Hollywood Hotel
Author: Danielle Steel
Date: 2013-03-07T07:00:00+00:00

Inhoud

Voor Tanya Harris komt een lang gekoesterde droom uit: ze mag meeschrijven aan een grote tv-serie. Eenmaal in Hollywood raakt Tanya volledig in de ban van de glans en glitter van de film- en tv-wereld. Haar schrijfcarrière bloeit op, maar haar gezin - en haar huwelijk - lijden onder het succes. Kan ze moeder, vrouw én schrijfster zijn?

Voor Beatie, Trevor, Todd, Nick, Sam,

Victoria, Vanessa, Maxx, Zara,

Mijn fantastische kinderen,

Die me jarenlang de ruimte hebben gegeven om te schrijven,

Die mijn successen hebben gevierd

En me hebben gesteund tijdens moeilijke momenten

En tegenslagen in het leven.

Ik ben maar een klein stukje in het wandkleed van ons gezin,

Jullie zijn de reden voor mijn bestaan

En samen vormen we een waardevol geheel,

Compleet door en dankzij jullie.

Ik hou met heel mijn hart van jullie

Mama / d.s.

En als de film is afgelopen,

Begint het leven

1

Het was een prachtige, warme julidag in Marin County, aan de andere kant van de Golden Gate Bridge, bij San Francisco. Tanya Harris was in de keuken druk bezig haar zaakjes op orde te brengen. Zij hield van netheid om haar heen, alles op de juiste plek en onder controle. Ze plande haar zaken zo goed mogelijk en het kwam dan ook zelden voor dat er iets op was, of dat ze iets vergat te doen. Ze genoot van een voorspelbaar, efficiënt leven. Ze was klein, beweeglijk en in goede conditie en zag er met haar tweeënveertig jaar jonger uit dan ze was. Haar man Peter was zesenveertig. Hij was advocaat bij een gerespecteerd advocatenkantoor in San Francisco en pendelde dagelijks heen en weer naar Ross, aan de andere kant van de brug. Ross was een welvarende, veilige en bijzonder gewilde buitenwijk van San Francisco. Ze waren er zestien jaar geleden vanuit de stad naartoe verhuisd, omdat het schoolsysteem er zo goed was. Men beweerde dat het het beste was van heel Marin.

Tanya en Peter hadden drie kinderen. Jason was achttien en ging eind augustus naar de Universiteit van Santa Barbara. Hij popelde om te gaan, maar Tanya wist dat ze hem verschrikkelijk zou missen. Ze hadden ook de tweeling, Megan en Molly, die net zeventien waren geworden.

Tanya had volop genoten van de afgelopen achttien jaar, waarin ze fulltime moeder was geweest voor haar kinderen. Het beviel haar prima, ze vond het nooit zwaar of vervelend. Zelfs het eindeloze halen en brengen van de kinderen had ze nooit erg gevonden, in tegenstelling tot andere moeders, die erover klaagden - zij vond het juist leuk. Ze bracht ze naar de scouting en had jarenlang in de ouderraad van de school gezeten. Ze stelde er een eer in om dingen voor haar kinderen te doen en genoot ervan om Jason naar zijn rugby- en basketbaltrainingen en de meisjes naar hun clubjes te brengen. Jason had op de middelbare school veel aan sport gedaan en hoopte in het basketbal- of tennisteam van de universiteit te komen.

Zijn twee jongere zussen, Megan en Molly, een twee-eiige tweeling, verschilden van elkaar als dag en nacht. Megan was net als haar moeder klein en blond. Ze had toen ze een jaar of elf was op olympisch niveau geturnd, maar was uit de nationale competitie gestapt toen ze merkte dat haar schoolwerk eronder begon te lijden. Molly was lang en mager en leek met haar donkerbruine haar en lange benen veel op Peter. Zij was de enige in het gezin die nooit aan wedstrijdsport had gedaan. Ze was muzikaal en artistiek, ze was dol op fotograferen en had een grillig, onafhankelijk karakter. De tweeling begon dit jaar aan de laatste klas van de middelbare school. Megan wilde naar de Universiteit van Berkeley, net als haar moeder, of anders naar dezelfde universiteit als haar broer, de UCSB in Santa Barbara. Hoewel de zussen een hechte band met elkaar hadden, wilden ze per se niet naar dezelfde universiteit. Ze hadden hun hele basis- en middelbareschooltijd bij elkaar in de klas gezeten en waren er nu allebei aan toe om hun eigen weg te gaan. Hun ouders vonden dat heel gezond en Peter moedigde Molly aan om zich bij een van de acht topuniversiteiten van de Ivy League in te schrijven. Haar cijfers waren er goed genoeg voor en hij verwachtte dat ze in een veeleisende academische atmosfeer goed tot haar recht zou komen. Molly zelf overwoog de Brown-universiteit, waar ze haar eigen onderwijsprogramma voor fotografie kon samenstellen, of anders misschien de filmopleiding van de USC.

Tanya was trots op haar kinderen, ze was dol op haar man en ze genoot van haar leven. Twintig jaar huwelijk hadden haar goedgedaan. Zodra ze van de universiteit kwam, was ze getrouwd met Peter en sindsdien waren de jaren voorbijgevlogen. Hij was destijds net afgestudeerd als rechtenstudent en had zich aangesloten bij het advocatenkantoor waar hij nu nog steeds werkte. Ongeveer alles in hun leven was volgens plan verlopen. Er hadden zich geen grote verrassingen voorgedaan, geen tegenslagen in hun huwelijk, geen traumatische gebeurtenissen met hun kinderen: Jason, Megan en Molly waren zonder kleerscheuren hun tienerjaren doorgekomen. Tanya en Peter brachten veel tijd met hun kinderen door. Ze waren zich er heel goed van bewust hoezeer ze het hadden getroffen. Tanya werkte een dag in de week in een opvanghuis voor dakloze gezinnen in de stad, en als het maar even kon en het schoolwerk van de meisjes dat toeliet, nam ze hen mee daarnaartoe. Megan en Molly hadden gedurende hun hele schooltijd vrijwilligerswerk gedaan. Peter vond het altijd leuk om Tanya ermee te plagen dat ze allemaal zo saai waren, en dat hun leven zo verschrikkelijk voorspelbaar was. Tanya deed er alles aan om dat vooral zo te houden. Alles aan hun leven voelde veilig en comfortabel.

Sommige mensen zouden haar leven met Peter misschien over-georganiseerd en steriel hebben genoemd, maar Tanya en Peter vonden het prettig zo. Peters eigen jeugd en tienerjaren waren ongeveer net zo verlopen als het leven van hun kinderen nu: een zorgeloze bijna perfecte wereld. Tanya's jeugd daarentegen was moeilijk, eenzaam en soms zelfs beangstigend geweest. Haar vader was een alcoholist. Haar ouders waren gescheiden toen ze drie was. Ze had haar vader na de scheiding nog maar een paar keer gezien en hij overleed toen ze veertien was. Om Tanya naar de beste scholen te kunnen laten gaan, had haar moeder hard gewerkt als assistente op een advocatenkantoor. Ze was kort na de geboorte van de tweeling overleden en Tanya had geen broers of zussen. Omdat haar ouders ook allebei enig kind waren geweest, bestond haar enige familie uit Peter, Jason en de tweeling. Zij waren het middelpunt van haar wereld. Zelfs na twintig jaar huwelijk keek ze nog iedere avond uit naar het moment dat Peter thuiskwam. Ze vertelde hem wat ze had gedaan, praatte over de kinderen en luisterde naar hoe zijn dag was geweest. Ze vond zijn werk in de advocatuur na al die tijd nog steeds boeiend en ze vond het ook leuk om met hem over haar eigen werk te praten. Hij stimuleerde haar daarin.

Tanya werkte sinds haar studie als freelance schrijfster. Ze vond dat heerlijk: het schrijven gaf haar voldoening, het was een aanvulling op hun inkomsten en ze kon het thuis doen zonder dat hun kinderen er last van hadden. Ze leidde een soort dubbelleven: overdag was ze een toegewijde moeder en echtgenote en 's avonds besteedde ze vastberaden al haar aandacht aan haar werk. Schrijven was voor haar even onmisbaar als de lucht die ze inademde. Het was het perfecte beroep voor haar, en de artikelen en verhalen die ze in de loop der jaren had geschreven, hadden lovende kritieken gekregen. Peter was ongelofelijk trots op haar en hij steunde haar in haar werk, maar af en toe klaagde hij wel dat ze erg lange uren maakte en laat naar bed ging. Hij waardeerde het echter dat haar werk nooit ten koste ging van haar toewijding aan hem en de kinderen. Ze was een van die zeldzame, getalenteerde vrouwen voor wie het gezin altijd op de eerste plaats kwam.

Tanya's eerste boek was een bundel essays, voornamelijk over vrouwenvraagstukken. Het was aan het eind van de jaren tachtig uitgegeven door een kleine uitgever in Marin en het was voornamelijk gerecenseerd door onbekende feministische boekrecensenten, die haar theorieën, onderwerpen en ideeën van harte onderschreven. Het was geen fanatiek feministisch boek, maar het bevatte kritische, onafhankelijke teksten, het werk dat je van een jonge vrouw kunt verwachten. Haar tweede boek was twee jaar geleden uitgekomen (op haar veertigste verjaardag, achttien jaar na het verschijnen van haar eerste boek), een bloemlezing van korte verhalen. Het was gepubliceerd door een grote uitgever en het had een buitengewoon goede recensie gekregen in The New York Times Book Review. Dat maakte haar apetrots op zichzelf.

Tussendoor had ze regelmatig gepubliceerd in literaire tijdschriften, vaak in The New Yorker, en in de loop der jaren waren in verschillende tijdschriften essays, artikelen en korte verhalen van haar verschenen. Ze schreef veel en haar werk was van goede kwaliteit. Ze sliep weinig of soms zelfs helemaal niet. Ze had een trouw lezerspubliek, zowel onder het algemene publiek als de literaire elite. Verschillende bekende en gerespecteerde schrijvers hadden haar hartelijke, lovende brieven geschreven en hadden haar boek gunstig beoordeeld in de pers.

Net als met alles ging Tanya ook met haar werk uiterst gewetensvol om. Het was haar goed gelukt om naast de zorg voor haar gezin haar werk draaiende te houden. Twintig jaar lang had ze iedere dag tijd vrijgemaakt om te schrijven. Ze was toegewijd en gedisciplineerd en behalve als de kinderen vakantie hadden of ziek thuis zaten, kon niets haar van haar werk afhouden. In de uren dat Peter en de kinderen haar niet nodig hadden, wijdde ze zich fanatiek aan haar werk. Ze zette de telefoon op de voice-mail, zette haar mobiel uit en begon, zodra de kinderen naar school waren, ook iedere ochtend meteen na haar tweede kop thee met schrijven.

Tanya schreef ook wel eens commerciëlere teksten. Ze leverden meer geld op, waar ook Peter blij mee was. Ze schreef soms voor de plaatselijke kranten van Marin, maar ook wel eens voor de Chronicle. Af en toe waren het humoristische stukjes met een droog komische ondertoon, maar er zat ook pure slapstick bij over het leven van een huisvrouw en moeder, waarin ze voorvallen met haar kinderen beschreef. Peter vond altijd dat dit werk haar het beste afging en zij vond het heerlijk om te doen.

Maar verreweg het meest verdiende Tanya met de scripts voor soaps voor de landelijke tv-zenders. Ze had in de loop der jaren aardig geschreven. Het was geen werk waar ze trots op was; het waren geen literaire hoogstandjes, daarover maakte ze zich geen illusies. Maar het betaalde bijzonder goed en haar opdrachtgevers waren tevreden en deden regelmatig een beroep op haar. Ze schreef doorgaans zo'n tien scripts per jaar. Ze had er haar nieuwe Mercedes stationcar van betaald en ze konden er ieder jaar een maand een huisje van huren bij Lake Tahoe. Peter was altijd blij met de bijdrage die ze met haar werk leverde aan het schoolgeld voor de kinderen. Ze had van haar commerciële schrijfwerk een aardig reservepotje bij elkaar gespaard. Ook had ze meegeschreven aan een paar miniseries, voornamelijk in de tijd vóór de opkomst van reality-tv. Tegenwoordig was er geen vraag meer naar miniseries en tv-films en waren haar soaps het enige regelmatige werk dat ze voor tv deed. Haar agent belde haar minstens een keer per maand op met de vraag of ze een soapscript wilde schrijven. Ze flanste ze in een paar dagen in elkaar: ze werkte tot 's avonds laat door terwijl de rest van het gezin lag te slapen. Ze was in feite een huisvrouw annex schrijfster met veel doorzettingsvermogen en talent, een combinatie die uitstekend werkte.

De afgelopen jaren had Tanya met haar werk als freelance schrijfster een stabiele, bevredigende en lucratieve carrière opgebouwd, en nu de kinderen ouder werden, maakte ze plannen om meer te gaan schrijven. Ze had één grote droomwens: een scenario schrijven voor een speelfilm. Ze had er bij haar agent regelmatig op aangedrongen, maar haar tv-werk was er de oorzaak van dat ze hier niet voor in aanmerking kwam. Er vond nauwelijks uitwisseling plaats tussen de tv- en de filmwereld. Ze vond het jammer, omdat ze wist dat ze over de vaardigheden beschikte om filmscenario's te schrijven, maar tot nog toe was er niets op haar pad gekomen en ze was er niet zeker van of dat ooit nog zou gebeuren. Het was een kans waar ze al twintig jaar op had gewacht. Intussen was ze tevreden met het werk dat ze deed. Peter zei altijd dat ze een verbazingwekkende vrouw was en een fantastische moeder en echtgenote. Dat betekende veel meer voor haar dan lovende literaire kritieken.

Ze zat net met een kop thee bij de computer een kort verhaal door te lezen waar ze de vorige dag aan was begonnen, toen de telefoon ging. Ze hoorde het toestel overschakelen op de voice-mail. Jason had de afgelopen nacht in San Francisco doorgebracht, de meisjes waren met vriendinnen op stap en Peter was allang naar zijn werk. Hij was bezig een rechtszaak voor te bereiden voor de volgende week. Ze had dus een heerlijke, rustige ochtend om te werken, wat zelden voorkwam als de kinderen vrij hadden van school. In de zomer schreef ze veel minder dan in de wintermaanden. Het leidde veel te veel af als de kinderen vakantie hadden en steeds in de buurt waren. Maar ze had een idee voor een verhaal dat al dagen door haar hoofd spookte. Ze zat er net mee te worstelen, toen ze haar agent, Walt Drucker, een bericht hoorde inspreken. Ze rende snel de keuken door om op te nemen. Misschien ging het over een artikel voor een tijdschrift, of een verzoek van The New Yorker.

Net voordat Walt ophing, nam ze op. Hij had een boodschap ingesproken dat ze hem moest bellen. Hij had zich jaren geleden in New York gevestigd als literair agent en had haar de afgelopen vijftien jaar vertegenwoordigd. Het agentschap had ook een kantoor in Hollywood, waar ze veel werk van kreeg, soms nog meer dan uit New York. Ze vond het fijn om te weten dat ze haar werk goed deed, zonder dat ze haar gezin eraan opofferde. Op een bordje in haar kantoor stond: 'Wat heeft de nacht met slaap te maken?'

'Ik dacht dat je zat te schrijven,' zei haar agent, toen ze opnam.

'Dat is ook zo,' zei ze, terwijl ze op een hoge kruk bij de telefoon ging zitten. De keuken was het zenuwcentrum van het huis en zij gebruikte hem als kantoor. Haar computer stond in de hoek, naast de twee dossierkasten, die bomvol zaten met haar werk. 'Wat is er aan de hand? Ik ben met een nieuw verhaal bezig. Als het een beetje wil vlotten, kon het wel eens uitgroeien tot een trilogie.'

Hij had grote bewondering voor haar. Alles wat ze deed, pakte ze even professioneel en gewetensvol aan. Hij wist hoe belangrijk haar kinderen voor haar waren, maar toch wist ze alles waar ze mee bezig was steeds weer op tijd af te krijgen. Ze nam haar werk en alles waar ze aan begon erg serieus. Het was een genot om zaken met haar te doen. Hij had zich nooit hoeven verontschuldigen omdat zij een deadline niet haalde, een verhaal was vergeten te schrijven, of een script had verprutst. Ze was een schrijfster in hart en nieren, een echte professional. Ze had talent, energie en doorzettingsvermogen. Walt las haar werk graag. Hij was geen liefhebber van korte verhalen, maar de hare waren goed. Ze hadden altijd een verrassende verhaallijn. Alles wat ze schreef had iets eigenzinnigs, iets aparts. Precies op het moment dat de lezer dat het minst verwachtte, kwam zij met een verbluffende wending of een verrassend einde. Haar humoristische teksten vond hij het beste. Soms rolden de tranen hem over de wangen van het lachen.

'Ik heb werk,' zei hij enigszins vaag en cryptisch. Zij liep nog steeds over haar verhaal na te denken en was er met haar gedachten niet helemaal bij.

'Hm... het kan geen soap zijn. Die liggen goddank tot volgende maand stil. Ik heb een maand lang geen behoorlijk idee gehad, tot gisteren. Ik heb het te druk gehad met de kinderen en volgende week vertrekken we naar Tahoe, waar ik kok, chauffeur, secretaresse en huishoudster tegelijk ben.' Als ze naar Tahoe gingen, draaide het er op de een of andere manier altijd op uit dat zij al het huishoudelijke werk deed, terwijl de anderen gingen zwemmen, waterskiën en spelletjes doen. De kinderen namen allemaal vrienden en vriendinnen mee en hoe ze ook smeekte, preekte en dreigde, niemand stak ooit een vinger uit om te helpen. Ze was dat nu gewend. Hoe ouder ze werden, hoe minder ze deden. En Peter was al niet veel beter. Als hij naar Tahoe ging, wilde hij het liefst niets doen en zich lekker ontspannen, dus ook niet afwassen, de bedden opmaken of de was doen. Zij accepteerde dit als een van de weinige minpuntjes van haar leven. En ze wist dat als dit het ergste was, ze geluk had. Heel veel geluk. Ze vond het bovendien een eretaak voor hen te zorgen. Ze was een absolute perfectionist. 'Wat voor werk?' vroeg ze, terwijl ze uiteindelijk haar aandacht richtte op wat hij had gezegd.

'Een scenario, gebaseerd op een boek van Jane Barney. Het is vorig jaar een bestseller geweest. Je kent het wel, Mantra. Het heeft ik weet niet hoeveel weken op nummer een gestaan. Douglas Wayne heeft de rechten gekocht. Nu moeten ze nog een scenario hebben.'

'O ja? Waarom moet ik dat doen? Gaat Barney het zelf niet schrijven?'

'Blijkbaar niet. Ze heeft dat nog nooit eerder gedaan en ze wil het niet verprutsen. Ze zegt dat ze het echt niet wil doen. Ze heeft te veel verplichtingen bij haar uitgever: in de herfst komt er een nieuw boek van haar uit en in september gaat ze op tournee met haar boeken. Ze heeft er geen tijd voor en geen zin in. En Douglas vindt je werk goed. Hij is verslaafd aan een van je soaps, hij kan zich niet van de tv losrukken. Volgens hem heb jij dat programma gemaakt tot wat het is. Ik heb hem maar niet verteld dat je dat spul schrijft in de spaarzame momenten dat je je kinderen even nergens naartoe hoeft te brengen of als ze in bed liggen.'

'Is het voor tv?' vroeg ze, hoewel het haar vreemd voorkwam dat Douglas Wayne tv-films produceerde. Hij was een speelfilmproducent en ze zag hem geen tv-films doen. Hij was heel bekend, maar de markt voor tv-films was nagenoeg ingestort. Er was tegenwoordig veel meer belangstelling voor programma's waarin willekeurige mensen op een onbewoond eiland werden gezet, of programma's waarin met verborgen camera's werd vastgelegd hoe mensen elkaar bedrogen. En er waren natuurlijk de realityshows met beroemdheden, zoals The Osbournes, de crème de la crème van de tv. In een ander programma had iemand vijftigduizend dollar verdiend, omdat hij de laagste bloeddruk had toen er een levende krokodil boven zijn hoofd werd gehouden. Het was ook een manier om geld te verdienen, maar het was niets voor haar. En voor reality-tv waren geen scripts nodig. 'Sinds wanneer doet Douglas Wayne tv?' Hij was een van de grootste filmproducenten van Hollywood en de vrouw die Mantra had geschreven, was een schrijfster van wereldformaat. Zij had met dit aangrijpende boek de National Book Award voor fictie gewonnen.

'Hij doet geen tv,' antwoordde Walt nogal onverschillig. Hoe groter het project, hoe ongeïnteresseerder hij deed. Niet dat dat echt zo was, maar op het ogenblik leek het alsof hij half zat te slapen. Om twaalf uur 's middags, in New York. Hij stond op het punt te gaan lunchen, voor hem hét moment om zaken te doen. Hij bracht weinig tijd door op kantoor. Als ze hem belde, zat hij meestal in een restaurant, altijd in gezelschap van grote namen uit het vak - uitgevers, schrijvers, producenten en acteurs. 'Dit is niet voor tv. Het is een speelfilm. Een grote. Ze wilden eigenlijk een schrijver van naam.' En dat was ze niet. Gerespecteerd, ja. Maar een schrijver van naam? Nee. In haar eigen ogen was ze gewoon degelijk, solide en betrouwbaar. 'Maar hij wil jou. Hij is helemaal fan van jouw soapscripts. En je humoristische teksten vindt hij helemaal geweldig. Hij leest alles van jou in The New Yorker.'

'Ik ben ook een grote fan van hem,' zei Tanya eerlijk. Ze had alle films gezien die hij had gemaakt. Hoe kon dit haar overkomen? Douglas Wayne vond haar werk goed en wilde dat ze een filmscenario voor hem ging schrijven... Wauw! Het was te mooi om waar te zijn.

'Oké, nu we hebben vastgesteld dat jullie elkaars werk geweldig vinden, zal ik je iets vertellen over die film. Budget: tachtig tot honderd miljoen dollar. Drie topacteurs. Een regisseur die een Academy Award op zijn naam heeft. Geen idiote locatieshots. De film wordt opgenomen in L.A. Je wordt natuurlijk vermeld op de aftiteling. In september begint de voorproductie, de opnamen beginnen in november en ze rekenen op een opnametijd van vijf maanden, als alles goed gaat. Daarna nog zes tot acht weken naproductie. Met een beetje geluk en een fatsoenlijk script, waarvan ik weet dat jij dat kunt leveren, ga je een Academy Award in de wacht slepen. Vooral met Douglas Wayne als producent.' Het klonk als een droom die uitkwam. Iedereen die voor Hollywood schreef, droomde hiervan. Beter dan dit kon niet, dat wisten ze allebei. Hier had ze haar hele leven op gehoopt.

'Dus ik ga hier gewoon lekker aan mijn script zitten werken en dan stuur ik het naar hen op. Makkelijker kan niet!' Ze grijnsde van oor tot oor. Zo deed ze het altijd met haar soapscripts. Met wat aanpassingen over en weer werd haar werk altijd een gegarandeerd succes.

'Zo gemakkelijk is het nou ook weer niet,' lachte Walt. 'Ik vergeet even dat je nog nooit film hebt gedaan. Nee, schat, hiermee kun je geen huishouden runnen en tussendoor even dat script schrijven.' Hij wist hoe haar leven er de afgelopen vijftien jaar had uitgezien. Hij vond het altijd ongelofelijk dat ze zo'n alledaags leven leidde, vol trots haar taken als huisvrouw vervulde en tegelijkertijd uitmuntend werk leverde. Mede dankzij haar had hij nu al jaren een regelmatige stroom van inkomsten. Haar werk was goed en degelijk en haar recensies waren beter dan van de meesten. En dat was de reden dat Douglas Wayne om haar had gevraagd. Het feit dat hij haar had uitgekozen terwijl ze nog geen ervaring had met dit werk, was een groot blijk van vertrouwen. Tanya voelde zich enorm gevleid.

'Douglas Wayne zei dat hij iemand wilde die nieuw was, die het boek goed aanvoelde en niet de afgelopen twintig jaar als broodschrijver voor Hollywood had gewerkt.' Walt was bijna van zijn stoel gevallen toen hij het telefoontje kreeg en nu was het haar beurt om dat te doen. 'Je zult naar L.A. moeten. Waarschijnlijk kun je in de meeste weekenden wel naar huis, in ieder geval tijdens de voor- en naproductie. Ze bieden aan om gedurende de hele productietijd van de film in je levensonderhoud te voorzien. Je krijgt een huis of een appartement, of een bungalow bij het Beverly Hills Hotel. En al je onkosten worden vergoed.' En toen noemde hij de prijs die ze haar boden voor het script. Er viel een doodse stilte aan de andere kant van de lijn.

'Is dit een grap?' vroeg ze opeens wantrouwig. Hij kon niet menen wat hij zojuist had gezegd. Ze had in haar hele leven nog nooit zo veel geld verdiend. Het was meer dan Peter in twee jaar verdiende, en hij was partner bij een vooraanstaand advocatenkantoor.

'Het is geen grap,' zei Walt met een glimlach. Hij was blij voor haar. Hij was ervan overtuigd dat het haar zou lukken, ook al was dit allemaal nieuw voor haar. De grote vraag was of ze bereid was negen maanden naar L.A. te gaan. Maar in zijn ogen kon niemand zo toegewijd zijn aan man en kinderen dat men een aanbod als dit af zou slaan. Het was een kans die je maar één keer in je leven krijgt, en dat wist Tanya ook. Ze had alleen kunnen dromen ooit een speelfilm te schrijven en had zich tevreden gesteld met soaps, artikelen, korte verhalen en redactionele stukken. En nu was het dan zover: haar droom werd haar op een presenteerblaadje aangeboden. Ze kreeg bijna tranen in haar ogen. 'Dit is wat je altijd hebt gewild. Dat heb je me de afgelopen vijftien jaar tenminste verteld. Dit is je kans om te laten zien wat je in huis hebt. Ik weet dat je het kunt. Ga ervoor, meid - een aanbod als dit krijg je nooit meer. Wayne had nog drie andere scenarioschrijvers in gedachten, en niet de minsten. Maar hij wil iemand die nieuw is. Hij wil deze week antwoord, Tanya. Ik denk niet dat je je kunt veroorloven om dit af te wijzen. Als je alles wat je al die jaren hebt gedaan serieus neemt, kun je je hiermee voorgoed op de kaart zetten. Een contract als dit kan een hobby in een megacarrière veranderen.'

'Ik schrijf niet voor mijn hobby,' zei ze beledigd.

'Dat weet ik wel. Maar Tanya, dit is het. Het is je gouden kans. Grijp hem en maak er wat van.' Ze wilde ja zeggen, wie zou dat niet willen, maar ze kon het onmogelijk doen. Over een jaar misschien, als de meisjes op de universiteit zaten. Maar zelfs dan kon ze Peter niet zomaar in de steek laten en negen maanden naar L.A. gaan, alleen maar omdat ze een aanbod had gekregen om een filmscenario te schrijven. Ze waren getrouwd, ze hield van haar man, ze had verantwoordelijkheden tegenover hem en ze deelde haar leven met hem. Ze kon niet zomaar de boel de boel laten. Een maand misschien, hooguit twee. Maar negen maanden - dat was gewoon onmogelijk.

'Ik kan het niet doen,' zei ze schor van emotie. 'Ik kan het niet, Walt. Ik heb nog kinderen thuis.' Het leek alsof ze op het punt stond in huilen uit te barsten. Het was een enorme opgave om dit te laten schieten, maar ze wist dat ze het moest doen. Ze had geen andere keus. Haar gezin kwam op de eerste plaats.

'Het zijn geen kinderen meer,' zei hij zakelijk. 'Het zijn volwassen mensen. Jason gaat naar de universiteit, Megan en Molly kunnen doordeweeks gemakkelijk voor zichzelf zorgen en in het weekend kom je naar huis.' Hij was vastbesloten om dit niet aan haar neus voorbij te laten gaan.

'Kun je me garanderen dat ik ieder weekend weg kan?' Ze wist dat hij dat niet kon. Zo werkte dat niet in de filmwereld en dat wist hij ook. Hij zou liegen als hij zou zeggen dat hij die garantie kon geven. Ze zag niet in hoe ze het zou moeten doen. Haar kinderen hadden haar nodig. Wie moest er voor hen koken, wie moest ze helpen met hun schoolwerk, erop toezien dat ze hun huiswerk deden? Wie moest er voor hen zorgen als ze ziek werden? Om maar niet te spreken van verwikkelingen met vriendjes, hun inschrijvingen voor de universiteit en het grote gala in het voorjaar. Ze was hun hele leven bij hen geweest, en dan zou ze dit belangrijke laatste jaar laten schieten? En wat te denken van Peter? Wie moest er voor hem zorgen? Ze waren er allemaal aan gewend dat zij vierentwintig uur per dag in de buurt was, niet dat ze opeens een eigen leven ging leiden in L.A. Zo was ze gewoon niet. Ze kon zich zelfs niet voorstellen dat ze dit Peter zou aandoen als de meisjes het huis uit waren. Dat was nooit de afspraak geweest. De afspraak was dat zij fulltime huisvrouw en moeder was en dat ze haar werk er stilletjes bij deed, zonder dat iemand daar last van had en zonder dat het haar zorg voor man en kinderen in de weg stond.

Na een lange stilte antwoordde Walt: 'Nee, dat kan ik niet garanderen, maar je kunt waarschijnlijk wel de mééste weekends naar huis.'

'En als dat niet zo is? Kom jij dan voor mijn kinderen zorgen?'

'Tanya, voor dat geld kun je een oppas regelen. Wel tien, als je wilt. Ze betalen je geen vermogen om rustig in Marin te blijven zitten en de teksten naar hen te mailen. Ze willen je op locatie hebben. Logisch toch?'

'Dat is ook logisch. Ik weet alleen niet hoe ik het moet inpassen in mijn echte leven.'

'Dit is óók je echte leven. Het is echt geld. Echt werk. En een van de belangrijkste Hollywoodfilms van de afgelopen en misschien de komende tien jaar. Er wordt gewerkt met belangrijke namen uit de filmwereld. Zoiets als dit komt nooit meer op je pad.'

'Dat weet ik wel. Dat weet ik wel.' Ze klonk diepellendig. Het was een keus waarvan ze niet had gedacht dat ze die ooit zou hoeven maken. En een keus die ondenkbaar was, gezien de waarden die haar leven bepaalden.

'Waarom denk je er niet over na? Bespreek het met Peter. Dan hebben we het er morgen wel weer over,' zei Walt rustig. Hij kon zich niet voorstellen dat een man met een greintje gezond verstand haar zou aanraden dit enorme bedrag van de hand te wijzen. Hij hoopte dat haar man tegen haar zou zeggen dat ze de kans moest aangrijpen. Hij kon toch niet anders? In Walts wereld liet je zo'n kans en zo veel geld niet zomaar lopen. Hij was tenslotte een agent, geen psychiater. Maar Tanya twijfelde of ze het Peter zou vertellen. Ze vond dat ze de beslissing wel in haar eentje kon nemen en dat ze het aanbod gewoon moest afwijzen. Maar het was wel vleiend en leuk om erover na te denken. Het was een ongelofelijk verleidelijk aanbod.

'Ik bel je morgen,' zei ze triest.

'Doe niet zo somber. Dit is het beste wat je ooit is overkomen, Tanya.'

'Dat weet ik wel... sorry... Het overvalt me gewoon en het is een moeilijke beslissing. Mijn gezin heeft nooit last gehad van mijn werk.' Haar kinderen zouden het haar waarschijnlijk nooit vergeven, om niet te spreken van Peter. Het was gewoon niet eerlijk hem te vragen in zijn eentje voor de meisjes te zorgen, vooral niet als je bedacht hoe druk hij het had op kantoor.

'Ik denk wel dat het gaat, als je het een beetje handig aanpakt. En denk eens aan het plezier dat je eraan zult beleven,' zei Walt bemoedigend, maar het had geen zin.

'Ja,' zei ze droevig, 'het zou leuk zijn.' Het zou een prachtklus zijn. Een deel van haar popelde om het te doen. Maar een ander deel wist dat ze het aanbod moest afwijzen.

'Denk er rustig over na, neem geen overhaaste beslissingen. Bespreek het met Peter.'

'Dat zal ik doen,' zei ze, terwijl ze van haar keukenkruk sprong. Ze had nog een waslijst aan boodschappen te doen. 'Ik bel je morgenochtend.'

'Ik zal wel zeggen dat ik je niet kon bereiken, dat je tot morgen de stad uit bent. En Tanya,' voegde hij er vriendelijk aan toe, 'wees een beetje lief voor jezelf. Je bent een fantastische schrijfster en de beste vrouw en moeder die ik ken. Die twee banen sluiten elkaar niet uit. Anderen doen het ook. En je kinderen zijn geen baby's meer.'

'Dat weet ik.' Ze glimlachte. 'Ik vind het gewoon leuk om af en toe te denken dat ze dat nog wel zijn. Ze zouden het zonder mij waarschijnlijk prima redden. Ik ben nu al bijna overbodig.' Haar kinderen waren het afgelopen jaar alle drie erg onafhankelijk geworden. Maar ze wist dat er een belangrijk jaar aankwam voor de tweeling en ook voor haarzelf. Het was het laatste jaar voor ze naar de universiteit gingen, haar laatste jaar als fulltime moeder. Ze moest nog steeds in de buurt zijn, althans dat vond ze zelf en ze wist zeker dat Peter het daarmee eens zou zijn. Ze kon zich niet voorstellen dat hij het een goed idee zou vinden als zij een heel schooljaar lang in Hollywood zou gaan werken. Het laatste jaar dat de tweeling nog thuis was. Naar Hollywood om een filmscript te schrijven... het was nogal wat. Wie had dat ooit gedacht?

'Ontspan je en geniet ervan. Dit is een enorm compliment, het feit alleen al dat iemand als Douglas Wayne je wil hebben. De meeste schrijvers zouden er hun kinderen voor. verkopen.' Maar Walt wist dat zij niet zo was en dat vond hij juist zo leuk aan haar. Ze was een aardige vrouw die er gezonde opvattingen op na hield wat haar gezin betrof. Maar nu hoopte hij toch dat ze die een aantal maanden opzij zou zetten. 'Ik wacht morgen op je telefoontje. Succes met Peter.'

'Bedankt,' zei ze droevig. Voor Tanya ging het er niet alleen om wat Peter van haar verwachtte, het ging haar ook om de hoge eisen die ze aan zichzelf stelde. Een minuut nadat ze had opgehangen stond ze nog in haar keuken alsof ze door de bliksem was getroffen. Ze had heel wat te verwerken en ook haar gezin zou flink moeten slikken.

Ze stond nog steeds in het niets te staren en over alles na te denken toen Jason binnenkwam met twee vrienden.

'Alles goed, mam?' Hij was een lange, knappe jongen die ongemerkt was veranderd in een man met brede schouders en een diepe stem. Hij had de groene ogen van zijn moeder en het donkere haar van zijn vader en hij zag er niet alleen leuk uit, maar had ook een vriendelijk karakter. Hij was altijd een makkelijk kind geweest. Hij kon goed leren en hij was goed in sport. Hij wilde graag in zijn vaders voetsporen treden. 'Je stond zo vreemd naar buiten te staren. Is er iets?'

'Nee. Ik dacht aan wat ik vandaag nog allemaal moet doen. Wat zijn jullie plannen?' vroeg ze belangstellend, terwijl ze het filmaanbod uit haar hoofd probeerde te zetten.

'We dachten erover om naar Sally te gaan en een beetje rond te hangen in het zwembad. Zwaar werk voor een zonnige zomerochtend, maar iemand moet het doen.' Hij lachte naar zijn moeder en zij ging op haar tenen staan om hem een zoen te geven. Ze zou hem na september verschrikkelijk missen. Ze vond het afschuwelijk dat hij wegging. Het huis zou leeg zijn zonder hem en het zou nog erger worden als het jaar daarop ook de meisjes het huis uit waren. Ze klampte zich vast aan hun laatste momenten samen en dat maakte het nog moeilijker Douglas Waynes aanbod in overweging te nemen. Hoe kon ze zich deze laatste, waardevolle dagen met haar kinderen laten ontglippen? Dat kon ze niet. Ze zou het zichzelf nooit vergeven op de momenten dat ze hen zou missen.

Jason en zijn vrienden gingen een halfuur later weg en Tanya was nog in de keuken bezig. Ze was zo verward en afwezig dat ze nauwelijks wist wat ze deed. Ten slotte ging ze maar achter haar computer zitten om een paar e-mails te beantwoorden. Ze kon niet goed nadenken. Ze zat nog steeds met een lege blik naar het toetsenbord te staren toen een uur later de meisjes thuiskwamen. Ze liepen druk kletsend de keuken binnen en wierpen een blik op hun moeder.

'Hoi, mam. Wat doe jij nou? Je ziet eruit alsof je achter de computer zit te slapen. Ben je iets aan het schrijven?'

Tanya schrok wakker uit haar dagdromerij en keek hen glimlachend aan. De twee meisjes waren totaal verschillend. Ze waren tweelingen, maar je kon bijna niet zien dat ze familie van elkaar waren. Zij vonden dat wel prettig zo. Beter dan als mensen hen door elkaar zouden halen.

'Nee, ik probeer meestal wakker te blijven als ik zit te schrijven.' Haar plannen om die ochtend aan het verhaal te werken, waren in rook opgegaan. 'Het is niet gemakkelijk, maar het lukt wel.' Ze gingen aan de keukentafel zitten. Megan wilde weten of ze in augustus haar vriendje mee mocht nemen naar Tahoe. Die vraag lag gevoelig. Er waren een paar uitzonderingen geweest, maar over het algemeen vonden Peter en zij het geen goed idee dat de kinderen hun verkering meenamen op vakantie.

'Ik denk dat het leuk is als we dit keer gewoon met ons vijven gaan. Jason neemt niemand mee en Molly ook niet,' zei Tanya verstandig.

'Ze vinden het niet erg. Ik heb het ze gevraagd.' Megan keek haar moeder recht in de ogen. Ze was nergens bang voor. Molly was veel verlegener. Tanya vond het veel prettiger als de kinderen hun 'gewone' vrienden of vriendinnen meenamen op vakantie. Het was een stuk ongecompliceerder en Tanya was in sommige opzichten nogal behoudend.

'Ik zal het er met je vader over hebben.' Ze stelde alles uit. Plotseling had ze te veel om over na te denken. Veel te veel. Walt had met zijn telefoontje haar hele ochtend op zijn kop gezet. Eigenlijk haar hele leven. Op een leuke manier, maar het was wel verontrustend.

'Is er iets, mam?' vroeg Molly. 'Je kijkt zo raar.' Ze had hetzelfde opgemerkt als Jason. En Tanya voelde zich ook raar. Walts telefoontje had haar helemaal van de wijs gebracht. Hij had een levenslange droom in haar handen gelegd en ze wist dat ze geen andere keus had dan hem af te wijzen. Naar haar overtuiging lieten goede moeders hun kinderen nooit in de steek, ook niet in het laatste jaar van hun middelbare school. Het was prima als kinderen opgroeiden en weggingen bij hun ouders, maar nooit andersom. Het deed haar te veel denken aan haar eigen vader, die haar als kind in de steek had gelaten.

'Nee, lieverd, er is niks. Ik zat alleen aan een verhaal te werken.'

'Leuk.' Ze wist dat ze trots op haar waren. Dat betekende veel voor Tanya. Het respect van haar man en kinderen was belangrijk voor haar. Ze vreesde hun reactie op het voorstel dat Walt haar namens Douglas Wayne had gedaan.

'Hebben jullie zin om iets te eten?'

'Nee, we gaan weg.' De kinderen zouden samen met vriendinnen gaan lunchen in Mill Valley.

Een halfuur later waren ook zij vertrokken en Tanya zat weer in haar keuken voor zich uit te staren. Voor het eerst had ze het gevoel dat ze werd verscheurd tussen twee werelden, twee levens: de mensen van wie ze hield en het werk dat ze altijd zo graag deed. Ze wilde bijna dat Walt haar niet had gebeld. Ze voelde zich stom, maar toen ze haar computer uitzette, voelde ze een traan in haar ooghoek opwellen. Ze veegde hem weg en ging boodschappen doen. Onderweg naar huis belde Peter haar op om te zeggen dat hij laat thuiskwam en dat ze geen eten voor hem hoefde klaar te maken. Hij zou op kantoor een sandwich eten.

'Hoe is jouw dag geweest?' vroeg hij liefdevol, maar ze kon horen dat hij het druk had. 'Hier was het een gekkenhuis.'

'Ik heb ook een rare dag gehad,' zei ze vaag, teleurgesteld omdat hij niet thuis kwam eten. Ze wilde met hem praten, maar ze wist dat hij na de voorbereidingen voor de rechtszaak doodop zou zijn. 'Hoe laat denk je dat je thuis bent?'

'Ik probeer er om tien uur te zijn. Sorry van het eten. Ik wil samen met de anderen zo veel mogelijk werk zien af te krijgen.' Ze wist dat hij volop bezig was met de voorbereidingen voor een rechtszaak.

'Geeft niet.'

'Is alles goed met je? Je klinkt zo afwezig.'

'Alleen druk. Net als anders. Niks bijzonders.'

'Met de kinderen ook alles in orde?'

'Ze zijn allemaal weg. Megan wil Ian meevragen naar Tahoe. Ik heb gezegd dat ik het met jou zou bespreken. Ik vind het niet zo'n goed idee. Binnen een dag krijgen ze ruzie en voor je het weet maken ze ons allemaal stapelgek.' Hij moest lachen om haar nauwkeurige beschrijving van de eerdere uitjes die ze met Ian hadden meegemaakt. Ze hadden hem de afgelopen winter meegenomen op skivakantie, waar hij het had uitgemaakt en twee dagen eerder naar huis was gegaan. Zodra ze terug waren in de stad, hadden ze het weer goedgemaakt. Megan stond in het gezin bekend om haar stormachtige liefdesleven. Molly had nog nooit echt een vriendje gehad. En Jason had zijn hele middelbareschooltijd hetzelfde meisje gehad, maar deze zomer had hij het uitgemaakt. Ze hadden geen van beiden zin om samen door te gaan nu hij zo ver weg naar de universiteit ging.

'Het maakt mij niet zoveel uit of Ian meegaat of niet,' zei Peter. 'Maar van mij mag je gerust zeggen dat ik het niet goed vind.' Hij was sportief in die dingen. Ze trokken altijd één lijn tegenover de kinderen, terwijl die op hun beurt hun best deden om hen tegen elkaar uit te spelen als ze hun zin wilden krijgen. Hun pogingen hadden zelden succes. Peter en Tanya hadden een sterke band en het kwam zelden voor dat ze van mening verschilden. Dit gold ook voor andere zaken dan de kinderen.

Peter kreeg een ander telefoontje binnen en hij zei dat hij haar 's avonds weer zou zien. Het was altijd fijn om met hem te praten. Ze hield van de gesprekken die ze hadden, de tijd die ze samen doorbrachten, de manier waarop ze 's nachts nog altijd tegen elkaar aankropen. Niets aan hun relatie was afgezaagd of vanzelfsprekend geworden. Hun huwelijk was nog nooit ernstig op de proef gesteld, iets wat je tegenwoordig niet vaak tegenkwam. En ze waren na twintig jaar nog steeds verliefd op elkaar. Tanya kon zich geen leven zonder Peter voorstellen. Negen maanden in L.A. wonen en vijf nachten per week alleen zijn, was voor haar onvoorstelbaar. Bij de gedachte alleen al voelde ze zich eenzaam. Het deed er niet toe hoeveel geld ze haar boden en hoe belangrijk de film was.

Terwijl ze de oprit van hun huis opreed, stond haar besluit vast. Ze was er niet eens verdrietig om. Een beetje teleurgesteld misschien, maar ze twijfelde geen moment: dit was het leven dat ze wilde. Ze wist nog steeds niet of ze het Peter zou vertellen, maar morgen zou ze Walt bellen en zeggen dat hij het aanbod moest afwijzen. Ze voelde zich gevleid dat ze haar gevraagd hadden, maar ze wilde het niet. Ze had al alles wat ze nodig had: Peter, de kinderen en het leven dat ze samen hadden.

2

Ondanks zijn goede bedoelingen was Peter die avond toch pas na elven thuisgekomen. Hij zag er doodmoe uit en wilde alleen nog maar douchen en naar bed. Tanya vond het niet echt erg dat ze die avond geen gelegenheid hadden gehad om met elkaar te praten. Ze had aan het eind van de middag besloten hem niet over Douglas Waynes filmaanbod te vertellen. Haar besluit stond vast: ze zou het afwijzen. Ze was al half in slaap toen Peter na zijn douche bij haar in bed kroop en zijn armen om haar heen sloeg. Ze mompelde tevreden en glimlachte met haar ogen dicht.

'... lange dag...' murmelde ze slaperig terwijl ze zich tegen hem aan liet rollen en hij haar dichter tegen zich aantrok. Hij rook lekker naar zeep en shampoo. Zij vond altijd dat hij heerlijk rook, zelfs als hij 's morgens wakker werd. Ze draaide zich om in zijn armen en kuste hem. Hij drukte haar tegen zich aan. '... vervelende dag?' vroeg ze zachtjes.

'Nee, alleen maar lang,' antwoordde hij, terwijl hij haar bewonderde in het maanlicht. 'Sorry dat ik zo laat was. Alles goed hier?'

'Prima,' zei ze slaperig, terwijl ze zich tevreden in zijn armen nestelde. Hier voelde ze zich altijd het lekkerst. Ze vond het heerlijk om de dag naast hem af te sluiten en 's morgens naast hem wakker te worden. 'De kinderen zijn allemaal op stap.' Het was zomer en ze brachten al hun tijd met hun vrienden door. Ze wist dat de meisjes vanavond weer bij een vriendin zouden blijven slapen en Jason was een verantwoordelijke jongen, die goed kon autorijden. Hij maakte het zelden erg laat en ze had er geen moeite mee om naar bed te gaan voordat hij thuis was. Hij had altijd zijn mobiele telefoon bij zich, ze wist dat ze hem kon bereiken.

Peter en Tanya kropen knus tegen elkaar aan en vijf minuten later lagen ze allebei te slapen. Peter stond de volgende ochtend eerder op dan zij. Ze poetste haar tanden terwijl hij onder de douche stond en ging in haar ochtendjas naar beneden om zijn ontbijt klaar te maken. Onderweg keek ze even in Jasons slaapkamer en zag dat hij heerlijk lag te slapen. Hij zou de eerste uren niet zijn bed uit komen. Toen Peter beneden kwam, stond zijn ontbijt al op tafel. Hij zag er goed uit in zijn grijze zomerpak. Ze zag aan zijn kleding dat hij die dag in de rechtszaal moest verschijnen. Anders droeg hij meestal een sportief overhemd met een kaki broek, en soms zelfs een spijkerbroek, vooral op vrijdag. Hij zag er verzorgd uit, een beetje ballerig, net als in de tijd dat ze elkaar hadden leren kennen. Ze waren een mooi stel samen. Ze glimlachte naar hem toen hij binnenkwam en aan tafel ging zitten. Ze had muesli, een gepocheerd ei, koffie, toast en een schaaltje fruit voor hem neergezet. Hij hield van een stevig ontbijt en zij stond altijd op om het voor hem klaar te maken. Hetzelfde deed ze het hele schooljaar voor de kinderen.

'Je moet vandaag zeker naar de rechtbank,' zei ze. Hij knikte, terwijl hij de krant doorkeek.

'Ik hoef daar alleen maar te verschijnen om aanhouding aan te vragen voor een kleine zaak. Wat ga jij vandaag doen? Heb je zin om vanavond in de stad uit eten te gaan? We hebben het voorbereidende werk gisteren grotendeels afgerond.'

'Goed idee.' Ze kwam zeker één keer per week naar de stad om met hem uit eten te gaan. Soms gingen ze na afloop naar een balletvoorstelling of een concert, maar het liefst bracht ze de avond door in een klein restaurantje, of bleven ze een weekendje samen weg. Het was een kunstvorm die ze zich zorgvuldig hadden eigen gemaakt en die de romantiek in hun twintigjarige huwelijk met drie kinderen levend hield.

Terwijl hij de laatste happen van zijn ontbijt nam, keek hij haar over de tafel onderzoekend aan. Hij kende haar maar al te goed.

'Wat verzwijg je voor me?' Zoals altijd stond ze versteld van zijn scherpe waarnemingsvermogen.

'Wat is dat nou weer voor vraag?' Ze keek hem glimlachend aan, onder de indruk van wat hij had gezegd. 'Waarom denk je dat ik iets voor je verzwijg?' Ze begreep nooit hoe hij het voor elkaar kreeg, maar hij wist altijd alles.

'Ik weet het niet. Ik voel het gewoon aan hoe je naar me zat te kijken. Alsof je iets te vertellen had, maar het niet wilde zeggen. Nou, wat is het?'

'Niks.' Hij begon te lachen en zij lachte met hem mee. Ze had zichzelf verraden. Het was een kwestie van tijd voor ze het hem zou vertellen. En ze had zich nog wel voorgenomen haar mond te houden. Ze konden nooit iets voor elkaar geheimhouden. Ze kende hem net zo goed als hij haar. 'O jezus... ik wilde het je niet vertellen,' bekende ze. Ze schonk nog wat te drinken in voor hen beiden. Ze ontbeet zelden, ze dronk alleen thee en at de restjes op die op de borden bleven liggen. Dat was genoeg. 'Het is niet zo belangrijk.'

'Vast wel, anders zou je het niet geheim willen houden. Nou, wat is er aan de hand? Iets met de kinderen?' Meestal was het zoiets: een of andere bekentenis die een van hen haar in vertrouwen had gedaan. Maar ze vertelde het hem toch altijd. Hij was goed in geheimen bewaren en ze vertrouwde op zijn oordeel, in allerlei zaken. Hij was intelligent, wijs en lief.

Ze haalde diep adem en nam een slokje thee. Om de een of andere reden was het moeilijk om het hem te vertellen. Het was gemakkelijker als het over de kinderen ging. 'Ik kreeg gisteren een telefoontje van Walt.' Ze stopte en wachtte even voor ze verderging. Hij keek haar vol verwachting aan.

'En? Moet ik soms raden wat hij zei?' Hij zat geduldig naar haar te kijken en ze lachte.

'Ja, misschien wel.' Ze keek zenuwachtig en had een vreemd gevoel nu ze het hem ging vertellen. Het idee om negen maanden in L.A. te gaan wonen vervulde haar met zo veel afschuw, dat ze zich nu al schuldig voelde. Alsof ze iets verkeerds had gedaan. Alsof Douglas Wayne alleen door haar dit voorstel te doen, de macht had om haar weg te halen bij haar gezin en het leven waarvan ze hield. Ze wist dat het belachelijk was, maar zo voelde ze het. Misschien omdat ze bang was dat iets in haar het wél wilde en ze vond dat ze dat iets onder controle moest houden. Ze wist dat ze zelf moest beslissen. Niemand anders kon dat voor haar doen, zelfs Walt niet. Of Peter. 'Hij belde me met een aanbod,' vervolgde ze. 'Het was erg vleiend, maar ik wil het niet.' Peter keek haar ongelovig aan. Zij zou nooit een verzoek om iets te schrijven afwijzen. Na twintig jaar samen met Tanya wist hij dat ze het schrijven net zo hard nodig had als de lucht die ze inademde. Ze praatte er niet veel over, maar het was een diepe, fundamentele behoefte en ze was er goed in.

'Nog een bundel korte verhalen?' Ze schudde haar hoofd en haalde opnieuw diep adem.

'Een film. Een speelfilm. De producent vindt mijn werk goed. Hij schijnt verslaafd te zijn aan soaps. Hoe dan ook, hij heeft Walt gebeld. Hij informeerde of ik het scenario wilde schrijven.' Ze probeerde het achteloos te brengen, maar Peter keek haar stomverbaasd aan.

'Hij bood je aan om het scenario voor een speelfilm te schrijven?' Hij was net zo verbluft als zij toen ze het voor de eerste keer hoorde. 'En je wilt het niet? Wat is het? Een pornofilm?' Hij kon zich niet voorstellen dat Tanya een andere film zou afslaan. Ze had er haar hele leven van gedroomd om een keer het scenario voor een speelfilm te schrijven. Ze kon dit onmogelijk afwijzen.

'Nee,' lachte ze. 'Tenminste, ik dacht het niet. Misschien ook wel.' Toen ze zijn ogen ontmoette, werd ze weer serieus. 'Ik kan het gewoon niet doen.'

'Waarom niet? Ik kan geen enkele reden bedenken waarom je het niet zou doen. Wat is er gebeurd?' Hij wist dat er meer achter moest zitten.

'Het gaat gewoon niet,' zei ze verdrietig. Ze probeerde haar gevoelens niet te veel te tonen. Ze wilde niet dat hij zich schuldig zou voelen. Het was een offer waartoe ze graag bereid was. Sterker nog, het zou voor haar een offer zijn om zo lang in L.A. te gaan wonen.

'Waarom gaat het niet? Leg eens uit.' Hij was niet van plan weg te gaan voor ze het hem vertelde. Hij keek haar onderzoekend aan.

'Ik moet tijdens het filmen in L.A. wonen. Alleen in de weekends zou ik naar huis kunnen. Dat doe ik niet. We zouden er allemaal doodongelukkig van worden. Ik ga niet daar zitten terwijl de meisjes en jij hier zijn. Dit is hun laatste jaar thuis.'

'En misschien is het jouw laatste kans om iets te doen waar je je hele leven al van hebt gedroomd.' Ze wisten allebei dat hij gelijk had.

'Misschien wel, maar het is toch niet goed. Ik ga niet mijn gezin opofferen om aan een film te werken. Het is het niet waard.'

'Maar je kunt in de weekends toch naar huis? Waarom doe je het dan niet? De meisjes zijn toch nooit thuis. Óf ze zijn uit met hun vrienden, óf ze zijn na schooltijd aan het sporten. Ik red me wel. We gaan om de beurt koken en jij komt vrijdagavond naar huis. Misschien kun je maandagochtend vroeg wel terug. Zo erg is dat toch niet? En het is maar voor een paar maanden, neem ik aan.' Hij wilde heel graag dat ze het deed. Tanya kreeg tranen in haar ogen. Hij was altijd zo lief voor haar, zo'n goedzak. Maar het zou voor iedereen vreselijk moeilijk zijn. Ze voelde zich er niet goed onder, ook al bood hij het nog zo gul aan.

'Vijf maanden voor de opnamen, twee maanden voor de voorproductie, en een of twee maanden voor de naproductie. In totaal acht tot negen maanden. Het hele schooljaar. Dat is te veel. Peter, ik vind het hartstikke lief dat je me aanspoort, maar het gaat niet.'

'Misschien toch wel,' zei hij nadenkend. Hij wilde haar niet iets onthouden wat ze altijd had gewild.

'Hoe dan? Het is niet eerlijk tegenover jou. Ik zou je verschrikkelijk missen en de meisjes zouden me vermoorden. Dit is hun laatste jaar thuis. Ik hoor hier en ik wil hier ook zijn.'

'Ik zou jou ook missen,' zei hij eerlijk, 'maar de meisjes moeten het misschien maar een keer nemen zoals het is. Jij bent er altijd voor ze, je staat altijd voor ze klaar. Misschien doet het hen wel goed om eens een poosje wat zelfstandiger te zijn, en dat geldt ook voor mij. Tanya, ik wil niet dat je dit laat schieten. Zo'n kans krijg je misschien nooit meer. Je kunt dit niet weigeren.' Hij keek haar zo oprecht en liefdevol aan, dat ze bijna begon te huilen.

'Jawel, ik kan het wel weigeren. Zodra jij naar kantoor gaat, bel ik Walt om te zeggen dat het niet doorgaat.' Ze zei het rustig en vastbesloten, ervan overtuigd dat het de juiste keus was.

'Dat wil ik niet. Zeg maar dat hij nog even moet wachten. Laten we eerst met de meisjes praten.' Hij wilde dit verstandig aanpakken en er een gezamenlijke beslissing van maken met het hele gezin. Hij hoopte maar dat de meisjes bereid waren zichzelf op de tweede plaats te zetten, dan moest die beslissing in Tanya's voordeel uitvallen.

'Ze zouden zich verschrikkelijk in de steek gelaten voelen, en daar zouden ze gelijk in hebben. Als ze met de filmopnamen beginnen, kan ik misschien niet eens meer ieder weekend weg. Daar hoor je altijd afschuwelijke verhalen over. Dat er dag en nacht wordt doorgefïlmd, ook in de weekends, en dat films gigantisch uit de hand lopen, ook financieel gezien. Misschien duurt het nog wel langer dan ze zeggen.'

'Het budget is hun probleem, ik heb met jou te maken. Ik wil dat we hier samen uitkomen.' Ze keek hem glimlachend aan en stond op om hem te omhelzen. Ze sloeg haar armen om hem heen en gaf hem een zoen.

'Je bent fantastisch en ik hou van je... maar geloof mij nou maar: het werkt niet.'

'Wees toch niet zo somber. Laten we op zijn minst bekijken of het kan. Als we vanavond thuiskomen uit de stad, praten we er met de meisjes over. We gaan nu niet zomaar uit eten, we hebben iets te vieren.' En toen bedacht hij opeens iets. 'Hoeveel hebben ze je eigenlijk geboden?'

Ze glimlachte even, zelf ook nog steeds onder de indruk van het aanbod, en toen vertelde ze het hem. Het bleef even doodstil en toen floot hij. 'Je kunt het maar beter aannemen. We moeten volgend jaar drie studies betalen en dat is niets vergeleken bij dit bedrag. Dat is nogal wat, zeg. En dat wilde jij laten schieten?' Ze knikte. 'Voor ons?' Ze knikte weer, met haar armen om hem heen. 'Lieverd, je bent hartstikke gek. Als je zelf niet gaat, stuur ik je erheen. Wauw, misschien maak je wel een bloeiende carrière als scenarioschrijfster, dan kan ik met pensioen.' Peter was diep onder de indruk van het aanbod.

'En dan krijg ik ook nog gedurende de hele productieperiode een bungalow bij het Beverly Hills Hotel, of een huis, of een appartement, wat ik maar wil. En alle onkosten worden vergoed.' Ze vertelde hem wie de regisseur was en welke acteurs er meespeelden en hij floot weer. Het was niet zomaar een kans, het was een kans die je maar één keer in je leven krijgt en dat wisten ze allebei. Hij snapte niet hoe ze dit kon afwijzen. Hij was bang dat ze er haar hele leven spijt van zou hebben en er hem en de kinderen op zou aankijken.

'Je móét het gewoon doen,' zei hij, terwijl hij haar nog steeds in zijn armen hield. 'Ik sta erop. Misschien moeten we allemaal maar een jaartje naar L.A. verhuizen.' Zij zou willen dat het kon, maar hij maakte natuurlijk een grapje. Hij had een topfunctie als advocaat en de meisjes wilden natuurlijk hun school afmaken in de plaats waar ze waren opgegroeid. Als er iemand naar L.A. ging, moest het Tanya zijn, alleen. En dat was precies wat ze niet wilde, ook al zou het opwindend zijn om het te doen, om een droom te verwezenlijken en dat enorme geldbedrag te verdienen dat hen allebei nog steeds onwezenlijk voorkwam.

'Doe niet zo gek,' zei ze, met een droevig lachje. 'Het is gewoon leuk om te weten dat ze het mij wilden laten doen.'

'Nogmaals, laten we afwachten wat de meisjes er vanavond van zeggen. Zeg maar tegen Walt dat je er nog over nadenkt en Tanya...' - hij keek liefdevol op haar neer en drukte haar stevig tegen zich aan — '... voor het geval je het nog niet wist: ik ben trots op je.'

'Dank je wel dat je dit zo lief opneemt. Ik kan nog steeds niet geloven dat ze me wilden hebben... Douglas Wayne... ik moet toegeven dat dat wel geweldig is.'

'Meer dan geweldig,' zei hij, met een blik op zijn horloge. Hij was een uur te laat voor zijn werk, maar dit ging voor. 'Waar wil je vanavond eten?'

'Ergens waar we rustig kunnen praten.'

'Wat dacht je van Quince?' stelde hij voor.

'Prima.' Quince was een klein, romantisch restaurant in Pacific Heights, waar je heerlijk kon eten.

'Neem maar een taxi daar naartoe, dan gaan we met mijn auto terug. Afgesproken?'

Hij kuste haar gedag en toen hij weg was, slaakte ze een zucht. Ze staarde naar de telefoon, pakte de hoorn van de haak en belde Walt. Ze wist nog niet precies wat ze tegen hem zou zeggen. Ze dacht dat de beslissing de vorige avond al was genomen, maar blijkbaar was dat niet zo. Toch zag ze het zichzelf nog niet doen, en toen ze dat tegen haar agent zei, kreunde hij.

'Hoe kan ik je ervan overtuigen dat je geen andere keus hebt?'

'Zeg maar tegen ze dat ze de film hier moeten komen maken,' zei ze. De verleiding was groot. Zelfs Peter nam het heel gemakkelijk op, maar in haar hart wist ze dat het niet zo eenvoudig was. Ze had het idee dat haar dochters er net zo over zouden denken als zij. Dit was geen jaar waarin ze hun moeder zouden willen missen.

'Ik hoop dat Peter je kan overtuigen, Tanya. Tjonge, als je man het oké vindt, waar maak je je dan nog zorgen over? Hij zal je heus niet verlaten omdat je negen maanden naar L.A. gaat.'

'Dat weet je maar nooit,' zei ze lachend. Ze wist dat dat niet zou gebeuren, maar zo lang weg zijn was nooit goed voor een huwelijk.

'Bel me morgen maar. Ik zeg wel tegen Douglas dat ik je nog niet te pakken heb kunnen krijgen. Hij zei gisteren nog dat je het wachten waard was. Hij heeft al zijn zinnen op jou gezet.'

Tanya had bijna gezegd: 'Ik ook.' Maar ze wist dat ze zich niet kon laten meeslepen. Dit was maar een droom. Toegegeven, een droom die ze haar hele leven had gekoesterd. Maar ze kon zich er niet aan overgeven.

Nadat ze had opgehangen, werkte ze verder aan haar verhaal. Tegen de middag kwam Jason de keuken binnenslenteren en maakte ze ontbijt voor hem klaar. Aan het eind van de middag kwamen de meisjes thuis. Ze zei niets tegen hen over het aanbod. Ze wilde het eerst verder met hun vader bespreken.

