hem was.

'Dank je wel. Ik ben er heel erg blij mee.'

'Mooi,' zei haar vader, en hij sloeg een arm om haar schouders. 'Ik hou van je. En nu moet je weer aan het werk.'

Ze glimlachte naar hem, en samen gingen ze naar beneden. Iedereen van de receptie grijnsde naar haar toen ze terugkwam. Ze wisten allemaal waar ze was geweest, al vanaf het moment dat ze de sleutel had gevraagd.

'Wat vind je ervan?' vroeg de assistent-manager.

Ze keek naar haar vader. 'Supercool,' zei ze stralend.

Hugues liep glimlachend weg, terug naar zijn kantoor, en hij belde Natalie om het hele verhaal te vertellen.

'Vond ze het mooi?'

'Wat dacht je! Ze vond het geweldig. Ik heb haar verteld dat we gaan trouwen, en ik wilde haar laten weten dat ze niet bij ons hoeft te wonen als ze daar geen zin in heeft. Nu kan ze ervoor kiezen om beneden in haar eigen kamers te gaan wonen. Het geeft haar vrijheid.'

'Was ze kwaad dat we gaan trouwen?' vroeg Natalie. Ze was nog steeds een beetje nerveus. Ze moest er niet aan denken om haar leven lang met een boze stiefdochter opgescheept te zitten. Zelfs niet een paar maanden.

'Ik denk dat ze eerder geschrokken was. Ze draait heus wel bij,' zei hij vol vertrouwen. 'Het was geloof ik een goed idee om haar het appartement te laten zien, bij wijze van afleiding. En ze is er echt heel blij mee. Ze heeft ook nog tegen me gezegd dat jij vroeg of laat ongetwijfeld zo verstandig zult zijn om er ook met een popster vandoor te gaan,' vertelde hij glimlachend. Het was een kinderachtige opmerking geweest.

'Wat vreselijk,' zei Natalie. 'Dat zou ik je nooit aandoen.'

'Dat weet ik toch.' Het was een emotionele ochtend geweest, en hij was doodmoe. Hij hoopte dat Heloise nu eindelijk zou kalmeren en vrede zou sluiten met Natalie. Het zou voor haar ook goed zijn om een verstandige vrouw in haar leven te hebben, niet alleen voor hem. Natalie zou voor hen allebei een zegen zijn.

'Ik heb gevraagd of ze mijn getuige wilde zijn.'

'Wat zei ze?'

'Ze zei misschien. Meer kunnen we nu niet hopen. In juli denkt ze er vast heel anders over.'

'Ik heb mijn broer gebeld, en hij wil me graag weggeven. Nu moet ik op zoek naar een jurk.' De bruiloft was al over vijf maanden, en er moest nog zoveel worden geregeld.

'Ga maar zo snel mogelijk met de cateringmanager praten,' zei hij tegen haar. 'Sally is een geweldige meid. En we moeten een datum prikken. Gelukkig is de balzaal in juli meestal niet volgeboekt. Iedereen wil in mei of juni trouwen, of op Valentijnsdag.' Ze vonden juli allebei een goede maand. 'Waar wil je trouwens op huwelijksreis naartoe?' Nu hij het Heloise had verteld, konden ze plannen maken.

'Ergens waar het mooi is,' zei ze naïef. 'Bedenk jij maar iets.' Zodra ze het had gezegd, wist hij de ideale plek, The One & Only in Baja California. Hij verwees er heel vaak gasten naartoe, en iedereen vond het een geweldig hotel. Het was het toppunt van luxe en de ideale bestemming voor een huwelijksreis. Of misschien Hotel du Cap in Cap d'Antibes, maar Mexico leek hem leuker.

'Nogmaals bedankt voor je werk aan Heloises appartement. Op een dag zal ze je ervoor bedanken, maar nu nog niet.'

'Ze hoeft me niet te bedanken. Het was jouw idee, en jij hebt me betaald. Ze moet jou bedanken.'

'Dat heeft ze gedaan,' zei hij tevreden. Hij ging aan zijn bureau zitten, en ze babbelden nog even met elkaar. Een paar minuten later kwam Jennifer binnen met een cappuccino en een stapel papieren die hij moest tekenen, en hij glimlachte naar haar.

'Bedankt voor je uitstekende idee,' zei hij. 'Ik heb Natalie gisteravond ten huwelijk gevraagd. Ik heb het op jouw aanraden gedaan, en ik heb er geen spijt van. Ze heeft ja gezegd, en we trouwen in juli. Als de balzaal tenminste een keer vrij is.'

'Ik heb connecties, dus misschien kan ik je helpen,' plaagde ze. 'En van harte gefeliciteerd, ook voor Natalie. Heb je het Heloise al verteld?' vroeg ze zo achteloos mogelijk.

'Ja, daarnet.'

'Is ze blij voor je?'

'Nee. Maar dat komt nog wel. Ze is ervan geschrokken.' Het verbaasde Jennifer niet, maar ze was toch blij dat Hugues haar advies had opgevolgd.

Jennifer bleef wachten totdat hij de papieren had getekend en nam ze weer mee. Ze was blij voor hem. Ze was er voor de volle honderd procent van overtuigd dat Natalie de ideale vrouw voor hem was. Als Heloise eenmaal overstag was, zou het hun voor de wind gaan. Ze was enthousiast over hun plannen. Hopelijk zou Heloise zich er snel bij neerleggen. Jennifer was ook blij dat Heloise eindelijk de moederfiguur zou krijgen waar ze al zo lang naar hunkerde. Natalie was een geschenk voor hen allebei, alleen wist Heloise het nog niet.

17

De maanden voorafgaand aan de bruiloft van Hugues en Natalie, en Heloises diploma-uitreiking, waren voor hen allemaal even hectisch. Natalie probeerde een bedrijf te runnen, een bruiloft voor te bereiden, een relatie te onderhouden en vrede te sluiten met een stiefdochter die haar nog steeds als de vijand beschouwde en haar negeerde als ze met elkaar in dezelfde kamer waren. Het gaf veel stress, en dat was zacht uitgedrukt. Hugues probeerde geduldig te zijn en hen allebei gerust te stellen, maar wat hij ook zei, Heloise bleef koppig weigeren Natalie te erkennen, of te aanvaarden dat ze de vrouw van haar vader zou worden. Ze deed alsof ze lucht was. Ze wilde niets met de bruiloft te maken hebben, zodat Natalie zelf met de cateringmanager en de bloemiste moest overleggen, bijgestaan door een wedding planner.

Heloise ontving regelmatig vrienden in haar nieuwe appartement en gaf toe dat ze er blij mee was. Toch bleef ze boven bij haar vader wonen, in haar oude kamer, zodat zij en Natalie elkaar vaak tegen het lijf liepen wanneer Natalie bij Hugues kwam eten of over hun trouwplannen wilde praten. Hij sliep zo vaak mogelijk bij Natalie. Om Heloises gedachten af te leiden van de bruiloft zorgde hij ervoor dat ze keihard moest werken. Hij liet haar regelmatig dubbele diensten draaien en tot 's avonds laat werken, en hij verplaatste haar van de ene afdeling naar de andere, zodat ze de verschillende aspecten van de business leerde kennen. Het was wat de École Hôtelière van hem verwachtte. Toen Heloise toestemming had gekregen om in het hotel van haar vader stage te lopen, had hij de schoolleiding verzekerd dat hij haar niet zou ontzien omdat ze zijn dochter was.

Heloise was geneigd ervan uit te gaan dat ze alles al wist omdat ze in het hotel was opgegroeid, maar ze moest nog veel leren. Wel was iedereen het erover eens dat ze een harde werker was, dat ze bereid was om alles aan te pakken en bijzonder nauwgezet was. Haar vader was dan ook trots op haar.

Op één punt bleef ze echter onverzettelijk: Natalie. Uiteindelijk had ze tegen haar vader gezegd dat ze niet naar de bruiloft zou komen, niet als getuige en niet als gast, en Hugues drong niet aan. Hij wilde het niet erger maken door haar te straffen en bleef hopen dat ze in juli zou zijn bijgedraaid. Het was zijn grote wens dat ze zijn getuige zou zijn. Tegen de tijd dat Heloise terug zou gaan naar Lausanne voor haar diploma-uitreiking, bleek duidelijk dat Natalie niet welkom zou zijn.

Natalie zei dat ze het niet erg vond en thuis veel te doen had. De bruiloft stond gepland voor 7 juli, de enige dag dat de balzaal beschikbaar was. Het was de zaterdag van een lang weekend, want 4 juli was Independence Day, een nationale feestdag. Heloises enige commentaar was dat zij het best vond, aangezien iedereen die ze kenden dan op vakantie zou zijn, en dat ze hoopte dat er niemand zou komen.

Drie weken daarvoor, op 15 juni, zou in dezelfde balzaal een groot feest voor haar worden gehouden, ter ere van haar afstuderen en eenentwintigste verjaardag. Ze verheugde zich erop, net als het voltallige personeel, en dit keer zou het geen verrassing zijn. Heloise maakte alle plannen zelf, in nauwe samenwerking met Sally, de cateringmanager, die ook verantwoordelijk was voor de bruiloft. Heloise weigerde naar die plannen te luisteren en hield haar oren dicht als Sally of Jan erover begon. Heloise kreeg uitstekende beoordelingen voor haar stage. Haar stijl, haar inzet, haar oordeel en de manier waarop ze met gasten en collega's omging oogstten veel lof. Bovendien was het haar supervisors stuk voor stuk opgevallen dat ze een scherp oog had voor detail en aangeboren feeling voor de hotelbusiness. Jarenlang had ze haar vader door het hele hotel op de voet gevolgd en daar had ze nu profijt van. De enige vaak gehoorde kritiek was dat ze een beetje te onafhankelijk was en geneigd om zelfstandig beslissingen te nemen. In de toekomst zou ze beter geschikt zijn voor een leidinggevende functie dan als teamplayer, maar dat was sowieso altijd de bedoeling geweest. Zodra ze terugkwam uit Lausanne zou ze het stageprogramma van het hotel doorlopen, zowel bij de receptie als bij de conciërges.

De meeste gasten die haar achter de receptie zagen, hadden geen idee dat ze de dochter van de eigenaar was. Ze ging net zo met de gasten om als alle andere medewerkers, en ze droeg hetzelfde simpele uniform, een donkerblauw mantelpakje dat Hugues speciaal had laten ontwerpen. De mannen droegen een jacquet met een gestreepte broek. Er golden strenge regels voor het uiterlijk van de medewerkers. Heloise droeg haar rode haar altijd in een keurig knotje als ze dienst had, en ze gebruikte weinig make-up, gewoon omdat ze daar niet van hield. Heloise vloog een week voor haar afstuderen naar Genève. Haar vader zou vier dagen later komen, want ze wilde graag de tijd hebben om bij te praten met haar klasgenoten. De ochtend van haar vertrek kwam ze naar haar vaders kantoor om afscheid te nemen. Zoals gewoonlijk was hij cheques aan het tekenen.

'Ga je weg?' Hij keek op toen ze binnenkwam, en ze knikte. Ondanks hun meningsverschillen was hij er trots op dat ze haar diploma had gehaald. In het begin had hij bezwaar gemaakt tegen de hotelschool, maar inmiddels kon hij duidelijk zien dat ze voor de hotelbusiness in de wieg was gelegd. Al sinds haar tweede was ze met het hotel vergroeid geweest, en ze hield van het vak, net als haar vader. Het was het enige werk dat ze wilde doen, vooral in het hotel van haar vader. 'Heb je geld nodig?' vroeg hij. Hij vroeg het haar elke keer dat ze de deur uit ging, zelfs als ze een pizza ging eten met vrienden.

'Dat is al geregeld,' zei ze met een glimlach. 'Ik heb geld gekregen van de boekhouding.' Die gaf hem altijd een overzicht van haar uitgaven. Als ze terugkwam, zou ze als stagiair een bescheiden salaris gaan verdienen. Tot nu toe had ze aan de eisen van de École Hôtelière moeten voldoen, en haar vader had iedereen al laten weten dat ze ook als ze in dienst kwam van het hotel geen voorkeursbehandeling mocht krijgen. Wat voor de anderen gold, moest ook voor haar gelden. 'Ik zie je vrijdag,' zei ze op warme toon. 'Die avond is er een diner voor de ouders, en na de diploma-uitreiking is er een receptie.' Hij glimlachte toen hij naar haar toe liep om haar te omhelzen, en op dat moment bedacht ze hoe blij ze was dat Natalie niet mee zou komen. Tegenwoordig was ze er altijd, maar straks zou ze haar vader voor zichzelf hebben, misschien wel voor het laatst. Hun leven zou voorgoed veranderen, en in haar ogen was het nu al zo anders. Ze nam wraak door te doen alsof Natalie niet bestond. Ze had haar niet uitgenodigd voor de diploma-uitreiking en zich daar niet voor verontschuldigd. Ze was niet onnodig beledigend tegen haar, ze negeerde haar gewoon, en dat was onbeleefd genoeg.

'Goeie reis.' Hugues keek haar vol liefde aan. Hoe lastig ze het afgelopen halfjaar ook was geweest, hij hield nog steeds evenveel van haar. 'Ik verheug me op de diploma-uitreiking, en op je feest als we terug zijn.' De bruiloft noemde hij niet, aangezien dat een pijnlijk onderwerp voor haar was. De komende twee weken stond zij in het middelpunt. Haar moeder liet weer eens verstek gaan. Heloise had haar wel uitgenodigd, maar ze was met Greg op vakantie in Vietnam; hoewel Miriam de datum een jaar van tevoren had geweten, beweerde ze dat ze haar plannen niet meer kon wijzigen. Het was altijd hetzelfde liedje met haar. Heloise vond het niet erg, zolang haar vader er maar was. Hij liep met haar mee naar buiten, waar een auto met chauffeur op haar stond te wachten om haar naar het vliegveld te brengen.

'Bedankt, papa,' zei ze zacht. Ze leek de laatste paar dagen een beetje te zijn gekalmeerd. Ze was opgetogen over de uitreiking en voelde zich opeens heel erg volwassen. Door haar werk in het hotel, zelfs al was het voor haar vader, had ze heel veel geleerd. Dit was iets heel anders dan vroeger, toen ze als kind door het hotel had gezworven. Nu had ze echte verantwoordelijkheden, ze moest soms lastige situaties afhandelen, en voldoen aan de eisen van haar supervisors, die streng en veeleisend waren, ook al kenden ze haar al jaren. En in het Vendôme lag de lat nu eenmaal erg hoog. 'Tot vrijdag,' zei ze toen ze in de auto stapte met haar feestjurk in een kledinghoes, en ze zwaaide naar hem toen ze wegreden. Peinzend keek hij haar na, denkend aan hun jarenlange verbondenheid en het wonderlijke leven dat ze in de beschermde wereld van het hotel hadden geleid. Hij wist hoe moeilijk het voor haar was om iemand anders in dat leven toe te laten, vandaar dat hij haar gedrag van de laatste paar maanden vaak door de vingers had gezien. Ze was boos op hem vanwege Natalie, maar hij wist dat ze diep in haar hart van hem hield, net zoals hij van haar hield. Hij vond het eigenlijk niet te bevatten dat ze nu volwassen was en bijna eenentwintig, en over een paar dagen zou afstuderen aan dezelfde school waar hij zijn opleiding had gehad. Glimlachend liep hij terug naar binnen.

In Lausanne zag Heloise al haar klasgenoten terug. Ze vonden het allemaal even spannend om af te studeren, en ze wisselden verhalen uit over hun stages in hotels over de hele wereld. Heloise had minder te vertellen omdat ze in haar eigen vertrouwde omgeving had gewerkt, en ze was dan ook blij dat ze eerst een halfjaar in het George V stage had gelopen. Voor het eerst in een halfjaar zag ze François terug, met zijn nieuwe vriendin aan de arm, wat Heloise niet zo leuk vond. Er waren meer studenten die hun vriend of vriendin hadden meegenomen. Zij had sinds haar terugkeer naar New York geen vriendje meer gehad; omdat ze vaak dubbele diensten draaide, was er geen tijd voor geweest.

Ze gingen elke avond uit eten, hetzij in de stad, hetzij op de campus, en daarna nog naar de bars die door de studenten werden gerund. Ze woonden nog een aantal laatste seminars bij, en er was een generale repetitie voor de grote dag. Het was een emotionele tijd. Sommigen zouden het International Hospitality Management Programme gaan volgen, een aanvullende opleiding van twee jaar, en een enkeling was van plan dan ook nog een master te gaan doen. Maar Heloise vond het leuk om naar huis te gaan en de rest van haar opleiding in het hotel te krijgen.

Op vrijdag kwam haar vader aan, en hij nam zijn intrek in het hotel dat aan de school verbonden was, waar studenten ervaring konden opdoen. Het was voor elke gast een klein feestje om er te logeren, en Hugues had er als jonge man zelf een paar maanden gewerkt. Hij vond het altijd leuk om hier weer te zijn en herinneringen op te halen aan zijn studietijd, waar hij met weemoed aan terugdacht. Terwijl hij over de vertrouwde, keurig onderhouden campus liep, vroeg hij zich onwillekeurig af of een van zijn kleinkinderen ooit aan deze school zou gaan studeren. Hij kon het zich nu nog niet voorstellen, maar gezien Heloises grote liefde voor het vak zou dat in de verre toekomst best wel eens kunnen gebeuren. Stel je voor dat hij met zijn levenswerk de basis voor een dynastie had gelegd!

'Waar denk je aan, papa?' vroeg Heloise toen ze hem had in gehaald. Ze was naar hem op zoek gegaan en had hem in zijn eentje over het terrein zien lopen. Ze had haar wapenarsenaal voor een paar dagen weggeborgen, vooral omdat Natalie er niet bij was. Het was bijna weer zoals vroeger.

Hij glimlachte naar haar en sloeg een arm om haar heen. 'Het klinkt mal, maar ik bedacht net dat jouw kinderen op een dag misschien ook wel aan deze school gaan studeren.' Hij had het nooit verwacht, maar nu zij in zijn voetsporen was getreden, leek het opeens een traditie geworden. Wat zouden zijn ouders ervan hebben gezegd? Dit was niet wat ze voor hem in gedachten hadden gehad, maar hij was nog steeds gelukkig met zijn carrière.

'Ik denk niet dat ik kinderen wil,' zei ze peinzend, terwijl ze arm in arm verder liepen. Hij was verbaasd het te horen; hij had altijd aangenomen dat ze zou trouwen en kinderen zou krijgen, ook nu ze in het hotel ging werken.

Hij keek haar aan. 'Waarom niet?'

'Veel te veel gedoe,' zei ze lachend.

'Een hotel is ook veel gedoe. En al is het nog zoveel gedoe, neem van mij aan dat kinderen de moeite waard zijn. Ik moet er niet aan denken dat ik jou niet zou hebben.' Hij zei het met veel emotie in zijn stem.

'Je hebt Natalie nu toch?' Natalie liet haar niet los, en ze keek hem verdrietig aan.

'Zeker.' Hij knikte nadrukkelijk. 'Alleen, dat is niet hetzelfde. Ik hield veel van je moeder, en ik hou van Natalie. Maar de liefde die je voor een partner voelt, is niet dezelfde liefde als die je voor een kind voelt. Het een is niet met het ander te vergelijken. Mijn liefde voor jou is eeuwig. De liefde voor een partner duurt soms een heel mensenleven, maar soms ook niet. Mijn liefde voor jou neem ik mee in het graf.' Het was een uitspraak van betekenis. Ze bleven allebei staan, en Heloise keek hem een hele tijd zwijgend aan.

'Ik dacht dat dat was veranderd,' zei ze zacht.

Hij schudde zijn hoofd. 'Dat zal nooit veranderen. Nooit. Van mijn hele leven niet.' Ze knikte en keek opgelucht. Op dat moment drong het tot hem door dat ze er weliswaar heel volwassen uitzag, maar dat ze in feite nog maar een kind was dat dacht dat ze haar vader zou kwijtraken aan een ander, of al was kwijtgeraakt. Het verklaarde waarom ze zich zo tegen Natalie verzette. Bovendien was het verklaarbaar, want op haar vierde was ze haar moeder daadwerkelijk kwijtgeraakt aan een vreemde man. Maar in Miriams geval had Heloise haar nooit echt gehad; ze had haar moeder alleen een paar jaartjes te leen gekregen. Dat ze door haar moeder in de steek was gelaten, was het ultieme verraad geweest, en daardoor was haar angst voor Natalie, en haar boosheid op hem, alleen maar erger geworden. Dat kon hij nu beter begrijpen. Hij was blij dat hij alleen was gekomen. Hij hield haar even in zijn armen, streek over haar lange, zijdezachte haar, en toen liepen ze vredig gestemd arm in arm terug naar zijn hotel. Hij had de dingen gezegd die zij moest horen. Het was niet genoeg geweest om het te weten, of aan te nemen, of te hopen, nee, ze had het nodig gehad om de woorden te horen, uit zijn mond.

Die avond was er een feestelijk diner in het hotel van de school. Een aantal studenten en de directeur van de school hielden toespraken, soms behoorlijk emotioneel. Na het eten gingen de meeste studenten nog uit, naar bars en kleine nachtclubs in Lausanne, of de bars op de campus. Heloise ging uit met haar vrienden, en ze vond het oprecht jammer om afscheid van hen te nemen. Na de uitreiking zouden ze over de hele wereld uitzwermen, al waren er twee die als trainee aan de slag zouden gaan in New York, maar dat waren geen mensen die ze goed kende. Ze hoorde dat François een baan bij het Plaza Athénée in Parijs had weten te bemachtigen; kennelijk wilde hij liever niet in het hotel van zijn ouders in Zuid-Frankrijk gaan werken. Van nu af aan zouden ze allemaal stapje voor stapje carrière proberen te maken in de hotelbusiness, op de vingers gekeken door hun supervisors terwijl ze hun best deden om het hun gasten naar de zin te maken. Het was geen makkelijke business, dat wisten ze inmiddels allemaal, maar het was het pad van hun keuze en ze verheugden zich erop om aan de slag te gaan. Er waren maar twee studenten vroegtijdig afgehaakt, de een vanwege een ziektegeval in de familie, de ander omdat ze zwanger was geraakt en had moeten trouwen, maar zelfs zij hadden beloofd dat ze terug zouden komen om de opleiding af te maken. Er waren van Heloises jaar honderdachtenzeventig studenten die afstudeerden. De École Hôtelière werd als de beste hotelschool ter wereld beschouwd, dus het was een hele prestatie om het diploma te halen.

De volgende dag vond de eigenlijke diploma-uitreiking plaats in de feestelijk versierde aula. Het was een ontroerende plechtigheid die geheel volgens de oude traditie verliep, en sinds Hugues dertig jaar geleden was afgestudeerd geen spat was veranderd. Er werden prijzen uitgereikt, en Heloise kreeg twee eervolle vermeldingen. Aan het eind van de ceremonie gingen de toeschouwers staan om te applaudisseren en de studenten onder luid gejuich te feliciteren met het diploma van de illustere École Hôtelière de Lausanne. Tranen stroomden over Heloises wangen en glinsterden in Hugues' ogen toen ze elkaar terugvonden en omhelsden.

'Ik ben zo trots op je,' zei hij met verstikte stem. Voor haar telde op dat moment helemaal niemand, alleen haar vader, zij tweeën. Hij was opnieuw blij dat hij in zijn eentje was gekomen. Dit had hij met haar willen delen, als bevestiging van zijn liefde voor haar. Hij vond het heel sneu voor haar dat Miriam niet was gekomen. Ze had met Heloise de ene domme fout na de andere gemaakt en was tijdens alle belangrijke gebeurtenissen in haar leven de grote afwezige geweest, zoals nu ook weer. Ze gaf werkelijk alleen maar om zichzelf. Het was zo jammer dat hij haar geen goede moeder had kunnen geven, en hij hoopte dat zij en Natalie op een dag vriendinnen zouden worden. Ze kon geen moeder voor haar zijn, daar was het te laat voor, maar het zou goed voor haar zijn om een betrouwbare oudere vriendin te hebben, afgezien van Jennifer, Ernesta en Jan, die allemaal zo lief voor haar waren geweest. Natalie zou echt familie worden. Hij had alles voor Heloise geprobeerd te zijn, moeder, vader, mentor, adviseur, maar hij had toch het gevoel dat ze een vrouw nodig had, en het speet hem dat hij er zo laat mee was gekomen. In sommige opzichten had hij te lang gewacht, en nu het eindelijk zover was, had Heloise Natalie de oorlog verklaard in plaats van haar welkom te heten. Hij hoopte dat ze een dezer dagen vrede zouden sluiten, maar hij begon er niet over toen ze in Lausanne waren.

Het galadiner van die avond was schitterend, met voortreffelijk eten en een heel behoorlijke band. Hij danste met zijn dochter, en zij danste voor de laatste keer met haar vrienden. Nadat ze twee jaar keihard hadden gewerkt, konden de studenten nu uitbundig vieren dat ze waren geslaagd. Het feest duurde tot zes uur 's ochtends, en Heloise had niet eens de moeite genomen om naar bed te gaan. Nadat ze al haar vrienden had omhelsd en adressen had uitgewisseld, stapte Heloise samen met haar vader in de auto naar Genève, en ze viel als een blok in slaap zodra ze in het vliegtuig naar New York zaten. Hij dekte haar toe met een deken en keek glimlachend naar zijn slapende dochter. Ze zag er weer uit als een klein meisje, met haar felrode haar en sproeten. Ze was nu een vrouw, met een leven en een carrière in het vooruitzicht, maar ze zou altijd zijn kleine meisje blijven, al schopte ze het nog zo ver. Hij boog zich opzij om haar een kus te geven en bleef tijdens de lange vlucht van tijd tot tijd vertederd naar zijn slapende dochter kijken.

18

Terug in New York moesten ze allebei direct aan de slag. Hugues had zijn handen vol aan de gebruikelijke lastige situaties in het hotel: arbeidsconflicten, onderhandelingen met de vakbond, een rechtszaak die hem boven het hoofd hing en een aantal belangrijke gasten. Heloise werkte op de dag dat ze terugkwamen 's avonds alweer in de receptie. Haar diploma zat nog in haar koffer, maar hier maakte dat geen verschil. Ze moest voor een gast die incheckte het vliegveld bellen omdat zijn bagage zoek was geraakt, en andere kamers zien te vinden voor een gast die klaagde over de suite die ze had, wat haast onvoorstelbaar was omdat het een van de nieuwe was, maar de dame in kwestie zei dat ze migraine kreeg van de kleur groen, en er zaten groene kwasten aan de gordijnen. Gelukkig kon Heloise haar de suite geven van een gast die nog niet was gearriveerd. Hopelijk had die geen probleem met de kleur groen. Na middernacht moest ze een dokter bellen omdat het vijfjarige dochtertje van een van de gasten plotseling hoge koorts had gekregen, en ze moest de beveiliging te hulp roepen om een huiselijke ruzie tussen een dronken echtpaar op de vierde verdieping te sussen, liefst zonder de politie erbij te halen, zodat het nieuws niet de volgende dag op pagina 6 van de New York Post zou staan. Om twee uur 's nachts kreeg ze het twee keer aan de stok met roomservice omdat ze de telefoon niet opnamen, en ze moest een van de gasten uitleggen waarom er om vijf uur 's ochtends geen conciërge aanwezig was. Om zeven uur zat haar dienst erop, en toen ze wankelend op haar benen het appartement van haar vader binnenging, zag ze dat Natalie er was. Ze had haar sinds ze de dag ervoor was thuisgekomen niet meer gezien, en was te moe om zich er druk over te maken. Zij en haar vader zaten net te ontbijten, en Heloise begroette hen onder het langslopen met een vluchtig hallo. De manier waarop haar vader naar Natalie keek stuitte haar tegen de borst. Hij zag eruit als iemand die elk moment kon smelten. Heloise vond het bespottelijk dat een man van zijn leeftijd zich als een verliefde tiener gedroeg, en ze keek snel de andere kant op.

'Hoe ging het vannacht?' vroeg hij voordat ze in haar kamer kon verdwijnen.

'Ging wel. Het dreigde mis te gaan op de vierde verdieping. De Moretti's hadden ruzie met elkaar, en de mensen in de kamers aan weerszijden dreigden dat ze de politie zouden bellen.'

'Hoe heb je het opgelost?' vroeg hij bezorgd, en ze gaf een beetje schaapachtig antwoord.

'Ik heb Dom Pérignon gestuurd naar de mensen die hadden geklaagd. Bruce is ongeveer een uur bij de Moretti's gebleven. Hij scheen een beledigende opmerking over haar moeder te hebben gemaakt, en Bruce is bij ze gebleven totdat ze zo moe en dronken waren dat Mr. Moretti naar bed ging. We hebben Mrs. Moretti een kamer gegeven op een andere verdieping. Ik wist niet wat ik anders moest doen. En ik moest midden in de nacht een dokter bellen voor zes-negentien. Haar dochter had een oorontsteking.'

'Dat heb je allemaal heel goed gedaan,' complimenteerde haar vader haar. Ze had de afgelopen twee jaar eens te meer geleerd dat je in een hotel niet alleen servicegericht moest zijn, maar ook diplomatiek en inventief. Daar was ze goed in, intuïtief, en haar improvisatietalent stond buiten kijf.

'De Moretti's hebben een psychiater nodig,' zei ze met een grijns. Ze trok haar uniformjasje uit en gooide het over een stoel. Haar schoenen had ze bij de deur al uitgeschopt. Toen keek ze naar Natalie. De bruiloft was over minder dan vier weken en haar eigen feest over een paar dagen. 'Hoe gaat het met de bruiloft?'