Om zes uur kleedde ze zich om en een uur later zat ze in een taxi naar de stad. Ze moest weer denken aan de film. Plotseling voelde ze zich verdrietig worden bij het idee dat ze van huis weg zou gaan. Ze had een gevoel alsof ze stroomafwaarts dreef in een boot zonder riemen, alsof ze alle controle kwijt was. Toen ze aankwam bij het restaurant, zat Peter al op haar te wachten. Het eten was heerlijk. Pas na het dessert brachten ze het filmaanbod ter sprake. Peter zei dat hij nog eens goed had nagedacht en hij bleef erbij dat ze het moest doen. Hij wilde er de volgende ochtend met de kinderen over praten.

'Jij moet de beslissing nemen, Tan. Zelfs ik kan je niet vertellen wat je moet doen. En je kunt de kinderen ook niet laten beslissen. Daar hebben ze het recht niet toe. Maar je kunt wel vragen wat ze ervan vinden.'

'En wat vind jij echt?' Ze keek hem verdrietig aan, alsof ze op het punt stond alles te verliezen wat ze liefhad. Ze wist dat dat onzin was, maar zo voelde het. Er stonden tranen in haar ogen. Hij nam haar hand in de zijne.

'Je weet wat ik ervan vind, schat. Ik weet dat het moeilijk is, maar ik vind dat je het moet doen. Niet om het geld, al zou dit bedrag al genoeg reden zijn. Maar ik vind dat je het moet doen omdat het je droom is. Probeer het gewoon. De meisjes wennen er vast wel aan. En ik ook. Het is niet voorgoed, het is maar voor een paar maanden. Je mag je dromen niet opgeven, Tanya. Niet als ze je zo in de schoot worden geworpen. Iets zegt me dat het zo heeft moeten zijn. We kunnen het aan... Jij kunt het aan. Je moet het gewoon doen. Geef nooit je dromen op, Tan,' zei hij zachtjes. 'Zelfs niet voor ons.'

'Jij bent mijn droom,' zei ze zacht. 'Dat ben je al sinds de dag dat ik je heb ontmoet.' Ze hield zijn hand stijf vast. 'Ik wil nooit van mijn leven iets doen om dat te bederven. Bovendien geloof ik niet dat ik het vijf nachten per week zonder jou kan uithouden.' Ze kon zich niet voorstellen hoe het zou zijn om een weekendhuwelijk te hebben. Ze vond een grote Hollywoodfïlm gewoon niet de moeite waard om alles aan op te offeren wat zij samen hadden. Zelfs niet voor negen maanden.

'Je bederft helemaal niets, mallerd,' zei hij met een glimlach, terwijl de ober de rekening bij hem neerlegde. Tanya keek verstrooid toen ze het restaurant uit liepen. Ze dacht aan L.A. en hoe erg ze hem zou missen.

De volgende dag vertelden ze de kinderen het nieuws. Hun reacties waren min of meer zoals Peter en Tanya hadden verwacht. Molly vond het fantastisch voor haar moeder, een enorme kans die ze niet mocht missen. Ze beloofde dat zij in Tanya's afwezigheid wel voor haar vader zou helpen zorgen. Jason vond het helemaal geweldig en vroeg of hij bij haar mocht komen logeren om de actrices te ontmoeten. Tanya wees hem erop dat hij doordeweeks op de universiteit hoorde te zitten om te studeren en dat zij in de weekends naar Marin zou gaan. Voor Jason was het in ieder geval geen enkel punt dat ze zijn zussen in het laatste jaar van hun middelbare school alleen liet met hun vader. Tanya wist zeker dat hij in alle staten zou zijn geweest als dit in zijn laatste schooljaar was gebeurd. Jason vond dat hun vader wel voor zijn zussen kon zorgen. En Megan was nijdig. Pis- en pisnijdig.

'Hoe kom je erbij om zoiets zelfs maar te overwegen?' schreeuwde ze met fonkelende ogen van woede. Zelfs Tanya schrok van deze felheid.

'Dat doe ik niet, Megan. Ik was van plan het aanbod af te wijzen, maar jullie vader vond dat ik eerst met jullie moest overleggen.' Megans mening was in ieder geval luid en duidelijk overgekomen.

'Zijn jullie hartstikke gek geworden? Dit is ons laatste jaar thuis! Wat moeten wij dan als jij in Hollywood rondhangt met een stelletje filmsterren?' Ze bracht het alsof Tanya negen maanden in een bordeel in Tijuana ging werken.

'Ik zou daar niet rondhangen,' zei Tanya rustig. 'Ik zou er werken. Het was beter geweest als het aanbod een jaar later was gekomen. Maar zelfs dan zou ik jullie vader niet alleen willen laten.'

'Geef je dan helemaal niks om ons? We hebben je hier nodig. Molly en ik moeten ons dit jaar inschrijven voor een universiteit. Wie moet ons daarbij helpen als jij er niet bent? Of kan dat je niet schelen, mam?' Er stonden tranen in haar ogen en Tanya schoot vol. Het was een pijnlijke confrontatie en Peter greep snel in.

'Ik vraag me af of jullie wel beseffen wat een eer dit is. Douglas Wayne is een van de grootste producenten uit de filmwereld.' Daarna somde hij alle acteurs op die in de film zouden meespelen. Jason floot en herinnerde zijn moeder eraan dat hij hen allemaal wilde ontmoeten.

'Ik ken ze niet,' zei Tanya somber. 'Ik weet niet waarom we dit doen.' Het had volgens haar geen enkele zin om de kinderen van streek te maken met deze gezinsbijeenkomst. Ze zouden zich alleen maar zorgen gaan maken. En waarom? Haar besluit stond toch al vast. Ze bleef thuis, bij hen. Megan had net gezegd waar Tanya zo bang voor was. Als ze het aanbod aannam, zou in ieder geval een van haar kinderen haar daarom haten, en na verloop van tijd zouden ze dat misschien allemaal doen. Jason maakte nu beslist geen aangeslagen indruk. En Molly was altijd even ruimhartig en open van geest. Maar Megan was heel duidelijk: ze zou het haar moeder nooit vergeven als ze wegging. Peter dacht dat ze er wel overheen zou komen. Hij zou er zijn om hen te helpen en voor hen te zorgen als Tanya er niet was.

'Ik kan ons gezin niet zomaar uiteenrukken,' zei ze nadat hun kinderen de kamer uit waren. 'Ze zullen het me nooit vergeven en na een poosje ga jij me misschien ook haten.' Jason had haar geluk gewenst en gezegd dat hij hoopte dat ze zou gaan. Molly had haar stevig omhelsd en gezegd dat ze trots op haar was. Maar Megan was de kamer uit gestormd en had de deur achter zich dichtgeknald. Op weg naar haar kamer had ze nog drie deuren dichtgesmeten.

'Niemand zal je haten, lieverd,' zei Peter, terwijl hij een arm om haar schouder heen sloeg. 'Maar je zult misschien wel jezelf haten als je deze kans laat schieten. Als je dit aanbod afslaat, is de kans klein dat je later nog eens wordt benaderd.'

'Ik weet zeker dat het nooit meer gebeurt,' zei Tanya rustig. 'Ik heb geen film nodig. Dat was gewoon een droom van jaren geleden. Nu ben ik tevreden met mijn korte verhalen en mijn soaps.' Meer had ze niet nodig en wilde ze ook niet. En Megans reactie had haar alles gezegd wat ze hoefde te weten.

'Je kunt beter dan soaps, Tanya. Waarom doe je het niet, nu je de kans hebt?'

'Je hebt Megan gehoord. Ik kan haar niet opofferen aan een film. Dat zou helemaal verkeerd zijn.'

'Ze heeft het recht niet om je af te houden van iets wat zo belangrijk voor je is. En ze is hier, bij mij. Ze komt er wel overheen. Ze zal niet eens merken of je er bent of niet. Ze is steeds bij haar vriendinnen. En in het weekend kun je haar helpen met haar inschrijving voor de universiteit.'

'Peter...' Tanya keek hem met grote ogen aan. 'Nee. Dwing me niet. Ik vind het lief dat je het probeert, maar zelfs als zij het allemaal fantastisch zouden vinden, zou ik het nog niet kunnen. Ik kan hen niet in de steek laten en jou ook niet. Ik hou van je.' Ze stond op en ze omhelsden elkaar.

'Nu je dit weet, zul je het afschuwelijk vinden om een huisvrouw in Marin te zijn. Je zult er iedere dag aan denken dat je daar had kunnen zijn, dat je had kunnen werken aan een topfilm. Je kunt deze beslissing niet aan de kinderen overlaten, Tanya. Je moet zelf de keus maken.'

'Dat heb ik al gedaan. Ik stem voor thuis blijven en doen wat ik nu doe, bij de mensen van wie ik hou.'

'We blijven echt wel van je houden als je naar L.A. gaat. Ik tenminste wel. En zelfs Megan zal het je vergeven. Ze zal net zo trots zijn als wij.'

'Nee,' zei Tanya weer en ze meende het. Peter en zij keken elkaar lang aan. 'Soms moet je je droom opgeven ten gunste van de mensen van wie je houdt.'

'Ik wil dat je dit doet,' zei hij zacht. 'Ik weet hoe belangrijk het voor je kan zijn. Ik wil niet dat je dat opgeeft, niet voor mij en ook niet voor de kinderen. Dat zou verkeerd zijn. Helemaal verkeerd. Ik zou het mezelf nooit vergeven als ik je hiervan af zou houden.'

Tanya keek hem met bange ogen aan. 'En als ons huwelijk er nou aan kapot gaat? Misschien is het wel moeilijker dan we denken.'

'Tenzij je verliefd wordt op een of andere knappe filmster, zie ik niet in hoe het iets tussen ons kapot zou kunnen maken, Tan. Jij wel? Ik blijf hier gewoon op je wachten.'

'Ik zou je ondraaglijk missen,' zei ze huilend. Ze voelde zich als een kind dat tegen haar wil naar school wordt gestuurd. Ze wilde niet bij Peter weg. Het leek haar fantastisch om het script te schrijven, maar ze was bang. Ze was twintig jaar niet alleen geweest.

'Ik zou jou ook missen,' zei Peter. 'Maar Tan, soms moet je de moed hebben om te groeien. Ik zou niet minder van je houden als je dit zou doen. Ik zou juist heel erg trots op je zijn en nog meer van je houden dan ik nu al doe.'

'Ik ben bang,' fluisterde ze, terwijl ze zich aan hem vastklampte en de tranen over haar gezicht stroomden. 'Stel je voor dat ik het niet kan. Dit is niet zomaar een onnozele soap. Dit is iets voor professionals. Stel je voor dat ik maar een amateurtje blijk te zijn.'

'Dat ben je niet, schatje. Dat weet ik. En jij ook, hoop ik. Daarom wil ik dat je het doet. Je moet je vleugels uitslaan en vliegen. Je hebt je hier zo veel jaar op voorbereid. Ontzeg het je nu niet voor mij, of voor de kinderen. Ga ervoor,' zei hij en hij gaf haar een harde zoen. Het was het mooiste cadeau dat hij haar kon geven en toen Tanya hem door haar tranen heen aankeek, zag ze dat ook hij tranen in zijn ogen had.

'Ik hou van je,' fluisterde ze. 'Zoveel... o, Peter... ik ben zo bang...'

'Dat hoeft niet, lieveling. Ik wacht hier op je en de kinderen ook... zelfs Megan... ze zal je daar komen bezoeken en in het weekend ben je thuis. En als je daar niet weg kunt, komen wij naar jou toe. Het zal voorbij zijn voor je het weet en dan zul je blij zijn dat je het hebt gedaan.' Het was het gulste gebaar dat iemand haar ooit had gedaan.

'Je bent de bijzonderste man van de hele wereld, Peter Harris. Ik hou zoveel van je...'

'Denk daar maar aan als de filmsterren bij je aankloppen.'

'Dat zullen ze niet doen,' zei ze, nog steeds huilend. 'En als ze het wel doen, heb ik geen interesse. Ik zou van niemand op de hele wereld zoveel kunnen houden als van jou.'

'Ik hou ook van jou,' zei hij en hij drukte haar zo stijf tegen zich aan dat ze nauwelijks adem kon halen. 'Doe je het, Tan? Sla je deze slag voor ons?' Hij liet haar een beetje los zodat hij haar in de ogen kon kijken. Haar ogen stonden doodsbang. Ze knikte alleen maar, begon toen nog harder te huilen en klampte zich aan hem vast als een angstig kind.

3

In augustus tijdens de vakantie in Lake Tahoe vertelden ze het definitieve besluit aan de kinderen. De reacties waren nagenoeg hetzelfde als de vorige keer. Molly steunde haar en was trots op haar, Jason popelde om haar daar op te zoeken en Megan wilde niet meer met Tanya praten. Ze maakte haar moeder op giftige toon duidelijk dat ze het haar nooit zou vergeven en iedere keer als Tanya haar zag, moest Megan huilen. Megan zei dat het het ergste was wat haar in haar leven was overkomen. Haar moeder liet haar in de steek. In de vier weken dat ze in Lake Tahoe waren, zei Tanya wel honderd keer dat ze Walt ging bellen om alsnog af te zeggen. Maar Peter wilde dat niet hebben. Hij bleef erbij dat Megan er wel overheen zou komen en dat het goed was dat ze haar gevoelens uitte. Tanya voelde zich een monster en huilde bijna evenveel als Megan.

Het was een weemoedige tijd, ook al omdat het Jasons laatste zomer was voor hij naar de universiteit ging. Vrienden van hem liepen in en uit en kwamen vanuit de stad naar hen toe om te logeren. Tanya koesterde haar momenten met Jason en Peter. Ze had een paar heerlijke, lange gesprekken met Molly toen ze samen gingen wandelen. Megan ontliep haar zo veel mogelijk. Pas in de laatste dagen voor hun vertrek begon Megan weer te praten, alleen omdat het niet anders kon.

De laatste avond organiseerden ze een grote barbecue met vrienden. Na afloop ruimden Peter en Tanya al pratend alles op. Over tien dagen ging Tanya naar L.A. Ze had tegen Douglas Wayne gezegd dat ze pas naar L.A. kon komen nadat ze haar zoon naar de universiteit had gebracht. Ze wilde hem samen met Peter op de campus afzetten. De meisjes zouden ook meekomen en na afloop samen met Peter naar huis rijden. Tanya zou met een limo van het Santa Barbara Biltmore Hotel worden opgehaald. Daar zouden ze afscheid nemen, als Megan haar tenminste voor die tijd niet had vermoord.

De laatste dagen voor het vertrek van Tanya en Jason waren erg moeilijk. Zij hielp hem zijn koffers inpakken en zorgde dat hij alles bij zich had. Laptop, fiets, stereo, beddengoed, foto's van de familie, sportspullen, wat dingen voor aan de muur, een bureaulamp en een vloerkleed. Ze wist niet wat haar het meest van streek maakte: dat ze Jason gingen wegbrengen of dat ze hen daarna zelf ging verlaten. Zelf nam ze veel minder spullen mee. Ze had geen plannen om in L.A. iets anders te doen dan werken. Ze had een kledingzak bij zich en een kleine koffer, waar voornamelijk hardloopschoenen, truien en spijkerbroeken in zaten. Na lang twijfelen nam ze ook wat nette kleren mee, voor het geval ze ergens naartoe moest waar formele kleding vereist was. Ook nam ze stapels ingelijste foto's van haar kinderen mee, om in haar bungalow bij het Beverly Hills Hotel neer te zetten. Ze wist al dat ze zou logeren in Bungalow 2. Dat werd de komende maanden haar thuis. Er waren twee slaapkamers, zodat de kinderen konden komen logeren, een klein kantoor, een woonkamer en een eetkamer met een eenvoudige keuken, hoewel ze zich niet kon voorstellen dat ze in de tijd dat ze daar was, voor zichzelf zou gaan koken. Het zou de eerste keer in twintig jaar zijn dat ze alleen woonde. Peter plaagde haar dat ze net als Jason op kamers ging.

Hij had geen moment getwijfeld aan de juistheid van hun besluit. Hij hield nog steeds vol dat het een van de mooiste dingen was die ze ooit zou meemaken. Zij wilde dat ze het daarmee eens kon zijn. Voorlopig kon ze er alleen maar aan denken hoe erg ze hem en haar kinderen zou gaan missen. Als ze het contract nog niet had ondertekend en ze haar de cheque nog niet hadden gestuurd, had ze zich alsnog teruggetrokken. Walt was uitzinnig geweest van blijdschap toen hij hoorde dat ze het deed. Hij kon er niet over uit dat ze toch nog tot bezinning was gekomen. Hij was er zo van overtuigd geweest dat ze het niet zou doen. Hij had Peter gebeld om hem te zeggen hoe geweldig hij het vond dat hij haar over de streep had getrokken. Walt zei dat Peter een bewonderenswaardig man was en Tanya was dat met hem eens: Peter was een sterk, waardig en integer persoon. Hij had zijn eigen belangen en zelfs de belangen van hun gezin ondergeschikt gemaakt aan wat goed was voor haar en hij twijfelde er geen moment aan dat de kinderen en hij het samen zouden redden. Hij had dat keer op keer tegen Megan en Molly gezegd. Molly had beloofd dat ze al het mogelijke zou doen om te helpen, hoewel ze de laatste tijd wel vaak moest huilen. Ze bleef steeds bij haar moeder in de buurt en bood aan haar te helpen, voor haar in te pakken en boodschappen met haar te doen. Ze kon opeens geen genoeg van haar krijgen. Tanya moest onwillekeurig denken aan de tijd dat Molly klein was en ze onafscheidelijk waren. Megan was altijd onafhankelijker geweest. Zij sprak geen woord tegen haar moeder toen ze naar Santa Barbara reden. Ze staarde uit het raam met een blik alsof er iemand was overleden, en Molly hield haar hand vast.

Tanya's hart brak bijna als ze naar haar gezin keek terwijl ze de huurwagen vollaadden met Jasons spullen en haar twee kleine tassen. Hun buurvrouw, Alice Weinberg, kwam Jason en haar gedag zeggen. Ze sloeg haar armen om Tanya heen en vertelde haar hoezeer ze haar benijdde dat ze naar Hollywood ging om een script te schrijven. Ze waren al zestien jaar met elkaar bevriend. Alices man was twee jaar geleden na een hartaanval op de tennisbaan overleden, maar Alice wist zich goed te redden. Ze zag er tien jaar jonger uit dan toen haar man overleed. Ze was flink afgevallen, had haar ogen laten liften en haar haar geverfd. Ze vond het afschuwelijk om alleen te zijn en Tanya wist dat ze een paar keer uit was geweest met jonge kunstenaars. Ze miste Jim nog steeds verschrikkelijk en zei dat er nooit meer iemand zou zijn zoals hij. Jim was partner in het advocatenkantoor waar Peter werkte en hij was pas zevenenveertig toen hij overleed. Alice was achtenveertig, maar twee jaar ouder dan Peter en zes jaar ouder dan Tanya. Haar twee kinderen zaten op de universiteit en zij was een kunstgalerie begonnen in Mill Valley. Dit gaf haar een doel in het leven, maar het was niets vergeleken bij wat Tanya ging doen. Alice was lang, slank en donker, net als Molly. Voor ze wegreden, omhelsden de twee vrouwen elkaar nog eens.

'Bellen, hoor! Ik wil weten wie je daar tegenkomt!' zei Alice door het open raampje, terwijl Peter de volgeladen bestelauto startte. Er was nauwelijks ruimte voor iedereen. Tanya zwaaide naar Alice toen ze wegreden. Ze hadden sinds juli in haar keuken heel wat kopjes thee gedronken en gepraat over haar plannen. Alice had gezegd dat zij wel op de kinderen zou letten als ze thuis was. Ze had regelmatig besprekingen met kunstenaars en liep tentoonstellingen en kunstmarkten af op zoek naar aankomende kunstenaars en nieuw werk.

'Pas goed op jezelf, Jason!' riep ze hen na. 'Vergeet James niet te bellen!' Haar zoon zat ook op de UCSB. Toen ze hen zag wegrijden, moest Alice denken aan haar eigen kinderen. Melissa begon aan haar laatste studiejaar en James aan zijn tweede. Ze had tegen Jason gezegd dat James hem wel wegwijs zou maken.

De rit naar Santa Barbara was warm en het was vol in de auto, met Jasons spullen die in hoge stapels tussen hen in stonden. De airconditioning deed het niet, maar Tanya vond dat niet erg. Zij vond het alleen maar heerlijk bij haar kinderen te zijn. Na acht uur bereikten ze hun bestemming. Ze hadden twee tussenstops gemaakt, omdat Jason nooit lang zonder eten kon. Tanya kon niets naar binnen krijgen. Zij was te veel van streek omdat ze Jason straks op school moest achterlaten en kort daarna afscheid moest nemen van Peter en de meisjes. Ze had het gevoel dat ze hen allemaal tegelijk kwijtraakte, hoewel Megan, toen ze als een stel zigeuners bij het Biltmore uit de auto stapten, haar er fijntjes op wees dat de anderen haar juist kwijtraakten.

'Ik kom in de weekenden naar huis, Meg,' bracht Tanya haar nogmaals in herinnering.

'Ja hoor, tuurlijk,' zei Megan nors en liep weg. Ze had het haar nog steeds niet vergeven. Tanya was bang dat de komende maanden haar de rest van haar leven zouden blijven achtervolgen en haar eigen schuldgevoel hierover maakte dat ze zich Megans beschuldigingen langer liet aanleunen dan anders. Het was een moeilijk weekend. Behalve voor Jason. Die vond het fantastisch om aan de universiteit te beginnen.

Ze checkten in in het hotel, gingen die avond uit eten in een restaurant in de stad en brunchten de volgende ochtend in het Coral Casino, tegenover het hotel. Jason hoefde pas om twee uur 's middags in zijn studentenhuis te zijn. Zodra ze daar aankwamen, ging hij ervandoor om vrienden te zoeken. Peter sloot zijn computer en zijn geluidsinstallatie aan en Tanya maakte zijn bed op. Ze kon nauwelijks haar tranen bedwingen. Haar kleine jongen ging het huis uit... en dat niet alleen: zijzelf ging ook.

Het was een erg vreemd gevoel, niet alleen voor haar, maar ook voor de meisjes. Ze pakten Jasons koffer uit, en tegen de tijd dat hij met James Weinberg in zijn kielzog weer kwam opdagen, stond alles op zijn plaats. Het bleek dat James in het studentenhuis naast dat van Jason woonde. Hij had hem al aan een stuk of zes meisjes voorgesteld. Nu Jason voor het eerst sinds vier jaar weer single was, verheugde hij zich op zijn vrijheid. In de zomer had hij zijn vriendinnetje gemist, maar nu was alles nieuw en opwindend. Tanya vond dat ze voor hun leeftijd op een verbazend volwassen manier uit elkaar waren gegaan. Ze had er bewondering voor dat ze zelfs na afloop zo aardig met elkaar waren blijven omgaan.

'En, wat vind je ervan?' vroeg Peter aan zijn zoon toen ze klaarstonden om weg te gaan en zijn kamer rondkeken. Tanya en de meisjes wilden nog wel een poosje blijven, maar het was duidelijk dat Jason liever had dat ze weggingen. Hij moest nog wat dingen regelen, over twintig minuten was er een voorlichtingsbijeenkomst en 's avonds was er een barbecue voor de eerstejaars. Hij zag er allesbehalve verdrietig uit toen ze in ganzenpas zijn kamer uit liepen. Hij popelde om met zijn nieuwe leven te beginnen.

Op het grasveld voor zijn studentenhuis namen ze afscheid van elkaar. Zijn zusjes waren bijna in tranen. Peter omhelsde hem en Tanya huilde. Ze klampte zich even aan hem vast en drukte hem op het hart haar te bellen als hij iets nodig had. Ze zat maar anderhalf uur bij hem vandaan. Ze herinnerde hem eraan dat ze ieder moment naar hem toe kon komen en hij lachte.

'Maak je geen zorgen, mam, ik red me wel. Ik kom je gauw een keer opzoeken.'

'Je kunt blijven slapen,' zei ze hoopvol. Ze zou hem zo missen.

Ze bleven nog een paar minuten hangen totdat James eraan kwam. Jason liep met hem mee en was vertrokken. Tanya liep langzaam met Peter en de meisjes mee naar de bestelauto. Haar limo was vanaf het hotel met hen meegereden en stond op de parkeerplaats op haar te wachten. Tanya wist niet wat ze moest zeggen. Ze wilde hen alleen maar vasthouden, knuffelen, aanraken. De emoties rond Jasons vertrek waren haar al bijna te veel geweest, maar dit was nog erger. Ze kon het nauwelijks verdragen om afscheid te nemen van de meisjes en toen Peter het portier van de auto opende, huilde ze weer.

'Kom, lieverdje,' zei hij zachtjes. 'Hij redt het wel, en wij ook.' Hij sloeg een arm om haar heen en trok haar dicht tegen zich aan, terwijl de meisjes allebei de andere kant op keken. Hun moeder huilde nooit, maar vandaag en de afgelopen weken deed ze niet anders. Ze hadden zelf ook heel wat traantjes gelaten.

'Ik vind dit vreselijk. Ik snap niet dat ik me door je heb laten ompraten. Ik wil dat stomme script niet schrijven,' zei ze, huilend als een kind, terwijl Molly haar een handvol tissues gaf om haar neus te snuiten. Ze glimlachte naar haar lange, donkerharige tweelingdochter.

'Je redt het wel,' zei Peter weer geruststellend. Het was al over vieren en ze zouden niet voor middernacht in Marin terug zijn. Tanya had een veel kortere rit voor de boeg naar L.A., maar ze zou het liefst met Peter en de meisjes mee teruggaan naar huis. Ze dacht erover om met hen mee te rijden en de volgende ochtend vroeg naar L.A. te vliegen, maar dat zou de kwelling alleen maar rekken. Bovendien had ze de volgende ochtend om acht uur een ontbijtvergadering met Douglas Wayne en de regisseur. Ze zou de vlucht van zes uur moeten nemen en dat was onzinnig. Ze had geen andere keus dan haar man en kinderen nu gedag te zeggen. 'Oké, meiden,' zei Peter. 'Zeg jullie moeder gedag. We moeten ervandoor.' Ze brachten haar naar haar auto, waar de chauffeur met een verveeld gezicht op haar stond te wachten. De limo leek minstens twintig meter lang. Er zaten gekleurde lampjes in en een ligbank.

'Getver,' zei Megan vol afschuw terwijl ze naar binnen keek en haar blik vervolgens op haar moeder richtte. Ze had haar afwijzende houding de afgelopen twee maanden geen moment laten varen. En toen Tanya haar armen naar haar uitstrekte om haar te omhelzen, keek Megan haar met harde ogen aan en deed een stap achteruit om haar te ontwijken. Tanya's hart brak bijna en Peter keek Megan hoofdschuddend aan.

'Zeg je moeder gedag, Meg. Op een aardige manier,' zei hij streng. Hij was niet van plan weg te gaan voor ze dat had gedaan. Met duidelijke tegenzin gaf Megan haar moeder een kus. Tanya huilde nog steeds. Molly hield haar stevig vast en begon zelf ook te huilen.

'Ik zal je zo missen, mam,' zei ze.

'Kom op, jongens, jullie zien elkaar vrijdag weer. Mama komt vrijdagavond naar huis,' bracht hij hen in herinnering. Megan liep weg. Zij had haar moeder niets te zeggen. Zij had de afgelopen zomer alles gezegd wat ze wilde zeggen. Molly maakte zich ten slotte los uit de armen van haar moeder en veegde met een verdrietige glimlach de tranen uit haar ogen.

'Ik zie je vrijdag, mam,' zei ze. Ze klonk als een klein meisje, maar ze zag eruit als een prachtige jonge vrouw.

'Pas goed op jezelf, schat, en ook op papa en Meg.' Dat beloofde Molly. Tanya hoopte dat Alice ook een oogje in het zeil zou houden. Ze zou haar vanavond bellen. Alice had beloofd dat ze Tanya onmiddellijk zou inlichten als er iets met een van de meisjes aan de hand was. Alice was een goede moeder en ze ging leuk met de kinderen om, en Molly en Megan voelden zich bij haar op hun gemak. Ze waren vroeger kind aan huis bij Melissa en James, hoewel die iets ouder waren dan zij. Ook Alice had tegen haar gezegd dat de meisjes het prima zouden redden en binnen een paar dagen aan haar afwezigheid gewend zouden zijn. Bovendien ging ze niet voorgoed weg en zat ze maar op twee uur vliegen van huis vandaan. Ze was ervan overtuigd dat de meisjes na een tijdje hun gewone bezigheden weer zouden oppakken en met hun vriendinnen zouden optrekken. Ze hadden samen een auto, dus ze konden gaan en staan waar ze wilden. Het waren lieve, betrouwbare, verstandige kinderen. Alice had haar keer op keer verzekerd dat ze zich geen zorgen hoefde te maken, maar dat was tegen dovemansoren gezegd.

Het afscheid nemen van Peter was nog het moeilijkst. Ze klampte zich aan hem vast als een verloren kind. Hij hielp haar liefdevol instappen in de limo en plaagde haar toen hij de gekleurde lampjes zag die Megan zo lelijk vond. Het was een beetje opzichtig, maar hij vond het wel grappig. 'Misschien moet ik met je meegaan naar L.A., dan laten we de kinderen in hun eentje naar huis rijden,' zei hij plagend.

'Ik zal je zo verschrikkelijk missen,' zei ze zachtjes. 'Pas goed op jezelf. Ik zie je vrijdag.'

'Je zult het zo druk hebben dat je geen tijd hebt om me te missen,' zei hij. En hoezeer hij haar een fantastische tijd gunde en er alles aan wilde doen om het voor haar tot een succes te maken, ook hij zag er bedroefd uit.

'Bel me maar als je thuis bent,' zei Tanya zacht.

'Dat zal wel nachtwerk worden.' Hun afscheid had veel tijd in beslag genomen.

'Dat kan me niet schelen. Ik heb geen rust zolang ik niets van je heb gehoord.' Ze wilde het weten als ze veilig thuis waren. Ze verwachtte niet dat ze vannacht zonder hem veel zou slapen. 'Ik bel je in de auto.'

'Waarom ontspan je je niet een beetje? Ga lekker zwemmen, of neem een massage. Bel de roomservice. Neem het ervan. Voor je het weet sta je weer thuis voor ons te koken. Je zult na het luxe leven in Beverly Hills nooit meer terug willen naar Marin.'

'Jij bent mijn luxe leven,' zei ze verdrietig. Ze had spijt van haar beslissing. Het enige waar ze op dit moment aan kon denken was wie er niet in L.A. zouden zijn en wat ze zou missen — haar man en kinderen en de gelukkige momenten die ze samen hadden.

'We moeten gaan.' Hij zag dat de meisjes onrustig werden. Megan was woedend en Molly werd met de minuut verdrietiger. Tanya zag het ook. Ze gaf hem een laatste kus en stak haar armen uit naar de meisjes. Molly en zij gaven elkaar een zoen door het raampje van de limo, Megan staarde haar aan en wendde zich af met een blik vol woede en verwijt. Toen stapten ze in de auto en ze zwaaiden alle drie toen Peter de motor startte en wegreed. Tanya keek hen na terwijl de tranen over haar wangen stroomden. Ze legde haar hoofd tegen de rugleuning en sloot haar ogen. Ze voelde hun afwezigheid als een fysieke pijn. Toen schrok ze op van het geluid van haar telefoon. Ze vond hem in haar handtas en nam op. Ze vroeg zich af of het Jason was, om haar te vertellen dat hij iets was vergeten. Als hij hulp nodig had, konden ze teruggaan en binnen een paar minuten bij hem zijn. Zou Peter eraan hebben gedacht om hem genoeg contant geld mee te geven? Hij had een betaalrekening en een creditcard: een eerste stap op weg naar volwassenheid. De tijd van eigen verantwoordelijkheid was begonnen.

Het was niet Jason, maar Molly. 'Ik hou van je, mam,' zei ze met haar lieve stem. Ze wilde niet dat haar moeder verdrietig was en ook niet dat haar zusje boos was, of haar vader eenzaam. Het liefst wilde ze het iedereen naar de zin maken. Ze cijferde zichzelf gemakkelijk weg. Tanya zei altijd dat ze veel op haar vader leek, maar ze had een heel eigen beminnelijkheid.

'Ik hou ook van jou, lieverd,' zei Tanya zacht. 'Goede reis naar huis.'

'Jij ook, mam.' Tanya hoorde de keiharde muziek in de auto en ze miste het. Ze durfde in de limo de radio niet hard aan te zetten, vooral niet met dat soort muziek, maar ze zou het graag hebben gedaan. Ze voelde zich nu al eenzaam, met al die pracht en praal om haar heen en niemand om het mee te delen. Ze kon zich niet meer herinneren waarom ze dit had gedaan, of waarom het haar, Walt of Peter ooit een goed idee had geleken. Het leek haar nu alleen maar ontzettend dom. Ze ging weg om een filmscenario te schrijven in Hollywood, waar ze zich bijna een jaar eenzaam en doodongelukkig zou voelen, terwijl ze thuis in Ross een perfect leven had.

'Ik spreek je morgen,' beloofde Tanya. 'Doe Meg en papa de groeten van me. En jij een heel dikke knuffel.'

'Jij ook, mam,' zei Molly en hing op. Tanya zat in de limo, op weg naar het zuiden. Ze staarde uit het raam en dacht aan hen. Ze raakte door haar tranen heen.

4

Het was bijna zeven uur in de avond toen Tanya's limo de oprit naar het Beverly Hills Hotel op draaide en bij de overdekte ingang tot stilstand kwam. Er verscheen onmiddellijk een portier die haar keurig begroette toen ze uitstapte en haar bagage aanpakte. Haar spijkerbroek, t-shirt en sandalen leken hier op de een of andere manier helemaal niet op hun plaats. Er liepen beeldschone meisjes in korte broekjes en hoge sandaaltjes, die er met hun perfect gemanicuurde handen en hun prachtige blonde haren stuk voor stuk uitzagen als fotomodellen. Zelfs meisjes die er in hun haltertopjes en doorkijkbloesjes half ontkleed bij liepen, zagen er in haar ogen betoverend mooi uit, als echte sterren. Tanya droeg haar haar in een vlecht, wat haar op een vreemde manier het gevoel gaf dat ze hier niet thuishoorde. Ze zag eruit als een typische huismoeder uit Marin die zo uit haar achtertuin in Ross was komen kruipen. En na het emotionele afscheid van Peter en de kinderen had ze toch al het gevoel dat ze, zoals de Engelsen zeggen, achterstevoren door de struiken was gesleurd. Het was een uitdrukking die ze graag in haar soaps gebruikte en die perfect weergaf hoe zij zich op dit moment voelde. Geradbraakt. Verdrietig. Eenzaam. Verloren. Alleen.

De portier gaf haar een reçu die ze bij de balie moest afgeven. Een beetje schuchter ging ze achter een Japans echtpaar en een paar New Yorkers staan en keek intussen naar de mensen die door de lobby liepen, echte Hollywood-types in haar ogen. Ze werd hier zo door afgeleid dat ze niet eens merkte dat de assistent-manager aan de balie op haar stond te wachten.

'O... sorry...' zei ze verontschuldigend. Ze voelde zich een vreselijke toerist. Ze keek om zich heen en zag dat de lobby prachtig was opgeknapt. Ze had hier een paar keer eerder geluncht met de producenten van haar meest lucratieve soap.

'Blijft u lang bij ons?' vroeg de jongeman, nadat ze hem haar naam had gegeven. Ze barstte bij deze vraag bijna in tranen uit.

'Een maand of negen,' zei ze met een trieste blik. Hij vroeg nogmaals haar naam en bood onmiddellijk zijn excuses aan toen het tot hem doordrong wie ze was.

'O, natuurlijk, miss Harris, neem me niet kwalijk. Ik had niet begrepen dat u het was. We hebben Bungalow 2 al voor u in orde gemaakt.'

'Mrs. Harris,' verbeterde ze hem. Ze zag eruit alsof ze een dierbare vriend had verloren.

'Natuurlijk. Ik zal er een aantekening van maken. Heeft u een bon voor uw bagage?' Ze gaf hem de reçu en hij liep met haar mee. Ze zag ertegenop om de bungalow te zien. Ze wilde daar niet zijn. Ze wilde alleen maar naar huis. Ze voelde zich net een kind dat tegen haar zin op kamp is gestuurd of voor de eerste keer naar school gaat. Ze vroeg zich tegen beter weten in af of Jason zich ook zo zou voelen in zijn nieuwe kamer. Hij had waarschijnlijk een fantastische tijd met zijn medestudenten. Ze dacht aan hem terwijl ze de assistent-manager volgde door een dichtbegroeide binnentuin. En toen stond ze voor de bungalow die tot en met de naproductie haar thuis zou zijn. In het ergste geval tot volgend jaar juni. Dat was pas over negen maanden, het leek wel een eeuwigheid. Negen maanden wachten op haar baby's was een stuk leuker. Nu moest ze een script ter wereld brengen.

Ze liep de woonkamer binnen en zag onmiddellijk een vaas met bloemen staan zoals ze nog nooit had gezien. Er stonden rozen in, lelies, orchideeën en grote bloemen die ze niet eens kende. Het was het mooiste boeket dat ze ooit had gezien en de bloemen vulden de hele kamer met hun heerlijke, exotische geur. De kamer zelf zag eruit alsof hij pas was ingericht met zachte, roze tinten, comfortabele meubels en een enorme tv. Achterin was de eetkamer, met de kleine keuken die ze haar hadden beloofd. Zodra ze de slaapkamer zag, voelde ze zich net een filmster. Dat was voor ze ontdekte dat de tweede slaapkamer nog groter was, met een enorm kingsize bed. De kamer zelf was helemaal uitgevoerd in lichtroze tinten, met elegante meubelen. Vanuit de slaapkamer kwam je in een spectaculaire roze marmeren badkamer met een enorme badkuip met jacuzzi. Er lag een stapel badhanddoeken voor haar klaar, en een badstof badjas met haar initialen op de zak, en er stond een grote mand met lotions en make-up spulletjes. In de woonkamer stond een fles champagne in een zilveren koeler, en een grote doos met haar favoriete bonbons. Hoe wisten ze dat ze die zo lekker vond? Ook de koelkast bleek vol te staan met dingen waar ze van hield. Het was net of haar petemoei aan het werk was geweest. En toen zag ze een envelop op het bureau liggen. Ze maakte hem open en las in een krachtig, mannelijk handschrift: 'Welkom thuis, Tanya. We hebben op je gewacht. Zie je bij het ontbijt. Douglas.' Kennelijk was hij te weten gekomen wat ze lekker vond. Waarschijnlijk had hij of zijn secretaresse met Walt gesproken, of misschien met Peter. Het was perfect gedaan. In de grote slaapkamer lag een kasjmier ochtendjas van Pratesi voor haar klaar, met bijpassende kasjmier slippers, precies in de juiste maat - ook een cadeau van Douglas. En tot haar grote verbazing stonden er ook zilveren lijstjes met foto's van haar kinderen. Op dat moment wist ze zeker dat ze met Peter hadden gesproken. Hij had er geen woord over gezegd, om de verrassing niet te bederven. Ze hadden er werkelijk alles aan gedaan om te zorgen dat ze zich thuis zou voelen. Er stond zelfs een grote schaal met M&M's en Snickers, en er was een la vol pennen, potloden en andere schrijfspullen. Ze had thuis al twee maanden aan het script gewerkt, maar ze wilde er die avond nog een paar laatste dingetjes aan toevoegen, in de veronderstelling dat ze het morgen tijdens de vergadering zouden bespreken. Ze stond nog om zich heen te kijken toen haar bagage werd binnengebracht, en precies op dat moment ging haar telefoon. Het was Peter, die nog steeds onderweg was naar huis.

'En, hoe is het daar?' vroeg hij met een ondeugende klank in zijn stem.

'Zit jij hierachter? Dat kan niet anders.' Zelfs Walt kende haar smaak niet zo goed.

'Wat dacht je? Ze hebben me een vragenlijst gestuurd. Als bloeddonor hoef je nog niet zo veel vragen te beantwoorden. Ze wilden alles van je weten, tot je schoenmaat aan toe.' Ze hoorde dat hij blij was voor haar. Hij vond het fijn dat ze haar zo verwenden. Ze had het verdiend en hij wilde dat dit een bijzondere tijd voor haar zou worden.

'Ze hebben me een kasjmier ochtendjas gegeven en slippers en M&M's en alle make-up die ik gebruik... tjonge!' Ze lachte. 'Ze hebben zelfs mijn parfum voor me gehaald. En alle snoepjes die ik graag lust.' Het was net schat zoeken: overal hadden ze dingen voor haar achtergelaten. Er lag een satijnen nachtpon op het bed, met weer een andere, bijpassende ochtendjas erbij, en op het nachtkastje lag zelfs een stapel boeken van haar favoriete schrijvers. 'Ik wou dat je hier was,' zei ze, plotseling weer verdrietig. 'En de kinderen ook. Ze zouden het schitterend vinden. Ik kan niet wachten tot jullie op bezoek komen.'

'Wanneer je maar wilt, lieverd. Denk je dat ze mijn schoenmaat ook willen weten?' vroeg hij plagend.

'Dat zou wel terecht zijn. Jij bent hier de echte held. Zonder jou zou ik hier niet zijn.'

'Ik ben blij dat ze je zo verwennen. Je zult het leven in Ross wel armoedig vinden na alles wat je daar hebt. Ik kan misschien maar beter alvast wat bonbons en parfum voor je gaan kopen, anders wil je niet meer terug.' Hij klonk eenzaam. Hij miste haar, ook al was hij blij voor haar. Al ging hij er goed mee om, de scheiding viel hem zwaar.

'Ik wou dat ik nu meteen naar huis kon komen,' zei ze, terwijl ze om zich heen keek en van de ene kamer naar de andere liep. 'Ik zou dit alles zó inruilen om in Ross te zijn. En je hoeft niets voor me te kopen. De enige die ik nodig heb ben jij.'

'Dat geldt ook voor mij, lieveling. Geniet ervan. Denk maar dat je een poosje Assepoester bent.'

'Ja, maar het voelt vreemd. Ik begrijp dat mensen door dit soort dingen verwend raken. Het is allemaal zo onwezenlijk. Al je favoriete spulletjes om je heen, champagne, bonbons, bloemen. Ik denk dat ze filmsterren ook zo behandelen. Het is al heel wat dat ik een paar keer ben uitgenodigd voor een werklunch.' Ze had het allemaal niet nodig, maar het was leuk om te zien hoeveel moeite ze hadden gedaan. 'Hoe is jullie reis?'

'Prima. De meisjes liggen te slapen. Ik kon de muziek zachter zetten zonder dat iemand begon te gillen.' Ze lachte en stelde zich het tafereeltje met pijn in haar hart voor.

'Pas op dat je zelf ook niet in slaap valt. Misschien moet je de radio weer aanzetten.'

'Dat nooit,' kreunde hij. 'De stilte is heerlijk. Ik zweer je dat ze voor hun twintigste stokdoof zijn. Ik ben het in ieder geval nu al.'

'Stop je wel als je moe bent? Of vraag een van de meisjes om te rijden.'

'Ik red het wel, Tan. Wat ga jij nu doen?' Hij probeerde zich haar voor te stellen in haar nieuwe leven. Maar ze wist dat zelfs hij zich hier geen voorstelling van kon maken. Het was net als in een film. Zelfs in haar t-shirt en spijkerbroek voelde ze zich opeens oogverblindend mooi, daar in haar koninklijke onderkomen bij het Beverly Hills Hotel.

'Ik weet het niet. Misschien neem ik een bad en zet ik de jacuzzi aan, ik zie wel.' Ze lachte en was als een kind zo blij toen ze hem er alles over vertelde. Het was hier veel luxueuzer dan hun huis in Ross. Hun badkamer had na zestien jaar zijn mooiste tijd gehad. Ze hadden het er steeds over dat ze hem moesten opknappen, maar het was er nog niet van gekomen. Deze badkamer was gloednieuw en veel chiquer dan de badkamer die ze thuis zouden willen installeren. 'En dan ga ik mijn nieuwe ochtendjas en slippers uitproberen en iets van de roomservice bestellen.' Ze had geen honger, maar sommige dingen hier waren leuk. Vooral de aandacht voor details, en de cadeaus waren uitgesproken extravagant. Ze had net een klein, zilveren doosje ontdekt met haar initialen erop. Er zaten paperclips in, in verschillende maten. Ze hadden overal aan gedacht. Maar de ingelijste foto's van Peter en de kinderen vond ze het mooist. Die maakten dat ze zich thuis voelde. En ze had er zelf ook nog een stuk of wat meegenomen. Ze zette nog wat foto's bij haar bed en een paar op haar bureau, zodat ze hen in iedere kamer kon zien. 'Ik kan haast niet wachten tot je me komt opzoeken. We kunnen uit eten gaan bij Spago, of anders gewoon de hele dag in bed blijven. Eigenlijk klinkt dat laatste nog het beste.' Ze hadden die ochtend nog gevrijd en het was heerlijk en teder geweest, zoals altijd. 'Het zal net zijn alsof we weer op huwelijksreis zijn als je hiernaartoe komt,' giechelde ze.

'Klinkt goed. Mijn leven wordt deze week allesbehalve een huwelijksreis. Margarita doet toch de was van de meisjes, hè?' Toen Tanya wist dat ze wegging, had ze haar hulp gevraagd om extra te komen werken. Margarita zou ook een paar avonden per week koken als Peter dat niet kon doen, en ze zou eten in de vriezer zetten. De meisjes zagen er niet tegenop om te koken, dus ze maakte zich niet al te veel zorgen, maar soms hadden ze nog laat sportwedstrijden en Peter kwam meestal zo moe thuis dat hij geen zin had om te eten, laat staan om te koken. De meisjes hadden beloofd dat zij dan voor hem zouden zorgen. Hier kon ze ieder gewenst moment eten of drinken bestellen bij de roomservice. Plotseling voelde ze zich enorm verwend en schuldig. Ze verdiende dit niet, ze had nog helemaal niets gedaan. Maar het was een indrukwekkende start. 'Ik bel je zodra we thuis zijn,' beloofde Peter. Toen Tanya had opgehangen, liet ze het gigantische bad vollopen. Ze voelde zich beter dan in het begin en een paar minuten genoot ze er echt van. Ze voelde zich net een verwend kind. Ze had het dolgraag aan de meisjes willen laten zien, en ze was graag samen met Peter in de enorme badkuip gaan liggen, zoals ze dat thuis soms deden.

Ze ging eerst meer dan een uur rustig stomen in het geparfumeerde badwater. Daarna trok ze haar nieuwe nachtpon en badjas aan. De zachtroze badjas en bijpassende slippers pasten perfect. Ze belde de roomservice en bestelde thee, een omelet en een groene salade en ging voor de tv zitten eten. De bediening was ongelofelijk snel. En ze ontdekte dat ze TiVo, een digitale videorecorder, voor haar hadden geïnstalleerd. Na het eten deed ze de tv uit en zette haar computer aan, die ze op het bureau had gezet. Ze wilde wat veranderingen in het script aanbrengen, en voor de vergadering van morgenochtend wilde ze nog even haar geheugen opfrissen. Het was al over twaalven toen ze stopte en in bed ging liggen. Het script zag er goed uit. Ze had Douglas en de regisseur al verschillende conceptteksten gestuurd en die waren blijkbaar in de smaak gevallen. Tot nog toe waren ze erg redelijk geweest in de eisen die ze aan haar stelden.

Het was een vreemd idee dat dit de komende maanden haar thuis zou zijn, maar het was haar in ieder geval zo aangenaam mogelijk gemaakt. Ze hadden er alles aan gedaan om er een soort sprookje van te maken. Tanya doodde de tijd met tv-kijken totdat Peter en de meisjes thuis zouden komen. Ze wilde pas gaan slapen als ze wist dat ze veilig thuis waren. Om half een belde ze Peter op zijn mobiel. Ze waren op dat moment nog geen half uur van huis. Ze waren goed opgeschoten en de meisjes waren weer wakker. Ze hadden eten gehaald bij een MacDrive, wat Tanya een schuldgevoel bezorgde over de luxe waarin zij leefde. Ze lag heerlijk ontspannen in haar nieuwe badjas op het enorme bed en ze voelde zich net een koningin. Toen ze Molly aan de lijn kreeg, vertelde ze haar alles. Ze vroeg of ze ook Megan even kon spreken, maar die was met haar eigen telefoon aan het bellen en wilde haar gesprek niet onderbreken.

Tanya vroeg zich af hoe lang het zou duren voor Megan zich weer normaal zou gedragen. De laatste twee maanden waren een kwelling geweest en het zag er niet naar uit dat ze snel zou bijdraaien. Megan was in staat om eindeloos te mokken. Als ze zich door iemand verraden voelde, was ze weinig vergevingsgezind. Ze hield er zo haar eigen morele opvattingen op na, en na de ongelofelijke hoeveelheid tijd die haar moeder altijd met haar had doorgebracht, waren haar verwachtingen hoog gespannen. Deze plotselinge, onverwachte verandering was een enorme schok, waar Megan heel slecht op had gereageerd. Molly verweet haar zus dat ze zich gedroeg als een verwend nest. Maar Tanya wist dat achter Megans vijandige houding verdriet en angst schuilgingen, en dat maakte dat ze de boosheid van haar dochter gemakkelijk kon vergeven. In Megans ogen had hun moeder hen verraden. Dat was voor Megan niet zomaar iets. Tanya vermoedde dat het een hele tijd zou duren voor ze weer bij haar dochter in de gratie zou komen, als dat al ooit zou gebeuren.

Tanya bleef met Peter aan de lijn tot ze thuis waren. Toen hij moest ophangen om de meisjes te helpen met sjouwen, voelde ze zich weer schuldig dat ze er niet bij was om te helpen, maar Peter verzekerde haar dat ze het wel redden. Hij kuste haar goedenacht en beloofde dat hij haar de volgende ochtend zou bellen. Zij zei dat ze hem verslag zou uitbrengen van de vergadering. Ze was van plan om halfzeven op te staan en vroeg de telefoniste haar te wekken. Om halftwee deed ze de lichten uit en daarna lag ze zich in het donker af te vragen wat haar kinderen aan het doen waren. Ze wist zeker dat de meisjes in hun kamer waren en dat Peter nog even iets at voor hij naar bed ging. Ze wilde dat ze bij hen kon zijn. Het was zo'n vreemd gevoel om helemaal alleen, onder de meest luxe omstandigheden in dit bed in het Beverly Hills Hotel te liggen. Ze had het idee dat ze al haar taken en verantwoordelijkheden verwaarloosde. Ze lag die nacht nog lang wakker, niet in staat te slapen zonder Peters armen om haar heen. Het was een eeuwigheid geleden dat ze een nacht zonder elkaar hadden doorgebracht.

Ze werd met een schok wakker toen om halfeeven de telefoon ging. Ze had nog geen vier uur geslapen en ze was moe. Ze had graag wat tijd gehad om gedeelten van het script nog een keer door te lezen en ze had uitgerust bij de ontbijtbespreking willen zijn. Ze zou Douglas en de regisseur ontmoeten in de Polo Lounge. Ze trok een zwarte broek en een zwart t-shirt aan en deed sandaaltjes aan, en over haar shirt een spijkerjack. Ze kleedde zich niet anders dan thuis, en ze vroeg zich af of haar dochters haar keus zouden goedkeuren. Ze miste hun adviezen. Deze kleding was wel erg simpel, maar ze was dan ook geen actrice. Ze was hier om een script te leveren dat goed in het gehoor lag, uiterlijk was niet van belang. Ze stopte haar exemplaar in een bovenmaatse draagtas van Prada en deed op het laatste moment toch nog een paar kleine, diamanten oorbelletjes in die Peter haar met kerst had gegeven. Zodra ze de eetzaal binnenliep, wist ze dat ze er goed aan had gedaan. Zonder deze oorbellen had ze zich nog ongemakkelijker gevoeld dan nu al het geval was - ze voelde zich een echt provinciaaltje.

De zaal zat vol belangrijk ogende mannen en beeldschone vrouwen, onder wie verschillende beroemdheden. Ze zag Sharon Osbourne in een rustig hoekje zitten ontbijten met een jongere vrouw. Beide vrouwen waren duur gekleed en droegen ringen en oorbellen met grote diamanten. Barbara Walters zat met drie mannen aan tafel. Over de hele zaal verspreid zaten mannen en vrouwen uit de entertainmentwereld, en aan de meeste tafels werd druk zaken gedaan en vergaderd. Waar ze maar keek werden ideeën uitgewisseld, contracten getekend en geldzaken afgehandeld. De geur van macht hing zwaar in de lucht. De Polo Lounge zag eruit als een broeikas van succes en zodra Tanya er binnenkwam, wist ze dat ze veel te eenvoudig gekleed was. De meeste vrouwen hadden een facelift ondergaan en de anderen zagen eruit als levende reclame voor een collageen- of botoxbehandeling. Tanya had het gevoel dat zij de enige vrouw in de zaal was die niets aan haar gezicht had laten veranderen. Ze bleef zich voorhouden dat ze daar was om hoe ze schreef, niet om hoe ze eruitzag. Maar het was toch intimiderend om zich tussen zo veel mooie, schitterend uitgedoste vrouwen te begeven. Ze besloot dat ze zich maar beter niet met hen kon vergelijken. Het enige wat ze kon doen was zichzelf zijn.

De maître d'hôtel bracht haar zonder aarzelen naar een tafel in een hoek. Ze herkende Douglas Wayne onmiddellijk en meteen erna zag ze ook Max Blum, de regisseur. Hij had vijf Academy Awards op zijn naam staan. Tanya hapte even naar adem toen Max zei dat hij het een eer vond om met haar te werken en dat hij diep onder de indruk was van haar werk. Toen ze was gaan zitten, vertelde hij dat hij vanaf het allereerste begin alles had gelezen wat ze ooit in The New Yorker had gepubliceerd. Hij had de meeste van haar essays en haar korte verhalen gelezen en hij had banden bekeken van een aantal soaps waaraan ze had meegewerkt. Hij wilde alles weten over haar werk, de verschillende dingen die ze deed, haar stijl, haar timing, haar gevoel voor humor en dramatiek en haar ideeën. Hij twijfelde geen moment aan Douglas' keus om haar het scenario te laten schrijven.

Max en Douglas leken in alle opzichten elkaars tegenpolen. Max was klein, dik en joviaal. Hij was midden zestig en had de afgelopen veertig jaar in Hollywood een glansrijke carrière opgebouwd. Hij was nauwelijks langer dan Tanya en hij had een gezicht als een dwerg in een sprookje met warme, bruine ogen, een kaal hoofd en een baard. Hij was hartelijk, vriendelijk en informeel. Hij droeg sportschoenen, jeans en een t-shirt. Hij was zo iemand aan wie je graag al je geheimen zou toevertrouwen.

Douglas was uit heel ander hout gesneden. Tanya vond hem op Gary Cooper lijken. Ze wist dat hij vierenvijftig was. Hij was lang en slank, had een hoekig gezicht, doordringende blauwe ogen en grijs haar. Hij leek een koele man met ogen als staal, een keurig gekapte bos zilvergrijs haar en onberispelijk gekleed in een perfect geperste grijze broek en een blauw overhemd. Zijn kasjmier trui was over zijn schouders geslagen en toen Tanya even naar beneden keek, zag ze dat hij schoenen van bruin krokodillenleer aanhad. Alles aan Douglas ademde stijl en rijkdom, maar vooral macht. Iedereen die hem zag, wist onmiddellijk dat hij een heel belangrijk man was. Hij zag eruit alsof hij met gemak de hele zaal kon kopen. Hij had haar van top tot teen opgenomen en zijn ogen keken dwars door haar heen. Ze voelde zich veel meer op haar gemak bij Max, die een vriendelijk kletspraatje met haar had aangeknoopt en die zijn best deed om haar thuis te laten voelen. Douglas keek alsof hij haar uit elkaar haalde en stukje bij beetje weer in elkaar zette. Het gaf haar een zeer onbehagelijk gevoel.

'Je hebt erg kleine voeten,' was het eerste wat Douglas tegen haar zei toen ze was gaan zitten. Hoe kon hij haar voeten zien? Kon hij door de tafel heen kijken? Het kwam niet in haar op dat hij de vragenlijst had bestudeerd die zijn secretaresse door Peter en Walt had laten invullen om welkomstcadeautjes voor haar te kopen. Haar schoenmaat was hem opgevallen toen ze de slippers voor haar gingen kopen. Hij was degene die had besloten dat ze roze moesten zijn. Douglas Wayne nam zelfs over de kleinste, triviale details alle eindbeslissingen. Voor hem was niets triviaal. Hij had ook zijn goedkeuring gegeven voor de roze satijnen nachtpon en ochtendjas. Hij had gezegd dat wat ze kochten mooi moest zijn, maar niet sexy. Van de verhalen die hij van haar agent en uit het roddelcircuit had gehoord leek zij niet het type vrouw aan wie je een sexy nachtpon cadeau deed. Zij was meer iemand met wie je netjes en respectvol omging.

'Dank je wel voor alle prachtige cadeaus,' zei Tanya verlegen. Ze voelde zich een beetje geïntimideerd in het gezelschap van twee zulke belangrijke mannen. 'Alles paste,' voegde ze er met een behoedzaam glimlachje aan toe.

'Ik ben blij dat te horen.' Als het niet zo was geweest, hadden er koppen gerold. Maar dat kon Tanya niet weten. Als je Douglas zo zag zitten, kon je je moeilijk voorstellen dat hij verslaafd was aan soaps. Hij leek haar meer iemand voor de zwaardere kost. Ze vroeg zich af hoe vaak hij al had gehoord dat hij op Gary Cooper leek, maar ze kende hem nog niet goed genoeg om er een opmerking over te maken. Max daarentegen deed haar steeds meer denken aan Giechel van de zeven dwergen. Aan het begin van hun gesprek was ze zich ervan bewust dat Douglas geen seconde zijn ogen van haar afwendde. Ze had het gevoel dat ze onder een microscoop werd bekeken. Niets ontging zijn scherpe blik en pas toen het script ter sprake kwam, ontspande hij zich en kwam hij een beetje los.

Toen Tanya een paar opmerkingen maakte over het script en de veranderingen die ze had aangebracht, begon hij te lachen.

'Je hebt een perfect gevoel voor humor, Tanya. Ik weet altijd precies wanneer jij het script voor mijn lievelingssoap hebt geschreven. Als ik weer dubbel lig van het lachen, weet ik dat jij erachter zit.' Het scenario voor deze film bood weinig ruimte voor humor, maar ze had er toch wat grappige momenten in verwerkt en ze waren het er alle drie over eens dat het werkte. Ze had precies de juiste dosis humor toegevoegd om het verhaal wat extra pit en warmte te geven, iets waar haar werk om bekendstond.

Na het ontbijt zat Douglas er veel meer ontspannen bij. Ze vroeg zich af of hij misschien verlegen was. De koele houding die haar bij hun kennismaking was opgevallen, was als sneeuw voor de zon verdwenen. Zoals Max later vol verwondering tegen een vriend zei: hij at uit haar hand. Douglas leek wel betoverd.

'Je bent een fascinerende vrouw,' zei hij, terwijl hij haar weer aandachtig bestudeerde. 'Je agent zei dat je bijna niet aan de film was begonnen omdat je niet bij je man en kinderen weg wilde. Dat leek mij je reinste waanzin en ik dacht dat je hier zou komen aanzetten als Moeder Aarde, op sandalen en met vlechten in je haar. Maar je bent een heel gewoon, nuchter mens.' Ze was een knappe, eenvoudig geklede vrouw, die er jong uitzag voor haar leeftijd. 'Je ziet er niet eens uit alsof je kinderen hebt gehad. Ik ben blij dat je zo verstandig bent geweest je gezin thuis te laten en te kiezen voor je carrière.'

'Nou, eigenlijk is dat niet zo,' bekende ze, een beetje overdonderd door zijn onomwonden commentaar. Met zijn geld en macht kon hij zich dit soort openhartigheid veroorloven. 'Mijn agent heeft je de waarheid verteld. Ik was eerst van plan het aanbod af te wijzen. Mijn man heeft me overgehaald het te doen. Hij heeft me ervan overtuigd dat het oké was. Hij is thuis, bij onze tweelingdochters.'

'O god, dit is mij allemaal veel te zoetsappig,' zei Douglas, terwijl hij een huivering onderdrukte. Max glimlachte en knikte.

'Hoe oud zijn je dochters?' vroeg hij belangstellend.

'Zeventien. Een twee-eiige tweeling. En ik heb ook nog een zoon van achttien, die vandaag begint aan de UCSB.' Ze glom van trots.

'Mooi,' zei Max goedkeurend. 'Ik heb zelf ook twee dochters, een van tweeëndertig en een van vijfendertig. Ze wonen in New York. De een is advocaat en de ander psychiater. Ze zijn allebei getrouwd en ik heb drie kleinzoons.' Hij keek intens tevreden.

'Geweldig,' beantwoordde ze zijn compliment en toen wendden ze zich onbewust naar Douglas, die Tanya's vragende blik met een glimlach beantwoordde.

'Kijk maar niet naar mij. Ik ben twee keer getrouwd geweest, maar ik heb geen kinderen. Ik heb niet eens een hond en dat wil ik graag zo houden. Ik werk te hard. Ik heb nooit tijd voor kinderen gehad. Ik denk dat ik bewondering heb voor wat het ook maar is waardoor je bijna thuis was gebleven. Maar ik kan niet zeggen dat ik het begrijp. Ik vind werken iets geweldigs. Denk maar eens aan alle mensen die naar onze film gaan kijken, hoeveel levens je zult beïnvloeden met je script, hoeveel mensen er op een dag aan zullen terugdenken.' Tanya vond dat hij het belang van zijn eigen werk en dat van Max en haar nogal overschatte. Eén kind was voor haar veel belangrijker dan duizend films. Eén leven. Eén mens op aarde die zich om anderen bekommerde. Zij had haar werk nooit zo belangrijk gevonden. Maar haar kinderen en Peter waren haar alles. Ze vond het jammer voor Douglas dat hij dat niet begreep, dat hij leefde voor zijn werk. Tanya had het gevoel dat hij iets miste, dat hij een wezenlijk menselijk aspect niet had meegekregen. Maar hij was wel degelijk interessant. Hij was briljant en scherpzinnig. Maar ze gaf veruit de voorkeur aan Max' aangeboren zachtheid. Het waren allebei boeiende persoonlijkheden en het leek haar spannend om met hen samen te werken, maar ze was er nog steeds niet achter wat Douglas dreef. Hij maakte een enorm gedreven indruk, er brandde een vuur in hem dat ze niet begreep. Je kon het in zijn ogen zien.

De volgende twee uur stonden in het teken van het script en Douglas legde uit wat er ging gebeuren: de veranderingen die hij haar wilde laten aanbrengen, de fijne nuances die hij nog aan het script wilde toevoegen. Hij voelde feilloos aan wat er nodig was om een bijzondere film te maken. Ze begon langzaam een indruk te krijgen van hoe zijn geest werkte. Douglas was het vuur, Max was veel zachtmoediger en temperde de felheid van de producent. Max bracht menselijkheid in de film, Douglas een briljante geest. Hij was een uitermate fascinerende man.

's Middags ging ze terug naar de bungalow om uit te werken wat ze hadden besproken. Douglas had haar geïnspireerd om het script uit te diepen. Toen ze het later aan Peter probeerde uit te leggen, lukte het haar niet. Maar alles wat Max en Douglas tegen haar hadden gezegd, klopte. Ze voegde die dag een paar prachtige scènes toe aan het script. Om zes uur zat ze nog steeds achter haar bureau, tevreden met het werk dat ze die dag had verzet.

Toen ze die avond in bed vermoeid naar een video lag te kijken, belde Douglas haar tot haar verbazing op. Ze vertelde hem wat ze die middag had gedaan en hij was blij dat ze zo snel had begrepen wat de bedoeling was. Ze had hun woorden goed aangevoeld en gretig in zich opgenomen.

'Het was een goede vergadering, vanmorgen. Ik denk dat je precies genoeg inspiratie uit het boek hebt gehaald, zonder je te veel te laten meeslepen. Ik ben heel benieuwd naar je uitwerkingen van vandaag.'

'Ik ga er morgen mee verder,' beloofde ze. 'Als het er redelijk uitziet, wil ik het je woensdag toesturen.'

'Wat dacht je ervan om samen te lunchen? Dan hoef je het niet te sturen. Donderdag bijvoorbeeld?' Ze was een beetje overrompeld door de uitnodiging, maar ze had die ochtend al de indruk gekregen dat ze allemaal nauw met elkaar zouden samenwerken. Ondanks het feit dat ze zich bij Douglas niet helemaal op haar gemak voelde, was hij een intrigerende man. Ze voelde instinctief aan dat er onder het ijs iets warmers school, een mens achter de geest.

'Donderdag is prima,' zei Tanya, een beetje opgelaten. Het was gemakkelijker om hem te ontmoeten in het bijzijn van Max, met wie ze meer gemeen had. De verleiding was groot om erachter te komen wie hij was, maar Tanya had de indruk dat het lang geleden was dat iemand de vestingmuur die hij om zich heen had opgebouwd had beklommen. Douglas was op zijn hoede en liet geen indringers toe, hij was iemand die macht en controle wilde uitoefenen en mensen in zijn bezit wilde hebben. Tanya had daar heel duidelijke opvattingen over. Douglas had haar diensten gekocht, maar ze was niet zijn eigendom. Ze voelde aan dat hij niet het type was om dicht bij te komen.

'Woensdagavond geef ik bij mij thuis een diner voor de cast,' zei Douglas toen. Ze had de indruk dat hij haar een reactie probeerde te ontlokken, dat hij als het ware om haar heen cirkelde om te zien wat hij aan haar had. 'Ik zou het leuk vinden als je komt. Het is natuurlijk alleen voor de belangrijkste sterren en de ondersteunende rollen.' Er werkte een gemêleerd gezelschap mee aan deze film. Als ze een indruk kreeg van hun stijl en ritme, zou het gemakkelijker zijn om voor hen te schrijven. De meeste acteurs kende ze wel, maar het zou leuk zijn om hen in levenden lijve te ontmoeten. Voor haar was dit een heel nieuwe wereld. Ze was blij dat ze haar zwarte cocktailjurk had meegenomen. Te oordelen naar de kleding die Douglas vandaag had gedragen, vermoedde ze dat het diner bij hem thuis een chique aangelegenheid zou worden. 'Ik laat je ophalen met mijn auto. Je hoeft niet te veel werk te maken van je kleding. Ze komen allemaal in spijkerbroek.'

'Dank je wel.' Ze glimlachte. 'Je hebt net een groot kledingprobleem de wereld uit geholpen. Ik heb niet al te veel meegenomen. Ik ging ervan uit dat ik het grootste deel van de tijd zou werken en in de weekenden naar huis zou gaan.'

'Dat weet ik,' zei hij, een beetje smalend. 'Naar je man en kinderen.' Zoals hij het zei, klonk het als iets waarvoor ze zich moest schamen, een slechte gewoonte die ze moest afleren. In zijn ogen was dat ook zo, hoewel hij had toegegeven dat hij twee keer getrouwd was geweest. Maar hij had duidelijk een hekel aan kinderen. Toen Max en zij die ochtend over hun kinderen waren begonnen, had hij nogal een nerveuze indruk gemaakt.

'Ben je echt zo gewoontjes als je doet voorkomen?' vroeg hij, in een poging haar uit haar tent te lokken, een van zijn favoriete spelletjes. 'Je hebt zoveel meer diepgang dan dat. De dingen die je schrijft, de manier waarop je geest werkt. Ik kan me je gewoon niet voorstellen in de rol van huisvrouw in een buitenwijk. Ontbijt maken voor de kinderen.' Hij stelde haar behoorlijk op de proef.

'Toch doe ik dat in het echte leven,' zei ze, zonder zich daarvoor te verontschuldigen. 'Ik vind het heerlijk. De afgelopen twintig jaar heb ik niet anders gedaan en ik zou voor geen goud een minuut met hen hebben willen missen.' Ze zag er tevreden en gelukkig uit terwijl ze dit zei. Ze wist dat ze het juiste had gedaan.

'Waarom ben je dan hier?' vroeg hij botweg en wachtte haar antwoord af. Het was een redelijke vraag die ze zichzelf ook had gesteld.

'Dit is voor mij een kans uit duizenden,' zei ze eerlijk. 'Ik dacht niet dat ik die ooit zou krijgen.'

'En toen heb je je man en kinderen in de steek gelaten om het te doen. Misschien ben je minder burgerlijk dan je zelf denkt.' Hij was net de slang in het paradijs die haar probeerde te verleiden.

'Kan het dan niet samengaan? Vrouw, moeder én schrijfster? Ze hoeven elkaar niet uit te sluiten.'

Hij negeerde nadrukkelijk wat ze zei.

'Voel je je schuldig dat je hier bent, Tanya?' vroeg hij geïnteresseerd. Zij was al even geïntrigeerd door hem. Niet op een seksuele manier, maar hij was iemand die haar voortdurend uitdaagde.

'Soms voel ik me inderdaad schuldig,' gaf ze toe. 'Vooral voordat ik hiernaartoe kwam. Nu ik aan het werk ben, voel ik me beter. Het heeft nu zin om in L.A. te zijn.'

'Je zult je nog beter voelen als de opnamen beginnen. Het is verslavend, als een drug. Als we klaar zijn met deze film, wil je gegarandeerd meer. Dat hebben we allemaal. Daarom blijven we hier. Het is niet te verdragen als de film klaar is. Ik voel het nu al bij jou, en we zijn nog niet eens begonnen.' Hij raakte een gevoelige snaar bij haar en wat hij zei maakte haar bang. Stel je voor dat hij gelijk had en dat het zelfs voor haar verslavend was? Als het voorbij is, wil je niet meer terug, Tanya. Dan wil je dat iemand een nieuwe film voor je gaat zoeken. Ik denk dat we zullen genieten van onze samenwerking.' Hij klonk als Raspoetin en ze had spijt dat ze ermee had ingestemd met hem te gaan lunchen. Maar misschien probeerde hij haar alleen maar uit, wilde hij weten hoe sterk ze in haar schoenen stond.

'Ik verwacht ook dat het een leuke ervaring wordt,' zei ze verstandig, 'maar ik hoop dat het niet zo verslavend is als je zegt. Als dit voorbij is, ben ik van plan mijn echte leven weer op te pakken. Ik ben hier tijdelijk ingehuurd, ik ben niet te koop.' Ze had het gevoel dat ze haar krachten moest meten met een manipulator van Olympisch formaat. Vergeleken bij hem was zij een amateurtje.

'We zijn allemaal te koop,' zei hij simpelweg. 'En voor ons is dit het echte leven, ook al is het in de ogen van anderen misschien allemaal schijn. Het is een verslavende wereld, dat zul je zien. Je zult niet meer naar je oude leven terug willen.' Hij klonk volkomen overtuigd terwijl hij zijn woorden herhaalde.

'Ik denk van wel. Ik heb een man en kinderen die op me wachten. Voor mij zou dit niet genoeg zijn. Maar ik weet dat ik veel zal leren terwijl ik hier ben. Ik ben dankbaar voor deze kans.' Ze zei het vastberaden, maar in zijn oren klonk het koppig.

'Je hoeft niet dankbaar te zijn, Tanya. Het is geen gunst dat we je hiernaartoe hebben gehaald. Je werk is erg goed. Ik hou van de wijze waarop je tegen de wereld aankijkt, de onverwachte wendingen in je verhalen, de eigenzinnige manier waarop je de dingen beschrijft. Ik hou van wat er gebeurt in je geest.' Hij had haar werk beslist goed begrepen en hij had zijn huiswerk gedaan. Ze had het gevoel dat hij haar hoofd probeerde binnen te dringen. Dit was eng. Of misschien was het voor hem gewoon een spelletje om haar van haar stuk te brengen. Misschien was het hele leven voor hem een spelletje, was niets echt in zijn ogen. Misschien waren voor Douglas alleen films echt en was hij daarom zo goed in wat hij deed. 'Ik denk, nogmaals, dat we zullen genieten van onze samenwerking,' zei hij, alsof hij deze gedachte op zijn tong proefde. 'Je bent een interessante vrouw, Tanya. Ik heb het gevoel dat je al die jaren een rol hebt gespeeld, de rol van het huisvrouwtje in de buitenwijk, met man en kinderen. Ik geloof niet dat dat is wie je werkelijk bent. Volgens mij weet je dat zelf nog niet eens. Ik denk dat je dat gaat ontdekken terwijl je hier bent.' Zijn woorden klonken onheilspellend. Het gaf Tanya een onbehaaglijk gevoel dat hij dacht dat hij dwars door haar heen kon kijken en kon zien hoe ze in elkaar zat. Het ging hem niets aan.

'Ik denk dat ik heel goed weet wie ik ben,' zei ze rustig.

Ze waren elkaars absolute tegenpolen. Hij was een man met glamour en allure, een symbool van de meest verleidelijke kant van Hollywood. Zij was een en al onschuld, een bezoeker vanuit een andere wereld die ze liefhad en die hij dodelijk saai zou vinden. Zij wilde nu deel worden van zijn wereld, maar slechts tijdelijk en zonder haar waarden en haar ziel te verkwanselen. Als de film klaar was, wilde ze terug naar huis. Ze zou niet zwichten voor de verlokkingen van Hollywood. Ze wist wie ze was. De moeder van haar kinderen. Peters vrouw. Douglas Wayne hoorde bij een andere wereld, maar hij bood haar een uitzonderlijke kans om zijn wereld een poosje te delen. Ze wilde alles leren wat hij haar kon bijbrengen en dan teruggaan naar Marin. Ze was blij dat ze in de weekenden naar huis ging, naar haar vertrouwde omgeving, om de schone lucht van haar bestaan daar in te ademen. Ze wilde niet kiezen tussen hier en daar. Op dit moment wilde ze het allebei.

'Je denkt dat je weet wie je bent,' zei Douglas tartend. 'Maar ik denk dat je nog niet half weet wie er in jouw hoofd leeft. Dat ga je hier ontdekken, Tanya, in de maanden die voor ons liggen. Dit is een overgangsrite voor je, een inwijding in de heilige riten en rituelen van je nieuwe stam. Als je hier weggaat,' zei hij voorzichtig, 'zijn wij net zozeer je familie als zij. Het gevaar is dat je verliefd wordt op je leven hier.' Zijn woorden beangstigden haar, maar ze geloofde hem niet. Ze wist waar ze thuishoorde en waar haar hart lag. Ze wist dat ze Peter en de kinderen altijd trouw zou blijven. En ze was ervan overtuigd dat ze hier kon werken zonder haar relatie op het spel te zetten. Douglas had daarentegen al vaak gezien hoe Hollywood mensen kon veranderen.

Tanya voelde dat er een sluimerend gevaar om hem heen hing, maar ze wist tegelijkertijd dat hij geen macht over haar had.

'Dat zijn machtige woorden, Mr. Wayne,' zei ze rustig, terwijl ze zich probeerde af te sluiten voor de verlokkingen die hij beschreef.

'Dit is ook een machtige omgeving,' antwoordde hij. Ze vroeg zich af of hij haar probeerde bang te maken. Maar in feite waarschuwde hij haar alleen maar voor mogelijke gevaren en valkuilen, waarvan ze zich heel goed bewust was.

'En jij bent een machtige man,' erkende ze. Maar noch hij, noch Hollywood zouden machtig genoeg zijn om haar aan het wankelen te krijgen, stelde ze zichzelf gerust. Hij was een briljante man en een genie in zijn werk. Maar zij was een degelijke vrouw, geen naïef kind.

'Iets zegt me dat we heel veel op elkaar lijken,' zei Douglas. Uit zijn mond klonk dat vreemd in de oren.

'Dat denk ik niet. Sterker nog, volgens mij verschillen wij van elkaar als dag en nacht,' zei ze. Hij was een man van de wereld, zij niet. Hij had macht, zij niet. Het leven dat zij leidde en liefhad, riep bij hem slechts afschuw op. Maar zij had iets puurs over zich dat hem prikkelde en waardoor hij zich tot haar aangetrokken voelde.

'Misschien heb je gelijk,' zei hij peinzend. 'Misschien bedoel ik niet dat we hetzelfde zijn, maar dat we elkaar aanvullen. We zijn complementair. Ik ben al jaren gefascineerd door wat je schrijft en ik heb altijd geweten dat we elkaar op een dag zouden ontmoeten en samen ergens aan zouden gaan werken. En nu is die tijd gekomen.' Ze had het gevoel dat hij haar meetrok naar onbekend terrein. Dat maakte haar nerveus, maar ze vond het ook spannend. 'Ik denk dat ik een voorgevoel had over jouw werk,' voegde hij eraan toe. 'Ik werd ernaartoe getrokken als een mot naar een vlam.' En nu ze hier was, scheen haar licht helderder dan ooit. Hij kon bijna niet wachten om met haar aan het werk te gaan. 'Je weet toch wat complementair betekent, Tanya? Twee helften die samen een geheel vormen. Ze sluiten naadloos op elkaar aan. Ze vullen elkaar aan en voegen iets aan elkaar toe, net als kruiden. Ik denk dat ik wat kruiden zou kunnen toevoegen aan jouw leven en jij zou wat rust kunnen brengen in het mijne. Je lijkt me een zeer rustige vrouw.' Zoiets vreemds had nog nooit iemand tegen haar gezegd en ze voelde zich meteen ongemakkelijk. Wat wilde hij van haar? Waarom zei hij dit allemaal? Het enige wat zij wilde was dit gesprek beëindigen en Peter bellen.

'Ik ben inderdaad een rustige vrouw,' zei ze kalm. 'Het enige wat ik wil en waarom ik hier ben is om jou een manuscript te geven dat een naadloos geheel vormt. En we zullen er met z'n allen voor zorgen dat dit een heel bijzondere film wordt.' Hoewel ze zich niet zo voelde, sprak ze vol zelfvertrouwen. Ze wilde zo goed mogelijk werk leveren.

'Daar twijfel ik geen moment aan, Tanya,' zei hij zelfverzekerd. 'Ik wist dat al op het moment dat je mijn aanbod aannam. En nu jij het script schrijft, weet ik dat het perfect wordt. En dat is het belangrijkste.' Een groot compliment van een groot man.

'Dank je wel,' zei ze ernstig. 'Ik hoop dat het aan je verwachtingen zal voldoen.' Hij had iets waardoor ze zich ongemakkelijk voelde, maar dat haar tegelijkertijd aantrok. Haar voornaamste indruk was dat hij iemand was die altijd kreeg wat hij wilde. Dat was het meest intrigerende aan hem. Dat, én zijn niet-aflatende vasthoudendheid hadden hem gemaakt tot wie hij was. En wat hij verder ook maar was, Tanya wist nu al dat bij Douglas Wayne alles draaide om macht en controle. En bovenal voelde ze dat hij altijd moest winnen. Met minder nam hij geen genoegen. Douglas Wayne moest volledige controle hebben over alles om hem heen. Maar één ding wist ze zeker: hij zou nooit controle krijgen over haar.

5

De avond die Tanya in Douglas Waynes huis in Bel Air doorbracht, was even interessant, betoverend en mysterieus als de man zelf. Douglas woonde in een prachtig herenhuis, dat hij jaren geleden na zijn eerste belangrijke film had gekocht. Sindsdien had hij er stukken bij aangebouwd en was het uiteindelijk geworden tot wat het nu was: een enorm landhuis vol elegant gemeubileerde kamers, die tot de nok toe waren gevuld met schitterende antieke stukken en kostbare schilderijen. Douglas had een uitstekende smaak en Tanya was sprakeloos toen ze in de woonkamer oog in oog stond met een beroemd schilderij met waterlelies van Monet. Het tafereeltje buiten sloot hier perfect bij aan: leden van de cast zaten rondom het enorme zwembad, gevuld met gardenia's en waterlelies. Het geheel werd verlicht door kaarsen. In de tweede woonkamer hingen nog indrukwekkender schilderijen van vooraanstaande schilders. De inrichting was kostbaar en mannelijk: een interessante combinatie van Engelse, Franse en Russische meubelen, met in een hoek een prachtig Chinees scherm en een Chinese secretaire, die eruitzag alsof hij in een museum thuishoorde.

Tanya voelde zich belachelijk misplaatst in haar spijkerbroek, al waren de anderen net zo gekleed als zij. Ze herkende onmiddellijk twee van de acteurs, Jean Amber en Ned Bright. Jean had al in een tiental bekende Hollywoodfilms gespeeld en had met haar vijfentwintig jaar al drie Oscarnominaties op haar naam staan. Haar gezicht was zo volmaakt als een schilderij. Ze moest lachen om iets wat Max zei en Tanya vond dat ze er schitterend uitzag in haar gaasachtige, lichtblauwe topje, spijkerbroek en zilverkleurige sandaaltjes op torenhoge hakken. Haar broek sloot als een tweede huid om haar lange, slanke lichaam. Toen Max hen aan elkaar voorstelde, keek ze Tanya glimlachend aan. Heel even deed ze Tanya aan Molly denken. Ze had dezelfde lieve, onschuldige blik en hetzelfde lange, donkere, glanzende haar. Aan de warme blik in haar ogen kon je zien dat de roem haar nog niet had bedorven en ze schudde Tanya hartelijk de hand.

'Ik heb genoten van je boek. Ik heb het aan mijn moeder gegeven voor haar verjaardag. Ze is dol op korte verhalen.'

'Dank je wel.' Tanya lachte vriendelijk terug en probeerde zich niet te veel te laten imponeren, wat niet meeviel. Het was opwindend om zo'n belangrijke ster te ontmoeten en al helemaal om met haar samen te werken. Tanya was ontroerd door Jeans opmerking over het boek en verbaasde zich erover dat zo'n jong iemand door haar werk geraakt werd. De meeste jonge mensen hielden meer van romans dan van korte verhalen. 'Leuk dat je dat zegt. Ik ben dol op jouw films, en mijn dochters ook.' Het klonk een beetje onnozel, maar Jean keek heel verheugd. Iedereen vindt het fijn om complimenten te krijgen.

'Ik vind het geweldig om met jou aan een film te werken. Ik kijk enorm uit naar het script.' Binnenkort zouden de vergaderingen beginnen, waarbij alle acteurs hun opmerkingen aan die van Max, Douglas en haarzelf konden toevoegen. Het was altijd een gezamenlijk proces.

'Ik ben er druk mee bezig,' verzekerde Tanya haar. 'Het is een eer om een script voor jou te schrijven.' Op dat moment kwamen er nog twee andere acteurs aanslenteren. Jean kende hen nog niet en Max stelde hen aan Tanya en haar voor. Hij behandelde ze als zijn kinderen en leek wel een trotse vader. Op iedere filmset was het alsof er een nieuwe familie ontstond. Er vormden zich nieuwe relaties en verbintenissen, romances bloeiden op en van tijd tot tijd ontstonden er levenslange vriendschappen. Er kwam als het ware een microkosmos van nieuw leven tot stand, waarvan soms iets bewaard bleef, maar veel ook niet. Het was net een magisch zandkasteel: teer, verleidelijk en adembenemend mooi, maar zodra de film klaar was, werd alles bij elkaar geveegd en ging ieder zijn eigen weg om ergens anders een nieuw zandkasteel te bouwen. Het fascineerde Tanya. Het leek allemaal zo echt, terwijl ze daar bij elkaar stonden. Ze zouden zo hard werken, zoveel tot stand brengen en zo sterk geloven in alles wat ze samen opbouwden en creëerden. Als alles eenmaal op film was vastgelegd, zou dit leven in rook opgaan en voorgoed verdwijnen, maar op dit moment was het voor iedereen nog volkomen echt. En later zou hun magische wereld nog lang in de herinnering voortleven.

Tanya vond het ongelofelijk opwindend om van dit alles deel uit te maken en terwijl ze naar de mensen om haar heen keek, die met champagne in hun hand stonden te praten en te lachen, moest ze denken aan wat Douglas door de telefoon had gezegd. Dat het verslavend was en dat ze, als ze hier een poos was geweest en van de verleiding had geproefd, meer zou willen. Hij had gezegd dat ze nooit meer naar haar oude leven zou kunnen terugkeren, dat dit haar thuis zou worden. Ze wilde niet dat dat waar was, maar toch begreep ze wat hij bedoelde. Eerst voelde ze zich een buitenstaander, maar toen Max haar aan steeds weer nieuwe mensen voorstelde, voornamelijk mooie, jonge acteurs en andere knappe mannen, begon ze zich tussen hen op haar gemak te voelen. Het verbaasde haar hoe gemakkelijk het was om met hen te praten. Het was zo'n duizelingwekkende avond dat ze niet wist of haar gevoel werd veroorzaakt door de opwinding over wat komen ging, of door de champagne. Overal om hen heen hing de bedwelmende geur van lelies en gardenia's. Het huis stond vol witte orchideeën, en een paar zeldzame exemplaren stonden in schitterende Chinese potten. In de verte klonk sensuele muziek. Het hele toneel, van de kunstvoorwerpen tot de mensen en zelfs de oesters en de kaviaar die ze aten, was één grote explosie van sensualiteit.

Tanya popelde om naar huis te gaan om erover te schrijven. Terwijl ze stilletjes en vol bewondering de mensen in haar opnam, had ze het gevoel dat ze deelnam aan een betoverende inwijdingsrite. Ze hoorde Douglas niet aankomen en toen ze opkeek, zag ze plotseling dat hij op een paar centimeter afstand lachend naar haar stond te kijken.

'Beter dan dit kan niet, hè?' vroeg hij met fluweelzachte stem. Ze voelde Douglas meer dan dat ze hem hoorde. Ze wist nog niet waarom, maar iedere keer als ze zijn stem hoorde of bij hem in de buurt was, voelde ze zich tegelijkertijd tot hem aangetrokken en buitengesloten. Hij bracht een vreemde reactie bij haar teweeg, alsof ze dicht bij hem wilde zijn, maar tegelijkertijd wist dat dat niet kon. Hij was net een Egyptische tombe vol duizelingwekkende rijkdommen, met een eeuwenoude vloek die haar buitensloot.

Hij bleef naar Tanya glimlachen. Hij bewonderde haar, maar genoot ervan om nog even niets te zeggen. Dat was ook niet nodig. De manier waarop zijn ogen strelend over haar heen dwaalden, vertelde genoeg. Hij sprak tegen haar met de zachte ondertoon van iemand die haar goed kende, maar hij kende haar helemaal niet. Het leek wel of ze spiernaakt voor hem stond, maar toen wendde hij zijn blik af. Dit keer voelde ze niet de drang om gillend weg te rennen. Ze zei tegen zichzelf dat hij haar op geen enkele manier kon controleren of haar wereld kon binnendringen. Hij kon niet meer nemen dan zij hem gaf, althans dat dacht ze. Hij was een man, geen tovenaar. Een filmproducent. Een man die verhalen kocht en scripts tot leven bracht op het witte doek.

'Heb je al mensen gesproken?' vroeg hij bezorgd. Hij scheen het erg belangrijk te vinden dat iedereen zich vermaakte, vooral Tanya, omdat zij een nieuwkomer was. Dankzij Max' goede zorgen had ze het grootste deel van de cast al ontmoet. Alleen Ned Bright werd de hele avond omringd door bijzonder knappe, jonge vrouwen. Of ze nu met of zonder partner kwamen, vrouwen werden als vliegen door de honing door Ned Bright aangetrokken. Hij was op dit moment dé ster van Hollywood en het was gemakkelijk te zien waarom. Hij was charmant en ongelofelijk knap. De meisjes om hem heen stonden de hele avond te giechelen en te lachen.

'Jazeker,' antwoordde ze simpel, en keek Douglas in de ogen. Ze was vast van plan zich niet door hem te laten imponeren. 'Wat heb je een prachtige kunst hangen, ik heb het gevoel alsof ik in een museum ben,' zei ze, toen ze opnieuw een beroemd schilderij opmerkte. Het was schitterend belicht en hing in een kleine kamer, vlak bij het zwembad. Het hing in de muziekkamer, waar hij piano speelde. Als kind wilde hij concertpianist worden, en hij speelde nog steeds voor zijn plezier en soms voor zijn beste vrienden. Ze had gehoord dat hij vroeger een enorm talent was.

'Ik hoop niet dat het eruitziet als een museum. Dat zou net zo triest zijn als dieren in de dierentuin bekijken in plaats van in hun natuurlijke omgeving. Ik wil graag dat mensen zich bij kunst op hun gemak voelen, niet dat ze er bang voor zijn. Kunst moet deel uitmaken van je bestaan, net als een goede vriend. Je moet er niet naar staren als naar een onbekende. Al mijn schilderijen zijn oude vrienden.' Het was een interessante manier om ertegenaan te kijken. Ze keek naar de kleine Monet in de muziekkamer. De belichting bracht het schilderij tot leven, het was bijna een weerspiegeling van het zwembad en de mensen eromheen, die allemaal vrolijk met elkaar stonden te praten. De kwistig vloeiende champagne deed zijn werk. De mensen waren ontspannen en gelukkig, net als Douglas. Hij leek hier, in zijn eigen omgeving, veel meer op zijn gemak dan in de Polo Lounge in het hotel. Hier was hij charmant en vriendelijk, en had hij volledige controle over zijn eigen wereld. Geen detail ontsnapte aan zijn aandacht, hij scheen iedereen in de gaten te houden. Een paar minuten later kwam Max bij hen staan, net op het moment dat Douglas Tanya vertelde over het antiek dat hij in Europa had verzameld. Een paar maanden geleden had hij in Denemarken en Nederland een paar waardevolle objecten gevonden, waaronder een prachtig Deens bureau, dat hij haar aanwees.

'Het is maar goed dat we deze bijeenkomsten niet bij mij thuis houden,' zei Max met een brede lach. Tanya vond nog steeds dat hij er met zijn ronde buik, kale hoofd en baard uitzag als een dwerg, terwijl Douglas zelf wel een filmster leek. Tanya had gehoord dat Douglas ook ooit zelf acteur had willen worden, maar dat hij het nooit had geprobeerd. Hij gaf veruit de voorkeur aan de machtige rol van producent. In die hoedanigheid had hij alles veel meer in de hand, als een poppenspeler die alle elementen bij elkaar brengt. Max had meer weg van de zachtaardige Gepetto.

Douglas moest ook lachen om Max' opmerking. 'Dat zou inderdaad iets anders gaan,' gaf hij toe, terwijl Max Tanya uitleg gaf.

'Ik woon in Hollywood Hills en mijn huis ziet eruit als een stal. Ik heb paardendekens op mijn banken, mijn koffietafel staat vol oude kant-en-klaar-maaltijden en mijn ex heeft toen ze veertien jaar geleden bij me wegging de stofzuiger meegenomen. Ik heb nog geen tijd gehad om een nieuwe te kopen, te druk. Mijn muren hangen vol oude filmposters. Mijn fraaiste stukje antiek is mijn tv. Die staat er sinds 1980. Ik heb er veel geld voor betaald, de rest komt van de kringloop. Het ziet er bij mij dus iets anders uit dan bij Doug thuis.' Ze moesten allemaal lachen. Er klonk geen enkele spijt of verontschuldiging in zijn stem. Hij was dol op zijn huis. In een huis als dat van Doug zou hij zich verschrikkelijk onbehagelijk voelen, ook al vond hij de kunst prachtig. 'Ik moet weer eens een hulp zien te vinden. De laatste die ik had is het land uitgezet. Jammer, want ik vond haar erg aardig. Ze kon heerlijk koken en was geweldig goed in gin rummy. De stofnesten groeien zo langzamerhand zelfs mijn hond boven het hoofd.' Zijn Deense Dog Harry was zijn beste vriend. Hij beloofde Tanya dat ze hem te zien zou krijgen op de set. Harry ging altijd mee naar zijn werk. Hij was nooit aangelijnd, omdat de geluidsman last van het gerinkel zou kunnen hebben, en volgens Max was hij perfect opgevoed. 'Hij vindt het heerlijk om mee te gaan naar mijn werk, hij krijgt altijd eten van de catering. Tussen de films door is hij niet te genieten en valt hij enorm af.' Hij voegde eraan toe dat de hond een kleine honderd kilo woog.

En weer viel het Tanya op hoe sterk Max en Douglas van elkaar verschilden. De een was zacht en hartelijk, de ander had ondanks zijn zorgvuldig opgepoetste laagje vernis nogal wat scherpe randjes. Max zag eruit alsof hij zijn kleding net als zijn meubels bij de kringloop had gekocht. Douglas leek zo van het omslag van GQ te zijn gestapt. Tanya vond het fascinerend om met hen te praten en in hun gezelschap te zijn. Ze vroeg zich af hoe vaak Douglas op de filmset zou zijn. Zijn belangrijkste taak was geld bijeenbrengen voor de film en het budget in de gaten houden. Max had tot taak de acteurs tot de best mogelijke prestaties te brengen. Ze waren allebei gek op hun werk. Tanya popelde om te beginnen.

Het was negen uur, en op enkele lange buffettafels bij het zwembad werd het eten geserveerd. Eén tafel stond helemaal vol met sushi, afkomstig van een populair Japans restaurant. Een andere tafel was volgeladen met kreeft, krab en oesters. En op de derde tafel stonden exotische salades en traditionele Mexicaanse gerechten. Er was voor ieder wat wils en de jonge filmsterren laadden hun borden vol met eten. Douglas stelde Tanya voor aan Ned Bright toen die, op de voet gevolgd door vier vrouwen, voorbij kwam lopen. Het viel haar meteen op hoeveel hij op haar zoon, Jason, leek.

'Hallo,' zei hij met een vrolijk, ontspannen gezicht, waarna hij zich excuseerde dat hij haar geen hand kon geven. Hij had twee borden bij zich, een met sushi en een met een enorme berg Mexicaans eten. 'Geef me maar niet te veel tekst, ik heb dyslexie,' zei hij lachend. Tanya vroeg zich af of hij echt dyslectisch was en informeerde later Max. Ze vond het handig om te weten.

'Nee, hij is alleen maar lui. Hij zegt dat tegen alle scenarioschrijvers. Hartstikke aardige knul trouwens.' Hij was nieuw in Hollywood, een absolute sensatie. Hij was drieëntwintig jaar en speelde de mannelijke hoofdrol, de tegenspeler van Jean Amber. Hij leek eerder dertig dan drieëntwintig. Zijn laatste film was overal juichend ontvangen en had hem een Golden Globe opgeleverd. Hij had ook een aardige nevencarrière als drummer en leadzanger in een band in Hollywood, die volledig bestond uit jonge sterren. Ze hadden pas een hit-cd gescoord en ze wist dat haar kinderen helemaal uit hun dak zouden gaan als ze hoorden dat ze hem had ontmoet. Vooral Molly zou bijna flauwvallen als ze het hoorde.

'Aardige knul,' herhaalde Max en Tanya knikte. Je kon het zien. 'Zijn moeder komt hem altijd opzoeken op de set, om er zeker van te zijn dat we hem goed behandelen en dat hij zich netjes gedraagt. Hij is pas afgestudeerd aan de filmacademie van de UCS. Hij wil eerst nog een paar films maken en daarna wil hij regisseur worden. Er zijn er veel die dat willen, maar er toch van afzien. Ik heb het gevoel dat hij het wel doet. Ik mag wel oppassen.' Douglas en Tanya lachten.

Ze zochten een tafel met drie stoelen om samen te eten. Iedereen schaarde zich rond het zwembad. De muziek was zacht en zwoel en paste perfect bij de setting. Douglas had een goed gevoel voor de juiste muziek, het juiste eten en de sfeer waarin mensen zich begaven. Tanya zat op een chaise longue en leunde achterover toen ze klaar was met eten. Ze keek naar de sterren boven haar. Douglas keek haar opmerkzaam aan.

'Je ziet er mooi uit, Tanya, helemaal ontspannen en gelukkig.' Ze had een lichtblauwe kasjmier sjaal over haar schouders getrokken, die prachtig kleurde bij haar ogen. 'Je bent net een madonna,' zei hij, terwijl hij haar als een schilderij bewonderde. 'Ik hou van deze dagen, voor een film van start gaat. Alles moet nog beginnen, we hebben nog geen idee van de beelden die we zullen vastleggen, van de magie die ons in zijn greep zal krijgen. Als het is begonnen, is iedere dag vol verrassingen. Ik vind het heerlijk om te kijken hoe het zich ontvouwt. Het is net als het leven zelf, maar dan beter, omdat we er controle over hebben.' Daar was weer die controle.

Op dat moment kwam Jean Amber naar hen toelopen, een sorbet en een koekje in haar hand. Er waren ook soufflés gemaakt en omelets sibériennes. Max zei dat hij bij het zien van de vlammen altijd zin had om er marshmallows in te bakken, maar ze gingen te snel uit. Hij was echt iemand om zoiets te doen, een onorthodoxe, grappige man, die zich volledig op zijn gemak voelde bij hoe hij was en graag geintjes uithaalde. Douglas was veel serieuzer. Hij vond dat het er op de sets rustig en beheerst moest toegaan en dat acteurs de lunchpauzes moesten gebruiken om hun volgende scènes te bestuderen. Hij was het strenge schoolhoofd en Max was de grappige, hartelijke, beetje maffe schoolmeester, die dol was op zijn kinderen. Hoe oud de acteurs ook waren, hij beschouwde ze allemaal als zijn kinderen en zij waardeerden dat erg in hem. Zij gingen met hem om als met een vader en hadden diep respect voor hem vanwege zijn ongekende vakmanschap en zijn vriendelijke karakter. Douglas was veel harder en moest zich bezighouden met financiële zaken. Hij hield nauwlettend het tijdschema in de gaten en pakte acteurs en regisseurs stevig aan als de zaken uit de hand liepen. Hij werkte in zijn films altijd met een strak tijdschema en een vast budget en liet de controle geen moment verslappen. Max vond het heerlijk om zijn acteurs te verwennen en vond dat ze dat met het zware werk dat ze deden ook verdienden. Als er hard was gewerkt en er goede resultaten waren geboekt, legde hij zijn acteurs in de watten. Hij was een groot voorstander van feestjes voor de cast en Douglas maakte daar altijd iets moois van.

Tijdens het feest werden oud-collega's herenigd. Ze waren blij elkaar terug te zien en weer samen aan een film te gaan werken. Ze waren net kinderen op zomerkamp die hun vrienden en vriendinnen van de vorige zomer terugzagen. Je moest altijd maar afwachten met wie je aan een film werkte. Douglas en Max waren erg goed in het samenstellen van casts met getalenteerde mensen die bij elkaar pasten en goed met elkaar konden samenwerken. Ze hadden allebei het gevoel dat dat ook bij deze film was gelukt en dat Tanya een welkome aanvulling was op het team. Iedereen die ze had ontmoet, was blij haar erbij te hebben. Het ontroerde haar diep dat verscheidene mensen haar boek hadden gelezen.

Er heerste die avond een hartelijke, opgewonden sfeer. Iedereen verheugde zich op deze film. Er speelden veel grote namen in mee en iedereen wist dat Max een fantastische regisseur was. Ze voelden zich vereerd dat ze bij de cast zaten en nog meer dat ze bij Douglas thuis waren uitgenodigd voor het diner. Alles aan Hollywood was magisch en zij waren de uitverkorenen die tot de top van Hollywood behoorden en daar met wat geluk toe zouden blijven behoren. Op dit moment waren ze in ieder geval op het hoogtepunt van hun roem. Max hield van een prettige werksfeer, die alleen mogelijk was als mensen continu samen waren en elkaar door en door kenden. Ze werden dan echt een familie en Tanya voelde nu al dat dat gebeurde. Iemand had toverpoeder over hen heen gestrooid. Het ging bijna beginnen, of eigenlijk was het al begonnen.

Max bood na afloop aan haar naar het Beverly Hills Hotel terug te brengen. Tanya was niet met haar limo gekomen, ze wilde de chauffeur niet de hele avond laten wachten, alleen maar om heen en weer gebracht te worden naar het hotel. Ze antwoordde dat ze een taxi zou nemen, maar Max bracht een vinger naar zijn lippen en berispte haar zachtjes.

'Niet zeggen, anders pakt Douglas je je auto af. En dat wil je niet. Je hebt hem nodig.'

Ze nam afscheid van Douglas en bedankte hem voor het diner en de heerlijke avond. Ze voelde zich net een schoolmeisje dat het schoolhoofd gedag kwam zeggen. Hij was in een levendige discussie verwikkeld met Jean Amber. Ze was ogenschijnlijk vrolijk, maar was het totaal met Douglas oneens over iets.

'Kan ik bemiddelen?' bood Max aan, hulpvaardig als altijd.

'Ja,' zei Jean vastberaden. 'Volgens mij is Venetië veel mooier dan Florence of Rome. Veel romantischer.'

'Ik ga niet naar Italië voor de romantiek,' zei Douglas, die het leuk vond om haar te plagen. Hij vond het de gewoonste zaak van de wereld om omringd te worden door mooie vrouwen. Hij had er een carrière van gemaakt. 'Ik ga erheen voor de kunst. Het Uffizi is voor mij de hemel op aarde. Florence is verreweg het mooiste.'

'Het hotel dat we daar hadden was afschuwelijk. Ik heb daar drie weken vastgezeten om te filmen op locatie,' zei Jean met de ruime ervaring van een vijfentwintigjarige. Ze had voor haar films heel wat afgereisd, meer dan de meeste mensen van haar leeftijd, maar door tijdgebrek had ze weinig of niets gezien van de plaatsen en steden waar ze werkte. Acteurs gingen ergens naartoe om aan een film te werken en vertrokken meteen daarna naar een volgende locatie. Dit gaf hun soms een zeer beperkte kijk op de wereld, maar alles was beter dan niets. Tanya had het geweldig gevonden als haar kinderen Jean hadden kunnen ontmoeten en ze hoopte dat het er ooit nog van zou komen. Ze leek haar een erg aardige, jonge vrouw en ze wist dat haar kinderen diep onder de indruk zouden zijn als ze, naast Ned Bright, ook haar zouden kunnen ontmoeten.

'Ik hou het meest van Rome,' merkte Max op, om de zaak nog ingewikkelder te maken. 'Heerlijke koffietentjes, goede pasta en overal nonnen en Japanse toeristen. In Rome zie je meer nonnen dan waar dan ook en ik hou van die oude nonnenha bijten. Die zie je nergens meer.' Tanya moest lachen om zijn opmerkingen.

'Ik vind nonnen eng,' zei Jean. 'Ik heb als kind op een katholieke school gezeten en ik vond het er afschuwelijk. In Venetië heb ik geen non gezien.'

'Dat is voor jou dan duidelijk een voordeel. Ik heb toen ik een jaar of eenentwintig was een keer een meisje gekust onder de Brug der Zuchten,' zei Max. 'Volgens de gondelier betekende dat dat we voorgoed bij elkaar zouden blijven. Ik schrok me dood. Dat kind was niet moeders mooiste, ik had haar nog maar net ontmoet. Ik denk dat ik daarom iets tegen Venetië heb. Het is verbazend welke gebeurtenissen je gevoelens over een stad kleuren. In New Orleans heb ik eens een galblaasaanval gehad en sindsdien wil ik daar niet meer heen.'

'Ik heb daar eens gefilmd op locatie,' knikte Jean, vol medeleven. 'Waardeloos. Hartstikke vochtig. Mijn haar wilde niet zitten.'

'Mijn haren ben ik allemaal kwijtgeraakt in Des Moines,' zei Max, terwijl hij over zijn kale hoofd streek, en ze begonnen allemaal te lachen.

Tanya bedankte Douglas voor de avond en een paar minuten later gingen Max en zij weg. Ze had een verrassend heerlijke avond gehad.

'En, hoe bevalt Hollywood?' vroeg Max op gemoedelijke toon. Hij vond haar erg aardig. Als ze niet getrouwd was geweest, had hij geprobeerd haar te versieren. Maar het huwelijk was voor hem heilig en zij leek hem niet iemand die vreemdging. Hij keek ernaar uit om met haar samen te werken. Net als Douglas had hij een enorm respect voor haar werk.

'Te oordelen naar sommige mensen die ik vanavond heb gesproken, is het een vreemd wereldje, maar wel leuk,' antwoordde Tanya hem eerlijk. 'Ik ben hier vaak geweest voor mijn soaps, maar dit is anders.' Het had indruk op haar gemaakt om zo veel beroemdheden te ontmoeten. Tot vanavond had ze alleen de vaste spelers van de soaps gesproken, die op hun manier ook beroemd waren, maar niets vergeleken bij deze filmsterren.

'Het is inderdaad een heel bijzonder wereldje. Iedereen kent iedereen in de filmwereld. Een film maken is net als op een cruise gaan: je belandt in een soort microkosmos die niets met het echte leven te maken heeft. Mensen ontmoeten elkaar, sluiten onmiddellijk vriendschap en worden soms verliefd. En dan, als de film klaar is, is het afgelopen en gaan ze verder met iets anders. Een minuut of vijf voelt het als het echte leven. Je zult het merken als we met de film beginnen. In de eerste week kunnen er zo vijf hartstochtelijke romances ontstaan. Het is een krankzinnige manier van leven, maar het is tenminste niet saai.' Dat was het zeker niet. Ze had vanavond al verschillende jonge acteurs met elkaar zien flirten, onder wie Jean Amber en Ned Bright, de twee hoofdrolspelers in de film. Ze hadden de hele avond naar elkaar lopen lonken en een poosje met elkaar staan kletsen. Ze was benieuwd naar het vervolg.

'Als je het zo bekijkt zal het in de filmwereld wel moeilijk zijn om een echte relatie te hebben,' zei ze.

'Dat is het zeker. De meeste mensen willen dat ook niet. Ze rotzooien liever maar wat aan en geloven dat dit het echte leven is. Dat is niet zo, maar de meesten komen daar nooit achter. Neem Douglas. Volgens mij heeft hij sinds de ijstijd geen serieuze relatie meer gehad. Hij gaat een poosje met vrouwen uit, meestal grote namen, maar ik geloof niet dat hij ooit iemand echt dichtbij laat komen. Dat is niets voor hem. Bij hem draait alles om macht, zaken doen en kunst kopen. Ik geloof niet dat hij geïnteresseerd is in liefde. Sommige mannen zijn zo. Ikzelf ben nog steeds op zoek naar de Heilige Graal,' zei hij, met een opgewekte glimlach. Hij was zo ontzettend aardig. Hij was geliefd bij iedereen. Hij had een groot hart en dat was aan alles te merken. 'Ik ga nooit uit met actrices. Ik wil een lieve vrouw die houdt van kale mannen met baarden en die me 's nachts over mijn rug wil wrijven. Ik heb zestien jaar dezelfde vrouw gehad en we pasten perfect bij elkaar. Ik geloof niet dat we ooit één keer ruzie hebben gehad.'

'Wat is er dan gebeurd?' vroeg Tanya, toen ze stopten onder de luifel van het Beverly Hills Hotel. Dit was nu haar thuis, hoewel dat nog niet zo voelde. Zou het ooit zover komen? Ze had het idee dat ze niet chic genoeg was om hier te verblijven. Ze voelde zich een indringer, allesbehalve een ster.

'Ze is overleden,' zei Max zacht, nog steeds met een glimlach op zijn gezicht. Bij de herinnering aan haar begonnen zijn ogen nog steeds te stralen. 'Borstkanker. Het was afschuwelijk. Zo iemand als zij komt er nooit meer. Zij was mijn grote liefde. Ik ben sindsdien wel met een paar andere vrouwen uitgeweest, maar het is niet hetzelfde. Maar het komt wel goed. Ik red me wel.' Hij glimlachte. 'Zij was ook een schrijfster. Zij schreef miniseries in de tijd dat die nog helemaal in waren. We hadden het in het begin wel eens over trouwen, maar we vonden het eigenlijk niet nodig. We hadden het gevoel dat we in ons hart al getrouwd waren. Tussen het filmen door ga ik nog steeds ieder jaar op vakantie met haar kinderen. Ze zijn fantastisch. Twee jongens, allebei getrouwd, wonen in Chicago. Mijn eigen kinderen zijn ook gek op hen. Ze doen me aan haar denken.'

'Ze klinkt als een erg lieve vrouw,' zei Tanya vol medeleven. Ze stonden voor het hotel in zijn aftandse oude Honda, waar hij ondanks zijn riante inkomen als regisseur gewoon in bleef rijden. Hij had geen behoefte om anderen te imponeren, in tegenstelling tot Douglas, met zijn fantastische huis en zijn onvoorstelbare kunstcollectie. Zij was onder de indruk, wie zou dat niet zijn? Zij had buiten een museum nog nooit zo'n collectie gezien.

'Ze was ook lief,' zei Max over zijn verloren liefde. 'En dat ben jij ook.' Hij keek haar glimlachend aan. Hij hield van mensen zoals zij. Je wist meteen wat je aan haar had. Hij had haar gemogen vanaf het moment dat ze kennis hadden gemaakt en zijn eerste indruk was vanavond alleen maar bevestigd. Ze was oprecht en betrouwbaar, wat in Hollywood van maar weinig mensen gezegd kon worden. 'Je man heeft het getroffen.'

'Ik heb het ook getroffen,' zei ze met een droevige glimlach. Ze miste Peter heel erg. Ze hadden niet meer de troost van het dagelijkse lichamelijke contact, de warmte die ze 's nachts deelden. Ze keek ernaar uit om hem te bellen zodra ze op haar kamer was. Ze had beloofd dat ze dat zou doen, zelfs als ze hem wakker zou bellen. 'Mijn man is een fantastische kerel.'

'Dat is fijn voor je. Ik hoop dat ik hem een keer kan ontmoeten. Hij moet hier maar eens naartoe komen als we aan het filmen zijn en je kinderen meenemen.'

'Dat zal hij zeker doen.' Ze bedankte Max voor de lift en stapte uit. En toen herinnerde ze zich dat ze de volgende dag zou gaan lunchen met Douglas. Hij zou naar de Polo Lounge komen, wat handig was voor haar. 'Kom je morgen ook lunchen?'

'Nee, ik heb een vergadering met de cameramensen.' Om de effecten te bereiken waar hij beroemd om was maakte Max gebruik van veel ingewikkelde, ongewone lenzen en hij wilde zeker weten dat alles bij de hand was als hij het nodig had. 'Douglas vindt het prettig mensen een op een te spreken. Ik zie je volgende week wel weer, als de vergaderingen beginnen. Ik wens je een prettig weekend met je kinderen.' Hij zwaaide naar haar en reed weg. Ze liep met een glimlach op haar gezicht terug naar de bungalow. Het zou fijn zijn om met hem samen te werken. Daar was ze met Douglas nog niet zo zeker van. Ze was nog steeds een beetje bang voor hem, hoewel ze hem vanavond aardiger had gevonden dan in het begin. In zijn eigen omgeving, waar hij zich zichtbaar meer op zijn gemak voelde, kwam hij minder beangstigend op haar over.

Zodra ze terug was in haar bungalow, belde ze Peter. Hij was al half in slaap, maar lag te wachten op haar telefoontje. Het was bijna halftwee in de nacht.

'Sorry dat het zo laat is geworden. Het ging eindeloos door,' zei ze, een beetje buiten adem. Ze had gerend om hem snel te kunnen bellen.

'Geeft niet. Hoe is het?' Hij geeuwde en ze stelde zich voor hoe hij in hun bed lag. Ze miste hem nu nog meer.

'Leuk. Gek. Interessant. Douglas Wayne heeft echt de prachtigste schilderijen die ik ooit heb gezien. Renoir, Monet. Ongelofelijk. En het wemelde er echt van de jonge filmsterren. Jean Amber, Ned Bright.' Ze noemde nog een paar namen. 'Het zijn aardige mensen. Molly en Megan zouden het geweldig hebben gevonden. Ik heb je gemist. De regisseur, Max Blum, is ook heel erg aardig. Jij zult hem ook wel mogen. Ik heb hem vanavond over je verteld.'

'God, je zult na dit alles nooit meer naar Ross terug willen, Tanny... Wij zijn je straks vast niet chic genoeg.' Ze wist dat hij het niet meende, maar ze vond het toch niet leuk om te horen. Het was precies wat Douglas had voorspeld. En het was het laatste wat ze wilde. Ze had helemaal geen zin in een Hollywood-leven.

'Doe niet zo flauw. Die onzin interesseert me geen bal. Ze zouden allemaal maar wat graag zo'n leven willen hebben als wij.'

'Ja, hoor,' lachte hij, op dezelfde manier als hun kinderen soms deden. 'Ik dacht het niet. Je raakt daar helemaal verwend, schat.'

'Nee, dat is niet waar,' zei ze verdrietig. Ze had haar sandaaltjes uitgeschopt en was op het bed gaan liggen. 'Ik mis je. Ik wou maar dat je hier was.'

'Over twee dagen ben je thuis. Ik mis jou ook. Het is stil hier, zonder jou. Ik heb vanavond het eten laten aanbranden.'

'Komend weekend kook ik weer.' Ze voelde zich nog steeds schuldig dat ze hier zat en popelde om terug te gaan naar huis, naar hem en de meisjes. Ze was pas drie dagen weg en het voelde nu al als een eeuwigheid. Het zouden negen erg lange maanden worden. Het was een vreemd gevoel geweest om die avond zonder hem uit te gaan, maar het kon niet anders, ze moest kennismaken met de cast. Het was voor iedereen een verplicht nummer geweest om bij Douglas thuis te komen opdraven. Ze moest toegeven dat het een heel plezierige avond was geweest, maar met Peter erbij had ze er meer van kunnen genieten. De zeldzame keren dat hij de stad uit was, ging ze nooit alleen uit. Ze had geen behoefte aan een eigen sociaal leven, vooral niet hier. Ze had niets met de anderen gemeen, vooral niet met Douglas Wayne. Ze kon zich nog voorstellen dat ze een hamburger zou gaan eten met Max Blum. Ze kreeg de indruk dat hij een goede vriend zou zijn, als er hier tenminste zoiets bestond. Daar was ze nog niet zo zeker van. 'Ik kijk er ontzettend naar uit om je te zien. Het is zo raar om hier in mijn eentje te zijn. Ik mis jou en de meisjes verschrikkelijk.' Ze vond het afschuwelijk om zonder hem te slapen en had zich de afgelopen drie nachten erg rusteloos en eenzaam gevoeld. Hij vond het ook vervelend om alleen te zijn en hij sliep nu met een kussen in zijn armen.

'Wij missen jou ook,' zei Peter, terwijl hij nogmaals geeuwde. 'Ik kan nu maar beter gaan slapen. Ik moet morgenochtend de meisjes op tijd wekken. Meg heeft om halfacht zwem training.' Hij keek op de klok. 'Ik moet over viereneenhalf uur weer op.' Hij kreunde bij de gedachte, maar hij had niet willen gaan slapen zonder met Tanya gesproken te hebben. 'Ik spreek je morgen weer. Slaap lekker, schatje... ik mis je...'

'Ik jou ook,' zei ze zacht. 'Welterusten. Droom maar fijn.'

'Jij ook,' zei Peter en hing op. Tanya lag op haar bed in de bungalow aan hem te denken. Met een bezwaard gemoed ging ze haar tanden poetsen. Ze kon niet wachten om naar huis te gaan. Ze vergisten zich allemaal in haar, dacht ze bij zichzelf. Peter en Douglas, met hun voorspellingen dat ze hier verwend zou raken en nooit meer naar Ross terug zou willen. Dat was het enige wat ze wilde. Ze miste haar bed, haar man, haar kinderen. Ze kon hier niets bedenken wat daaraan kon tippen. Op dat moment had ze alle luxe van haar bungalow met plezier willen inruilen voor een nacht in Ross, bij Peter. Voor Tanya was er niets veranderd: zij was nog altijd het liefste thuis.

6

De volgende dag ontmoette Tanya Doug in de Polo Lounge voor de lunch. Zij had een spijkerbroek en een roze trui aangetrokken en hij zag er zoals altijd onberispelijk uit in een perfect gesneden kaki pak, een blauw overhemd, een gele das van Hermès en een paar smetteloze bruine schoenen. Toen zij binnenkwam, zat hij al op haar te wachten. Hij had voor zichzelf een bloody mary besteld en zat met een vriend te praten die langs was komen lopen. Hij stelde Tanya aan hem voor en toen pas zag ze dat het Robert De Niro was. Ze praatten nog even en toen ging De Niro weer verder. Het was moeilijk om hier niet van onder de indruk te zijn, maar hier was het de gewoonste zaak van de wereld. Ze wilde het later aan Peter vertellen, maar ze had geen zin om opnieuw een preek te krijgen dat ze zo'n luxe leventje leidde en dat ze niet meer terug zou willen. Ze deed gewoon haar werk en daarna zou ze weer naar huis gaan.

'Bedankt voor de heerlijke avond gisteren,' zei ze tegen Douglas. 'Het was leuk iedereen te ontmoeten. En je hebt een prachtig huis.'

'Ik ben er ook blij mee,' zei hij, terwijl hij haar glimlachend aankeek. 'Je moet eens meekomen naar mijn boot. Leuk, hoor.' Hij had een jacht van bijna zeventig meter. Ze had er de vorige avond foto's van gezien. Een gigantisch ding, haar kinderen zouden gek worden als ze het zagen. 'Wat doe jij in de zomer, Tanya? Wat heb je dit jaar gedaan?' vroeg hij. Ze glimlachte. Het was net een huiswerkopdracht voor de basisschool: Mijn zomervakantie,, geschreven door Tanya Harris. Haar leven was in alle opzichten zoveel rustiger dan het zijne. Zij vond dat heerlijk. Zij had geen jacht nodig.

'Wij gaan in augustus altijd naar Tahoe. We huren daar een huis. De kinderen vinden het fantastisch en we hebben het gezellig met elkaar. Peter en ik dachten erover om volgend jaar zomer met de kinderen naar Europa te gaan. We zijn daar al jaren niet meer geweest. Toen de kinderen klein waren, was dat te lastig.' Ze voelde zich ontzettend onnozel. Het interesseerde hem geen bal wat je met kinderen deed, of ze nou klein of groot waren. En een huurhuis in Tahoe was voor hem waarschijnlijk het toppunt van triestheid, vergeleken bij een jacht van zeventig meter aan de Franse Rivièra. Lachend om de absurde vergelijking bestelde ze een glas ijsthee. Geen alcohol vanmiddag, ze wilde nog werken.

'Ik breng ieder jaar twee maanden op de boot door, in Zuid-Frankrijk,' zei hij, alsof het de gewoonste zaak van de wereld was. 'Ik ga ook vaak naar Sardinië. Het is daar fantastisch. En naar Corsica, en soms naar Capri, Ibiza, Mallorca, Griekenland. Als je volgend jaar zomer je kinderen hierheen laat komen, moeten ze eens een paar dagen mee komen op de boot.' Hij nodigde zelden mensen met kinderen uit. Maar het duurde toch nog een hele tijd voor het zover was en daarbij, hoeveel schade konden ze in een paar dagen aanrichten? Hij vermoedde dat haar kinderen zich wel zouden weten te gedragen. Zij was in ieder geval een beschaafde vrouw. Bovendien wist hij dat ze al wat ouder waren. In kleine kinderen had hij geen trek, die werden toch alleen maar zeeziek als hij ze langere tijd aan boord had. Een weekend was prima.

'Dat zullen ze vast geweldig vinden. Ik popel nu al om ze te verrellen dat ik gisteravond Ned heb ontmoet, en Jean. Ik denk wel dat ze van me onder de indruk zullen zijn.'

'Dat is ze geraden.' Hij glimlachte. 'Ik ben dat in ieder geval wel. Veel meer dan van Ned en Jean.' Tanya dacht dat hij zich gisteren behoorlijk vermaakte met Jean. Oké, ze was een beetje kinderlijk. Ze zag er fantastisch uit, maar ze was jong voor haar leeftijd. Acteurs schenen in sommige opzichten een nogal beschermd leventje te leiden, afgesloten van de echte wereld.

'Het zijn net kinderen,' merkte Tanya op, terwijl hij nog een bloody mary bestelde.

'Dat zijn het ook. Alle acteurs en actrices zijn kinderen. Ze leven buiten de werkelijkheid. Zo is het altijd geweest. Ze spelen en hebben plezier. Sommigen werken hard. Maar ze hebben geen flauw benul hoe het er in de 'echte' wereld aan toegaat. Ze zijn eraan gewend dat agenten en producenten hen vertroetelen en beschermen en aan al hun wensen tegemoetkomen. Ze worden nooit echt volwassen. Hoe groter de ster, hoe onwezenlijker de wereld waarin hij leeft. Je zult het zien als je met hen gaat werken. Ze zijn ongelofelijk onvolwassen.'

'Ze kunnen toch niet allemaal zo zijn,' merkte Tanya op. Zijn oordeel was vernietigend, maar hij kende deze wereld goed.

'Nee, maar de meesten wel. Ze zijn ijdel en verwend en alleen maar met zichzelf bezig. Dat verveelt snel. Daarom ga ik ook nooit uit met actrices. Veel te vermoeiend.' Hij keek Tanya in de ogen en zij wendde haar blik af. Iets aan hem gaf haar een onbehagelijk gevoel. Hij ging altijd over onzichtbare grenzen heen. Hij zorgde dat hij zelf onaantastbaar bleef, maar ging met haar steeds net iets te vertrouwelijk om. Of eigenlijk meer dan iets. Zonder zich een millimeter te verroeren, drong hij haar ruimte binnen.

Ze bestelden hun lunch en zij vroeg hem het een en ander over de film en de vergaderingen die ze volgende week zouden hebben. Ze was van plan het script in het weekend zo veel mogelijk af te werken. En hij wilde dat ze nog een paar veranderingen aanbracht, wat zij prima vond. Hij vond dat hun samenwerking soepel verliep en dat ze zich heel redelijk opstelde.

Aan het eind van de lunch werd het gesprek weer persoonlijk. Het was steeds Douglas die daar de aanzet toe gaf. Hij wilde graag meer over haar weten. Hij vroeg naar haar jeugd, haar ouders en wanneer ze begonnen was met schrijven. Hij wilde alles weten over haar kinderjaren, wat haar dromen waren geweest en haar teleurstellingen. Ze verbaasde zich over de intimiteit van zijn vragen. Over zichzelf liet hij niets los, maar dat had ze ook niet verwacht.

'Het is allemaal redelijk doorsnee,' zei ze rustig. 'Geen grote drama's, geen duistere geheimen. Geen diepe teleurstellingen. Ik was natuurlijk verdrietig toen mijn ouders overleden. Maar Peter en ik zijn nu al twintig jaar erg gelukkig samen.'

'Dat vind ik nogal opmerkelijk,' zei Douglas een beetje cynisch.

'Dat is het misschien ook wel, tegenwoordig,' zei ze peinzend.

'Als het tenminste waar is,' zei hij, terwijl hij haar onderzoekend aankeek. Dit ergerde haar. Het was net of hij haar niet geloofde en de waarheid in haar ogen dacht te kunnen lezen.

'Is dat zo ondenkbaar voor jou, dat mensen gelukkig getrouwd zijn?' Voor haar was dat iets om gelukkig mee te zijn, maar tegelijkertijd was het in haar ogen iets heel gewoons. Peter en zij kenden veel mensen in Ross die al tientallen jaren gelukkig getrouwd waren. Dat gold ook voor veel van hun vrienden, maar hun eigen huwelijk leek het stabielst van allemaal. Sommige vrienden waren in de loop der jaren gescheiden. Enkelen van hen waren hertrouwd en hadden nu ook weer een gelukkig huwelijk. Ze leefde in een gezond, klein wereldje, dat ver af leek te staan van het leven hier. In Douglas' wereld werd nauwelijks getrouwd en als dat gebeurde, was het vaak om de verkeerde redenen: voor de show, om macht te verwerven, of om er in materieel opzicht beter van te worden. Douglas kende veel mannen die getrouwd waren met een machtige, rijke vrouw. Dat soort vrouwen waren er niet in Marin, zeker niet in Tanya's vriendenkring.

'De vrouwen met wie ik getrouwd ben geweest, waren allebei een enorme vergissing,' zei Douglas rustig. 'De eerste was een bekende actrice toen ik dertig jaar geleden met haar trouwde. We waren allebei nog veel te jong. Ik was pas vierentwintig en kwam net kijken in de filmbusiness. Ik wilde in die periode ook acteur worden. Daar was ik snel overheen. En over haar ook. We zijn nog geen jaar getrouwd geweest. Goddank hadden we geen kinderen.'

'Is zij nu een grote ster?' vroeg Tanya, puur uit nieuwsgierigheid. Ze durfde niet te vragen om wie het ging. Ze wist dat hij het haar zelf wel zou vertellen als hij het kwijt wilde.

'Nee.' Hij glimlachte. 'Nooit geweest ook. Wel een knap meisje, trouwens. Ze is gestopt met acteren en getrouwd met een vent uit North Carolina. Daarna heb ik nooit meer iets van haar gehoord. Een wederzijdse vriend vertelde me dat ze vier kinderen heeft. Ze had nooit veel andere ambities in het leven dan een man, kinderen en een huis. Volgens mij heeft ze nu alle drie, maar niet van mij. Dat was toen al helemaal niets voor mij.' Tanya geloofde dat graag, na alles wat hij had gezegd. En het was nog steeds niets voor hem. Tanya kon zich hem niet voorstellen met kinderen.