Natalie trok een gezicht en zuchtte. 'Mijn schoonzusje heeft vorige week bij het skeeleren haar enkel gebroken. Allebei mijn nichtjes hebben pfeiffer en kunnen misschien helemaal niet komen. Er dreigt een staking in Nederland, dus weten we niet of we wel bloemen hebben. Het menu staat nog niet vast, en je vader wil geen bruidstaart. En drie van mijn klanten willen dat ik in die week de installatie doe omdat ze er dan zelf niet zijn. Maar afgezien daarvan gaat het prima.' Heloise moest er onwillekeurig om lachen. Ze leek zich wat milder op te stellen nu ze was afgestudeerd en drie dagen met haar vader alleen was geweest. Natalie was blij dat ze niet mee was gegaan, nog afgezien van het feit dat ze het er te druk voor had gehad. Ze wist dat Heloise haar als een indringster zou hebben gezien.

'Je hebt nog drie weken te gaan tot D-day, dus dat klinkt niet slecht. Meestal gebeuren dat soort dingen een paar dagen voor de grote dag, en dan heb je de poppen pas écht aan het dansen,' zei Heloise, vriendelijker dan ze ooit tegen haar had gesproken, en haar vader glimlachte. Het had haar goedgedaan dat ze samen in Lausanne waren geweest.

'Ik weet niet of ik nu gerustgesteld moet zijn,' zei Natalie een beetje benepen. Ze zag eruit alsof ze was afgevallen, maar ze kreeg wel een gelukkige uitdrukking in haar ogen toen ze naar Hugues keek. Haar toekomstige stiefdochter maakte haar nog steeds nerveus, maar ze was het hele jaar nog niet zo aardig tegen haar geweest. Misschien was ze gewoon moe van de lange nacht en de vlucht van de dag ervoor en had ze de energie niet om gemeen te zijn. Natalie wist het niet. Gezien haar woede van de afgelopen maanden durfde ze haar nog niet te vertrouwen.

'Sally helpt je wel om alles op te lossen. Ze is geweldig, een echte duizendpoot!' zei Heloise. 'Ze heeft een keer in een halfuur tijd een rabbijn gevonden toen de man die zou komen niet kwam opdraven. Hij was op huwelijksreis in het hotel, en ze heeft hem uit bed gesleept en een chazan die ze kende gebeld. Niemand heeft er iets van gemerkt. En waarom wil je trouwens geen bruidstaart?' vroeg ze met een afkeurende blik op haar vader.

'Ach, het zijn van die malle dingen. Misschien heb ik te veel bruiloften gezien. Bovendien vind ik ze nooit lekker,' klaagde hij. 'Ik heb liever een mooi dessert.'

'Je moet een bruidstaart hebben. De keuken kan natuurlijk een mooi dessert maken, maar je moet ook een taart hebben,' zei ze streng. Ze griste een muffin uit het mandje op hun tafel en nam een hap terwijl ze naar haar kamer liep. Ze was zo moe dat ze nauwelijks kon nadenken. 'Ik moet om drie uur weer beginnen. Het rooster van de receptie is een ramp,' voegde ze er over haar schouder aan toe. Ze ging haar kamer binnen en deed de deur achter zich dicht, maar zonder ermee te slaan, en dat was al heel wat.

Natalie keek Hugues verbaasd aan. 'Is het weer goed?'

'Misschien,' zei hij zacht, zodat Heloise hem niet kon verstaan. Hij vroeg zich af of ze na de bruiloft naar haar eigen appartement zou verhuizen. Hij zou graag wat vaker met Natalie alleen willen zijn, vooral als Heloise lelijk tegen haar deed, maar tot nu toe maakte ze nog geen aanstalten, misschien wel om Natalie te pesten. 'Ik denk dat ze bang is om me kwijt te raken,' fluisterde hij. 'Ik heb tegen haar gezegd dat dat nooit zal gebeuren. Jij kunt mij niet van haar afpakken, en dat wil je ook helemaal niet, dat weet ik. Dankzij haar moeder ben ik de enige die ze heeft, al zeventien jaar lang. Daardoor ziet ze jou als een grote bedreiging.' Natalie knikte. Ze hadden het er vaker over gehad, en ze begreep het beter dan Heloise besefte. Daarom was ze al die maanden geduldig gebleven, ondanks Heloises schandelijke gedrag. Nu durfde ze eindelijk weer te hopen dat Heloise op een gegeven moment zou bijdraaien, maar de hoop dat ze ooit vriendinnen zouden worden had ze opgegeven.

'Was haar moeder niet bij de uitreiking?'

'Natuurlijk niet. Ze was met Greg in Vietnam, terwijl ze de datum al een jaar van tevoren wist. Ze zou zelfs een afspraak bij de kapper of een tatoeagestudio belangrijker hebben gevonden,' zei hij verontwaardigd.

'Wat ontzettend naar voor Heloise. Je kunt voor jezelf nooit verklaren waarom je ouders er niet zijn op momenten dat ze er voor je horen te zijn. Als ze dood zijn, is het tenminste begrijpelijk. Maar als ze leven en ze komen niet, kun je alleen maar concluderen dat ze geen bal om je geven. Als je zoiets hebt meegemaakt, durf je bijna niet meer te geloven dat er ook mensen zijn die wél van je houden. Je ouders kunnen zoveel kapotmaken,' besloot ze op een toon die van veel begrip getuigde.

'Ik heb het al die jaren geprobeerd goed te maken, en ik was er altijd voor haar. Maar Miriam was er nooit. Ik denk wel eens dat de afwezige ouder meer kwaad kan aanrichten dan de aanwezige ouder goed kan doen.'

Natalie knikte wijs. Na een korte stilte kwam ze terug op de bruidstaart, en ze herhaalde wat zijn dochter had gezegd.

'Oké, mij best. Een bruidstaart. Kies jij er maar een. Als je maar weet dat ik die dingen ordinair en smakeloos vind. En waag het niet om een stuk taart in mijn mond te proppen en over mijn hele gezicht uit te smeren.' Hij vond het een smerig gebruik en had het nooit begrepen, daar was hij te Europees voor. 'Je mag me een hapje geven op een vork.'

'Beloofd,' zei ze verheugd. Ze hechtte aan gebruiken en tradities en ook aan een beetje bijgeloof - something old, something new, something borrowed, something blue. Ze had een kousenband afgezet met blauwe kant, en zelfs a penny for her shoe. Ze had eenenveertig jaar op deze dag gewacht en alle hoop om ooit nog eens te trouwen opgegeven, totdat ze Hugues had leren kennen. Nu wilde ze er dan ook met volle teugen van kunnen genieten. Hij begreep dat en had haar tot nu toe in alles haar zin gegeven, behalve wat de bruidstaart betrof.

'Vraag me alleen niet om veertien verschillende taarten te proeven. Bestel gewoon wat jij wilt.'

Ze wist al dat ze een vulling van chocolademousse wilde, met ivoorkleurig glazuur, linten van marsepein en verse bloemen, en ze had de patissier een foto van een voorbeeld laten zien. Dit was haar droombruiloft, en ze zou dit maar één keer van haar leven meemaken, dus haalde ze alles uit de kast. Haar jurk was beeldschoon, simpel en elegant, passend voor iemand van haar leeftijd. Ze wist dat Hugues in het hotel ontelbare bruiden had gezien, en ze wilde dat hij haar de allermooiste zou vinden.

Een uur later gingen ze allebei aan het werk. Natalie had een afspraak met een nieuwe klant, maar ze zou eerst nog een kijkje nemen in een van de hotelkamers waar lekkage was geweest, een mooie aanleiding om de kamer op te knappen. Hugues had de ene afspraak na de andere, en hij moest een vergadering van de Hotel Association bijwonen. Door de jaren heen was hij diverse keren voorzitter geweest, een ideale manier om contact te houden met eigenaren en managers van andere hotels. Heloise ging om drie uur weer aan het werk in de receptie, en ze had een van de conciërges beloofd dat ze een paar uur voor hem zou invallen.

Ook de dagen daarna was het een gekkenhuis. Heloise had nauwelijks de tijd om zich voor te bereiden op het grote feest ter ere van haar eenentwintigste verjaardag en haar afstuderen. Sally regelde alle details, hoewel Heloise een dag van tevoren wel het draaiboek met haar doornam.

De balzaal was helemaal in wit en goud versierd, met witte bloemen op de tafels en goudkleurige ballonnen tegen het plafond. Haar vader had een fantastische band laten komen, en haar vrienden mochten tot vier uur 's nachts blijven. Aansluitend werd in een kleinere zaal een ontbijt geserveerd. Heloise had de tijd van haar leven en zei dat ze nog nooit zo'n leuk feest had meegemaakt. Haar vader had haar willen belonen voor haar enorme prestatie, en duidelijk willen maken dat ze voor hem niet minder belangrijk was dan zijn aanstaande vrouw en hun bruiloft.

Hugues en Natalie trokken zich om een uur of elf discreet terug, zodat de jonge mensen ongestoord van het feest konden genieten. Het was een vrolijke prelude van hun bruiloft, en zelfs Natalie had een leuke avond. Heloise was beslist een stuk aardiger tegen haar sinds ze uit Lausanne was teruggekomen. Haar houding was volwassener, en ze was duidelijk minder boos op haar vader en zelfs op zijn aanstaande. Het was alsof ze eindelijk had begrepen dat ze hem niet zou kwijtraken. Ze was nog steeds niet blij dat hij met Natalie ging trouwen, maar ze probeerde haar niet langer het leven zuur te maken. Ze schaamde zich er zelfs een beetje voor dat ze zo kwaad was geweest, dat had ze Jennifer opgebiecht.

In de weken voor de bruiloft liep Natalies hoofd om. Ondanks het lange weekend zouden er tweehonderd gasten komen. Tot nu toe verliep alles volgens plan, hoewel Natalie zichtbaar nerveus was. Ze had nog nooit zo'n groot evenement georganiseerd, en vond het veel lastiger dan interieurs ontwerpen, zelfs als ze een paar opdrachten tegelijk had. Ze was hier totaal niet in thuis, en voor adviezen en de organisatie was ze volledig afhankelijk van het hotelpersoneel. Hugues wilde ze er niet mee lastigvallen. Hij had het al druk genoeg en bovendien wilde ze hem verrassen.

De avond voor de bruiloft was er een diner voor familie en mensen van buiten de stad, in een van de kleinere zalen van het hotel. Haar enige familie bestond uit haar broer, zijn vrouw en hun vier kinderen, en Hugues had helemaal niemand, behalve Heloise. Toch werden er zestig personen verwacht. Er zou geen muziek zijn en er zou niet worden gedanst, dus de organisatie van het diner was minder ingewikkeld dan die van de bruiloft zelf. Maar er moest wel een menu worden samengesteld, met bijpassende wijnen, en er moesten bloemen komen. Een kalligraaf zou voor de naamkaartjes zorgen, maar de tafelschikking bezorgde Natalie hoofdpijn. Ze had het gevoel dat ze gek zou worden van alle lijstjes en was zo ongeveer vergroeid met haar walkietalkie, zodat zij en Sally elkaar voortdurend konden bereiken. Uit respect voor Heloises gevoelens had Natalie haar niet bij de voorbereidingen betrokken, maar ze had haar wel uitgenodigd voor haar vrijgezellenetentje. Heloise had gezegd dat ze niet kon omdat ze moest werken, en dat was waar. Ze had misschien wel vervanging kunnen regelen, maar ze voelde er weinig voor om te vieren dat haar vader met haar ging trouwen. Het zou hypocriet zijn geweest, en ze moest er niet aan denken om toe te kijken als vrouwen van middelbare leeftijd Natalie sexy lingerie cadeau deden om haar vader te verleiden. Dat was haar ook zonder sexy lingerie prima gelukt.

De mannelijke personeelsleden van het hotel hadden al een maand daarvoor een vrijgezellenavond voor Hugues georganiseerd, met Marokkaans eten en buikdanseressen, maar het was desondanks een tamme bedoening geweest. Ze hadden de weinige vrienden die hij had ook uitgenodigd, allemaal mannen uit de hotelbusiness. Aangezien hij zo ongeveer dag en nacht werkte viel het niet mee om vriendschappen te onderhouden, dat hoorde er nu eenmaal bij. Het hotel en de mensen die er werkten en logeerden namen hem volledig in beslag, en er bleef weinig tijd over voor andere dingen. Het was een leuk feestje geweest. Hugues had met een paar van de buikdanseressen gedanst, maar het was allemaal netjes en beschaafd gebleven. Zo ging het zeker niet altijd; bij de bachelorparty's die in het hotel werden gehouden waren vaak prostituees aanwezig die door een van de gasten waren betaald. Niemand zou het in zijn hoofd hebben gehaald om Hugues dat aan te doen, zo was hij niet. Het was gewoon een gezellige avond geweest.

De dag voor de bruiloft was Natalie op van de zenuwen. Ze had een kamer op een andere verdieping genomen om haar bruidsjurk op te hangen, en daar zou ze op de dag zelf haar haar en make-up laten doen. Haar broer en schoonzus logeerden in het hotel. Alleen hun twee zonen waren gekomen, want hun tweelingzusjes waren nog te ziek. De dag voor de bruiloft had Natalie een afspraak gemaakt voor een massage, een manicure en een pedicure. Heloise zag haar die middag in de kapsalon, met een gezichtsmasker van groene klei. Ze ging even naar binnen om hallo te zeggen, en Natalie deed haar ogen open toen ze haar stem hoorde. Ze had haar al dagen bijna niet gezien.

'Hoe gaat het?' informeerde Heloise beleefd.

'Vreselijk,' antwoordde Natalie, die probeerde haar mond zo min mogelijk te bewegen, om te voorkomen dat het masker zou barsten. Ze voelde zich net de heks uit The Wizard of Oz. 'Ik heb vlekken in mijn gezicht. Mijn maag is van streek. De zanger van de band zit vast in Las Vegas en kan niet komen. Ik wou dat we ergens in het geheim waren getrouwd.' Ze klonk alsof ze elk moment in tranen kon uitbarsten.

'Het komt heus allemaal goed,' stelde Heloise haar gerust. 'Probeer je gewoon te ontspannen.' Opeens voelde ze zich schuldig. Zij wist veel meer van dit soort dingen dan haar toekomstige stiefmoeder, en ze had geen vinger uitgestoken om haar te helpen. 'Wil je dat ik met Sally ga praten?' vroeg ze zacht.

Natalie sperde haar ogen open en knikte. 'Vind je dat niet vervelend? Ik heb geen idee waar ik mee bezig ben, en ik ben zo ongeveer gek van de zenuwen.' Ze slikte kalmeringsmiddelen die een averechts effect hadden, maar dat vertelde ze Heloise niet. Hugues deed zijn uiterste best om haar te kalmeren, maar de pillen, in combinatie met de normale stress waar elke bruid last van had, werden haar bijna te machtig.

'Ik ga straks naar haar toe,' beloofde Heloise met een glimlach. 'Denk alsjeblieft alleen maar aan je haar en je nagels, en laat de rest aan ons over. En ga vanmiddag even liggen.'

Natalie keek haar dankbaar na. Ze had het gevoel dat de oorlog misschien eindelijk voorbij was. Ze wist het niet zeker, maar ze had al sinds Hugues en Heloise in Lausanne waren geweest geen kanonschoten meer gehoord.

Een halfuur later was Heloise boven bij Sally, de zeer competente cateringmanager, om het scenario voor de bruiloft door te nemen. Het meeste was onder controle, maar Sally en zij ontdekten toch een paar dingen die beter konden, kleine veranderingen die niemand zou opmerken en die toch alle verschil zouden maken. Ze besloten bijvoorbeeld om de tafels net iets anders neer te zetten en het formaat van de tafelbladen aan te passen. Iemand had de verkeerde stoelen besteld, en Heloise liet ze omruilen voor betere. Ook verplaatsten ze het 'altaar', de tafel waar de bruid en bruidegom zouden zitten, zodat iedereen het beter zou kunnen zien als ze elkaar het jawoord gaven. Tot slot pasten ze de ontvangst van de gasten en de timing van de plechtigheid aan, zodat er niets meer kon misgaan. Er was een generale repetitie gepland, maar die was afgezegd omdat er te weinig tijd voor was, dus daar hoefden ze zich niet meer druk over te maken. Heloise gaf Sally opdracht om alle bloemen voor de bruid - het bruidsboeket en de bloemen voor in haar haar — en haar schoonzus te laten afleveren bij de suite die Natalie voor haar jurk gebruikte. En de corsage voor Hugues, lelietjes-van-dalen, moest naar zijn appartement gaan, niet naar haar suite. Opeens vond Heloise het niet erg meer om aan de bruiloft te denken. Ze had er vrede mee en wilde graag helpen.

'En jij?' vroeg Sally aarzelend. Er waren geen bloemen voor Heloise besteld. 'Heb jij geen boeket?' Ze had Heloise tot op dat moment niet naar de bruiloft durven vragen, maar nu leek ze zich toch betrokken te voelen.

'Ik ben geen bruidsmeisje,' bekende Heloise een beetje beschaamd.

'Hè?' Sally keek haar verbaasd aan, en besefte dat ze het nooit met de bruid had besproken. Ze hoefde Heloise niet te vragen waarom ze dat niet wilde. Dat wist ze, net als alle andere hotelmedewerkers. Heloise had er geen geheim van gemaakt dat ze niet blij was met het huwelijk van haar vader, al vanaf het moment dat hij het had aangekondigd.

'Mijn vader heeft me gevraagd als zijn getuige.' Ze besefte dat ze nooit ja had gezegd, en hij had niet aangedrongen. Hij zou al dankbaar zijn als ze naar de bruiloft kwam en verwachtte verder niets van haar. Zelfs dat had ze nooit bevestigd; ze had zelfs meermalen gedreigd dat ze niet zou komen. Peinzend keek ze naar Sally, die ze al zo lang kende. 'Laat voor mij ook maar een corsage van lelietjes-van-dalen maken, dan speld ik die op mijn jurk.' Daarmee hoorde ze duidelijk bij de bruidegom, niet bij de bruid. Als getuige zou ze ook een kleine witte roos kunnen dragen, maar ze had liever lelietjes-van-dalen, haar lievelingsbloemen. Natalie had voor haar bruidsboeket kleine witte orchideeën gekozen, die goed pasten bij haar jurk.

Heloise en Sally zetten de laatste puntjes op de i en waren allebei tevreden. De losse eindjes waar Natalie onzeker over was geweest waren nu in overleg weggewerkt, want Sally had niet in haar eentje beslissingen willen nemen voor de bruid. Sally bedankt Heloise voor haar hulp. Heloise was blij dat alles nu onder controle was. Ze was dol op bruiloften en had net als haar vader een scherp oog voor detail.

Daarna ging ze naar boven, naar het appartement. Ze had lunchpauze. Natalie lag op de bank. Ze zag er slecht uit.

'Gaat het?' vroeg ze bezorgd. In stilte was ze blij dat Sally en zij de laatste hand aan de voorbereidingen hadden gelegd.

'Nee. Ik ben helemaal kapot,' kreunde ze. 'Heb je Sally gesproken?'

Heloise glimlachte naar haar. 'Alles is onder controle. Zet het alsjeblieft van je af. Laat je maar gewoon van nu naar morgen dobberen. Wat doe je vanavond aan?' Zelf had ze er nog niet eens over nagedacht. Ze was niet de stad in gegaan om een jurk te zoeken omdat ze steeds niet zeker had geweten of ze wel zou gaan.

'Een jurk van blauw satijn,' antwoordde Natalie. 'De bloemen op de tafels zijn ook blauw.'

'Dat weet ik. Ik heb net alles doorgenomen,' zei ze rustig. 'Heb je zin in een kopje thee?'

Natalie knikte, haar wenkbrauwen nog steeds zorgelijk gefronst, en ze glimlachte dankbaar toen Heloise haar even later een kopje earl grey aangaf. Heloise was opeens een ander mens en Natalie was onder de indruk. Hugues had toch gelijk gekregen. Heloise was bijgedraaid.

'Volgens mij doe jij nu wat een moeder eigenlijk hoort te doen,' zei Natalie nadat ze een slokje thee had genomen. 'Al zou de mijne het nooit hebben gedaan. Ik had een vreselijk stijve en bekakte moeder die deed alsof mijn broer en ik vreemden waren, zo iemand van wie je je niet kunt voorstellen dat ze ooit lang genoeg uit de kleren is geweest om seks te hebben of een kind te baren. Ze was ijskoud.' Heloise dacht aan haar eigen moeder, die juist zo bandeloos was. 'Mijn vader is overleden toen ik twaalf was. Toen heeft ze me naar een kostschool gestuurd, en ik heb haar bijna nooit meer gezien. Ze verhuisde naar Europa, en daar mocht ik dan een paar weekjes per jaar komen logeren, samen met mijn broer, die ik trouwens ook nooit zag. Ze ging dood toen ik studeerde. Het was alsof ik naar de begrafenis van een vreemde ging. Ik heb haar nooit echt gekend, en zij had nul belangstelling voor mij. Ik heb mijn broer later pas beter leren kennen, na mijn studie, en nu zijn we goed bevriend. Hij is tien jaar ouder dan ik, dus hij heeft onze vader langer meegemaakt, maar onze moeder is voor ons altijd een onbekende gebleven. Ze had nooit kinderen moeten krijgen. Ze deed het alleen omdat het zo hoorde. Zodra mijn vader er niet meer was deed ze mij het huis uit. Mijn broer had ook op een kostschool gezeten, en ik zag hem bijna nooit in de tijd dat hij studeerde. Ik heb geen idee wat voor leven ze heeft gehad na de dood van mijn vader. Ik heb me altijd afgevraagd of ze een vriend had. Ik hoop het voor haar. We hadden het altijd alleen over het weer en goede manieren, en ze speelde vaak bridge. Mij vergat ze gewoon, op die paar weken per jaar na. Kortom, als ze nu nog zou leven, zou ze me niet hebben geholpen met de bruiloft. Fijn dat je met Sally hebt gepraat,' zei ze tegen Heloise, die peinzend naar haar glimlachte. Ze was geroerd door wat Natalie haar had verteld.

'Mijn moeder is ook nogal raar. Ze is getrouwd met een popster, dat zal papa je wel hebben verteld. Hij gebruikt veel drugs en hij gaat met allerlei verknipte mensen om. Zij vindt het allemaal prachtig. Ze is voor hem bij mijn vader weggegaan, toen ik vier was. Kort daarna kreeg ze twee nieuwe kinderen en verdween ik van de radar. Mijn verhaal lijkt wel een beetje op het jouwe. Ze doet alsof ik het kind van iemand anders ben en praat tegen me alsof ik een vreemde ben. Ik vond het vroeger vreselijk om bij haar te logeren. Ik zie haar ongeveer één keer per jaar, als het haar tenminste uitkomt, wat meestal niet het geval is. Ik heb het gevoel dat ze ook van mij is gescheiden toen ze wegging bij mijn vader.' Ze vertelde het openhartig, en Natalie kon aan de blik in haar ogen zien dat ze het er moeilijk mee had.

'Dat moet behoorlijk pijn hebben gedaan,' zei Natalie vol begrip. Het was de eerste keer dat ze van mens tot mens met elkaar praatten, en ze bleken een onverwachte band te hebben. De Club van Gekke Moeders, zoals Natalie het tegen haar vriendinnen noemde. Of misschien zou het de Club van Slechte Moeders moeten zijn. Daar waren er nogal wat van op deze wereld. En hun kinderen bleven met de littekens zitten. Natalie was jarenlang in therapie geweest.

'Ik heb er nog steeds verdriet van,' gaf Heloise toe, ook voor zichzelf.

'Ik was altijd wekenlang in tranen als ik de mijne had gezien,' bekende Natalie. 'Het klinkt vreselijk, maar voor mij was het makkelijker toen ze dood was. Ze kon me niet langer teleurstellen. Het is erger als ze nog leven en je niet willen zien, of als ze doen alsof ze eigenlijk niet meer weten wie je bent. Dat heb ik altijd vreselijk gevonden.'

'Ik vind het ook vreselijk om mijn moeder te zien,' erkende Heloise. Het was een opluchting om erover te praten en toe te geven hoe het werkelijk was. Ze vond het niet fijn om er met haar vader over te praten. Hij raakte al van streek als hij Miriams naam hoorde, en ze had het gevoel dat ze haar moeder ontrouw was als ze hem vertelde hoe erg het was, dus zei ze er zelden iets over. 'Het doet pijn. Ik voel me altijd de vergeten persoon als ik bij haar ben, alsof ik een logee ben of iemand die ze helemaal niet kent. Ik heb nooit begrepen hoe ze haar gezin zomaar de rug kon toekeren, maar dat heeft ze wel gedaan. Voor haar andere twee kinderen is ze trouwens ook niet zo aardig. Het zijn allebei verwende krengen,' voegde ze eraan toe.

'Uiteindelijk heeft het alles te maken met de mens achter de moeder,' legde Natalie uit, 'en niets met jou, met wat je verkeerd hebt gedaan of niet hebt. Het heeft me jaren gekost om het te leren begrijpen, maar dat soort mensen hebben gewoon niets te geven. Aan niemand. Het gaat allemaal om hen.'

'Je hebt gelijk,' zei Heloise, die keek alsof er tijdens hun gesprek een lamp was gaan branden. Natalies wijze woorden hadden haar geraakt.

'Ik heb altijd geaarzeld om kinderen te krijgen, omdat ik bang was dat ik net zo zou worden als zij. En ik wil niemand aandoen wat zij mij heeft aangedaan,' bekende Natalie.

'Ik denk er net zo over,' zei Heloise zacht. 'Mijn vader is een schat, maar het is heel raar om een moeder te hebben die er niet is en die je eigenlijk helemaal niet wil. Ik vond het altijd heel naar als ik het uit moest leggen, al waren veel van mijn vrienden onder de indruk van Greg. Maar Greg is een eikel.'

'Je had in elk geval wel een lieve vader,' zei Natalie, en Heloise knikte. En nu moest ze haar vader delen met Natalie. Toch leek dat opeens niet zo erg meer. Ze begreep nu waarom haar vader van haar hield. Natalie was eerlijk, oprecht en betrokken, en ze deed enorm haar best. Heloise besefte ook dat Natalie de afgelopen zes maanden niet één keer haar geduld had verloren, al had zij zich nog zo slecht gedragen. Dat zei iets over haar. 'Ik zag mijn vader bijna nooit, en hij was nog ijziger dan mijn moeder,' voegde Natalie eraan toe. 'Volgens mij hadden ze allebei een hekel aan kinderen.'

'Ik ben zó blij met de mijne,' zei Heloise uit de grond van haar hart. Ze keken elkaar aan en glimlachten.

'Bedankt dat je me helpt met de bruiloft. Ik vind het echt doodeng,' bekende Natalie. Ze zag er opeens zo jong en kwetsbaar uit dat Heloise medelijden met haar had. Ze was niet langer een bedreigende tegenstander, maar een eenzame en heel menselijke vrouw die gemene ouders had gehad en dankbaar was dat ze Hugues had gevonden. Heloise was bang geweest dat ze een Mata Hari was, maar met deze vrouw kon ze het goed vinden.

'De bruiloft wordt een groot succes,' verzekerde Heloise haar. 'Ik beloof het je. En als er iets misgaat, zorg ik dat het goed komt.' Ze wist dat ze het kon, met of zonder Sally's hulp. Door hun openhartige gesprek voelde ze een band met Natalie. 'Ontspan je en geniet ervan. Het is jouw grote dag.'

'Ik had geen idee dat het zo gecompliceerd en stressvol was om een bruiloft te organiseren. Ik heb me er zo op verkeken,' zei ze met een grijns. 'Ik had nooit gedacht dat ik nog eens zou trouwen, dus ik heb er geen verstand van.'

'Ach, het valt wel mee,' zei Heloise losjes. 'Het is veel moeilijker om een interieur te ontwerpen, en daar ben jij waanzinnig goed in. Dit gaat alleen over kleine dingetjes. Ik ben trouwens dolblij met mijn appartement. Je hebt er iets heel moois van gemaakt. Al mijn vrienden zijn jaloers op me.' Heloise glimlachte, en Natalie was duidelijk blij met het compliment. 'Ik vond het leuk om te doen.' Ze stond op van de bank en zag er nu veel beter uit. Ze had Heloise het liefst willen omhelzen, maar ze wilde zich niet opdringen. Ze waren in korte tijd heel ver gekomen, en dat wisten ze allebei. Natalie wilde het nu niet bederven door iets te doen waar Heloise misschien geen behoefte aan had.

'Ik moet weer aan het werk. Ik zie je vanavond bij het eten.' Heloise deed haar uniformjasje en schoenen weer aan. 'Denk erom, je hoeft alleen maar te zorgen dat je er mooi uitziet en dan ga je lekker genieten. Laat de rest maar aan ons over. Je hoeft niet nerveus te zijn en je hoeft je nergens zorgen over te maken.'

'Bedankt,' zei Natalie ontroerd.

Even later ging Heloise de deur uit om terug te gaan naar de receptie, en vijf minuten later kwam Hugues binnen, zonder zijn dochter te hebben gezien.

'Wat doe jij hier?' vroeg hij, verbaasd om Natalie op dat uur in het appartement te zien, verbaasd ook dat ze zo dromerig keek.

'Ik moet even bijkomen,' zei ze. 'Ik heb net een heel erg leuk gesprek met Heloise gehad,' vertelde ze met een blije uitdrukking op haar gezicht.

'Waarover?' vroeg hij verbluft. Hij kwam naast zijn aanstaande op de bank zitten, intens gelukkig dat Natalie zijn vrouw zou worden.