'De tweede was interessanter. Zij was een zangeres in de jaren tachtig. Een geweldig talent, ze had een fantastische carrière kunnen maken.' Hij klonk bijna melancholiek en Tanya keek hem aan. Ze kon niet plaatsen wat ze in zijn ogen zag. Spijt, pijn, verdriet misschien, teleurstelling? Dat huwelijk was blijkbaar ook stukgelopen, want hij was niet meer getrouwd en had ook geen plannen meer in die richting.

'Wat is er met haar gebeurd? Is zij ook gestopt met haar werk?'

'Nee, zij is omgekomen bij een vliegtuigongeluk toen ze op tournee was. Ze is samen met de hele band neergestort. De drummer bestuurde het vliegtuig en was geen al te beste piloot. Misschien was hij wel stoned. We waren al gescheiden toen het gebeurde. Maar ik vond het toch erg. Ze was een lieve meid. Je hebt waarschijnlijk wel eens van haar gehoord.' Tanya was onder de indruk toen hij haar naam noemde. Ze luisterde in haar studententijd altijd graag naar haar muziek en had nog steeds een paar oude bandjes van haar. Ze herinnerde zich het vliegtuigongeluk nog. Het stond destijds met grote koppen in de krant. Ze had in geen jaren aan haar gedacht en het was vreemd nu op zo'n persoonlijke manier iets over haar te horen. Ze zag het verdriet in Douglas' ogen. Hij werd er wat menselijker door, vond ze. Kennelijk had hij dus ook een zachte kant.

'Waarom was zij een vergissing?' vroeg Tanya zacht. De rollen waren omgekeerd: zij stelde nu de vragen. Ze was nieuwsgierig naar hem, net zoals hij nieuwsgierig was naar haar.

'We hadden niets met elkaar gemeen. En het muziekwereldje was zelfs toen al een gekkenhuis. Ze gebruikte veel drugs, maar vond zelf dat ze niet verslaafd was. Ze was ook geen verslaafde, alleen maar een gekke, mooie, wilde meid. Ze beweerde dat ze beter zong als ze stoned was. Ik ben daar niet van overtuigd. Maar ze had een fantastische stem.' Hij sprak met een dromerige, afwezige uitdrukking op zijn gezicht, waardoor hij een ander mens leek, zachter en menselijker dan anders. Tanya vroeg zich af of die tweede vrouw zijn grote liefde was geweest, en of er voor hem wel zoiets als een grote liefde bestond. 'We gingen uit elkaar omdat we elkaar nooit zagen. Zij was negen of tien maanden per jaar op tournee. Het had niet zo veel zin en ik was inmiddels begonnen met films produceren. Ze was een belemmering voor me. Er was veel negatieve publiciteit over de dingen die ze uithaalde. Coke was in die tijd nogal in de mode. Ze werd een paar keer gearresteerd. Ik vond dat maar niks.' Net zomin als het feit dat ze hem bedroog met andere mannen, maar dat zei hij niet tegen Tanya. 'Het waren gekke jaren en zij was behoorlijk wild. Ik had niks met drugs, nog steeds niet, trouwens. Voor haar hoorde het erbij. En ze wilde ook kinderen. Ik zag mezelf geen kinderen krijgen met haar. Ik stelde me voor dat ze op hun zesde al drugsverslaafd zouden zijn. Dat is niks voor mij,' zei hij weer. 'Nooit geweest ook. Ik had het te druk met mijn werk, ik wilde succes, geld verdienen. In die tijd produceerde ik mijn eerste films. Een vrouw in de gevangenis of een ontwenningskliniek had mijn carrière geen goed gedaan, al was ze in die tijd geen uitzondering geweest. Ik was altijd als de dood dat ze een keer een overdosis zou nemen. Maar dat heeft ze nooit gedaan.'

'Dus toen ben je van haar gescheiden?' Het leek Tanya een berekenende actie. Ze was slecht voor zijn carrière, dus vloog ze eruit. Het was duidelijk waar zijn prioriteiten lagen. Het klonk alsof er meer aan de hand was geweest, maar ze wilde niet doorvragen. Maar het was een boeiend verhaal. Ze vroeg zich af of hij daarom zo gesloten was, of dat hij altijd al zo was geweest. Ze had niet de indruk dat Douglas ooit een warme, intieme relatie had gehad en als dat wel zo was, was dat sinds zijn jonge jaren lange tijd niet meer gebeurd.

'Eigenlijk,' zei hij, terwijl hij Tanya glimlachend aankeek, 'is zij van mij gescheiden. Ze vond me een verwaande, arrogante, opportunistische lul, die alleen om geld gaf. Dat waren precies haar woorden. En ze had nog gelijk ook.' Hij zei het zonder wrok en zonder zich te verontschuldigen. Hij had het sindsdien vaak genoeg over zichzelf gezegd. 'Helaas zijn alle eigenschappen die ze noemde nodig om het ver te schoppen in dit vak en ik was vastbesloten om een paar grote films te maken. Maar zij was zelf een ster. Ze had mijn hulp niet nodig.'

'Vond je dat vervelend?' vroeg Tanya. Ze wilde weten wat hem dreef. Hij was een gecompliceerde man.

'Ja, dat vond ik inderdaad,' antwoordde hij. 'Ik vond het vervelend dat ik geen controle had over de dingen die ze deed. Ze luisterde niet, ze vroeg me niets. Ze vertelde me nooit wat er met de band aan de hand was. De helft had in die tijd al eens vanwege drugs in de gevangenis gezeten. Zij had daar in haar werk geen last van, maar ik wel. Mensen die met drugsgebruikers omgaan, komen in mijn vakgebied niet ver, toentertijd tenminste niet. Twintig jaar geleden maakten mensen zich daar nog wat zenuwachtiger over. En in die tijd geloofden mensen nog dat coke weinig kwaad kon. Tegenwoordig weten we wel beter. Ik denk dat ze vroeg of laat óf ernstig verslaafd was geraakt, óf in de gevangenis was beland. Misschien is het maar beter dat ze dood is.' Het leek nogal cru om zoiets te zeggen.

'Was je verliefd op haar?' vroeg Tanya meelevend. Het was hoe dan ook een triest verhaal en verschrikkelijk dat al die jonge mensen zo om het leven waren gekomen.

'Waarschijnlijk niet,' antwoordde Douglas eerlijk. 'Volgens mij ben ik nog nooit verliefd geweest. En ik heb het ook niet gemist.' Hij glimlachte een beetje spottend. 'Meestal hou ik meer van zakendoen dan van vrouwen. Dat heb je beter in de hand.'

'Maar het is lang niet zo leuk,' bracht Tanya ertegen in.

'Dat is zo. Ik weet niet waarom ik met haar was getrouwd, behalve dat ik destijds waarschijnlijk nogal van haar onder de indruk was. Ze was een beeldschone meid met een prachtige stem. Ik luister nog steeds af en toe naar haar muziek,' bekende hij en Tanya glimlachte naar hem. Misschien zouden ze toch wel vrienden kunnen worden.

'Ik ook,' zei ze.

Aan het eind van de lunch maakte Douglas een sombere indruk. Hij had lange tijd niet meer aan zijn overleden ex-vrouw gedacht. Die periode van zijn leven was een tedere herinnering geworden, afgezien van de gebeurtenissen die aan de echtscheiding vooraf waren gegaan. Na de scheiding was ze twee keer in de gevangenis beland vanwege drugs, iets wat voor hem onoverkomelijk was. Hij was blij geweest dat hij van haar af was. Hij herinnerde zich nog goed hoe kwaad hij was geweest. Ze was een ontzettend mooie meid, maar ze was niet te redden geweest. Toen ze getrouwd waren, vond hij het geweldig met haar te pronken, en iedereen had hem benijd. Maar later had hij nooit meer een vrouw gewild. Hij functioneerde het beste alleen. Ook later had hij weinig behoefte gehad aan vrouwelijk gezelschap, op een paar one-night-stands na. Met gevoelszaken liet hij zich nooit in. Zijn hart kwam er in zijn nachtelijke escapades nooit aan te pas. En als hij een vrouw wilde om mee in het openbaar te verschijnen, koos hij die zorgvuldig uit. Hij hield van intelligente vrouwen die hem niet overschaduwden en die zorgden dat hij goed overkwam in de pers. Meestal waren het beroemde actrices of schrijfsters, soms een getrouwde politica, of zelfs de vrouw van een vriend die de stad uit was. Hij zocht het gezelschap van geschikte vrouwen en had geen behoefte aan aandacht van de roddelpers. Zijn reputatie was die van een belangrijk man die het gemaakt had in de filmwereld. Zijn liefdesleven was van geen enkel belang, zelfs (en misschien wel vooral) niet voor hem. Ook Tanya zou hij op den duur graag mee uit vragen. Hij had dat de vorige avond bedacht. Ze was een interessante, intelligente vrouw, ze had gevoel voor humor en zag er leuk uit. Zij was precies het soort vrouw waarmee hij zich graag vertoonde. En ze gaf tegengas, wat hij ook een pluspunt vond. In zekere zin was hij aan het testen of ze geschikt was als gezelschapsdame of misschien zelfs als gastvrouw tijdens zijn dinertjes. Tot nog toe viel ze niet tegen. En omdat ze de komende maanden veel zouden samenwerken, zou niemand er iets achter zoeken als ze zich in het openbaar samen zouden vertonen. Hij hield er niet van als er over hem werd geroddeld. En Tanya zag er zo respectabel uit, dat het zeer onwaarschijnlijk was dat dat zou gebeuren. Zij was het soort vrouw dat complimenten uitlokte, geen kritiek.

'Wat doe je dit weekend?' vroeg hij terloops.

'Ik ga naar huis.' Ze straalde. Haar blijdschap bij dit vooruitzicht was zelfs voor hem onmiskenbaar, hoewel hij het een beetje dwaas vond. Hijzelf was wars van iedere vorm van sentimentaliteit.

'Je bent echt helemaal weg van je huisvrouwenleventje in Marin County, hè?' vroeg hij op zo'n spottende toon dat ze het bijna móést ontkennen.

'Ja, inderdaad,' zei ze opgewekt. 'Vooral van mijn man en kinderen. Die zijn geweldig. Mijn hele leven draait om hen.'

'Je bent zoveel meer dan dat, Tanya. Jij verdient een veel opwindender leven dan je daar hebt.' Hij keek haar medelijdend aan.

'Ik wil geen opwinding.'

Ze had altijd gehouden van haar alledaagse leven met Peter. Hollywood had haar niets te bieden, behalve de ervaring van het schrijven van een filmscenario. In haar ogen leidden de mensen er een volkomen leeg bestaan. En ze had medelijden met mensen zoals Douglas, die er woonden en dachten dat het iets inhield. Ze vermoedde dat Douglas het hartgrondig met haar oneens zou zijn als ze hem dit vertelde. Ze wist dat hij dol was op het kunstwereldje en dat hij in het bestuur zat van het Los Angeles County Museum. Hij had verteld dat hij iedere gelegenheid aangreep om naar het theater te gaan, en af en toe naar San Francisco reisde om een balletuitvoering of een concert bij te wonen. Hij genoot van de meest uiteenlopende culturele en sociale evenementen. Hij vloog zelfs naar Washington D.C. voor openingen in het Kennedy Center, en naar het Lincoln Center en de Met in New York. Hij was een belangrijke figuur in deze vier steden, maar ook in Europa, waar hij vaak naartoe ging. Een leven als het hare zou hij dodelijk saai vinden. Maar zij genoot ervan. Ze had voor niets ter wereld met hem willen ruilen.

'Als je wat langer in L.A. bent, ga je je blik misschien wat verruimen. Ik hoop het voor je,' zei hij, terwijl ze de Polo Lounge door liepen. Mensen die hem herkenden, keken hem na en vroegen zich af wie hij bij zich had. Niemand kende haar, en haar verschijning wekte slechts interesse, geen lastig commentaar. Ze was een knappe vrouw van een aanvaardbare leeftijd, meer niet. Sommige vrouwen in L.A. zouden een moord doen om met hem gezien te worden. Hij vond het prettig dat het haar niets deed. Zij was er niet op uit om van hem te profiteren, dat had hij goed ingeschat. Tanya was geen opportuniste, verre van dat. Ze was een getalenteerde, integere vrouw met een helder verstand.

Ze bedankte hem voor de lunch en ze namen afscheid van elkaar. Het was leuker geweest dan ze had verwacht. Hij was prettig gezelschap en was niet zo vaak over haar grenzen heen gegaan als ze had gevreesd. Hij had zich zelfs heel correct gedragen en had minder kritiek geleverd op haar huiselijke leven dan in het begin. Hij vond dat ze een interessanter leven verdiende dan ze had in Marin, maar zij duidelijk niet. Hij vond dat dom, maar ze deed er niemand kwaad mee. Hij wist dat haar horizon zich zou verruimen en dat haar leven interessanter zou worden als ze een poosje in L.A. woonde. Terwijl ze samen de lobby in liepen, had hij het prettige gevoel dat ze vrienden zouden kunnen worden. Hoewel zij er niet zo zeker van was, kon ook zij zich voorstellen dat het zou gebeuren. Ze wilde alleen voorzichtig zijn en hem op geen enkele manier aanmoedigen. Hij had een kant waarbij ze zich niet op haar gemak voelde en ze wist met hoeveel minachting hij tegen het leven dat ze leidde aankeek. Gezinswaarden interesseerden hem niet, kinderen maakten hem nerveus en huwelijksgeloften waren in zijn ogen slechts een hinderlijk obstakel. Douglas hield van mensen die hij naar zijn hand kon zetten of over wie hij op de een of andere manier controle kon uitoefenen. Zolang ze zich daar maar van bewust was, haar grenzen goed bewaakte en haar hoofd erbij hield, wist ze zeker dat ze goed met elkaar zouden kunnen opschieten. Hij was een zakenpartner, niets meer, en dat wilde ze voorlopig graag zo houden. Hij moest haar vriendschap eerst verdienen.

De rest van de middag werkte ze aan haar computer en in de avond liet ze eten brengen op haar kamer. Max belde om te vragen hoe het ging en samen losten ze nog wat pijnpunten op. Ze was die avond het liefst naar huis gegaan, maar Douglas had erop gestaan dat ze beschikbaar moest blijven, misschien zou er vrijdagmorgen nog een vergadering belegd worden. Maar toen ze tegen de middag nog steeds niets had gehoord, nam ze een taxi naar het vliegveld.

Ze nam alleen haar handbagage mee, boekte de vlucht van halftwee naar San Francisco en om tien voor halfvier liep ze haar huis in Ross binnen. Ze kon wel dansen van blijdschap dat ze weer thuis was, ook al was er niemand. Toen ze de koelkast en de keukenkastjes inspecteerde, bleek bijna alles op te zijn. Ze ging naar de supermarkt en kocht eten voor het weekend en de week daarna, en ze stond net de spullen op te ruimen toen de meisjes binnenkwamen. Ze gaven een gil van blijdschap toen ze haar zagen. Zelfs Megan keek even vrolijk, maar toen ze zich herinnerde dat ze eigenlijk kwaad moest zijn op haar moeder, betrok ze snel en verdween ze naar boven. Ze had echter heel even laten merken dat ze blij was haar te zien en dat deed Tanya goed. Molly was blij als een jong hondje: ze knuffelde en kuste haar, vleide zich tegen haar aan en knuffelde haar opnieuw.

'Ik heb je heel erg gemist deze week,' bekende ze.

'Ik jullie ook,' zei Tanya, met haar arm om Molly's schouders.

'Hoe was het?' vroeg Molly belangstellend. Ze wilde alles horen.

'Het was leuk. Ik heb een avond gedineerd met Ned Bright en Jean Amber. Hij is echt hartstikke leuk.' Ze keek haar dochter stralend aan, dolblij om haar te zien.

'Wanneer kan ik hem ontmoeten?' Molly keek al verheugd bij het vooruitzicht, terwijl haar moeder de laatste boodschappen opruimde.

'Zodra je een keer tijd hebt om te komen. Je kunt komen kijken op de set. De regisseur is erg aardig.'

Een paar minuten later ging Molly naar boven om alles aan haar vriendin te vertellen. Tanya was nog steeds de keuken aan het opruimen toen Peter binnenkwam. Hij wist dat ze thuis zou komen en was vroeg van kantoor weggegaan. Zodra hij haar zag, tilde hij haar op en zwierde haar rond in zijn armen. Hij kuste haar hongerig op de mond en drukte haar stijf tegen zich aan. Ze waren zo blij elkaar te zien. Voor het eten trokken ze zich discreet terug. Het was in ieder opzicht een perfecte thuiskomst.

Tanya kookte die avond. Ze maakte hun favoriete pasta en een grote, groene salade, terwijl Peter steaks bakte op de barbecue. Na het eten zaten ze gezellig met elkaar te praten. Ze vertelde hen over het diner bij Douglas Wayne en over alle filmsterren die ze had ontmoet. Na afloop gingen de meisjes met vriendinnen uit en Peter en Tanya gingen naar boven.

Het was een gewone vrijdagavond en Peter en zij praatten en knuffelden urenlang met elkaar. Voor ze gingen slapen, vrijden ze nog een keer. Iedereen had haar eerste week in L.A. overleefd. Alles in hun wereldje ging goed.

7

Het weekend ging veel te snel voorbij. Tanya werd zondagmorgen al gedeprimeerd wakker en Peter zag er ook niet vrolijk uit. Ze zou 's avonds pas vertrekken, maar de wetenschap dat ze wegging, zoog die dag alle energie uit hen weg. Tijdens de lunch barstte bij Megan de bom. Ze stonden in de keuken toen ze tegen haar moeder uitviel vanwege een t-shirt dat verkeerd was gewassen. Het had niets om het lijf, ze was gewoon boos op haar moeder omdat ze weer naar L.A. zou gaan. Tanya, die begreep wat de achtergrond was van Megans boosheid, probeerde rustig te blijven en zei ten slotte dat ze zich moest gedragen.

'Dit gaat helemaal niet over dat t-shirt, Meg,' zei ze. 'Ik vind het ook niet leuk om weg te gaan. Ik doe mijn uiterste best.'

'Nee, dat is niet waar,' zei Megan beschuldigend. 'Wat jij doet is egoïstisch en stom. Je hóéfde dat scenario voor die film helemaal niet te schrijven. Wees nou maar eerlijk, mam, je bent een waardeloze moeder. Je hebt ons allemaal in de steek gelaten om dat te kunnen doen. Je geeft niets om ons. Je denkt alleen maar aan jezelf.' Tanya stond even met stomheid geslagen toen de beschuldigingen van haar dochter tot haar doordrongen. De tranen sprongen haar in de ogen. Ze vond het moeilijk zichzelf te verdedigen en ze vroeg zich af of Megan misschien gelijk had. Het was misschien wel erg egoïstisch van haar geweest om naar LA te gaan om een filmscenario te schrijven.

'Ik vind het jammer dat je er zo over denkt,' zei Tanya verdrietig. 'Ik weet dat het een ongelukkig jaar was om dit te doen, maar als ik het nu niet had gedaan, had ik misschien nooit meer zo'n kans gekregen.' Ze hoopte dat Megan het haar zou vergeven, maar ze gaf geen strobreed toe. Ze stonden elkaar aan te kijken, Megan woedend en zij wanhopig, toen Peter binnenkwam vanuit de huiskamer. Hij had gehoord wat Megan zei en eiste dat ze haar excuses zou aanbieden, maar dat weigerde ze. Ze zei dat ze alles meende wat ze had gezegd. Zonder verder nog een woord te zeggen, stormde ze de trap op. Tanya keek Peter aan en begon te huilen. Hij sloeg zijn armen om haar heen.

'Ze blaast alleen maar stoom af.'

'Ik neem het haar ook niet kwalijk. Als mijn moeder me in mijn eindexamenjaar in de steek had gelaten, zou ik me net zo voelen als zij.'

'Je bent in de weekenden toch thuis? En doordeweeks zijn ze er toch bijna nooit. Ze hebben je niet echt nodig,' zei hij om haar genist te stellen, maar ze bleef huilen. Ze vond het ook afschuwelijk om bij hem weg te gaan.

'Ze vinden het fijn om te weten dat ik er ben,' zei ze en snoot haar neus.

'Ik ook. Maar je bent twee dagen in de week thuis. En het is niet voorgoed. We hebben het van de week prima gered en voor je het weet is de film klaar. Stel je eens voor dat je een Oscar wint, Tan... denk je dat eens in. Het is een film van Douglas Wayne, het zou kunnen.' Hij had er al zeker tien gewonnen. 'Wat voor iemand is hij trouwens?' vroeg Peter nieuwsgierig. Hij wist dat Douglas er goed uitzag. Hij hoopte maar dat hij Tanya niet zou proberen te versieren. Peter was over het algemeen niet jaloers aangelegd, maar Hollywood was niet zomaar iets. Toch had hij alle vertrouwen in haar.

'Het is een vreemde man. Egoïstisch. Erg gesloten, ontoegankelijk. Hij heeft een hekel aan kinderen. Hij heeft een jacht. Hij heeft prachtige schilderijen en een mooi huis. Meer weet ik eigenlijk niet van hem. Alleen dat hij getrouwd is geweest met een zangeres, die na hun scheiding is omgekomen bij een vliegtuigongeluk. Hij is niet erg hartelijk, maar wel superintelligent. Wie ik echt aardig vind is Max Blum, de regisseur. Hij ziet eruit als de kerstman en hij is ontzettend lief. Zijn vriendin is overleden aan borstkanker en hij heeft een Deense Dog, die Harry heet.'

'Je komt nogal wat persoonlijke dingetjes te weten, geloof ik, hè?' zei Peter lachend. Ze had hem een duidelijk beeld gegeven van de beide mannen. 'Het zal wel iets met schrijvers te maken hebben. Mensen vertrouwen jou altijd dingen toe die ze mij in geen honderd jaar zouden vertellen. En je hoeft er niet eens naar te vragen, ze komen er vanzelf mee.' Hij had het in de loop der jaren talloze keren zien gebeuren. Mensen vertelden haar hun diepste geheimen. Het deed hem altijd weer versteld staan.

'Het zal wel komen door mijn vriendelijke gezicht. Bovendien ben ik een moeder, hoewel ik op dat punt kennelijk nogal tekortschiet, op het ogenblik.'

'Nee, dat is niet zo. Meg is een harde.' Ze wisten allebei dat dat waar was. Ze was veeleisend voor haar omgeving en ze stond gauw klaar met kritiek als iemand niet aan haar verwachtingen voldeed, ook al was het haar beste vriendin. Molly was veel hartelijker en vergevingsgezinder. Megan legde zichzelf en iedereen om haar heen hoge maatstaven op. Tanya's moeder was ook zo geweest. Het zat in de genen.

Tanya maakte voor iedereen lunch klaar, maar Megan at niet mee. Ze zei haar moeder gedag en vertrok. Tanya vermoedde dat Megan haar niet wilde zien weggaan. Mensen hadden verschillende manieren om afscheid te nemen. Het was voor haar gemakkelijker om kwaad te worden en boos weg te lopen dan om verdrietig te zijn of te huilen. Maar Molly bleef tot het laatste moment bij haar. Ze zetten haar onderweg naar het vliegveld af bij een vriendin, maar voor ze uitstapte, gaf ze haar moeder nog een stevige knuffel.

'Ik hou van je. Veel plezier... doe Ned Bright de groeten van me. Zeg maar dat ik hem lief vind... maar jou vind ik nog liever...' riep ze over haar schouder, terwijl ze naar het huis van haar vriendin rende.

Daarna reden Tanya en Peter rustig samen naar het vliegveld. Hij vertelde over een rechtszaak waar hij mee bezig was en zij praatte over de veranderingen die ze in het script had aangebracht. Daarna genoten ze nog een paar minuten zwijgend van elkaars gezelschap. Ze hadden dat weekend vaker gevrijd dan gewoonlijk en Peter maakte er een grapje over toen hij haar afzette.

'Misschien is dat gedoe in L.A. wel goed voor ons seksleven.' Het was alsof ze hun liefde voor elkaar opspaarden in de dagen dat ze elkaar niet zagen. Het hielp. Maar toen hij haar bij het vliegveld gedag kuste, was ze weer verdrietig. Hij kon maar een klein eindje met haar meelopen, omdat hij zelf niet met het vliegtuig ging.

'Ik mis je nu al,' zei ze met een triest gezicht en hij kuste haar weer.

'Ik jou ook. Ik zie je vrijdag weer. Bel me als je er bent.'

'Doe ik. Wat eet je vanavond?' De meisjes waren allebei weg en ze had vergeten iets voor hem klaar te maken.

'Ik heb tegen Alice gezegd dat ik langs zou komen met sushi. Ze is van de week een paar keer komen kijken hoe het met ons ging.'

'Doe haar de groeten van me. Ik wilde haar steeds bellen, maar het is er niet van gekomen. Zeg haar dat het me spijt en bedank haar dat ze de meisjes een beetje in de gaten houdt.'

'Ze doet het graag. Volgens mij mist ze haar eigen kinderen. Het is minder eenzaam voor haar als ze onderweg naar huis even bij ons langsgaat. Ze blijft maar een paar minuten. Ze heeft het zo druk met de galerie dat ze bijna nooit thuis is.' Tanya was blij voor Alice dat ze de galerie had. Het was een enorme klap voor haar geweest toen Jim overleed. Ze hield zich ongelofelijk sterk, maar Tanya wist beter dan wie dan ook hoe ongelukkig ze was. Het eerste jaar was ronduit afschuwelijk geweest en Tanya had haar geholpen zich erdoorheen te slaan. Nu deed ze haar best om iets terug te doen. Het was een eerlijke ruil tussen twee beste vriendinnen. Ze hadden altijd voor elkaar klaargestaan en ze was dankbaar dat Alice er was.

Tanya rende terug om Peter nog een laatste zoen te geven en haastte zich toen met haar draagtas naar de douane. Ze was de laatste die instapte. Ze liet zich achteroverzakken in haar stoel, deed haar ogen dicht en dacht met weemoed na over het weekend. Het was heerlijk geweest thuis te zijn bij Peter en de meisjes.

Toen ze de startbaan op taxieden, zette Tanya haar mobiel uit en zodra het toestel opsteeg, doezelde ze weg. Ze werd pas wakker toen ze landden. Het was een druk, emotioneel weekend geweest en ze was moe. De ruzie met Meg had haar uitgeput. Zou Megan het haar ooit vergeven en zou het tussen hen ooit weer zo worden als vroeger? Tanya liep nog steeds aan haar te denken toen ze de luchthaven uit liep en een taxi aanhield. Ze had haar chauffeur niet eens verteld dat ze kwam. Ze vond het raar om met een limo van het vliegveld te worden gehaald. Ze vond het ook raar om van alle andere extraatjes in haar contract gebruik te maken.

Tot haar verrassing ontdekte ze dat de bungalow bij binnenkomst vertrouwd aandeed. Ze had nog wat foto's meegenomen van Peter en de kinderen en ook een van Alice met James en Jason. Ze had Jason in het weekend gesproken en hij klonk opgewekt. Hij had het zo druk met zijn nieuwe leven op de universiteit dat hij niemand belde. De meisjes hadden erover geklaagd.

Zodra ze zat, belde ze Peter op zijn mobiel. Hij zat nog te eten bij Alice. Tanya sprak ook met haar en ze voelde zich eenzamer dan ooit in de wetenschap dat zij samen waren en zij alleen. Alice zei dat het helemaal niet gezellig was zonder haar erbij en dat ze haar misten. Tanya vertelde haar over de foto die ze van haar had meegenomen. Na afloop van het gesprek zette Tanya de tv aan. Ze voelde zich vreemd alleen.

Ze nam een bad in de enorme badkuip en zette de jacuzzi aan. Dit hielp haar te ontspannen. Na afloop zette ze haar computer aan en werkte nog een poosje aan het script. Ze had de volgende dag om halfnegen een vergadering.

Het zou een drukke week worden, waarin ze alle op- en aanmerkingen op de een of andere manier in het script moest zien te verwerken. Ze keek ernaar uit en was benieuwd naar hun commentaar. Ze werkte door tot het bijna twee uur was en liet een boodschap achter bij de receptie dat ze om zeven uur gewekt wilde worden.

Tanya had het gevoel dat ze nog maar nauwelijks had geslapen toen de telefoon ging en werd met een schok wakker. Het was de wekdienst en ze liet zich kreunend terugvallen in haar kussen. Ze miste Peter en belde hem. Hij was al op en wilde net ontbijt gaan klaarmaken voor de meisjes. Bij het horen van zijn stem voelde ze zich schuldig dat zij niet bij hen was. Zo zou het nog een heel schooljaar zijn. Het gaf haar een gevoel alsof ze een gevangenisstraf moest uitzitten. Peter en zij praatten kort met elkaar voor ze aan hun dag begonnen.

'Ik mis je zo,' zei Tanya verdrietig. 'Ik vind het afschuwelijk dat jij al het werk moet opknappen.'

'Jij hebt het achttien jaar gedaan, dus waarom zou ik het dan niet een paar maanden doen?' Hij klonk gehaast, maar lief.

'Volgens mij ben ik met een heilige getrouwd,' zei ze dankbaar. Hij was fantastisch.

'Nee, je bent getrouwd met een man die niet in staat is tegelijkertijd eieren, sap en cornflakes op tafel te krijgen. Ik ben een analfabeet wat koken betreft, dus ik moet nu gaan. Lief zijn in de zandbak vandaag.'

'Ik hoop dat zij dat ook zijn.' Ze was zenuwachtig voor deze eerste grote vergadering. Het werd nu menens. Straks lieten ze niets van haar werk heel. Dit was allemaal nieuw voor haar.

'Het komt wel goed. Laat je niet onder schoffelen. Wat ik tot nog toe heb gelezen, ziet er fantastisch uit.'

'Dank je wel. Ik bel je wel als de vergadering afgelopen is. Succes met het ontbijt... en Peter...' Er stonden tranen in haar ogen toen ze vervolgde: 'Sorry dat ik dit doe. Ik voel me zo'n waardeloze vrouw en moeder. Je bent een schat dat je me dit laat doen.' Ze voelde zich nog steeds ontzettend schuldig.

'Je bent de beste vrouw die ik me maar kan wensen. Voor mij ben jij een ster.'

'Jij bent de ster, Peter,' zei ze zacht. Ze keek nu al uit naar het weekend.

'Dag lieverd, gedraag je... ik hou van je...' zei hij, waarna hij snel de telefoon neerlegde en zij zich gereedmaakte voor de ochtend.

Ze bestelde ontbijt van de room service, iets heel anders dan de snelle hap die Peter en de meisjes naar binnen hadden gewerkt. Haar limo met chauffeur stond buiten op haar te wachten. Klokslag half negen was ze bij de studio. Douglas moest nog komen, maar Max Blum was er al.

'Goedemorgen, Tanya. Hoe was je weekend?' vroeg hij vriendelijk, terwijl ze naar de vergaderzaal liepen. Hij zette een aktetas op tafel die eruitzag alsof hij ieder moment uit elkaar kon barsten. Ze hadden voor de duur van de film kantoorruimte gehuurd van een van de tv-netwerken. Tanya had ook een kantoor toegewezen gekregen, maar zij had gezegd dat ze liever in het hotel werkte. In de bungalow was het rustiger en had ze minder afleiding.

'Te kort,' zei Tanya verdrietig. 'En hoe heb jij het gehad?'

'Redelijk. Ik ben naar een paar honkbalwedstrijden geweest, heb The Wall Street Journal, de Variety en The New York Times gelezen en heb enkele zeer intellectuele gesprekken gevoerd met mijn hond. We zijn vrij laat opgebleven, dus hij was te moe om mee te komen naar het werk. Dat beest heeft een hondenleven,' zei hij. Een secretaresse kwam binnen om hun een kop koffie aan te bieden. Ze bedankten allebei: Max had een cappuccino van Starbucks bij zich en Tanya had in het hotel al genoeg thee gedronken. Terwijl ze gezellig zaten te praten, kwam Douglas binnenlopen. Hij zag er zoals altijd uit om door een ringetje te halen, zelfs op dit vroege uur. Hij had ook een lekker geurtje op en was in het weekend naar de kapper geweest. Max zat er weer slordig bij. Hij was schoon, maar daar was alles mee gezegd. Tanya was casual gekleed en had niet de moeite genomen make-up op te doen. Dit was werk.

Ze begonnen meteen met de aantekeningen. Douglas wilde verschillende scènes veranderen. Max had moeite met één scène, die zich naar zijn mening te snel ontvouwde en niets liet zien van de diepe emoties die de acteurs doormaakten. Hij wilde dat ze deze scène zo herschreef dat het publiek de pijn van de personages lijfelijk zou kunnen voelen. Zoals hij het uitdrukte: 'Laat ze lijden.' Later in de ochtend konden Tanya en Douglas het niet eens worden over de wijze waarop zij een van de personages had neergezet. Hij wond er geen doekjes om en zei dat ze er een saai personage van had gemaakt. 'Ik haat haar,' zei hij bot. 'En iedereen zal haar haten.'

'Ze móét ook saai zijn.' Tanya verdedigde op dit punt verhit haar werk. 'Ze is een dodelijk saaie vrouw. Ik vind het niet eens erg dat je haar haat. Ze is gewoon niet aardig. Ze is een vervelende zeurpiet en ze bedondert haar beste vriendin. Waarom zou je haar in godsnaam aardig vinden?'

'Dat doe ik ook niet. Maar als ze het lef heeft om haar beste vriendin te belazeren, moet ze toch een béétje karakter hebben. Laat dat dan tenminste zien. Jij hebt een levend lijk van haar gemaakt.' Hij was bijna beledigend en ten slotte gaf Tanya toe. Ze zou een paar dingen aan het personage wijzigen, maar het voelde voor haar niet goed om alles te doen wat hij had gezegd. Uiteindelijk mengde Max zich in het gesprek en stelde een tussenoplossing voor. Het personage mocht saai en onaardig blijven, maar moest misschien wat duidelijker worden neergezet als een felle, verbitterde, jaloerse vrouw, zodat het uiteindelijke bedrog begrijpelijk werd. Tanya zei dat ze daar wel mee kon leven, maar aan het eind van de vergadering was ze volkomen uitgeput. Toen ze alle aantekeningen hadden afgewerkt was het bijna drie uur en ze hadden niet eens lunchpauze genomen. Douglas vond dat eten te veel afleidde. Toen de vergadering eindelijk werd afgesloten, voelde Tanya haar bloedsuiker en haar stemming als een plumpudding inzakken.

'Dat was een goede vergadering, mensen,' zei Douglas opgewekt, terwijl ze opstonden. Hij was in een opperbeste stemming. Max had tussen de bedrijven door wat chocola en nootjes gegeten die hij had meegenomen. Hij had al verscheidene films met Douglas gedaan en wist hoe hij werkte. Tanya niet, zij was bekaf en ze voelde zich een beetje gekwetst door sommige opmerkingen die Douglas had gemaakt. Hij had een paar rake klappen uitgedeeld en had daar na afloop geen excuses voor aangeboden. Hij wilde alleen maar de best mogelijke film maken, en het maakte hem niet uit op wat voor manier dat gebeurde en wie hij ervoor tegen de schenen moest schoppen. Vandaag was zij het slachtoffer. Ze was zijn manier van werken niet gewend en had haar werk nog nooit zo fel hoeven verdedigen. De producenten van de soaps waarvoor ze schreef waren veel gemakkelijker.

'Gaat het een beetje?' vroeg Max, toen ze samen het gebouw uit liepen. Douglas was snel vertrokken naar een afspraak en ze zouden pas de volgende ochtend terugkomen voor een acteursvergadering. Tanya zag er nu al tegenop. Dit was moeilijker dan ze had gedacht en ze wist nog steeds niet wat ze precies aanmoest met het personage waar Douglas zo'n hekel aan had. Ze zou er die middag en avond aan gaan werken. Het voelde alsof ze zich moest voorbereiden op een examen. Zijn woorden waren behoorlijk hard aangekomen.

'Ja, het gaat wel. Ik had vanmorgen niet zoveel gegeten bij het ontbijt. Een uur geleden had ik het wel zo ongeveer gehad.'

'Altijd eten meenemen als je met Douglas gaat vergaderen. Hij werkt als een bezetene en neemt nooit tijd om te eten. Daarom blijft hij zo mager. Voor hem is lunchen een puur sociale aangelegenheid. Als het niet in zijn agenda staat, eet hij niet. Mensen om hem heen leggen het bij bosjes af,' zei hij plagend.

'Dat weet ik dan voor morgen,' zei ze, terwijl hij met haar meeliep naar haar limo.

'O, nee, morgen is het anders,' legde hij uit. 'Morgen zijn de acteurs erbij. Die moeten stipt op tijd worden gevoed, bij voorkeur met extreem dure, speciaal verzorgde maaltijden. Regisseurs en schrijvers hoeven niet te eten. Als je het heel lief vraagt, mag je misschien een hapje mee-eten van hun bord. Misschien gooien ze je wat kaviaar of een kippenpootje toe.' Hij overdreef natuurlijk, maar er zat een kern van waarheid in wat hij zei. 'Het is altijd goed om een paar acteurs bij een vergadering te hebben. Ik nodig ze vaak uit, dan krijgen wij tenminste ook iets te eten.' Ze lachte. Het was net alsof ze door een ouderejaars wegwijs werd gemaakt op school. Ze was dankbaar voor Max' hulp en zijn humor. 'Ik zal Harry morgen ook meenemen. Niemand vindt het nodig om voedsel te verstrekken aan een regisseur die toch al te zwaar is. Maar een hond krijgt altijd te eten. De mijne ziet er intriest uit en hij jankt en kwijlt veel. Ik heb dat kwijlen ook eens geprobeerd, maar toen stuurden ze me de kamer uit en dreigden ze de vakbond erbij te halen. Nu neem ik mijn hond maar mee.' Ze schoot in de lach. Maar toen werd hij serieus en drukte haar op het hart zich niet te laten ontmoedigen door de veranderingen in het script en zelfs niet door Douglas' harde commentaar. Zo ging hij bij al zijn films te werk. Sommige producenten waren nog veel lastiger en lieten voortdurend stukken tekst herschrijven. Tanya vroeg zich af wat ze voor opmerkingen zou krijgen van de acteurs en hoe zorgvuldig zij het script hadden gelezen. De acteurs in de soaps waarvoor ze schreef, gingen gewoon het podium op en begonnen te spelen. Bij een film ging het er allemaal veel nauwkeuriger aan toe.

Ze werkte uren aan het script om Douglas' en Max' opmerkingen te verwerken. Ze liet de roomservice roerei en salade brengen en om middernacht was ze nog steeds bezig. Toen ze klaar was, belde ze Peter. Ze was er voor die tijd niet aan toegekomen de meisjes te bellen. De tijd was voorbijgevlogen en ze wist dat ze nu lagen te slapen. Peter was nog wakker en had in afwachting van haar telefoontje wat liggen lezen.

'En, hoe is het gegaan?' vroeg hij belangstellend. Hij ging ervan uit dat ze de hele dag had gewerkt, omdat ze zo laat belde.

'Ik weet het niet.' Ze was moe en ging languit op bed liggen. 'Goed, denk ik. Douglas heeft een hekel aan een van mijn personages. Ik ben de hele avond bezig geweest om haar scènes te herschrijven. Volgens mij heb ik het daar alleen maar erger mee gemaakt. Hij vindt haar saai. We hebben tot drie uur vergaderd, zonder pauze. Toen we eindelijk klaar waren, dacht ik dat ik ter plekke zou instorten. En daarna heb ik als een gek zitten werken op mijn kamer. Volgens mij is het nog steeds niet opgelost. Morgen hebben we vergadering met de acteurs.'

'Klinkt vermoeiend,' zei hij vol medeleven, maar hij wist dat ze dit al had verwacht. En ze was een harde werkster. Hij bewonderde haar doortastendheid.

'Hoe is jouw dag geweest?' vroeg ze, blij zijn stem te horen. Ze had hem de hele dag verschrikkelijk gemist, zelfs toen ze aan het werk was. De week die voor haar lag, leek onafzienbaar. 'Ik heb de meisjes niet gebeld. Ik zat te werken en was de tijd vergeten. Ik zal ze morgen bellen.'

'Ze hebben het prima gehad. Alice kwam langs met lasagne en haar beroemde schuimtaart. Ik heb alleen de salade gemaakt, dus ik had een makkelijke avond.' En dat was mooi, want op zijn werk was het een lange dag geweest. Hij had een nieuwe cliënt die ernstig in de problemen zat en waarschijnlijk voor de rechter zou moeten verschijnen.

'Is Alice blijven eten?' vroeg Tanya terloops en ze was verbaasd te horen dat ze dat inderdaad had gedaan. Het was aardig van haar om eten te brengen en Tanya was haar dankbaar. En ach, toen Alices man was overleden had Tanya ook maandenlang ieder moment voor haar klaargestaan. 'Ik sta wel bij haar in het krijt als dit achter de rug is. Als ze zo doorgaat, moet ik de komende tien jaar voor haar koken.'

'Het kwam wel heel goed uit zo. En ze heeft Meg naar haar voetbalwedstrijd gebracht. Molly had de auto nodig. Alice heeft me enorm uit de brand geholpen. Ik kon niet op tijd bij mijn werk weg, dus toen heb ik haar gebeld. Ze ging net weg bij de galerie en zei dat het geen probleem was.' Tanya had in de loop der jaren heel wat keren hetzelfde gedaan voor haar kinderen, maar ze was Alice toch dankbaar. In zekere zin verzachtte het feit dat Alice bijsprong haar schuldgevoel, maar in andere opzichten werd het er juist erger van. Ze vond het een prettig idee dat er iemand was om Peter en de meisjes te helpen, maar tegelijkertijd voelde ze zich schuldiger dan ooit dat ze er zelf niet was om dat te doen. Voorlopig moest ze daar mee zien te leven. Alice was er in ieder geval. Voor Peter was dat een enorme steun. Hij kon niet alles alleen doen. Hij had het te druk op zijn werk.

Ze praatten nog even over andere zaken, maar moesten ophangen. Ze moesten allebei vroeg op voor een vergadering en als ze daar met hun hoofd goed bij wilden zijn, moesten ze nu gaan slapen. Ze beloofde dat ze de volgende avond eerder zou bellen. Het was voor haar een volkomen absurde ervaring om niet zelf bij haar kinderen te zijn en hen de groeten te moeten doen. Meer dan Peter had zij het gevoel dat ze er zelf moest zijn om haar groeten over te brengen.

De volgende ochtend kwam Tanya terug in dezelfde vergaderzaal als de vorige dag. Dit keer had Max zijn hond bij zich, als je het tenminste een hond kon noemen. Harry had meer het formaat van een klein paard, maar hij gedroeg zich keurig en ging in een hoek van de kamer liggen, met zijn enorme kop op zijn poten. In eerste instantie verbaasde iedereen zich erover dat hij zo groot was, maar hij was zo netjes opgevoed dat niemand hem daarna nog opmerkte. Dat wil zeggen, tot er eten werd binnengebracht, want toen ging hij onmiddellijk rechtop zitten en begon hij luid te janken en uitbundig te kwijlen. Max voerde hem allerlei lekkere hapjes en de anderen gaven hem hun restjes. Toen hij alles op had, ging hij weer liggen slapen. Harry was een buitengewoon beleefde hond en Tanya gaf er Max halverwege de vergadering een compliment over.

'Eigenlijk is hij meer mijn kamergenoot dan mijn hond,' zei Max met een grijns. 'Hij heeft eens in een reclamespotje meegedaan. Ik heb het geld belegd en hij heeft er goed aan verdiend. Hij betaalt zijn eigen huur. Ik beschouw hem meer als een zoon.' Ze geloofde hem direct.

De vergadering verliep traag en moeizaam. Douglas zat hem buitengewoon goed voor, terzijde gestaan door Max. Tanya stond versteld van de vele aantekeningen die de acteurs hadden gemaakt. Sommigen hadden er goed over nagedacht en brachten redelijke punten naar voren, anderen maakten er een rommeltje van en wisten niets zinnigs in te brengen, maar de meesten wilden redelijke veranderingen in het script zien. Het grootste probleem waren zinnen in de dialogen die ze 'zelf nooit zo zouden zeggen'. In de meeste gevallen lukte het haar om samen met de acteurs de teksten zo te formuleren dat ze zich er prettig bij voelden, zonder iets aan de inhoud te veranderen. Het was een langdurig, vervelend proces en Douglas liet meer dan eens merken dat zaken hem irriteerden. Hij scheen tijdens vergaderingen onder hoge stress te staan en ten slotte raakten Tanya en hij opnieuw verzeild in een discussie over het personage waar ze de vorige dag over in de clinch hadden gelegen.

'O, doe me een lol, zeg, Tanya,' schreeuwde hij tegen haar. 'Zit dat kreng toch niet steeds te verdedigen. Verander haar gewoon, verdomme!' Tanya schrok hevig van zijn uitval en zat er daarna een poosje stilletjes bij, terwijl Max haar bemoedigende blikken toewierp. Hij zag dat Douglas haar had gekwetst en dat ze van streek was.

Douglas zelf bleef na afloop van de vergadering nog even bij haar staan praten, terwijl de acteurs naar buiten liepen. Het was bijna zes uur en de hele dag waren er karretjes met eten de vergaderzaal in- en uitgereden. Ze zag wat Max bedoelde. Iedereen had zich de hele dag tegoed kunnen doen aan sushi en tahoe en om vier uur waren er zelfs scones met aardbeien en slagroom binnengebracht.

Na de vergadering vertrokken alle acteurs naar de sportzaal, of naar hun persoonlijke trainers. Tanya wilde alleen nog maar terug naar de bungalow om daar in te storten. Ze was helemaal uitgeput van het geconcentreerde luisteren en van het gezamenlijk bedenken van veranderingen in het script.

'Sorry dat ik vandaag een beetje tegen je uitviel,' zei Douglas gladjes. Hij keek haar aan alsof het niets was, maar Tanya had het gevoel dat er een bus over haar heen was gereden. 'Ik word helemaal gek van die vergaderingen met acteurs. Ze zeuren eindeloos door over de kleinste details en maken zich druk over hoe ze overkomen als ze iets zeggen. In hun contract staat dat ze veranderingen mogen vragen in het script en volgens mij denken ze allemaal dat ze hun werk niet goed doen als ze je niet iedere scène laten herschrijven. Als dat zo doorgaat, heb ik zin om iedereen te vermoorden. Dit soort vergaderingen duurt altijd uren. Hoe dan ook, sorry als ik rot tegen je heb gedaan.'

'Het geeft niet,' zei Tanya mat. 'Ik was ook moe. Het zijn erg veel details en ik probeer de integriteit van het script te bewaren en tegelijkertijd iedereen tevreden te stellen.' Het was niet altijd gemakkelijk en dat wist hij. Hij had dit in de loop der jaren honderden keren meegemaakt. 'Ik heb gewerkt aan dat personage dat jij zo afschuwelijk vindt. Ik geloof niet dat ik het probleem heb opgelost, maar ik doe mijn best. Ik denk dat het punt is dat ik haar niet saai vind. Ik zie al haar onderstromen, haar verborgen gedachten en bedoelingen, dus naar mijn idee is ze niet zo saai is als ze op het eerste oog lijkt. Of misschien identificeer ik me alleen maar met haar en ben ik net zo saai als zij.' Tanya lachte en Douglas schudde glimlachend zijn hoofd. Tanya was blij dat hij niet meer zo op haar inpraatte. Dat had veel spanning weggenomen. Hij had haar de afgelopen uren flink geïntimideerd en dat was niet leuk geweest. Dit was beter.

'Zo zou ik jou niet willen beschrijven, Tanya. Jij bent allesbehalve saai en ik hoop dat je dat weet.'

'Ik ben maar een huisvrouw uit Marin,' zei ze eerlijk en hij schoot in de lach.

'Maak dat de kat wijs. Dat huisvrouwtjesgedoe is maar spel, of het is een masker waarachter je je verschuilt, daar ben ik nog niet uit. Maar één ding weet ik zeker en dat is dat jij geen huisvrouw bent. Als dat zo was, zou je hier niet zijn. Geen seconde.'

'Ik ben wel een huisvrouw. Mijn gezin heeft me uitgeleend om dit script te schrijven,' probeerde ze weer. Maar hij was nog steeds niet overtuigd.

'Flauwekul. Er klopt niks van. Ik weet niet wie je voor de gek houdt, Tanya, maar mij in ieder geval niet. Jij bent een ontwikkelde vrouw met een fascinerende geest. Jou huisvrouwtje laten spelen is net zoiets als een buitenaards wezen een baan geven bij McDonald's. Je kunt het misschien wel, maar waarom zou je al je verstand en talent eraan verspillen?'

'Die verspil ik niet aan mijn kinderen.' Ze vond het niet prettig wat hij zei en het beeld dat hij van haar had stond haar helemaal niet aan. Ze was precies wie en wat ze zei dat ze was en daar was ze trots op. Ze vond het heerlijk om moeder en huisvrouw te zijn en dat was altijd zo geweest. Ze vond het ook fijn om te schrijven, vooral nu, en ze hield van de uitdaging. Maar ze had geen enkele behoefte om een echt 'Hollywood-mens' te worden. En dat scheen hij te suggereren: dat ze in Hollywood thuishoorde en niet in Ross. Ze wist dat ze dit nooit blijvend zou willen doen. Alleen deze ene keer, voor de gein. Als dit achter de rug was, ging ze naar huis en dan bleef ze daar. Haar besluit stond al helemaal vast.

'De dingen zijn veranderd, Tanya, of je het leuk vindt of niet. Je kunt niet terug. Dat werkt niet. Je bent hier pas een week en je bent het daar nu al ontgroeid. Dat was al zo voor je hiernaartoe kwam. Op de dag dat je besloot het scenario te gaan schrijven, was de teerling geworpen.' De rillingen liepen haar over de rug. Het was alsof hij wilde zeggen dat de weg naar huis was afgesloten en ze wilde juist gerustgesteld worden. Steeds als Douglas zoiets zei, wilde ze Peter in de armen vliegen. Wat Douglas zei was beangstigend en fascinerend tegelijk. Ze wilde naar huis. 'Je was vandaag erg geduldig met alle acteurs,' zei hij prijzend. 'Ze zijn niet de makkelijksten.'

'Ik vond Jeans opmerkingen over haar personage erg goed. En wat Ned zei sneed ook hout,' zei Tanya eerlijk, zonder in te gaan op wat hij verder had gezegd. Ze wilde niet met hem in discussie over de vraag of zij wel of niet een huisvrouw zou moeten zijn. Ze had alleen met hem te maken zolang ze met de film bezig waren. Hoe hij daarna over haar dacht, kon haar niet schelen. Hij had geen macht over haar leven en was ook geen helderziende of psychiater. Hij was bezeten van Hollywood, zij niet. Hij was verslaafd aan macht, dat was haar inmiddels wel duidelijk, hoewel hij die macht nu eens op een heel subtiele manier uitoefende en dan weer heel duidelijk liet merken wie er de baas was, afhankelijk van wat er in de gegeven situatie het beste resultaat opleverde. Hij beheerste dit spel als geen ander.

Na afloop ging ze naar het hotel, waar ze 's avonds nog uren aan het script werkte. Het lukte haar de meeste veranderingen aan te brengen, maar sommige aanpassingen waren minder eenvoudig. Ze belde Max de volgende dag verscheidene keren op om met hem te overleggen en hij zei dat ze zich niet al te veel zorgen hoefde te maken. Sommige subtiele veranderingen zouden later op de set worden doorgevoerd. Max was verreweg de zachtmoedigste man met wie ze te maken had en ze was altijd blij met zijn rustige kijk op de zaak. Hij was erg laconiek en enorm deskundig, een ideale mix. Douglas daarentegen was voortdurend gespannen en had een bijna dwangmatige behoefte aan controle, wat zij soms moeilijk vond om mee te werken.

Het was een drukke week, zowel voor haar in L.A. als voor Peter op kantoor. Hij zou de volgende week aan een nieuwe rechtszaak beginnen. En Tanya had aan de lopende band vergaderingen met Max, Douglas en de cast en werkte daarnaast aan het script. Tot haar grote ergernis werden er voor de hele zaterdag vergaderingen gepland die ze niet mocht missen en donderdagmiddag moest ze Peter bellen om te zeggen dat ze niet weg kon. Ze vroeg of hij in plaats daarvan samen met de meisjes naar haar toe kon komen.

'Verdorie, Tan... ik wou dat het kon. Molly heeft iets belangrijks. En ik weet dat Megan ook plannen heeft. Iets belangrijks in de stad, waar ze samen met John White naartoe gaat, dus die wil vast niet mee. En ik moet dit weekend overwerken. Anders groeit het me boven het hoofd. Ik denk niet dat dit een goed moment is.'

'Hier is het net zo,' zei ze triest. 'Ik vind het afschuwelijk om jullie niet te zien. Misschien moet ik vrijdagmiddag gewoon het vliegtuig nemen en een nachtje thuis komen slapen. Zaterdagmorgen moet ik om negen uur terug zijn voor een vergadering. Ik zou de vlucht van zes uur kunnen nemen.'

'Dat wordt gekkenwerk,' zei hij verstandig. 'Veel te vermoeiend. Laat nou maar zitten. Volgend weekend kom je weer naar huis.' Ze had niet verwacht dat er al zo vroeg weekendvergaderingen zouden worden gepland, hoewel ze was gewaarschuwd dat het zou kunnen gebeuren. Ze was teleurgesteld dat ze niet naar huis kon, ook al had ze nog heel veel werk te doen.

's Avonds belde ze de meisjes om hen zelf haar verontschuldigen aan te bieden. Megans telefoon stond uit, dus sprak ze een boodschap in op haar voicemail. Molly had haast en zei dat het niet erg was. Tanya voelde zich doodongelukkig, maar toen ze Peter op kantoor probeerde te bereiken, was hij in bespreking en kon hij niet aan de telefoon komen. Dat kon er ook nog wel bij. Ze belde later zelfs Jason op, om te vragen of hij zin had zaterdagavond naar L.A. te komen, maar hij had een spannende date. Hij bedankte haar voor het idee en zei dat hij een andere keer graag zou komen, maar dit weekend niet.

Ze bracht de vrijdag en zaterdag door met vergaderen met Max, Douglas en de cast en had daarnaast een individuele bespreking met Jean om de belangrijkste drijfveren van haar personage door te nemen. Jean nam haar werk erg serieus en wilde helemaal in de huid kruipen van haar personage. Toen Tanya zaterdagavond om acht uur in het hotel terugkwam, was ze volledig uitgeput. Dat werd er niet beter op toen er een boodschap van Douglas op haar antwoordapparaat stond met het verzoek hem terug te bellen. 'Shit, wat nou weer?' mopperde ze in zichzelf. Ze had hem de hele week al doorlopend gezien en had nu wel even genoeg van hem. Hij was zo'n krachtige persoonlijkheid dat je bijna niet om hem heen kon. Maar hij was de producent van de film, dus ze had geen keus. Ze belde hem terug op zijn privénummer. Hij gaf zelden zijn privénummer aan iemand en het maakte haar in één klap een insider in Hollywood. Niet dat dat haar ook maar iets kon schelen.

'Hallo. Ik kwam net binnen en hoorde je berichtje,' zei ze, opgewekter dan ze zich voelde. 'Wat kan ik voor je doen?' vroeg ze, in de hoop snel van hem af te zijn. Ze had zin om lekker in bad te gaan. Als ze het niet zo extravagant had gevonden, had ze een massage genomen. Ze had het verdiend, maar ze vond het een veel te frivole uitgave en ze wilde geen misbruik maken van de extraatjes in haar contract. Een bad was genoeg.

'Ik dacht dat je misschien teleurgesteld zou zijn dat je dit weekend niet naar huis kon. Als je zin hebt, kun je morgen bij mij in de zon komen liggen. Als je daar tenminste aan doet.' Hij lachte. Ze was een beetje bruin, dus hij veronderstelde dat ze wel eens in de zon zat, thuis, of anders in Tahoe. 'Geen verplichtingen. Gewoon lekker rustig de krant lezen, en je hoeft niet te praten als je daar geen zin in hebt. Het verveelt snel om in een hotel te zitten.' Daar had hij gelijk in, maar ze wist niet of ze er zin in had de dag met hem door te brengen. Hij was tenslotte haar baas. Ze kon hem moeilijk helemaal negeren, hoewel ze moest toegeven dat een dag bij zijn zwembad aanlokkelijk klonk. Bij het zwembad van het hotel wemelde het van de filmsterretjes en modellen die mannen probeerden te versieren. Dat werd op den duur nogal vervelend en bovendien voelde ze zich daar zonder string en naaldhakken totaal niet op haar plaats. Toch had ze eerder in de week op haar eigen kosten een manicure laten komen. En het had haar goed gedaan: alle vrouwen in L.A. hadden perfect verzorgde handen en ze voelde zich hierdoor wat minder een buitenbeentje.

'Dat is erg aardig aangeboden,' zei ze tegen Douglas. 'Maar ik wil je op zondag niet in de weg zitten.' Ze aarzelde of ze het aanbod moest afwijzen of accepteren. Ze voelde zich bij hem nooit helemaal op haar gemak. Heel anders dan bij Max, die steeds meer een grote broer voor haar begon te worden. Douglas was allesbehalve dat. Hij was altijd op een of andere manier aan het manipuleren. Het gaf stress bij hem in de buurt te zijn. Ze kon zich niet voorstellen dat hij zich op zondag of welk ander moment dan ook zou kunnen ontspannen.

'Je zit me niet in de weg. We negeren elkaar gewoon. Ik praat op zondag nooit met iemand. Neem maar iets te lezen mee. Ik lever het zwembad en eten. En wat je ook doet, kam niet je haar en gebruik geen make-up.' Hij had haar gedachten gelezen. Ze had geen zin om zich op te tutten als ze naar hem toe ging. Maar ze kon zich niet voorstellen dat hij er zelf onverzorgd bij zou lopen.

'Als ik kom, houd ik me daar waarschijnlijk aan,' zei ze voorzichtig. 'Het is een lange week geweest. Ik ben moe.'

'Dit is nog pas het begin, Tanya. Spaar je krachten, je zult ze nog hard genoeg nodig hebben. In januari en februari zul je lachen als je bedenkt hoe gemakkelijk deze dagen zijn geweest.'

'Misschien kan ik maar beter meteen naar huis gaan en van de brug springen,' zei ze geschrokken. Nu ze niet naar Peter en de kinderen kon, voelde ze zich nog somberder. En ze begon zich af te vragen of ze deze klus wel aankon.

'Tegen die tijd ben je eraan gewend en draai je er je hand niet meer voor om, geloof me. En als het voorbij is, wil je maar één ding, en dat is opnieuw beginnen.' Hij was daar honderd procent van overtuigd, omdat dat met hem zo ging.

'Waarom geloof ik je niet als je dat zegt?'

'Vertrouw me nou maar. Ik weet dat het zo is. Misschien werken we op een dag samen aan een nieuwe film,' zei hij. Hij klonk zelfverzekerd en hoopvol, alsof het een uitgemaakte zaak was. Ze waren nog maar nauwelijks aan deze film begonnen. Maar iedereen wilde aan films van Douglas Wayne meewerken. Acteurs en schrijvers smeekten om ingehuurd te worden. Het was bijna een garantie voor het winnen van een Academy Award, en daar was het de professionals om te doen. Ergens trok het Tanya ook wel, maar op dit moment wilde ze alleen maar de kneepjes van het vak leren, overleven, geen domme fouten maken en goed werk afleveren. Ze had de hele week keihard gewerkt en ze had meer dan eens bijna de moed opgegeven. 'Nou, kom je dan, morgen? Wat dacht je van elf uur?'

Ze aarzelde nog een fractie van een seconde, maar toen gaf ze zich gewonnen. 'Dat is goed. Dank je wel,' zei ze beleefd.

'Tot morgen dan. En vergeet het niet: geen make-up en laat je kam maar liggen.' Ja, hoor, dacht ze bij zichzelf. Zoals Megan zou zeggen: het zal wel.

Maar de volgende dag hield ze zich toch aan zijn advies, tot op zekere hoogte in ieder geval. Ze maakte een nette vlecht in haar haar, maar ze deed geen make-up op. Het voelde goed om niet zo veel werk te maken van haar uiterlijk, hoewel ze dat ook de rest van de week niet echt had gedaan. Dat deed niemand voor de vergaderingen, zelfs de acteurs niet. Maar tot nog toe had ze meer zorg aan zichzelf besteed dan nu. Ze droeg een verschoten t-shirt van Molly, een paar slippers en haar oudste, meest afgedragen spijkerbroek. Ze nam een stapel kranten mee, een boek waar ze al een jaar in had willen beginnen en het cryptogram van de New York Times, een van haar favoriete tijdverdrijven. En ze nam een taxi naar zijn huis. Ze had haar chauffeur vandaag vrij gegeven, het was tenslotte zondag.

Douglas deed zelf open en zag de taxi wegrijden. Hij droeg een smetteloos t-shirt, perfect gestreken jeans en zwarte sandalen van krokodillenleer. Ieder haartje zat op zijn plaats. Het huis was opvallend rustig. Nergens was personeel te bekennen, in tegenstelling tot de avond van het diner, toen er een leger bedienden rondliep om het de gasten naar de zin te maken. Hij bracht haar door het stille huis naar het zwembad, waar hij haar uitnodigde om te gaan zitten, liggen, of wat ze ook maar wilde. Op een tafel naast een ligstoel had hij een stapel kranten voor haar neergelegd. Een ogenblik later verdween hij.

Toen hij terugkwam, drukte hij haar, zonder te vragen of ze dat wilde, een glas in haar hand. Het was champagne met perziksap: Bellini, een van haar favoriete drankjes. Het was er nog een beetje vroeg voor, maar het was niet al te sterk.

'Dank je wel,' zei ze met een verraste glimlach, maar hij legde met een ernstig gezicht een vinger tegen zijn mond.

'Sst!' zei hij streng. 'Niet praten. Je bent hier gekomen om te ontspannen. Later misschien, als je wilt.' Vervolgens ging hij aan de andere kant van het zwembad in zijn eigen stoel zitten. Hij las een poosje de krant en liet toen zijn stoel zakken om te zonnebaden, nadat hij eerst zijn gezicht en armen had ingesmeerd. Hij sprak geen woord tegen haar en ten slotte ontspande ze zich en ging ze lekker zitten lezen en haar cryptogram invullen, terwijl ze af en toe een slokje nam van haar Bellini. Tot haar verrassing was het een heerlijke manier om de zondag door te brengen.

Ze wist niet of Douglas sliep, maar hij lag daar lange tijd zonder zich te bewegen en uiteindelijk ging zij ook liggen soezen in de zon. Ze hoorde de vogels tsjilpen en de zon was warm, maar niet te heet. Het was een prachtige septembermiddag en ze voelde zich heerlijk ontspannen. Ze schrok toen ze een poosje later haar ogen opendeed en Douglas met een vriendelijke glimlach naast zich zag staan. Ze had het gevoel dat ze uren had geslapen.