'Over moeders. De mijne was ook bepaald geen lieverdje. Ik heb Heloise over haar verteld, en zij was heel openhartig over de hare. Uiterlijk heel verschillend, maar qua karakter precies hetzelfde. Allebei narcisten. Vrouwen die nooit kinderen hadden moeten krijgen.' Hugues was het met haar eens. Hij was ervan overtuigd dat haar andere twee kinderen onmogelijk zouden worden, of verslaafd aan drugs, zoals hun vader. 'Het was leuk om met haar te praten. Het is een lieve meid. Ze helpt me met de bruiloft,' zei Natalie dankbaar. 'Ze was zo lief voor me,' voegde ze er met tranen in haar ogen aan toe. Het was een enorme opluchting voor haar. Zes maanden lang was ze het mikpunt van Heloises haat geweest, en daar had ze het behoorlijk moeilijk mee gehad. Ze was zelfs teruggegaan naar haar psychologe.

'Ik ben blij dat ze is bijgedraaid,' zei Hugues, al even opgelucht als zij, en hij boog zich opzij om zijn bruid te kussen. 'Je bent trouwens mooier dan ooit. Wat ga je nu doen?' vroeg hij terwijl hij zijn jasje uitdeed.

'Niks. Hoezo? Ik wilde eigenlijk even gaan liggen. En ik heb om vijf uur een massage.'

'Mooi. Ik had om drie uur een afspraak, maar die is afgebeld. Om zes uur wordt mijn haar geknipt. En ik moet ook nodig even gaan liggen.' Met een glinstering in zijn ogen keek hij haar aan, en ze begon te lachen. Vanaf morgen zou hij voor altijd de hare zijn. Als twee kinderen renden ze naar de slaapkamer. Hun kleren vlogen uit en ze beminden elkaar even uitgelaten als hartstochtelijk.

19

Het diner verliep vlekkeloos, en Natalie zag er beeldig uit. Ze droeg een kort, strapless jurkje van ijsblauw satijn, met de diamanten oorbellen die Hugues haar als huwelijkscadeau had gegeven, als spectaculaire aanvulling op de verlovingsring. Om haar hals droeg ze de parels van haar moeder.

Heloise diepte een simpel zwart cocktailjurkje op uit haar kast, en had er nu spijt van dat ze niet was gaan winkelen. Aan de andere kant moest Natalie natuurlijk het stralende middelpunt van de avond zijn, niet zij. Ze had kennisgemaakt met Natalies broer en zijn vrouw, die rond hobbelde met haar onderbeen in het gips. Ze leken haar erg aardig, net als hun twee zonen. De jongste was zeventien, had net eindexamen gedaan en zou na de zomer naar Princeton gaan. De oudste, Brad, studeerde rechten aan Columbia Law School. Hij was vijfentwintig en spetterend knap. Ze zaten aan verschillende tafels dus ze konden niet meer dan een paar woorden met elkaar wisselen, maar Heloise wist dat hij de volgende dag tijdens de bruiloft aan haar tafel zat. Hij had al een paar keer oogcontact met haar gemaakt.

Natalies broer en Hugues hielden allebei een toespraak, en haar schoonzusje las een zelfgeschreven gedicht over de bruid en bruidegom voor, met als conclusie dat ze het ideale paar vormden. Tot voor kort zou Heloise het tandenknarsend hebben aangehoord, maar nu ze wist dat Natalie een eenzame jeugd had gehad, vond ze het juist lief en grappig. Natalie was duidelijk ontroerd. Ze genoot volop van alle festiviteiten rondom de trouwerij. Na het eten ging ze naar de kamer waar haar bruidsjurk hing om daar te slapen, want ze wilde Hugues pas op hun bruiloft weer zien. Voor de suite nam hij met een kus afscheid van haar, waarna hij samen met Heloise naar zijn eigen appartement ging.

'Ben je zenuwachtig, papa?' vroeg ze toen ze naar binnen gingen. Normaal gesproken zou ze een zucht van verlichting hebben geslaakt, maar voor het eerst voelde het vreemd dat Natalie er niet was en ze miste haar zelfs bijna.

'Ja, een beetje,' gaf hij toe. 'Het is een grote stap, zelfs voor een oude man zoals ik.' Hij had nooit gedacht dat hij opnieuw zou trouwen, en nu ging het toch gebeuren.

'Je bent geen oude man, papa.' Ze vond dat hij er jong en knap uitzag.

'Wil je morgen mijn getuige zijn?' vroeg hij, en ze knikte zonder aarzelen. Er ging een golf van opluchting door hem heen, ook omdat hij wist dat ze eindelijk vrede had gesloten met Natalie.

'Natuurlijk.' Ze wist nog niet wat ze aan zou doen, maar ze had zich een jurk herinnerd die ze drie jaar daarvoor op een feestelijke oudejaarsavond had gedragen, poederig goud van kleur. De jurk was wel kort, maar toch chic, en het decolleté was niet al te diep. Er hoorde een kort bolerojasje bij dat ze tijdens de plechtigheid kon dragen. De jurk zelf was strapless dus sexy genoeg voor het dansen. Ze zou hem straks pakken en passen.

Ze babbelden nog even met elkaar, waarna Hugues naar bed ging. Heloise zwierf een beetje doelloos door het appartement.

Ze voelde zich er niet meer helemaal thuis, niet omdat Natalie haar had verjaagd maar omdat zij nu te volwassen was om nog thuis te wonen. Als haar vader en Natalie op huwelijksreis waren zou ze naar haar eigen appartementje verhuizen, dat was ook fijner voor hen. Ze hoefde haar territorium niet langer te verdedigen. Ze begon te beseffen dat er genoeg ruimte was voor hen alle drie. Natalie had haar vader niet van haar afgepakt, ze had zich bij hen tweeën gevoegd.

De volgende ochtend stond Heloise om zes uur op, zoals ze in het verleden ook altijd had gedaan als er een belangrijke bruiloft in het hotel was. Ze deed een spijkerbroek, een t-shirt en sandalen aan en ging naar beneden om een kijkje te nemen in de balzaal. Alles werd klaargezet, de tafels, het podium en de bloemen, en Sally's twee assistenten en Jan hielden toezicht. Jennifer was gekomen om de tafelschikking te controleren. Bruce was er ook. Heloise bleef even met hen praten en liep alles nog een keer na. Alles ging goed. Om zeven uur ging ze weer weg, en ze belde roomservice om te vragen of Natalie al ontbijt had besteld. Dat had ze net gedaan, dus ging Heloise onderweg naar boven even bij haar langs. Natalie deed open, duidelijk op van de zenuwen.

'Het gaat prima allemaal,' stelde Heloise haar gerust. 'Ik ben net even wezen kijken. Iedereen is druk bezig. Het ziet er schitterend uit.' Heloise ging zitten en hield Natalie gezelschap terwijl ze ontbeet, en daarna ging ze naar boven. Ze had beloofd over twee uur terug te komen om Natalie te helpen met haar jurk. De kapster zou komen om haar haar te doen. Xenia, de kapster die vroeger altijd vlechten in haar haar had gemaakt, was het jaar daarvoor met pensioen gegaan, maar het nieuwe meisje was minstens even goed.

Heloise had besloten dat de goudkleurige jurk een goede keus was. De jurk paste haar nog perfect. Ze maakte zich heel licht op, stak haar haar op in een simpele chignon en schoof haar voeten in hooggehakte goudkleurige sandalen. Om halfelf klopte ze weer op Natalies deur, en haar schoonzusje Jean deed open.

'Hoe gaat het met de bruid?' vroeg Heloise haar samenzweerderig. Opeens maakte ze deel uit van de bruiloft die ze vijf maanden angstvallig uit de weg was gegaan.

'Ze staat stijf van de stress,' antwoordde Jean.

Toch zag ze er al heel mooi uit. De kapster had haar lange blonde haar opgestoken in een elegante Franse wrong, waarmee ze eruitzag als een model of een filmster.

Natalie was bijna te nerveus om te kunnen praten, dus luisterde ze alleen naar Jean en Heloise. Heloise maakte een kop thee voor haar, en Natalie pakte het kopje dankbaar van haar aan.

Om twaalf uur was het tijd voor de jurk. De twee vrouwen deden hem met veel zorg over haar hoofd en streken de stof glad over haar slanke figuur. De enkellange, hooggesloten jurk was gemaakt van ivoorkleurige kant en had lange mouwen, met een kapje van dezelfde kant, waar een voile en een lange kanten sluier aan waren bevestigd. Het lijfje sloot strak om haar bovenlichaam, en ze zag er werkelijk adembenemend mooi uit. Heloise en Jean deden een stap naar achteren om haar te bekijken, en waren allebei vol bewondering. Ze had een echte bruidsjurk gewild voor haar droombruiloft, maar de jurk was niet ordinair of opzichtig of overdreven voor het tijdstip. De orchideeën in haar boeket pasten er volmaakt bij. De bruid was een sprookje, alsof ze uit een ander tijdperk was weggelopen. Zó hoorde een bruid eruit te zien, al lukte dat zelden. Heloise kon zich niet voorstellen wat haar vader zou zeggen; zelfs hij was zeker niet voorbereid op zo'n betoverende bruid.

'Ik heb nog nooit van mijn leven zo'n mooie bruid gezien, en ik heb er echt héél veel gezien,' zei Heloise oprecht, en Jean knikte instemmend. Zij droeg een eenvoudige jurk van donkerblauwe zijde, met een met kralen bestikt jasje en hooggehakte blauwsatijnen pumps, heel klassiek. Ze zag er een beetje uit als de moeder van de bruid, en dat was precies haar bedoeling geweest.

Jennifer kwam langs om te zien of alles goed ging, en ze schoot vol toen ze Natalie zag. Na een paar minuten moest ze terug naar de balzaal, waar Sally nog steeds druk in de weer was. Het was voor iedereen een grote dag.

Heloise had de bediendelift met lakens en doeken laten behangen, om te voorkomen dat de jurk vuil zou worden. Ze had werkelijk overal aan gedacht. De sleep werd zorgvuldig in de lift gevouwen. Voordat ze naar beneden gingen gebruikte ze haar walkietalkie om Sally te vragen of alles klaar was. Iedereen die bij de organisatie betrokken was had er een. De hele bruiloft was georganiseerd met de precisie van een bankoverval. De baas trouwde immers niet elke dag.

Sally liet Heloise weten dat haar vader klaarstond bij het altaar, net als de trouwambtenaar. Alle gasten zaten op hun plaats. 'Ready to rock 'n roll, 'zei Sally grinnikend. De muziek zette in toen ze uit de lift stapten. Ze streken Natalies jurk glad, drapeerden de sleep, sloegen de voile voor haar gezicht, en bleven in de hal aan de achterkant staan wachten totdat Sally hen kwam halen. Haar hele gezicht begon te stralen toen ze de schitterende bruid zag.

'We zijn er helemaal klaar voor, Mrs. Martin,' zei ze, en Natalie kreeg tranen in haar ogen.

'Waag het niet om je make-up te verpesten!' waarschuwde Heloise. De visagist die 's ochtends mee was gekomen met de kapster was heel subtiel te werk gegaan en had haar licht opgemaakt, zodat je het nauwelijks zag. Deze natuurlijke look paste volmaakt bij Natalie.

'Ik vind het zo eng en zo spannend!' zei Natalie, ergens tussen giechelen en tranen in.

'Je bent een plaatje,' verzekerde Heloise haar, en ze liep samen met Sally weg.

Jeans oudste zoon Brad begeleidde Heloise en zijn moeder naar hun plaatsen. Jean nam plaats naast haar jongste zoon, en Brad kwam naast haar zitten. Hun vader was op zoek gegaan naar de bruid, aangezien hij haar zou weggeven. Heloise stond naast haar vader bij het altaar. Hij was nerveus, gaf haar een kus en kneep in haar hand. Zij wist dat Natalie net zo zenuwachtig was als hij, wachtend in de coulissen. Het orkest, dat zachte achtergrondmuziek speelde, zette de watermuziek van Debussy in, en in de deuropening verscheen Natalie, als een visioen. Aan de arm van haar broer schreed ze waardig door het middenpad. Ze zag er absoluut schitterend uit en oogde bedrieglijk kalm, en toen Heloise opzij keek naar haar vader, zag ze dat er tranen over zijn wangen liepen.

Bruid en bruidegom pinkten tijdens de plechtigheid allebei een traantje weg, en nadat de trouwambtenaar hen officieel in de echt had verbonden, mocht Hugues zijn bruid kussen. Dat deed hij, en in één moeite door drukte hij ook een kus op Heloises wang, en hij sloeg een arm om hun beider middel. Hij had haar op geen betere manier kunnen laten weten dat zij zich nooit buitengesloten zou hoeven voelen, dat ze van nu af aan met zijn drieën waren. Natalie en Heloise omhelsden elkaar, allebei in tranen. Niemand in de zaal hield het droog.

De muziek begon te spelen en het bruidspaar ging klaarstaan om de felicitaties van tweehonderdveertien gasten in ontvangst te nemen. Alle personeelsleden die al jaren in het hotel werkten waren erbij. Sally kwam een paar keer aan Heloise vragen of alles naar wens verliep, maar er waren geen problemen. De sfeer was geweldig, en het orkest was uitstekend.

Hugues en Natalie deden de eerste dans, en daarna danste hij met Heloise, en Natalie met haar broer. Toen was het tijd voor de late lunch en de gasten gingen op zoek naar hun plaatsen. Heloise was te opgewonden om te kunnen eten. Ze bleek naast Brad te zitten, en ze raakten met elkaar aan de praat over zijn rechtenstudie en de École Hôtelière in Lausanne. Hij luisterde geboeid naar wat ze vertelde. Kort nadat ze met haar vader had gedanst vroeg hij haar, en de rest van de middag keerden ze bijna niet meer terug naar hun plaatsen. Natalie zag hen, glimlachte, en zei iets tegen Hugues. Onopvallend draaide hij zijn hoofd opzij en hij zag dat zijn dochter helemaal opging in haar gesprek met de lange, knappe jongeman die duidelijk alleen maar oog had voor zijn dochter.

Toen was het eindelijk tijd om de taart aan te snijden. Zoals beloofd voerde Natalie hem een hapje met een vork, en daarna zorgden de serveersters dat iedereen een stukje kreeg. Hugues was blij dat hem een gênante vertoning bespaard was gebleven, en hij genoot intens van zijn eigen bruiloft. Hij danste met zijn vrouw, kuste haar zo vaak hij de kans kreeg, en zei tegen iedereen dat hij nog nooit van zijn leven zo'n mooie vrouw had gezien. Hij wilde ook graag nog een keer met Heloise dansen, maar telkens als hij naar haar op zoek ging, bleek ze op de dansvloer te zijn met Brad. Hij wilde hen niet storen, dus danste hij weer met Natalie.

Het moment dat Natalie het boeket zou gooien was het volgende hoogtepunt. Er was een kleine trap neergezet om het haar makkelijk te maken, en bovendien leverde dit mooie plaatjes op voor de fotograaf. Ze stond boven aan het trapje, dat met wit satijn was bekleed en met bloemen versierd, en alle ongetrouwde vrouwen verzamelden zich aan de voet ervan. Als klein meisje had Heloise er zo vaak naar verlangd om erbij te mogen staan, en af en toe, als niemand keek, was het haar gelukt, maar nu stond ze dan echt tussen de andere vrouwen te wachten totdat het boeket over haar hoofd zou vliegen. Er stonden meer dan twintig vrouwen, die allemaal gespannen naar Natalie keken. Heel even maakten Natalie en Heloise oogcontact, toen bracht ze de arm met het boeket haast in slow motion omhoog, ze mikte zorgvuldig en gooide het precies in de goede richting. Het boeket vloog door de lucht en landde feilloos in Heloises uitgestrekte hand. Iedereen juichte, en Heloise hield het als een trofee omhoog. Ze grijnsde breed naar Natalie en mimede 'Bedankt!' Dit was haar beloning voor al die keren dat ze als klein meisje niet had mogen meedoen. Hugues had alles gevolgd en grijnsde net zo breed als zijn dochter. Voor hem was dit een extra geschenk - de twee vrouwen van wie hij hield hadden vriendschap gesloten.

Vlak nadat ze het boeket had opgevangen zette de muziek weer in, en kwam Brad naar haar toe. De muziek werd levendiger en jonger naarmate de middag vorderde. 'Als dit het voorteken is dat jij de volgende bruid van dit gezelschap gaat worden, ben je een gevaarlijke vrouw om mee te dansen,' plaagde hij haar. 'Ik waag het erop. Zullen we?' Ze legde het felbegeerde boeket op tafel en liep met hem mee naar de dansvloer. Ze bleven eindeloos met elkaar dansen, totdat Sally Heloise kwam vertellen dat Natalie naar boven was gegaan om zich te verkleden. Haar schoonzusje was met haar meegegaan, dus kon Heloise op het feest blijven. Sally zou het haar laten weten als het bruidspaar klaar was voor vertrek. Haar vader was ook verdwenen. Ze hadden eerder die middag al voor de fotograaf geposeerd, in een kleine ruimte die aan de balzaal grensde.

Het bruidspaar zou die avond naar Los Angeles vliegen, daar in het Bel Air logeren, en de volgende dag naar het Palmilla in Baja vliegen. Ze hadden overwogen om hun huwelijksnacht in het hotel door te brengen, maar Hugues wist dat hij dan voor elke crisis, groot of klein, gebeld zou worden, dus wilden ze meteen na de bruiloft de stad uit. Vandaar dat ze ervoor hadden gekozen om de bruiloft overdag te vieren.

Heloise bleef met Brad dansen totdat Sally haar kwam halen, en ze gingen naar buiten, samen met een hele groep gasten, om het bruidspaar uit te zwaaien. Jennifer en Bruce waren er ook bij. De Rolls stond al te wachten, en iedereen strooide rozenblaadjes toen Hugues en Natalie even later naar buiten kwamen. Hij droeg een beige linnen pak met een hagelwit overhemd en een das van Hermès, en Natalie was gekleed in een wit mantelpakje van Chanel. De nieuwe diamanten oorbellen flonkerden. Ze zagen eruit alsof ze van de cover van een glossy waren weggelopen.

Hugues trok zijn dochter in zijn armen en omhelsde haar innig. 'Ik hou van je,' zei hij, en hij bleef haar even stevig vasthouden. Ook Natalie omhelsde haar, en in een regen van rozenblaadjes stapten Hugues en Natalie in. Iedereen zwaaide toen de auto wegreed. Heloise bleef de auto een hele tijd nakijken, vechtend tegen tranen en een onverwacht gevoel van verlatenheid.

'Gaat het?' Brad raakte haar arm aan en keek naar haar omlaag.

'Ja hoor. Over twee weken zijn ze weer terug,' zei ze voor haar eigen geruststelling. Samen met Brad ging ze weer naar binnen.

Ze had het moeilijk gevonden om haar vader te zien wegrijden, maar Brad gaf op een fijne manier afleiding. Toen ze de balzaal weer binnenkwamen, zag Heloise dat Jennifer en Bruce een snelle dans met elkaar deden. Tot haar verbazing waren ze erg goed. Even later waren Heloise en Brad ook weer op de dansvloer.

Ze behoorden tot de laatste gasten die weggingen. 'Heloise nodigde een paar van de jonge mensen en de beide neven van Natalie nog uit in haar appartement. Later die avond bestelden ze bier en hamburgers en pizza's, en er werd tot na middernacht gelachen en gepraat. Brad vond het duidelijk helemaal niet leuk om afscheid van haar te nemen. De volgende dag zou hij met zijn ouders doorbrengen, voordat ze samen met zijn broer teruggingen naar Philadelphia, en hij vroeg of ze zin had om later die week met hem uit eten te gaan. Ze was dolblij met zijn uitnodiging, en knikte glimlachend. Dat hij aan Columbia Law School in New York studeerde, en niet ergens ver weg, maakte het allemaal makkelijker. Hij beloofde haar te bellen om een afspraak te maken. Die nacht sliep ze in haar eigen appartement. Zonder Natalie en haar vader zou het boven veel te eenzaam zijn geweest. Ze had zich al voorgenomen om haar spullen de volgende dag te verhuizen.

Ze kroop in haar nieuwe bed en dacht aan alle dingen die er die dag waren gebeurd, de plechtigheid, het dansen, alle mensen die ze had leren kennen, de dans met haar vader, het vangen van het boeket, haar kennismaking met Brad. Het was een heel bijzondere dag geweest, een keerpunt in haar leven.

In een vliegtuig op weg naar Los Angeles proostten de bruid en bruidegom met een glas champagne en kusten elkaar terwijl ze hand in hand naar de met sterren bezaaide lucht keken. De gezagvoerder kondigde via de luidsprekers aan dat er een kersvers echtpaar op huwelijksreis aan boord was. 'Laten we Hugues en Natalie allemaal geluk wensen,' zei hij, en alle passagiers juichten, terwijl het zielsgelukkige bruidspaar straalde.

20

Terwijl Hugues en Natalie zich lieten verwennen in het luxueuze Palmilla Hotel in Baja werkte Heloise zeven dagen per week. Twee assistent-managers hadden de leiding gedurende de afwezigheid van haar vader, maar Heloise kon als geen ander door zijn ogen kijken en vormde een waardevolle aanvulling op het tijdelijke management. Ze draaide dubbele diensten in de receptie, maar een week na de bruiloft lukte het haar toch om een avond vrij te nemen voor een etentje met Brad Peterson. Hij had zich ingeschreven voor de zomeruniversiteit, zodat hij eerder klaar zou zijn met zijn studie. Hij twijfelde nog over zijn specialisatie: fiscaal recht of entertainment. Het interesseerde hem allebei. En Heloise interesseerde hem ook. Ze gingen eten in een Chinees restaurant in de buurt van de universiteit waar veel studenten kwamen, en ze vertelde hem over haar ervaring als stagiaire in het Parijse George v. Hij luisterde gefascineerd naar haar verhalen over hun hotel. Het leek hem spannend om in zo'n omgeving op te groeien.

'Denk je dat je het hotel op een dag van je vader overneemt?' vroeg hij belangstellend. Hij had het gevoel dat ze er de capaciteiten voor had, zo niet nu, dan in de nabije toekomst.

'Ik weet het niet. Eigenlijk wil ik dat hij altijd blijft. Ik ben liever de nummer twee, onder hem. Ik kan me het Vendôme gewoon niet zonder hem voorstellen. Hij heeft het helemaal zelf opgebouwd, en het is het volmaakte kleine hotel. We bieden de service van een groot hotel, alleen dan met minder kamers en prominentere gasten.' Hij kon zien hoe trots ze was op haar vaders hotel, en hoe loyaal ze was. Ze vertelde ook iets over haar moeder, maar alleen oppervlakkig; dat haar ouders waren gescheiden toen ze vier was en dat haar moeder getrouwd was met Greg Bones, de rockster. Dat klonk natuurlijk wel opwindend, maar Brad vond Heloise veel opwindender; hij voelde zich waanzinnig tot haar aangetrokken. Ze was Amerikaans, maar ze kwam Europees over, en hij vond dat ze zich leuk kleedde. Ze slaagde erin om er tegelijkertijd jong, sexy én chic uit te zien. Hij had nog nooit een meisje ontmoet met wie het zo klikte.

Hij nodigde haar voor het weekend opnieuw uit, en nam haar mee naar Café Cluny. Op zondagavond nodigde zij hem uit om bij haar te komen, en ze keken samen naar films en bestelden heerlijk eten van roomservice. In de week erna zagen ze elkaar nog twee keer, en de laatste keer kuste hij haar. Ze buitelden als twee puppy's over elkaar heen.

Tegen de tijd dat Hugues en Natalie terugkwamen van hun huwelijksreis was het serieus aan tussen Brad en Heloise. Hij was een vertrouwd gezicht geworden in het hotel, en iedereen vond hem aardig. Samen vormden ze een schattig stel.

Heloise was dolblij om haar vader en Natalie weer te zien, zongebruind, gelukkig en uitgerust. Die eerste avond aten ze samen. Haar vader had gezien dat ze bijna al haar spullen had weggehaald uit haar oude kamer.

'Het zou hier veel te eenzaam zijn geweest zonder jullie,' legde ze uit. 'Bovendien hebben jullie behoefte aan privacy, en ik ook.' De uitspraak verbaasde haar vader, en hij vroeg zich af wat ze in hun afwezigheid in haar schild had gevoerd. Vervolgens liet ze achteloos Brads naam vallen, en haar stiefmoeder glimlachte.

'Is hij de ware?' vroeg Natalie, en Heloise haalde met een mysterieus glimlachje haar schouders op. Haar vader wist niet wat hij hoorde. Ze waren twee weken weg geweest, en opeens had ze een nieuwe romance. Maar goed, ze was eenentwintig, en Natalie had hem al een tijd geleden verteld dat haar neef zo'n leuke jongen was en dat ze hen graag aan elkaar wilde voorstellen. Heloise had al sinds François geen serieuze relatie meer gehad, en dat was nu een jaar geleden.

'Ik weet het niet. We kennen elkaar nog maar net. Het zou kunnen,' zei ze cryptisch. Ze had nog geen seks met hem gehad en was daar nog niet aan toe. Maar Natalie had het gevoel dat het niet lang meer zou duren.

'Ik ben benieuwd.' Natalie was blij voor haar. Ze had meer nodig dan alleen haar werk, en het hotel nam haar vrijwel geheel in beslag. Iedereen had tegen Hugues gezegd dat ze het fantastisch had gedaan terwijl hij weg was, en dat haar werkzaamheden zeker niet beperkt waren gebleven tot de verplichte uren achter de receptie. Ze had ontelbare keren per dag de ronde gedaan door het hotel om alles te controleren. Het deed hem goed om te horen dat ze zo ijverig en verantwoordelijk was.

Het pasgetrouwde paar maakte een gelukkige indruk en ze leken verliefder op elkaar dan ooit. Ze wilden de maand augustus gebruiken om zich te settelen. Natalie had haar appartement opgezegd en verhuisde de rest van haar spullen. Een gedeelte ervan ging naar de opslagruimte van het hotel. In september wilde ze weer nieuwe projecten aannemen, en er moesten nog een paar kamers in het hotel worden gerenoveerd. De presidentiële suite moest wachten totdat het budget het toeliet. Een week later kwam Natalie op een middag terug van haar appartement, waar ze opnieuw spullen had opgehaald, en toen ze in de lift stapte, stonden Brad en Heloise er al in. Ze gingen naar boven naar haar appartement. Brad kuste zijn tante en leek zich volkomen op zijn gemak te voelen, zowel in het hotel als samen met Heloise. Het was Heloises vrije dag. Nu haar vader terug was, had ze wat meer vrije tijd.

'Waar komen jullie vandaan?' vroeg Natalie, geïntrigeerd door hun gelukkige uitstraling. Ze hadden elkaars hand vastgehouden toen ze instapte.

'We komen net van een straatfeest in het centrum,' vertelde Heloise enthousiast. Brad sloeg een arm om haar schouders, en op de vijfde verdieping stapten ze uit. Natalie vroeg of ze zin hadden om die avond te komen eten, maar Heloise antwoordde snel dat ze weer weggingen. Waarom wist Natalie niet precies, maar ze geloofde Heloise niet. Het was duidelijk dat ze alleen wilden zijn. Glimlachend bij zichzelf stapte ze op haar eigen verdieping uit. Hugues was aan het sporten in de fitnessruimte, en toen hij terugkwam vertelde ze dat ze Heloise en Brad had gezien.

'Denk je dat ze een serieuze relatie hebben?' vroeg hij.

Grijnzend haalde ze haar schouders op. 'Voor zover dat mogelijk is op die leeftijd. Maar het is wel heel schattig. Het zijn twee leuke, fatsoenlijke jonge mensen, en ze nemen hun carrière heel serieus. Ze had het een stuk slechter kunnen treffen.'

'Oké.' Hij knikte gerustgesteld. Hij vertrouwde Natalies oordeel, zelfs over zijn eigen dochter. Hij miste Heloise in het appartement, maar hij wist dat de verhuizing naar haar eigen appartement voor hen allemaal op een goed moment was gekomen. Hij vond het ook fijn om met zijn vrouw alleen te zijn. Met Heloise erbij hadden ze lang niet zoveel privacy en vrijheid gehad.

September was een extreem drukke maand in het hotel, zoals altijd. De vakantie was voorbij, en mensen kwamen weer naar New York voor zaken of congressen. Veel van hun vaste gasten logeerden in het hotel.

Uitgerekend op dat moment kregen ze te maken met de dreiging van een terroristische aanslag, en moest het hotel worden ontruimd. Het management had een telefoontje gekregen dat er over een uur een bom zou afgaan. Hugues besprak het dreigement met de politie, die een gespecialiseerde eenheid stuurde, en het hotel werd onmiddellijk geëvacueerd. De politie vermoedde dat het een vals alarm was, maar ze namen geen enkel risico. Tegenwoordig kreeg elk hotel met dit soort dreigementen te maken.

Werknemers klopten op alle deuren, de beveiliging bewaakte de trappen, en Heloise rende samen met haar vader van de ene verdieping naar de andere om te controleren of alles ordelijk verliep en nerveuze gasten gerust te stellen. Jennifer, Bruce en de portier brachten de mensen naar buiten, en twintig minuten later was het hotel ontruimd en stond iedereen op veilige afstand achter de politieafzetting. De melding was aan het begin van de avond binnengekomen, net toen veel mensen terug waren van hun dag en nog niet uit eten waren gegaan. Natalie kwam terug van haar kantoor op het moment dat de gasten naar buiten stroomden. Toen iedereen in veiligheid was gebracht, belde Heloise Brad om hem te vertellen wat er aan de hand was. Ze belden elkaar inmiddels de hele tijd en stuurden elkaar elke dag ontelbare sms'jes.

'Wil je dat ik kom helpen?' bood hij aan.

'Als je wilt, graag,' zei ze, blij met zijn aanbod.

Brad was er een halfuur later, en hij was verbaasd over de grote menigte gasten die twee blokken bij het hotel vandaan op straat stond. Het zag er allemaal heel ordelijk uit, hoewel sommige gasten zichtbaar van streek waren. Uiteraard wilden ze allemaal weten wanneer ze terug konden naar hun kamer. Veel van hen hadden plannen voor die avond en stonden er in een badjas. Bruce en zijn mannen stelden mensen zo veel mogelijk gerust, terwijl de bediening van roomservice thee, koffie en flesjes water uitdeelde. Intussen kamden explosievenverkenners het hele hotel verdieping voor verdieping uit op zoek naar bommen.

Bestelbussen voerden eten aan voor de gasten, en Brad hielp Heloise en de bediening van roomservice bij het uitdelen van broodjes en koekjes. Hij was tegen iedereen even vriendelijk en probeerde mensen zo nodig te kalmeren. Niemand was kwaad, maar uiteraard maakte iedereen zich zorgen. Hugues was opgelucht dat het weer tenminste goed was en dat het niet hartje winter was gebeurd.

Drie uur later verklaarde de politie dat er niets was gevonden. De gasten konden veilig terugkeren naar hun kamers. Tot ieders opluchting en ergernis was het een valse melding geweest. Toen iedereen weer binnen was en de gasten terug waren op hun kamer, ging Brad met Heloise mee naar haar appartement. Hij was onder de indruk geweest van haar rust en kalmte en haar gedecideerde optreden. Op het hoogtepunt van de crisis had zij het hoofd koel gehouden. Ze had duidelijk het juiste beroep gekozen. Zij dacht trouwens net zo over hem. Hij was rustig en behulpzaam geweest en hoffelijk tegen de gasten. 'Dat was leuk,' bekende hij schaapachtig. Hij hield wel van een verzetje, en hij had haar graag geholpen. Hij had ook een tijdje met de politie gepraat.

'Zeg dat nooit tegen mijn vader,' zei ze met een grijns. 'Hij verfoeit dit soort dingen. De gasten raken van streek, en je moet heel erg je best doen om het weer goed te maken. Waarschijnlijk rekent hij vannacht geen cent voor de kamers. Dat moet je eigenlijk wel doen, al is het niet onze schuld.' Ze was naast hem neergeploft op de bank en trok met vermoeide bewegingen haar schoenen uit. Ze was de hele avond in de weer geweest, in haar blauwe uniform en op hoge hakken, waarin ze er competent en officieel uitzag en ouder dan haar jaren. Soms kon Brad nauwelijks geloven dat ze pas eenentwintig was, maar zo zag ze er nu wel uit, nadat ze haar jasje had uitgedaan en haar lange haar had losmaakt uit het knotje, zodat het om haar schouders golfde. Opeens vielen haar sproeten meer op. In twee minuten tijd was ze van een vrouw in een meisje veranderd. Hij boog zich glimlachend opzij en kuste haar, en ze smolt in zijn armen.

'Je ziet er zo sexy uit met los haar,' fluisterde hij.

Na alles wat ze die avond hadden gedaan, brandden ze opeens van verlangen naar elkaar. In plaats van vermoeid na alle inspanningen en emoties waren ze juist opgewonden, en dat uitte zich in een plotseling onstuitbare passie, heftiger dan ooit tevoren. Twee maanden lang had de seksuele spanning zich opgebouwd. Voordat ze het wisten, zonder dat ze het konden of wilden stoppen, bedreven ze de liefde op de vloer. Ze hadden er heel lang mee gewacht, met beider instemming, maar nu waren ze niet meer te houden. Erna lagen ze hijgend en lachend in elkaars armen.

'O mijn god, wat was dat?' vroeg hij nog steeds overdonderd. Hij was overspoeld door een zo krachtige vloedgolf van hartstocht dat niets hem had kunnen weerhouden. En hij was nog niet verzadigd.

'Ik heb zo naar je verlangd,' bekende ze. Ze stonden op en renden lachend naar de slaapkamer, waar ze nog steeds giechelend in bed doken. Het was leuk om met hem samen te zijn. Dit had niets van de heftigheid en de uiteindelijke verveling en het bedrog die ze met François in Parijs had meegemaakt. Dit voelde zo goed, ze pasten bij elkaar. Ze voerden lange, boeiende gesprekken, zowel over zijn studie als over haar werk in het hotel. Ze konden die nacht niet genoeg van elkaar krijgen, en hij bleef voor het eerst bij haar slapen. Hij moest de volgende ochtend vroeg op omdat hij college had, en ze bestelde ontbijt voor hem. Na het ontbijt deed ze sportkleren aan, en ze liep met hem mee naar de ondergrondse. Ze was net terug in het hotel, toen ze haar vader en Natalie uit de lift zag komen, gekleed in vrijetijdskleding en duidelijk op weg naar buiten. Het was zeven uur 's ochtends.

'Ik heb een vroege afspraak met een klant,' zei ze na een merkwaardige pauze, maar ze was er niet op gekleed. Ze zag er altijd uit om door een ringetje te halen als ze een afspraak had met een klant, maar nu droeg ze een spijkerbroek met een sweater en sandalen. En ze hadden duidelijk haast. Natalie zei dat ze haar later die dag zou bellen, en Hugues was al naar buiten gegaan.

Heloise ging naar boven om te douchen. Ze had een fantastische nacht gehad met Brad. Een tijdje later stuurde hij haar een sms vanuit de collegezaal om te zeggen dat hij van haar hield en dat hij geen enkele vrouw kende die zo sexy was als zij. Het was niet de eerste keer dat hij tegen haar zei dat hij van haar hield, maar het was wel de eerste keer dat ze met elkaar hadden geslapen. En het was geweldig geweest. Nu wilde ze alleen nog maar meer.

Natalie stapte in de taxi en keek nerveus naar Hugues. 'Denk je dat ze iets vermoedt?'

'Nee.' Hij sloeg een arm om haar heen om haar te kalmeren. 'Ik denk dat het niet eens bij haar zou opkomen. Bovendien doen we niks wat niet mag.'

Ze had er haar hele leven op gewacht, zonder het zelf te weten. Hugues gaf haar inmiddels al drie maanden injecties met hormonen, met opvliegers als vervelende bijwerking, en ze waren nu onderweg naar de vruchtbaarheidskliniek om vier bevruchte embryo's te laten implanteren. Het waren haar eigen eitjes, die met sperma van Hugues waren bevrucht. Het 'oogsten' van de eitjes was een pijnlijke ingreep geweest, maar vandaag zou ze het makkelijker hebben. Daarna was het een kwestie van afwachten of de bevruchte embryo's zouden innestelen. Natalie had geprobeerd op natuurlijke wijze zwanger te worden, maar op haar leeftijd, en met een lage hormoonspiegel, zoals uit onderzoek was gebleken, had de arts ivf aanbevolen. Ze was zo gespannen dat ze voortdurend op het punt stond om in huilen uit te barsten, en toen ze in de kliniek naar de behandelkamer werden gebracht deed ze dat ook. Niet omdat ze bang was, maar omdat ze zo vreselijk graag wilde dat het goed zou gaan. Statistisch gezien had ze op haar leeftijd een kans van zes tot tien procent dat het zou lukken, en dat was niet veel. Maar het was de moeite van het proberen waard. Na Hugues' aanzoek hadden ze er vaak over gepraat, en hij had er uiteindelijk mee ingestemd omdat het zoveel voor haar betekende. Ze had nooit een sterke kinderwens gehad, maar nu ze verliefd was, en getrouwd, kon ze nergens anders meer aan denken. Hij zou het prima hebben gevonden om geen kinderen meer te krijgen, maar zij had nooit kinderen gehad, dus voelde hij het als een verplichting om haar de kans te geven. Hij had Heloise, en voor hem was dat genoeg. Voor hem was het een raar idee om weer helemaal opnieuw te beginnen, met een baby of zelfs een meerling, als meerdere embryo's zich innestelden. Hij was vierenvijftig en zij tweeënveertig. In overleg met de arts hadden ze besloten dat er vier embryo's teruggeplaatst zouden worden. Ze had geen behoefte aan een heel nest, voor haar was één baby genoeg, zolang het een kind van Hugues was. Ze hadden afgesproken om niets tegen Heloise te zeggen. Heloise had er zes maanden voor nodig gehad om zich bij hun huwelijk neer te leggen, en ze wilden niet al zo snel weer onrust veroorzaken, vooral omdat hun pogingen misschien niets opleverden. Ze zouden het haar pas vertellen als Natalie zwanger was.

Natalie had gebeden dat het goed zou gaan en zelfs kaarsjes gebrand in de kerk.

Met behulp van een speciale katheter werden de embryo's teruggeplaatst, en Hugues hield haar hand vast. Een uur later konden ze terug naar huis. Natalie kreeg het advies om die dag in bed te blijven en het een paar dagen rustig aan te doen; ze mocht niet tillen of sporten, en vooral geen warm bad nemen. Ze moest progesteron blijven nemen om het innestelen te bevorderen. Over twee weken kon ze een zwangerschapstest doen. Vervolgens zou een echografie uitwijzen hoeveel embryo's waren ingenesteld. Het zouden twee heel erg lange weken worden. Ze waren al van tevoren gewaarschuwd dat er wellicht meerdere pogingen noodzakelijk zouden zijn. Bij veel vrouwen lukte het pas de derde of de vierde keer, als ze het zich tenminste konden permitteren, wat voor hen gelukkig geen probleem was. Het was een kostbare procedure, maar hun grootste angst was dat het niet zou lukken. Voor Natalie was het een obsessie om een kind van Hugues te krijgen.

Terug in hun appartement stopte hij haar in bed, precies zoals hij het al die jaren met Heloise had gedaan. Hij boog zich voorover en kuste haar. 'Denk erom, je mag niet uit bed,' zei hij zacht. 'Jij en onze baby's hebben rust nodig.'

'Ik beloof dat ik in bed zal blijven,' zei ze, en ze pakte zijn hand. Hij was zo lief voor haar geweest, en daardoor had ze het gevoel dat de band tussen hen nog hechter was geworden. Ze wist dat hij het alleen voor haar deed. Ze was als de dood dat er iets mis zou gaan, dus bleef ze de hele dag in bed. De televisie stond aan, en ze had net iets te eten besteld, toen Heloise haar belde op haar mobieltje.

'Waar gingen papa en jij zo vroeg naartoe?' vroeg ze nieuwsgierig.

'Ik had een afspraak met een klant in een wijk waar ik me niet op mijn gemak voel, en je vader bood aan om mee te gaan. Ik wilde niet met de auto gaan, of vast komen te zitten zonder taxi.' Het was een goed verhaal, en Heloise geloofde het.

'Waar ben je nu? Op kantoor?'

'Nee, ik ben na mijn afspraak naar huis gegaan. Ik lig boven in bed. Volgens mij heb ik kougevat.'

'O, wat vervelend. Heb je iets te eten besteld?'

'Ja, kippensoep. Ik voel me alweer iets beter. Waarschijnlijk stelt het niets voor. Ik denk dat ik gewoon te vroeg ben opgestaan.' Ze klonk monter, maar ze was vastbesloten om het die dag rustig aan te doen. Ze hield telefonisch contact met haar assistenten.

'Kan ik iets voor je doen?' bood Heloise aan, maar Natalie zei dat ze alles had wat ze nodig had.

'Waar kwam jij trouwens zo vroeg vandaan?' vroeg Natalie op haar beurt. 'Ik hoop dat je op dat uur niet gaat hardlopen in het park, dat is veel te gevaarlijk,' waarschuwde ze haar, want ze had gezien dat Heloise sportkleren droeg.

Heloise giechelde. 'Nee, ik had Brad naar de ondergrondse gebracht.' Ze had inmiddels een goed contact met Natalie en vond het fijn dat er een vrouw was met wie ze haar geheimen kon delen. Ze was zelfs openhartiger dan ze al die jaren tegen Jennifer was geweest, maar Natalie was dan ook jonger, eerder een vriendin dan een surrogaatmoeder. 'Hij is blijven slapen,' bekende ze op trotse toon. Zo te horen was ze tot over haar oren verliefd.

'Was het de eerste keer?' Natalie was geroerd dat ze het haar vertelde, en ze was blij met het nieuws. Ze vond dat Heloise en haar neef goed bij elkaar pasten en hoopte dat ze een vaste relatie zouden krijgen.

'Ja. We hebben tot gisteravond gewacht. De bommelding was de trigger. We zijn naar boven gegaan, en dat was het.' Het was een heftige avond geweest.

'Ik weet niet of het iets uitmaakt, maar ik ben blij voor je,' zei Natalie glimlachend.

'Dank je wel. Vertel het alleen niet aan mijn vader. Dit soort dingen vertel ik hem nooit. Straks is hij in alle staten.' Hij was niet blij geweest met François, al had hij zich er wel bij neergelegd. Ze was nog steeds zijn kleine meisje.

'Het blijft tussen ons,' verzekerde Natalie haar. Ze wilde dat ze Heloise van de terugplaatsing kon vertellen, maar dat was te snel. 'Heb je hem vandaag nog gezien?' Ze miste hem nu ze de hele dag alleen was in hun appartement.

'Ja, hij was op kantoor om een brief te schrijven aan alle gasten en zijn excuses aan te bieden. En hij is vandaag vaak in de lobby geweest om mensen gerust te stellen. De gasten zijn niet boos of zo, maar ze vinden het natuurlijk niet leuk. Een bommelding is niet goed voor onze reputatie. Maar volgens mij zijn de meeste mensen tevreden dat we geen enkel risico hebben genomen en dat we het hotel hebben geëvacueerd. Het ongemak weegt niet op tegen het risico dat iedereen was opgeblazen,' concludeerde ze nuchter.

'Gelijk heb je.' Natalie was blij dat het de dag ervoor was gebeurd, en niet nu.

'Ik bel je straks nog een keer om te vragen hoe je je voelt,' beloofde Heloise, en ze ging weer aan het werk.

Hugues kwam die avond later boven dan gewoonlijk; hij had die dag zijn handen vol gehad aan het geruststellen van geschrokken gasten.

'Hoe voel je je?' vroeg hij bezorgd. Als ze zwanger raakte, vooral van een meerling, zouden zijn zorgen alleen maar toenemen, want ivf bracht nu eenmaal risico's met zich mee, vooral op haar leeftijd.

'Prima. Ik heb nergens last van, alleen een beetje kramp.' Daar was ze voor gewaarschuwd, dus was er geen reden voor bezorgdheid. Ze glimlachte naar hem, en hij boog zich voorover om haar een kus te geven. Hij had de hele dag aan haar gedacht, telkens als hij even rust had, en geprobeerd zich voor te stellen hoe het zou zijn om samen een kindje te krijgen — sterker nog, hoe het zou zijn als er een kleintje, of zelfs meerdere kleintjes, rondrenden. Hij begon het een steeds leuker idee te vinden, en het gaf hem het gevoel dat hij weer jong was.

Twee dagen later ging Natalie weer aan het werk. Alles was weer bij het oude. De rust keerde weer in het hotel, en zij ging elke dag naar kantoor. Ze moest twee weken wachten voordat ze een zwangerschapstest kon doen, en voor haar gevoel was dat een eeuwigheid. Ze kon de test thuis doen, en daarna moest ze naar de kliniek voor bloedonderzoek en een echo. Als ze echt zwanger bleek te zijn, moest ze voor de verdere begeleiding naar een gynaecoloog. De kliniek was er alleen om haar zwanger te maken, niet om alle normale controles te doen.

Ze had een zwangerschapstest gekocht, en die lag in het medicijnkastje in de badkamer te wachten op de grote dag. Toen het eindelijk zover was, en ze op het staafje had geplast, wachtte ze op van de zenuwen, bijna in tranen, op het resultaat. Ze zou zo teleurgesteld zijn als het niet was gelukt, en zo ongelooflijk blij als ze zwanger bleek te zijn. Ze had er de afgelopen twee weken bijna niet op durven hopen, en er zo min mogelijk over gezegd tegen Hugues, maar het hield hem ook bezig. Ze hield het staafje in haar trillende hand en keek op haar horloge toen de noodzakelijke minuten waren verstreken. Nee, ze had zelfs een minuut langer gewacht voordat ze het aandurfde. Eindelijk keek ze, met ingehouden adem. Ze zette grote ogen op en barstte in snikken uit. Twee roze streepjes. Twee duidelijk zichtbare roze streepjes, precies zoals op het plaatje van de bijsluiter. Ze was in verwachting!

21

Toen Hugues die avond na zijn werk bovenkwam, kon hij zien dat Natalie had gehuild. Ze had de hele middag huilbuien gehad; ze was totaal overdonderd en zielsgelukkig. Op het moment dat hij binnenkwam barstte ze opnieuw in tranen uit, en hij haastte zich naar haar toe. Hij wist dat ze die dag de zwangerschapstest zou doen, en concludeerde direct dat het resultaat negatief moest zijn geweest, en dat ze hevig teleurgesteld was. Ze lag op de bank en hij nam haar in zijn armen, hield haar vast en probeerde haar te troosten.

'Liefste, we doen het gewoon nog een keer. Beloofd. Denk aan wat ze hebben gezegd. Sommige mensen moeten het wel drie of vier keer proberen. De volgende keer gaat het lukken.' Hij bleef maar praten, zei alle troostende dingen die hij kon bedenken, terwijl zij onafgebroken haar hoofd schudde, kennelijk omdat ze hem niet geloofde, nam hij aan. Opeens lachte ze door haar tranen heen. Hij vond haar gedrag nogal hysterisch en begon zich zorgen te maken. 'Natalie? Gaat het?'

'Ja!' riep ze uit. 'Ik ben in verwachting!' Haar stem sloeg over van blijdschap en ze omhelsde hem onstuimig.

'Hè?' hakkelde hij verbluft. 'Ik dacht dat je...'

'Ik weet niet waarom ik huil. Ik moet al de hele middag telkens huilen. Ik ben zo blij, ik heb het gevoel dat ik gek ben.' Ze was nog nooit van haar leven zo emotioneel geweest, en hij trilde terwijl hij haar vasthield en kuste. Hij had niet gedacht dat het zóveel voor hem zou betekenen, en wist niet wat hem overkwam.

'Mijn hemel, het is meteen de eerste keer gelukt! Wanneer krijgen we de echo?' Hij wilde weten hoeveel embryo's er waren en hoe voorzichtig Natalie zou moeten zijn. Hij zou haar en hun baby's tot elke prijs beschermen.

'Volgende week. Er is dan nog niet veel te zien, alleen het aantal bevruchte eicellen en blaasjes dat zich heeft ingenesteld.'

Hij hield haar in zijn armen alsof ze van glas was, en streek heel voorzichtig over haar nu nog platte buik. Tot 's avonds laat bleven ze dromen en praten over de baby's die ze zouden krijgen. Ze hielden elke dag meer van elkaar.

Het bloedonderzoek bevestigde dat ze zwanger was. De echoscopie liet zien wat ze wilden weten: drie embryo's in drie blaasjes. Ze was in verwachting van een drieling. Hugues was totaal overdonderd toen ze de kliniek verlieten. Drie baby's. Hij zou straks vader zijn van vier kinderen. Ook Natalie stond perplex. Ze vond het haast onvoorstelbaar dat het zo snel en zo gemakkelijk was gelukt, hoewel ze er natuurlijk al maanden mee bezig waren. Ze was in juni met de hormonen begonnen. Bij een voldragen zwangerschap zouden hun baby's op 1 juni geboren worden. Met een drieling stond vrijwel vast dat ze te vroeg geboren zouden worden, of ze kon een miskraam krijgen. De arts had haar gewaarschuwd dat ze waarschijnlijk bedrust zou moeten houden als ze zwanger bleef. De eerste drie maanden waren kritiek. De kliniek had aangeboden het aantal tot twee of één terug te brengen, maar dat hadden zij en Hugues geweigerd. Het was alles of niets.

Sprakeloos stapten ze in een taxi naar huis. Ze waren het er al over eens dat ze niemand iets zouden vertellen totdat ze aan het eind van de eerste drie maanden zeker wisten dat de zwangerschap goed verliep. In december zouden ze het pas aan Heloise vertellen. Hugues hoopte dat ze blij voor hen zou zijn, nu ze Natalie eenmaal had geaccepteerd, maar ze zou ongetwijfeld ook verbluft zijn, net als zij.

In de drie maanden daarna had Hugues zijn handen vol aan het afwenden van een staking van het keukenpersoneel, waarbij hij zijn advocaten om advies moest vragen. Er waren ook nog een paar alledaagse problemen met het personeel, en er ging wel eens iets mis met een gast. Heloise werkte achter de balie en waar ze verder nodig was, en haar romance met Brad maakte haar intens gelukkig. Het was tussen september en Kerstmis heel erg druk in het hotel, en met Thanksgiving waren alle kamers bezet. Als Hugues en Natalie met zijn tweeën waren, praatten ze over hun drieling. Tot nu toe verliep de zwangerschap goed. Er was nog een echoscopie gedaan, waar Hugues ook bij aanwezig was, en ze hadden drie foetussen en drie kloppende hartjes gezien. De foto's die ze mee hadden gekregen waren opgeborgen in een mapje op haar bureau, en ze keek er vaak naar, waarbij ze het drietal dan in stilte opdroeg om te blijven zitten. Twee weken voor Kerstmis was de magische mijlpaal bereikt. Nu waren de baby's veilig, maar omdat het er drie waren bleef er een zeker risico bestaan. Het ging erom of ze te vroeg geboren zouden worden, en zo ja, hoeveel te vroeg. Natalie werkte minder hard dan anders en probeerde veel aan haar assistenten over te laten. Ze had zo veel mogelijk projecten afgerond en nam geen nieuw werk meer aan. Alles draaide nu om hun baby's.

Natalie wilde geen minuut langer wachten om het Heloise te vertellen en haar deelgenoot maken van haar grote geluk. Ze droeg al een maand wijde blouses en hesjes, want omdat het een drieling was begon haar buik al dikker te worden.

Ze nodigden Heloise op zaterdagavond uit voor een etentje in hun appartement, maar ze had die avond met Brad afgesproken, dus kwam ze lunchen. Hij zat te blokken voor zijn examens. Nadat hij een paar keer met Hugues had gepraat, was hij zich gaan interesseren voor arbeidsrecht.

Heloise zag er beeldschoon uit in een strakke zwarte broek, hoge zwarte rijlaarzen en een witte coltrui van zachte kasjmier. Ze begroette haar vader en Natalie met een kus op de wang. Het was haar opgevallen dat Natalie de laatste tijd wat dikker was geworden, maar ze bleef mooi. Ze nam aan dat de gewichtstoename te maken had met het heerlijke eten in het hotel en te vaak tussendoortjes van roomservice.

Ze praatten een tijdje over de hotelbusiness, maar Natalie hield het niet langer uit en ze onderbrak het gesprek. Hugues luisterde met een trotse glimlach terwijl Natalie het Heloise vertelde. 'Hou je vast,' zei ze met een brede grijns. 'Ik ben in verwachting. Van een drieling.'

Heloise keek hen ongelovig aan. Ongeloof ging over in ontzetting, en Heloise ging staan alsof ze weg wilde gaan. 'Neem je me in de maling? Een dríeling? Hoe kan dat nou? Zijn jullie niet goed bij je hoofd? Jullie zijn toch zeker oud genoeg om te weten dat er voorbehoedmiddelen bestaan.' Natalie en haar vader hadden drie maanden de tijd gehad om aan het idee te wennen, maar Heloise had niet meer dan drie minuten. Ze had het gevoel dat ze met een hamer een klap op haar hoofd had gehad.

'We zijn er blij mee,' zei Natalie met een teleurgestelde uitdrukking op haar gezicht. 'Het was geen ongelukje.'

'Waarom?' vroeg Heloise terwijl ze nerveus door de kamer ijsbeerde. 'Waarom zouden jullie op jullie leeftijd nog kinderen willen?' Ze keek van Natalie naar haar vader.

'Omdat ik nooit een kind heb gehad. Ik wilde heel graag nog een kind krijgen voordat ik er te oud voor ben,' zei Natalie naar waarheid.

'Je bent al te oud,' zei Heloise fel. Ze hadden net haar wereld op zijn kop gezet met hun schokkende nieuws. 'Je bent straks zestig als je kinderen gaan studeren, en jij bent dan al in de zeventig,' zei ze, kijkend naar haar vader.

'Dat geldt tegenwoordig voor veel ouders,' antwoordde Natalie vriendelijk maar wel beslist. 'Sommige vrouwen zijn ouder dan ik als ze een kind krijgen.'

Heloise plofte neer op de bank en keek hen verdrietig aan. Ze had zich er nog maar net bij neergelegd dat ze getrouwd waren, en nu kwamen ze met drie baby's op de proppen. 'Ik weet niet wat ik moet zeggen.'

'Wat dacht je van "gefeliciteerd"?' zei haar vader zacht. 'Het wordt al zwaar genoeg, met name voor Natalie, zonder dat jij er moeilijk over gaat doen. Kun je niet een beetje blij voor ons zijn? Onze kinderen gaan ook deel uitmaken van jouw leven,' betoogde hij in alle redelijkheid. Dit keer wilde hij haar als bondgenoot, niet opnieuw als vijand.

'Ik weet niet wat ik ervan moet denken,' zei ze oprecht. Ze wist niet of ze jaloers was, of kwaad, of gekwetst, of misschien alleen geschrokken. Ze kon het gewoon niet bevatten.

'Wij waren in eerste instantie ook in de war. Drie baby's is echt even slikken,' zei Natalie, waarbij ze Heloise aankeek. 'En ik moet ze krijgen. Als er nou iemand reden heeft om in paniek te zijn, dan ben ik het wel.'

'Ben je in paniek?' Heloise keek haar aan alsof ze plotseling twee hoofden had gekregen.

'Soms. Ik ben blij, verdrietig, bang, nerveus, vrolijk, de gelukkigste vrouw van de wereld en nog veel meer. Maar ik vind het in de eerste plaats heel erg spannend, en ik heb nog nooit iets zo verschrikkelijk graag gewild.' Onder het praten raakte ze Hugues' hand aan, en Heloise had opnieuw het gevoel dat ze terzijde werd geschoven. Eerst door zijn vrouw, nu door hun drie baby's. Het was voor haar ook slikken, en hoe.

'Is het vanzelf gegaan, of waren jullie het van plan?' vroeg Heloise haar.

'We hebben ivf laten doen, in-vitrofertilisatie. Het ging niet vanzelf. We hebben er veel voor moeten doen. Het was onze droom.'

Heloise keek naar haar vader terwijl Natalie het vertelde. Ze kon zich niet voorstellen dat het ook zijn droom was geweest; het was duidelijk haar idee geweest. Haar vader had nooit gezegd dat hij meer kinderen wilde, integendeel. Hij had altijd gezegd dat hij dolblij was met zijn dochter en dat hij meer dan genoeg had aan haar. En nu kregen ze drie kinderen. Ze moest aan haar moeder denken, die nog twee kinderen had gekregen met Greg nadat ze haar in de steek had gelaten. Er ging een steek van pijn door haar heen. Ze ging staan en keek hen om beurten aan.

'Ik moet er even over nadenken. Geef me de tijd om het te verwerken. Ik kan het nu niet aan.' Het was beter dan haar reactie van een jaar daarvoor, toen haar vader haar vertelde dat hij verliefd was. Het leek wel alsof ze haar elk jaar met Kerstmis met een nieuwe atoombom bestookten. Ze deed zacht de deur van het appartement achter zich dicht en ging naar beneden, naar haar eigen kamer. En toen belde ze Brad. Hij hoorde meteen dat ze van streek was.

'Wat is er?'

'Eh... het is een beetje lastig om het uit te leggen. Ik voel me heel raar.'

Hij klonk meteen bezorgd. 'Ben je ziek?'

'Nee. Ik wil gewoon even met je praten. Kun je hierheen komen als je klaar bent?'

'Natuurlijk. Ik heb nog een halfuurtje nodig. Maar ik kan ook nu meteen komen, als je wilt, dan doe ik de rest later. Is er iets ergs?'

'Ja... nee... ik weet het niet... Ik ben gewoon van slag. Waarschijnlijk stel ik me vreselijk aan.'

'Heb ik iets verkeerd gedaan?'

'Nee, natuurlijk niet.' En toen begon ze te huilen. Ze was heel erg van streek, en wilde van hem horen of ze niet stapelgek was geworden. Het was misschien vreselijk gemeen van haar, maar ze was niet blij met het nieuws. Ze was ook nooit blij geweest met de kinderen van haar moeder. Ze vond die twee niet eens aardig. En waarom zou het anders zijn met dit drietal?

'Ik kom zo snel mogelijk,' beloofde hij haar ernstig. Hij kon zich nu toch niet meer op zijn studie concentreren, hij maakte zich veel te veel zorgen.

Na twintig minuten klopte hij op de deur van haar kamer. Ze zat snikkend op de bank en kroop zonder iets te zeggen in zijn armen zodra hij er was. Het duurde nog zeker vijf minuten voordat ze een beetje was gekalmeerd.

Hij keek haar gespannen aan. 'Vertel me wat er is gebeurd.'