'Heb ik gesnurkt?' vroeg ze, en hij lachte. Het was de eerste keer dat ze zich bij hem op haar gemak voelde. Dat was prettig. En hij was ook echt aardig, dit keer. Ze kreeg een heel andere kant van hem te zien.

'Heel hard,' zei hij plagend, in antwoord op haar vraag. 'Eerst werd ik er zelf wakker van. En toen begonnen de buren te klagen.' Ze lachte om wat hij zei. Hij zette een bord naast haar neer met stukjes fruit, een salade en kaas met crackers. 'Ik dacht dat je misschien honger zou hebben als je wakker werd.' Hij was ongelofelijk attent en ze moest toegeven dat dat heel prettig was. Ze voelde zich lui en verwend. Hij was een fantastische gastheer en had zich aan zijn woord gehouden, inclusief dat hij haar met rust zou laten en zelfs niet met haar zou praten. Daarna verdween hij en even later hoorde ze hem pianospelen in de muziekkamer, dicht bij het zwembad. Toen ze gegeten had, stond ze op en liep door de glazen schuifwand de kamer binnen. Hij speelde een moeilijk stuk van Bach en lette niet op haar. Ze ging zitten om naar hem te luisteren en verwonderde zich over zijn talent. Ten slotte keek hij haar kant op.

'Ik speel altijd op zondag,' zei hij met een gelukkige glimlach. 'Het is het fijnste moment van de week. Ik mis het echt als ik dat niet doe.' Ze herinnerde zich dat hij een opleiding had gevolgd voor concertpianist en vroeg zich af waarom hij daar niet mee was doorgegaan. Hij had echt ongelofelijk veel talent. En hij vond het duidelijk heerlijk om te spelen.

'Bespeel jij een instrument?' vroeg hij belangstellend.

'Alleen mijn computer,' zei ze met een verlegen glimlach.

'Ik heb eens een piano gebouwd,' zei hij. 'Hij deed het echt. Ik heb hem nog steeds. Hij staat op de boot. Het is hartstikke leuk om zoiets te maken.'

'Is er iets wat jij níet kunt?'

'Ja,' zei hij, heftig knikkend. 'Koken. Eten verveelt me. Ik vind het zo'n tijdverspilling.' Dat verklaarde waarom hij zo slank was en tijdens vergaderingen nooit tijd nam om te lunchen. 'Ik eet alleen om in leven te blijven. Voor sommige mensen is eten net een hobby. Ik kan dat niet uitstaan. Ik heb niet het geduld vijf uur aan tafel te zitten voor een diner, of twee keer zo veel tijd bezig te zijn met koken. Ik speel ook geen golf, hoewel ik het wel kan. Golf verveelt me ook. En bridgen doe ik nooit meer. Mensen nemen het veel te serieus en dan worden ze vervelend. Als ik ruziemaak of iemand wil beledigen, moet het gaan over iets wat echt belangrijk voor me is, niet over een handvol kaarten.' Het klonk logisch en ze moest erom lachen.

'Zo denk ik er ook over. Ik heb gebridget in mijn studententijd en daarna nooit meer, om dezelfde reden. Tennis jij?' vroeg ze om het gesprek op gang te houden. Hij begon intussen aan een iets gemakkelijker stuk op de piano.

'Ja, maar ik hou meer van squash. Gaat sneller.' Hij had weinig geduld en deed graag alles op topsnelheid. Hij was een interessante man en ze dacht erover een keer een verhaal te schrijven over iemand als hij. Met een personage met zo veel verschillende facetten kon ze fantastische dingen doen.

'Ik heb wel eens gesquasht, maar ik ben er niet erg goed in. Mijn man squasht ook. Ik ben beter in tennis.'

'We doen het wel een keer,' zei hij, waarna hij zich weer een poosje op de muziek concentreerde. Zij genoot van zijn spel. Ten slotte liep ze terug naar het zwembad, waar ze in de zon ging liggen, zodat ze hem niet stoorde. Hij leek helemaal op te gaan in de muziek. Pas na een uur stopte hij met spelen en kwam hij naar buiten.

'Ik heb genoten van je spel,' zei ze bewonderend. Hij kwam in een stoel naast haar zitten en zag er verkwikt uit, zijn ogen straalden. Dat ging altijd zo als hij pianospeelde. Het was duidelijk waarom hij het zo graag deed. Hij was er erg goed in en het was een genot om naar hem te luisteren.

'Pianospelen is voedsel voor m'n ziel,' zei hij eenvoudig. 'Ik zou niet zonder kunnen.'

'Zo is het voor mij met schrijven,' bekende ze.

'Dat zie ik aan je werk,' zei hij, terwijl hij haar aankeek. Ze zag er ontspannen uit en voelde zich volkomen op haar gemak, wat ze niet voor mogelijk had gehouden toen hij haar uitnodigde. Ze voelde zich als herboren. 'Daarom heb ik ook altijd met je willen werken. Na wat ik van je had gelezen, wist ik dat je dezelfde liefde en passie voor je werk hebt als ik voor de piano. De meeste mensen hebben dat niet. Meteen nadat ik je eerste boek had gelezen, wist ik dat jij dat wel had. Het is een zeldzame gave, voor ons allebei.' Ze knikte gevleid, zonder er verder op in te gaan. Ze zaten een poosje zwijgend naast elkaar en toen keek ze op haar horloge. Tot haar verbazing zag ze dat het al vijf uur was. Ze was hier al zes uur en de tijd was voorbijgevlogen.

'Ik moet gaan. Als je een taxi voor me belt, ga ik terug naar het hotel,' zei ze, en ze raapte haar spullen bij elkaar. Bij het noemen van de taxi schudde hij zijn hoofd.

'Ik breng je wel terug.' Het was niet ver, maar ze wilde hem niet tot last zijn. Hij had al genoeg gedaan. Het was een perfecte dag geweest en haar verdriet en schuldgevoel over het feit dat ze niet bij Peter en de kinderen kon zijn, waren verdwenen.

'Ik vind het niet erg om een taxi te nemen,' drong ze aan.

'Dat geloof ik wel. Maar ik breng je graag.' Hij liep even naar binnen om zijn sleutels te halen, en ging haar voor naar de garage, die er even smetteloos uitzag als een operatiekamer. Daar opende hij het portier van een zilverkleurige Ferrari. Terwijl hij de motor startte, ging zij op de passagiersstoel zitten en even later waren ze op weg. Na de ontspannende middag reden ze in een aangename stilte terug naar het hotel. Zonder veel woorden had ze het gevoel dat ze vrienden waren geworden. Ze was die middag dingen over hem te weten gekomen die ze eerder niet had kunnen vermoeden en zijn pianospel was wel het hoogtepunt van de middag.

De Ferrari gleed de overkapte oprit van het Beverly Hills Hotel op en hij keek haar met een glimlach aan. 'Het was een heerlijke dag, vind je ook niet, Tanya?'

'Ik heb ervan genoten,' zei ze eerlijk. 'Ik heb het gevoel dat ik op vakantie ben geweest.' Het was bijna net zo fijn geweest als naar huis gaan. Ze had dat helemaal niet verwacht, zeker niet met hem. Vandaag had ze zelfs geslapen terwijl hij aan de andere kant van het zwembad zat en had ze uren in stilte zitten lezen. Behalve haar man waren er maar weinig mensen met wie ze dat kon doen. Het was een vreemd idee.

'Ik ook. Je bent de perfecte zondagsgast. Afgezien van het snurken natuurlijk,' zei hij met een plagend lachje.

'Heb ik echt gesnurkt?' Ze keek gegeneerd en hij trok een geheimzinnig gezicht.

'Dat zeg ik niet. Volgende keer leg ik je wel op je andere zij. Dat schijnt te helpen.' Ze lachte. Het kon haar niet echt schelen of ze gesnurkt had of niet en ze stond daar zelf van te kijken. In een middag tijd was ze met hem vertrouwd geraakt. Nu ze deze kant van hem had leren kennen, zou het veel leuker worden om met hem samen te werken. 'Heb je nog zin om samen iets te eten?' vroeg hij terloops. Het was zomaar een spontaan idee. 'Ik was van plan chinees te halen. We kunnen het daar opeten, of ik kan het naar het hotel brengen. We moeten toch eten, en eten met een vriend is minder saai. Voel je er wat voor?' Het leek haar een goed idee. Ze was van plan geweest iets te bestellen van de roomservice en intussen nog wat te werken. Chinees halen klonk gezelliger.

'Jazeker, dat lijkt me leuk. Zullen we het hier doen?'

'Prima. Halfacht? Ik moet nog een paar telefoontjes plegen en ik wil nog wat baantjes zwemmen.' Hij was blijkbaar behoorlijk actief en zag er ook erg atletisch uit.

'Goed idee,' zei Tanya.

'Wat wil je hebben?' vroeg hij beleefd.

'Loempia's, iets met zoetzure saus, vlees, vis, waar jij zin in hebt.'

'Ik haal wel een paar verschillende dingen,' beloofde hij. Ze bedankte hem en stapte uit, waarna hij met een armzwaai wegzoefde in zijn prachtig gestroomlijnde, zilverkleurige auto.

Tanya ging naar binnen, nam een douche en luisterde haar antwoordapparaat af. Er stond een boodschap op van Jean Amber over het script. Toen Tanya haar terugbelde, was ze de deur uit. Daarna belde ze Peter en de meisjes. Ze waren net thuis van een honkbalwedstrijd van de Giants, waar ze seizoenkaarten van hadden. Iedereen verkeerde in een goede stemming en niemand scheen het heel erg te vinden dat ze niet naar huis was gekomen. Dit was een opluchting voor haar, maar tegelijkertijd maakte het haar verdrietig.

'Hoe was de wedstrijd?' vroeg ze belangstellend.

'Hartstikke goed! We hebben gewonnen, als je dat tenminste nog niet op tv hebt gezien,' vertelde Peter enthousiast.

'Nee, dat wist ik nog niet. Ik was vandaag bij Douglas Wayne thuis.'

'Hoe was het daar?' Peter klonk verbaasd.

'Leuk. Verbazend ontspannen. Goed voor de werkverhoudingen, hoop ik. Hij was erg aardig. We hebben de hele dag nauwelijks met elkaar gesproken.' Ze had hem nog niet verteld dat er verder niemand bij was. Ze stond op het punt dat te doen toen Molly aan de telefoon kwam.

'Hoi, mam, de wedstrijd was super. We hebben je gemist. We hadden Alice mee gevraagd, om haar te bedanken voor alle keren dat ze voor ons heeft gekookt. En Jason was voor de wedstrijd naar huis gekomen.'

'Ik dacht dat hij het druk had,' zei Tanya, die zich plotseling buitengesloten voelde. 'Ik belde hem donderdag en toen zei hij dat hij een afspraakje had.'

'Dat meisje had afgebeld, dus toen is hij hiernaartoe gekomen voor de wedstrijd.' Het viel Tanya op dat hij haar niet had gebeld toen het afspraakje niet doorging. In plaats daarvan was hij naar Ross gegaan om naar een honkbalwedstrijd te kijken. Ze waren daar allemaal geweest, samen met Alice, terwijl zij in haar eentje in L.A. zat. 'Na de wedstrijd is hij teruggereden. Vanavond is hij weer in Santa Barbara.' Het was toch een vreemd gevoel om te weten dat haar hele gezin naar een honkbalwedstrijd was geweest en plezier had gehad, zonder haar. Ze voelde zich als een kind dat niet is uitgenodigd voor een verjaardagsfeestje. Maar ze werkte nu eenmaal in L.A. De anderen konden er niets aan doen, het was haar eigen schuld. Ze kon moeilijk van hen verwachten dat ze voor haar thuisbleven.

Na Molly sprak ze met Megan, die opgewekt klonk. Daarna kreeg ze Alice aan de telefoon, die zei dat ze het allemaal prima maakten, dat ze haar misten, zij zelf ook, en dat ze volgend weekend moest zien dat ze thuis kwam, zodat ze lekker samen konden roddelen. Tanya lachte en kreeg toen Peter nog even aan de telefoon. Ze stonden op het punt pizza te bestellen, hun gebruikelijke zondagavondmaal. 'Ik mis je,' zei ze nog eens tegen hem en hij zei dat hij haar ook miste. Toen ze had opgehangen, bedacht ze dat ze hem niet had verteld dat ze vanavond met Douglas ging eten. Het betekende niets, maar ze vond het gewoon prettig Peter te vertellen wat ze deed, zodat hij zich bij haar doen en laten betrokken voelde. Maar ze hield zich voor dat het zo onbelangrijk was dat ze het was vergeten.

Ze kon nog net even een bad nemen en zich verkleden voordat Douglas kwam met het eten. Ze trok een schone spijkerbroek en een ander t-shirt aan en toen ze de deur voor hem openmaakte, was ze op haar blote voeten. Ze deed een stapje opzij en hij liep naar binnen.

'Ik ken deze bungalow. Ik heb er een keer gelogeerd toen ze bezig waren mijn huis op te knappen. Hij bevalt me wel,' zei hij, terwijl hij om zich heen keek.

'Hij is erg comfortabel,' zei ze. 'Het zal leuk zijn als de kinderen overkomen.' Ze haalde borden uit de keuken en ze schepten zichzelf op uit de vijf dozen met eten die hij had meegebracht. Hij had alles gehaald wat ze lekker vond, waaronder zeekreeft en gebakken rijst met garnalen. Ze gingen aan haar eettafel zitten en werkten de simpele maaltijd naar binnen. 'Dank je wel. Dat was heerlijk. Je hebt me vandaag verschrikkelijk verwend.'

'Ik moet goed zorgen voor mijn sterschrijfster.' Hij keek haar glimlachend aan. 'We kunnen niet hebben dat je heimwee krijgt en hier gaat zitten wegkwijnen, of terug vlucht naar Marin.' Hij plaagde haar, maar dat vond ze niet erg. 'Het leek me een goed idee om je te laten zien dat we hier ook chinees hebben.' En toen herinnerde hij zich de fortune cookies en gaf er een aan haar. Hij kreunde toen hij las wat er op de zijne stond. 'Heb jij dat er stiekem in gezet toen ik even niet keek?' Ze schudde haar hoofd, waarna hij haar zijn koekje gaf om het te lezen.

'Een goede vriend wordt het goede nieuws van vandaag.' Ze las het hardop voor en keek hem glimlachend aan. 'Dat is leuk. En het klopt aardig.'

'Ik hoop altijd dat ze iets opwindends te melden hebben, maar het valt altijd tegen. Wat staat er op de jouwe?' Douglas keek haar met een geamuseerde blik aan.

Ze trok een wenkbrauw op toen ze haar tekst las.

'Wat staat er?'

'"Een goed geklaarde klus is een beloning op zich." Ook niet erg opwindend. Ik vind de jouwe leuker.'

'Ik ook.' En toen glimlachte hij weer naar haar. 'Misschien win je wel een Oscar voor het script.' Hij hoopte dat dat zou gebeuren. En een Oscar voor de beste film voor hem. Dat was altijd zijn streven.

'Dat staat er niet,' merkte ze op, terwijl ze de resten van hun maaltijd opruimde.

'Volgende keer moeten we onze eigen tekstjes schrijven.'

Hij hielp haar de lege dozen opruimen en een paar minuten later ging hij weg. Ze bedankte hem voor het eten en hij zei haar dat hij een heerlijke dag had gehad. Dat gold ook voor haar. Zijn fortune cookie had gelijk. Een goede vriend was het goede nieuws van de dag geweest. Voor het eerst sinds ze hem had ontmoet geloofde ze in een vriendschap met hem. En een interessante vriendschap bovendien.

8

Tanya ging de volgende twee weekenden naar Ross en ze vond het heerlijk om bij Peter en de kinderen te zijn. Op een zaterdag lunchte ze met Alice, ze kletsten en roddelden over de mensen die Tanya had ontmoet. Alice was er net zo opgewonden over als de meisjes.

'Het verbaast me dat je nog de moeite neemt om naar huis te komen,' zei Alice plagend. 'Vergeleken met daar zal het hier wel saai zijn.'

'Doe niet zo idioot,' snauwde Tanya. 'Ik ben veel liever hier, bij Peter en de kinderen. Dat daar is een fantasiewereld. Niets is er echt.'

'Echt genoeg voor mij, als ik dat zo hoor,' zei Alice met openlijke bewondering. Ze was blij voor haar vriendin dat haar carrière zo goed liep en dat ze deze ervaring kon opdoen, en ze verzekerde haar dat haar kinderen het prima maakten, en dat de meisjes haar nooit zouden vergeten. Ze vertelde dat zelfs Megan vol trots over haar sprak, wat Tanya nogal verraste.

'Ze praat nauwelijks meer met me. Ze is al sinds de afgelopen zomer kwaad op me.' Tanya was opgelucht door wat Alice haar had verteld. Alice zag de meisjes nu veel vaker dan zij en ze was beter op de hoogte van hun gemoedstoestand, dus Tanya vertrouwde op haar woorden.

'Ze is niet zo kwaad als ze jou wil laten denken. Ze straft je alleen een poosje. Schenk er maar geen aandacht aan, dan gaat het vanzelf over.' Tanya was blij dit te horen en begon er toen ze thuiskwam over tegen Peter. Hij was het ermee eens.

'Ze maakt het je gewoon moeilijk. Er is niets met haar aan de hand,' verzekerde hij haar. Toen Megan kort daarna thuiskwam, glimlachte Tanya naar haar alsof alles tussen hen koek en ei was. Ze vroeg haar iets onschuldigs over school, maar Megan keek haar aan alsof ze iets verschrikkelijks had gezegd. En ze reageerde nog nijdiger toen haar moeder voorstelde om samen haar toelatingsformulieren voor de universiteit in te vullen. Ze zei dat ze dat liever met Alice deed. Dit was een klap in Tanya's gezicht, een regelrechte afwijzing die haar diep raakte. 'Ik zou het fijn vinden om ze in ieder geval samen te bekijken,' zei ze zacht, maar Megan weigerde botweg. 'Misschien volgende keer als ik thuis ben,' zei Tanya hoopvol, maar Megan haalde alleen maar haar schouders op.

'Je ziet maar,' zei ze en liep stampend de trap op. Hoewel Tanya probeerde zich er niet te veel van aan te trekken, deed het haar pijn. Gelukkig wilde Molly haar formulieren wel samen met haar moeder invullen. Ze had Tanya ook al een paar essays laten lezen die ze had geschreven.

'Ik ben blijkbaar nog steeds niet genoeg gestraft,' zei Tanya bedroefd tegen Peter en hij grijnsde.

Het eerste weekend van oktober kwamen Tanya en Jason allebei naar huis, en gingen ze met z'n allen naar de World Series. De eindstrijd ging tussen de Giants en de Red Sox en het was een fantastische wedstrijd. Toen ze samen met Jason terugvloog naar L.A., stuurde ze hem in haar limo terug naar Santa Barbara, wat hij een beetje gênant, maar toch ook wel cool vond.

Het tweede weekend van oktober logeerden Peter en de meisjes bij haar in de bungalow. De meisjes vonden het geweldig en Jason kwam zaterdag ook een dagje over. Tanya en de meisjes gingen winkelen in Melrose en ze lunchten met z'n drieën bij Fred Segal's. Ze nam hen mee naar een paar grappige, kleine winkeltjes die ze eerder had ontdekt. Ze hadden een heerlijke tijd, terwijl Peter en Jason bij het zwembad lagen, waar Jason zijn ogen goed de kost gaf. s Avonds aten ze bij Spago. Daar kwamen ze Jean Amber tegen, die de meisjes fantastisch vonden. Jean omhelsde Tanya, maakte met veel drukte kennis met Megan en Molly en flirtte met Jason. Toen ze wegliep, stond hij nog te blozen. Ze waren allemaal diep onder de indruk van deze ontmoeting.

'Volgende keer, als de opnamen zijn begonnen, zal ik jullie voorstellen aan Ned Bright,' beloofde Tanya. Kort daarna kwam een volgende beroemdheid binnenlopen en de kinderen staarden vol ongeloof naar de deur. Na afloop dronken ze nog wat in de bar van het hotel - cola voor de kinderen die nog minderjarig waren - en ook daar kwamen beroemde sterren binnen. Tanya kende hen niet, maar de kinderen wel. Jason ging daarna in de limo van zijn moeder terug naar de universiteit. Op weg naar de bungalow konden de meisjes er niet over uit dat ze zo veel sterren hadden gezien. Ze gilden van opwinding.

'Wauw, mam, dit is zó cool,' zei Molly met grote ogen, en voor het eerst sinds lange tijd gaf Megan haar glimlachend een knuffel.

'Dank je wel, mam, dat je ons hiernaartoe hebt gehaald,' zei Megan hartelijk. Alice had gelijk. Alles was bijna vergeten en vergeven. Het weekend in L.A. had de doorslag gegeven. Ze misten haar thuis, maar ze moesten toegeven dat dit erg leuk was. Ze popelden om het nog eens over te doen en Ned Bright en de andere sterren te ontmoeten.

De enige die niet zo enthousiast leek was Peter. Toen de meisjes giechelend naar hun slaapkamer waren vertrokken, liep hij een beetje bedrukt met Tanya naar hun kamer. Hij zag er moe uit. Het was een lange dag geweest en hij had een vermoeiende werkweek achter de rug.

'Gaat het een beetje met je, lieverd?' vroeg ze, terwijl ze zijn rug masseerde.

'Alleen moe.' Het was voor hem niet zo'n leuke dag geweest als voor zijn dochters. Hij had Tanya de hele dag nauwelijks gezien. Zij was druk geweest met winkelen met de meisjes. En die beroemdheden zeiden hem niets. De meeste kende hij niet, het waren voornamelijk acteurs en actrices die geliefd waren bij kinderen. Maar zelfs hij wist wie Jean Amber was, en hij moest grif toegeven dat ze een prachtige vrouw was. En ze was kennelijk ook stapelgek op Tanya. Ze gedroeg zich alsof ze de beste vriendinnen waren. Maar dat was alleen omdat ze nu samen aan een film werkten. Over zes maanden zou alles vergeten zijn. Tanya maakte zich daar geen enkele illusie over.

Peter keek naar haar terwijl ze naast elkaar in bed lagen en Tanya schrok toen ze zijn trieste blik zag. 'Hoe moet het als je na dit alles weer naar Ross komt, Tan? Tegen het leven dat je hier hebt, kunnen wij nooit op.'

'Dat hoeft ook niet,' zei ze rustig. 'Die wedstrijd win je moeiteloos. Voor mij betekent dit allemaal niets. Het is gewoon opwindend om dit werk te doen. Ik geef geen bal om het leven hier.'

'Dat denk je nu maar,' zei hij, terwijl hij haar aankeek. 'Je bent hier pas zes weken. Wacht maar tot je er wat langer bent. Kijk eens wat voor leven je hier hebt. Je hebt je eigen limo, je woont in je eigen bungalow in het Beverly Hills Hotel, om je heen wemelt het van de sterren. Dit is niet niks, Tan. Het is verslavend. Over zes maanden is Ross in jouw ogen een tweede Kansas.' Hij keek oprecht bezorgd.

'Geef mij Kansas dan maar,' zei ze vastbesloten. 'Ik wil ons. Ik hou van ons leven. Ik zou hier voor geen goud willen wonen. Ik zou er gek van worden.'

'Ik weet het niet, Assepoester. Als de koets weer in een pompoen verandert, kon het wel eens moeilijk worden.'

'Zodra we met de film klaar zijn, lever ik mijn glazen muiltjes in en ga ik naar huis. En daarmee uit. Dit is een eenmalige overeenkomst, geen levenswijze. Wat wij hebben zou ik voor niets ter wereld willen ruilen.'

'Vertel me dat over zeven maanden nog maar eens. Ik hoop dat je er dan nog zo over denkt.' Ze vond het naar dat hij zo dacht, en ook toen ze gevrijd hadden, was ze nog steeds verdrietig. Hij had iets gelatens over zich, alsof hij zich verslagen voelde, en dacht dat hij niet kon wedijveren met haar nieuwe leven. Hij was bang dat het haar precies zo zou vergaan als Douglas had gezegd, namelijk dat haar leven in L.A. verslavend zou zijn en dat ze nooit meer terug zou willen. De laatste keer dat Tanya in Ross was, had Alice dat ook gezegd. Waar hadden ze het allemaal over? Snapten ze het niet? Als het voorbij was, wilde ze naar huis. Ze wilde niet hier blijven. Dat was niets voor haar. Maar Peter deed alsof hij haar niet geloofde. Toen ze de volgende ochtend naar het Ivy gingen om te lunchen, was hij stil en keek hij nog steeds ongelukkig.

De meisjes hadden het prima naar hun zin op het terras, vooral toen Leonardo di Caprio aan de tafel naast hen kwam zitten en naar hen glimlachte. Na het eten klaarde Peter een beetje op. Tanya zat dicht naast hem, hield zijn hand vast en knuffelde en kuste hem wanneer ze maar kon. Ze kon geen genoeg van hem krijgen. Ze miste hem zo erg als ze in L.A. was. Het ergerde haar dat iedereen er zo van overtuigd was dat ze hier zou willen blijven. Zij wist wel beter. En de enige van wie ze het erg vond dat hij dit van haar dacht, was Peter. Ze wilde niet dat hij bang was dat ze verliefd zou worden op haar zogenaamde nieuwe leven.

Na de lunch brachten ze een poosje bij het zwembad van het hotel door. De meisjes lagen in het water terwijl Peter en Tanya op de ligstoelen lagen. Hij had een cocktail besteld, wat hij anders nooit deed. Tanya maakte zich nog steeds zorgen om hem. Ze had het gevoel dat hij doodsbang was. Hoe minder hij zei, hoe meer ze van streek raakte.

'Als dit allemaal achter de rug is, kom ik naar huis, schat. Ik vind het hier helemaal niks. Ik ben hier om te werken, verder niet. Ik ben dol op ons leven in Marin.'

'Dat denk je nu, Tan. Maar na dit alles zul je je daar dood vervelen. En de meisjes zijn volgend jaar weg. Dan heb je niets meer te doen.'

'Dan heb ik jou,' zei ze zacht. 'En ons leven. Mijn schrijfwerk. Dit hier is niet het echte leven, Peter. Het is schijn. Ik ga hier alleen een filmscenario schrijven. Je hebt zelf gezegd dat ik het moest doen.' Hij knikte toen ze hem hieraan herinnerde, maar hij had er nu spijt van. Het drong nu pas tot hem door hoeveel risico hij had genomen. Hij keek nog steeds bezorgd.

'Ik zit erover in, Tan. Over ons. Ik kan me gewoon niet voorstellen dat je er over een halfjaar net zo over denkt als nu.' Hij was bijna in tranen toen hij dit zei en ze was geschokt. Ze had hem nog nooit zo van streek gezien.

'Hoe oppervlakkig denk je dat ik ben?' vroeg ze ongelukkig. 'Waarom denk je dat ik in de weekenden naar huis kom? Omdat ik het daar heerlijk vind en omdat ik van je hou. Daar is mijn thuis. Dit is mijn werk.'

'Oké,' zei hij, terwijl hij diep ademhaalde. Hij wilde haar graag geloven. Hij wist alleen niet hoelang ze er zo over zou blijven denken. Tot op dit moment had hij niet echt begrepen hoe haar leven in L.A. eruitzag, nu ze aan de film werkte. Ze werd hier omringd door veel meer glamour dan hij had gedacht. Daar viel niet tegenop te boksen.

De meisjes kwamen uit het zwembad en gingen bij hen zitten, zodat ze hun gesprek niet konden voortzetten. Maar dat maakte niet uit: ze praatten toch voortdurend in kringetjes en Tanya zag dat Peter nog steeds niet was overtuigd. De tijd zou uitwijzen dat alles wat ze tegen hem zei waar was, maar intussen was hij veel bezorgder dan ooit tevoren. Toen ze terug waren in de bungalow, sloeg ze haar armen om hem heen en trok hem dicht tegen zich aan.

'Ik hou van je, Peter,' zei ze zacht. 'Meer dan van wat dan ook.' Hij kuste haar en Tanya klemde zich aan hem vast. Ze wilde niet dat hij wegging. Op dat moment kwamen de meisjes de kamer binnen om te zeggen dat het tijd was om te gaan. Tanya merkte dat haar dochters opgelucht waren na dit weekend, maar dat Peter er juist door was afgeschrikt. Ze kon zien dat hij diep geschokt was door wat hij had gezien. Onderweg naar het vliegveld zei hij weinig en toen hij haar een afscheidszoen gaf, was hij afwezig.

'Ik hou van je,' zei ze weer.

'Ik hou ook van jou, Tan,' zei hij, met een verdrietige glimlach. 'Word niet verliefd op je leven hier, ik heb je nodig,' voegde hij er fluisterend aan toe. Hij zag er zo kwetsbaar uit dat ze bijna moest huilen.

'Dat gebeurt niet,' beloofde ze hem. 'Jij bent de enige die ik wil. Vrijdag kom ik naar huis.' Ze wist dat ze dat moest doen, wat er ook gebeurde. Ze wilde dat hij wist dat ze bovenal zijn vrouw was. Dat was voor haar belangrijker dan wat dan ook.

9

Zoals beloofd ging Tanya de volgende twee weekenden naar huis. Peter vond zijn rust terug. Het feit dat ze iedere vrijdagavond naar huis kwam leek hem gerust te stellen. Hij gaf toe dat het weekend in L.A. hem van zijn stuk had gebracht, maar zodra hij haar terugzag in Marin, hervond hij zijn evenwicht. Met haar leven in L.A. wilde hij niets te maken hebben. En zij probeerde hem er nog steeds van te overtuigen dat het ook niets voor haar was. Het leven leek bijna normaal nu ze ieder weekend naar huis kwam. Ze miste er twee belangrijke vergaderingen door, maar daar zei ze niets over tegen Peter. Tegen Douglas en Max zei ze dat ze koste wat kost naar huis moest. Ze waren er niet blij mee, maar zolang de opnamen nog niet waren begonnen, waren ze bereid haar te laten gaan.

De opnamen begonnen in november, en vanaf dat moment werd haar leven een heksenketel. Ze filmden overdag, 's nachts en op locatie, ze werkten op gehuurde soundstages en zaten tijdens nachtelijke opnamen op klapstoeltjes op de hoek van de straat, terwijl Tanya als een bezetene veranderingen doorvoerde in het script. Vaak moest ze improviseren. Ned gedroeg zich voorbeeldig, maar Jean bleek lastig om mee samen te werken. Ze vergat voortdurend haar tekst en wilde dat Tanya het script voor haar aanpaste. Tanya werkte bij iedere scène nauw samen met Max, terwijl Douglas in- en uitliep en vaak toekeek.

Het eerste weekend na het begin van de opnamen lukte het haar wonder boven wonder toch naar huis te gaan. Ze beloofde telefonisch beschikbaar te zijn voor noodgevallen op de set. Ze verzekerde hen dat ze de veranderingen thuis kon invoeren en per e-mail kon versturen. Maar de twee weekenden daarna kon ze onmogelijk weg. Er moesten vier scènes worden herschreven, de opnamen liepen kriskras door elkaar en ze zouden een paar van de moeilijkste scènes uit de film opnemen. Max beloofde haar dat ze later wel weer een paar weekenden weg kon, maar nu had hij haar nodig op de set. Ze had geen keus. De meisjes baalden en Peter klonk ook niet verrukt, maar hij zei dat hij het begreep. Hij zat tot over zijn oren in het werk voor een zaak die over een paar weken zou voorkomen.

Toen Tanya met Thanksgiving naar huis kwam, was ze twee weken niet thuis geweest en ze huilde bijna van opluchting toen ze de voordeur binnen liep. Het was woensdagmiddag en Peter had net alles gekocht wat ze voor de feestdagen nodig hadden. Door het slechte weer had haar vlucht vertraging opgelopen en even had ze gevreesd dat ze helemaal niet naar huis zou kunnen. Jason zou die avond later thuiskomen. Ook Alices zoon James zou dat weekend uit Santa Barbara overkomen.

'Tjonge, wat ben ik blij om jullie te zien,'zei Tanya, terwijl ze haar tas in de keuken neerzette. 'Ik dacht dat ze mijn vlucht zouden annuleren.' Ze had het gevoel dat ze hen in geen jaren had gezien. Peter liep dolblij naar haar toe om haar te omhelzen.

'We zijn ook blij om jou te zien,' zei hij, terwijl de meisjes hem de boodschappen hielpen uitpakken. Hij had alles gehaald waar Tanya om had gevraagd, ook de enorme kalkoen die ze de volgende ochtend zou braden.

Molly kwam naar haar toe om haar te knuffelen, maar Tanya zag meteen dat Megan er erg verdrietig uitzag en rode ogen had. Ze leek zo van streek dat Tanya niets wilde vragen, uit angst haar nog meer overstuur te maken. Ze gaf haar een zoen en Megan zei niets. Een paar minuten later verdween ze.

'Is er iets gebeurd?' vroeg Tanya zachtjes aan Peter toen ze klaar waren in de keuken en naar boven liepen.

'Ik weet het niet precies. Ze is meteen na school naar Alice gegaan. Ze was nog maar net thuis toen jij aankwam. Molly en ik hebben samen de boodschappen gehaald. Misschien moet je het aan Alice vragen. Tegen mij zegt ze niets.' En tegen mij ook niet meer, dacht Tanya onwillekeurig. Er was veel veranderd sinds ze in L.A. was gaan werken. Nu was Alice Megans vertrouwenspersoon en Tanya was de afwezige moeder die niet langer betrokken was bij haar persoonlijke verdrietjes en pleziertjes. Ze hoopte dat dat ooit weer zou veranderen.

Tanya en Peter praatten even rustig bij. Ze vertelde hem over de vorderingen op de set, de druk waaronder ze moesten werken als zich problemen voordeden en de krankzinnige toestanden die er kennelijk gewoon bij hoorden. Het was in ieder geval niet saai. Kort daarna kwam Molly binnen en vertelde dat Megan het had uitgemaakt met haar vriend. Hij had haar bedrogen met een ander meisje. Ze zei dat Megan nu naar Alice was om erover te praten. Toen Tanya dit hoorde, brak haar hart. Ze had het gevoel dat ze haar dochter kwijtraakte aan haar beste vriendin. Ze wist dat het onredelijk was om zo te denken en ze was blij dat Alice haar zo goed hielp, maar het deed haar pijn dat Megan haar niet meer in vertrouwen wilde nemen. Het was niet iets wat ze kon opeisen of waar ze haar zelfs om kon bekritiseren. Tanya wist dat ze Megans vertrouwen moest verdienen. Dit was de prijs die ze moest betalen voor haar afwezigheid. Ze was blij dat Molly nog met haar praatte. Maar hoe stom ze dit ook van zichzelf vond, toch was ze jaloers op Alice en de relatie die ze had met Megan. Wat Tanya was kwijtgeraakt, had Alice erbij gekregen. Megan kwam pas tegen etenstijd thuis, Tanya had Alice moeten bellen om Megan naar huis te sturen.

'Hoe is het met haar?' had Tanya aan Alice gevraagd.

'Ze is van streek,' zei Alice, die blij was van haar vriendin te horen. 'Maar het komt wel goed. Het hoort erbij in de puberteit. Die jongen is een flapdrol, maar zo zijn ze allemaal op die leeftijd. Hij heeft het gedaan met haar beste vriendin, dus dat maakt het voor haar nog erger.'

'Met Meggie Arnold?' vroeg Tanya ontzet. Meggie was altijd zo'n aardig meisje.

'Nee,' zei Alice, met duidelijke kennis van zaken. 'Met Donna Ebert. Megan en Meggie praten al maanden niet meer met elkaar. Ze hebben de eerste schoolweek ruzie gehad.' Tanya wist nergens van, waardoor ze zich nog ellendiger voelde. En Alice wist alles. Tanya voelde zich een complete buitenstaander.

Ze aten die avond rustig in de keuken en de meisjes hielpen haar alvast de tafel te dekken voor de volgende dag. Ze haalden de mooie glazen en borden uit de kast en pakten het tafellaken van Peters grootmoeder dat ze ieder jaar voor deze gelegenheid gebruikten. Megan vertelde haar moeder niets over wat er was gebeurd. Ze deed alleen wat ze moest doen en ging daarna naar haar kamer. Ze behandelde Tanya als een vreemde. Ze was niet eens kwaad op haar. Ze deed alleen afstandelijk en onverschillig als Tanya met haar probeerde te praten. Ze had intussen al de helft van haar aanmeldingsformulieren voor de universiteit met Alice ingevuld, zonder haar moeder er iets van te laten lezen.

'Het gaat prima met me, mam,' zei ze afwerend. Alle winst die ze in L.A. hadden geboekt was tenietgedaan. In de weekenden daarna was het wat beter gegaan, maar sinds de filmopnamen waren begonnen en Tanya een paar weken niet naar huis had kunnen komen, was het contact weer verslechterd. Tanya voelde zich niet in staat de kloof tussen hen te overbruggen en Megan hielp niet mee. Ze sloot zich af en greep iedere gelegenheid aan om naar haar kamer te verdwijnen. Het deed Tanya pijn en ze voelde zich een waardeloze moeder, ook al zei Molly nog zo vaak dat dat niet zo was. De meisjes reageerden totaal verschillend op haar. Het was een opluchting toen Jason thuiskwam. Hij gaf zijn moeder een zoen en liep meteen door naar de koelkast.

'Hoi, mam. Ik verga van de honger.' Ze glimlachte om de vertrouwde begroeting en bood aan chili voor hem te maken. Hij keek verrukt en ging met een glas melk aan de keukentafel zitten. Het gaf Tanya een nuttig gevoel om voor hem te koken. Hij kletste met Molly over school, terwijl Tanya de chili opzette. Peter kwam binnen en er ontstond een feestelijke sfeer terwijl ze allemaal met elkaar kletsten. Even later kwam Megan binnen.

Ze keek naar haar broer en zonder hem zelfs maar te begroeten, vertelde ze hem het nieuws. 'Ik heb het uitgemaakt met Mike. Hij heeft me belazerd met Donna.' Megan deelde haar verdriet dus met iedereen, behalve met Tanya. Zelfs de buurvrouw had het nog eerder gehoord dan zij.

'Rot voor je,' zei Jason vol medeleven. 'Ze dumpt die lul vast binnen een week.'

'Maar dan hoef ik hem niet meer terug,' zei Megan en praatte erover door terwijl hij zat te eten. Ze waren allemaal in de keuken, maar Tanya voelde zich buitengesloten. Nu leek ze onzichtbaar te zijn, terwijl vroeger het hele gezin om haar draaide en iedereen haar nodig had. Ze hadden té goed geleerd zich zonder haar te redden. Ze had het gevoel dat ze haar alleen nodig hadden om een blik chili open te trekken en op te warmen. Verder was ze volkomen overbodig. Ze keek naar Jason, die met Peter zat te praten over zijn classificatie in het tennisteam, terwijl Megan hem op de hoogte stelde van de ontwikkelingen in haar liefdesleven. Niemand praatte met Tanya. Zonder dat het de bedoeling was, hadden ze haar buitengesloten.

Ze ging bij hen aan de keukentafel zitten en greep iedere gelegenheid aan om zich in de gesprekken te mengen. Ten slotte stond Jason op en zette zijn bord in de vaatwasser. Samen met de meisjes liep hij de keuken uit, terwijl ze geanimeerd over van alles tegelijk praatten. Ze waren een vrolijk groepje. Toen keek hij om en riep naar zijn moeder: 'Bedankt voor de chili, mam.'

'Graag gedaan,' riep ze terug en keek toen naar Peter, die nog steeds naar haar zat te kijken.

'Jij bent toch zóveel efficiënter dan ik. Bij mij is de keuken iedere avond een puinhoop.' Hij keek haar glimlachend aan, blij dat ze thuis was. Het waren lange weken geweest sinds hij haar voor het laatst had gezien. Maar hij wist dat het voor haar op de set ook een gekkenhuis was.

'Het is toch zó heerlijk om thuis te zijn,' zei ze glimlachend. 'Maar ook vreemd,' gaf ze toe. 'Ik heb het gevoel dat de kinderen me niet eens meer kennen. Ik weet dat het stom is, maar het zit me echt dwars dat Megan Alice alles vertelt over haar liefdesleven, terwijl ze tegen mij niets loslaat. Vroeger vertelde ze me alles.'

'Dat komt wel weer als je thuis bent. Ze weten dat je het druk hebt, Tan. Ze willen je niet belasten. Jij maakt een film. Alice heeft het niet heel druk en ze woont hier vlakbij. De galerie is leuk voor haar, maar ze is er nauwelijks tijd aan kwijt. Ze mist haar eigen kinderen, dus vindt ze het leuk om met onze kinderen op te trekken.'

'Ik heb het gevoel dat ik ontslagen ben,' zei ze triest, terwijl ze langzaam de trap op liepen naar hun kamer. Ze konden Jason en de meisjes horen praten en lachen in zijn kamer. Hij had zijn muziek aangezet. Het huis was weer tot leven gekomen.

'Je bent niet ontslagen,' zei Peter zacht, terwijl ze hun deur achter zich dichttrokken. 'Je bent alleen met verlof. Dat is iets anders. Zodra je thuiskomt, zijn ze weer niet meer bij je weg te slaan. Net zoals ze nu niet bij anderen zijn weg te slaan. Ze worden allemaal groter.' Dat was waar en ook dat stemde haar verdrietig. Ze had last van een legenestsyndroom, en het ergste was dat zij als eerste, in ieder geval vóór de meisjes, het nest had verlaten. Dat ging tegen de natuur in. Geen wonder dat Megan zo kwaad op haar was. Tanya kon haar geen ongelijk geven en werd overspoeld door schuldgevoel.

'Ik voel me zo'n waardeloze moeder. Vooral nu Megan zo op Alice steunt.'

'Alice is een aardige vrouw, Tan. Ze zal haar geen slechte adviezen geven.'

'Dat weet ik wel. Daar gaat het niet om. Het gaat erom dat ik haar moeder ben en Alice niet. Ik denk dat Megan dat is vergeten.'

'Nee, dat is niet zo. Ze heeft alleen iemand in de buurt nodig met wie ze kan praten. Een vrouw. Met mij praat ze ook niet over die dingen.'

'Ze kan me altijd bellen op mijn mobiel. Dat doet Molly ook. En jij.'

'Geef haar een kans, Tan. Toen je wegging had zij het er moeilijker mee dan wie dan ook. Ze heeft het je vergeven. Ze is het alleen verleerd om met je te praten.' Tanya knikte. Het was waar. En het was verschrikkelijk pijnlijk om de waarheid te horen.

Ze had het gevoel dat ze een van haar kinderen was kwijtgeraakt. Molly was niet veranderd en Jason belde haar nog steeds om de paar dagen op als hij niets beters te doen had of als hij advies wilde over school. In sommige opzichten trok hij meer naar haar toe dan naar Peter. Maar Megan had zich bijna volledig van haar moeder afgekeerd. Het enige nut dat ze voor haar dochter had, was dat ze haar kon voorstellen aan filmsterren. Verder had ze bijna geen contact meer met haar. Het deed Tanya ongelofelijk veel pijn. En voor Megan was het ongetwijfeld ook pijnlijk. Ze wist niet eens hoe ze het onderwerp ter sprake moest brengen. Peter zei dat ze het tijd moest geven. Maar Tanya was er niet van overtuigd dat dat de oplossing was. Ze was haar dochter kwijtgeraakt aan Alice. En daar konden Alice en zelfs Megan niets aan doen. Ze had het helemaal aan zichzelf te wijten.

'Maak je er maar niet te veel zorgen over,' zei Peter lief. 'Volgens mij gaat het vanzelf beter als je weer naar huis komt.'

'Dat duurt nog maanden,' zei Tanya somber. 'Ze hebben hun aanmeldingsformulieren al bijna klaar en ik ben er niet eens bij geweest om ze te helpen.' Ze klonk verdrietig en voelde zich diep-schuldig. Ze had het gevoel dat alle belangrijke dingen aan haar voorbijgingen. Romances, verkeringen die uitgingen, aanmeldingen voor de universiteit, griepjes en alle andere dagelijkse beslommeringen, die ze nu met Alice en Peter deelden en nog maar zelden met haar. Het zat haar meer dwars dan ze ooit had gevreesd.

'Ik heb ze de afgelopen tijd geholpen met hun aanmeldingen,' stelde Peter haar gerust. 'En ik weet dat Alice dat ook heeft gedaan. Volgens mij willen ze er in de kerstvakantie de laatste hand aan leggen. Misschien kun je ze dan helpen, of advies geven over hun essays. Maar ik geloof dat het er aardig goed uitziet.'

'Is er iets wat Alice níet doet?' snauwde Tanya geërgerd en Peter keek haar aan. De scheiding viel hen allemaal zwaar.

'Alice kan het ook niet helpen,' wees Peter haar zachtjes terecht, terwijl Tanya met een zucht op hun bed ging zitten.

'Dat weet ik wel. Ik ben gewoon gefrustreerd. En ik voel me schuldig. Het is mijn schuld, niemand valt verder iets te verwijten. Sorry dat ik zo zit te zeuren.' Hij nam altijd alles zo goed op. Ze wist dat ze het ontzettend met hem had getroffen. Ze beschouwde het nooit als iets vanzelfsprekends dat hij er voor haar was. Zonder hem was haar avontuur in Hollywood niet mogelijk geweest, hoewel ze er nu spijt van had dat ze het had gedaan. Het kon zijn dat de prijs die ze ervoor moest betalen te hoog was, als het haar haar relatie met een van haar kinderen ging kosten. Maar ze kon niet meer terug. Daar was het nu te laat voor. Ze moesten 'gewoon doorgaan en er het beste van maken.

'Tegen mij mag je altijd aan zeuren.' Peter glimlachte naar haar en kwam naast haar op het bed zitten om haar te knuffelen. 'Hoe laat sta je morgen op om de kalkoen te braden?'

'Om vijf uur,' zei ze vermoeid. Er waren hiervoor ochtenden geweest dat ze nog vroeger was opgestaan om naar de set te gaan, en avonden dat ze langer was opgebleven. Het was een krankzinnig bestaan en een waanzinnige manier van leven. Ze kon begrijpen waarom zo weinig mensen in de filmindustrie er gezonde relaties en goede huwelijken op na hielden. De levensstijl was gewoon té vreemd, geen enkele vorm van normaliteit was mogelijk. En de verleidingen waren groot. Ze had op de set al verschillende romances zien opbloeien, zelfs tussen mensen die al een partner hadden. Het was alsof de mensen die aan de film werkten, alle banden die ze met andere mensen hadden vergaten, behalve die met degenen met wie ze op dat moment samenwerkten. Met Tanya was dit niet gebeurd en ze wist dat het daar ook niet van zou komen, maar ze was gefascineerd en ontzet door wat zich om haar heen afspeelde.

'Maak me maar wakker als je opstaat,' zei Peter. 'Als je wilt, hou ik je gezelschap.'

Tanya keek hem aan en schudde haar hoofd. 'Wat ben ik toch een bofkont,' zei ze. 'Maar nee, ik ga je niet wakker maken. Ben je mal? Je hebt je slaap hard nodig.'

'Jij hebt je slaap ook nodig. Bovendien vind ik het fijn bij je te zijn.'

'Ik vind het ook fijn om bij jou te zijn. Maar ik ben niet zo lang bezig. Voor je het weet lig ik weer in bed.'

Tanya kroop knus tegen hem aan en zo vielen ze in slaap. Toen ze wakker werd, lag hij zoals altijd met zijn armen om haar heen. Hij had een vredige uitdrukking op zijn gezicht. Hij was blij dat ze weer thuis was. En ondanks haar gevoel van mislukking en verlies over Megan, vond zij het ook heerlijk om thuis te zijn.

Tanya bereidde de kalkoen, zette hem in de oven en ging toen nog vier uurtjes slapen. Ze sliep dicht tegen Peter aan en toen ze wakker werd, was hun bed één grote warboel van armen, benen, dekens en lakens. Dit was zóveel fijner dan alleen slapen in de bungalow in Beverly Hills. Ze rekte zich uit en keek hem glimlachend aan. Dit was een volmaakt begin van de dag.

'Fijn om je thuis te hebben, Tan,' zei hij blij. Ze vrijden met elkaar voordat ze opstonden. Peter nam een douche, kleedde zich aan en ging naar beneden. Tanya volgde hem in haar ochtendjas om te kijken of alles goed ging in de keuken. Tot haar verbazing zat Megan aan de keukentafel. Ze was in een serieus gesprek gewikkeld met Alice, die voor zichzelf een kop koffie had gezet. Alice leek zich volkomen thuis te voelen in de keuken en keek verrast op toen Tanya en Peter binnenkwamen. Er lag een boek naast haar op de tafel en ze keek Peter ontspannen glimlachend aan.

'Ik kom je boek terugbrengen. Het was leuk. Nog nooit zoiets grappigs gelezen... Prettige Thanksgiving, trouwens.' Ze zei het tegen hen allebei, maar Tanya had opnieuw het gevoel dat ze onzichtbaar was. Bijna alsof ze was overleden en als geest was teruggekomen. Even had ze de indruk dat Alice dwars door haar heen keek.

'Zal ik ontbijt voor je maken?' bood Tanya aan. Ze deed haar best om niet boos of jaloers te zijn op het ernstige gesprek dat Alice en Megan kennelijk met elkaar hadden.

'Nee, dank je. Ik heb al gegeten. James en Melissa waren al heel vroeg wakker.' Jason en Molly lagen nog te slapen. Ze waren de vorige avond laat opgebleven. Megan had vroeg in de ochtend een vervelend telefoongesprek gehad met haar vroegere beste vriendin Donna, en had daar Alice net over verteld. Ze had haar binnen gevraagd toen Alice met Peters boek aan de keukendeur was gekomen. 'Dat is een prachtige kalkoen die je in de oven hebt staan, Tan,' zei Alice vol bewondering. 'Ik kon dit jaar geen fatsoenlijke vinden. Ze waren allemaal op.' Ze kletste gezellig verder terwijl Tanya voor Peter een kop koffie inschonk en voor zichzelf thee zette. Ten slotte ging ze ook aan de keukentafel zitten. Alice zei opnieuw tegen Peter dat ze van het boek had genoten en het erg grappig had gevonden. Peter vond het fijn dat te horen.

'Ik zei toch al dat het echt iets voor jou was? Hij heeft nog een boek geschreven, dat nóg grappiger is. Ik zal het opzoeken. Het ligt ergens boven. Je krijgt het nog wel van me,' zei Peter, op de ontspannen toon waarmee je praat tegen iemand die je erg goed kent.

Het schoot door Tanya's hoofd dat het voor een toevallige toeschouwer waarschijnlijk moeilijk te zien was met wie Peter getrouwd was, ondanks dat hij net met haar naar bed was geweest. Afgezien daarvan scheen hij zich bij beide vrouwen evenveel op zijn gemak te voelen. Er was een bepaalde intimiteit tussen hem en Alice die haar plotseling verontrustte. Ze wist dat hij niet met Alice sliep, maar het was duidelijk dat hij volkomen met haar vertrouwd was. Een beetje té, naar Tanya's smaak. Ze kreeg de indruk dat ze sinds haar vertrek naar L.A. vriendschappelijker met elkaar omgingen. Alice was voortdurend in en om het huis, lette op de meisjes, bracht eten, of nodigde hen uit bij haar thuis. Ze was voor de kinderen en zelfs voor Peter meer een familielid geworden dan een vriendin. Tanya merkte opeens dat in bijna ieder gesprek Alices naam opdook. Ze had hun iets gebracht, had iets voor hen gedaan, of had de meisjes ergens mee naartoe genomen. Voor Peter was het een enorme steun, maar Tanya stond het tegen.

Ze keek naar Alice en stelde zichzelf een vraag. Ze dacht dat ze het antwoord wist, maar ze was er niet zo zeker van als een paar maanden geleden. Ze besloot er Peter later naar te vragen en bleef aan de keukentafel zitten tot Alice ten slotte opstond om naar huis te gaan. Megan verdween bijna direct daarna naar boven. Er viel even een stilte nadat ze was vertrokken en Tanya keek Peter aan, in de hoop dat haar angsten ongegrond waren. Ze had nog nooit eerder aan hem getwijfeld. En ze voelde zich daar nu schuldig over. Ze wist dat ze dit allemaal aan zichzelf te wijten had en aan niemand anders.

'Ik weet dat dit krankzinnig en idioot achterdochtig klinkt,' zei Tanya voorzichtig, terwijl ze hem aankeek. Ze hadden nog geen uur geleden met elkaar gevrijd en er leek niets aan de hand. Maar je wist maar nooit. Mensen deden wel gekkere dingen. Misschien voelde hij zich eenzaam zonder haar, en hij wist dat Alice na Jims dood op zoek was naar een man. 'Maar je hebt toch geen verhouding met haar, hè? Het spijt me dat ik je dit vraag, maar ik krijg zo langzamerhand het gevoel dat ze hier is ingetrokken.' Alice had nooit zo'n opvallende plek ingenomen in hun leven, hoe goed Tanya en zij ook met elkaar omgingen. Alice had nooit zo'n hechte band gehad met Peter als nu.

'Doe niet zo belachelijk,' zei Peter, precies zoals ze had verwacht. Het was het enige juiste antwoord. Hij stond op om zichzelf nog een kop koffie in te schenken. Tanya bestudeerde zijn gezicht. 'Hoe kom je daar nou bij?'

'Nou, jullie zien haar allemaal bijna elke dag en jullie zijn ook vaak bij haar thuis. Ze heeft Megan zo ongeveer geadopteerd. Toen we net binnenkwamen, had ik het gevoel dat ik haar keuken binnenliep. Ik heb dat gevoel nog nooit bij haar gehad. Alsof jij en de kinderen bij haar horen en niet bij mij. Wij vrouwen zitten misschien vreemd in elkaar, we worden bezitterig ten opzichte van de mannen met wie we naar bed gaan, en zelfs ten opzichte van ons gezin.' Ze keek bezorgd terwijl ze dit zei en hij schudde zijn hoofd.

'Ze is een enorme steun als jij er niet bent. Maar ik geloof niet dat ze zich enige illusie maakt over mij en de kinderen. Ze weet dat je terugkomt.' Er was iets aan de manier waarop hij het zei dat Tanya ten onbehaaglijk gevoel gaf.

'Wat bedoel je daarmee? Dat ze weet dat ze je terug moet geven als de film klaar is, of dat er nu niets aan de hand is?' Er was een subtiel verschil, een nuance die Tanya had aangevoeld en die haar niet aanstond.

'Ik ga niet met haar naar bed. Is het zo duidelijk voor je?' zei Peter kortaf en zette zijn kopje in de gootsteen. Hij bleef een beetje rommelen. Tanya begreep niet goed waarom, maar het was voor beiden een pijnlijk onderwerp. 'Mooi. Dat is dan duidelijk. Ik ben blij toe,' zei ze, terwijl ze vooroverleunde om hem een zoen op zijn mond te geven. 'Ik zou het heel erg vinden als dat wel zo was. Dus dan weet ik nu hoe het zit.' Hij keek haar met een vreemde blik aan.

'En jij, Tan? Kom jij in de verleiding in L.A.? Ben je al iemand tegengekomen met wie je wel een beschuitje zou willen eten? Of meer beschuitjes misschien, voor de duur van de film? Ik weet dat er op de filmset hele vreemde dingen gebeuren en je bent een mooie vrouw.' Ze glimlachte en aarzelde geen seconde met haar antwoord.

'Nee. Ik prakkiseer er niet over. Jij bent de enige voor mij. Vergeleken bij jou zien ze er allemaal niet uit. Ik ben gek op jou.' Nog steeds, na twintig jaar. Hij keek blij.

'Ik ben ook gek op jou,' zei hij zacht. 'Wees niet kwaad op Alice. Ze is eenzaam, en ze is aardig voor onze kinderen.'

'Ik wil alleen niet dat ze overdreven aardig is voor jou. Ze doet net of ik er niet ben als jij in de buurt bent,' merkte Tanya op.

'Ze is een goede vriendin. Ik weet soms niet wat ik zonder haar zou moeten beginnen. Ze houdt een oogje in het zeil als ik niet thuis ben. En de meisjes mogen haar graag. Dat is altijd al zo geweest.'

'Dat weet ik. Ik mag haar ook graag. Ik maak me alleen zorgen. Het is niet makkelijk om vijf dagen per week van huis te zijn.' Het was veel moeilijker dan ze van tevoren hadden gedacht. Er waren pas twee maanden voorbij en het was nu al zwaar. En Tanya was bang dat ze tijdens de opnameperiode meer weekenden zou moeten missen. Ze was vastbesloten zo vaak ze kon naar huis te gaan. Ze wilde absoluut niet dat hij als gevolg van haar afwezigheid iets met een ander begon. Ze moesten allebei sterk zijn. Zij was dat in ieder geval wel. En ze kon er alleen maar van uitgaan dat hij het ook was, hoe eenzaam Alice ook was en hoe goed ze hem ook hielp met de kinderen. Tanya had een vreemd gevoel bij haar gekregen en ze had de indruk dat Alice zich ook bij haar niet helemaal op haar gemak voelde. Was het schuldgevoel? Blijkbaar niet. Maar ze was blij dat ze het had gevraagd, om de lucht te zuiveren. Zijn reactie had haar opgelucht. Ze zou er niet meer over beginnen. Eén keer was genoeg.

Ze keek weer even hoe het met de kalkoen ging. Hij zag er prima uit. En toen ging ze naar boven om zich te douchen en aan te kleden. Terwijl ze de trap op liep, hoorde ze Jason rommelen in zijn kamer. Het was fijn dat hij thuis was. Ze glimlachte terwijl ze doorliep naar haar eigen kamer. Toen ze een uur later weer beneden kwam, zat Jason in de keuken te praten met zijn vader. Ze bood aan een licht ontbijt voor hem te maken, want ze wilde niet dat hij zijn eetlust zou bederven voor de kalkoenmaaltijd van die middag. Maar hij had al wat gegeten. Hij had het laatste restje chili en een stuk kwarktaart gegeten als ontbijt. In zijn ogen was dat een perfecte maaltijd.

Om halftwee zaten ze allemaal in de huiskamer, keurig gekleed voor Thanksgiving. En een halfuur later gingen ze aan tafel. Peter sneed de kalkoen aan. Deze kalkoen was een van de beste die ze ooit hadden gehad. Terwijl Tanya de tafel rondkeek en zoals ieder jaar het dankgebed uitsprak, was ze blij dat ze samen waren, dat ze van elkaar hielden en dat ze dit jaar weer zoveel hadden om dankbaar voor te zijn.

'Dank u voor ons gezin,' zei ze zacht, voor het amen. En in stilte vroeg ze God hen in haar afwezigheid te beschermen.

10

Toen Tanya de zondag na Thanksgiving weer van huis wegging, viel het haar extreem zwaar. Ze had het gevoel dat ze nog maar net goed en wel thuis was, toen het alweer tijd was iedereen te verlaten. Molly en zij hadden een paar heerlijke momenten samen gehad en het was fijn geweest dat Jason weer thuis was. En zaterdagochtend had Megan haar eindelijk alles verteld wat er met Mike was gebeurd. De vertrouwelijkheden die ze met haar deelde, de duidelijke teleurstelling in haar ogen en het feit dat ze zich weer openstelde voor haar moeder, maakten dat Tanya bijna moest huilen. En Peter en zij waren nog meer aan elkaar verknocht geraakt. Het was een fantastisch weekend geweest. Ze kon wel doodgaan van ellende toen ze zondagmiddag haar spullen moest pakken om 's avonds naar L.A. te vertrekken. Ze keek diepongelukkig toen Peter haar in de stromende regen naar het vliegveld reed en hij zag er al net zo triest uit als zij.

'God, wat een narigheid om terug te gaan,' zei ze, toen ze het vliegveld naderden. Het liefst wilde ze hem vragen terug te rijden naar huis en stoppen met de film. Ze had er nu werkelijk spijt van dat ze hieraan was begonnen. Ze had het gevoel dat Peter en de meisjes haar thuis echt nodig hadden. En zij had hen net zo hard nodig. 'Wat denk je dat er zou gebeuren als ik ermee zou stoppen?'

'Dan zouden ze je waarschijnlijk een proces aandoen, voor het geld dat ze je al hebben betaald en voor de schade aan de film. Ik denk niet dat dat een goed idee is. Als advocaat zou ik het je moeten afraden.' Hij glimlachte verdrietig naar haar, terwijl hij de rijbaan naar de vertrekhal koos. 'Als echtgenoot moet ik toegeven dat ik het een geweldig idee vind, maar in dit geval kun je beter naar de advocaat luisteren dan naar de echtgenoot. Ze zouden het hard spelen. Je kunt je schrijfcarrière verder wel vergeten als je er nu mee stopt.' Het leek haar een klein offer, bijna het overwegen waard. 'Je wilt geen proces aan je broek, Tan. Dat wordt een puinhoop.' Ze knikte en vocht tegen haar tranen. 'We houden gewoon vol. Nog maar zes maanden.' Het klonk in beider oren als levenslang. Ze had geen andere keus dan door de zure appel heen te bijten en er het beste van te maken. Naar huis gaan was fijn, maar tegelijk ook moeilijk. Het was bijna onmogelijk om weg te gaan. Allebei de meisjes hadden gehuild toen ze wegging, wat bijna haar hart had gebroken. En Peter keek alsof er iemand was overleden, en dat was precies het gevoel dat zij ook had. Wat was dit een enorme fout geweest. Ze wilde niet terug.

'Goddank is het over drie weken kerstvakantie. Dan heb ik drie weken vrij.' Haar vrije weken vielen precies in de kerstvakantie van de kinderen, dus was ze er in ieder geval als ze thuis waren, en nog een paar dagen daarna. Jason zou na haar vertrek gaan skiën met vrienden. 'Als het kan, kom ik volgend weekend naar huis.'

'Als je niet weg kunt, kan ik misschien een nachtje overkomen. De meisjes kunnen dan bij Alice logeren.' Peter wilde hen niet alleen thuis laten.

'Dat lijkt me heerlijk,' zei ze, terwijl hij de auto langs de stoeprand parkeerde. Ze had zoals altijd alleen handbagage bij zich en hoefde geen koffers in te checken. 'Ik laat het je weten als ik volgend weekend moet werken.'

'Zorg goed voor jezelf, Tan,' zei hij, terwijl hij haar dicht tegen zich aan trok. 'Werk niet te hard... En bedankt voor de fantastische Thanksgiving. We hebben er allemaal van genoten.'

'Ik ook... Ik hou van je...' zei ze en hij kuste haar. Er hing een sfeer van wanhoop tussen hen. Ze had het gevoeld toen ze die ochtend met elkaar vrijden. Het was alsof ze bezig waren te verdrinken en door de stroming uit elkaar werden getrokken.

'Ik hou ook van jou. Bel me als je er bent.' Mensen achter hen toeterden, ze moest uitstappen. Ze bleef nog even staan, keek hem aan en leunde toen nog snel de auto in om hem een zoen te geven. Een verkeersagent maande hen om op te schieten. Even later reed hij weg en zij liep met haar tas naar binnen.

Haar vlucht bleek vertraging te hebben. Ze kwam pas om één uur 's nachts aan in het hotel. Meteen toen ze was geland, belde ze Peter. De hele vlucht was het afschuwelijk weer geweest en in L.A. regende het ook. Alles aan haar terugkeer was deprimerend. Ze miste Peter en de meisjes nu al en ze zag ertegen op naar de set terug te gaan. Ze wilde naar huis.

Ze stak haar sleutel in het slot van de bungalow en was verrast toen ze binnenkwam. De nachtbediende had alle lichten aangelaten en er stond een zacht muziekje op. Alles zag er even mooi en sfeervol uit. Ze merkte tot haar verbazing dat de bungalow ook een beetje als thuis voelde. Er stond een schaal vers fruit op de koffietafel, er waren gebakjes en koekjes en er stond een fles champagne van de directie. Het was gezellig en warm en ze ging met een vermoeide zucht op de bank zitten. Het was een eindeloze reis geweest. Maar nu ze terug was, vond ze het hier lang niet zo erg als ze had gevreesd.

Ze liep de badkamer in, waar de grote badkuip haar uitnodigend toelachte. Ze deed er badzout in, zette de jacuzzi aan en liet zich vijf minuten later in het water zakken. Ze had nog niet gegeten en had hoofdpijn, maar toen bedacht ze dat ze de roomservice kon bellen en alles kon bestellen wat ze maar wilde. Een clubsandwich en een kop thee leken haar heerlijk. Toen ze uit het bad was en haar badjas had aangetrokken, belde ze de roomservice en tien minuten later werd haar bestelling gebracht. Ze glimlachte inwendig: dit was niet direct de straf die ze zich had herinnerd. Het leven hier had ook zijn prettige kanten en bood een zekere luxe die het bestaan dragelijk maakte. Onder het eten zette ze de tv aan, keek naar een oude film met Cary Grant en kroop toen in het bed onder de keurig gestreken lakens. Ze miste Peters armen om zich heen, maar afgezien daarvan had ze een heerlijke, warme nacht, en ze werd de volgende ochtend wakker op een prachtige, zonnige dag. Zonlicht stroomde de kamer binnen. Ze keek om zich heen, dit was haar eigen privéwereldje, los van haar gezin en haar thuis. Het was heel vreemd om twee levens te hebben: één samen met de mensen die ze liefhad, en één waar ze werkte. Misschien was het niet zo erg, zei ze bij zichzelf. Bovendien had ze over drie weken vakantie, en met een beetje geluk kon ze ook het komende weekend naar huis. Voor het eerst voelde ze zich even twee verschillende personen.

Toen ze Peter belde, zat hij al in de verkeersdrukte op de brug, op weg naar zijn werk. Hij was die ochtend vroeg weggegaan en kreeg terwijl zij belde nog een tweede telefoontje. Ze zei dat ze van hem hield en dat ze hem die avond zou bellen als hij thuiskwam. Toen hij de verbinding had verbroken, stapte ze uit bed en kleedde ze zich aan om naar haar werk te gaan.

Op de set heerste de gebruikelijke chaos, en de mensen waren na het lange weekend van Thanksgiving in een opgewekte stemming. Max was blij haar te zien en zelfs Harry kwispelde toen hij haar zag. Het voelde een beetje als thuiskomen, net als gisteravond. Ze voelde zich er een beetje schuldig over. Het fijne was dat ze beide werelden bewoonde, maar het verwarrende was dat het haar het gevoel gaf dat ze twee verschillende mensen was. Op dit moment wist ze niet wie ze was, de schrijfster of de vrouw en moeder. Ze was allebei. De vrouw en moeder waren voor haar het belangrijkste. Maar dit was ook niet slecht en dat alleen al maakte dat ze zich een verraadster voelde. Ze nam een stoel naast Max en aaide Harry over zijn kop. Het waren nu allebei oude vrienden voor haar.

'En, hoe was het huiselijk leven met Thanksgiving?' vroeg Max en ze glimlachte.

'Het was fantastisch. En hoe heb jij het gehad?'

'Waarschijnlijk niet zo geweldig als jij, maar ook niet gek. Harry en ik hebben kalkoensandwiches gegeten en oude films gekeken op tv.' Zijn kinderen zaten in het oosten van het land en omdat hij geen zin had om voor een paar dagen het hele land over te vliegen, was hij in L.A. gebleven. Met Kerstmis zou hij wel naar hen toe gaan.

'Ik was daar bijna gebleven,' bekende ze. 'Het was er zo fijn.'

'Maar je bent hier nu, dus we weten in ieder geval dat je niet gek bent. Douglas zou je acuut voor de rechter hebben gesleept,' zei Max droog.

'Dat zei Peter ook al.'

'Verstandige man. Goeie advocaat. Je zult zien dat de film klaar is voor je het weet. En dan wil je méér.'

'Dat zegt Douglas ook, maar ik denk het niet. Ik vind het fijn om thuis te zijn, bij Peter en de kinderen.'

'In dat geval doe je het misschien niet meer,' zei Max filosofisch. 'Je bent verstandiger dan wij en je hebt iets wat de moeite waard is om voor naar huis te gaan. Voor veel mensen is dit alles wat ze hebben. En het helpt de rest van je leven de vernieling in, dus dan is er niets anders meer om naartoe te gaan. We zitten allemaal gevangen op een eiland en we kunnen er niet meer vanaf. Jij bent verstandig geweest met het leven dat je tot nog toe hebt geleid. Jij bent een toerist, Tanya. Ik geloof niet dat de filmwereld ooit jouw leven zal worden.'

'Dat hoop ik in ieder geval niet. Het is een gekkenhuis.'

'Dat is het ook.' Hij glimlachte en toen begon hij bevelen te geven om mensen in actie te krijgen. Een halfuur later, toen de belichting in orde was en de acteurs klaar stonden, begonnen ze weer met de opnamen.

Ze stopten pas om middernacht en Tanya belde Peter tussendoor vanaf de set, omdat het anders te laat werd. Ze moest weglopen om te bellen en sprak fluisterend. Hij zei dat hij een goede dag had gehad en dat het goed ging met de meisjes, en zij vertelde hem wat zij hadden gedaan. Het was een leuke dag geweest. En toen moest ze ophangen, want Jean had zoals altijd problemen met haar tekst. Tanya had al tientallen wijzigingen aangebracht, maar Jean kon het nog steeds niet onthouden. Het was een zware klus.

Het was één uur 's nachts voor ze terug was in het hotel en voordat ze een beetje ontspannen was en de slaap kon vatten was het alweer een uur later. De dagen waren zo ontzettend lang. De volgende dag zag ze Douglas op de set. Hij vroeg naar haar Thanksgiving en zij zei dat het leuk was geweest. Hij was drie dagen naar Aspen geweest om vrienden te bezoeken. Hij leidde een bijzonder prettig leven.

Hij nodigde haar uit voor een feestje op donderdagavond, maar ze aarzelde. Ze had niet zo veel zin om uit te gaan. Ze was er niet voor in de stemming. Ze vond het fijn 's avonds na haar werk in haar bungalow te zijn. Het leek haar een heel gedoe met Douglas naar een chic feest te gaan, maar hij drong aan.

'Het zal je goed doen, Tanya. Je kunt niet altijd werken, je moet ook leven.'

'Ik niet,' zei ze glimlachend.

'Dat zou je wel moeten doen. Je zult het leuk vinden. Er wordt een nieuwe film vertoond. Het wordt een ontspannen avond, met een paar leuke mensen erbij. Om elf uur ben je weer thuis.' Uiteindelijk gaf ze toe.

En hij had gelijk. Het was leuk. Ze ontmoette een paar van de grootste Hollywoodsterren, twee beroemde regisseurs en een concurrerende filmproducent, die een van Douglas' beste vrienden bleek te zijn. Het wemelde die avond van de acteurs en de film was fantastisch. Het eten was goed, de mensen zagen er schitterend uit en Douglas was uitstekend gezelschap. Hij stelde haar aan iedereen voor en lette op of ze zich vermaakte. Toen hij haar naar huis bracht, nodigde ze hem uit om binnen nog iets te komen drinken. Hij nam champagne en zij thee.

'Je moet dat vaker doen, Tanya. Je moet hier mensen leren kennen.'

'Waarom? Ik maak mijn werk af, en dan ga ik weer naar huis. Ik heb hier geen contacten nodig.'

'Weet je nog steeds zo zeker dat je naar huis gaat?' vroeg hij cynisch.

'Ja, dat weet ik zeker.'

'Dan ben je een uitzondering. Maar misschien heb ik het mis. Misschien ben jij echt zo. Ik weet niet waarom, maar ik heb het idee dat je uiteindelijk toch overstag gaat. En ik denk dat jij dat ook weet. Daarom verzet je je er zo tegen. Misschien ben je zelf ook bang dat je liever hier blijft.'

'Nee,' zei ze vastberaden. 'Ik wil wél naar huis.' Ze vertelde hem niet dat ze na Thanksgiving bijna niet meer was teruggekomen.

'Is je huwelijk echt zo goed?' vroeg hij. Na de champagne durfde hij verder door te vragen.

'Dat denk ik wel.'

'Dan heb je geluk, en je man nog meer. Ik ken zulke huwelijken niet. De meeste storten als een plumpudding in elkaar. Vooral als mensen ver uit elkaar zitten, dat geeft stress. En dan nog al de verleidingen die Hollywood te bieden heeft.'

'Misschien wil ik daarom juist naar huis. Ik hou van mijn man en van ons huwelijk. Ik wil dat niet op het spel zetten.'

'Mijn god,' zei hij, met een blik die haar voorheen aan Raspoetin had doen denken. Nu kende ze hem beter, hoewel hij nog steeds iets boosaardigs over zich had en graag advocaat van de duivel speelde. 'Een deugdzame vrouw. In de bijbel staat dat een deugdzame vrouw kostbaarder is dan robijnen. En in ieder geval een stuk zeldzamer. Ik heb nog nooit een deugdzame vrouw gehad,' zei hij, terwijl hij zichzelf nog een glas champagne inschonk.

'Ik weet zeker dat je het erg saai zou vinden,' zei ze plagend en hij lachte.

'Ik ben bang dat je daar gelijk in hebt. Deugdzaamheid is niet mijn sterkste kant, Tanya. Ik bewonder dat echt in jou, al geef ik dat liever niet toe. Je man heeft het getroffen met je. Ik hoop dat hij dat weet.'

'Dat weet hij.' Ze keek hem glimlachend aan. Het was een compliment, vooral uit zijn mond. Hij kende het verschil. Hij viel niet op deugdzame vrouwen. Hij hield er niet van om zich te binden en dat was altijd zo geweest. Maar nu hij haar had leren kennen, respecteerde hij haar. En hij genoot van haar gezelschap. Ze hadden beiden een erg prettige avond gehad. Ze voelde zich niet meer door hem onder druk gezet. Sinds de dag die ze aan zijn zwembad hadden doorgebracht en met een afhaalchinees hadden afgesloten, had ze het gevoel dat ze vrienden waren.

Een paar minuten later stond hij op en zij bedankte hem dat hij haar mee uit had genomen.

'Heel graag gedaan. Ik vind het verschrikkelijk om het te moeten toegeven, maar ik denk dat je een goede invloed op me hebt. Jij maakt me ervan bewust wat belangrijk is in het leven. Vriendelijkheid, integriteit, vriendschap, al die dingen die ik meestal zo saai vind. Jij verveelt me nooit, Tanya. Integendeel. Ik vermaak me met jou stukken beter dan met veel andere mensen die ik ken.' Ze voelde zich gevleid en ontroerd.

'Dank je wel, Douglas.'

'Welterusten, Tanya.' Hij kuste haar op beide wangen en vertrok.

Daarna belde ze Peter. Douglas had woord gehouden. Het was pas halftwaalf en ze was dan ook verbaasd toen Peters mobiel overschakelde op het antwoordapparaat. Ze belde hem daarna op de huistelefoon, maar Molly nam op. Ze zei dat haar vader bij Alice was. Hij was een kapotte leiding in haar kelder aan het repareren. De kelder was ondergelopen en Alice had hulp nodig. Tanya wilde hem daar niet lastigvallen en vroeg Molly of ze hem wilde vragen terug te bellen als hij thuiskwam. Daarna ging ze op bed liggen om zijn telefoontje af te wachten en viel in slaap. In de ochtend werd ze met de lichten aan wakker en belde ze hem op. De meisjes waren net naar school en hij nam op.

'En, heb je het lek gerepareerd?' vroeg ze plagend. 'Je bent wel een goede buurman, zeg.'

'Ja, dat ben ik zeker. Er staat zo'n dertig centimeter water in haar kelder. Het is een puinhoop. Er is een leiding gesprongen. Ik kon er niet veel aan doen, dus toen hebben we maar een mohito gedronken.'

'Wat is mohito?' vroeg Tanya verbaasd. Peter dronk meer dan gewoonlijk. Dat was haar ook al opgevallen toen hij in L.A. was..

'Ik weet het niet precies. Een of ander gek Cubaans drankje. Met mint. Wel lekker.'

'Zijn jullie dronken geworden?' Ze klonk bezorgd en hij lachte.

'Natuurlijk niet. Het was alleen leuker dan tot m'n knieën door het water in haar kelder te waden. Ze wilde me dat spul gewoon laten proeven.' Tanya had dezelfde vraag in gedachten die ze hem met Thanksgiving had gesteld, maar ze vroeg het niet weer. Ze had gezegd dat ze dat niet zou doen. En ze wilde niet wantrouwig zijn. Zij was de vorige avond met Douglas uit geweest, en tussen hen was er ook niets gebeurd. Er was geen enkele reden waarom dat tussen Peter en Alice wel het geval zou zijn. Ze maakten gewoon het beste van een moeilijke situatie. Voor iemand die getrouwd was, was het moeilijk om alleen te zijn. En zoals Douglas zei, je kon niet iedere avond alleen zitten. Er waren ergere dingen dan mohito's drinken met Alice en ze wist dat Peter die dingen allemaal niet zou doen. Maar ze vroeg zich wel af of Alice misschien verliefd op hem was. Peter was zo naïef en recht-door-zee, die zou het waarschijnlijk niet eens merken. Wat dat aangaat had Alice de verkeerde uitgekozen.

'Ik moet naar de set. Ik wilde je alleen een zoen geven voor je naar je werk ging. Fijne dag vandaag.'

'Jij ook. Ik spreek je nog wel.'

Tanya ging zich snel douchen en aankleden. Toen ze op de set kwam, was de brandweer daar net klaar met het blussen van een brandje dat bij de lichten was begonnen. Harry stond als een gek te blaffen. Het was nog rommeliger dan anders en toen ze eindelijk de belichting in orde hadden en konden beginnen met de opnamen, was het al bijna middag. Het gevolg was dat ze tot drie uur 's nachts moesten doorwerken en ze had tussendoor geen gelegenheid om te bellen. Het was een van die eindeloze dagen die je soms hebt op een filmset. Toen ze thuiskwam, liet ze zich op haar bed vallen en vier uur later moest ze alweer op.

Het werden uiteindelijk drie krankzinnige weken en ze kreeg geen vrij om naar huis te gaan. Ze had Peter sinds Thanksgiving niet meer gezien toen ze pas met de kerstvakantie thuiskwam. Hij was dan ook dolblij haar te zien.

'Het is net of ik terugkom van de oorlog,' zei ze ademloos, terwijl hij haar oppakte en in het rond zwierde. Toen ze over zijn schouder keek, zag ze Alice staan. Ze was achter hem binnengekomen en keek naar Tanya. 'Hoi, Alice,' zei Tanya met een glimlach.

'Welkom thuis,' zei Alice. Even later ging ze weg.

'Is alles goed met haar?' vroeg Tanya bezorgd.

'Ja, hoor, prima. Hoezo?' Peter keek verstrooid, terwijl hij zichzelf een glas water inschonk. Hij kwam net bij Alice vandaan en leek blij haar te zien, net zo blij als zij was om hem te zien.

'Ze leek me van streek.'

'O ja? Dat is me niet opgevallen,' zei hij vaag en toen keken ze elkaar aan. Het was zo'n moment in de tijd: twee planeten raken elkaar en exploderen midden in de lucht. Tanya keek in zijn ogen en zag alles. Dit keer hoefde ze de vraag niet te stellen. Het antwoord had in Alices ogen gestaan, niet in de zijne.

'O mijn god.' Tanya had het gevoel dat de kamer om haar heen tolde. Ze bleef hem aankijken en hoewel ze het niet wilde weten, wist ze het. 'O mijn god... je gaat met haar naar bed...' Dit keer was het geen vraag, maar een constatering. Ze wist niet hoe en wanneer het was gebeurd, maar het was gebeurd. En het was nog steeds gaande. 'Ben je verliefd op haar?' Hij was een dwaas, maar geen leugenaar. Hij kon niet weer tegen haar liegen. Hij zette zijn glas in de gootsteen en zei het enige wat hij zeggen kon. Het was hetzelfde wat hij tegen Alice had gezegd, vlak voor Tanya binnenkwam.

'Ik weet het niet,' zei hij, terwijl hij bleek wegtrok.

'O mijn god...' zei Tanya weer, en liep de kamer uit.

11

De dagen rond de kerst waren een nachtmerrie. Eerst wilde Peter er niet met Tanya over praten, maar ze hadden geen keus. Hij was haar op zijn minst duidelijkheid verschuldigd. Tanya durfde het huis niet uit, uit angst Alice tegen het lijf te lopen. Alice ontliep hen en liet zich niet zien. Peter en Tanya wilden niet dat de kinderen iets te weten zouden komen.

'Wat betekent dit?' vroeg Tanya ten slotte aan Peter. De kinderen waren naar een feestje en zij zaten samen in de keuken. Tot nog toe hadden Peter en zij alle mogelijke moeite gedaan om te verbergen wat er aan de hand was. Ze was inmiddels drie dagen thuis. Tanya had het gevoel dat haar wereld was ingestort. En daar had ze alle reden toe. Hij had haar bedrogen met haar beste vriendin. Ze had nooit gedacht dat het hen zou kunnen overkomen, ondanks dat ze er Peter met Thanksgiving naar had gevraagd. Ze had hem volkomen vertrouwd. Peter was er de man niet naar om zoiets te doen, dat had ze tenminste gedacht. Maar blijkbaar had ze zich vergist. Hij had nauwelijks tegen haar gesproken sinds ze thuis was. In drie weken tijd was alles veranderd. Tanya keek naar hem, zoals hij aan de andere kant van de tafel zat en haar hart vulde zich met wanhoop. Het was duidelijk dat ook hij zich ellendig voelde. Hij had het gevoel dat hij haar had vermoord. Ze was in drie dagen tijd drie kilo afgevallen. Haar ogen waren twee diepe, groene gaten met donkere kringen eronder. En hij zag er niet beter uit. Niemand had Alice gezien sinds Tanya haar toevallig in de keuken had getroffen en alles haar plotseling duidelijk was geworden.

'Ik weet niet wat het betekent,' zei hij eerlijk tegen Tanya, terwijl hij zijn hoofd liet hangen. Hij voelde zich overdonderd. Hij zag lijkbleek en zij ook. 'Het gebeurde zomaar. Ik had er zelfs nooit eerder over nagedacht. Ik heb me nooit tot haar aangetrokken gevoeld. Ik denk dat we er gewoon aan gewend zijn geraakt om bij elkaar te zijn terwijl jij weg was. Ze was een geweldige steun voor de kinderen.'

'En voor jou blijkbaar ook,' zei Tanya grimmig. 'Is zij begonnen? Of was dit jouw idee?' Ze zei tegen zichzelf dat ze de details niet wilde weten, maar ze kon het niet laten te vragen.

'Het is zomaar gebeurd, Tan. We waren naar haar huis gegaan om pizza te eten. De meisjes gingen daarna naar huis om huiswerk te maken. Ik weet het niet... Ik was eenzaam... Ik was moe... We maakten een fles wijn open en opeens lagen we met elkaar in bed.'

'En wanneer was dit precies? In dezelfde tijd dat je me vertelde hoeveel je van me hield, en ik ieder moment dat ik van de set weg kon gebruikte om je te bellen? Hoe lang is dit al gaande?' Het was een afschuwelijke gedachte, wanneer het ook was geweest. Ze vroeg zich af hoeveel weken of maanden hij tegen haar had gelogen. Met Thanksgiving had ze iets vermoed, maar toen had ze zichzelf voorgehouden dat ze te wantrouwig was. Loog hij toen ook al? Dat was het minste wat ze wilde weten. Hoe goed kon hij liegen?

'Het was na Thanksgiving. Twee weken geleden.' Hij kon de woorden bijna niet over zijn lippen krijgen. En zij was drie weken weggeweest. Ze had niet naar huis gekund. Nu wist ze zeker dat het een enorme vergissing was geweest om naar L.A. te gaan om de film te maken. Als haar huwelijk hieraan kapotging, zou ze het zichzelf en ook hem nooit vergeven.

'Was het iets eenmaligs, of is het vaker gebeurd?'

'Het is een paar keer gebeurd,' zei hij vaag. 'We zijn allebei eenzaam, denk ik. Ze heeft iemand nodig om voor haar te zorgen.' Hij klonk onnoemelijk verdrietig. Niets zou ooit meer hetzelfde zijn. Dat was Tanya's grootste angst. Ze had dit nooit verwacht, noch van hem, noch van Alice. Ze vond het onvoorstelbaar dat Alice hen zoiets had aangedaan.

'Ik heb ook iemand nodig om voor me te zorgen,' zei Tanya, terwijl ze in tranen uitbarstte.

'Nee, dat is niet waar,' zei hij en hij keek haar met een vreemde blik aan. 'Jij hebt mij niet nodig, Tan. Jij kunt bergen verzetten, dat is altijd al zo geweest. Jij bent een sterke vrouw, je hebt je eigen leven, en een carrière.'

Ze keek hem geschokt aan. 'Ik maak deze film omdat jij zei dat ik dat moest doen. Je zei dat ik die kans maar één keer in mijn leven zou krijgen en dat ik hem niet voorbij moest laten gaan. Ik ben er niet zomaar vandoor gegaan om een carrière op te bouwen. Dat is voor mij nooit het belangrijkste geweest, dat weet je heel goed.' Hij keek haar vol ongeloof aan. De kloof tussen hen was nu groter dan de Grand Canyon.

'Ik denk niet dat dat zo is. Kijk eens naar het leven dat je daar leidt. Wees eerlijk, Tan, je wilt hier nooit meer terug.' Hij keek haar vol overtuiging aan.

'Hou op met dat gezwets. Ik moet niets hebben van dat leven daar. Ik ben niet zo. Ik wilde werken aan het project, één keer maar, voor de lol. Meer niet. Voor mij is er niets veranderd. Mijn leven is hier.'

'Dat zal dan wel,' zei hij, en hij klonk precies als Meg. Tanya had een overweldigende behoefte om hem een klap in zijn gezicht te geven, maar ze hield zich in. Het was duidelijk dat hij het niet geloofde. Maar zij had niets verkeerds gedaan. Hij wel. Zij werkte in L.A., maar ze sliep niet met een ander. Hij wel.

'Wat ga je nu doen? Wat wil je, Peter?' vroeg ze en ze hield haar adem in terwijl hij over de tafel gebogen zat en eerst naar haar handen staarde en haar toen aankeek.

'Ik weet het niet. Dit is zo nieuw. Ik heb het niet zien aankomen, en Alice ook niet,' zei hij eerlijk. Tanya was op dit moment net een vreemde voor hem. Hij had haar nog nooit zo kwaad gezien. In werkelijkheid was ze doodongelukkig, maar haar verdriet uitte zich in woede.

'Dat geloof ik niet,' zei Tanya kwaad. 'Volgens mij was ze op jou uit, en op de kinderen. Zodra ik weg was, zag ze haar kans schoon. Ze is al vanaf afgelopen zomer op Megan aan het inwerken.'

'Dat is niet waar, ze houdt van haar.' Hij nam Alice in bescherming en dat stond haar helemaal niet aan, dat maakte het alleen maar erger.

'En jij dan?' vroeg Tanya schor, terwijl de tranen haar over de wangen liepen. 'Ben jij verliefd op haar?'

'Ik weet het niet, ik ben alleen maar in de war. Ik heb je in twintig jaar nog nooit bedrogen, Tan. Ik wil dat je dat weet.'

'Wat maakt dat nu nog uit?' snikte ze. Hij probeerde haar hand aan te raken, maar ze trok hem terug.

'Voor mij maakt het heel veel uit,' zei hij met een gekweld gezicht. 'Dit zou nooit zijn gebeurd als jij niet naar L.A. was gegaan.' Het was verschrikkelijk onrechtvaardig om haar nu de schuld te geven. Maar in haar hart deed zij dat zelf ook.

'En wat moet ik nu dan doen? Ik wilde na Thanksgiving hier blijven, maar toen zei jij dat ze een proces tegen me zouden aanspannen als ik niet terugging.'

'Dat is waarschijnlijk ook zo.' Het was nu toch al te laat. De schade was geleden en hij moest beslissingen nemen. Dat moesten ze allebei.

'Wat ga je nu met Alice doen?' vroeg Tanya met paniek in haar stem. 'Is dit een bevlieging, of is het meer? Je zei dat je niet wist of je verliefd op haar was. Wat betekent dat?' Ze kon de woorden nauwelijks over haar lippen krijgen, maar ze wilde het weren. Als hij het wist, had zij het recht het ook te weten.

'Het betekent wat ik zeg. Ik weet het niet. Ik hou van haar als vriendin, ze is een fantastische vrouw. We hebben het ontzettend leuk met de kinderen, en we hebben veel dezelfde ideeën. Er zijn heel veel dingen die ik leuk aan haar vind, maar ik heb hier niet eerder over nagedacht. En ik hou ook van jou, Tan. Iedere keer als ik dat tegen je zei, meende ik het. Maar tegelijkertijd zie ik het niet gebeuren dat je hier weer terugkomt. Je bent je leven hier ontgroeid. Je weet het zelf nog niet, maar ik heb het gezien toen ik in L.A. was. Je bent nu een van hen. Alice en ik lijken veel meer op elkaar. Wij hebben nu meer met elkaar gemeen dan jij en ik.' Zijn woorden waren pijnlijk en onheilspellend en Tanya staarde hem met grote ogen aan.

'Hoe kun je dat zeggen?' zei ze ontzet. 'Dit is zó oneerlijk. Ik werk aan een film. Ik schrijf het scenario. Ik speel er niet in mee, ik ben geen ster. Ik ben nog precies dezelfde die ik was toen ik hier drie maanden geleden wegging. Het is zo oneerlijk van je om te veronderstellen dat ik die flauwekul daar niet meer zou kunnen missen en dat ik ongelukkig zou zijn als ik hier terug zou komen. Ik wil het leven daar niet. Ik wil het leven dat we altijd hebben gehad. Ik hou echt van je en ik ben in L.A. niet met andere kerels naar bed geweest. Dat zou ik nooit doen, en ik zou het ook niet willen.' Ze keek hem diep gekwetst aan.

'Ik kan me nauwelijks voorstellen dat je dit leven terug zou willen,' zei hij met een triest gezicht. Dit was zijn excuus voor wat hij had gedaan.

'En wat houdt dat dan in? Heb je dan maar vast een andere vrouw ingehuurd, terwijl ik die baan nog niet eens had opgezegd? Wat heb je gedaan? Een advertentie geplaatst: "Huisvrouw gezocht, scenarioschrijvers hoeven niet te reageren?" Wat mankeert jou? En wat mankeert haar? Waar zit jullie fatsoen, jullie eergevoel? Ze zegt dat ze mijn beste vriendin is. Hoe zit dat dan? Mag ik nu opeens worden belogen en bedrogen, alleen omdat ik in L.A. aan een film werk? Na veel aanmoediging van jouw kant, niet te vergeten.' Haar ogen schoten vuur terwijl ze hem aankeek, maar achter haar woede school verdriet. Peter wist niet wat hij tegen haar moest zeggen. Hij wist dat ze gelijk had, maar dat veranderde nergens iets aan. Ze konden de klok niet terugdraaien. Hij had een affaire met Alice.

'Wat ga je doen, Peter? Wat zijn je plannen?'

'Ik weet het niet.' Hij keek haar radeloos aan. Alice had hem die ochtend dezelfde vraag gesteld. In korte tijd was het leven van hen alle drie in een puinhoop veranderd.

'Ben je bereid haar los te laten, om te proberen ons huwelijk te redden?' Ze keek hem lang en doordringend aan, wetend dat ze hem nooit meer zou vertrouwen. Hoe zou hij Alice kunnen ontlopen? Ze woonde pal naast hen. Zodra zij naar L.A. vertrok, zouden die twee weer bij elkaar zitten. Ze vertrouwde geen van beiden meer. Dit was een bliksemschicht die haar en hun huwelijk had getroffen. Hoe moesten ze nu verder? Ze wilde weten wat Peter voelde, als hij dat tenminste zelf wist. Hij was nog te zeer geschokt door wat hij had gedaan en door het feit dat Tanya het had geraden. Het was alsof hun leven door een vloedgolf was getroffen.

'Ik weet het niet,' zei hij voor de zoveelste keer. En toen keek hij haar aan. Ze zagen er allebei ellendig uit. 'Ik wil ons huwelijk terug, Tan. Ik wil terug naar hoe het was voor je naar L.A. ging. Maar ik wil ook uitzoeken wat ik voor Alice voel. Er moet iets zijn, anders was dit niet gebeurd. Ik was eenzaam en moe van alles in mijn eentje regelen, maar dat is niet de enige reden. Misschien was er meer aan de hand. Het was niet zomaar een vergissing of een snelle wip. Ik wou dat ik kon zeggen dat het dat was, maar ik ben er niet zeker van. Ik ben het ons alle drie verschuldigd dat uit te zoeken.'

'En hoe wil je dat gaan doen? Wil je ons om de beurt uitproberen? Hoeveel vrijheid wil je hebben? Jullie hebben mijn leven verwoest, mijn gezin, alles waar ik in geloof. Ik vertrouwde je... Wat moet ik nu doen?' snikte ze. 'Wat wil je?'

'Ik heb wat tijd nodig om alles op een rijtje te zetten,' zei hij schor. Daar hadden ze alle drie behoefte aan. Alice had hem verteld dat ze al sinds de dood van haar man verliefd op hem was. Ze had alleen nooit gedacht dat ze een kans zouden krijgen samen, en nu was die kans er. Hij wist niet wat hij met die informatie aanmoest. Hij verdronk in zijn eigen verwarring en in alles wat de beide vrouwen tegen hem zeiden.

'Wil je dat ik nu met de film stop? Dan doe ik dat,' bood Tanya aan, maar hij schudde zijn hoofd.

'Dan krijg je geheid een proces aan je broek. Dat soort problemen kunnen we er nu niet bij hebben. Die zouden de puinhoop alleen nog maar erger maken. De film moet je afmaken,' zei hij somber.

'En dan duiken Alice en jij zeker de hele week met elkaar in bed, terwijl ik in L.A. aan het werk ben? Wat denk je dat de kinderen hiervan zullen vinden? Je zult geen held zijn in hun ogen.'

'Dat weet ik. Ik ben allesbehalve een held. Dat snap ik wel. Ik voel me een ontzettende schoft. Luister, ik heb er een zootje van gemaakt. Ik heb me vergist. Ik heb een verschrikkelijke fout gemaakt. Ik héb je bedrogen. Dat is gebeurd. Ik kan het niet terugdraaien. Maar ik moet ook uitzoeken of het zomaar een fout was, of meer dan dat. Ik breng nu meer tijd met haar door dan met jou, Tan. We hebben meer met elkaar gemeen. We doen dezelfde dingen, we hebben dezelfde vrienden, we willen hetzelfde leven. Jij zit daar ergens in de stratosfeer en je bent met iets anders bezig. Je wilde dat. Wees eerlijk. Misschien wilde je eerst alleen maar schrijven, maar je hebt de rest erbij gekregen. Je kunt de levensstijl en het werk niet van elkaar scheiden. Ze horen bij elkaar. Ik vind dat je er in die bungalow bij het Beverly Hills Hotel verrekte comfortabel bij zit. Ik zie je nog geen flatje huren in een goedkope buurt, of de bus nemen in plaats van de limo die ze je hebben gegeven. Volgens mij vind je dat allemaal wel prettig, en waarom ook niet? Je verdient het. Maar ik zie het je over een halfjaar niet opgeven. Ik denk dat je daarna een andere film wilt, en dan weer een... Je zult dit leven niet meer terug willen, en mij ook niet.'

'Je hebt het recht niet om beslissingen voor mij te nemen, of om me te vertellen hoe ik me voel of wat ik wil. Het enige wat ik wilde was na afloop naar huis gaan. En nu vertel jij me dat dat niet kan, dat er misschien geen thuis meer is en dat een ander misschien mijn plek heeft ingenomen.'

'Zoiets gebeurt, Tan,' zei hij triest. 'Ik heb dit ook niet gewild.'

'Maar je hebt het toch gedaan. Ik niet. Ik had hier niks mee te maken, behalve dat ik voor negen maanden een baan heb aangenomen in een andere stad. Ik grijp iedere gelegenheid die ik krijg aan om naar huis te gaan.' Ze smeekte hem om eerlijk te zijn, maar de situatie was niet eerlijk. Het leven is soms niet eerlijk.

'Dat is niet genoeg,' zei Peter oprecht. 'Ik heb meer nodig dan een vrouw die een paar keer per maand naar huis komt. Ik heb iemand nodig die iedere dag bij me is. De afgelopen drie maanden hebben me gesloopt. Ik kan niet voor de meisjes zorgen, werken, koken én het huishouden doen. Ik kan niet alles tegelijk.' Hij keek haar aan en zij keek kwaad terug.

'Waarom niet? Ik heb dat ook gedaan. En ik heb je niet bedrogen om de stress te verlichten, hoewel ik dat best had gekund. Ik zou dat kunnen doen in L.A., maar ik doe het niet.' Ze wist zeker dat genoeg mannen daar haar graag ter wille zouden zijn. Zij zou dat Peter nooit hebben aangedaan. Maar Alice en hij hadden het haar wel aangedaan. Het was een dubbel verlies, haar man én haar beste vriendin.

'Luister, laten we dit in de vakantie proberen stil te houden. Laten we eerst proberen rustig uit te zoeken wat we voelen. We zijn allemaal van streek. Voor je naar L.A. teruggaat, zal ik proberen duidelijkheid te geven. Het spijt me, Tan. Ik weet niet wat ik verder nog kan doen of zeggen. Ik heb alleen wat tijd nodig om na te denken. Dat geldt voor ons allemaal. Misschien krijgen we allemaal wel weer ons verstand terug.'

'Met mijn verstand is niets mis,' zei Tanya, terwijl ze hem recht aankeek. 'Jullie tweeën zijn jullie verstand kwijtgeraakt. Of ik misschien, toen ik tekende voor de film. Maar dit heb ik niet verdiend,' zei ze, terwijl haar ogen zich weer vulden met tranen.

'Nee, dat heb je ook niet. En ik zal je geen pijn blijven doen.' Nu het was uitgekomen, moest er op de een of andere manier schoon schip worden gemaakt. Beide vrouwen trokken aan hem en hij was zelf in diepe verwarring. 'Als jij het daarmee eens bent, wil ik het de kinderen liever pas vertellen als ik alles op een rijtje heb.' Ze dacht hier even over na en knikte toen. Ze gingen hoe dan ook een ellendige tijd tegemoet. De kinderen zouden gegarandeerd merken dat er iets ergs gebeurd was. Het was onvermijdelijk dat er tussen Peter en Tanya spanningen zouden zijn, en Alice zou plotseling een ongewenst persoon worden in hun huis. Probeer dat maar eens verborgen te houden. Ze zouden in de kerstvakantie heel wat creatieve leugens moeten verzinnen. En wat ze ook voor leugens bedachten, hun ogen zouden hun eigen verhaal vertellen.

Peter zag eruit als een geslagen man en Tanya was gebroken. Alice hield zich onzichtbaar en was hysterisch. Zij wilde niet dat Peter haar als plaatsvervangster in zijn bed gebruikte als Tanya weg was. Ze had tegen hem gezegd dat hij moest kiezen: óf hij wilde een eerlijke relatie met haar, óf het was afgelopen. Hoewel ze zich schaamde dat Tanya erachter was gekomen, was ze ook opgelucht. Ze zei dat ze geen spijt had van wat ze hadden gedaan. Ze hield van hem en het feit dat Tanya het nu wist, dwong Peter na te denken over wat hij wilde en waar hij mee bezig was. Hij moest een keuze maken. Alice had hem ook verteld dat ze graag bereid was haar vriendschap met Tanya voor hem op te offeren.

Ze zaten nog steeds aan de keukentafel toen Megan en Molly binnenkwamen. Zodra ze hun ouders zagen, wisten ze dat er iets mis was. Hun moeder zag er ontredderd uit. Zo zagen ze eruit als er iemand was overleden. Hun vader stond op om het vuilnis naar buiten te brengen. Hij had frisse lucht nodig.

'Wat is er gebeurd?' vroeg Molly, terwijl haar moeder tevergeefs een opgewekt gezicht probeerde te trekken.

'Niets. Een oude studievriendin van me is overleden. Ik heb het net gehoord en ik zat er met papa over te praten. Ik ben daar een beetje verdrietig over, meer niet,' zei ze, terwijl ze weer haar tranen wegveegde.

'Rot voor je, mam. Kan ik iets voor je doen?' Tanya schudde haar hoofd, niet in staat om te praten. Op dat moment kwam Peter weer binnen. Toen hij haar blik opving, keek hij al even radeloos als zij en Megan zag dit. Een paar minuten later gingen de meisjes naar boven en kwam Jason binnenlopen. Hij zag ook dat er iets aan de hand was en ging verhaal halen bij zijn zussen. De slaapkamerdeur van hun ouders was dicht, wat 's middags nooit voorkwam. Ze wisten dat er iets mis was, maar ze konden niet bedenken wat. Ze voelden wel dat het ernstig was. Megan was bang dat haar moeder wilde scheiden en in L.A. wilde gaan wonen.

'Dat denk ik niet,' zei Molly. 'Ze zou papa nooit in de steek laten, en ons ook niet.' Zij was daarvan overtuigd.

'Volgend jaar is er geen "ons" meer,' bracht Megan haar in herinnering. 'En ze heeft ons dit jaar ook in de steek gelaten. Geloof mij maar, ze gaat verhuizen. Die arme pap zag er zo verdrietig uit.' Ze wist niet wat er gebeurd was, maar ze had nu al medelijden met hem.

'Mama zag er net zo verdrietig uit als hij,' merkte Jason op. 'Ik hoop niet dat een van hen ziek is.' Ze hadden aangevoeld dat het een zaak was van leven of dood en ze maakten zich alle drie erg ongerust. Intussen waren Peter en Tanya in hun eigen kamer weer ruzie aan het maken, zo zacht mogelijk, zodat de kinderen hen niet zouden horen.

In de middag was het alsof het hele huis in rouw was gedompeld. Het was net of er iemand was overleden en de grafstemming bleef dagenlang hangen. Ten slotte ging Tanya samen met Jason een kerstboom kopen, om toch nog wat kerstsfeer te scheppen. Maar terwijl ze de boom stond op te tuigen, moest ze huilen en Molly zag dat. Ze probeerde erachter te komen wat er was gebeurd, maar Tanya wilde niets zeggen. De rest van de vakantie liep iedereen op eieren, vooral Tanya en Peter. Tanya zag Alice een keer bij de oprit, maar zodra Alice haar in het oog kreeg, draaide ze zich om en liep ze weg. En toen Megan haar moeder vroeg waarom ze Alice niet meer hadden uitgenodigd sinds zij thuis was, gaf Tanya een paar vage redenen op en zei dat ze het allemaal te druk hadden. Megan viel haar meteen aan.

'Je bent zeker jaloers op haar, hè, mam? Omdat we haar allemaal aardig vinden en omdat ze voor ons net een tweede moeder is. Nou, wees eerlijk, als jij ons laatste schooljaar thuis was gebleven, had ze dit allemaal niet hoeven doen. Ze doet het alleen omdat jij ons hebt gedumpt.' Megan zei het met de hardheid en kortzichtigheid van een tiener. Tanya zei niets en verborg haar tranen. Maar ze besefte dat hetzelfde ook voor Peter gold. Als zij niet in L.A. was gaan werken, had Alice zich niet over hem ontfermd en had ze hem en de meisjes niet om de haverklap te eten gevraagd. Met andere woorden, volgens Megan had ze haar verdiende loon gekregen. Tanya vroeg zich af of dat waar was. Maar nee, zij had vier maanden in L.A. gezeten. Zij was ook eenzaam geweest, maar ze had Peter niet bedrogen.

De sfeer in huis bleef somber en vijandig. Op kerstavond gingen ze zoals altijd naar de kerk. Maar dit jaar gingen ze niet samen met Alice en haar twee kinderen. Megan klaagde hier als enige over. Ze vond het zielig voor Alice en ging in de kerk naast haar zitten. Tanya zat de hele mis op haar knieën, met haar handen voor haar gezicht geslagen, terwijl de tranen haar over de wangen liepen. Peter betrapte zich erop dat hij tijdens de dienst naar de twee vrouwen staarde. De een smeekte hem met haar ogen om een nieuw leven met hem te beginnen, de ander rouwde om het leven dat ze met hem had gehad. Hij had een paar dagen geleden tegen Alice gezegd dat hij pas met haar kon praten als hij dit had opgelost, dat het te verwarrend was, en nu keek ze hem met paniek in de ogen aan. De gevolgen van hun kortstondige affaire waren als een vloedgolf over hen heen gekomen en het leek allemaal alleen nog maar erger te worden.

Met veel moeite wisten ze eerste kerstdag door te komen. Kort daarna gingen de kinderen skiën in Tahoe en ze waren van plan ook oudejaarsavond in de bergen door te brengen. Tanya wist zeker dat ze opgelucht waren dat ze weg konden. Ze deed haar best om opgewekt te blijven, maar de schijnvertoning was niet erg overtuigend, en toen de kinderen ten slotte vertrokken, zagen Peter en zij eruit alsof ze op het punt stonden in te storten. Iedere keer als ze niet wist waar hij was, was ze ervan overtuigd dat hij bij Alice zat. Ze vertrouwde hem niet meer en dat vertrouwen zou misschien ook nooit meer terugkomen.

Ze besloten niets aan oudejaarsavond te doen. Tanya zei dat ze dat niet kon opbrengen. Op de ochtend van nieuwjaarsdag spraken ze pas weer met elkaar. Ze waren de vorige avond om tien uur naar bed gegaan, maar ze zagen er allebei uit alsof ze niet geslapen hadden. Tanya werd iedere ochtend bij het wakker worden overvallen door een dood gevoel, zodra ze zich herinnerde wat er was gebeurd. Ze vroeg Peter niet meer wat hij van plan was. Ze ging ervan uit dat hij het haar wel zou vertellen als hij eruit was.

Ze lagen naast elkaar in bed, en staarden door het raam naar buiten. Tanya kon de dakrand van Alices huis zien en ze staarde er zwijgend naar. Peter lag op zijn rug en sprak tegen het plafond.

'Ik ga stoppen met Alice,' zei hij somber. 'Ik denk dat dat het beste is.' Er viel een stilte in de kamer. In Tanya's ogen was het het op één na beste. Het beste was geweest als hij hier nooit mee was begonnen.

'Is dat wat je wilt, Peter?' vroeg ze zacht. Hij knikte. 'Denk je dat je het kunt? Zal ze je de kans geven?' Ze wist beter dan wie dan ook hoe vasthoudend Alice kon zijn als ze iets graag wilde.

'Ze is erg redelijk. Ze zegt dat ze een poosje weggaat. Ze heeft in Europa het een en ander te doen voor de galerie. Dat geeft ons wat adempauze. Het is niet dat dit al tijden aan de gang is.' Hij zuchtte. Hij vond het afschuwelijk om hier met Tanya over te praten, maar hij wist dat hij niet anders kon. Ze had al meer dan twee weken op zijn beslissing gewacht, en Alice ook. Hij had het de vorige middag met Alice besproken en zij had ermee ingestemd. Ze was er niet blij mee, maar ze zei dat ze het begreep en dat hij het haar moest laten weten als hij ooit van gedachten veranderde. De deur zou altijd voor hem openstaan. Dat maakte het alleen maar moeilijker voor hem. Hij wist dat hij die deur moest sluiten om zijn huwelijk te redden.

'En wat gebeurt er als ze terugkomt?' vroeg Tanya met een bezorgd gezicht.

'Dan zullen we denk ik een poosje afstand houden, tot de toestand weer wat is genormaliseerd.' Maar ze wisten alle drie dat dat nooit zou gebeuren. Tanya had Alice genegeerd en ze was niet van plan ooit nog een woord met haar te wisselen. En als ze terugging naar L.A. vertrouwde ze Peter niet meer. Als hij niet met Alice naar bed ging, deed hij het misschien met iemand anders. En als Alice terug was uit Europa, had ze er geen vertrouwen in dat ze bij elkaar uit de buurt zouden blijven. Dit was zo'n ellendige situatie.

Tanya knikte zwijgend, stapte uit bed en nam een douche. Ze was niet in staat haar armen om Peters nek te slaan en te zeggen dat ze van hem hield. Ze wist niet meer wat ze voelde. Woede, teleurstelling, angst, verdriet. Ze werd overspoeld door een wirwar van akelige emoties en ze wist niet eens of ze nog liefde voor hem voelde. Ze hoopte dat hun relatie zich na verloop van tijd zou herstellen en uiteindelijk weer zou opbloeien, maar ze was nergens meer zeker van. De situatie had een muur tussen hen opgetrokken, en Peter deed geen moeite die te beklimmen. Hij wist dat alleen de tijd de verwijdering tussen hen ongedaan kon maken, maar hij voelde zich nu erg eenzaam.

In de hoop iets van de aangerichte schade te herstellen vroeg hij Tanya een paar dagen voor ze naar L.A. terugging met hem uit eten te gaan. Alice was al naar Europa vertrokken. En Jason was die dag teruggegaan naar de universiteit. De vakantie was van begin tot eind een erg deprimerende, stressvolle aangelegenheid geweest. Tanya stemde met zijn voorstel in, hoewel ze hem weinig te zeggen had. Met veel pijn en moeite brachten ze het etentje tot een goed einde. Ze praatten over de kinderen en allerhande onbenullige onderwerpen. Ze beleefden geen van beiden plezier aan de avond, maar ze wisten dat ze ergens moesten beginnen. Het onderwerp Alice gingen ze zorgvuldig uit de weg. Die avond in bed probeerde Peter toenadering te zoeken. Het was de eerste keer sinds ze was thuisgekomen en achter zijn affaire was gekomen. Maar zodra hij zachtjes zijn hand op haar rug legde, verstijfde ze. Ze draaide zich van hem af en ging toen weer liggen zoals ze lag. Er stonden tranen in haar ogen, maar hij kon ze in het donker niet zien. Hij hoorde ze alleen in haar stem.

'Het spijt me, Peter... Ik kan het niet... Nog niet...' zei ze zacht.

'Het geeft niet. Ik begrijp het wel,' zei hij en draaide zich van haar af. Hij had in geen weken zijn armen om haar heen geslagen of gezegd dat hij van haar hield. En dat was het enige wat ze wilde. Al hun gesprekken waren gegaan over Alice. Ze stond net zo nadrukkelijk tussen hen in als wanneer ze tussen hen in bed had gelegen.

En terwijl hij met zijn rug naar haar toe lag, lag Tanya met haar hoofd op haar kussen met wijd open ogen naar hem te kijken, en vroeg zich af of het ooit nog zo zou worden als vroeger.

12

Tanya vond het heel verwarrend om naar L.A. terug te gaan. Ze omhelsde haar kinderen met tranen in haar ogen. Ze was zo van streek dat ze geen woord kon uitbrengen. Zelfs Megan leek een beetje met haar te doen te hebben. Zij miste haar vrouwelijke mentor. Ze wist dat Alice zeker een maand weg zou blijven, ze had de meisjes allebei gebeld om afscheid te nemen. Ze wisten niet eens precies waar Alice naartoe was. De enige aan wie ze haar reisplannen had doorgegeven was Peter, maar die deelde deze informatie met niemand. Hij was er niet eens zeker van of hij het zelf wel wilde weten. Hij wist niet of hij zichzelf kon vertrouwen. Nadat hij de gegevens had opgeschreven, bedacht hij zich, scheurde het papier in kleine stukjes en gooide ze weg. Hij voelde zich er veiliger bij nu hij haar niet op een zwak moment kon bellen om haar te vragen naar huis te komen. Hij was vastbesloten haar op te geven en hij was er redelijk zeker van dat hij dat kon. Voor zover je in het leven tenminste ergens zeker van kunt zijn, iets waar hij deze dagen steeds meer aan twijfelde. Het kwam hard aan dat Tanya hem niet meer vertrouwde. Toen hij haar naar het vliegveld bracht, zag ze er nog steeds diepongelukkig uit. Bij het afscheid sloeg ze haar armen om zijn nek.

'Ik hou nog steeds van je, Peter,' zei ze triest. Ze hadden voor haar vertrek niet meer met elkaar gevrijd. Ze kon niet uit haar hoofd zetten dat hij haar met Alice had bedrogen. Ze had meer tijd nodig om de schok te boven te komen en zich weer bij hem op haar gemak te voelen.

'Ik hou ook van jou, Tan. Het spijt me dat dit gebeurd is.' Het had voor iedereen de kerstdagen bedorven. Hoe ze ook hun best deden om het verborgen te houden, de kinderen hadden direct gemerkt dat er iets mis was. Peter en Tanya hadden allebei geweigerd erover te praten, wat de zaak alleen maar had verergerd en de kinderen nog ongeruster had gemaakt.

'Ik hoop dat het gauw beter gaat,' zei Tanya verdrietig.

'Ik ook,' zei hij eerlijk. Hij wilde dat het weer goed kwam met hun huwelijk. Hij wist niet precies hoeveel schade er was aangericht. Veel, dat was duidelijk.

'Als ik kan kom ik vrijdag naar huis.' Maar wat zou er gebeuren als ze niet kon komen? Met wie zou hij dan slapen? Waar zou Alice zijn? Zou hij iemand anders vinden? Tanya voelde zich niet veilig meer. Twintig jaar lang had ze hem voor honderd procent vertrouwd. Nu vertrouwde ze niets en niemand meer, hem nog het minst. Het was een verschrikkelijk gevoel en hij kon het in haar ogen zien. Iedere keer als ze naar hem keek, zag hij het verwijt en het verdriet. Het was zwaar om zo te leven en ze waren allebei opgelucht dat ze elkaar een poosje niet zouden zien. De laatste drie weken waren te veel geweest. Ze vond het verschrikkelijk hem en de meisjes achter te laten, maar ze was blij dat ze terugging naar L.A. Dit keer had hij gelijk. Het brak haar hart, maar het enige wat ze wilde was ontsnappen.

Ze kwam die avond om acht uur in haar bungalow aan en dit keer zagen zelfs de vrolijke kamertjes er in haar ogen deprimerend uit. Aan de ene kant wilde ze terug naar huis, aan de andere kant niet. Ze wilde terug naar hoe het vroeger was, met Peter in Ross. Ze vroeg zich af of het ooit weer zo zou zijn. En nu ze terug was in L.A., in de bungalow, was ze eenzamer dan ooit en miste ze Jason en de meisjes. Ze miste alles en iedereen, zelfs zichzelf. Ze had het gevoel dat ze in de afgelopen drie weken zichzelf was kwijtgeraakt. De enigen die ze niet kwijt was, waren haar kinderen, maar zelfs met hen had ze het gevoel dat het contact minder was geworden. Ze belden elkaar die avond niet op. De stilte was oorverdovend in Bungalow 2. Ze nam niet eens de moeite muziek aan te zetten. Ze rolde zich op in haar bed, regelde dat ze de volgende ochtend werd gewekt en huilde zichzelf daarna in slaap. In zekere zin was het een opluchting om hier te zijn. Ze hoefde zich geen zorgen te maken over Peter naast haar in bed, ze hoefde zich niet af te vragen wat hij dacht, en of hij iets van Alice had gehoord. Tanya had het gevoel dat ze een speelbal was van de golven. Ze wist niet of Peters belofte om de affaire te beëindigen oprecht was, en of hij hem zou kunnen nakomen. Ze wist niet wat ze moest geloven. Haar vredige wereldje was in de afgelopen drie weken als een kaartenhuis in elkaar gestort.

Ondanks het vroege tijdstip was ze de volgende ochtend opgelucht dat ze terug kon naar de set. De eerste die ze zag was Max, die samen met Harry een bagel stond te eten. Zodra de hond Tanya in het oog kreeg, begon hij te kwispelen en ze aaide hem met een vermoeide glimlach over zijn kop.

'Welkom terug,' zei Max glimlachend tegen haar. Maar hij zag onmiddellijk dat er iets verschrikkelijks aan de hand was. Ze zag er ellendig uit en was enorm afgevallen. Hij deed alsof hij niets in de gaten had. 'Hoe was de vakantie?'

'Fantastisch,' zei ze met een uitdrukkingsloze stem. 'En hoe was het in New York?'

'Ijskoud en veel sneeuw, maar leuk. Ik denk dat ik te oud ben voor kleinkinderen. Alleen jonge mensen zouden kleinkinderen moeten hebben. Je wordt er doodmoe van.' Ze glimlachte en op dat moment kwam Douglas binnen met een stapel aantekeningen. De laatste scriptwijzigingen waren met nieuwe markeerstiften aangegeven. Het was bijna niet bij te houden wat er allemaal precies was veranderd.

'Welkom terug in Hollywood,' zei Douglas, waarna hij één wenkbrauw optrok en er sarcastisch aan toevoegde: 'Toptijd gehad zeker, in Marin?' Als het zo was, was het haar niet aan te zien. Ze was zo vermagerd. 'Je ziet eruit alsof je in geen weken hebt gegeten.' Dank je wel, Douglas. Altijd het hart op de tong.

'Ik heb griep gehad.' Ze probeerde zich in te dekken, maar ze betwijfelde of hij haar geloofde.

'Rot voor je. Welkom terug op het werk,' zei hij en liep verder. Hij bleef de hele ochtend op de set. Ze moesten een paar lastige scènes opnemen, maar dit keer slaagde Jean Amber erin haar tekst te onthouden. Ze zag er schitterend uit en het gerucht ging dat ze de kerstvakantie met Ned Bright in St. Bart had doorgebracht. Ze maakten allebei een dolgelukkige indruk en in iedere scène die ze samen speelden, spatten de vonken ervan af.

'Ach ja, jonge geliefden,' zei Max met een grijns, toen hij tijdens de lunchpauze de set af liep. Voor hij vertrok had hij 'Cut! Houden zo!' geroepen, ten teken dat hij tevreden was met het laatste shot. Hij keek Tanya aan en besefte dat ze er nog beroerder uitzag dan hij in eerste instantie had gedacht. Ze zag zeldzaam bleek. 'Gaat het een beetje? Als je nog ziek bent, hoef je niet te komen werken, hoor. We kunnen je naar het hotel brengen.'

'Nee, het gaat wel. Ik ben alleen moe.'

'Je bent enorm afgevallen.' Ze was ontroerd door zijn bezorgdheid.

'Ja, dat zal wel,' zei ze vaag en deed alsof ze zich op het script concentreerde, terwijl haar ogen volschoten. Het was niet haar bedoeling dat hij het zou zien, maar toen de tranen haar over de wangen liepen, schoof hij haar stilletjes een tissue toe.

'Zo te zien heb je een fijne vakantie gehad,' zei hij zacht, terwijl Harry verwonderd keek naar wat er gebeurde. Zelfs hij wist dat er iets mis was.

'Ja, echt fantastisch.' Ze snoot haar neus en lachte door haar tranen heen terwijl ze haar ogen afveegde. 'Sommige vakanties zijn leuker dan andere. Deze was niet zo geweldig.'

'Dat lijkt me nog heel zwak uitgedrukt,' zei Max droog. 'Wat heeft hij gedaan? Heeft hij je opgesloten in de kerker en is hij vergeten eten te geven? Er zijn instanties voor dat soort dingen, weet je dat? De laatste die ik heb gebeld was een echtscheidingsadvocaat. Die heeft heel goed geholpen. Ze hebben een reddingsbrigade gestuurd om dat kreng mee te nemen. Zoek het nummer maar vast op, voor het geval hij het weer probeert. En neem je mobiel mee de kerker in.' Ze begon nog harder te huilen en hij gaf haar nog een paar tissues.

'Zo erg was het nou ook weer niet,' zei ze, maar toen ze er even over nadacht, besloot ze eerlijk te zijn. 'Alhoewel... Die hele vakantie was een ramp, om je de waarheid te zeggen.' Dat luchtte op.

'Soms zijn vakanties zo. De mijne zijn meestal waardeloos. Het was fijn om dit jaar bij de kinderen te zijn. Meestal ga ik als vrijwilliger in een gaarkeuken staan of zoiets. Ik wil graag goed doen bij mensen die het minder goed getroffen hebben dan ik. Dan besef ik dat ik nog niet eens zo erg slecht af ben. Misschien is het iets voor jou?' Ze knikte. 'Ik vind het rot voor je, Tanya,' zei hij zacht. Het medeleven in zijn stem maakte dat ze nog harder moest huilen. 'Moet ik er een loodgieter bij halen? Volgens mij is er een leiding gesprongen.' Ze huilde en lachte tegelijk.

'Het spijt me. Ik ben hopeloos. En sinds ik hier ben is het nog erger geworden. Er was enorm veel spanning thuis, maar daar moest ik me groothouden voor de kinderen. Hier heb ik sinds mijn aankomst gisteravond alleen maar gehuild.'

'Als het maar helpt. Grote problemen? Of kleine?'

'Grote,' zei ze, terwijl ze hem aankeek met ogen als bodemloze vijvers vol pijn. Hij had erg met haar te doen.

'Kan ik je ergens mee helpen?'

Ze schudde haar hoofd.

'Dat dacht ik al. Misschien komt het na verloop van tijd vanzelf weer goed.'

'Misschien wel.' Als Peter de waarheid sprak, en als Alice lang genoeg wegbleef. En als zij in het weekend naar huis kon. Zo niet, dan wist alleen God wat er zou gebeuren. Ze vertrouwde geen van beiden meer en ze verwachtte niet dat dat vertrouwen ooit nog terug zou komen. Dat was geen manier om getrouwd te zijn. Ze keek Max doodongelukkig aan en besloot hem alles te vertellen. Sinds ze had ontdekt dat Peter een affaire had, had ze er met geen mens over gesproken. Tot nog toe waren de schuldigen haar enige vertrouwenspersonen geweest. En haar kinderen kon ze niets vertellen. 'De dag dat ik terugkwam in Marin, kwam ik erachter dat mijn man een affaire had met mijn beste vriendin.' De pijn stond in haar ogen te lezen en Max huiverde.

'Shit. Dat is niet best. Heb je ze betrapt? Ik hoop het niet.'

'Nee. Ik zag het aan hem. Ik vermoedde al iets met Thanksgiving, maar ik denk niet dat er toen al iets was gebeurd. Misschien heb ik het voelen aankomen.'

'Vrouwen voelen zoiets altijd verbazingwekkend goed aan. Mannen weten van niks, tot ze er met hun neus bovenop worden gedrukt. Vrouwen weten het gewoon. Spijtig voor ons, je kunt nooit ergens mee wegkomen. En serieus, wat is er toen gebeurd?'

'"We hebben elkaar drie weken lopen kwellen. Zij is naar Europa vertrokken. En hij beweert dat hij niet opnieuw met haar zal beginnen als ze terugkomt. Hij zegt dat het uit is.'

'Geloof je hem?' Max voelde zich gevleid door het vertrouwen dat ze in hem stelde. Ze hechtte waarde aan zijn advies.

Ze schudde haar hoofd in antwoord op zijn vraag. 'Niet meer. En misschien wel nooit meer. Ik ben bang dat hij naar haar teruggaat als ze weer thuiskomt. Hij denkt dat ik nooit meer uit L.A. weg wil. Dat ik verslaafd ben aan het leven hier. Ik vind dat toch zó oneerlijk. Hij luistert niet naar me, wat ik ook zeg.'

'Dat is een smoes, Tan. Als hij met jou verder zou willen, zou het hem niet kunnen schelen of je buikdanseres bent in een harem, of een affaire hebt met de Engelse koning, of met Donald Trump. Dan zou hij zeggen dat je, als dit afgelopen is, als de donder naar huis moet komen en Hollywood moet vergeten. Misschien wil hij weg. Of misschien is hij bang, of heeft hij het gevoel dat hij tekortschiet bij jou. Is ze jong?'

'Nee.' Tanya schudde haar hoofd. 'Ze is zes jaar ouder dan ik, twee jaar ouder dan hij.'

'Dan moet het wel liefde zijn. Geen man gaat anders achter een oudere vrouw aan.' Max was zichtbaar onder de indruk.

'Ze lijken veel op elkaar, daarom hield ik ook zoveel van ze. Ze heeft me zó enorm belazerd. Volgens mij is zij achter hem aan gegaan. Ze is al twee jaar weduwe. En zoals hij zei, ik ben aldoor weg. Mijn kinderen beschouwen haar als een tante. Ze kan het met een van mijn dochters beter vinden dan ik. Volgens mij was ze op hem uit en heeft ze hiernaartoe gewerkt. Dat ik wegging om aan de film te werken, is het beste wat haar ooit is overkomen. Pech voor mij.' Hij knikte meelevend.

'Wat zegt hij ervan?'

'Dat hij er een punt achter heeft gezet.'

'Zegt hij dat hij van haar houdt?'

'Hij zegt dat hij het niet weet.'

'Ik haat dat soort kerels,' zei Max geërgerd. 'Hij houdt van haar of niet. Hoe kan hij nou zeggen dat hij dat niet weet?'

'Hij zegt dat hij ook van mij houdt,' zei ze en snoot haar neus. 'Maar ik weet niet of ik dat nog kan geloven.' Tanya had het gevoel dat haar hele leven was vernietigd en zo zag ze er ook uit. Max vond het zielig voor haar. Ze was zo'n aardige vrouw en ze had zo vaak verteld over haar man en hoeveel ze van hem hield. Hij wist dat het een afschuwelijke klap voor haar moest zijn geweest, een fatale klap voor haar huwelijk.