Ze snoot haar neus en tilde haar hoofd op. 'Je vindt me vast ontzettend stom. Natalie is zwanger. Ze krijgen een drieling. Het ging niet vanzelf, dus hebben ze ivf laten doen.' Ze begon weer te huilen, terwijl hij aandachtig naar haar luisterde. 'Nu hebben ze elkaar. Ze zijn smoorverliefd en ze krijgen drie kinderen. Van het ene moment op het andere zijn ze het ideale gezinnetje. En ik heb een moeder die een hekel aan me heeft en meestal vergeet dat ik besta. Zij kreeg ook nog twee kinderen nadat ze mij had gedumpt. Waar blijf ik in dit geheel? Wat beteken ik voor ze? Waar hoor ik bij? Ik heb het gevoel dat ik mijn congé heb gekregen. Ik ben het oude model. Nu hebben ze drie nieuwe.' Hij had nog geen woord tegen haar gezegd, haar alleen zo stevig mogelijk vastgehouden en haar haren gestreeld terwijl hij naar haar luisterde. Hij was blij dat ze haar gevoelens kon verwoorden. Het was duidelijk heel pijnlijk voor haar, en hij kon goed begrijpen waarom. Haar moeder had haar in de steek gelaten, en nu zou haar vader drie kinderen krijgen van de vrouw van wie hij hield. Iedereen zou zich gekwetst hebben gevoeld.

'Om te beginnen...' Hij hield haar bij zich vandaan en streek teder de tranen van haar wangen. 'Om te beginnen vind ik je niet stom. Ik zou me net zo voelen. Het moet heel raar voor je zijn. Maar ik denk niet dat jij wordt vervangen. Ze kunnen je niet vervangen. Jij bent jij. En je vader houdt van je. En ik weet dat Natalie je graag mag. Ze heeft nooit kinderen gehad, dus nu heeft ze waarschijnlijk haast, voordat het te laat is. Vandaar dat ze naar een kliniek zijn gegaan. Nu komen er drie reageerbuisbaby's, en waarschijnlijk voelt dat voor jullie allemaal heel vreemd. Maar jouw vader denkt heus niet dat zij jou gaan vervangen, nooit van z'n leven.'

'Stel nou dat hij meer van ze gaat houden dan van mij? Ouwe bokken vinden het leuk om kinderen te krijgen. Dan voelen ze zich weer jong. De helft van onze gasten van boven de vijfenzestig heeft een vrouw van twintig en kinderen van twee.' Het was licht overdreven, maar het kwam wel degelijk vaak voor. In dat jaar had een van hun vaste gasten, een vrouw van vijftig, een baby gekregen, en een gepensioneerde Europese diplomaat van dik in de tachtig was met een meisje van twintig getrouwd, en die hadden nu een tweeling.

'Hij zal je heus niet vergeten. Jullie hebben een geschiedenis van eenentwintig jaar met elkaar, en het grootste deel van die tijd zijn jullie met z'n tweetjes geweest. Dat kan niemand ooit uitvlakken.' Brad sloeg zijn armen weer om haar heen en hield haar tegen zich aan. 'Ik moet je eerlijk bekennen dat ik met ze te doen heb. Stel je voor, drie kinderen op hun leeftijd! Ik zou er een hartverzakking van krijgen.'

'Ja, en ik ga niet op drie krijsende baby's passen. Ik heb mijn handen nu al meer dan vol.' Brad moest lachen om het beeld dat ze schetste.

'Ik help je wel. Of beter nog, we kunnen hun een hartverzakking bezorgen en zelf een kind krijgen - en daar hebben wij geen reageerbuis voor nodig.' Ze glimlachte naar hem. Het was best een leuk idee, maar niet om haar vader te ergeren. Bovendien wilde ze geen kinderen. Ze was gewoon smoorverliefd op hem en nog lang niet aan kinderen toe. Ze slaakte een zucht en kroop lekker tegen hem aan.

'Bedankt voor je begrip. Het spijt me dat ik zo van streek was. Ik heb gewoon het gevoel dat er voor mij geen plaats meer is, niet als ze straks drie kinderen hebben.' Het maakte haar verdrietig om het te zeggen.

'Er is wel plaats voor jou, en op een dag heb jij je eigen gezin. Het is gewoon raar, al die oude mensen die op hun veertigste of vijftigste nog kinderen willen krijgen.'

Ze knikte. 'Lief dat je bent gekomen.'

Ze gingen samen een wandeling maken, en hij zei tegen haar dat hij ook de pest in zou hebben als zijn ouders waren gescheiden en opnieuw getrouwd en meer kinderen zouden krijgen. Hij herinnerde zich nog goed dat hij woest was geweest toen hij op zijn vierde tweelingzusjes kreeg, en een broertje op zijn achtste. Toen ze terug waren belde Heloise Natalie om haar excuses aan te bieden. Dit keer was er geen oorlog. Het had geen zin. Het zou niets veranderen. Brad was een enorme steun voor haar geweest.

Natalie was opgelucht dat ze belde en bedankte haar voor haar telefoontje. Heloise vertelde dat Brad bij haar was, en ze nodigde hen uit om boven te komen, maar Heloise zei dat ze allebei moe waren. Ze had ruimte nodig. Later kwam haar vader naar beneden om te vragen hoe het met haar was, want hij was bezorgd. Hij had gezien hoe geschrokken en verdrietig ze was geweest toen ze het nieuws hoorde, en dat ging hem aan het hart. Hij bleef nog even met haar en Brad praten, gaf haar een kus en ging weer naar boven. Brad had zijn boeken meegenomen en probeerde nog wat te doen, en hij bleef bij haar slapen, wat ze erg fijn vond. Hij bleef steeds vaker slapen, en ze voelden zich op hun gemak met elkaar. Alles ging en voelde beter als ze bij elkaar waren.

Na Natalies aankondiging werd het een surrealistische kerst voor Heloise. Ze keek toe terwijl de grote kerstboom werd opgezet in de lobby en hield toezicht op het ophangen van de versiering. Alle mensen om haar heen merkten op hoe spannend het was dat haar vader en Natalie een drieling zouden krijgen. Jennifer maakte al plannen voor een babyshower. Heloise voelde zich opnieuw buitengesloten, maar ze hield zichzelf voor dat ze niet mocht reageren en ze stopte het zo diep mogelijk weg. Haar vader had een nieuwe vrouw en een gezin, en ze kon alleen maar hopen dat hij nog van haar hield. De tijd zou het leren.

En ze had Brad. Ze gingen uit wanneer ze er tijd voor hadden, of hij kwam naar haar toe. Maar diep vanbinnen bleef ze terneergeslagen over de drieling. Ze had het gevoel dat er voor haar geen plaats meer was. Voor haar vader behoorde ze tot het verleden. De drieling was zijn toekomst. Als zij deel wilde uitmaken van een gezin, moest ze op een dag haar eigen gezinnetje stichten, en daar was ze nog niet aan toe.

Brad ging met Kerstmis naar zijn ouders in Philadelphia, en Natalie probeerde Hugues over te halen om twee dagen met haar mee te gaan, nu ze nog kon reizen. Heloise wilde niet mee. Ze zei tegen haar vader dat ze een oogje op het hotel zou houden, en dat vond hij geen gezellig idee, maar Natalie wilde per se naar haar broer, en hij voelde zich heen en weer geslingerd. Heloise bleef in New York. Natalie was de laatste tijd zo emotioneel dat ze de hele tijd om alles moest huilen. Uiteindelijk stemde hij erin toe om met haar mee te gaan, en Heloise bood zelf aan om dubbele diensten te draaien. Haar vader belde zodra ze in Philadelphia waren, en op kerstochtend. Tegen die tijd was ze al aan het werk in de receptie. En voor het eerst, maar zonder dat het haar verbaasde, belde haar moeder helemaal niet.

22

In januari logeerde er een groep Nederlandse zakenlui in het hotel. Ze namen vier grote suites op de negende en tiende verdieping. Ze schenen een of ander Europees consortium te vertegenwoordigen, en Heloise zag haar vader diverse keren met hen samen. Het was niet ongebruikelijk dat hij tijd uittrok voor belangrijke gasten. Ze hadden de grote vergaderzaal afgehuurd, en op een middag zag ze twee van de mannen in het kantoor van haar vader, druk in gesprek. Twee anderen zag ze door het hotel lopen met Bruce Johnson, het hoofd beveiliging, en Mike, hoofd van de technische dienst, en dat vond ze merkwaardig. Maar ze had het zo druk met haar werk dat er geen tijd was om erover na te denken. Ze waren alweer weg, toen Mike er op een dag iets over zei.

'Het zou wel heel raar zijn, hè, als je vader het hotel verkoopt. Ik heb gehoord dat ze bereid zijn hem een fortuin te betalen!'

'Wie, "ze"?' Ze keek hem aan alsof er een boom uit zijn hoofd groeide of hij in een buitenaards wezen was veranderd.

'De Nederlanders die hier vorige week logeerden. We moesten hun een rondleiding geven. Ik heb gehoord dat ze een bod gaan doen dat je vader onmogelijk kan weigeren, of misschien hebben ze dat al gedaan. Het gerucht doet de ronde dat hij gaat verkopen.' Ze voelde zich duizelig worden toen ze zijn woorden hoorde. Het was alsof de grond onder haar voeten wegzonk.

'Je moet niet alles geloven wat je hoort,' zei ze, want ze wilde het gerucht onmiddellijk de kop indrukken. Ze trilde op haar benen toen ze het kantoor van haar vader binnenging. Hij zat achter zijn bureau, en Jennifer had lunchpauze. Als hij het hotel ging verkopen, wilde ze dat uit zijn mond horen. En als het waar was, had hij het haar al veel eerder moeten vertellen. Ze wist dat hij zich zorgen maakte over hun overheadkosten, maar het hotel liep nog steeds als een trein.

'Is er iets?' vroeg hij. Ze zag eruit alsof ze een geest had gezien, en hij nam aan dat er problemen waren met een van de gasten. Tot nu toe wist ze zelfs de meest delicate kwestie uitstekend af te handelen. Ze ging heel goed met mensen om, en ze had de afgelopen maanden veel geleerd.

Ze wond er geen doekjes om. Dat deed ze nooit met hem. 'Mike zegt dat je het hotel gaat verkopen.' Ze wist niet wat ze ervan moest denken. Eerst maakte hij zijn vrouw zwanger van een drieling, bewust, en nu wilde hij haar thuis verkopen. 'Is het waar?' Trillend stond ze voor zijn bureau.

Hij aarzelde lang. Te lang. En hij gaf met een gepijnigde uitdrukking op zijn gezicht antwoord. Hij wist dat hij haar de waarheid moest vertellen, anders zou ze het van derden horen. 'Het was niet mijn bedoeling, maar als ze me genoeg geld bieden, wil ik het overwegen. Ik heb nog geen beslissing genomen. Het hangt van hun bod af. Het kwam zomaar uit de lucht vallen. Ik ben niet op zoek gegaan naar een koper. De gegadigde heeft mij gevonden,' voegde hij er op schuldbewuste toon aan toe.

'Hoe kún je?' tierde ze. 'Dit hotel is waar we thuishoren. Het was je droom. Nu is het de mijne. Je kunt onze droom niet verkopen.' Haar stem trilde van angst en boosheid.

'Ik ben drieënvijftig. Over een paar maanden heb ik vier kinderen in plaats van één. Ik moet aan jullie allemaal denken, aan jouw toekomst, die van Natalie en de mijne. Als iemand gek genoeg is om me een krankzinnige hoop geld te bieden, zou ik nog veel gekker zijn als ik het niet aannam.' Heloise kon hem totaal niet volgen, want zij had nog een heel leven voor zich. Maar hij niet. Opeens was hij verantwoordelijk voor veel meer mensen dan vroeger. Binnenkort zou hij een groot gezin hebben, en hij voelde zich plotseling oud, en een beetje bang.

'Jij weet niet wat loyaliteit is,' zei ze beschuldigend, zo kwaad dat ze bijna niet kon praten. 'Ik zal nooit meer respect voor je hebben als je verkoopt,' zei ze fel, en hij knikte. Deze reactie had hij wel verwacht. Maar als het bod hoog genoeg was, had hij geen keus. Zij wilde geen geld, ze wilde het hotel. 'Ik zal het je nooit vergeven als je het hotel verkoopt, papa,' zei ze, waarbij ze hem recht in de ogen keek. Toen draaide ze zich om en beende ze de kamer uit.

De drie dagen daarna weigerde ze met hem te praten, en als ze hem tegenkwam in de lift, zei ze geen woord. De geruchten gonsden door het hotel. Ze vertelde Brad wat er aan de hand was, en hij begreep hoe erg ze het vond. Ze wilde de rest van haar leven in het hotel blijven werken en op een dag de leiding van haar vader overnemen. Daarom was ze naar de École Hôtelière gegaan, en nu dreef hij de spot met haar opleiding en haar carrière.

Het was een gespannen, ongelukkige tijd voor haar. Alleen bij Brad vond ze troost. Haar vader wist hoe boos ze was en ging met een grote boog om haar heen. Ook dit keer gaf ze Natalie de schuld. Natalie begreep geen snars van het hotel of de business, en ze had geen idee wat het voor haar en haar vader betekende. Heloise kon zich goed voorstellen dat zij haar man aanmoedigde om het te verkopen, want dat zou een hele hoop geld opleveren. Maar voor Heloise ging het Hotel Vendôme niet om geld. Het ging haar om liefde en toewijding, de mensen die er werkten, de inzet van haar vader en zijn dromen, die nu ook de hare waren. Dat was niet voor geld te koop. Haar vader had haar beloofd dat hij haar zijn beslissing zou laten weten zodra er een bod was uitgebracht.

Opnieuw was ze in oorlog met haar vader en Natalie, en dit keer gaf ze geen duimbreed toe. Ze had gezegd dat ze het hem nooit zou vergeven als hij het hotel verkocht, en dat meende ze uit de grond van haar hart. Brad had haar nog nooit zo vastbesloten gezien. Hij begreep wat het voor haar betekende. Haar vader niet, althans niet meer. Ze wilde er met niemand over praten, alleen met Brad. Ze was te erg van slag.

Heloise en haar vader waren opeens vreemden voor elkaar. Ze woonden elk op hun eigen verdieping en hadden geen contact met elkaar. Natalie had ze niet meer gesproken sinds de dag dat Mike haar had verteld dat haar vader het hotel misschien wilde verkopen. Ze had er geen behoefte aan om hem of Natalie te spreken totdat ze wist wat hij zou gaan doen. Vandaar dat ze verbaasd was toen Natalie haar die middag belde op haar mobiel. Ze klonk alsof ze werd gewurgd.

'Wat is er aan de hand? Ben je ziek?' vroeg Heloise kil. 'Je klinkt vreselijk.'

'Ben je in het hotel? Kun je bovenkomen?'

'Ik ben in mijn appartement,' antwoordde Heloise ijzig. Opnieuw hadden ze haar bedrogen. Dat zouden ze althans gaan doen als het consortium genoeg geld wilde betalen. Heloise wilde geen geld. Ze wilde altijd in het Vendôme blijven wonen en werken. 'Is er iets?' vroeg ze Natalie, en ze hoorde een gepijnigde kreun aan de andere kant.

'Ik heb heel veel pijn... Ik bloed... Ik kan je vader niet bereiken.'

'O shit!' zei Heloise, en ze rende al naar de deur. Met de telefoon nog in haar hand stoof ze de trappen op. Ze wilde geen tijd verdoen door op de lift te wachten. Gelukkig had ze de loper in haar zak. Ze maakte de deur van het appartement open en holde naar de slaapkamer. Natalie lag in bed, kronkelend van de pijn. 'Moet ik een ambulance bellen? Hoe erg is de bloeding?' Als onderdeel van haar opleiding had ze een ehbo-cursus gedaan. Ze liep naar Natalie toe en kon een bloederige vlek zien op de matras, maar ze wilde haar niet bang maken. 'Ik denk dat je beter met een ambulance naar het ziekenhuis kunt gaan, Nat,' zei ze bezorgd. Het meningsverschil over de verkoop van het hotel was onmiddellijk vergeten.

Ze ging naar de huiskamer en belde 911 met de vaste telefoon. Ze legde rustig en precies uit wat er aan de hand was, dat een van de gasten een bloeding had en dat ze vier maanden zwanger was van een drieling. Ze beloofden direct een ambulance te sturen. Heloise gaf het kamernummer op, en vervolgens belde ze de receptie om te vertellen wat er aan de hand was en te vragen of ze haar vader konden opsporen. Ze belden direct terug, met de mededeling dat haar vader ergens buiten het hotel een bijeenkomst had, en dat zijn telefoon nog op de voicemail stond.

'Blijf het proberen, en stuur het ambulancepersoneel hierheen zodra ze er zijn.' Ze ging terug naar Natalie, kwam naast haar op het bed zitten en streek met een hand over haar haar.

'Ik wil mijn baby's niet verliezen,' snikte ze. Toen bedacht Heloise dat ze haar arts moest waarschuwen. Ze vroeg haar naam en nummer en belde haar, en ze beloofde dat ze hen in het ziekenhuis zou opwachten. Heloise deed wat ze kon om Natalie gerust te stellen, maar Natalie wist dat een vier maanden oude drieling niet te redden zou zijn als ze nu werden geboren.

In minder dan tien minuten waren de ziekenbroeders er. Ze wilden weten of haar man in de buurt was, en of er iemand mee kon gaan. Zonder een seconde te aarzelen zei Heloise dat ze haar dochter was. De broeders legden haar op een brancard, met een deken over haar heen, en Heloise nam hen mee naar de goederenlift, waarbij ze de hand van haar stiefmoeder stevig bleef vasthouden.

'Het komt heus goed, Nat, geloof me,' zei ze in het wilde weg, want ze had geen idee wat er zou gaan gebeuren. Via de dienstingang gingen ze naar buiten, om de mensen in de lobby niet aan het schrikken te maken. Natalie huilde en probeerde zo goed en zo kwaad als het ging antwoord te geven op de vragen die een van de broeders haar stelde. Zodra Natalie in de ambulance was geschoven legden ze haar aan een infuus, en met gillende sirenes en gierende banden reden ze weg bij het hotel. Een gynaecologisch team wachtte haar al op, en twintig minuten later was haar eigen gynaecoloog er ook. Heloise mocht niet bij haar blijven. Het duurde nog een vol uur voordat de receptie Hugues wist te bereiken. Hij belde Heloise op haar mobiel.

'Wat is er gebeurd?' Zijn stem sloeg over van paniek. Hij zat al in een taxi.

'Ik weet het niet. Ze belde me en vertelde dat ze pijn had en bloedde. Ik heb meteen 911 gebeld, en ze zijn nu met haar bezig.'

'Heeft ze een miskraam gehad?' vroeg hij met hese stem.

'Ik weet het niet,' antwoordde Heloise naar waarheid. 'Ze hebben me niks verteld, maar ze bloedde behoorlijk toen we weggingen.' Zelf had ze weinig hoop. 'Haar dokter is nu bij haar.'

'Ik ben er over tien minuten.'

'Ik zit in de wachtkamer van de afdeling gynaecologie.' Ze hadden haar van de eerste hulp naar gynaecologie gebracht, mocht ze bevallen. Maar de kans dat baby's van achttien weken zouden blijven leven was heel klein, en als ze bleven leven, zouden ze er niet best aan toe zijn.

Vijf minuten later vloog haar vader langs haar heen in de wachtkamer en stormde hij door de dubbele deuren naar de afdeling. Hij zwaaide alleen naar haar maar bleef niet staan om te praten. De twee uur daarna had Heloise geen idee wat er zich afspeelde. Ze wist niet wie ze om informatie kon vragen. Het was al zes uur toen haar vader naar de wachtkamer kwam. 'Hoe is het met haar?' Ze durfde hem niet te vragen of Natalie een miskraam had gehad. Hij zag er slechter uit dan Natalie toen ze was binnengebracht, en Heloise kon aan hem zien hoe erg het hem raakte, en vooral hoeveel Natalie voor hem betekende. Ze had medelijden met hem.

'Het gaat redelijk. De drieling is voorlopig veilig. Ze hebben een echoscopie gedaan, en de foetussen maken het goed. Het zou een voorliggende placenta kunnen zijn, of een andere complicatie. Maar ze heeft in elk geval geen miskraam gehad. Vannacht moet ze in het ziekenhuis blijven, en als er verder niets gebeurt mag ze morgen naar huis. Dan krijgt ze een monitor mee en moet ze bedrust houden. Waarschijnlijk moet ze gedurende de rest van haar zwangerschap in bed blijven, maar als ze het nog een maand of twee kan volhouden, zijn de baby's levensvatbaar.' Zo te horen was dit voor hem het belangrijkste op de hele wereld, en Heloise strekte haar armen naar hem uit en omhelsde hem. 'Wil je haar even zien?' Heloise knikte en liep achter hem aan, twee keer door dubbele deuren, door lange gangen, totdat ze ten slotte bij haar kamer waren. Natalie lag omringd door monitors in bed, en ze keek doodsbang en nog steeds geschrokken uit haar ogen.

'Hoe voel je je?' vroeg Heloise vriendelijk.

'Ik ben heel erg bang,' zei ze met een flets glimlachje. 'Ik wil mijn baby's niet verliezen.'

'Ik hoop zo dat dat niet gebeurt.' Heloise drukte een kus op haar hand. 'Je zult het heel rustig aan moeten doen.' Natalie knikte. Ze vond het niet erg. Ze had er alles voor over om hun baby's te behouden.

Heloise wilde haar niet uitputten, dus ging ze al na een paar minuten weg. Haar vader bleef bij Natalie, en hij beloofde haar te bellen als er iets gebeurde. Onderweg naar huis dacht ze erover na. Hoe kwaad ze ook op hem was over de verkoop, of over Natalie en de drieling, als puntje bij paaltje kwam waren ze toch familie, en het enige wat ertoe deed, was dat ze er waren voor elkaar, en dat ze liefhebbend en vergevingsgezind met elkaar omgingen. Ze hoopte oprecht dat Natalie geen miskraam zou krijgen.

Wonder boven wonder gebeurde dat niet. De volgende dag werd Natalie met een ambulance thuisgebracht en direct in bed gestopt. Gedurende de rest van de zwangerschap moest ze volledige bedrust houden. Haar voeten mochten de vloer niet raken, dus ze mocht zelfs niet uit bed komen om naar de wc te gaan en moest een steek gebruiken. Als een angstig vogeltje lag ze in bed. Hugues was bij haar, en hij droeg haar op om een kamermeisje te laten komen of hem te bellen op zijn mobiele telefoon als ze iets nodig had. Heloise liet haar weten dat ze haar ook altijd kon bellen. Natalie beloofde zich niet te verroeren, en ze bleef bleek en bang achter toen Heloise en haar vader weer aan het werk gingen.

Samen namen ze de lift naar beneden. Hij vertelde haar niet dat hij de dag ervoor het bod van de Nederlanders had ontvangen en overleg had gevoerd met hun bankiers. Het bod was boven verwachting en het was aanlokkelijk om erop in te gaan. Hij wist niet of hij ooit nog zo'n hoog bod zou krijgen voor het hotel. Hij had laten weten dat hij over een paar dagen contact zou opnemen en afscheid genomen. Toen hij zijn telefoon weer aanzette belde Jennifer, en was hij halsoverkop naar het ziekenhuis gegaan. In de lobby bedankte hij Heloise voor haar hulp. De sfeer tussen hen was nog steeds gespannen, en hij wist dat dat zo zou blijven totdat hij een beslissing had genomen.

Natalie hield dapper stand. Heloise kwam een paar keer per dag langs, net als Jennifer en de kamermeisjes. Ernesta bracht haar lekkere dingetjes en bonbons. De conciërge stuurde haar alle nieuwe tijdschriften. Roomservice zorgde dat ze alles kreeg waar ze trek in had. En Natalie lag daar maar in bed, nog steeds bevreesd dat ze een miskraam zou krijgen. Haar assistenten moesten alle projecten van haar overnemen. Haar hele leven stond stil.

De dag nadat Natalie thuis was gekomen, diende zich een crisis van een geheel andere aard aan. De vakbond waar het onderhoudspersoneel lid van was belde Hugues 's ochtends op om een staking aan te kondigen. Het was een wilde staking, bedoeld als waarschuwing. Hij had de bond laten weten dat hij twee personeelsleden zou ontslaan, zonder hen te vervangen, en kreeg te horen dat hij daar het recht niet toe had, hoewel hij de wettelijke procedure had gevolgd. De bond riep hun leden op om voor het hotel een stakerspost te vormen, en de mannen sloegen met soeplepels op potten en pannen om de gasten te ergeren. Het lawaai was oorverdovend en zelfs een paar straten verderop te horen.

Heloise ging naar het kantoor van haar vader om met hem te overleggen. Hij was net met een van zijn advocaten aan de telefoon. De vakbond wilde dat hij de twee mannen weer in dienst zou nemen, ook al was hij dat volgens de wet niet verplicht. Hij belde de contactpersoon bij de bond en eiste dat de stakerspost voor het hotel werd opgeheven. De man dreigde dat Hugues problemen zou krijgen als hij het ontslag niet ongedaan maakte. Hugues hing woedend op en keek zijn dochter aan.

'Ik kan verdomme niks doen,' verzuchtte hij triest. 'Wees alsjeblieft voorzichtig. Die rotzak heeft me daarnet bedreigd, en je weet nooit waar die lui toe in staat zijn.' Ze wisten allebei dat het vakbondsbestuur op een redelijke manier met dit soort kwesties omging, maar er waren altijd een paar heethoofden die de voorkeur gaven aan geweld boven onderhandelen. 'Ik wil niet dat je in je eentje door het hotel zwerft, niet bij de deuren en niet in de kelder.' Ook was hij bang dat ze de andere werknemers zouden lastigvallen als die na hun dienst naar huis gingen. Bruce trommelde al zijn mannen op, en het personeel werd gewaarschuwd.

Om zes uur die avond hield de stakerspost het eindelijk voor gezien, tot ieders opluchting. Heloise had een avond- en nachtdienst in de receptie achter elkaar en zou pas om zeven uur 's ochtends klaar zijn. Ze werkte samen met twee mannelijke collega's, en om tien uur leek het hele hotel zich op te maken voor een rustige nacht. De mannen van de beveiliging patrouilleerden regelmatig in de lobby. Hugues ging om acht uur naar boven om Natalie gezelschap te houden, en uiteindelijk kon Heloise even gaan zitten om een babbeltje te maken met haar collega's. Uiteraard hadden ze het over de wilde staking en de stakerspost, en de vervelende gevolgen ervan. Tegen twaalven waren de laatste gasten binnengedruppeld en werd het stil in de lobby. Hugues belde nog om te vragen hoe het ging voordat hij baar bed ging, en Heloise verzekerde hem dat er niets aan de hand was.

Om één uur 's nachts ging het brandalarm in de kelder af. Ze hadden een controlepaneel achter de balie, en daarop was te zien dat er vlak buiten de keuken brand was uitgebroken. Waarschijnlijk had het niets met de staking te maken, en was het een warmhoudoven die aan was blijven staan met iets erin. Heloise was onmiddellijk alert, en zonder erbij na te denken gaf ze haar collega's opdracht om de brandweer te bellen en hun eigen beveiliging te waarschuwen. Zelf stoof ze via de bediendetrap naar de kelder om te zien of ze iets kon doen. Toen ze beneden kwam, bleek dat er vlak buiten de keuken een bank en een paar trolleys in brand stonden. Het was om de hoek van roomservice, dus niemand had iets gemerkt totdat het alarm afging.

Iemand van de beveiliging spoot de inhoud van een brandblusapparaat leeg op de bank en de trolleys. Op dat moment arriveerde de brandweer, compleet met sirenes en slangen. In minder dan tien minuten was het vuur gedoofd. Er hing een smerige, bijtende geur van rook en er stond vijf centimeter water in de kelder, maar het brandje was gelukkig geblust. In de keuken en de rest van de kelder wemelde het van de brandweermannen die alles controleerden, om zeker te weten dat er niet nog ergens iets smeulde. Heloise stond naar hen te kijken en bedankte hen voor wat ze hadden gedaan. Ze waren heel snel gekomen. Brand in een hotel werd altijd serieus genomen. Meestal ontstond een brand in de keuken. Haar vader had haar geleerd om groot respect te hebben voor vuur en de veiligheidsvoorschriften.

Ze stond nog met twee brandweermannen te praten, toen een derde naar hen toe kwam met een in olie gedrenkte lap die naar rook stonk. Hij had de lap in een prop op de vloer gevonden.

'Hiermee is de brand aangestoken,' zei hij tegen Heloise en zijn collega's. 'Er is moedwillig brand gesticht. Onder de bank ligt nog zo'n lap. Ik krijg de indruk dat iemand een spelletje met jullie speelt.' Waarschijnlijk zou de brand nooit groot genoeg zijn geworden om het hotel in de as te leggen, aangezien hun alarmsysteem hypermodern en zeer efficiënt was, maar als de brandweer niet zo snel ter plaatse was geweest, had het vuur wel schade kunnen aanrichten.

Terwijl Heloise met de mannen over de lap stond te praten, zag ze dat een van de afwassers van roomservice grijnsde. Hij werkte nog niet zo lang in het hotel. Hij stond met een geamuseerde uitdrukking op zijn gezicht naar Heloise en de brandweermannen te kijken. Ze zag een uitdagende blik in zijn ogen en liep langzaam naar hem toe.

'Heb jij iemand dit zien doen?' vroeg ze hem onomwonden, en hij lachte haar in haar gezicht uit.

'Denk je dat ik het jou ging vertellen als het zo was?' hoonde hij. Hij wist wie ze was, maar had geen enkel respect voor haar. 'Wat weet je ervan?' hield ze vol. Ze was volstrekt niet bang voor hem.