'Ik geloof wel dat hij van je houdt, Tanya,' zei Max, terwijl hij peinzend over zijn baard streek. 'Ik bedoel, welke man zou niet van jou houden? Dan zou hij wel doof, blind en stom moeten zijn. En ik geloof ook dat hij in de war is. En dat hij van jullie allebei houdt. Het is natuurlijk idioot, maar zulke dingen gebeuren. Mannen raken vaker van slag in dat soort zaken. Daarom houden ze er maîtresses op na.'

'En hoe loopt het dan af?' vroeg Tanya. Ze voelde zich net een klein kind.

'Hangt van de man af. Sommigen trouwen met de maîtresse, anderen blijven bij hun vrouw. Maar in één ding kon hij wel eens gelijk hebben, weet je. Het kan zijn dat jij hem hier ontgroeit. Ik verwachtte niet dat dat zou gebeuren, ik dacht dat je als een haas terug zou gaan naar huis. Maar je weet het maar nooit, misschien doe je nog wel een film. Of misschien schop je hem de deur uit als hij je blijft belazeren.' Ze glimlachte even.

'Ik wil evengoed naar huis. Ik heb geen reden om hier te blijven.'

'Als je wilt kun je een fantastische carrière opbouwen in de filmwereld. Je hebt nu al uitstekend werk geleverd. Als deze film uitkomt, zul je heel wat aanbiedingen krijgen. Als je wilt, heb je ze voor het uitkiezen.'

'Maar ik wil het niet. Ik hou van het leven dat ik had.'

'Dan moet je ervoor vechten. Zorg dat je hem vasthoudt. Ga naar huis. Geef hem op zijn sodemieter. Laat merken dat je niet met je laat sollen. En laat hem boeten voor wat hij je heeft aangedaan. Dat deden mijn vrouwen ook als ik me misdroeg.'

'En wat deed jij dan?' vroeg Tanya belangstellend.

'Dan regelde ik zo snel mogelijk een echtscheiding. Maar mijn maîtresses waren altijd jonger en veel leuker dan mijn vrouwen.' Ze moesten allebei lachen. 'Maar in jouw geval zou die kerel wel gek zijn als hij jou liet schieten. Ik hoop dat hij voor jou kiest. Heeft hij dit wel eens eerder gedaan?' Ze schudde haar hoofd. 'Mooi. Dan is hij nog onschuldig. Misschien is dit dan meteen de laatste keer. Het kan een eenmalige misstap zijn geweest. Een uitglijer. Maar hou die vrouw in de gaten, en geloof geen woord van wat ze zeggen. Vertrouw op je intuïtie, die bedriegt je nooit.'

'Zo ben ik er ook achter gekomen. Ik wist het meteen toen ik ze zag.'

'Mooi zo. Hou vol. Het komt misschien nog goed. Maar ik vind het rot voor je dat je zo'n beroerde tijd hebt gehad.'

Ze haalde haar schouders op. 'Ja, ik ook. Bedankt dat je naar me hebt geluisterd.' Meteen toen ze dit zei, begon de hond te blaffen en ze schoten allebei weer in de lach.

'Hij is het eens met alles wat ik zeg. Hij is een erg slimme hond.'

'En jij bent een erg slimme man, en een goede vriend,' zei ze. Ze leunde opzij en gaf hem een zoen op zijn wang. Op dat moment kwam Douglas voorbijlopen.

'Wat zitten jullie daar knusjes bij elkaar?' vroeg hij nieuwsgierig.

'Ze heeft me net een aanzoek gedaan,' verklaarde Max. 'Ik heb haar gezegd dat ze me zal moeten kopen. Zes koeien, een kudde geiten en een nieuwe Bentley. We waren net de onderhandelingen aan het afsluiten. Ze doet nogal moeilijk over de geiten. De Bentley was geen probleem.' Douglas grijnsde en Tanya lachte. Ze voelde zich beter nu ze met Max had gepraat.

'Ik vond het er vanmorgen aardig goed uitzien. Wat vind jij ervan?' vroeg Douglas aan Max. Max zei dat hij tevreden was. De romance tussen Jean en Ned werkte in hun voordeel. Haar prestaties waren er enorm door verbeterd. Dat kwam vaker voor. De cast had er een weddenschap op afgesloten dat deze romance geen stand zou houden. Jean had de reputatie dat ze net zo gemakkelijk van man wisselde als van schoenen. En ze had heel veel schoenen. Maar Ned en zij waren uit hetzelfde hout gesneden.

Toen wendde Douglas zich tot Tanya. 'Heb je zin om vanavond na de opnamen ergens iets te gaan eten? Ik wil een paar dingen met je doornemen.' Tanya was moe, maar ze voelde zich niet vrij om hem af te wijzen. Vergaderingen met Douglas waren eigenlijk een verplicht nummer, zelfs als ze werden verpakt in een etentje.

'Ja, hoor, als ik zo mee kan.' Ze had geen puf om naar het hotel terug te gaan om zich om te kleden.

'Je ziet er prima uit,' zei hij achteloos. 'We kunnen naar een sushi-tent of naar de chinees. Ik zal het kort houden. Ik weet dat je ziek bent geweest.' Hij had geen reden om daaraan te twijfelen. Ze zag tenslotte erg bleek en was enorm afgevallen. En zij was niet van plan hem de waarheid te vertellen.

Ze waren die avond om een uur of acht klaar. Douglas reed met haar naar zijn favoriete sushi-bar en zij liet haar limo achter hen aanrijden. Hij zei dat hij na afloop nog ergens naartoe moest. Toen ze eindelijk aan tafel zaten, was Tanya uitgeput.

De veranderingen die hij met haar wilde bespreken waren minimaal. Het verbaasde haar dat hij haar er speciaal voor mee uit eten had genomen, maar hij zei dat hij tijd wilde winnen.

'En hoe was de kerstvakantie? Heb je het leuk gehad met de kinderen?' vroeg hij, terwijl ze de sushi verdeelden.

'Ja, fantastisch,' zei ze, bijna om zichzelf te overtuigen. Ze dacht er maar liever niet aan hoe de vakantie echt was geweest. 'Maar het was ook fijn om vandaag weer aan het werk te gaan.' Hij zag iets in haar ogen terwijl ze dit zei.

'Waarom heb ik het gevoel dat er problemen zijn aan het thuisfront en dat je tegen me liegt? Als het me niet aangaat, mag je gerust zeggen dat ik me met mijn eigen zaken moet bemoeien.'

Ze wilde hem niet in vertrouwen nemen, maar ze had ook niet de energie om te liegen. Misschien maakte het ook eigenlijk niet meer uit. 'Ik lieg niet. Ik heb alleen geen zin om erover te praten,' gaf ze toe. 'Om eerlijk te zijn was het een rotvakantie.'

'Dat is erg,' zei hij zacht. 'Ik hoopte eigenlijk dat ik het mis had.' Ze wist niet zeker of ze hem kon geloven. Hij was er zo'n voorstander van dat ze zich met hart en ziel in de L.A.-scene stortte. Maar toen hij de ontreddering in haar ogen zag, had hij met haar te doen. 'Is het iets ernstigs?'

'Misschien wel. De tijd zal het leren,' zei ze ontwijkend en hij knikte.

'Het spijt me voor je, Tanya. Ik weet hoeveel je leven thuis voor je betekent. Ik neem aan dat het een probleem is met je man, niet met de kinderen?'

'Inderdaad. De eerste keer. Het was nogal een schok.'

'Dat is het altijd, voor iedereen. Vertrouwenskwesties. Relaties zijn niet gemakkelijk, of je getrouwd bent of niet.' Hij glimlachte haar toe over de restanten van hun maaltijd. 'Daarom probeer ik ze koste wat het kost te vermijden. Het is gemakkelijker om ongebonden te zijn en de zaak luchtig te houden.' Er was niets luchtigs aan haar leven, haar huwelijk of de manier waarop ze over Peter dacht, en Douglas wist dat. 'Maar ik weet dat dat jouw stijl niet is.'

'Nee, dat is het zeker niet,' zei ze met een trieste glimlach. 'Ik denk dat mijn vertrek hiernaartoe ons op de proef heeft gesteld. Het is nogal wat om negen maanden van huis te zijn en alleen in het weekend af en toe thuis te komen. Het was niet gemakkelijk voor Peter en ook niet voor mijn dochters. Het had beter volgend jaar kunnen gebeuren. Maar dan was het nog steeds moeilijk voor hem geweest.'

'Misschien wordt jullie huwelijk er wel sterker van,' zei Douglas, terwijl hij de rekening betaalde. Hij zag er niet uit alsof hij geloofde wat hij zei, of dat het hem iets kon schelen. Tanya was voor hem net een onbekende diersoort. Ze fascineerde hem, maar hij begreep niet echt wat het leven dat zij leidde voor haar betekende en waarom ze er zo veel waarde aan hechtte. Het leek hem maar een oersaai, burgerlijk bestaan. 'Of misschien komen jullie er uiteindelijk achter dat jullie elkaar zijn ontgroeid,' zei hij voorzichtig. 'Of dat jij hem bent ontgroeid.'

'Ik denk het niet,' zei Tanya rustig. 'Ik denk dat dit gewoon een moeilijke situatie is.' En des te moeilijker nu Peter Alice aan de warboel had toegevoegd. 'Maar we lossen het wel op,' zei ze, zichzelf overtuigend. Ze was stil toen ze het restaurant uit liepen. Op de stoep praatten ze nog even over het script en toen keek Douglas met een vriendelijke blik op haar neer.

'Het spijt me voor je dat je zo'n moeilijke tijd doormaakt, Tanya.' Dit keer zag hij eruit alsof hij het meende. Hij zag hoezeer ze van streek was en hij had met haar te doen. 'Het overkomt ons allemaal. Laat me weten als ik iets voor je kan doen.'

'Ik zou graag een poosje in de weekenden naar huis willen, als ik de mensen hier daarmee tenminste niet in de steek laat.'

'Ik zal doen wat ik kan,' zei hij, waarna hij in zijn auto en zij in haar limo stapte. Hij scheurde met brullende motor weg in zijn Ferrari en zij reed terug naar het hotel. Ze voelde zich eenzaam toen ze haar bungalow binnen liep. Ze miste Peter en belde hem op zijn mobiel. Hij nam meteen op, alsof hij op haar telefoontje had zitten wachten.

'O... hoi...' zei hij, alsof hij verbaasd was haar te horen en haar hart zonk haar in de schoenen.

'Wie dacht je dat het was?' Ze was nu onmiddellijk wantrouwig.

'O, ik weet het niet... Jij, denk ik. Ik zat net met de meisjes te praten.' Ze vroeg zich af of hij een telefoontje verwachtte van Alice, of misschien zelfs van iemand anders. Ze vond het afschuwelijk zo over hem te denken. Ze geloofde geen woord meer van wat hij zei. 'Hoe is jouw dag geweest?'

'Lang. We zijn tot acht uur op de set bezig geweest. Ik heb net sushi gegeten met Douglas en wat aanpassingen doorgenomen.'

Ze zou de volgende ochtend thuis blijven om eraan te werken. Nog drie maanden tot ze klaar waren met de opnamen. En met twee maanden naproductie erachteraan leek het nog een eeuwigheid voor ze definitief naar huis kon. Ze had er geen flauw benul van of haar huwelijk dat aankon. Ze werd misselijk als ze dacht aan de maanden die voor haar lagen, en aan wat Peter en Alice hadden gedaan. Ze had nooit verwacht dat dit zou gebeuren, ze dacht dat hun huwelijk niet stuk kon, maar nu was alles onzeker geworden. Hoewel Peter ermee had ingestemd de affaire met Alice te beëindigen, was Tanya als de dood dat de schade die hij had aangericht te groot zou zijn. 'Hoe heb jij het vandaag gehad?' Ze probeerde normaal te klinken, maar niets voelde meer goed. Ze voelden zich niet meer op hun gemak en Tanya's stem was vervuld van pijn.

'Voor mij was het ook een lange dag, maar het was oké.' En toen verzachtte zijn stem. 'Ik mis je, ook al is het nu allemaal een puinhoop. Het spijt me, Tan. Het spijt me dat ik het heb verpest.' Hij klonk alsof hij op het punt stond in tranen uit te barsten. Hij was naar hun kamer gelopen en zat nu op het bed met haar te praten. Hij was eenzaam, net als zij.

'Ik hoop dat we het weer te boven komen.' Haar stem was zacht. 'Ik mis jou ook. Ik hou van je.' En toen kreeg ze een idee. 'Heb je zin om van de week een keer een nacht over te komen?' Ze hadden zoiets nodig. Een beetje romantiek in hun leven, om de band te versterken.

'Ik denk niet dat dat lukt,' zei hij somber. 'Ik heb de hele week vergaderingen en ik wil de meisjes niet alleen laten.' Alice was nu niet meer in de buurt om een oogje in het zeil te houden.

'Ze kunnen bij vriendinnen logeren,' stelde Tanya voor.

'Ik zie wel. Misschien volgende week. Deze week is een ramp.'

'Het was maar een idee.'

'Een leuk idee.'

'Ik zal proberen dit weekend naar huis te komen. Dat beloof ik. Ik heb tegen Douglas gezegd dat ik echt naar huis moet. Ik hoop dat ze op zaterdag geen vergaderingen plannen. Maar zelfs als ze dat wel doen, kom ik meteen daarna naar huis.' Ze vond het nu extra belangrijk om naar huis te gaan, om de schade zo veel mogelijk te beperken.

De volgende dag hoorde ze dat er dat weekend geen vergaderingen waren gepland. Ze wist niet of Douglas dat speciaal voor haar zo had geregeld, maar ze vertrok vrijdagmiddag direct en tegen etenstijd was ze in Ross. Peter keek blij, en ook de meisjes waren verrukt hun moeder te zien. Nadat de kinderen met vriendinnen op stap waren, gingen Peter en Tanya naar een klein Italiaans restaurant in Marin. Toen ze thuiskwamen, voelde alles weer bijna als vanouds. De week had hen goed gedaan. Het stof begon neer te dalen. Voor het eerst sinds weken knuffelden ze met elkaar en de volgende ochtend vrijden ze voor het eerst weer sinds zijn affaire met Alice. Het was een beetje triest, maar ook heel teder, met een bitterzoete bijsmaak, alsof ze elkaar terug moesten vinden. Ze moest zich dwingen er niet aan te denken dat hij dezelfde dingen met Alice had gedaan, en ook toen ze na afloop in zijn armen lag en haar ogen dichtdeed, bande ze deze gedachten uit haar hoofd. Hij durfde haar niet te vragen waar ze aan dacht. Hij hoopte alleen maar dat het weer goed zou komen tussen hen. Het enige wat hij kon doen was de schade die hij had aangericht zo veel mogelijk herstellen.

Tanya opende haar ogen en keek hem aan. Er lag een triest glimlachje om haar lippen. 'Ik hou van je, Peter.'

'Ik ook van jou,' zei hij, en kuste haar zachtjes op de mond. 'Ik hou ook van jou, Tan... Het spijt me zo.' Ze knikte en probeerde er niet aan te denken dat zijn ik hou van je had geklonken als een afscheid.

13

Tanya mocht in januari drie weekenden naar huis, en langzamerhand begon met Peter alles weer een beetje normaal te worden. Ze wist dat hij zijn best deed om zijn fout te herstellen en week na week zag ze tot haar opluchting dat Alice nog steeds niet thuis was. Dat hielp. Ze wilde haar nooit meer zien, wat natuurlijk onmogelijk was omdat ze naast hen woonde. Maar hoe langer ze wegbleef, hoe groter de kans was dat de betovering werd verbroken en Tanya en Peter hun huwelijk konden redden.

Het vierde weekend moest ze in L.A. blijven, maar Peter zei dat dat niet erg was. Hij was een rechtszaak aan het voorbereiden, de meisjes hadden plannen en het weer was al de hele week erg slecht. Haar vlucht zou waarschijnlijk toch vertraging oplopen of worden geannuleerd. In de hele staat stormde het en hij zei dat Tanya beter af was in L.A. Zij had ook veel te doen. Er waren nog weer nieuwe veranderingen in het script en ze zouden de komende paar weken een aantal moeilijke locatieshots moeten doen. Ze schatten dat de film over zes of zeven weken klaar zou zijn. Ze kon bijna niet wachten tot het zover was. Ze zou dan twee weken thuis zijn en daarna samen met Max en de editors aan de eindproductie werken. Ze was inmiddels vijf maanden in L.A. en had er nog ruwweg vier voor de boeg, misschien iets minder. De film had haar bloed, zweet en tranen gekost. En misschien nog meer dan dat: haar huwelijk. Maar het ging langzaam steeds wat beter, de drie weekenden hadden hen goed geholpen en Tanya was blij dat ze vrijaf had kunnen nemen.

De eerste week van februari werd Tanya ziek en kon ze niet weg. Pas het weekend daarna kwam ze voor het eerst weer naar huis, toevallig op Valentijnsdag. Ze had voor Peter een rode das met hartjes en een doos met zijn lievelingssnoepjes gekocht en voor de meisjes ieder een leuke nachtpon en een paar t-shirts van Fred Segal. Omdat ze Peter wilde verrassen, had ze hem niet gebeld. Maar toen ze met al haar tassen uit de auto stapte, zag ze hem net uit Alices huis komen. Hij had zijn arm om Alices middel geslagen. Ze liepen lachend samen op, totdat hij plotseling opkeek in Tanya's starende blik. Tanya bleef even roerloos staan en rende toen met gebogen hoofd naar binnen. Ze stond trillend in de keuken toen Peter binnenkwam. Hij keek verschrikt.

'Ik zie dat Alice terug is,' zei Tanya en keek hem aan. Ze uitte geen beschuldigingen, maar ze hadden eruit gezien alsof ze zich volkomen bij elkaar op hun gemak voelden en het was haar opgevallen dat Alice een ander kapsel had. 'Wanneer is ze thuisgekomen?'

'Ongeveer tien dagen geleden,' zei hij ernstig. Hij wist wat Tanya dacht. Er was niets gebeurd, maar ze hadden wel wat tijd samen doorgebracht en gepraat over wat er twee maanden geleden was gebeurd. Ze probeerden het nog steeds te begrijpen en uit te vinden of het voor beiden niet meer was dan een ongelukje.

'Alice ziet er goed uit,' zei Tanya met vlakke stem. Ze wilde hem vragen of hij al met haar naar bed was geweest, maar ze durfde het niet. Hij hoorde de vraag echter zonder dat ze hem hoefde te stellen. Het was duidelijk wat ze dacht.

'Er is niets gebeurd, Tan. Ze is ziek,' zei hij met een ernstig gezicht. 'Ze heeft kortgeleden een onderzoek gehad en daarbij hebben ze een knobbeltje in haar borst ontdekt. Vorige week hebben ze het eruit gehaald en over een paar weken beginnen ze met bestralen.' Hij klonk bezorgd en Tanya keek hem strak aan.

'Het spijt me dat te horen, maar verandert dat iets voor ons?' wilde ze weten. Ze wilde niet weer in onzekerheid worden gestort. Eén keer was genoeg.

Hij schudde zijn hoofd. 'Ik heb alleen met haar te doen,' zei hij eerlijk. Tanya wist dat dat gevaarlijk was, maar ze kon er niets aan veranderen. Wat hij ook voor Alice voelde, dat was iets tussen hen beiden. Tanya wist dat als ze hem nu aan Alice verloor, het onvermijdelijk was. Misschien had het er niets mee te maken dat zij naar L.A. was gegaan. Ze kon hem niet opsluiten. Als hij weg wilde, zou hij daar een manier voor vinden. Ze keek hem verslagen aan. Plotseling had ze het gevoel dat ze hem opnieuw had verloren. 'Ik ga geen domme dingen doen, Tanya,' zei hij zacht. Ze knikte met tranen in haar ogen, pakte haar spullen bij elkaar en liep naar boven. Met Alices terugkeer was alles weer anders geworden. Ze voelde het, of misschien was het alleen angst wat ze voelde, zowel van haarzelf als van Peter.

De avond daarop nam hij haar mee uit eten voor Valentijnsdag en zij gaf hem zijn cadeautje. Hij droeg de das in het restaurant en had haar een kasjmier trui gegeven. Ze was er blij mee, maar haar bezorgdheid bleef het hele weekend. De wetenschap dat Alice weer thuis was, gaf haar het gevoel dat ze de duivel op bezoek hadden. Tanya wist niet hoe ze dit moest winnen. De meisjes waren blij dat Alice terug was, hoewel ze aanvoelden dat er tussen hun vriendin en hun moeder iets was voorgevallen. De vrouwen gingen het onderwerp uit de weg en weigerden de kinderen aan te kijken als ze ernaar vroegen. Alice zei alleen dat ze behoefte hadden aan rust. En Tanya zei niets. Maar het was duidelijk dat ze Alices naam niet meer kon horen.

Toen Peter Tanya zondagavond naar het vliegveld bracht, was ze stil en gespannen. Ten slotte bracht hij het onderwerp zelf ter sprake. 'Ik zorg dat er niets gebeurt, Tan. Alice en ik hebben erover gepraat. Ze weet dat ik ons huwelijk niet in gevaar wil brengen. Waarom vertrouw je daar niet op? Dan kun je met een gerust hart naar L.A. vertrekken.'

'Waarom komt toch opeens dat spreekwoord in mijn gedachten: "De weg naar de hel is geplaveid met goede voornemens"?' zei ze met een wrang glimlachje en Peter lachte. Het was wel toepasselijk.

'Vertrouw me.' Ze had hen allebei al eerder vertrouwd en was zich er maar al te goed van bewust wat er toen was gebeurd. Het was erg veel van haar gevraagd hen weer te vertrouwen, nu ze zo dicht bij elkaar in de buurt waren. 'Je kunt me zo'n zendertje meegeven, waarmee je me altijd kunt opsporen. Of een alarm.' Hij probeerde de spanning een beetje uit de lucht te halen en Tanya schonk hem een triest glimlachje.

'Wat dacht je van een chip in je gebit?'

'Wat je maar wilt. Ik heb gezegd dat ik haar wel wil wegbrengen als over een paar weken de bestralingen beginnen. Maar meer dan dat ga ik echt niet doen. Dat beloof ik.' Tanya's hart kromp ineen bij deze woorden.

'Waarom kan ze niet iemand anders zoeken om haar daar naar toe te brengen? Ze heeft een heleboel vriendinnen.' Alice was een sociaal mens. Mensen werden altijd als een magneet naar haar toe getrokken.

'Als ze het zonder mij af kan, doet ze dat. Ze zei dat iedereen het druk heeft.'

'Jij ook,' merkte Tanya op. 'Voor je het weet, palmt ze je weer in.' Ze keek hem aan met een blik vol angst en wanhoop. Het was een onmogelijke opgave hen uit elkaar te houden en het feit dat Alice zijn hulp nodig had was precies iets waar Tanya bang voor was en wat ze wilde vermijden. Het was een perfecte manier om hun affaire nieuw leven in te blazen. Medeleven, bezorgdheid, medelijden. Tanya wist precies hoe Peter in elkaar zat en hun vriendin wist dat ook.

'Maak je geen zorgen, Tan. Ik red me wel,' zei hij vol overtuiging, terwijl ze bij het vliegveld aankwamen. Hij parkeerde zijn auto bij de stoep.

Tanya keek hem bezorgd aan en voelde een golf van angst door zich heen gaan. 'Ik ben bang,' zei ze zacht.

'Dat is niet nodig. Ze is weer wat ze vroeger was. Een gewone vriendin. De rest was een vergissing.' Tanya knikte en gaf hem een afscheidskus. Even later stond ze met haar tas op de stoep en draaide ze zich om om hem uit te zwaaien. Hij zwaaide terug, glimlachte naar haar en reed weg. Terwijl Tanya de luchthaven inliep, voelde ze de angst weer aan haar knagen. De hele vlucht naar L.A. zat ze te piekeren en zelfs terug in het hotel was het gepieker niet over. Ze wist niet hoe ze Peter tegen Alice moest beschermen en ten slotte kwam ze tot de conclusie dat ze dat niet kon. De keus was nu aan hem.

Ze belde hem op zijn mobiel, maar ze kreeg zijn antwoordapparaat. Toen hij haar die avond om elf uur terugbelde, was ze misselijk van ongerustheid. Ze wilde hem niet vragen waar hij was geweest, maar ze kon het wel raden.

'Hoe is je avond geweest?' vroeg ze neutraal. Ze had een stomme boodschap achtergelaten op zijn mobiel en hij wist wat ze eigenlijk wilde vragen.

'Ik ben met de meisjes naar een film geweest. We zijn net thuis.' Onmiddellijk voelde ze een golf van opluchting door zich heen gaan, gevolgd door een nieuwe golf van angst. 'Is Alice mee geweest?' Ze wilde het eigenlijk niet vragen, maar ze kon het niet laten. Ze vond het afschuwelijk dat ze terug was, zo dicht in de buurt van Peter.

'Nee. We hebben haar niet gevraagd.'

'Sorry, Peter.' Ze voelde zich een heel ander mens dan vroeger, iemand die ze niet wilde zijn. Maar ze kon niet anders. De angst had haar in zijn greep.

'Het geeft niet. Ik begrijp het wel. Hoe was je vlucht?'

'Prima. Ik mis je.' Het was tussen hen weer bijna zoals vroeger, maar het feit dat Alice terug was, bracht nieuwe onrust teweeg en de akeligste gevoelens kwamen in haar boven. Vooral paniek en wrok, en woede over het feit dat ze haar met zijn tweeën hadden bedrogen. Het was allemaal nog zo vers.

'Ik mis jou ook. Ga maar lekker slapen. Ik bel je morgen.'

Ze lag die nacht uren te piekeren of hij misschien toch stiekem naar Alice was geglipt, of dat Alice in hun bed lag. Het was een obsessie aan het worden en ze haatte zichzelf erom. Ze wist dat hij het ook afschuwelijk vond. Wie niet? Maar het was zijn eigen schuld. Peter en Alice hadden er een puinhoop van gemaakt en daar moesten ze nu alle drie mee zien te leven. En Tanya was de onschuldige toeschouwer. Ze haatte haar rol van onwetend slachtoffer en bedrogen vrouw.

De film was in een hectische fase beland. Het eind kwam in zicht en nu alles op alles moest worden gezet om alle shots er perfect op te krijgen, kon Tanya onmogelijk naar huis. Er waren dag en nacht productievergaderingen en ze moest het script talloze keren herschrijven. Zelfs Max was doodmoe. Maar in de derde week van maart stak hij zijn hand omhoog en zei voor de laatste keer: 'Cut!' Dit werd gevolgd door de magische woorden: 'Het staat erop, mensen.' Op de soundstage ging een hoeraatje op en iedereen danste in het rond. Er werd champagne geschonken en mensen kusten en omhelsden elkaar. Jean en Ned waren nog steeds samen, maar de weddenschappen op de set waren nog steeds van kracht. Hij zou in mei met zijn volgende film beginnen en zes maanden in Zuid-Afrika zitten voor de opnamen. Douglas was net als Max alweer met een volgend project bezig. En Tanya wilde naar huis. Ze had Peter twee weken niet gezien en hij had ook geen kans gezien naar haar toe te komen.

Ze had twee weken vrij, precies in de voorjaarsvakantie van de meisjes. En daarna moest ze nog zes tot acht weken terug voor de naproductie. Eind mei, begin juni zou ze helemaal klaar zijn, precies op tijd voor de diploma-uitreiking van de meisjes. Ze had hun hele laatste schooljaar gemist. De enige troost was dat ze thuis zou zijn als ze zouden horen op welke universiteit ze waren toegelaten. Dat was tenminste iets.

'Zul je ons missen, Tanny?' vroeg Max, terwijl hij kleine slokjes van zijn champagne nam en intussen de hond een tweede glas voorhield. Douglas stond met iedereen handen te schudden. Overal om hen heen heerste een soort oudejaarsavondsfeer. Voor de cast zat het erop. Alleen de editors en de productiemensen zouden de komende twee maanden nog blijven en nauw samenwerken met Max, terwijl die met Douglas nauwgezet de eindresultaten bekeek. Het geluid zou hier en daar moeten worden bijgewerkt, er zouden misschien wat stemmen moeten worden ingemonteerd en heel wat scènes zouden worden geschrapt. De kunst van het film maken zou tot in de kleinste details worden uitgeoefend.

Het was al te laat om het vliegtuig te halen, dus Tanya vertrok pas in de ochtend. Ze verheugde zich er enorm op. Sinds de kerstvakantie, die zo rampzalig was verlopen, was ze niet meer zo lang achter elkaar thuis geweest. En in de tussentijd had ze alleen maar keihard gewerkt. Ze had het gevoel dat ze een ware veldslag had geleverd, en ze zag ertegen op nog twee maanden naar L.A. terug te moeten. Ze vond dat ze haar geld ruimschoots had verdiend en kon alleen nog maar aan thuis denken.

Het huis zag er keurig uit. Meer dan keurig, het voelde als thuis. Ze glimlachte in zichzelf en vond het heerlijk om er te zijn toen de kinderen binnenkwamen. Zelfs Megan leek blij haar te zien. Ze haalde boodschappen en maakte hun favoriete eten klaar. Toen Peter thuiskwam, was de tafel gedekt en stonden de kaarsen te branden. Het was haast niet te geloven dat ze hem al meer dan een maand niet had gezien. Hij glimlachte toen hij zag wat ze had gedaan.

'Dat ziet er prachtig uit, Tan. Lief van je.' Hij legde een arm om haar heen en trok haar tegen zich aan, en toen ze die avond naar boven gingen, hoopte ze dat ze met elkaar zouden vrijen. Maar Peter was uitgeput en lag al te slapen voor zij haar kleren uit had getrokken. Ze was teleurgesteld, maar er was geen haast bij. Ze hadden nog twee hele weken.

Toen ze zaterdag wakker werd, was hij al uit bed en in de keuken bezig. Hij had ontbijt voor haar klaargemaakt, de meisjes waren de deur uit. Toen ze na het ontbijt de tafel had opgeruimd, stelde hij voor een eindje te gaan wandelen. Het was een prachtige, warme lentedag. Ze reden naar de voet van de Mount Tam waar ze begonnen met hun wandeling. Toen ze zag hoe hij naar haar keek, voelde ze zich plotseling niet op haar gemak. Er ging een rilling van paniek door haar heen. De eerste tien minuten liepen ze zwijgend voort. Toen stelde hij voor op een bankje te gaan zitten. Hij had iets op zijn lever en nog voor hij zijn mond opendeed, wist Tanya wat het was. Ze wilde wegrennen en zich verstoppen. Maar dat kon ze niet doen. Ze moest op z'n minst proberen zich als een volwassene te gedragen. Ze was doodsbang en voelde zich als een kind zo klein.

'Waarom heb ik het gevoel dat ik niet leuk ga vinden wat je me nu gaat vertellen?' zei Tanya, terwijl haar maag ineenkromp. Peter keek naar zijn voeten terwijl hij vooroverleunde en met een paar steentjes op de grond speelde. Toen hij overeind kwam, zag ze de gekwelde blik in zijn ogen.

'Ik weet niet wat ik tegen je moet zeggen. Volgens mij vermoed je het al. Ik had nooit gedacht dat dit zou gebeuren. Ik weet nog steeds niet hoe het is gebeurd en waarom. Maar het is gebeurd, Tan.' Hij probeerde het zo snel en pijnloos mogelijk te vertellen, maar hij besefte dat dat niet mogelijk was. 'Alice en ik zijn weer bij elkaar gekomen in de tijd dat ze ziek was. Ik weet dat het krankzinnig klinkt, maar ik denk dat ik met haar wil trouwen. Ik hou van je, het heeft er niet eens mee te maken dat je in L.A. zit en de afgelopen maand niet thuis bent geweest. Ik denk dat dit hoe dan ook was gebeurd. Volgens mij was het voorbestemd.' Het was alsof hij haar met een bijl had getroffen, alsof haar ingewanden in stukken werden gereten. Haar hoofd tolde en haar hart zat ergens in haar schoenen. Ze staarde hem ongelovig aan.

'Is het zo simpel? Is het nu voorbij? Ik heb je vijf weken niet gezien en jij besluit dat het tussen Alice en jou "was voorbestemd"? Hoe ben je in godsnaam tot die conclusie gekomen?' Ze was bijna even woedend als gekwetst.

'Ik besefte hoeveel ik van haar hield toen ze ziek was. Ze heeft me nodig, Tan. Ik weet niet zeker of jij me nodig hebt. Jij bent een sterke vrouw. Zij is dat niet en ze heeft veel ellende meegemaakt. Ze heeft iemand nodig die voor haar zorgt.'

'O god...' Tanya leunde achterover en sloot haar ogen. Ze kon dit keer niet eens huilen. Haar lichaam en geest deden te veel pijn om tranen te produceren. Ze was in een soort shocktoestand. Ze was bang geweest dat hij met Alice naar bed ging, niet dat hij met haar zou willen trouwen of tot de conclusie zou komen dat het "voorbestemd" was. Tanya kon het nog niet bevatten. 'Ik heb eens een scène voor een soap geschreven die hierop leek. De producent vond het te goedkoop en heeft hem geschrapt. Wie had ooit kunnen denken dat ik zelf nog eens zoiets zou meemaken? Het leven dat de kunst imiteert, wat een rotzooi.' Ze staarde hem ongelovig aan. 'En wat is dat voor onzin dat ik zo sterk zou zijn, en dat Alice je nodig heeft? Alice is veel harder dan ik. Volgens mij heeft ze je erin geluisd, Peter. Zij heeft besloten dat ze je wilde hebben, en zodra ik mijn hielen had gelicht, heeft ze gezorgd dat ze je kreeg. Ik denk dat ze heel wat sterker is dan jij denkt.' Hij was zo verdomd naïef, en Alice en hij hadden haar samen zo'n rotstreek geleverd. Dat was het enige waar Tanya aan kon denken. Het feit dat ze haar leven zoals ze dat twintig jaar had gekend dreigde kwijt te raken, leek haar nu veel minder belangrijk dan dat ze op zo'n gruwelijke manier was bedrogen door twee mensen van wie ze hield, vooral Peter. Ze voelde zich door hen belogen, bedrogen en verraden. Voor de tweede keer in drie maanden. Misschien bedoelde hij dat met 'voorbestemd'. Zij was kennelijk voorbestemd om door hen te worden belazerd. Daar waren ze dan heel goed in geslaagd.

'Dus dat is het dan?' vroeg Tanya, terwijl de tranen haar toch in de ogen schoten. 'Het is voorbij. Je wilt scheiden. En dan wil je met haar trouwen? Wat ben je van plan tegen onze kinderen te zeggen? Dat je gewoon een huis verderop gaat wonen, een simpele adreswijziging? Lekker makkelijk.' Ze klonk verbitterd en daar had ze ook alle reden toe.

'Ze houdt van onze kinderen,' zei hij. Hij vond het afschuwelijk om Tanya's blik te zien. Hij had het bloed uit haar gezicht zien wegtrekken. Hij had twee weken gewacht met het haar te vertellen. Toen Alice en hij weer bij elkaar waren, wisten ze het zeker, vooral toen hij haar iedere dag naar het ziekenhuis bracht. Door de telefoon had hij er tegen Tanya niets over gezegd. Maar hij wist wat ze had gedacht. En ze had weer gelijk gehad.

'Ja, ze houdt inderdaad van onze kinderen,' beaamde Tanya, terwijl ze met een punt van haar shirt haar ogen afveegde. Het kon haar niet schelen hoe ze eruitzag. Het deed er niet meer toe. 'En jij houdt blijkbaar van haar, en zij van jou. Wat aandoenlijk. En hoe moet het nou met mij? Wat moet ik nu doen? Wat doet de versmade vrouw in dit soort situaties, Peter? Maakt die beleefd plaats en wenst ze je het beste toe? Of blijven we buren en delen we de kinderen, als één grote, gelukkige familie? Wat wil je van me?'

'Alice gaat haar huis verkopen en wij gaan in Mill Valley wonen. Maar dat kan nog wel een poosje duren. Zolang ze nog naast ons woont, denk ik niet dat ik bij haar moet intrekken. Dat is misschien verwarrend voor de kinderen.'

'Agod, wat aardig van je. Voor mij zou het misschien ook verwarrend zijn, maar daar hebben we het niet over. Wanneer ben je van plan het de kinderen te vertellen?' Haar hoofd tolde terwijl ze alles wanhopig op een rijtje probeerde te zetten. 'Ik vind dat we moeten wachten met het ze te vertellen tot na de diploma-uitreiking, in juni. Dat is al binnen drie maanden. Ik ben eind mei terug, als de naproductie achter de rug is, dus dan hoeven we nog maar een paar weken bij elkaar te wonen.' Hij had dat zelf ook al zo ongeveer uitgerekend. 'Ik heb trouwens geen idee wat we de komende twee weken moeten doen. Jij kunt niet bij Alice intrekken en ik wil geen kamer met je delen.' Ze keek hem aan alsof hij een vreemde was. Ze had zich erop verheugd om twee weken bij hem te zijn, en nu kwam hij hiermee. Het was een ongelofelijke schok voor haar.

'Ik kan in Jasons kamer gaan slapen, als je wilt,' zei hij rustig.

'Hoe ga je dat de meisjes uitleggen?' Dat was inderdaad een probleem en hij wist niet hoe hij het moest oplossen. 'Misschien moeten we het niet te moeilijk maken en in dezelfde kamer blijven slapen.' Ze verheugde zich daar niet bepaald op nu ze wist hoe het zat. Hij was van een andere vrouw. Twintig jaar van haar leven waren voorbij. Ze was afgeschreven, als een tv-programma met slechte kijkcijfers. Voorgoed uit de lucht. Ze probeerde er niet aan te denken dat ze nog steeds van hem hield. Als ze dat deed, zou ze misschien aan de voet van de Mount Tam op de grond zijn gaan liggen huilen. Plotseling vroeg ze zich af of ze een zenuwinzinking zou krijgen. Maar dat kon ze zich niet veroorloven. Ze moest hier op een volwassen manier mee omgaan, ook al ging ze inwendig kapot. Even dacht ze dat dat inderdaad zou gebeuren. Hij had haar net zo goed dood kunnen schieten. Ze liet zijn woorden weer door haar hoofd spelen, maar daar klonken ze net zo ongerijmd als toen ze uit zijn mond kwamen. Hij ging bij haar weg en wilde met Alice trouwen. Misschien waren ze wel allemaal gek geworden. Tanya begreep het niet. Ze had er nooit iets van begrepen. Alles wat er gebeurde was te krankzinnig voor woorden.

'Ik slaap wel op de grond,' zei Peter, die nog nadacht over een oplossing voor het slaapprobleem. Ze knikte. Het leek haar een geschikte straf voor hem.

'En we vertellen het de kinderen pas als de meisjes hun diploma hebben,' zei Tanya en hij knikte bevestigend. 'Nou, dat is dan simpel. Moeten we verder nog iets bespreken? Moet ik het huis verkopen?' Er klonk wanhoop in haar stem en haar hart was zo zwaar als lood.

'Niet als je dat niet wilt,' zei hij somber. Ze zag er normaal uit, maar wat ze zei klonk krankzinnig. Ze probeerde in gedachten weer alles op een rijtje te zetten, zodat ze wist waar ze aan toe was. Het was een manier om bezig te blijven, om niet in te storten.

'Ik hoef geen alimentatie. Ik vind dat jij het schoolgeld moet betalen. Nou, dat is het dan wel zo'n beetje. Wanneer is de bruiloft?'

'Tan, doe niet zo. Ik weet dat het een schok is. Ik wil dit niet onnodig rekken. We hadden kunnen wachten, tot we zeker wisten dat het goed zat, maar ik wilde je niet om de tuin leiden. Alice en ik hebben tijd nodig om hierover na te denken en te zien of het werkt. Maar ik doe dat liever terwijl ik bij haar woon dan dat ik bij jou blijf wonen en doe alsof mijn neus bloedt. Ik wil niet nog meer tegen je liegen dan we toch al hebben gedaan.'

'Natuurlijk niet. Nee, liegen is niet goed,' zei ze, terwijl de tranen haar over de wangen stroomden. 'Ik vind beslist dat je bij Alice moet gaan wonen. Maar ik kom liever niet naar de bruiloft.' Ondanks haarzelf snikte ze het uit. Hij probeerde een arm om haar heen te slaan om haar te troosten, maar ze trok zich los en stond op. Het beetje waardigheid dat ze nog over had, wilde ze behouden. Het was verschrikkelijk de komende twee weken, waarin de meisjes voorjaarsvakantie hadden, te moeten doen alsof ze nog gewoon getrouwd waren. Wat Tanya betrof was hun huwelijk voorbij. Hij was nu van Alice, dat was al maanden het geval.

Ze reden zwijgend terug naar huis. Tanya veegde onderweg de tranen van haar wangen en staarde uit het raampje. Ze bleef de woorden in haar hoofd herhalen. Peter ging bij haar weg. Hij ging bij Alice wonen... bij Alice... niet meer bij haar. Ze zou in het vervolg alleen bij haar kinderen wonen, maar die zouden ook weggaan. In september zou ze helemaal alleen zijn. Geen Peter, geen kinderen. Het enige wat ze de hele winter had gewild, was naar huis gaan, en nu was er niemand meer om bij thuis te komen. In dit geval liep het verhaal erg slecht af. Zij zou het nooit zo geschreven hebben, dat hadden Peter en Alice voor haar gedaan. In wezen had Peter haar ontslagen. En het enige waar Tanya aan kon denken toen ze terugreden naar huis en uit de auto stapten, was dat ze dood wilde.

14

De twee weken in Marin waren voor Tanya één grote lijdensweg. Ze probeerde de schijn op te houden voor de kinderen, en Peter was uitermate attent en zo vol medeleven dat het vernederend was. In de vijf weken dat ze hem niet had gezien, was zijn hele leven radicaal veranderd. Hij was nu van Alice. Tanya liep verdwaasd rond. Ze probeerde steeds te begrijpen waarom dit was gebeurd en ze maakte zichzelf verwijten dat ze naar L.A. was gegaan. En als ze het zichzelf niet verweet, gaf ze de schuld aan Peter. En aan Alice, natuurlijk. Ze was opgelucht toen ze eindelijk naar L.A. kon vertrekken om met de naproductie te beginnen. Ze was nog meer afgevallen en had een harde blik in haar ogen gekregen, hoofdzakelijk veroorzaakt door angst. Toen ze ten slotte in het kantoor aankwam waar ze met Max en Douglas zou gaan werken, hing haar wereld nog maar aan een zijden draadje. Het was een opluchting iets anders te kunnen doen dan nadenken over de vraag hoe haar leven eruit zou zien als Peter bij haar weg was. In Marin had ze hem voortdurend pijnlijke vragen gesteld. Aangezien de meisjes in juni achttien werden, zou de voogdij geen problemen opleveren. Ze hoefden niet eens een bezoekregeling af te spreken. De kinderen konden bezoeken wie ze wilden. Het was allemaal zo pijnlijk eenvoudig. Ze deed haar werk met Douglas en Max, maar zag er ontredderd uit. Max had het meteen opgemerkt. Toen ze aan het eind van de dag haar papieren in haar aktetas terugstopte, vroeg hij haar wat er aan de hand was, ze was zo verstrooid.

'Ik hoef zeker niet te vragen hoe je vakantie is geweest,' zei hij zacht. Ze zag er onge\ eer net zo uit als na de kerstvakantie, maar dan nog iets erger. Hij kon wel raden wat er was gebeurd.

'Nee, dat wil je niet weten.' Maar ze besloot het hem toch te vertellen. 'Als de meisjes in juni hun diploma krijgen, trekt hij in bij die andere vrouw. Ze denken erover te gaan trouwen. Het schijnt "voorbestemd" te zijn. Mijn eigen reallifesoap, zullen we maar zeggen. Hoe platvloers kun je het hebben?'

'Het leven is platvloers,' zei Max vol medeleven. Ze was nog kwader dan in januari. En onder haar woede school een wereld -van verdriet. Hij zag het. 'Je staat ervan versteld hoe vulgair het leven soms is, zelfs onder zogenaamd beschaafde mensen. Ik denk dat we ons allemaal soms net zo gedragen als de mensen in die goedkope realityprogramma's op tv, of we willen of niet. Ze zijn niet voor niets zo populair.'

'Dat zal wel,' zei ze, met een verdrietig glimlachje. 'Maar goed, ik red me wel. Ik moet me alleen even aanpassen.' Hij wist dat haar kinderen na de zomer naar de universiteit gingen. Dan zou ze alleen zijn, dat zou haar niet gemakkelijk vallen. Ze had het hele jaar over niets, anders gepraat dan over haar gezin. En nu ging haar man bij haar weg. Peter, in Max' ogen een grote idioot, ging ervandoor met haar beste vriendin. Max was het helemaal met haar eens. Het was platvloers. En verdrietig voor haar. Hij had oprecht met haar te doen.

'Soms is de grootste ellende die ons overkomt achteraf een zegen. Alleen zien we dat niet op het moment dat het gebeurt. Op een dag kijk je erop terug en weet je dat het zo is. Maar het kan natuurlijk ook zijn dat je op een dag vaststelt dat je leven op dat moment voorgoed is verziekt.' Ondanks zichzelf glimlachte ze om wat hij zei.

'Ik denk dat dat laatste het geval zal zijn. Ik kan hier de lol niet van inzien.'

'Dat is logisch. Het enige nuttige wat ik je kan vertellen is dat werk een goede remedie is. Voor mij is dat altijd zo geweest. Toen mijn grote liefde overleed aan borstkanker, was mijn werk het enige wat ervoor zorgde dat ik niet gek werd en het hoofd boven water hield. Werken is het enige wat je kunt doen.'

Tanya knikte. Ze had daar nog niet aan gedacht. Ze had gedacht aan hun zomerplannen en hoe het zou zijn om zonder Peter naar Tahoe te gaan, nadat ze het de meisjes hadden verteld, natuurlijk. En ze had erover gedacht om ze naar de universiteit te brengen. In de weken dat ze thuis was, hadden ze bericht ontvangen dat ze waren aangenomen. Haar verdriet had de blijdschap over dat nieuws volledig overschaduwd. Maar de meisjes waren dolgelukkig geweest. Ze waren allebei toegelaten op de school van hun eerste keuze. Megan ging naar de UCSB, waar haar broer ook op zat, en Molly ging naar de filmopleiding van de USC. En Tanya had er nog geen idee van wat ze zelf zou gaan doen als de meisjes weg waren. Ze had gedacht dat ze dan eindelijk wat meer tijd met Peter zou kunnen gaan doorbrengen, maar die zou dat nu met Alice doen. Tanya voelde zich in het luchtledige geworpen. Alle mensen aan wie ze altijd houvast had gehad, stonden op het punt bij haar weg te gaan. Het was een beangstigende gedachte. Max had gelijk. Het enige wat ze overhad was haar werk, en de vakanties met haar kinderen.

Tijdens de naproductie ging ze ieder weekend naar huis. Hun werkschema was nu een stuk beschaafder. Ze deed haar best Peter te ontlopen, die veel tijd bij Alice doorbracht. En de meisjes stelden haar geen vragen. Het was alsof ze wisten dat ze omringd werden door een mijnenveld en behoedzaam te werk gingen om de zaak niet tot ontploffing te brengen. Tanya vroeg zich af wat ze dachten. Ze zag ertegenop om het de kinderen in juni te vertellen. Maar intussen trok ze zich in zichzelf terug, bracht ze tijd door met haar dochters en schreef ze 's nachts buitengewoon zwaarmoedige korte verhalen, waarvan een ongebruikelijk aantal over de dood ging. In zekere zin was hun huwelijk gestorven en haar enige manier om daarover te rouwen, was door erover te schrijven. Peter zag op een middag een van haar verhalen op haar computer staan, las het en kromp ineen. Ze had wel een enorme zwartgallige kijk op het leven gekregen.

In mei, toen de naproductie bijna was afgerond, deed Douglas haar een interessant voorstel. Ze hadden al een paar keer samen gegeten om over het werk te praten. Hij had haar ook weer bij zijn zwembad uitgenodigd, maar zij was het ene weekend dat ze niet naar huis ging niet op zijn uitnodiging ingegaan. Ze zat te diep in de put. Hij had plannen voor een nieuwe film, dit keer met een andere regisseur, een vrouw, die al wat Oscars op haar naam had staan. Het verhaal ging over een vrouw die zelfmoord pleegde, zware kost dus, en hij wilde dat Tanya het scenario schreef. Het verhaal sloot mooi aan bij haar stemming, maar ze had geen zin om naar L.A. terug te gaan. Ze beschouwde haar vertrek naar L.A. als de oorzaak van haar huwelijkscrisis. Dat had een nare smaak bij haar achtergelaten. Het enige wat ze nu wilde was teruggaan naar Marin. Toen ze dit zei, begon Douglas te lachen.

'O, niet weer, hè? Doe me een lol, Tanya, je hoort daar niet. Ga er voor mijn part een poosje korte verhalen schrijven, en kom dan terug. Je dagen in Marin zijn geteld. Je hebt een prachtig scenario geschreven voor deze film, wie weet win je er zelfs een Oscar mee. En als dat nu niet gebeurt, gebeurt het met het volgende. Je kunt je lot niet ontlopen. Je man komt er wel overheen. Hij heeft het het afgelopen jaar toch ook gered? Dan lukt het hem dit jaar ook wel,' zei Douglas vol overtuiging.

'Hij heeft het niet gered, eigenlijk,' zei Tanya rustig. 'We gaan scheiden.' Hier wist zelfs Douglas niets op te zeggen.

'Jij? De perfecte echtgenote? Dat geloof ik niet. Wanneer is dat gebeurd? Na de kerst zei je dat er wat problemen waren. Ik ging ervan uit dat die waren opgelost. Dit is wel even een schok.'

'Voor mij ook,' zei Tanya met een triest gezicht. 'Hij heeft het me in maart verteld. Hij trekt in bij mijn beste vriendin.'

'Wat banaal. Zie je nou wel?' Douglas liet geen kans onbenut zijn gelijk aan te tonen. 'Je hoort daar niet. Mensen in Marin hebben geen fantasie. Ik wil in oktober beginnen met de opnamen voor die film. Denk er maar eens over na. Ik zal je agent bellen met een voorstel.' Douglas was daarna nog aardiger tegen haar dan gewoonlijk en belde inderdaad haar agent. Walt belde Tanya de volgende dag, verbijsterd over het bedrag dat haar werd geboden. Het was nog meer dan de vorige keer. Douglas wilde haar hoe dan ook hebben voor deze film. Maar Tanya was onvermurwbaar. Ze had L.A. gedaan en wilde er niet terugkomen. Op het werk zelf had ze niets tegen, maar de gevolgen hadden haar hart gebroken. Ze wilde naar huis om haar wonden te likken.

'Je móét dit doen, Tan,' zei haar agent. 'Zo'n aanbod kun je niet laten lopen.'

'Ja, dat kan ik wel. Ik ga naar huis.' Het probleem was alleen dat ze niet echt een thuis had om naartoe te gaan. Toen ze het weekend daarop terugging naar Marin drong het tot haar door hoe pijnlijk leeg het huis zou zijn zonder haar kinderen. Nu Peter wegging, zou ze helemaal alleen zijn als de meisjes eind augustus naar de universiteit gingen. Voor het eerst van haar leven. Maandag belde ze Walt om te zeggen dat hij Douglas' aanbod moest aanvaarden. Ze had niets beters te doen. De week daarop ondertekende ze het contract.

'Ik zei toch al dat je terug zou gaan,' zei Peter met een zelfvoldaan gezicht toen ze hem over haar besluit vertelde. Maar dat rechtvaardigde nog niet wat hij had gedaan. Ze was nooit teruggegaan als hij haar niet in de steek had gelaten voor Alice. In zekere zin had hij haar naar L.A. teruggedreven. Ze vertelde het ook aan Max en hij feliciteerde haar met haar besluit. Ze wist dat hij gelijk had. Al had ze nóg zo'n hekel aan Hollywood, nu Peter en de meisjes weggingen, wist ze dat het werk haar op de been zou houden.

De rest van de zomer was één grote nachtmerrie. In de laatste week van mei was ze klaar met de naproductie en ging ze terug naar Marin. Een week later kregen de meisjes hun diploma. Dit ging gepaard met de gebruikelijke feestelijkheden, plechtigheden en tedere momenten. Peter was nog zo tactvol om Alice niet voor de uitreiking uit te nodigen. En de volgende dag vertelden ze de kinderen dat ze gingen scheiden. Iedereen moest huilen, ook Peter en Tanya. Megan zei dat ze blij was met Alice, hoewel ze het rot vond voor haar moeder. Ze sloeg zelfs haar armen om Tanya heen en gaf haar een knuffel. Molly was kapot van het nieuws en Jason keek geschokt, hoewel hij het leuk vond dat hij Alices zoon James vaker zou zien. Hoewel de kinderen het allemaal erg vonden dat hun ouders gingen scheiden, was de schok toch niet zo groot als Tanya had verwacht. Ze waren dol op Alice en ze vonden heimelijk dat Peter en Alice beter bij elkaar pasten, al zeiden ze dat niet tegen hun moeder.

Tanya zei dat ze in oktober een nieuwe film ging maken, wat niemand verbaasde. Ze vroegen wel hoe het zou gaan met Tahoe en Tanya zei dat zij met hen mee zou gaan. Peter en Alice gingen die week naar Maine om haar familie te bezoeken. Het ging allemaal heel beschaafd. Alles was goed geregeld en de kinderen mochten zelf kiezen in welk huis ze op bezoek gingen: dat van Tanya, of het huis waar hun vader zou gaan wonen met Alice. De overgang was voor hen waarschijnlijk gemakkelijker dan als hij met iemand anders zou zijn getrouwd. De dag nadat ze het de kinderen hadden verteld, trok Peter in het huis dat Alice had gekocht in Mill Valley. Zij woonde daar al een maand. In haar oude huis zou een gezin komen wonen dat ze vast aardig zouden vinden, met kinderen in dezelfde leeftijd. Hun leventje was alweer bijna op orde. Het was voor hen slechts een overgangsperiode. Alleen Tanya zag eruit alsof haar wereld was ingestort. Ze popelde weer aan het werk te gaan en aan andere dingen te denken. Ze haatte ieder aspect van haar leven, behalve haar kinderen. Ze wist dat die weinig lol aan haar beleefden, daarvoor zat ze te veel in de put.

Pas in Tahoe begon ze eindelijk wat meer zichzelf te worden. Ondanks alles wat er in het voorjaar was gebeurd, hadden ze allemaal grote lol toen ze daar aankwamen. Zelfs Tanya, die in de nacht al aan het nieuwe scenario zat te werken. Het was een triest verhaal, maar ze vond het prachtig, en het paste goed bij haar sombere stemming van dat moment. Van tijd tot tijd belde Douglas haar op om te overleggen over het script. Ze stuurde hem een aantal pagina's toe en hij was erg tevreden met de invalshoek die ze had gekozen. Hij was ervan overtuigd dat dit scenario haar een Oscar zou opleveren, als het vorige dat al niet zou doen. De nieuwe film zou Gone heten.

Peter en Alice gingen in augustus allebei mee om Jason en Megan naar Santa Barbara te brengen. Tanya nam haar eigen auto. Het was de eerste keer sinds maanden dat ze Alice zag. Het was pijnlijk en ze zeiden geen woord tegen elkaar, maar ze sloeg zich er goed doorheen. Peter voelde zich waarschijnlijk nog onbehaaglijker dan Tanya.

Een week later brachten ze Molly naar de USC. Tanya vond het een heerlijk idee dat Molly in L.A. zou zijn, want zij zou zelf weer in Bungalow 2 van het Beverly Hills Hotel komen wonen. Ze trok erin op de dag dat ze Molly bij haar studentenhuis had afgezet. Molly kwam die avond bij haar eten. Ze bestelden een maaltijd van de room service en giechelden als kinderen. Tanya voelde zich nu helemaal thuis in haar bungalow. Ze verbaasde zich erover dat ze de afgelopen vijf maanden had overleefd. De periode nadat Peter haar had verteld dat hij van haar wilde scheiden, was de zwaarste tijd van haar leven geweest. Maar hoe erg ze het ook vond dat dit haar was overkomen, ze was het te boven gekomen. En nu kon ze zich op een volgende film storten. Ze klampte zich vast aan haar werk als een drenkeling aan een reddingsboei. Het was zoals Max had gezegd: haar werk was nu haar redding.

De volgende dag ontmoette ze Douglas in zijn kantoor. Ze maakte kennis met Adele Michaels, de vrouwelijke regisseur over wie hij zo enthousiast had gesproken. Tanya vond haar aardig. Ze waren even oud en ontdekten dat ze veel met elkaar gemeen hadden. Ze hadden in dezelfde tijd op de universiteit van Berkeley gezeten, hoewel ze elkaar daar nooit hadden ontmoet. Tanya verheugde zich erop met haar te gaan samenwerken. Vergeleken met het voorgaande jaar, waarin ze zo onervaren was begonnen, voelde ze zich nu een professional. Het zou een moeilijke film worden om te produceren, maar aan het schrijven zou ze veel plezier beleven.

Na de vergadering nodigde Douglas hen uit voor een lunch bij Spago. Toen hij Tanya na afloop terugbracht naar het hotel, vroeg hij wat ze van Adele vond.

'Ik vind haar een erg interessante vrouw,' zei Tanya eerlijk. 'Ze is ongelofelijk intelligent.' Ze vroeg zich af of Douglas verliefd op haar was, maar ze wilde er niet naar vragen. Het ging haar niet aan en hij zou er toch niets over loslaten. Ze wist dat hij zich graag vertoonde in het gezelschap van belangrijke vrouwen. Hij hield van vrouwen met een scherp verstand. Adele Michaels voldeed in dat opzicht beslist aan zijn eisen. De hele weg naar het hotel was zij onderwerp van gesprek geweest.

'Ik ben blij dat je haar aardig vindt,' zei Douglas ontspannen. 'Hoe is trouwens je zomer geweest?'

'Interessant,' zei ze eerlijk. Ze voelde zich meer bij hem op haar gemak dan vorig jaar, ze waren bijna oude vrienden. 'Peter is bij zijn nieuwe vriendin ingetrokken. Mijn dochters zijn naar de universiteit. Mijn nest is nu leeg. Iedereen is uitgevlogen, inclusief Peter en ik.' Ze glimlachte droevig, terwijl ze eraan dacht hoeveel er het afgelopen jaar was veranderd. Nu was ze weer hier. Ze ging weer een film maken en Bungalow 2 was haar huis. 'Ik denk dat je gelijk had. Mijn dagen in Marin zijn voorlopig afgelopen. En misschien voorgoed.

'Dat is mooi,' zei hij vol overtuiging. 'Ik heb altijd al gevonden dat je daar niet thuishoorde.' Voor haar en haar gezin was het twintig jaar lang een prima plek geweest. Nu moest ze opnieuw haar weg zoeken en een nieuw leven voor zichzelf opbouwen. Ze moest nog wennen aan het idee, het was nog steeds een schok voor haar dat het zo was gelopen. 'Wat dacht je ervan om zondag weer bij mij te komen? Zelfde regels. Praten hoeft niet. We kunnen lekker ontspannen.' Ze wist dat het met de nieuwe film binnenkort een gekkenhuis zou worden en het idee trok haar wel aan. Vorige keer had ze erg genoten, vooral toen hij pianospeelde. Ze hoopte dat hij dat weer zou doen.

'Ik zal dit keer proberen om niet te snurken,' lachte ze. 'Bedankt voor de uitnodiging.'

'Zondag elf uur. En daarna een keer sushi eten. Misschien volgende week, voordat de waanzin losbarst.' Binnenkort zouden de vergaderingen voor de voorproductie beginnen. Tanya verheugde zich erop, nu ze Adele had ontmoet.

Ze zwaaide naar Douglas die wegreed in zijn nieuwe Bentley en liep terug naar haar bungalow. Geïnspireerd door de vergadering werkte ze de hele middag aan het script en zat tot diep in de nacht achter haar computer. Toen ze klaar was met haar werk probeerde ze niet aan Peter te denken. Het was vreemd om terug te zijn in de bungalow en niet meer zijn vrouw te zijn. In juni was de echtscheiding aangevraagd en in december zou het officieel zijn. Twintig jaar weg, behalve de kinderen, en een huis waarin ze niet meer thuis wilde komen. Peter hoorde nu bij Alice. En de bungalow bij het Beverly Hills Hotel voelde nu meer als thuis. Het was vreemd en triest hoe het leven was veranderd.

Tanya sprak zaterdagmiddag met Molly af en nam haar in de avond mee uit eten. Na afloop van de geslaagde dag bracht ze haar terug naar haar studentenflat, waar ze Jason en Megan belden. Het was fijn om te weten dat ze allemaal dichtbij waren, vooral Molly, met wie ze zo'n hechte band had. Onder het eten hadden ze gepraat over de echtscheiding. Molly gaf toe dat ze nog steeds geschokt was dat haar vader bij Alice was ingetrokken en bij haar moeder was weggegaan. Het was moeilijk te begrijpen of uit te leggen. Molly zei tegen haar moeder dat ze verder moest gaan met haar leven, hoe moeilijk dat ook was. Ze vroeg haar of ze andere mannen zou willen ontmoeten en Tanya zei eerlijk dat ze daar geen interesse in had. Ze was al met al tweeëntwintig jaar met Peter samen geweest en ze kon zich niet voorstellen dat ze uit zou gaan, of erger nog, met iemand anders het bed zou delen.

'Eens zul je dat toch moeten doen, mam,' moedigde Molly haar aan.

'Ik hou me er niet mee bezig. Ik werk liever.' Daarna praatten ze over de leuke jongens op de USC. Molly had er al twee ontmoet die ze aardig vond.

Terug in het hotel lag Tanya in bed na te denken over het gesprek dat ze met Molly had gehad. Het idee om met iemand een afspraakje te maken trok haar absoluut niet. Hoewel Peter nu met iemand anders samenwoonde, voelde ze zich nog steeds zijn vrouw. Ze had helemaal geen zin om met iemand uit te gaan. Het enige wat ze wilde was haar kinderen af en toe zien en aan de nieuwe film werken. Wat afspraakjes betrof, daar zou het misschien ooit van komen, maar nu in ieder geval nog niet.

De volgende ochtend nam Tanya een taxi naar Douglas' huis, voor de beloofde rustige zondag bij zijn zwembad. Hij was weer net zo gastvrij als de vorige keer, de dag verliep even ontspannen en het weer was zelfs nog mooier dan toen. Tijdens de lunch kletsten ze even over de nieuwe film, maar gingen snel over op een ander onderwerp. Het lukte haar dit keer wakker te blijven en ze zwom wat in het zwembad. Het was een ontspannen, prettige dag. Tanya, die wist hoe gestrest Douglas soms was tijdens productievergaderingen en op de set, verbaasde zich er opnieuw over hoe ontspannen hij thuis was.