'Ik weet dat jouw pappie twee jongens heeft ontslagen, en de vakbond gaat jullie te grazen nemen als ze niet weer worden aangenomen,' zei hij tartend. Intussen kwamen twee mannen van de beveiliging naar hen toe. Bruce had die avond vrij. 'Ze hebben gezegd dat het problemen zou geven, dus misschien heeft iemand vanavond brand gesticht om te laten zien dat het menens is. Jullie kunnen niet zomaar mensen ontslaan, dat laat de vakbond niet gebeuren.' Hij stond vlak bij haar, en de manier waarop hij naar haar keek zou ieder ander bang hebben gemaakt, maar Heloise was niet onder de indruk. De man bedreigde het hotel.

'Heb jij dit gedaan?' vroeg ze, en ze kwam nog dichter bij hem staan. Ze was een slanke vrouw, en eenentwintig jaar oud, maar ze was even moedig als alle stoere kerels om haar heen.

'En wat dan nog?' zei hij, en hij begon weer te lachen.

Een van de brandweermannen pakte zijn mobilofoon en belde de politie. Dit ging mis. Hij kon het ruiken, en de beveiligers van het hotel wisten het ook.

Plotseling, zonder dat iemand de kans kreeg hem tegen te houden, stak hij zijn armen uit, greep Heloise bij haar nek en kwakte haar tegen de muur. 'Bitch,' siste hij, 'jij gaat me niet vertellen wat ik wel of niet kan doen.'

Heloise doorboorde hem met haar blik en bleef volmaakt kalm. Geen van de mannen om hen heen wilde een snelle beweging maken, uit angst dat de man gewapend was of een mes had. Ze moesten op de politie wachten. Zonder een woord te zeggen plantte ze de hoge hak van haar schoen met haar volle gewicht op zijn wreef, en toen hij ineenkromp, vloekend en schreeuwend van pijn, haalde ze soepel haar arm naar achteren en plantte ze haar vuist op zijn neus. Hard. Hij wankelde achteruit, en zij tilde met een razendsnelle beweging haar been op en ramde haar knie in zijn kruis. Ze had op school een cursus zelfverdediging gedaan, en die kwam nu goed van pas.

Ze deed een paar stappen naar achteren toen de politie binnenkwam. Zijn neus bloedde, en hij spuugde naar haar. De agenten deden hem handboeien om terwijl een van de beveiligers uitlegde wat er was gebeurd. Heloise had haar rok tot aan haar dijbeen opengescheurd toen ze haar knie in zijn kruis zette, maar verder was niet aan haar te zien dat ze zojuist een volwassen man had uitgeschakeld.

'Bedankt, heren,' zei ze vriendelijk. Ze moest natuurlijk een verklaring afleggen, en ze was midden in haar verhaal toen haar vader binnen kwam stormen en bijna verwilderd om zich heen keek.

'Wat is hier aan de hand?' vroeg hij de beveiligers. Hij was wakker geworden van de sirene van de brandweerwagens, had ze voor het hotel zien staan en had zich snel aangekleed. Uit voorzorg waren de liften stilgelegd, dus nam hij de bediendetrap. Een van de brandweermannen beschreef glimlachend wat er was gebeurd en hoe heldhaftig Heloise was geweest.

'Mankeer je niets?' vroeg hij zijn dochter. Ze keek hem met onverstoorbare kalmte aan, hoewel ze woedend was geweest op de man die het brandje had gesticht.

'Nee hoor, niks aan de hand. Ik denk dat een of andere eikel van de vakbond die kerel ervoor heeft betaald om een fikkie te stoken. We zijn een bank en een paar trolleys kwijt, maar het had veel erger kunnen zijn.'

'Ben je nou helemaal gek geworden?' zei haar vader. 'Die bank kan me gestolen worden. Ze hebben me net verteld dat jij die kerel een vuistslag hebt gegeven. Hij had je wel kunnen steken met een mes. Dat had jij toch ook kunnen bedenken?' Hij keek haar aan alsof ze niet goed bij haar hoofd was.

'Hij heeft brand gesticht. Daar heeft iemand hem voor betaald. Ik ben niet van plan om ons hotel en alles wat we hebben opgebouwd door zo'n rotzak kapot te laten maken.' Met een staalharde blik in haar ogen keek ze haar vader aan. Ze zou het ook niet laten gebeuren dat híj het kapotmaakte. De boodschap was duidelijk.

'Is het alarm afgegaan?'

'Ja, het ging af. Daarom ben ik naar beneden gegaan. De jongens van de beveiliging waren bezig de brand te blussen, en de brandweer was er ongeveer tegelijk met mij,' vertelde ze haar vader. 'Zij hebben de lap gevonden waarmee hij het vuur heeft aangestoken.'

'Hoe weet je dat hij het heeft gedaan?'

'Dat zei hij zelf, of hij liet het in elk geval doorschemeren. En toen greep hij me bij de keel.'

'En jij hebt hem geslagen?' Haar vader keek haar aan, stomverbaasd dat ze zo dom én zo moedig was geweest.

'Ze heeft zijn neus gebroken, meneer,' vulde een van de agenten aan.

'Je hebt zijn néus gebroken?' Hugues staarde zijn dochter aan alsof hij haar voor het eerst zag.

'Het was een mooie actie,' merkte een van de brandweermannen op. 'De wreef met haar naaldhak, een vuistslag op zijn neus, en toen ramde ze haar knie in zijn kruis.'

Hugues keek naar de mannen om hem heen. 'En wat hebben jullie gedaan? Kiekjes gemaakt? Waarom heeft zij zijn neus gebroken en niet een van jullie?'

'Omdat dit ons hotel is,' zei ze beslist. 'En ik hou meer van ons hotel dan jij,' voegde ze er als steek onder water aan toe. De agent nam de rest van haar verklaring op. Hij zei dat ze de afwasser zouden inrekenen wegens brandstichting, maar hij betwijfelde of ze de vakbond ooit ergens van zouden kunnen beschuldigen, tenzij de man doorsloeg. Aangezien hij in hechtenis werd genomen en in staat van beschuldiging gesteld, was die kans niet ondenkbaar.

Heloise hoefde niet mee naar het bureau. Ze zou niet worden aangeklaagd wegens mishandeling, want ze had de man uit zelfverdediging verwond, in bijzijn van meer dan tien getuigen. Haar vader huiverde toen hij de woorden hoorde. Toen de politie weg was, belde een van de beveiligers de huishoudelijke dienst om te vragen of ze de trolleys en de verkoolde bank konden weghalen.

Heloise liep naar de goederenlift en zei dat ze een andere rok moest aantrekken voordat ze terugging naar de receptie.

'Ik ga met je mee,' zei haar vader somber. Zwijgend stapte hij in en zwijgend stond hij naast haar. Hij probeerde nog steeds te verwerken wat hij had gehoord. 'Besef je wel dat je dood had kunnen zijn?'

'Besef jij wel dat hij het hotel in de as had kunnen leggen?' Hij probeerde niet te glimlachen bij de gedachte aan wat ze met de brandstichter had gedaan. 'Dat soort dingen kun je niet doen. Je moet je leven niet op het spel zetten.'

'Ik sterf liever hier terwijl ik ons hotel verdedig dan waar dan ook,' zei ze kalm.

'Ik wil niet dat je doodgaat, waar dan ook, en ik wil ook niet dat je dit soort risico's neemt.' En toen grinnikte hij. 'Je hebt zijn neus gebroken. Ongelooflijk.'

'Het ging me goed af, al zeg ik het zelf,' zei ze met een brede grijns. 'We hebben het op school geleerd: wreef, neus, kruis. Succes verzekerd.'

'Je bent gevaarlijk,' plaagde hij haar. 'Neem de rest van de nacht maar vrij. Straks sla je nog iemand een bloedneus.' De lift stopte op haar verdieping, en hij liep met haar mee naar de deur van haar appartement.

'Dat hoeft niet. Ze komen handen tekort als ik niet terugga.' Ze stond in de deuropening van haar appartement, met een scheur in haar rok die zo ongeveer haar hele been blootgaf -het enige bewijs dat ze in haar eentje een brandstichter tegen de vlakte had geslagen. 'Hoe is het met Natalie?'

'Gaat wel. De tijd zal het leren. Ze vindt het vreselijk dat ze haar bed niet uit kan. Zonder haar is het een chaos op haar kantoor, maar ze probeert zich er niet druk om te maken. Het worden vijf lange maanden, of hoe lang ze het ook nog moet volhouden.' Ze was weliswaar van plan geweest om de laatste paar maanden vrij te nemen, maar het was niet haar bedoeling geweest om nu al aan bed gekluisterd te zijn.

'Ik kom haar morgen even opzoeken,' beloofde ze, en toen ging ze naar binnen om zich te verkleden. Tien minuten later was ze terug in de receptie, in een nieuwe rok, en haar haar was netjes geborsteld en opgestoken. De rest van de nacht bleef het gelukkig rustig, zodat ze tijd had om haar collega's te vertellen wat er was gebeurd, en om zeven uur zat haar dienst erop. Ze wilde net naar boven gaan, toen haar vader eraan kwam door de lobby en vroeg of ze even met hem mee wilde komen naar kantoor. Ze vroeg zich af of ze nog een uitbrander zou krijgen voor het mishandelen van de brandstichter, maar hij nodigde haar uit om te gaan zitten. Hij had duidelijk iets te vertellen, en hij zag eruit alsof hij de hele nacht niet had geslapen. Zij had de hele nacht gewerkt en zag er toch frisser uit dan hij.

'Ik verkoop het hotel niet,' begon hij kortaf. 'Waarschijnlijk is het ontzettend stom van me om nee te zeggen tegen zo'n krankzinnige hoop geld. Zo'n bod krijgen we nooit meer, en op een dag hebben we er misschien spijt van. Maar ik wil niet dat jij je leven op het spel zet voor wat ik heb opgebouwd terwijl ik alleen maar aan het geld denk. Je hebt me vannacht duidelijk gemaakt wat dit hotel voor mij betekent, voor ons allebei. Ik wil niet dat je ooit weer zo'n risico neemt, hoe moedig je ook bent. Maar ik ga niet iets verkopen waar jij zoveel van houdt. Ik sla het bod af.' Heloise keek hem glimlachend aan, en hij glimlachte terug. Het hotel was heel bijzonder voor hen allebei, en zij was niet bereid het op te geven, of lijdzaam toe te kijken als iemand het wilde beschadigen. Nu stond hij weer aan haar kant.

'Ik ben trots op je, papa,' zei ze zacht, en ze liep om het bureau heen om hem te omhelzen.

'Onzin,' zei hij. 'Ik ben trots op jou. Ik had het bijna verkocht. Jij hebt je leven op het spel gezet om ons hotel te verdedigen.' Samen verlieten ze zijn kantoor, arm in arm. Later die ochtend belde hij zijn advocaten, om te laten weten dat ze het bod moesten afslaan. Een van de advocaten belde de vakbond, en deelde hun mede dat ze de twee ontslagen mannen niet weer in dienst zouden nemen, en dat het hotel de vakbond voor de rechter zou dagen wegens brandstichting als ze nog een keer een stunt uithaalden. De vakbondsvertegenwoordiger zei tegen de advocaat dat hij geen idee had waar hij het over had. Maar de boodschap was duidelijk. De afwasser zat achter de tralies, en de stakerspost kwam niet terug. En Hugues maakte de Nederlanders duidelijk dat het Hotel Vendôme niet te koop was. Nu niet en nooit niet.

23

Het werd maart, en tegen die tijd sliep Brad elke nacht bij Heloise in het hotel. Ze woonden niet officieel samen, maar het kwam er wel op neer, en haar vader maakte geen bezwaar. Hij vond Brad een ontzettend aardige jongeman. Heloise leidde het leven van een volwassene, niet van een meisje, maar ze was haar leeftijd altijd ver vooruit geweest. Ze had meer gezien en meegemaakt dan de meeste meisjes van haar leeftijd. En zij en Brad pasten goed bij elkaar. Hij klaagde niet over haar lange dagen en dubbele diensten. Bovendien was hij geïnteresseerd in het hotel, en arbeidsrecht sprak hem steeds meer aan. Ze waren allebei niet bang om hard te werken. Hij studeerde terwijl zij aan het werk was, en zou in juni afstuderen. Daarna moest hij het bar exam nog doen. Hij begon uit te kijken naar een baan.

Op een regenachtige avond in maart gingen ze uit eten in de Waverly Inn in het centrum om er even uit te zijn. Natalie lag nog steeds in bed, en Heloise was die middag bij haar geweest. Ze ging zo vaak mogelijk bij haar langs en nam dan tijdschriften en dvd's voor haar mee. Natalie lag nu al twee maanden in bed. Ze was zes maanden zwanger en de baby's konden het overleven als ze nu werden geboren, al waren ze nog steeds erg klein. Elke extra week hielp. Ze probeerde vanuit haar bed het werk te coördineren, en haar assistente kwam elke dag langs. Het was frustrerend voor haar, maar de baby's gingen voor.

In de taxi onderweg naar huis hadden Heloise en Brad het over zijn carrièremogelijkheden, en toen het hotel in zicht kwam, zagen ze dat er een ziekenwagen pal voor de deur stond. Ze dachten allebei in eerste instantie onmiddellijk aan Natalie, en nadat Brad de taxichauffeur had betaald, sprongen ze uit de taxi en stoven ze naar de deur. Niemand had haar tijdens het eten gebeld, dus nam ze daarna aan dat een van de gasten een hartaanval had gehad. Heloise rende net de lobby binnen, toen ze haar vader langs zag komen op een brancard, omringd door ambulanceverpleegkundigen en met een defibrillator op zijn borst. Compleet in shock rende ze erachteraan naar buiten. De receptiemanager, Bruce, en twee mannen van de beveiliging liepen bleek weggetrokken naast de brancard, en in de lobby keken gasten verbaasd toe. 'Wat is er gebeurd?' vroeg ze de manager terwijl de verpleegkundigen de brancard in de auto schoven, pratend tegen haar vader.

'Ik weet het niet. Hij stond bij de balie, greep naar zijn borst en zakte in elkaar. Ik ben bang dat hij een hartaanval heeft gehad.'

'Waarom hebben jullie me niet gebeld?' vroeg ze in paniek. Brad stond naast haar.

'Er was geen tijd voor. Ze zijn pas een paar minuten geleden gekomen. Ik wilde je net gaan bellen.'

'Weet Natalie het?' vroeg ze snel, en hij schudde zijn hoofd. 'Vertel het haar niet,' zei Heloise beslist. Ze sprong achter in de ambulance en kon nog net naar Brad zwaaien voordat de deuren dichtgingen. Het volgende moment begon de sirene te loeien en raceten ze naar het ziekenhuis. Twee verpleegkundigen hielden Hugues angstvallig in de gaten. Hij was inmiddels bij bewustzijn en keek Heloise glazig aan.

'Wat is er gebeurd?' vroeg hij hees. 'Ik heb ontzettende pijn in mijn borst.' Hij lag aan een infuus, en de verpleegkundigen gebaarden dat hij niet moest praten. Het was te inspannend. Hij hield Heloises hand vast, terwijl zij haar tranen probeerde weg te slikken en bad dat hij zou herstellen.

Hij werd in allerijl naar de hartbewaking gebracht. Heloise moest in de wachtkamer blijven terwijl hij werd onderzocht. Na een tijdje werd ze naar binnen geroepen en kreeg te horen dat hij een lichte hartaanval had gehad. Ze hadden een ecg gemaakt en wilden hem nog dezelfde avond dotteren. Heloise gaf antwoord op een aantal vragen, terwijl haar vader met bange ogen naar haar keek.

'Vertel het niet aan Natalie,' fluisterde hij. 'Dan krijgt ze een miskraam.'

'Ik heb het niet verteld, en jij wordt weer helemaal beter.' Ze hield zijn hand vast en hoopte vurig dat het waar zou zijn. Ze kon zich haar leven niet zonder hem voorstellen. Ze had hem heel erg nodig. Ze bleef bij hem totdat ze hem kwamen halen voor de dotterbehandeling. Toen belde ze Brad en vertelde ze hem waar ze was. Hij had in haar appartement op het telefoontje gewacht en kwam direct naar haar toe. Samen zaten ze urenlang in de wachtkamer.

Pas om twee uur 's nachts werd haar vader teruggebracht. Hij was gedotterd, en nu ging hij terug naar de hartbewaking. Heloise en Brad bleven in de wachtkamer, en zij belde de receptie.

'Wat heb je tegen Natalie gezegd?' vroeg ze. Ze wist dat Natalie zich zorgen zou gaan maken als haar man niet kwam slapen.

'We hebben tegen haar gezegd dat een van de gasten een ongeluk had gehad, en dat je vader mee is gegaan naar het ziekenhuis en dat hij zei dat ze niet voor hem wakker moest blijven,' vertelde de assistent-manager.

'Mooi.' Heloise was opgelucht.

'Hoe is het met hem?' Iedereen maakte zich zorgen. Hij was als een baksteen tegen de grond gegaan achter de balie.

'Hij is gedotterd, en ze zeggen dat het weer helemaal goed komt. Ik weet niet hoe lang ik hier nog blijf. De narcose is nog niet uitgewerkt.'

'Hou ons op de hoogte.'

'Doe ik.' Ze verbrak de verbinding en kroop weg in Brads armen. Ze brachten de hele nacht in de tochtige wachtkamer door. Ze mocht elk uur tien minuten bij haar vader zijn, maar hij was nog te versuft en had niet eens in de gaten dat ze bij hem was. Pas de volgende ochtend werd hij wakker, en Heloise en Brad waren bij hem. Bruce was hun om zes uur 's ochtends broodjes en een thermosfles met koffie komen brengen die roomservice had klaargemaakt. Heloise kon geen hap door haar keel krijgen, maar Brad rammelde van de honger en verslond de broodjes ter plekke, zij het met enige gêne.

Toen Heloise haar vader die ochtend zag, was hij nog steeds groggy. Hij zag eruit alsof hij in één nacht tijd tien jaar ouder was geworden. Overal om hem heen stonden monitors die bliepende geluidjes maakten. De arts was nog niet geweest, en nadat ze haar vader een kus had gegeven en had gezegd dat ze terug zou komen, ging ze weer naar de wachtkamer om samen met Brad op de arts te wachten. Hij was vrijwel meteen in slaap gevallen. En hij zag er slecht uit.

Om acht uur kwam de arts eindelijk naar haar toe. Hij glimlachte toen hij uit haar vaders kamer naar buiten kwam, en Heloise kneep opgelucht in Brads hand.

'Jullie kunnen nu naar huis om uit te rusten. Hij maakt het goed. We houden hem een paar dagen hier om hem te monitoren, en dan kan hij weer naar huis. Ik wil dat hij een paar weken rust houdt voordat hij weer aan het werk gaat, het liefst een maand. Hij moet oefeningen doen, goed eten en dat soort dingen meer. Dit was een waarschuwingsschot, maar volgens mij hebben we hem gisteravond aardig opgelapt. Na een paar weken rust is hij weer zo goed als nieuw.' Heloise glimlachte toen ze het hoorde. Een paar uur geleden zou ze het niet hebben geloofd.

'Zijn vrouw is zwanger van een drieling, en ze moet bedrust houden. We stoppen ze gewoon samen in bed,' zei ze droogjes, en de arts lachte.

'Zolang hij geen pikante dingen met haar wil doen, lijkt me dat een prima idee. Maar als zij bedrust moet houden vanwege een drieling zal dat niet zo snel gebeuren.' Nu lachten ze alle drie.

'Mag ik nog even naar hem toe?' vroeg ze.

'Daarnet sliep hij,' zei de arts, 'maar je kunt wel even gaan kijken.'

Ze ging weer naar binnen, en haar vader bewoog en deed zijn ogen open. Hij keek haar aan en verontschuldigde zich voor de overlast die hij had veroorzaakt.

'Je hebt geen overlast veroorzaakt, papa,' zei ze zacht, en ze nam zijn hand in de hare. 'Je moet heel erg goed op jezelf passen. Jij en Natalie moeten allebei rust houden. Je moet het rustig aan doen, maar je kunt haar gezelschap houden totdat ze moet bevallen. De dokter zei dat je elke dag een wandeling moet maken. Wij zorgen wel voor het hotel.'

'Het is zo stom,' klaagde hij. 'Ik weet niet wat er is gebeurd. Ik mankeer niets. Ik denk dat ik gewoon moe was.'

Hij was er nu weer helemaal bij maar zag er nog steeds vreselijk slecht uit, en Heloise was er ook niet zo best aan toe. Het was voor hen allebei een lange nacht geweest. 'Ik kan jou niet al het werk laten doen,' zei haar vader nerveus.

'Jij gaat pas weer aan het werk als de dokter zegt dat het kan,' zei Heloise streng. 'Wij zijn mans genoeg om de boel draaiend te houden. We hebben je nodig, papa,' zei ze zacht. 'Ik heb je nodig. Zonder jou weet ik me geen raad. Ik heb alleen jou maar.' Ze kreeg tranen in haar ogen terwijl ze het zei, en hij tilde zijn hand op om liefkozend over haar haar te strijken.

'Ik ga heus niet weg. Zeg maar tegen Natalie dat het goed met me gaat, en dat ze niet moet bevallen voordat ik terug ben.' Hij glimlachte naar haar.

'Over een paar dagen ben je weer thuis. Ik kom later vandaag nog een keer langs. Brad is hier, hij zit in de wachtkamer. Je krijgt liefs van hem.'

'Ik ben blij dat hij bij je is. Zeg tegen Natalie dat ik van haar hou, en ik hou ook van jou,' voegde hij er liefhebbend aan toe. Hij draaide zijn hoofd opzij op het kussen, deed zijn ogen dicht en viel weer in slaap. Stilletjes verliet ze de kamer en ze ging naar de wachtkamer om Brad op te halen. Toen ze samen buiten kwamen, scheen de zon. Ze had het gevoel dat ze wel een week in de wachtkamer had gezeten. Brad hield een taxi aan en ze reden terug naar het hotel. Onderweg zaten ze zachtjes te praten over wat er was gebeurd. Ze had de schrik van haar leven gehad.

Iedereen bestookte haar met vragen toen ze de lobby binnenkwam. Ze zag er doodmoe uit, maar niet verdrietig, en iedereen was opgelucht om te horen dat het goed ging met haar vader en dat hij over een paar dagen weer naar huis mocht.

Brad ging naar haar kamer om een douche te nemen en schone kleren aan te trekken, want hij moest naar college. Heloise ging rechtstreeks naar haar vaders appartement en ze liep door naar de slaapkamer. Natalie was klaarwakker en keek naar het ochtendnieuws op tv. De televisie stond de hele tijd aan. Ze had niets anders te doen dan eten, tv-kijken, haar medewerkers bellen en kijken naar het groeien van haar buik. En die was enorm met een drieling erin.

'Waar is je vader?' vroeg Natalie zodra ze Heloise zag, met haar wenkbrauwen zorgelijk gefronst. Heloise had het haar liever niet willen vertellen, maar ze kon op geen enkele manier verklaren dat hij dagenlang weg was. En Natalies radar gaf aan dat er iets met haar man was gebeurd.

Heloise ging op de rand van het bed zitten en glimlachte naar haar. 'Het gaat goed met hem, echt waar, en hij komt over een paar dagen weer thuis. Hij heeft ons gisteravond behoorlijk aan het schrikken gemaakt. Hij heeft een lichte hartaanval gehad en ligt in het ziekenhuis. Ze hebben hem gedotterd, en de arts heeft gezegd dat hij straks weer zo goed als nieuw is. Hij moet in elk geval vier weken rust houden, dus hij kan jou tot aan de bevalling gezelschap houden.' Ze had haar alles in één adem verteld, en vreemd genoeg keek Natalie opgelucht. Ze wist dat er iets was gebeurd, alleen niet wat, en ze was de hele nacht in paniek geweest.

'Ik ben blij dat je me de waarheid vertelt,' zei ze, en ze kneep in Heloises handen. 'Gaat het echt goed met hem?'

'Ja, echt. Ik zweer het je.'

'Kan ik hem spreken?'

'Hij is net weer in slaap gevallen. Het was een lange nacht. Je kunt hem over een paar uur bellen, dan is hij waarschijnlijk weer wakker.' Ze noteerde het nummer op een blocnote die naast haar bed lag. 'Ik kom bij jou slapen zolang hij weg is,' bood Heloise aan, en Natalie was opgelucht. Ze wilde 's nachts niet alleen zijn, voor het geval ze weeën zou krijgen en zich niet kon bewegen. Of stel je voor dat de baby's zonder waarschuwing werden geboren. Daar was ze heel erg bang voor, al was het niet waarschijnlijk dat het zo snel zou gaan. Als het zover was, zouden de baby's met een keizersnede worden verlost.

'Bedankt,' zei ze zacht. 'Ik wou dat ik naar hem toe kon, in plaats van hier maar te liggen.' Ze voelde zich compleet hulpeloos en nutteloos omdat ze nergens toe in staat was, maar er stond te veel op het spel. Ze kon niet opstaan, zelfs niet om naar haar man te gaan.

'Hij is over een paar dagen weer thuis,' herhaalde Heloise. Toen liep ze naar de zitkamer en ging op de bank liggen. Twee uur later werd ze wakker van de telefoon. Het was haar vader, die zijn vrouw wilde spreken. Natalie nam op en barstte van pure opluchting in tranen uit toen ze zijn stem hoorde. Ze waren een hele tijd met elkaar aan de telefoon.

Heloise bestelde lunch voor haar en nam afscheid. Ze had om drie uur dienst, maar eerst ging ze nog naar het ziekenhuis om haar vader te zien. Hij lag niet langer op de hartbewaking, en had nu een eigen kamer met een verpleegster. Hij begon te stralen toen hij zijn dochter zag binnenkomen, en bedankte haar nogmaals voor alles wat ze die nacht had gedaan, en dat ze voor Natalie zorgde zolang hij er niet was. Natalie had hem aan de telefoon verteld dat Heloise heel erg lief was.

Ze bleef een uur bij haar vader en ging toen terug naar het hotel om aan het werk te gaan. Ze verkleedde zich in haar uniform en ging stipt om drie uur aan de slag. Haar dienst duurde tot elf uur 's avonds. Tegen die tijd was het te laat om nog bij haar vader langs te gaan. Eerder kruipend dan lopend ging ze terug naar haar appartement om haar nachtkleding te halen en Brad te zien.

'Zo te zien ben je bekaf. Ga maar snel naar bed.' Hij maakte zich zorgen over haar, maar zij schudde haar hoofd en haalde haar nachtjapon van het haakje op de badkamerdeur.

'Dat gaat niet. Ik moet vannacht bij Natalie slapen.' Hij had enorm met haar te doen en liep met haar mee naar boven. Nadat hij een praatje met Natalie had gemaakt ging hij weer naar beneden. Hij overwoog zijn studentenkamer in de buurt van Columbia op te zeggen, want hij was er toch nooit. Hij was altijd bij Heloise in het hotel.

Toen Brad weg was, trok Heloise haar nachtjapon aan en kroop ze bij Natalie in bed. Ze lagen nog een paar minuten te kletsen, en Heloise was zo moe dat ze al bijna in slaap viel, totdat Natalie haar hand pakte en op haar buik legde. Onder haar hand voelde ze armpjes en beentjes en handjes en voetjes bewegen. Het leek wel een oorlog in een stripverhaal.

'Hoe kun je nou slapen met zoveel drukte in je buik?' Heloise keek haar verbijsterd aan, en Natalie glimlachte.

'Ik slaap niet veel. Ze springen bijna voortdurend rond.'

'Het moet zo raar voelen,' zei Heloise slaperig, en ze kon haar ogen niet meer openhouden. Een paar minuten later viel ze als een blok in slaap, terwijl Natalie nog tot 's avonds laat televisie bleef kijken. De dagen en nachten waren lang, en als ze geluk had en alles goed ging, had ze nog drie maanden te gaan.

Twee dagen later kwam Heloises vader thuis uit het ziekenhuis. Ze brachten hem in een rolstoel, maar hij stond erop om op eigen benen naar binnen te lopen. Hij was bleek en zag er moe uit, maar wel veel beter dan op de avond dat hij was opgenomen. Snel ging hij naar boven om zijn vrouw te zien. Ze kreeg tranen in haar ogen toen ze hem zag, en sloeg haar armen om hem heen toen hij op het bed kwam zitten. Hij legde zijn handen op haar dikke buik en voelde hun baby's schoppen. Blij keek hij haar aan. Dit was alles wat hij had gewild, blijven leven en thuiskomen bij zijn vrouw. Hij had zoveel om voor te leven. Hij durfde te zweren dat haar buik in die paar dagen dikker was geworden. Een poosje later kroop hij bij haar in bed, en zielsgelukkig dat hij weer thuis was lag hij naast haar.

Heloise kwam hem zo vaak mogelijk opzoeken, maar ze had het extra druk nu hij rust moest houden. Ze kwam boven om zijn advies te vragen of ze belde hem op, en hij vond het fijn dat hij zich toch verbonden kon voelen met alles wat er in het hotel gebeurde en betrokken was bij de beslissingen die er genomen moesten worden. Natalie was er alleen helemaal niet blij mee en ze opende een offensief op het hotel. Ze vond dat zijn werk te veel stress met zich meebracht. Het was bijna zijn dood geworden, en nu wilde ze dat hij het Vendôme zou verkopen, dat hij het Nederlandse consortium zou bellen om te zeggen dat hij alsnog op hun aanbod zou ingaan. Ze praatte nergens anders meer over. Toen hij onder de douche stond, belde ze Heloise en waarschuwde ze haar streng dat ze haar vader niet meer zo vaak moest bellen. Voor Heloise was dat reden om zich nog meer zorgen te maken.

'Geen sprake van,' zei hij tegen Natalie toen ze er voor de zoveelste keer op aandrong dat hij het hotel zou verkopen. 'Dat kan ik Heloise niet aandoen. Ze houdt veel te veel van het Vendôme.'

'Ze houdt meer van jou,' hield Natalie vol. 'Als we jou kwijtraken, gaan we allemaal kapot. Je moet voor haar en onze baby's blijven leven, en het hotel wordt je dood als je het niet rustiger aan gaat doen.' Het lukte hem niet om rustiger aan te doen, dus wilde ze dat hij het hotel zou verkopen. Hij was voortdurend aan de telefoon met Bruce, Jennifer en de receptie om te vragen hoe het ging.

'Ik heb toch een maand vrij genomen,' bracht hij haar in herinnering, in de hoop dat het haar gerust zou stellen, maar Natalie had nog maar één mantra: hij moest het hotel verkopen. Ze zei er niets over tegen Heloise, maar tegen Hugues bleef ze erop hameren, al liet hij haar telkens in niet mis te verstane bewoordingen weten dat het nee was en nee zou blijven. Zij bezorgde hem meer stress dan het hotel. Het was het enige meningsverschil tussen hen. De rest van de tijd genoten ze ervan om samen te zijn. Ze vond het erg gezellig om hem thuis te hebben. Hij maakte elke dag een lange wandeling in Central Park, en kwam dan terug met kleine cadeautjes voor haar. Vier weken na zijn hartaanval zag hij er beter uit dan ooit en voelde hij zich weer helemaal de oude, en hij was van plan om weer aan het werk te gaan. Natalie daarentegen zag er tegen die tijd uit als een vrouw die onder een berg lag. Ze kon zich bijna niet meer bewegen. Hij glimlachte elke keer dat hij naar haar keek. De dokter kwam regelmatig langs, en ze werd elke dag gecontroleerd door een verloskundige. Het was inmiddels april, en ze begon krampen te krijgen. De gynaecoloog vond het eigenlijk nog te vroeg. Ze was zeven maanden zwanger, en de baby's groeiden voorspoedig.

Op een avond keken ze naar een herhaling van I Love Lucy, met een beker popcorn tussen hen in, toen Natalie opeens met een heel raar gezicht naar Hugues keek, alsof ze niet begreep wat er gebeurde. Plotseling lag ze in een grote plas water, die zich snel over het bed verspreidde. Hij was bang dat ze bloedde, maar toen hij naar de lakens keek, zag hij dat het gewoon water was, en ze beseften allebei wat er was gebeurd.

'O hemel, mijn vliezen zijn gebroken,' zei ze met lichte paniek. Na zeven maanden was het gevaar voor de drieling echter niet meer zo groot, hoewel ze nog erg klein waren. Ze zouden de bevalling vrijwel zeker overleven. Hugues belde de dokter, die zei dat Natalie zo snel mogelijk naar het ziekenhuis moest komen. Ze had geen idee hoe snel de ontsluiting zou gaan, en wilde niet dat de baby's in het hotel of in een taxi geboren zouden worden. Hugues belde de beveiliging en vroeg om een rolstoel. Er stonden er altijd een paar klaar.

Bruce was al na een paar minuten boven met een rolstoel, en Hugues hielp Natalie bij het aankleden. Het was twee uur 's nachts en het was een ontzettend spannend moment. Hij vroeg zich af of hun baby's nog die nacht geboren zouden worden, en zo ja, hoe lang ze dan in een couveuse moesten liggen. Dat hing natuurlijk van hun geboortegewicht af, maar in haar buik leken ze enorm groot.

Toen Natalie was aangekleed, hielp Hugues haar van het bed in de rolstoel, en ze glimlachte naar hem. 'Showtime,' zei ze zacht.

Ze hadden zo lang op dit moment gewacht. De hormoonkuur van de vorige zomer, de ivf en zeven maanden zwangerschap, waarvan ze er bijna vier in bed had gelegen. Wat er nu ook komen ging, Natalie was er klaar voor. Ze hoopte alleen dat de baby's er ook klaar voor waren.

Hugues en Bruce reden Natalie in de rolstoel naar de lift en brachten haar naar beneden. Als het niet zo laat was geweest zou Hugues Heloise hebben gebeld, maar hij nam aan dat ze sliep en wilde haar niet storen.

Op dat uur waren er geen chauffeurs beschikbaar om hen naar het ziekenhuis te brengen. Het was makkelijker om een taxi te nemen. De portier hield er een aan, en Natalie zat hand in hand met Hugues op de achterbank. Het voelde zo goed om buiten te zijn op deze warme lenteavond en de stad weer te zien. Ze had het gevoel dat ze maanden in de gevangenis had gezeten.

Hun arts wachtte hen al op, en Natalie werd direct naar de afdeling verloskunde gebracht. Rond die tijd begon ze hevige pijn te krijgen, en ze was verbaasd hoe sterk de pijnscheuten waren. De arts had gezegd dat ze snel flinke weeën zou kunnen krijgen nadat de vliezen waren gebroken, en dat leek nu te gebeuren. Ze hield Hugues' hand stevig vast. Hij stelde haar zo goed mogelijk gerust en hielp haar in bed. De arts onderzocht haar, en ze slaakte een kreet van pijn.

'Je hebt al acht centimeter ontsluiting,' liet de arts haar weten. 'Kennelijk heb je al de hele avond weeën.' Ze wilden dat ze een tijdje weeën zou hebben voordat ze gingen opereren, zodat de baby's klaar zouden zijn om te ademen als ze werden geboren.

'Ze schoppen de hele tijd, dus dat weet ik niet eens,' vertelde Natalie, en toen kwam er een volgende wee opzetten. De arts onderzocht haar nog een keer, en dit keer gilde ze het uit. Hugues kon zien dat ze ontzettend veel pijn had, en het ging hem door merg en been. Miriam had niet gewild dat hij erbij zou zijn toen Heloise werd geboren, dus dit was de eerste bevalling die hij meemaakte.

'We kunnen de bevalling nu niet meer stopzetten,' zei de arts tegen Hugues en Natalie. 'Nu de vliezen zijn gebroken bestaat er kans op infecties, en de ontsluiting is te snel gegaan. Ik ga proberen om de weeën te remmen, zodat we medicijnen kunnen toedienen.' Ze wilden haar aan een infuus leggen met medicijnen om de longen van de baby's te beschermen, omdat ze nog niet volgroeid waren. 'Laten we zien of we een beetje tijd kunnen rekken.' Via het infuus zouden ze ook een weeën-remmer toedienen, tegelijk met de medicijnen voor de baby's. De beste manier om de weeën te remmen was een ruggenprik, als het niet al te laat was. Omdat Natalie niet op natuurlijke wijze zou bevallen maar door middel van een keizersnede, moest ze sowieso een ruggenprik krijgen. Ze wilden haar liever niet onder volledige narcose brengen.

De anesthesioloog werd opgeroepen, en hij kwam naar de kamer om de ruggenprik toe te dienen, via een naald tussen haar ruggenwervels. Het was een beetje pijnlijk maar toen het slangetje eenmaal op zijn plaats zat, verminderde de pijn en begon de intensiteit van de weeën af te nemen. Dit gaf de artsen de tijd die ze nodig hadden om de baby's op de geboorte voor te bereiden.

Natalie lag op haar zij, uitgeput en bang. Ze was eindeloos vaak onderzocht, maar ze maakte zich nog steeds zorgen over hun baby's. Een monitor registreerde de hartslag van de drie foetussen, en Natalie moest lijdzaam afwachten. Ze hield Hugues' hand vast en er biggelden stille tranen over haar wangen. 'Ik ben bang,' fluisterde ze. 'Niet voor mezelf, maar voor hen.'

'Maak je geen zorgen, het komt allemaal goed.'

Ze wilde hem geloven, maar het lukte haar niet. Er kon nog steeds zoveel misgaan. Om acht uur 's ochtends waren alle noodzakelijke medicijnen toegediend, en werd de dosis pijnstillers verminderd. Natalie kreeg onmiddellijk weer pijn. Kennelijk zat een makkelijke bevalling er niet in, en Hugues had enorm met haar te doen. De arts wilde dat ze nog een tijdje weeën zou hebben, waardoor de longen van de baby's werden voorbereid om te ademen. Ze verzekerden haar dat het niet heel lang meer zou duren voordat het tijd was voor de keizersnede. Hugues kreeg het idee dat ze het van twee kanten zwaar te verduren kreeg: pijnlijke weeën én een keizersnede, een fikse operatie.

'Ik wil naar huis,' snikte ze. Hugues wilde ook het liefst naar huis, maar dan met hun baby's in de armen, gezond en wel. Maar voorlopig kon dat nog niet.

Korte tijd later kwamen nog eens twee artsen de kamer binnen, samen met een zestal verpleegkundigen. De verdoving werd opgevoerd en daarna ging het heel snel. Tussen twee weeën door werd Natalie op een brancard naar de operatiekamer gereden. Hugues hield haar hand vast en het hele team volgde. Omdat ze zou bevallen van een drieling werden er veel meer voorzorgen genomen dan normaal. Door de hormoonbehandeling en de ivf werden er meer meerlingen geboren dan normaal, maar drie was nog een redelijk aantal. De dag ervoor hadden ze een vierling verlost.

Toen ze eenmaal in de operatiekamer waren, ging alles snel, zo snel dat Natalie het niet meer kon bijhouden. De dosis verdovingsmiddelen was nu zo hoog dat haar hele onderlichaam gevoelloos was. Haar buik werd met jodium ontsmet, drie kinderartsen kwamen binnen, en uit het niets doken drie couveuses op. Bij haar schouders werd een laken opgehangen zodat ze niet kon zien wat er gebeurde, en Hugues kreeg het verzoek om bij haar hoofd te gaan staan. Haar beide armen werden vastgezet met een infuus erin, zodat hij haar hand niet langer kon vasthouden, en hij bukte zich om haar een kus te geven. Ze glimlachte naar hem door haar tranen heen. Nu gingen de artsen razendsnel te werk. Op de monitor was te horen dat de hartslag van een van de drie foetussen onregelmatig werd, en het hoofd van het team liet haar weten dat ze zouden beginnen.

Hugues zat op een krukje naast haar, en de monitors bleven bliepen. Hij wist het niet zeker, maar dacht dat hij nog maar twee hartslagen kon horen in plaats van drie. Hij durfde er niet naar te vragen omdat hij Natalie niet ongerust wilde maken; ze was al zo bang.

De artsen overlegden voortdurend met elkaar, en terwijl hij zijn gezicht naast dat van Natalie hield, hoorden ze opeens een zwakke kreet aan de andere kant van het laken.

'Je hebt een jongetje,' kondigde de arts trots aan, en Hugues en Natalie begonnen tegelijkertijd te huilen. Een kinderarts nam de baby mee om hem te onderzoeken en in de couveuse te leggen. Al na een paar seconden klonk er een tweede kreet, sterker dit keer. 'En een meisje.' Hugues en Natalie straalden door hun tranen heen. De monitor hoorden ze niet meer, en Hugues vroeg zich af of ze het geluid zachter hadden gezet. Een derde kreet bleef echter uit. Nu hoorden ze een ritmisch kletsend geluid, en de toon waarop de artsen met elkaar praatten veranderde.

'Wat gebeurt er?' vroeg Natalie met verstikte stem. Ze kreeg geen antwoord. Zonder dat het hun was verteld, voelden ze aan wat er aan de hand was. Er klonk nog steeds geen derde kreet, en ze konden de beide andere baby's horen huilen. De arts kwam naar de andere kant van het laken, en zodra ze haar gezicht zagen, wisten ze genoeg.

'We hebben het tweede meisje geprobeerd te redden. Haar hartje was niet sterk genoeg. Ze woog minder dan twee pond. We hebben geprobeerd haar te reanimeren... Het spijt me,' zei ze, duidelijk oprecht bedroefd. Natalie barstte in snikken uit, en Hugues streek zacht over haar gezicht, terwijl zijn eigen tranen op haar wangen drupten. Ze hadden twee gezonde baby's, maar de derde had het niet gehaald. Wat was het leven toch bitterzoet; twee enorme geschenken en een derde dat hun was ontnomen.

Het team hechtte Natalies wond, en de dokter kwam terug om met hen te praten. 'Het meisje dat het niet heeft gehaald is heel erg mooi. Ze is schoon. Wil je haar zien en even vasthouden?' Ze wist uit ervaring dat sommige mensen zich van alles in het hoofd haalden, dat de baby was gestolen of verwisseld of vreselijk verminkt. Natalie knikte, en even later bevrijdden ze haar armen en brachten ze haar de doodgeboren baby. Ze had een lief gezichtje, en het zwarte haar van haar vader. Ze zag eruit alsof ze lag te slapen in haar moeders armen. Tranen stroomden over Natalies wangen, en Hugues raakte het gezichtje aan. Na een poosje werd ze door een verpleegkundige met zachte hand weggehaald.

Natalie huilde nog steeds toen ze de beide andere baby's omhooghielden zodat zij ze kon zien. Hun zoon huilde luidkeels. Hij had pluizig blond haar en leek op zijn moeder, en hun kleine meisje had het gezichtje van een engel en krullend donker haar. De beide baby's wogen ruim drie pond. Het doodgeboren meisje was veel kleiner geweest. Maar zelfs twee baby's was een overwinning, en ze moesten zich erbij neerleggen dat de derde niet levensvatbaar was geweest. De arts probeerde hun aandacht te focussen op de twee gezonde baby's. Ze lagen in couveuses, en mochten naar huis als ze vier pond wogen.

Tegen die tijd was Natalie gehecht. Ze dekten haar toe met een warme deken, en ze begon heftig te rillen, van de schrik, de emoties en de operatie. Ze trilde als een espenblad. En Hugues had het gevoel dat ze door de Niagara Falls waren meegesleurd. Natalie bleef nog een uur op de operatiekamer, en daarna werd ze naar een eigen kamer gereden. De dode baby was weggehaald. De andere twee lagen op de hartbewaking van de zuigelingenafdeling omdat ze te vroeg waren geboren, maar ze maakten het goed.

Eenmaal op de kamer nam Hugues Natalie in zijn armen en hij zei tegen haar hoe trots hij op haar was, hoe flink ze was geweest en hoe mooi hun baby's waren. Net als de arts benadrukte hij dat ze enorm boften met hun twee kinderen. Natalie kon het gezichtje van de dode baby niet vergeten, en Hugues bleef zachtjes tegen haar praten.

Zodra ze een beetje was gekalmeerd belden ze Heloise om haar het nieuws te vertellen, dat ze een broertje en een zusje had. Haar vader liet een stilte vallen en vertelde toen dat de derde baby het niet had gehaald. Zij vond het ook verdrietig, maar ze was opgelucht om te horen dat Natalie en de andere twee het goed maakten, juist omdat het risico zo groot was geweest. Natalie zou over vier dagen thuiskomen en de tweeling over een paar weken.

'Hoe gaat Natalie ermee om?' vroeg ze haar vader ernstig. Natalie trilde nog te erg om aan de telefoon te kunnen komen.

'Het gaat goed met haar. Ze is enorm flink geweest. We zijn allebei verdrietig, maar we zijn heel dankbaar voor onze twee kinderen... en jou,' voegde hij er met een glimlach aan toe.

'Mag ik naar haar toe?' vroeg ze, maar Natalie was nog niet in staat om bezoek te ontvangen, daarvoor was er veel te veel gebeurd.

'Misschien later vandaag. Ik denk dat ze eerst moet slapen.' Ze was heel erg overstuur en compleet uitgeput, en ze kon niet ophouden met huilen. Het ene moment waren het tranen van blijdschap, en het volgende van verdriet. Hugues was er zelf ook nog steeds behoorlijk van ondersteboven.

'Hoe is het met jou, papa?' Heloise maakte zich over hem ook zorgen. Voor hem kwam dit ook hard aan, en hij had nog maar een maand geleden een hartaanval gehad.

'Met mij gaat het goed.' Hij was alleen heel erg bezorgd over zijn vrouw. Ze had zoveel meegemaakt.

'Ik zal het de mensen in het hotel vertellen.' Heloise vertelde iedereen dat haar vader en Natalie een gezonde tweeling hadden gekregen, en ze voegde er discreet aan toe dat de derde baby het niet had gehaald. Jennifer hing roze en blauwe ballonnen op.

Ze werkte de hele dag samen met de conciërges, en die avond gingen Brad en zij naar het ziekenhuis. Ze zagen de twee baby's in de couveuse, en Heloise smolt ter plekke. Haar vader vertelde haar op de gang dat ze een begrafenisdienst voor de derde baby zouden houden zodra Natalie weg mocht uit het ziekenhuis. Heloise vond het heel triest voor hen, en het zette een domper op hun geluk, vooral omdat ze de andere twee baby's nog niet mee naar huis mochten nemen. Ze wilde dat ze dit niet hoefden mee te maken, maar zoals haar vader zei, het hoorde bij het leven.

Natalie was nog steeds heel erg moe en ze had pijn van de keizersnede, dus bleven ze niet lang. Na het bezoek gingen Heloise en Brad terug naar het hotel, en ze praatten nog een hele tijd over alles wat er was gebeurd.

'Het is allemaal zo gecompliceerd geweest,' zei Brad triest. Hij wilde niet dat Heloise ooit zoiets mee zou hoeven maken. Ze hadden het ook over de toekomst, al waren ze nog jong. Ze wisten dat ze nog heel lang bij elkaar wilden blijven. Ondanks hun leeftijd was hun relatie van het begin af aan harmonieus en stabiel geweest. Brad merkte op dat zijn tante lang had gewacht om kinderen te krijgen, en hij en Heloise waren het erover eens dat ze van geluk mochten spreken dat twee van de drie baby's gezond waren. Natalie had veel vroeger in de zwangerschap een miskraam kunnen krijgen, en dan hadden ze met lege handen gestaan. Dat hielp om de nare gebeurtenis te relativeren. Brad hield haar die nacht heel stevig vast, dankbaar dat ze elkaar negen maanden daarvoor hadden gevonden. Hij wilde haar beschermen, hij wilde voor haar zorgen, en hij hoopte dat ze de hobbels die het leven voor hen in petto had samen zouden kunnen nemen.

Hugues was even zorgzaam voor zijn vrouw. Hij bleef die nacht in het ziekenhuis, zodat hij er voor haar kon zijn als ze hem nodig had. Heloise was opgelucht dat hij zich er goed genoeg voor voelde. Haar vader en Natalie hadden een zware tijd achter de rug, en nu dit weer.

Het werd een hectische week. Natalie lag in het ziekenhuis; iedereen wilde haar en de baby's zien, maar ze kon het nog niet aan. Bovendien was ze nog in de rouw over het meisje dat dood was gegaan. Op de dag dat Natalie thuiskwam, werd de baby begraven, een trieste gebeurtenis. Alleen zij, Hugues, Heloise en Brad woonden de korte plechtigheid bij. Heloises hart brak bij het zien van de kleine kist, wit met roze bloemen erop. Natalie kon haar tranen niet bedwingen. Na afloop stond Hugues erop om naar het ziekenhuis te gaan en een bezoek te brengen aan de andere twee, als bevestiging van wat ze hadden. Ze hadden hen Stephanie en Julien genoemd. Julien trok gekke gezichten terwijl ze naar hem keken, en Stephanie lag heel vredig te slapen in haar couveuse. Ze zagen eruit als engeltjes. Heloise en Brad keken gefascineerd naar de twee baby's, ze waren zo klein. Heloise was al helemaal vergeten dat ze zich verdrongen had gevoeld. Ze maakten deel uit van haar familie en hadden haar hart veroverd zodra ze waren geboren. Brad plaagde haar omdat ze het niet kon nalaten om de hele tijd cadeautjes voor ze te kopen.

Vanuit het ziekenhuis gingen ze terug naar het hotel, en ze dineerden met zijn vieren in het appartement van Hugues en Natalie. Het was opnieuw een uitputtende dag geweest, met veel emoties vanwege de begrafenis. Natalie ging al naar bed voordat ze klaar waren met eten.

Nu Natalie thuis was uit het ziekenhuis en ze zich zelfstandig kon redden, ging Hugues weer aan het werk, voor het eerst in meer dan een maand, en hij genoot ervan. Hij ging elke dag met Natalie mee naar het ziekenhuis. De melkproductie was op gang gekomen, en ze gaf haar tweeling elke dag de borst. Thuis kolfde ze, zodat ze extra melk kon achterlaten in het ziekenhuis. Intussen was ze bang dat Hugues te hard werkte. Ze wilde nog steeds graag dat hij het hotel zou verkopen, voordat het zijn dood zou worden. Op een avond toen ze samen in bed lagen begon ze erover.

Natalie keek hem hoofdschuddend aan. Hij was opgewekter sinds hij weer aan het werk was. 'Ik kan je er niet van overtuigen om het hotel te verkopen, hè?' Ze voelde zich hechter met hem verbonden dan ooit, na alles wat ze hadden meegemaakt, en voor hem gold hetzelfde.

'Nooit,' zei hij met een glimlach. 'Die fout heb ik één keer bijna gemaakt. Dat overkomt me niet nog een keer. Op een dag neemt Heloise de leiding van me over, en wie weet hebben Julien en Stephanie in de toekomst zelfs wel belangstelling. En dan gaan jij en ik lekker een wereldreis maken.' Hij zei het alsof het al bijna zover was, maar Natalie wist dat het nog jaren zou duren. Ze kon zich helemaal niet voorstellen dat hij de teugels van het Vendôme zou overgeven. Misschien dat hij het werk samen met Heloise zou gaan doen, maar hij was er nog niet aan toe om met pensioen te gaan, en ze vroeg zich af of hij zich ooit zou terugtrekken. Het hotel waar hij twintig jaar lang zijn leven aan had gewijd was nog steeds zijn passie, maar zij was dat nu ook.

'Goed dan,' zei ze met een gelaten zucht. 'Ik geef me gewonnen. Jullie zijn allebei gek. Heloise werkt net zo hard als jij. De hele periode dat jij ziek was heeft ze dubbele diensten gedraaid.' En dat had ze die week weer gedaan. 'Zorg alleen dat je er niet aan onderdoor gaat,' waarschuwde ze hem, 'want ik heb je nog heel lang nodig, Hugues Martin.'

'Ik heb jou ook nodig.' Hij trok haar tegen zich aan om haar te kussen. 'Je bent de vrouw van wie ik hou, en de moeder van mijn kinderen. En ik beloof je dat we hier op een dag weggaan, wanneer Heloise eraan toe is om de leiding over te nemen.' Ze was niet van plan om hem aan die belofte te houden, maar ze had eindelijk wel begrepen dat hij het hotel nooit zou verkopen, en misschien was dat maar goed ook. Het Hotel Vendôme was zijn leven.

24

In mei waren ze allemaal aanwezig toen Brad zijn bul kreeg uitgereikt. Zijn ouders, broer en zussen waren ervoor naar New York gekomen, en iedereen was blij voor hem, vooral Heloise. Ze had hem elke avond zien blokken en wist hoe hard hij had gewerkt. Ze was trots op hem en vond hem geweldig. Zijn ouders hadden hem een reis naar Europa gegeven, en in augustus zou hij Heloise meenemen. Ze zouden naar Spanje en Griekenland gaan en hun reis in Parijs afsluiten. Ze verheugden zich er enorm op. In juli zou hij het bar exam doen en hij was zich al aan het voorbereiden.

De drie maanden daarvoor had hij bij diverse advocatenkantoren gesolliciteerd, en hij was tot de conclusie gekomen dat antitrustwetgeving en fiscaal recht hem verveelden. Heel even had hij met het idee gespeeld om strafrecht te gaan doen, maar hij wilde niet bij het openbaar ministerie aan de slag. Wat hem werkelijk boeide, was toch arbeidsrecht. Hij vond het fascinerend om er met Hugues over te praten, en Hugues zorgde ervoor dat hij op gesprek kon komen bij het advocatenkantoor dat al hun arbeidsgeschillen in het hotel behandelde. De week voordat hij zou afstuderen, boden ze hem een baan aan. Hij zou eind augustus beginnen, als hij en Heloise terug waren uit Parijs, en hij was er verguld mee. Hij wist dat hij geknipt was voor dit werk, en hij plaagde Heloise dat hij op een dag misschien wel de vaste advocaat van het hotel zou worden. Ze hoopte het van harte.

Voordat ze op reis gingen zei hij zijn flatje in de buurt van Columbia op, en Hugues gaf hem officieel toestemming om bij Heloise in te trekken. Hij sliep er toch al elke nacht, en zij werkte zo hard dat ze elkaar op deze manier vaker konden zien. Ze hadden nu al een jaar een relatie. Ze vulden elkaar goed aan. Brads ouders waren er ook blij mee. Ze waren nog te jong om beslissingen te nemen over hun toekomst, maar dat ze voor elkaar bestemd waren stond wel vast. Ze stonden aan het begin van hun carrière, en hadden nog veel te leren en een lange weg te gaan. Heloise was inmiddels bijna tweeëntwintig, en hij was net zesentwintig geworden. Kinderen nog, zoals hun ouders zeiden.

Hugues gaf die avond een prachtig diner voor hem in het restaurant van het hotel, voor de beide families en een aantal van Brads vrienden. Het was een zeer feestelijk etentje. Heloise had samen met de chef het menu samengesteld en de wijnen gekozen, en iedereen complimenteerde haar met de keuzes die ze had gemaakt.

Tegen die tijd was de tweeling thuis, en ze groeiden als kool. Natalie had drie maanden zwangerschapsverlof genomen, zodat ze fulltime voor haar kinderen kon zorgen. Ze genoot er intens van, en gaf hun allebei borstvoeding. Nog steeds dachten ze vaak aan de baby die het niet had gehaald, maar ze waren dolblij met de twee die ze hadden. In de toekomst wilde ze parttime gaan werken en minder projecten aannemen.

Natalie nam de tweeling elke dag mee naar buiten in een dubbele kinderwagen, terwijl Hugues naar het park ging voor zijn dagelijkse wandeling. Hij gaf Heloise steeds meer verantwoordelijkheid. In juli zouden hij en Natalie een weekje weggaan om hun eerste trouwdag te vieren, uiteraard samen met de tweeling. Ze hadden een huis in Southampton gehuurd. Hij had Heloise net de functie van assistent-manager gegeven. Ze had ook de stage voor hem doorlopen, na die voor de hotelschool, en haar strepen dubbel en dwars verdiend. Op haar tweeëntwintigste was ze al een uitzonderlijk competente jonge vrouw, en haar vader was apetrots op haar.

Brad en Heloise stonden op de stoep voor het hotel om haar vader en Natalie en de kinderen uit te zwaaien toen ze begin juli naar Southampton gingen. Het leek wel een volksverhuizing met al hun bagage. Brad herinnerde haar eraan dat zij ook iets te vieren hadden. Het was precies een jaar geleden dat ze elkaar hadden leren kennen, op de bruiloft van Hugues en Natalie. Er was sindsdien zoveel gebeurd. Hun leven was veranderd en de toekomst stond voor de deur. Ze zag er heel professioneel uit in haar uniform toen ze weer naar binnen ging. Hij ging naar boven om de rest van zijn spullen uit te pakken. Nu woonden ze officieel samen. En over een paar weken gingen ze samen naar Europa. Het was een fantastisch vooruitzicht.

25

Heloise keek op haar horloge en besloot even een kijkje te gaan nemen in de balzaal. Tot ieders verbijstering had Sally een baan aangenomen in een hotel in Miami en ze was een paar maanden daarvoor weggegaan. Het salaris was onweerstaanbaar. Iedereen had het jammer gevonden dat Sally wegging, en ze had gezegd dat ze op een dag misschien wel terug zou komen. Inmiddels hadden ze een nieuwe cateringmanager, die Heloise nog niet helemaal vertrouwde. Vandaar dat Heloise nu persoonlijk toezicht hield op alle feesten en partijen. En dit was een extra belangrijk feest, ter ere van haar vaders zestigste verjaardag. Er werden honderd gasten verwacht voor een diner dansant. Hij en Natalie waren nu zeven jaar getrouwd, en de tweeling was net zes geworden.

De balzaal zag er precies zo uit als ze had gehoopt, met kunstig gesnoeide sierboompjes, op elke tafel een bloemstuk en zilverkleurige ballonnen tegen het plafond. De nieuwe cateringmanager was dol op ballonnen, een beetje té dol voor Heloises smaak. Helaas was ook Jan er niet meer. Ze had een eigen bloemenwinkel geopend in Greenwich, maar ze kwam vaak op bezoek en zij en Heloise lunchten om de paar weken met elkaar. Er was dus ook een nieuwe bloemist, Franco. Hij was opgeleid door Jeff Leatham van het George V in Parijs, en hij was heel erg goed. Zijn in vorm gesnoeide bomen en grote bloemstukken waren spectaculair. Er werden vaak bewonderende opmerkingen over gemaakt.

Ze controleerde alles, en toen ze tevreden was, ging ze naar boven om zich te verkleden. Brad was net thuisgekomen van kantoor. Hij had zijn handen de hele week vol gehad aan een staking bij een van zijn cliënten. Hij kuste haar toen ze naar binnen vloog. Onder het lopen trok ze haar uniformjasje uit, en ze legde de jurk die ze die avond zou dragen alvast klaar. Dat jaar had het personeel nieuwe uniformen gekregen, en Heloise had het ontwerp gekozen, jeugdig en vlot.

'Hoe ziet het eruit?' vroeg Brad, die wist dat ze net in de balzaal moest zijn geweest. Hij had haar in die zeven jaar goed leren kennen en wist dat ze geen enkel detail over het hoofd zag.

'Prachtig.' Ze keek hem stralend aan, sprong onder de douche en stak even later haar hoofd weer om de hoek van de deur. 'Ik had je willen bellen. Ik heb een gast die is uitgegleden onder de douche. Ze dreigt met een proces.' Hij werkte nog steeds voor het advocatenkantoor van het hotel en nam bijna al hun zaken voor zijn rekening.

'Je vader heeft me erover gebeld,' stelde hij haar gerust. 'Ik heb al contact met haar gehad. Ze komen terug voor Thanksgiving, samen met hun kinderen. Ze wilden drie suites en een gratis verblijf van vier dagen. Dat is goedkoper dan procederen of een schadevergoeding.' Heloise knikte opgelucht. De vrouw had haar sleutelbeen en haar arm gebroken, en dat had het hotel veel geld kunnen kosten. Brad had het prima opgelost, zoals altijd. Hij was een meester in het afhandelen van arbeidsgeschillen, en was inmiddels opgenomen in de maatschap van het advocatenkantoor.

Brad en Heloise waren net iets eerder in de balzaal dan haar vader en Natalie en de kinderen. Stephanie keek met een tandeloze grijns omhoog naar Heloise. Ze leek sprekend op haar halfzus, alleen was haar haar blond in plaats van rood. Ze zei nu al dat ze op een dag in het hotel wilde gaan werken. Ze wilde de kapster worden of de bloemiste, en Heloise had tegen haar gezegd dat het nog veel leuker was om de leiding te hebben. Stephanie wilde later geen uniform gaan dragen, alleen mooie jurken en schoenen met hoge hakken. Julien wilde honkballer worden en had geen enkele belangstelling voor het hotel. Ze zaten allebei op het Lycée, net als Heloise vroeger. Natalie werkte nog steeds als interieurstyliste, alleen nu niet meer dan drie dagen per week. Jim, haar designassistent, was tegenwoordig haar compagnon, zodat zij het rustiger aan kon doen. Ze had net alle suites in het hotel een make-over gegeven, ook de presidentiële en de penthouse-suites, en alles zag er weer tiptop uit. Dit keer had Hugues echter voortdurend gemopperd over de kosten, en hij had overal op willen bezuinigen.

Hugues' verjaardag viel samen met het vijfentwintigjarige bestaan van het hotel, het zilveren jubileum, dus was het dubbel feest. Vandaar de zilveren ballonnen. Na een halfuur was het feest al aardig op gang gekomen. De band speelde, er werd gedanst, en mensen stonden in de rij voor het buffet. Alle oude getrouwen waren er, zelfs Jan, die uit Greenwich was gekomen. Hugues keek in extase naar al zijn trouwe medewerkers. De patissier had een enorme taart voor hem gebakken. Heloise glimlachte naar Brad, die tegenover haar aan tafel zat, toen haar vader opstond om een toespraak te houden. Hij tikte met een mes tegen zijn champagneglas, hief het hoog in de lucht en keek naar alle mensen aan tafel, zijn vrouw, zijn drie kinderen, zijn medewerkers, zijn trouwe gasten en zijn vrienden. Alle mensen van wie hij hield waren aanwezig.

'Ik wil jullie graag allemaal bedanken voor jullie trouw aan mij, aan dit hotel en aan mijn gezin. Met z'n allen hebben jullie de afgelopen vijfentwintig jaar in alle opzichten de moeite waard gemaakt. Als ik al jullie namen moest noemen, zaten we hier morgenochtend nog.' Hij glimlachte. Heloise rolde met haar ogen. Het klonk eerder als een afscheidsspeech dan een feestelijk praatje, en ze zag dat Brad hetzelfde dacht. Haar vader was heel erg emotioneel geweest over het jubileum en zijn verjaardag. 'Ik heb hier leuke tijden gehad,' vervolgde hij, 'ik heb hier moeilijke tijden gehad, en ik heb hier kinderen gekregen. Vijfentwintig jaar geleden, toen ik aan de renovatie van het hotel begon, was Heloise bijna drie jaar oud. Toen we opengingen was ze bijna vijf. Ze heeft bijna alle aanwezigen hier vijfentwintig jaar lang geterroriseerd, en ik heb het genoegen gehad om haar te zien opgroeien. Het ondeugende kind van vroeger is nu een beeldschone en competente jonge vrouw, en zoals velen van jullie weten, houdt zij me in het gareel. Jaren geleden ben ik bijna zo dom geweest om het hotel te verkopen, en zij heeft dat voorkomen, omdat ze zoveel van het Vendôme houdt. Ze had natuurlijk gelijk; het zou een grote vergissing zijn geweest.

Welnu, vrienden, ik zal jullie niet langer vervelen. Ik ben hier om jullie te bedanken voor vijfentwintig zeer bijzondere jaren, om mijn verjaardag te vieren, en ook om een aankondiging te doen. Later dit jaar ga ik met pensioen, en ik beschouw het als een groot genoegen om jullie vanavond voor te stellen aan onze nieuwe general manager. Ik vraag jullie om het glas te heffen om op haar te klinken en haar veel succes te wensen. Dames en heren, Miss Heloise Martin, de general manager van het Hotel Vendôme.' Hij keek haar aan, met zijn glas hoog geheven, en Heloise staarde hem ongelovig aan, terwijl de tranen over haar wangen liepen. Ze had geen idee gehad dat hij dit zou gaan doen, en toen ze naar de mensen aan tafel keek, zag ze dat Natalie het ook niet had geweten. Ze stond duidelijk perplex, net als Brad. Jennifer, die naast Bruce zat, keek minder verbaasd, eerder weemoedig. Heloise besefte dat zij het wel had geweten en geen woord had gezegd.

Iedereen was gaan staan en klonk op haar. Heloise keek naar haar vader, liep naar hem toe en gaf hem een dikke zoen.

'Wat doe je nou, papa?' fluisterde ze.

'Jij bent aan de beurt, lieve schat. Je hebt het verdiend. Ik heb altijd geweten dat jij het op een dag van me zou overnemen. En na jou misschien een van de tweeling.' Heloise wist nu al dat het Stephanie zou zijn, niet Julien.

Ze hief haar glas en ze klonken, waarna zij zich tot de gasten richtte. 'Ik moet bekennen dat ik sprakeloos ben. Mijn vader had me van tevoren niet verteld dat hij dit van plan was. Ik heb het hotel altijd samen met hem willen runnen, niet na hem,' zei ze met verstikte stem. 'Mijn vader is een legende en een general manager uit duizenden. Ik vrees dat ik nooit zo goed zal zijn als hij, maar ik beloof je, papa, ik beloof jou en alle aanwezigen die ik al zo lang ken plechtig dat ik mijn stinkende best zal doen. Gefeliciteerd, papa! Op jou!' Ze gaf hem een kus, en er steeg gejuich op toen ze terugging naar haar stoel. Iedereen was verbaasd over wat hij had gedaan, en het geroezemoes was niet van de lucht.

'Je wist het niet, hè?' zei ze tegen Natalie, die nog steeds niet van de verbazing was bekomen.

'Ik had geen idee.' Ze vroeg zich af wat Hugues nu zou gaan doen. Ze kon zich niet voorstellen dat hij niets zou doen.

'Ik ook niet,' zei Brad, maar hij vond het een geweldig idee. Heloise was zevenentwintig, ze had een diploma van de hotelschool in Lausanne en tien jaar werkervaring, en bovendien was de business haar met de paplepel ingegeven. Toen zij zo oud was als Stephanie was het hotel ook haar speelterrein geweest, en in de jaren erna was ze met het hotel vergroeid geraakt. Op haar eigen subtiele manier had ze het verbeterd en gemoderniseerd, en voortgeborduurd op het oorspronkelijke ideaal van haar vader. Het was een uitzonderlijk hotel en legendarisch in New York.

Hugues vroeg zijn vrouw ten dans, en onder het dansen vertelde hij haar van zijn reisplannen en de dingen die ze samen zouden gaan doen. Hij zou het leuk vinden om met haar en de kinderen een jaar in Parijs te gaan wonen, en hij hoopte dat ze bereid was om haar designbureau gedurende die tijd aan Jim over te dragen. Hij liep over van de plannen en ideeën terwijl hij met Natalie over de dansvloer wervelde, en het klonk haar allemaal als muziek in de oren. Zijn enthousiasme was aanstekelijk, en ze vond het een fantastisch idee om samen met de tweeling een jaar naar Europa te gaan. Het mooie was dat hij nog jong genoeg was om van zijn vervroegde pensioen te kunnen genieten, net als zij. Ze was achtenveertig, en Hugues was een knappe, jeugdige man van zestig. Zij en de kinderen hadden hem jong gehouden.

'Wat zei papa allemaal?' Stephanie kwam naar Heloise toe en keek haar verwonderd aan. Ze had twee lange vlechten in haar haar, met grote strikken erin.

'Hij zei dat ik de baas word van het hotel, zodat hij meer tijd heeft om met jou te spelen.' Heloise glimlachte naar haar. Ze was stapelgek op hen allebei.

Stephanie fronste geërgerd haar wenkbrauwen. 'Maar ík wil de baas worden.'

'Dan moet je heel hard werken en alles goed in de gaten houden, en dan mag je op een dag samen met mij baasje spelen.' Stephanie was duidelijk tevreden met het antwoord, en Brad maakte van het moment gebruik om haar mee te voeren naar de dansvloer.

'Nou, dat was een grote verrassing,' zei hij glimlachend. 'Denk je echt dat hij het rustiger aan gaat doen?' Hij kon zich evenmin voorstellen dat Heloise een stapje terug zou doen. Vader en dochter leefden voor het hotel. Gelukkig begreep hij dat goed, want hij hield zelf ook van zijn werk, voor haar en het hotel, maar ook voor zijn andere cliënten.

'Natalie en de tweeling houden hem wel bezig,' zei ze, en ze zwaaide naar Jennifer en Bruce, die net langs hen heen dansten.

Heloise kon nog steeds niet bevatten wat haar vader had gedaan, zelfs niet nu ze het er met Brad over had. Hij keek haar met een trotse glimlach aan.

'Hij heeft een slimme zet gedaan,' merkte Brad op. 'Ik weet zeker dat je een geweldige general manager zult zijn - als je je tenminste niet doodwerkt.' Het was een familietrekje; ze werkten allebei te hard. Maar ze hield van haar werk, net als haar vader. Ze was onvermoeibaar. Ze was altijd aan het werk, behalve als Brad haar een avondje mee uit kon nemen, of haar kon overhalen om een weekendje weg te gaan, wat zelden voorkwam.

Ze hadden het nog steeds over haar vaders verrassende bekendmaking, toen ze een tijdje later tegelijk met Bruce en Jennifer bij het buffet stonden. Julien had zich achter de tafel verstopt en gooide broodballetjes naar zijn tweelingzusje, en Heloise gebaarde onopvallend dat hij op moest houden. Hij haalde altijd kattenkwaad uit en was naïever dan Stephanie, die veel volwassener was. Ze leek eerder Heloises tweelingzusje dan het zijne. Hij was speelser, terwijl Stephanie altijd precies wilde weten wat er allemaal in het hotel gebeurde. Ze had het altijd leuk gevonden om samen met Ernesta de laatste ronde te doen, totdat Ernesta het jaar daarvoor met pensioen was gegaan. Maar die avond was ze er wel voor Hugues' verjaardag, en Heloise had haar onstuimig omhelsd. Ze had dierbare herinneringen aan haar, en Ernesta begon altijd te stralen als ze haar zag. Toen Hugues haar had voorgesteld als de nieuwe general manager had ze een traantje weggepinkt.

'Nou, mevrouw de manager, hoe voel je je?' vroeg Jennifer haar gekscherend. Brad en Bruce stonden met elkaar te praten terwijl ze kreeft op hun bordje schepten. De chef had op verzoek van Heloise kreeft klaargemaakt op de manier die Hugues het lekkerst vond.

'Jij wist het, hè?' beschuldigde Heloise haar met een warme glimlach. Jennifer wist alles wat Hugues deed en dacht, soms zelfs beter dan zijn oudste dochter of zijn vrouw.

'Hij heeft het niet met zoveel woorden tegen me gezegd, maar ik had wel een vermoeden. Ik ben blij dat hij het doet. Hij moet van het leven genieten nu hij nog jong is. Het lijkt me een goed idee dat ze een jaar naar Parijs gaan. En jij kunt ze altijd opzoeken.' Maar ze wist ook dat Heloise het drukker zou krijgen dan ooit als ze de leiding van het hotel overnam, met alles wat erbij kwam kijken. Ze had er wel de juiste leeftijd voor. Bruce en Brad kwamen naar hen toe, en Heloise zag dat Bruce en Jennifer liefdevol naar elkaar glimlachten. Ze wist al jaren dat er tussen die twee iets moois was gegroeid, en ze vormden een leuk stel. Terwijl Heloise dit dacht, keek Jennifer haar met een verlegen glimlachje aan.

'Wij hebben ook iets te vertellen,' zei ze, en ze bloosde hevig toen de stevig uit de kluiten gewassen Bruce begon te lachen. 'We gaan trouwen. En ik ga waarschijnlijk volgend jaar met pensioen.' Ze zei het als een verliefde bakvis, en Heloise omhelsde haar, maar stak toen dreigend haar vinger op.

'Je mag trouwen. Maar waag het niet om met pensioen te gaan voordat ik het hotel overneem en weet wat ik doe. Jij weet waarschijnlijk beter dan ik hoe je een hotel moet runnen. Ik laat je voorlopig echt niet gaan!' Jennifer lachte toen ze het zei, en opeens besefte Heloise dat ze binnenkort in haar vaders kantoor zou zitten, aan zijn bureau, en het voelde heel raar dat ze straks in zijn schoenen zou staan en zijn werk zou doen. Ze moest nog zoveel leren. Ze wist helemaal niet of ze het wel aankon om zijn plaats in te nemen, en de gedachte' stemde haar ook verdrietig. Het was leuk om met hem samen te werken en ze wilde helemaal niet dat hij wegging, maar ze besefte dat het voor hem waarschijnlijk beter was, en hij was eraan toe. Of zij eraan toe was moest nog blijken. Ze moest nog wennen aan het idee.

Jennifer en Bruce vertelden dat ze met Thanksgiving zouden trouwen, zodat hun kinderen erbij konden zijn. Jennifer had er twee, en Bruce drie. Heloise was blij voor ze, al kreeg ze het benauwd bij de gedachte dat Jennifer er straks niet meer zou zijn.

Heloise slaagde erin om voordat het feest afgelopen was met iedereen een babbeltje te maken. Het was een mooie avond voor haar vader, en zij genoot er ook van. Brad en zij raakten er niet over uitgepraat toen ze na afloop naar boven gingen. Ze was moe en nog steeds stupéfait dat haar vader haar tot general manager had benoemd en het stokje aan haar overgaf. Hij had de aankondiging als een goochelaar uit een hoge hoed getoverd, net als toen hij haar vertelde dat hij met Natalie ging trouwen en opnieuw toen Natalie in verwachting was. Dit was de klap op de vuurpijl.

'Stel nou dat ik het niet aankan? Dat ik er een potje van maak, of dat ik het hotel op de een of andere manier kapotmaak?' vroeg ze een beetje paniekerig terwijl ze zich uitkleedden. Ze had haar vader altijd aan haar zijde gehad en het hotel nog nooit helemaal alleen geleid, behalve gedurende de korte tijd dat hij ziek was geweest.

'Ik ben ervan overtuigd dat jij het nog beter zult doen dan hij,' zei Brad vol vertrouwen, en hij trok haar in bed en in zijn armen. 'Jij runt deze tent al, je weet het alleen nog niet. Je vader zou de leiding nooit aan jou hebben overgedragen als hij niet dacht dat je het zou kunnen. Hij houdt veel te veel van het hotel om risico's te nemen. Hij weet dat je het kunt, net als ik.' Zij was de enige die twijfelde. Het was een grote verantwoordelijkheid voor iemand van haar leeftijd, en tegelijkertijd een enorme prestatie. Op haar zevenentwintigste was ze general manager van een van de meest succesvolle hotels van New York — dat was geen kattenpis! En hij twijfelde er niet aan dat ze het heel goed zou doen.

'Wil je me helpen als ik het verknal?' vroeg ze, heerlijk weggekropen in zijn armen.

'Natuurlijk, maar dat gebeurt niet. Je hebt echt geen advocaat nodig om je te helpen, alleen de fantastische mensen die je al hebt.' Het hotel bestond al zo lang dat een deel van de oude getrouwen de laatste paar jaren met pensioen was gegaan, zoals Ernesta, en nu Jennifer, en zelfs haar vader, hoewel hij pas zestig was. Ze had verwacht dat hij nog zeker tien of vijftien jaar zou doorgaan, en tegen die tijd zou zij eraan toe zijn om het hotel van hem over te nemen. Maar hij had een jongere vrouw en kleine kinderen, dus wilde hij van het leven genieten en niet keihard doorwerken totdat hij erbij neerviel.

'Zeg, ik zit trouwens al een tijdje te denken dat wij misschien ook bepaalde dingen moeten veranderen,' zei Brad ernstig, en Heloise keek hem verwonderd aan. Haar vader had haar die avond verteld dat hij een appartement wilde kopen als hij en Natalie terugkwamen na hun jaar in Parijs, en dat ze weg zouden gaan uit het hotel. Als zij weggingen, kon Heloise hun oude appartement overnemen, en daar had ze wel oren naar. Ze had samen met Brad al die jaren in de kleine suite gewoond, en dat beviel goed, ze voelden zich er thuis, maar ze waren eraan toe om naar een grotere ruimte te verhuizen. Opeens veranderde alles zo snel. Ze vertelde Brad wat haar vader had gezegd, en hij was er blij mee. Het kwam hun allebei goed uit om in het hotel te wonen, al betekende het wel dat ze dag en nacht opgeroepen kon worden. Maar daar was hij inmiddels wel aan gewend. Het was haar stijl, en die van Hugues. En wie weet zou Stephanie ooit in hun voetsporen treden.

'Dat is niet de verandering die ik in gedachten had, hoewel ik het fijn vind om meer ruimte te hebben. Ik dacht eigenlijk aan iets anders,' zei hij zacht, en ze keek hem een beetje ongerust aan.

'Wat dan wel?' Ze hoopte dat hij niet zou willen verhuizen uit het hotel. Dat zou ze nooit doen, zeker nu niet. Het was soms bezwaarlijk om te wonen waar ze werkte, maar ze beschouwde dat als noodzakelijk.

'Ik denk dat je als general manager veel efficiënter zult kunnen werken,' zei hij peinzend, 'als je een stabiele thuisbasis hebt.'

'Die heb ik toch,' zei ze, wetend dat hij haar plaagde. 'We zijn nu zeven jaar samen. Dat is toch al ontzettend stabiel?'

'Dat zou je wel eens willen weten, hè?' zei hij lachend. 'Wat ik bedoel, is een respectabel gezinsleven. Je kunt geen belangrijke baan als general manager hebben en dan met iemand samenwonen.' Nu werd hij serieus en voor de tweede keer die avond stond ze versteld van wat hij zei. 'Heloise, wil je met me trouwen? Ik wil het je eigenlijk al maanden vragen, en dit lijkt me het juiste moment.' Hij benam haar de adem met zijn vraag. Ze had zich er nooit druk om gemaakt, ze wist dat ze op een dag zouden trouwen. Ze wist alleen niet wanneer. Ze had gedacht dat ze het misschien over een paar jaar zouden doen, als ze kinderen wilden. Daar waren ze nog niet aan toe. Het was nooit bij haar opgekomen om nu al te trouwen.

'Meen je dat echt?' vroeg ze met een ernstig gezicht, en hij knikte met een glimlach.

'Nou en of ik het meen. En nu je vader zich terugtrekt, vind ik dat we moeten trouwen voordat jouw leven in een gekkenhuis verandert wanneer je het van hem overneemt. Laten we snel trouwen.' Ze keek hem met grote ogen aan, en hij kuste haar, en ze kroop glimlachend weg in zijn armen. 'Je hebt nog geen antwoord gegeven,' zei hij, opeens een beetje zorgelijk. Stel nou dat ze hem afwees?

'Ik geniet van het moment,' zei ze intens gelukkig. Op één avond had ze een hotel en een echtgenoot gekregen. Dat was heel veel tegelijk. 'Ja, natuurlijk wil ik met je trouwen,' zei ze stralend. 'Tot op dit moment heb ik me niet gerealiseerd hoe graag ik wilde dat je me zou vragen.' Hij grijnsde breed naar haar en kuste haar nog een keer. Het was de mooiste avond van haar leven.

26

Heloise en Brad kozen een datum in september. Het was een prachtige, zonovergoten middag. Natalie was haar getuige, en drie vriendinnen van het Lycée waren de bruismeisjes, plus Jan. Stephanie was het bloemenmeisje, en Julien mocht de ringen geven. Omdat hij ze de hele tijd kwijtraakte, bewaarde zijn moeder het doosje voor hem.

Haar vader zou haar weggeven, en Miriam en Greg Bones kwamen, met een heel leger van paparazzi op de stoep als gevolg. Iedereen die belangrijk was in haar leven was er: de personeelsleden met wie ze had samengewerkt, de mensen met wie ze was opgegroeid, zoals Ernesta, Jennifer en Bruce, haar vrienden van de middelbare school en zelfs een van haar vriendinnen van de École Hôtelière. En Brads hele familie en zijn vrienden waren er ook.

Heloise had zelf alle plannen gemaakt en de details ingevuld. Dit keer hielp Natalie haar. Ze was meegegaan naar de bruidswinkel om een jurk voor haar en de bruidsmeisjes te kiezen. Heloise had precies in haar hoofd hoe het er allemaal uit moest zien, de zaal, de bloemen, de tafels, de versiering. Ze werkte nauw samen met Franco de bloemist, en Jan had uitgebreid met hem overlegd omdat ze Heloises smaak zo goed kende. Jan maakte haar bruidsboeket, van lelietjes-van-dalen. Heloise en Brad kozen de muziek en de band, en ze bestelde nieuwe tafelkleden. Net als Natalie, en alle bruiden die in het hotel hun receptie hadden gehouden, wilde ze een droombruiloft. Ze had haar moeder uitgenodigd en Natalie verteld dat ze niet wist of ze zou komen, en niet eens wist of het haar kon schelen. Het was inmiddels te laat voor hen. Haar moeder had haar zo vaak teleurgesteld. Maar het voelde onbeleefd om haar niet uit te nodigen. Haar vader was het met haar eens en vond dat ze haar in elk geval de kans moest geven om te verschijnen. 'Wil je graag dat ze komt?' had Natalie haar gevraagd.

Heloise had er lang over nagedacht, een zucht geslaakt en geknikt. 'Je vindt het misschien stom van me, maar ik geloof van wel.'

'Het is niet stom. Hoe lastig en teleurstellend ze ook zijn, het blijven onze moeders. Ik moet je bekennen dat ik mijn moeder heb gemist toen ik trouwde, terwijl ze waarschijnlijk gemeen tegen me had gedaan als ze erbij was geweest. Ze was altijd gemeen tegen me.'

Heloise was dankbaar voor haar begripvolle woorden. Als haar moeder niet kwam, zou Natalie genoeg zijn.

Tot haar verbazing liet Miriam echter weten dat ze heel blij was met de uitnodiging. Ze kwam met Greg, Arielle en Joey, en vroeg om twee grote suites, gratis uiteraard, aangezien ze de moeder van de bruid was. Ze vroeg om de presidentiële suite, maar daar zat een belangrijke gast en Hugues was niet van plan om die te laten verhuizen. Vandaar dat ze twee beeldige suites kreeg op de negende verdieping. De paparazzi waren voor Greg gekomen.

Het was een krankzinnige week geweest, maar alles was gedaan, en iedereen had haar geholpen, vooral Jan, Jennifer en Natalie. Heloise had zelf tot op het laatste moment gewerkt. Eindelijk was het dan zover. Het restaurant ging dicht voor het oefendiner, en de grote dag brak sneller aan dan Heloise had verwacht. Voor ze het wist, hielpen haar moeder en Natalie haar in haar jurk. Zoals te verwachten was droeg Miriam een sexy, haast doorschijnende witte jurk, zich er totaal niet van bewust dat je geen wit hoort te dragen op een bruiloft, zeker niet als je dochter de bruid is. De twee kinderen van haar moeder en Greg, Arielle en Joey, waren er ook. Ze waren respectievelijk negentien en twintig, droegen jeans en gympen, en ze hadden nog meer tatoeages dan Greg en haar moeder. Stephanie vertelde dat ze erg onbeleefd waren. Joey kwam zelfs naar het restaurant met een bierflesje in zijn hand, maar Heloise kon zich er niet druk om maken.

Ze had een eenvoudige jurk van witte mousseline gekozen, met een heel erg wijde rok en transparante lange mouwen, zodat het net leek alsof ze op een wolk zweefde. Haar rode haar was opgestoken onder haar sluier. Haar vader kreeg tranen in zijn ogen toen hij haar zag. Hij moest denken aan hoe ze eruit had gezien toen ze op haar zevende door het hotel rende. Zo trots als een pauw liep hij met haar aan zijn arm door het middenpad naar de wachtende bruidegom. Brad keek naar haar alsof hij zijn hele leven op dit moment had gewacht. Dat was ook zo, net als zij.

De ceremonie was kort en simpel, en Julien bracht hun keurig de ringen, zonder ze te laten vallen. De trouwambtenaar verklaarde hen man en vrouw, en toen Brad haar kuste, wist ze dat ze op het juiste moment op de juiste plek was met de juiste man aan haar zijde. Ze dansten de hele avond en genoten met volle teugen van hun bruiloft.

Brad keek naar haar met een gelukzalige uitdrukking op zijn gezicht toen hij met haar danste, en vond haar de mooiste vrouw die hij ooit van zijn leven had gezien. Heloise was gelukkiger dan ze ooit was geweest nu ze wist dat ze Brads vrouw was.

'Was het net zo'n mooie dag als je had gehoopt?' vroeg hij, en ze knikte, blij en ontspannen.

'Nog veel mooier. En ik voel me een gast in het hotel.' Ze deed haar best om die avond niet de assistent-manager te spelen en probeerde nergens aan te denken.

Zelfs haar moeder gedroeg zich voorbeeldig. Haar vader had een keer met haar gedanst, en nu hij al jaren gelukkig was getrouwd met Natalie, besefte hij dat hij niet langer boos op haar was. Het was een opluchting. Ze maakte hem zelfs een compliment en zei dat het hotel mooier was dan ooit. Greg was ook beleefd, maar hun beide kinderen waren zo dronken dat ze al voor het diner terug moesten naar hun suite.

Julien en Stephanie gedroegen zich als engeltjes en dansten om beurten met hun ouders en met elkaar.

De hele avond was een sprookje voor Heloise. De balzaal had er nog nooit zo mooi uitgezien, met de prachtige boeketten en gesnoeide boompjes die Franco en Jan samen hadden bedacht en gemaakt.

Om elf uur hield het bruidspaar op met dansen, zodat ze de vlucht van één uur 's nachts naar Parijs konden halen. Daar zouden ze logeren in het Ritz, en dan vlogen ze naar Nice om in het Hotel du Cap in Cap d'Antibes te gaan logeren, een heerlijke plek voor een huwelijksreis.

Toen Heloise het boeket dat Jan speciaal voor dit doel had gemaakt zou gooien, zodat ze haar eigen boeket kon houden, richtte ze op haar zusje Stephanie, die het gillend van pret opving, terwijl Julien met zijn ogen rolde en vond dat zijn zusje zich vreselijk aanstelde. Het was een aandenken aan alle boeketten die Heloise als klein meisje niet had mogen vangen, en een hommage aan het boeket dat Natalie zeven jaar eerder naar haar had gegooid, op de dag dat ze Brad had leren kennen. Stephanie hield het boeket omhoog alsof het een trofee was. Haar vader en Natalie en al hun vrienden stonden op de stoep voor het hotel toen ze in de Rolls stapten, en Heloise gaf haar vader nog een dikke, dankbare kus. Nog één keer zwaaiden ze en in een wolk van rozenblaadjes stapten ze in.

Toen ze wegreden bij het hotel ging haar mobiele telefoon. Ze keek naar de display en zag het nummer van het hotel. Haar vader paste op het hotel gedurende hun huwelijksreis, en als ze terugkwamen, zou hij zich terugtrekken en naar Parijs gaan. Ze hadden een appartement op de Rive Gauche gehuurd. Dit zouden de laatste weken zijn dat hij het hotel runde, en daarna was Heloise aan de beurt. Ze wilde opnemen, maar Brad pakte de telefoon uit haar hand en kuste haar.

'Je hebt geen dienst,' zei hij. 'De komende twee weken ben je helemaal van mij alleen.' Meer dan dat, ze was voorgoed de zijne. En het hotel zou van haar zijn als ze terugkwamen. Haar hotel... Hij kuste haar nog een keer, en ze zette haar telefoon uit en stopte hem in haar zak. Het hotel moest voorlopig wachten. Alles zou er nog zijn als ze terugkwam, precies zoals het haar hele leven was geweest.

Table of Contents

- Inhoud
- 1
- 2
- 3
- 4
- 5
- 6
- 7
- 8
- 9
- 10
- 11
- 12
- 13
- 14
- 15
- 16
- 17
- 18
- 19
- 20
- 21
- 22
- 23
- 24
- 25
- 26