'Hoe maak je het, na al die veranderingen in je leven?' vroeg hij haar toen ze naast elkaar in hun leunstoel het cryptogram van de New York Times oplosten. Hij wist dat het een enorme aanpassing van haar vereiste om te gaan scheiden, en dat het een grote teleurstelling voor haar moest zijn, gezien de felheid waarmee ze haar huwelijk had verdedigd. Hij had nooit verwacht dat dit haar zou overkomen en zij zelf waarschijnlijk nog minder. Hij wist niet precies wat er was gebeurd, maar hij wist zeker dat het haar ernstig had aangegrepen. Ze was mager geworden en zag er soms verdrietig uit, maar verder hield ze zich opmerkelijk goed staande en daar had hij bewondering voor. Hij had haar vandaag bij zijn zwembad uitgenodigd om haar op te vrolijken.

'Eerlijk zeggen?' zei ze, in antwoord op zijn vraag. 'Ik weet het niet. Ik denk dat ik in shock ben. Een jaar geleden dacht ik dat ik gelukkig getrouwd was met de meest fantastische man ter wereld. Negen maanden geleden ontdekte ik dat hij me had bedrogen. Zes maanden geleden vertelde hij me dat hij wilde scheiden om samen te gaan wonen met mijn vroegere beste vriendin, de vrouw met wie hij me had bedrogen. En over drie maanden is de scheiding erdoor. Mijn hoofd tolt,' zei ze tegen Douglas, en hij knikte. Het was nogal wat. Haar huwelijk was met de snelheid van het geluid uiteengevallen. Hij werd er al duizelig van, dus voor haar moest het helemaal een marteling zijn.

'Het is inderdaad onvoorstelbaar,' beaamde hij. 'Maar zo te zien red je het aardig, toch?' Hij keek haar bezorgd aan. Hij kon soms erg aardig zijn, vooral een op een. Daarbuiten, aan een vergadertafel of op de filmset, was hij vaak bikkelhard.

'Ik denk het wel. Ik weet niet wat je in dit soort situaties kunt verwachten. Hoe gek hoor ik me te voelen? Want soms heb ik echt het gevoel dat ik gek word. Dan word ik wakker en denk ik dat ik het heb gedroomd. En als het dan tot me doordringt dat het echt is, is het alsof er een sloopkogel mijn maag in wordt geramd. Niet echt een leuke manier om wakker te worden.'

'Ik heb ook zulke perioden meegemaakt,' bekende hij. 'We kennen het allemaal. De kunst is om je er met zo min mogelijk schade en verbittering doorheen te slaan. Dat is niet zo eenvoudig als het lijkt. Ik ben nog steeds verbitterd over sommige beroerde momenten in mijn leven, met als gevolg dat ik als de dood ben om dat nog eens mee te maken. Ik denk dat jij je precies zo voelt. Zo te horen heeft het je volkomen verrast.'

'Dat is zo. Ik dacht dat ik gelukkig getrouwd was. Zo zie je maar. Vraag mij maar nooit om relatieadvies. Ik denk nog steeds dat mijn man... mijn ex-man,' verbeterde ze zichzelf met moeite, 'een beetje gek is geworden. Om maar niet te spreken van mijn beste vriendin, die kennelijk over geen greintje integriteit beschikte. Zoals jij al zei: het was allemaal erg teleurstellend.'

'Ben je sindsdien al weer eens met iemand uit geweest?' Hij was altijd nieuwsgierig naar haar, ze boeide hem.

Ze lachte. 'Ik sta niet echt te popelen om het weer te proberen. Dit heeft me misschien voorgoed genezen. Mijn dochter zei gisteravond ook al dat ik weer uit moet gaan, maar van mij hoeft het niet.' Ze staarde met een verstrooide blik naar het zwembad, en dacht na over wat er de afgelopen maanden was gebeurd. Het was bijna niet te bevatten. Meestal probeerde ze er niet te veel bij stil te staan. 'Op mijn leeftijd hoef ik niet meer te trouwen. Ik wil geen kinderen meer. En ik weet niet eens zeker of ik zin heb om te daten. Ik wil niet het risico lopen dat iemand weer mijn hart breekt. En wat heeft het voor zin?'

'Je kunt ook moeilijk in een klooster gaan. En ik kan me niet voorstellen dat je de rest van je leven alleen wilt zijn,' zei hij vriendelijk. 'Dat zou eeuwig zonde zijn. Een dezer dagen zul je weer moed moeten verzamelen.'

'Waarom zou ik dat doen?'

'Waarom niet?'

Ze staarde weer naar het water. 'Ik kan op beide vragen geen goed antwoord bedenken.'

'Dat betekent dat je er nog niet aan toe bent,' zei hij praktisch, en zij knikte. Het was vreemd om met hem te praten over haar uitgaansleven, of eigenlijk het ontbreken daarvan.

'Dat is wel héél zwak uitgedrukt, dat ik er niet aan toe ben. Ik heb me een hele tijd een wrak gevoeld.' Peter had haar op een verschrikkelijke manier onderuit gehaald. 'Daten trekt me sowieso niet zo erg. Het enige waar het om draait is elkaar het bed in krijgen. In mijn studententijd vond ik er al niks aan. Ik vond het afschuwelijk, tot ik Peter ontmoette.' En uiteindelijk bleek hij de grootste hartenbreker te zijn van allemaal.

'Het is leuk om af en toe eens uit te gaan met de juiste persoon,' moedigde hij haar aan. Hij wilde ook niet voortdurend iemand om zich heen. Alleen af en toe het gezelschap van intelligente, en soms ook buitengewoon aantrekkelijke vrouwen. Hij hield ervan om met hen te pronken, ze waren voor hem net een soort modeaccessoires. Tanya had hem het afgelopen jaar leren kennen als een eenzelvige man. Wat ze vooral waardeerde waren de avonden dat ze chinees of sushi haalden en onder het eten hun werk bespraken.

'Kijk eens naar mensen zoals Jean Amber en Ned Bright. Op de set raken ze smoorverliefd op elkaar, ze beginnen een heftige relatie en in juli kun je overal lezen dat ze met slaande ruzie uit elkaar zijn. Hoe leuk is dat?' Douglas moest lachen om haar weergave van de situatie. Ze hadden er inderdaad een puinhoop van gemaakt, maar ze waren jong en beroemd en de wereld lag aan hun voeten.

'Ik zeg niet dat je met jongens van die leeftijd moet uitgaan,' lachte hij. 'Helemaal niet met acteurs, eigenlijk. Die zijn allemaal lichtelijk getikt, en ongelofelijk egocentrisch, en ontrouw. Ik zat te denken aan een respectabeler iemand, van een wat redelijker leeftijd.'

'Zijn mannen dan ooit redelijk?' vroeg ze verdrietig. 'Ik dacht dat Peter dat was, maar moet je zien wat hij nu heeft gedaan. Hoe redelijk was dat?'

'Mensen worden soms een beetje gek. Waarschijnlijk is hij uit zijn evenwicht geraakt toen jij hier ging werken. Niet dat dat een excuus is.'

'En mijn beste vriendin woonde naast ons, en ze hielp hem met de kinderen terwijl ik weg was. Uiteindelijk kwam hij tot de conclusie dat hij meer met haar gemeen had dan met mij, omdat zij daar was en ik niet. Hij was bang dat ik dit hier niet meer zou willen missen, dat ik altijd zo zou willen blijven leven. Hij was ervan overtuigd dat ik terug zou gaan om nog een film te maken. En het stomme is dat ik dat inderdaad heb gedaan, maar alleen omdat hij me heeft gedumpt voor een ander. Bij gebrek aan beter ben ik teruggegaan.'

'Ik dacht dat het was omdat je zo onder de indruk was van de film die we gingen maken,' zei hij op licht verwijtende toon. Ze keek beschaamd en toen begonnen ze allebei te lachen.

'Nou ja, dat ook. Maar als ik nog getrouwd was geweest, had ik niet nog een film gedaan.'

'Dat weet ik. Ik denk dat hij je een grote dienst heeft bewezen, Tanya. En ik hoop dat jij dat ook ooit zo zult zien. Jij hoort daar niet. Jij hoort hier. Jij hebt veel te veel in je mars om je in dat suffe Marin te begraven.'

'Ik moet toegeven dat ik me er nu wel een beetje zou vervelen. Maar het is een fantastische plek om getrouwd te zijn en kinderen groot te brengen.'

'En aangezien je daar nu niet meer mee bezig bent, denk ik dat je hier veel beter af bent. Het is hier veel interessanter voor je. We zorgen ervoor dat we een Oscar in de wacht slepen.'

'Als jij het zegt, zal het wel zo zijn,' lachte ze. Het was een uitdrukking die Max ook vaak gebruikte. Hij had haar die week gebeld om te vragen of ze een keer samen met hem wilde lunchen. 'Een Oscar winnen zou wel aardig zijn,' zei ze, en hij begon te lachen.

'Nou, dat is wel héél zwak uitgedrukt. Het is fantastisch. Een enorme oppepper voor je ego om erkenning te krijgen van je collega's en beschouwd te worden als de beste in je vakgebied. Je verdient er een voor Mantra, maar de concurrentie is dit jaar misschien wat te heftig. Als dat zo is, verwacht ik dat het je met Gone wel gaat lukken. Ik reken erop.'

'Dank je wel, Douglas,' zei ze rustig, 'voor de kansen die je me hebt gegeven. Ik waardeer dat heel erg. Ik ben blij dat ik ben teruggekomen om nog een film met je te maken.' Ze wisten allebei dat deze film iets bijzonders ging worden, meer nog dan de vorige.

'Ik popel om te beginnen met de opnamen. En ik ben blij dat jij hier ook aan meewerkt. Ik denk dat het een heel speciale film gaat worden, voor een groot deel dankzij jouw scenario.' Hij was zeer onder de indruk en de regisseur was er ook enorm enthousiast over. Tanya had het afgelopen jaar veel geleerd en had haar vaardigheden als scenarioschrijver naar een buitengewoon hoog niveau getild. 'We zijn een erg goed team,' zei hij, terwijl hij haar bewonderend aankeek. 'Trouwens,' vervolgde hij, zo zacht dat ze het bijna niet kon verstaan, 'ik denk dat we in andere opzichten ook een goed team zouden kunnen vormen.' Even begreep ze niet wat hij bedoelde, maar zijn blik liet haar niet los. Ze was in zijn privédomein, binnen de muren waar hij anderen doorgaans buiten hield. 'Tanya, je bent een fantastische vrouw. Ik denk dat wij elkaar veel te bieden hebben. Ik vroeg me af of je misschien eens met me uit zou willen, en dan niet alleen om samen sushi te eten. Ik word soms uitgenodigd voor gelegenheden die jij volgens mij ook wel leuk vindt. Mag ik de eer hebben om je daar eens mee naartoe te vragen?' Ze schrok van zijn vraag. Hij informeerde op een keurige manier of ze misschien eens een afspraakje met hem wilde maken. Ze staarde hem een beetje verbouwereerd aan. Ze wist niet wat ze tegen hem moest zeggen.

'Ik beloof je dat ik goed voor je zal zorgen.'

'Ik... Ik weet niet wat ik moet zeggen... Ik heb nooit op die manier aan je gedacht. Misschien is het wel eens leuk,' zei ze voorzichtig. Maar ze was ook bang dat ze in een lastige positie zouden belanden als ze zowel privé als zakelijk met elkaar omgingen. Ze had geen zin om er zo'n puinhoop van te maken als Jean Amber en Ned Bright, die de voorpagina's haalden van de roddelbladen. Ze kon zich niet voorstellen dat Douglas zich zo zou gedragen. Ze had nooit gedacht dat hij zich voor haar zou interesseren, vooral niet omdat ze getrouwd was toen ze samenwerkten. 'Ik denk dat ik het erg leuk zou vinden,' zei ze zacht, nog steeds een beetje geschrokken van zijn vraag. Toen gaf hij haar een zacht klopje op haar arm, stond op en liep naar zijn muziekkamer. Hij ging aan de piano zitten en begon te spelen. Hij speelde dit keer Chopin en Debussy. Zij luisterde met haar ogen dicht naar de muziek, die naar haar toe kwam zweven. Hij speelde prachtig, en terwijl ze nadacht over alles wat hij tegen haar had gezegd, doezelde ze met een glimlach op haar gezicht langzaam weg. Toen hij ten slotte klaar was met spelen, vond hij haar in diepe slaap. Hij bleef lang naar haar kijken. Dit was precies wat hij in gedachten had toen hij haar voor het eerst ontmoette. Het had langer geduurd dan hij had verwacht, maar nu was het moment dan eindelijk gekomen.

Aan het eind van de middag maakte hij haar voorzichtig wakker, praatte nog even met haar en bracht haar toen terug naar het hotel. Hij beloofde dat hij over een paar dagen zou bellen.

15

Tijdens hun eerste afspraak werd het Tanya al snel duidelijk dat de avond veel meer om het lijf had dan ze kon vermoeden, maar ze had het verrassend naar haar zin. Ze droeg de zwarte cocktailjurk die ze het jaar daarvoor had meegenomen, met daarbij een paar zwart satijnen sandaaltjes, oorbellen met diamanten, een bontjasje en een zwart satijnen handtasje. Haar lange, blonde haar droeg ze in een knot. Ze zag er elegant en slank uit toen ze naast hem in zijn nieuwe Bentley stapte. Douglas keek verheugd op toen hij haar zag. Ze was zelf ook onder de indruk toen ze hem in avondkleding zag. Hij zag er knapper uit dan ooit en samen waren ze een opvallend mooi stel. Ze gingen naar het feestje van een beroemde filmster, een al wat oudere politicus die tot de oude garde van Hollywood behoorde en die bekendstond om zijn schitterende feesten. Het huis was net zo mooi als dat van Douglas, maar de kunst was minder spectaculair. Onder de gasten bevonden zich alle belangrijke namen uit de filmindustrie. Tanya ontmoette mensen van wie ze alleen maar had gehoord. Douglas zorgde ervoor dat ze aan iedereen werd voorgesteld en gaf hoog op over haar scenario's voor Mantra en Gone. Hij stelde haar op haar gemak en was vanaf het moment dat ze binnenkwamen erg attent voor haar.

Het eten was verrukkelijk en ze danste met hem op een doorschijnende kunststof dansvloer boven het zwembad, op de muziek van een band die voor de gelegenheid uit New York was overgevlogen. Het was een geweldige avond. Ze bleven tot na middernacht en namen toen ze terugkwamen nog even een drankje bij de Polo Lounge van het hotel. Ze was ontspannen en vrolijk en vertelde hem dat ze een heerlijke avond had gehad. Hij zei dat voor hem hetzelfde gold.

'Meestal komen er interessante mensen naar zijn feestjes,' merkte Douglas op. 'Niet alleen van die showfiguren, maar ook mensen met inhoud. Ik vind daar altijd wel een leuke gesprekspartner.' Tanya knikte, zij had zelf ook een paar interessante gesprekken gevoerd. Bij alle groepjes die ze had ontmoet, had Douglas ervoor gezorgd dat ze bij het gesprek betrokken werd. Ze had zich erover verbaasd dat ze zich zo bij hem op haar gemak voelde. Na het drankje bedankte hij haar dat ze was meegekomen. Hij zei dat zij de avond voor hem veel leuker had gemaakt, en ze zag dat hij het meende. 'We doen het gauw nog eens,' beloofde hij met een warme glimlach en hij gaf haar een kus op haar wang. 'Dank je wel, Tanya. Slaap lekker. Tot morgen.' Ze voelde zich op de productievergaderingen net Assepoester. Morgen zou ze de vloeren van het kasteel weer moeten boenen, maar vanavond was voor haar een heerlijke onderbreking geweest.

Hij bracht haar naar de deur van haar bungalow en liep toen terug, met een nadenkende glimlach op zijn gezicht. De avond was nog beter verlopen dan hij had gehoopt. Terwijl hij wegreed in zijn Bentley, kleedde Tanya zich langzaam uit en dacht aan hem. Hij was een gecompliceerde man. Ze had altijd het gevoel dat hij achter zijn muren een groot deel van zichzelf verborgen hield. Het was erg verleidelijk om achter die muren te gaan kijken. Ze waardeerde zijn scherpe verstand, maar hij was ook erg knap. Het was nooit in haar opgekomen dat ze zich tot hem aangetrokken zou kunnen voelen, maar nu ontdekte ze tot haar verrassing dat dat zo was. Ze vond het leuk om met hem te dansen, te praten en na afloop de avond met hem te bespreken. En ze maakten elkaar aan het lachen. Al met al was de avond een succes geweest. Ze poetste haar tanden, kroop in bed en bedacht hoeveel geluk ze had gehad dat ze met hem uit was geweest. Althans, in de ogen van anderen. Ze wist dat het in Hollywood heel wat betekende om aan de arm van Douglas Wayne ergens binnen te komen.

De volgende ochtend bij de vergadering ging hij uiterst behoedzaam te werk. Ze bespraken Adeles op- en aanmerkingen bij het script. Douglas vroeg Tanya af en toe om haar mening en was het in de meeste gevallen met haar eens. Hij behandelde haar respectvoller en vooral tactvoller dan gewoonlijk. Hij zag erop toe dat ze regelmatig een kopje van haar favoriete thee kreeg aangeboden en tijdens de gezamenlijke lunch kwam hij naast haar zitten. Ze had het gevoel dat hij haar het hof maakte, heel rustig en subtiel, op een manier die zij prettig vond. Het was een vreemd gevoel, maar een bijzonder aangename ervaring. Na afloop bracht hij haar naar haar auto en stelde voor om de volgende avond weer samen te gaan eten. Dat vond ze prima. En terwijl ze wegreed, dacht ze over hem na en vroeg ze zich af waar dit toe zou leiden. Waarschijnlijk tot niets, maar het was leuk om met hem uit te gaan, vooral na de nachtmerrie van de afgelopen zes maanden.

Haar tweede officiële afspraakje met Douglas was veel meer ontspannen dan het eerste. Hij nam haar mee naar een gezellig Italiaans restaurant, waar ze uren met elkaar praatten. Hij vertelde haar over zijn jeugd in Missouri. Zijn vader was bankier geweest en zijn moeder kwam uit een warm nest. Ze waren gestorven toen hij nog jong was en hadden hem wat geld nagelaten. Hij had dat gebruikt om naar Californië te gaan om acteur te worden. Hij had al snel ontdekt dat in de productie het meeste geld te verdienen was en de opwindendste dingen gebeurden. Hij had zijn spaargeld geïnvesteerd en had zo nog wat extra geld verdiend. En vanaf dat moment had hij met investeringen en producties een fortuin vergaard. Het was een fascinerend verhaal.

Op zijn zevenentwintigste had hij zijn eerste Oscar gewonnen, tegen zijn dertigste was hij een legende in Hollywood en nu was hij een instituut. Hij was een veelbesproken man en iedereen wist dat alles wat hij aanraakte in goud veranderde. Hij was het onderwerp van naijver, jaloezie, respect en bewondering. Hij was een harde maar integere zakenman die geen nee kon accepteren. Hij gaf haar eerlijk toe dat hij het fijn vond zijn zin te krijgen en dat hij zich kon gedragen als een verwend kind als iemand hem iets weigerde. Dit alles gaf haar een goed beeld van hoe hij in elkaar zat en ze zat geboeid te luisteren. Toch voelde ze dat hij haar alleen liet zien wat hij kwijt wilde. Zijn muren stonden nog recht overeind en dat zou misschien altijd zo blijven. Zij had geen reden om te proberen ze te beklimmen of af te breken. Het was een interessante uitdaging om te proberen te ontdekken wie hij was. Hij was een buitengewoon intelligente, enigszins afstandelijke, voorzichtige man met een weergaloos financieel inzicht. Hij had veel verstand van kunst, hij hield van muziek en hij zei dat hij kinderen prima vond, maar alleen voor andere mensen. Hij gaf eerlijk toe dat hij zich bij kinderen niet op zijn gemak voelde. Hij hield er een groot aantal excentrieke gewoonten en vreemde meningen op na. En tegelijkertijd voelde Tanya dat hij een kwetsbare man was, die erg aardig kon zijn en die er, gezien zijn positie, weinig pretenties op na hield. De ietwat sardonische, kille, intimiderende man die ze in het begin had leren kennen, leek veel zachter nu ze tijd samen hadden doorgebracht en Tanya wat meer inzicht in hem kreeg.

Ze gingen dit keer nog later naar huis en hij stuurde zijn Bentley behendig door het verkeer. Hij had iets erg ouderwets over zich, maar dat vond zij juist aantrekkelijk. Hij was vijfenvijftig en al vijfentwintig jaar gescheiden. Hij deelde interessante stukjes informatie met haar, en zij vertelde hem op haar beurt over zichzelf. Ze bracht vaak haar kinderen ter sprake, maar daar vroeg hij verder niet veel over. Hij zei vaak op verontschuldigende toon dat kinderen hem niet zo interesseerden.

Het was een leuke avond en na afloop gaf hij haar weer een kus op haar wang. Ze vond het respectvol dat hij zich op geen enkele manier aan haar wilde opdringen. Hij bewaarde afstand, hield duidelijke grenzen in acht en verwachtte van anderen hetzelfde. Hij maakte er geen geheim van dat hij het vervelend vond als mensen bij hem in het gevlij probeerden te komen. Zo had hij ook een hekel aan kruiperige obers, verwaande restauranteigenaars en arrogante maîtres d'hôtel. Douglas hield van goede service, maar hij stelde het niet op prijs als mensen zich om wat voor reden dan ook aan hem opdrongen. Dat was wel duidelijk. Hij vond het prettig mensen in zijn eigen tempo te benaderen en had er een hekel aan belaagd of achtervolgd te worden. Zij kon zich daar goed in vinden en vond het helemaal niet erg hem het tempo te laten bepalen, ze had er geen enkele behoefte aan hem in de val te lokken of zich aan hem op te dringen. De relatie die ze op dit moment hadden beviel haar uitstekend. Ze had een paar leuke avonden met hem gehad, maar ze waren nog steeds alleen vrienden.

Douglas nodigde haar uit voor verschillende feestjes of evenementen, waaronder een feestelijke bijeenkomst in het Los Angeles County Museum of Art en de officiële opening van een theatervoorstelling uit New York. Het was een erg controversiële voorstelling en de benefietopening trok een interessant, progressief publiek. Na afloop glipten ze samen weg om ergens iets te gaan eten. Hij nam haar voor een laat souper mee naar l'Orangerie en vermeed de bekende drukte bij Spago, waar hij de hele avond handen had moeten schudden. Hij wilde zijn aandacht uitsluitend op Tanya richten en op hun gesprekken, niet op nieuwsgierige omstanders. Hij bestelde kaviaar voor haar, en daarna namen ze allebei kreeft en een soufflé als dessert. Het was een perfecte maaltijd. Ze hadden een heerlijke avond en hij was fantastisch gezelschap. Het onbehagelijke gevoel dat hij haar had bezorgd toen ze hem voor het eerst ontmoette, zijn vlijmscherpe opmerkingen en zijn cynische kijk op haar leven en haar huwelijk, daarvan zag ze niets terug in de man met wie ze nu haar tijd doorbracht. Douglas was begrijpend, vriendelijk, interessant en belangstellend en hij deed zijn uiterste best om het haar naar de zin te maken. Hij bedacht bijzondere uitjes. Hij was respectvol, charmant, hoffelijk en evenwichtig en ze had voortdurend het gevoel dat hij haar beschermde, zelfs tijdens vergaderingen en op de set. Hij maakte haar het leven in alle opzichten gemakkelijk.

De zondagmiddagen bij zijn zwembad werden een vast ritueel. Zij vulde het cryptogram in terwijl hij pianospeelde, of ze lag in de zon te slapen. Deze middagen boden een perfect tegenwicht voor de drukke werkweken. De opnamen gingen begin oktober van start, een week te laat, en gezien de inhoud van de film en de strakke eisen die aan prestaties van alle betrokkenen gesteld werden, was de sfeer op de set erg gespannen. Tanya en Douglas hadden 's avonds vaak behoefte om uit te gaan en zich te ontspannen. Soms kwam hij naar haar toe en bestelden ze wat via de roomservice, andere keren aten ze in de Polo Lounge.

Ze bleken veel interesses te delen, zaten op dezelfde golflengte. Tanya stond er versteld van hoe goed ze het met elkaar konden vinden. Ze had nooit verwacht dat het zo leuk zou zijn om met hem om te gaan, alhoewel ze 's avonds laat alleen in bed Peter soms nog steeds verschrikkelijk miste. Het zou ook vreemd zijn geweest als dat niet zo was. Je kon twintig jaar niet zomaar uitwissen. Hij misschien wel, maar voor haar voelde het nog steeds vreemd om hem niet aan het eind van de dag even te bellen of welterusten te wensen. Een paar keer had ze zich zo verschrikkelijk eenzaam gevoeld en hem zo gemist, dat ze dat bijna had gedaan. Ze miste de vertrouwdheid en vanzelfsprekendheid van hun relatie, hoewel Douglas haar volop bezighield en ze nauwelijks tijd had om erover na te denken hoe ingrijpend en snel haar leven was veranderd. Het was moeilijk te accepteren dat Peter voorgoed weg was. Ze vroeg zich af hoe het ging tussen hem en Alice, of ze gelukkig waren, of misschien het gevoel hadden dat ze een fout hadden gemaakt. Ze kon nauwelijks geloven dat deze twee mensen, die haar hart hadden gebroken en haar hadden bedrogen om hun eigen geluk te grijpen, uiteindelijk ook echt gelukkig zouden worden. De kinderen zorgden er altijd voor dat ze Alice en Peter in haar bijzijn niet noemden, en daar was ze blij om. Het was een pijnlijk onderwerp, dat zou tot op zekere hoogte altijd zo blijven. De echtscheiding zou over twee maanden rond zijn. Ze vond dat een afschuwelijk idee en probeerde er niet aan te denken, en Douglas was een goede afleiding.

Op een zondagmiddag bij zijn zwembad begon hij over haar echtscheiding. Ze waren net klaar met de lunch, andijviesalade met krab. Tanya vond dat ze schandelijk werd verwend. Dit was wel iets anders dan haar leventje in Marin. Maar dat gold voor alles, van de diners bij Spago en haar toenemende bekendheid tot haar comfortabele leven in Bungalow 2 van het Beverly Hills Hotel. Alles aan haar leven was veranderd en Douglas was daar grotendeels verantwoordelijk voor.

'Wanneer komt je echtscheiding erdoor, Tanya?' vroeg hij terloops, terwijl hij een slokje nam van zijn witte wijn. Zijn wijnkelders waren van uitzonderlijke kwaliteit en hij had Tanya al verscheidene wijnen laten proeven waarvan ze slechts had gehoord en gelezen. Hij was ook een groot liefhebber van Cubaanse sigaren. Hij was buitengewoon attent en beleefd en zijn vraag over de echtscheiding verraste haar. Nu ze hem vaker zag en hij haar niet meer zo uit haar tent probeerde te lokken als in het begin, stelde hij haar zelden persoonlijke vragen. Hij ging pijnlijke onderwerpen uit de weg en hield hun gesprekken meestal redelijk oppervlakkig. Het was Tanya duidelijk dat hij haar leuk vond, maar intimiteit liever meed.

'Eind december,' zei ze zacht. Ze werd er liever niet aan herinnerd. Het deed haar denken aan een moeilijke tijd die voorlopig nog niet voorbij was. Ze kon zich niet voorstellen dat er ooit een dag zou komen dat deze ellende haar geen pijn meer zou doen. Maar Douglas bood haar veel afleiding. En hij was erg aardig voor haar. Ze was dankbaar voor de prettige momenten die ze samen deelden. Het voegde een extra dimensie toe aan hun werkrelatie.

'Hebben jullie alle eigendommen verdeeld?' vroeg hij, belangstellend als hij was in de zakelijke kant van dingen. Emotionele kwesties zeiden hem minder, dat was haar domein, niet het zijne.

'Er was niet veel te verdelen. We hadden wat aandelen die we gelijk hebben verdeeld, en ons huis. Daar zijn we samen eigenaar van, maar de kinderen en ik blijven daar voorlopig wonen. Uiteindelijk zullen we het moeten verkopen, als de kinderen klaar zijn met hun studie, heeft het geen zin meer om het aan te houden. Nu kunnen we er in de vakanties en in de zomer gebruik van maken. En als ik dit werk blijf doen, zal ik er waarschijnlijk tussen de films door wonen.' Ze glimlachte naar hem. 'Zo niet, dan ga ik terug naar Marin om te schrijven. Peter zit gelukkig niet op het geld te wachten, wat hem betreft hoeven we niet meteen te verkopen. Hij verdient goed als advocaat, maar kinderen zijn duur, vooral de drie studies.'

Het studiegeld voor de kinderen was een forse kostenpost. Het geld dat ze had verdiend met de twee filmscenario's die ze het afgelopen jaar had geschreven, had ze belegd bij een effectenmakelaar in San Francisco en was van haarzelf. Peter had geen aanspraak gemaakt op dat geld, noch op andere eigendommen van haar, hoewel ze in gemeenschap van goederen waren getrouwd en ze met niets waren begonnen. Hij was niet hebberig geweest en had geen financiële eisen gesteld. Hij had alleen maar zo snel mogelijk van het huwelijk af gewild, om bij Alice te kunnen zijn. Ze wist nog steeds niet wanneer ze van plan waren te gaan trouwen. 'Waarom vraag je dat?' vroeg Tanya, verbaasd dat hij over de echtscheiding was begonnen.

'Gewoon uit nieuwsgierigheid,' zei hij, en hij nam ontspannen een slokje wijn en stak een sigaar op. Tanya was dol op de prikkelende geur van de rook. Het was een Romeo y Julieta uit Havana, die iemand voor hem had meegebracht. 'Scheiden lijkt me zo'n gedoe. Mensen die elkaar naar het leven staan vanwege het geld. Net zwervers die vechten om een blikje kleingeld. Ze grabbelen en graaien naar iedere cent en proberen de bank en de piano in tweeën te delen. De meest beschaafde mensen veranderen tijdens een echtscheiding in halve wilden.' Hij had zelf ook wel soortgelijke ervaringen gehad met vrouwen die geld van hem eisten of hem voor alimentatie wilden laten opdraaien. Als jonge man was hij twee keer gescheiden, maar die echtscheidingen waren soepel verlopen. Sindsdien had hij geen nieuwe trouwpogingen gedaan. 'Zou jij opnieuw willen trouwen, Tanya?' vroeg hij belangstellend. Zij aarzelde. Tot haar grote verbazing begon ze aan Douglas te wennen. Juist hun samenzijn op de zondagmiddagen bracht hen het dichtst bij elkaar. Ze was niet verliefd op hem, maar ze genoot van zijn gezelschap en van de tijd die ze samen doorbrachten.

'Ik weet het niet,' antwoordde ze eerlijk op zijn vraag. 'Ik betwijfel het. Ik zou niet weten waarom. Ik wil geen kinderen meer. Ik ken wel mensen die op nog latere leeftijd kinderen hebben gekregen, maar ik voel me te oud om opnieuw te beginnen en ik ben gelukkig met de kinderen die ik heb. Ik kan me niet voorstellen dat ik ooit iemand zal ontmoeten voor wie ik weer zulke serieuze gevoelens zal krijgen. Ik denk dat het voor mij een eenmalig iets is geweest. Ik ben mijn halve leven met Peter samen geweest. Ik denk niet dat ik de moed heb om opnieuw te beginnen en het risico te lopen weer teleurgesteld en gekwetst te worden.' Haar ogen stonden verdrietig. Hij blies rookkringetjes in de lucht, terwijl hij naar haar luisterde en nadacht over wat ze zei.

'Als je verwachtingen anders zouden zijn, zou je misschien niet teleurgesteld worden, Tanya,' zei hij nuchter. 'Jij geloofde in het sprookje, dus toen het glazen muiltje brak, was alles verloren. Sommige mensen trouwen met een praktischer instelling, of ze zijn realistischer over de regeling die ze treffen. Dan is er minder kans op teleurstelling en verdriet. Als ik ooit nog eens zou trouwen, zou ik daar de voorkeur aan geven. Romantiek en hartstocht zijn niet zozeer mijn stijl en zijn in mijn ogen een garantie voor mislukking. Ik kan me alleen maar voorstellen dat ik zou trouwen met een lieve vriendin, iemand met wie ik het heel goed kan vinden, die me gezelschap houdt en me begrijpt en die met humor tegen het leven aankijkt. In de rest stel ik geen enkel vertrouwen.' Wat hij zei klonk redelijk, maar niet erg romantisch. Ze begreep waarom hij er zo over dacht. Ze zag hem nog niet tot over zijn oren verliefd worden, maar ze kon zich wel voorstellen dat hij een partnerschap aanging met een vrouw van wie hij hield en die hij respecteerde, of die hij misschien zelfs alleen maar aardig vond. Douglas liet zich niet leiden door zijn emoties, maar door zijn verstand. Hoewel ze hem zich moeilijk kon voorstellen in een relatie met welke vrouw dan ook. Hij leek het in zijn eentje prima naar zijn zin te hebben.

'Kun jij je voorstellen dat je weer zou trouwen, Douglas?' vroeg ze. Ze keek hem nieuwsgierig aan. Hij leek dik tevreden met zijn leven als vrijgezel. Hij scheen niet veel behoefte te hebben aan een vriendin. En als hij dat wel wilde, wist hij het zo te vinden en te regelen. Hij genoot enorm van Tanya's gezelschap, maar ze had niet het gevoel dat hij haar voor zich probeerde te winnen, of dat hij verliefd op haar was. Hij genoot van de tijd die hij met haar doorbracht, en daarnaast genoot hij van zijn eigen leven. Op dit moment werkte dat voor beiden uitstekend. Hij zette haar niet onder druk, maakte het haar niet moeilijk, verwachtte geen seksuele gunsten van haar. Ze waren zakenpartners die na wat inspanning van zijn kant en met enige goodwill van haar kant met elkaar bevriend waren geraakt. Voor Tanya was dat op dit moment in haar leven een perfecte situatie. Als een man haar hartstochtelijk het hof zou hebben gemaakt, zou dat haar hebben afgeschrikt, en Douglas wist dat. Hij voelde heel goed aan dat ze nog niet over Peter heen was en dat dat misschien nog heel lang zou duren. Ze had oprecht van die man gehouden, hoe verachtelijk hij zich op het laatst ook had gedragen.

Douglas gaf voorzichtig antwoord op haar vraag. Hij had zich dezelfde vraag herhaaldelijk gesteld en het antwoord was steeds hetzelfde. Net als Tanya zag hij geen echte reden om opnieuw te trouwen. Soms trok het idee hem wel aan, maar dat duurde nooit lang. Hij schatte het risico dat hij weer zou trouwen niet hoog in. 'Ik weet het niet,' zei hij tegen haar, terwijl hij toekeek hoe zijn rookkringetjes in de lucht oplosten. 'Ik denk dat je gelijk hebt. Op onze leeftijd is er niet echt een reden om te trouwen. Alhoewel, jij bent aanzienlijk jonger dan ik. Twaalf jaar, als ik me niet vergis. Op mijn leeftijd kijk je er anders tegenaan. Soms denk ik erover na dat er een moment komt dat ik alleen zal zijn. Ik wil niet alleen zijn aan het eind van mijn leven. Maar ik heb ook geen zin om nu met een veeleisende jonge vrouw opgescheept te zitten, die me aan mijn kop zeurt om geld voor facelifts, borstimplantaten, een nieuwe sportauto, diamanten en bontjassen. Ik ben graag bereid om dat allemaal te geven, maar ik wil de komende dertig jaar niet een of ander irritant mens om me heen, alleen om me te verzekeren tegen een eenzame oude dag. Stel je voor dat ik op mijn zestigste onder een bus kom. Dan heb ik al die ellende voor niks doorstaan.' Hij lachte naar Tanya terwijl hij weer aan zijn sigaar trok en lui de rook liet ontsnappen. 'Eigenlijk denk ik dat ik nog niet oud genoeg ben om weer te trouwen. Ik kan beter wachten tot ik vijfenzeventig, tachtig jaar ben en uit elkaar begin te vallen. Hoewel ik dan misschien geen goeie partij meer kan vinden. Feitelijk is het op iedere leeftijd een lastig dilemma. Ik lig er niet van wakker, maar ik heb nog niet de perfecte oplossing gevonden voor het probleem, laat staan de persoon met wie ik mijn leven zou willen delen, dus voorlopig hou ik het maar zoals het is. Maar in jouw geval kan ik me voorstellen dat je erg bang bent om weer gekwetst te worden, Tanya. Daar heb je alle reden toe. De laatste keer ben je er slecht vanaf gekomen.' Hij vond het erg voor haar dat het zo was gelopen, hoewel ze zich er goed doorheen leek te slaan. Hij hoopte dat hij haar een beetje kon helpen. Hij mocht haar graag, meer dan hij ooit had verwacht toen hij haar voor het eerst ontmoette. Hij vond het leuk om haar beter te leren kennen. 'Wat zou jij willen in je huwelijk, als je ooit weer opnieuw zou trouwen?' vroeg hij, terwijl hij haar nadenkend aankeek. Het was een grappig gesprek, voor twee mensen die echt niet meer wilden trouwen, noch met elkaar, noch met iemand anders.

Ze aarzelde even voor ze antwoordde. 'Ik zou willen wat ik in mijn huwelijk met Peter had, of in ieder geval dacht te hebben. Iemand van wie ik hou en die ik kan vertrouwen, iemand die ik graag om me heen heb, met dezelfde of soortgelijke interesses als ik. Iemand die ik respecteer en bewonder, en die hetzelfde voelt voor mij. Eigenlijk een beste vriend met een trouwring,' zei ze zacht, en ze keek hem met verdrietige ogen aan. Ze moest denken aan alles wat ze was kwijtgeraakt. Haar beste vriend én echtgenoot. Het was een groot verlies voor haar geweest, en in werkelijkheid was ze hem niet kwijtgeraakt, hij was haar ontstolen.

'Dat klinkt ook niet erg romantisch,' zei hij voorzichtig. 'En eigenlijk vind ik dat goed. Al die wilde hartstocht duurt ongeveer vijf minuten en daarna wordt het een ramp. Ik haat chaos in mijn leven. Ik hou van orde.' Ze glimlachte. Ze zag dat het waar was wat hij zei. Ieder haartje zat bij hem op zijn plaats, hij zag er altijd even onberispelijk uit, zijn huis zag eruit alsof de architect en de interieurontwerper het net hadden opgeleverd en het wachten alleen nog was op de fotograaf van een interieurtijdschrift. Sommige mensen zouden zijn dwangmatige netheid misschien irritant hebben gevonden, maar zij vond het wel prettig en putte er op de een of andere manier troost uit. Het straalde uit dat alles in orde was en dat er niets uit de hand zou lopen. Een gecontroleerd leven. Tanya en hij waren niet gecharmeerd van wanorde en chaos. Hij hield ervan als alles in zijn omgeving tot in de puntjes was geregeld. Zijn leven moest te allen tijde ordelijk verlopen, en dat was ook een van de redenen waarom hij nooit kinderen had gewild.

In zijn ogen leefden mensen met kinderen voortdurend in chaos. Hij had dat nooit aantrekkelijk gevonden, hoe vaak mensen hem er ook van verzekerden dat ze dol waren op hun kinderen en het ouderschap niet meer zouden willen missen. De gedachte alleen al aan een kind dat in een afkickcentrum belandde, een auto in de prak reed, de hele nacht huilde, vingerverf of zelfs brooddeeg of pindakaas aan de bank smeerde, bezorgde hem hyperventilatie. Hij was beslist niet in de wieg gelegd voor dat soort onrust in zijn leven, en met kinderen was er altijd wel wat. Hij had bewondering voor mensen die het aandurfden, maar hij had er zelf nooit naar verlangd en hij dacht er nu nog net zo over als vroeger. Hij zou nooit een relatie met een vrouw aangaan die kinderen wilde. Zonder dat had hij al genoeg problemen en verantwoordelijkheden in zijn leven, onder andere een stel onhandelbare acteurs, die zich soms ook als kinderen gedroegen.

'Het lijkt er niet op dat een van ons er snel vandoor zal gaan om te trouwen, hè, Tanya?' zei hij, terwijl hij glimlachend zijn sigaar uitdrukte.

'Ik was dat in ieder geval niet van plan,' lachte ze. 'Ik ben nog niet eens gescheiden.' Hoewel ze tot haar verdriet besefte dat dat over tien weken wel het geval zou zijn. Ook Douglas scheen geen dringende behoefte te hebben om weer te trouwen. Ze waren perfect gezelschap voor elkaar, vooral op zondag. Op een vreemde manier was het een beetje alsof ze getrouwd waren, maar dan zonder intimiteit. Hij kuste haar nooit, pakte haar nooit vast en sloeg zelfs nooit zijn arm om haar heen. Ze zaten alleen ontspannen bij elkaar, dachten na over het leven en spraken over allerhande wereldproblematiek. Ze waren intelligente toeschouwers die op een vluchtige manier met elkaar verbonden waren, en genoten van hun plekje op de eerste rij van het leven. Dat was alles wat Tanya op dit moment wilde.

Douglas speelde aan het eind van de dag twee uur lang piano, zoals hij altijd deed. Tanya lag bij het zwembad naar hem te luisteren. Dit keer bleef ze wakker. De muziek was prachtig en het was een volmaakte, warme dag. Altijd als ze bij hem was, leek het leven gemakkelijk en comfortabel. Rust en veiligheid. Haar leven was een tijdlang gevaarlijk en beangstigend genoeg geweest. Het gevoel van veiligheid dat Douglas haar gaf, was voor haar van onschatbare waarde en ze waardeerde dat enorm. En het intelligente gezelschap dat zij hem bood, zonder emotionele eisen te stellen, was het enige wat Douglas wilde.

16

De opnamen voor de film Gone verliepen voorspoedig en gingen tot eind november door. Er werd in een gestaag tempo doorgewerkt, de regisseur hield de spanning hoog en de acteurs leverden de beste prestaties die iedereen op de set sinds lange tijd had gezien. Douglas was opgetogen, vooral over Tanya's scenario, dat ze voortdurend polijstte en bijwerkte. Het was briljant. Net als Adele bedolf hij haar onder de complimenten.

De week voor Thanksgiving nam Douglas haar mee naar de première van de vorige film die ze hadden gemaakt, Mantra. Ze wilde graag dat haar kinderen zouden komen, maar die zaten alle drie in een tentamenperiode en konden niet weg. Jean Amber en Ned Bright waren er wel. Ondanks hun hartstochtelijke relatie van het jaar daarvoor praatten ze niet met elkaar, een goed bewijs voor Douglas' laatdunkende opmerkingen over de vluchtige liefdesaffaires in Hollywood, die even snel verwelkten als dat ze opbloeiden. Tanya was ook geen fan van dat soort romances. Ze leken haar vermoeiend, zinloos en veel te kortstondig.

De première was erg indrukwekkend en na afloop was er een feest bij de Regent Beverly Wilshire. Het was zo'n filmevenement waarbij iedereen aanwezig was. Tanya had een prachtige zwart satijnen avondjurk gekocht en ze zag er beeldschoon uit toen ze aan Douglas' arm binnenkwam. Fotografen schoten de ene foto na de andere en Douglas keek erg trots. Max liep er enigszins verkreukeld bij in een gehuurde smoking. Hij zag er eenzaam uit, zonder Harry. Tanya en hij hadden een hartelijk gesprek en hij zei dat hij fantastische dingen had gehoord over de film waar ze nu aan werkte. Douglas hoopte op een Oscar voor Mantra, maar was er bijna zeker van dat ze er een zouden krijgen voor Gone.

'Misschien krijg jij er ook wel een, Tanya,' zei Max met een warme glimlach. Op dat moment kwam Douglas aanlopen, die net met de twee hoofdrolspelers had geposeerd voor de fotografen.

'Jezus, die twee maken elkaar nog eens af.' Ned en Jean hadden elkaar heimelijk verwensingen toegesist, onhoorbaar voor de fotografen.

'Ach ja, er gaat toch maar niets boven prille liefde,' zei Max wijs, met een brede glimlach.

'Hoe gaat het met Harry?' vroeg Tanya en Max keek vergenoegd.

'Zijn smoking lag nog bij de stomerij, dus hij kon niet komen. Het was trouwens toch zijn vaste bowlingavond.' De hond was zijn alter ego en zijn beste vriend. Iedereen die naar hem informeerde en hem leuk vond, was verzekerd van Max' levenslange vriendschap.

'Doe hem de groeten van me en zeg maar dat ik hem mis,' zei Tanya glimlachend.

'Ga je met Thanksgiving naar huis?' vroeg hij en ze knikte. Ze had haar kinderen in weken niet gezien, zelfs Molly niet. Tanya had het te druk gehad met de film, ook op de zaterdagavonden. Op zondag was ze nu meestal bij Douglas. En Molly had het toch druk met haar vriendinnen. Tanya verheugde zich erop om in Marin bij te praten met haar kinderen, hoewel ze hen dit keer zou moeten delen met Peter en Alice. Met Thanksgiving zouden ze bij haar zijn, maar vrijdagavond zouden ze naar Peter gaan, in hun vaders en Alices nieuwe huis. De zaterdagavond wilden de kinderen met hun vrienden doorbrengen. Tanya was van plan woensdagavond met Molly het vliegtuig te nemen. Megan en Jason zouden vanuit Santa Barbara samen met de auto naar huis komen. Het zou fijn zijn om weer bij elkaar te zijn, hoewel ze er met Douglas nauwelijks over had gesproken. Als ze over haar kinderen begon, kregen zijn ogen altijd een glazige uitdrukking.

'En jij?' vroeg Max op vriendschappelijke toon aan Douglas. 'Ga jij weer net als ieder jaar kleine kinderen eten in plaats van kalkoen?' Ondanks zichzelf schoot Douglas in de lach.

'Tanya krijgt een heel verkeerde indruk van me, als je al mijn geheimen verklapt,' zei hij quasi vermanend, en Max haalde zijn schouders op.

'Ze kan maar beter weten voor wie ze werkt.' Hij grijnsde, en even later slenterde hij weg om met iemand anders te praten. Tanya en Douglas praatten erover hoe graag ze hem mochten en wat een goede vriend hij voor iedereen was.

'Ik ken hem al sinds ik voor het eerst naar Hollywood kwam,' zei Douglas. 'Hij is nooit veranderd. Hij zag er als jonge vent net zo uit als nu. Zijn werk wordt steeds beter, maar hij is altijd een nuchtere, fatsoenlijke man gebleven.'

'Hij was hartstikke aardig voor me toen mijn huwelijk kapot ging,' zei Tanya.

Na een tijdje liepen Douglas en zij terug naar de rode loper en glipten elegant de deur uit. Douglas zei dat ze hun werk hadden gedaan. Hij reed haar in zijn Bentley terug naar het hotel, maar ze waren geen van beiden in de stemming voor de Polo Lounge. Ze vroeg hem of hij zin had iets te drinken in de bungalow. Die voelde nu net als haar eigen huis. Soms plaagde hij haar ermee en zei hij dat ze hem beter kon kopen, omdat het duidelijk was dat ze er toch nooit weg zou gaan. Ze had het naar haar smaak ingericht, in de tweede slaapkamer had ze haar eigen dekbed neergelegd voor de kinderen, en overal had ze ingelijste foto's van hen staan, en vazen met witte orchideeën. Het zag er knusser uit dan ooit.

'Dat lijkt me leuk,' zei hij, in antwoord op haar uitnodiging. Nadat hij zijn autosleutels aan de portier had afgegeven, volgde hij haar over het pad naar haar bungalow. Ze had een fles van zijn favoriete wijn in de koelkast staan. Ze besteedden er geen van beiden veel aandacht aan en hechtten er ook geen bijzondere betekenis aan, maar ze zagen elkaar de laatste tijd erg veel, zowel op de set als thuis. Een paar keer per week aten ze samen, minstens één keer een afhaalmaaltijd in haar bungalow, en hij nam haar zo'n twee keer per week mee naar een feestje of een speciale gelegenheid. Daarnaast spraken ze elkaar iedere avond door de telefoon, meestal over het script. En dan waren er nog de heilige zondagen bij zijn zwembad. In feite waren ze bijna constant bij elkaar.

Ze schonk hem een glas wijn in en hij ging ontspannen in een gemakkelijke stoel zitten. Hij strekte zijn benen en keek haar bewonderend aan.

'Je bent beeldschoon vanavond, Tanya,' zei hij eenvoudig, en zij glimlachte.

'Dank je wel, Douglas. Jij ziet er zelf ook erg goed uit.' Ze was er altijd trots op om aan zijn arm te lopen en voelde zich gevleid dat hij haar meenam. Ze voelde zich nog steeds een beetje een boerentrien, vooral tussen al die vrouwen die plastische chirurgie, collageen- en botoxbehandelingen hadden ondergaan, met onveranderlijk grote borsten, prachtige figuren en kleren waarvan ze zich niet kon voorstellen dat ze die ooit zou kunnen dragen. Maar hij gaf veruit de voorkeur aan haar rustige, elegante, natuurlijke Grace Kelly-look. Van het andere had hij in zijn jaren in Hollywood zoveel gezien dat hij er volkomen onverschillig tegenover stond. Borstimplantaten, geblondeerde haren en gecorrigeerde neuzen hadden op hem geen aantrekkingskracht meer.

'Wat ga jij doen met Thanksgiving?' vroeg ze aan hem. Ze wist dat hij geen familie meer had en ze maakte zich plotseling zorgen om hem. Ze vond het geen prettig idee als hij alleen zou zijn. Maar ze kon zich voorstellen dat een uitnodiging om zijn vrije dagen in Marin door te brengen, samen met haar kinderen, voor hem een nachtmerrie zou zijn. En voor haar kinderen waarschijnlijk ook.

'Ik ga met vrienden naar Palm Springs. Niet erg opwindend, maar rustig. Dat is het enige wat ik nodig heb.' Ze hadden het zo druk gehad met de film dat ze uitgeput waren, maar dat was hen deze avond geen van beiden aan te zien. Zij zag er stralend uit en hij was duidelijk in een goede bui en genoot van haar gezelschap.

'Ik dacht erover om je in Marin uit te nodigen, maar ik denk dat dat voor jou een straf zou zijn.' Ze glimlachte en hij schoot in de lach.

'Dat zou het zeker. Hoewel het vast heel aardige kinderen zijn.' Toen deed hij haar een voorstel waar hij al een poosje over had nagedacht. Hij wist niet hoe ze ertegenover zou staan, of wat haar plannen waren met de kinderen. 'Denk je dat je kinderen en jij het leuk zouden vinden om een keer mee te gaan op mijn boot? Hij ligt met de kerstdagen in de Cariben. Jullie zouden met z'n allen naar St. Bart kunnen komen. Hoe zouden ze dat vinden, denk je?' Hij keek serieus en ze staarde hem met grote ogen aan.

'Meen je dat echt?'

'Ik denk het wel. Tenzij je me gaat vertellen dat ze allemaal zeeziek worden en een hekel hebben aan boten. Of dat jij er zelf niet tegen kunt. We hebben stabilisatoren aan boord, dus hij ligt redelijk rustig, en we hoeven niet ver te gaan. Als ze dat liever hebben, kunnen we 's avonds in een haven gaan liggen.'

'Douglas, dat is een fantastisch aanbod.' Ze stond perplex. Ze had erover gedacht om met de kinderen naar Tahoe te gaan om te skiën. Het was een geweldig cadeau voor haar en haar kinderen om uitgenodigd te worden op zijn boot in St. Bart. 'Dank je wel. Meen je het echt?' vroeg ze vol ontzag.

'Natuurlijk. Ik vind het fijn om jou op de boot te hebben. En ik denk dat zij het ook wel leuk zullen vinden.' Haar kinderen zouden denken dat ze in de hemel waren beland. Ze wist niet wat Peters plannen waren met de kinderen, maar ze wist zeker dat ze iets zouden kunnen regelen. 'Ik ga er een paar dagen van tevoren naartoe, en jullie willen met de kerst waarschijnlijk bij elkaar zijn. Ik kan ieder moment dat je wilt een vliegtuig naar jullie toe sturen.' Douglas vloog nooit met een maatschappij, hij had zijn eigen jet. Iedereen die in zijn nabijheid verkeerde, maakte kennis met het goede leven.

'Ik zou het echt geweldig vinden,' zei ze eerlijk. 'Ik zal met Thanksgiving aan de kinderen vragen wat hun plannen zijn. Ik weet niet wat ze met hun vader hebben afgesproken.'

'Er is geen haast bij,' zei hij rustig, terwijl hij zijn glas op tafel zette. 'Ik nodig verder niemand uit. Ik denk dat we tegen die tijd allemaal zo bekaf zijn dat ik daar alleen maar naartoe ga om wat puntjes op de i te zetten in het script en om te ontspannen.'

'Dat lijkt me fantastisch.' Ze keek hem stralend aan, dankbaar dat hij haar kinderen zo'n kans bood. Misschien at Douglas met Thanksgiving inderdaad kleine kinderen, zoals Max had gesuggereerd, maar voor haar was hij altijd aardig geweest, en nu was hij dat ook voor haar kinderen.

Ze bleven nog een paar minuten praten voordat hij weer naar huis ging. Ze liep met hem mee naar de deur en bedankte hem opnieuw voor zijn gulle uitnodiging. Hij draaide zich om en keek glimlachend op haar neer. Naast hem leek ze erg klein, maar hij kende haar intussen goed genoeg om te weten dat er een grote geest in haar huisde.

'Het lijkt me fijn om je bij me aan boord te hebben,' zei hij eerlijk. 'De boot is een schitterend deel van mijn leven. Ik hoop dat je het leuk vindt, Tanya. Dan kunnen we samen een paar fantastische reizen maken.' Zijn woorden verbaasden haar een beetje. Hun vriendschap had zich de laatste paar maanden verdiept, vooral sinds ze was teruggekomen om aan Gone te werken, maar samen reizen was een nieuwe dimensie.

'Dat zou ik heerlijk vinden,' zei ze zacht. Ze voelde zich onverwacht verlegen in zijn nabijheid. Hij was zo goed voor haar, iets soortgelijks kon ze onmogelijk terugdoen, ze kon hem er zelfs nauwelijks genoeg voor bedanken. Toen haar ogen de zijne ontmoetten, boog hij zich langzaam voorover en kuste hij haar zachtjes op de mond. Hij had dat nog nooit eerder gedaan. Ze wist niet wat ze moest zeggen, maar voor ze de kans kreeg, kuste hij haar opnieuw, harder dit keer. Hij trok haar zachtjes in zijn armen en verkende haar mond met zijn tong. Ze had nooit verwacht dat hij dit zou doen. Ze lag ademloos en geschrokken in zijn armen, maar ze had geen behoefte zich terug te trekken. Tot haar eigen verrassing kuste ze hem met onverwachte hartstocht terug. Alles wat er tussen hen gebeurde, verbijsterde en overdonderde haar. Ze had nog niet eerder op een intieme manier aan Douglas gedacht, ze had hem nooit beschouwd als een potentiële man in haar leven.

Toen hij ten slotte ophield met haar te kussen, keek ze hem met grote ogen aan, op zoek naar de betekenis van wat hij zojuist had gedaan.

'Dit heb ik al een hele tijd willen doen,' fluisterde hij. 'Ik wilde je niet afschrikken, of te snel zijn. Ik ben verliefd op je, Tanya.' Ze kreeg bijna geen adem. Ze had geen idee wat ze in dat opzicht voor hem voelde. Dit was allemaal nieuw voor haar, maar ze wist wel dat ze hem erg graag mocht en dat ze zich na Peter nog nooit zo bij iemand op haar gemak had gevoeld. Ze respecteerde en bewonderde hem. Maar ze wist niet of ze van hem kon houden, of dat misschien al deed. Ze was volkomen onzeker over wat ze voelde.

Ze wist niet wat ze moest zeggen, maar hij legde een vinger op haar lippen. 'Zeg nog maar niets. Dat hoeft niet. Wen eerst maar aan het idee. We komen er wel uit.' Toen kuste hij haar opnieuw, en ze smolt weg in zijn armen. Het was bijna niet te geloven dat dit met haar gebeurde. Ze wist niet of dit voor hem een Hollywood-romance was of iets meer, en ze wist al helemaal niet wat het voor haarzelf betekende. Hij had haar volkomen verrast.

'Welterusten,' zei hij toen, en voor ze kon antwoorden of iets kon zeggen, glipte hij de bungalow uit en liep weg. Tanya staarde hem na en hoorde het snelle kloppen van haar hart. Voelde ze nu angst, verlangen of liefde?

17

Molly en Tanya ontmoetten elkaar woensdagochtend op het vliegveld van L.A. Tanya was op het laatste moment van de set vertrokken en had zich gehaast om het vliegtuig te halen. Ze was de hele dag een beetje van slag geweest en had Douglas maar even gezien. Er stond een groepje mensen om hem heen en hij keek naar haar met een trage glimlach. Zij glimlachte verlegen terug. Alles tussen hen was plotseling veranderd en ze had sinds de vorige avond niet meer met hem gesproken. Ze had 's nachts uren aan hem liggen denken en geprobeerd uit te zoeken wat ze voor hem voelde. Nu hij haar had verteld dat hij verliefd op haar was, stond haar hele wereld op een plezierige manier op zijn kop. Het was opwindend en beangstigend tegelijk.

Molly zat op haar te wachten bij Starbucks in de vertrekhal, zoals ze had beloofd, en ze moesten rennen om het vliegtuig te halen. Ze waren de laatsten die instapten. Net toen ze gingen zitten, ging Tanya's telefoon af. Er was nog niet omgeroepen dat de mobiele telefoons uit moesten, dus nam ze op. Ze was verbaasd Douglas' stem te horen.

'Sorry dat we vandaag niet de kans kregen om met elkaar te praten,' zei hij met de rustige, vertrouwde stem die nu een nieuwe betekenis had gekregen. 'Ik wilde niet dat je zou vergeten wat ik gisteravond heb gezegd, of dat je zou denken dat het door de wijn kwam. Ik hou van je, Tanya. Al een hele tijd. Al sinds vorig jaar, eigenlijk, maar ik wist dat je er niet voor open zou staan. Ik had niet verwacht dat dit moment voor ons ooit zou komen, maar ik denk dat het nu toch zo is.'

'Ik... Ik weet niet wat ik moet zeggen... Ik sta perplex...' En ze was bang. Ze wist niet of ze verliefd op hem was, maar ze voelde wel een hechte band met hem. De gedachte om iets met hem te beginnen was nooit in haar opgekomen. Ze had nooit vermoed dat hij iets om haar gaf.

'Niet bang zijn, Tanya,' zei hij rustig, en meteen merkte ze dat ze zich weer veilig bij hem voelde. 'Ik denk dat dit het soort huwelijk kan zijn dat we allebei willen. Een sterke verbintenis tussen twee interessante mensen die om elkaar geven. Beste vrienden met een trouwring, zoals jij het uitdrukte toen we het er laatst over hadden. Dat is wat ik wil. Ik heb nooit meer willen trouwen, tot ik jou ontmoette.' Hij klonk heel zeker van zijn zaak. 'Geef jezelf de tijd om aan het idee te wennen.'

'Ik denk dat ik dat inderdaad moet doen,' zei ze behoedzaam. De angst sloeg haar weer om het hart. Bovendien vond ze het lastig om met hem te praten, met haar dochter in de stoel naast haar. Ze wilde niet dat Molly wist wat er speelde. Ze had eerst tijd nodig om aan het idee te wennen, voor ze het met de kinderen besprak. Ze was nog niet over haar verdriet om Peter heen. Maar ze voelde zich sterker tot Douglas aangetrokken dan ze voor mogelijk had gehouden. En hoewel zijn woorden haar angst aanjoegen, was ze er ook blij mee. Het hielp om de wonden van het afgelopen jaar te verzachten.

'Ik bel je van het weekend,' beloofde hij. 'Vergeet de kinderen niet te vragen naar de boot.'

'Ik zal eraan denken... En Douglas... dank je wel voor alles... Ik meen het... Ik heb alleen wat tijd nodig...' zei ze. Daarna werden de passagiers verzocht hun mobiele telefoons uit te zetten. Het vliegtuig stond klaar om te vertrekken.

'Dat weet ik. Je kunt alle tijd krijgen die je nodig hebt,' zei hij op rustige, gezaghebbende toon.

'Dank je wel,' zei ze zacht, en ze vroeg zich af welke wending van het lot ervoor had gezorgd dat hij op haar pad was gekomen. Misschien zou het de grootste zegen van haar leven zijn. Ze wist het nog niet, maar ze hoopte het opeens wel. Het zou een tragisch einde toch nog in een happy end kunnen veranderen. Dat zou toch perfect zijn? Ze nam afscheid van Douglas en zette haar telefoon uit, terwijl Molly haar oplettend aankeek.

'Wie was dat?' vroeg ze belangstellend. Ze had naar haar moeders gezicht gekeken terwijl ze aan de telefoon zat.

'Mijn baas,' zei Tanya lachend. 'Douglas Wayne. Hij belde over het script.'

'Je keek zo vreemd. Vind je hem erg leuk? Als man, bedoel ik?' Kinderen en dronken mensen spreken de waarheid, dacht Tanya, maar ze vertelde haar dochter niet wat er was gebeurd, of wat hij had gezegd.

'Doe niet zo gek. We zijn gewoon vrienden.' Toen liet ze haar hoofd tegen de rugleuning zakken en sloot haar ogen. Ze hield tijdens de vlucht Molly's hand vast en viel in slaap met Douglas en de verbazingwekkende dingen die hij had gezegd in haar gedachten. Het was allemaal net een droom.

Van het vliegveld in San Francisco namen ze een taxi naar Marin. Toen Tanya binnenkwam en de lichten aandeed, viel het haar op dat het huis er vermoeid en stoffig uitzag. Sinds september was er niemand meer binnen geweest en het leek op een huis waar niemand meer van hield. Het gaf haar een verdrietig gevoel. Ze schudde de kussens op, deed alle lichten aan en rende snel naar de supermarkt, terwijl Molly haar vriendinnen belde. Toen ze terugkwam, waren Jason en Megan net aangekomen. De keuken was een chaos. Er waren al een stuk of zes vrienden aangekomen en iedereen stond door elkaar heen te kletsen over van alles en nog wat. Het lawaai was oorverdovend, de muziek stond aan en Tanya straalde. Dit waren de dingen waar ze zo van hield en die ze zo verschrikkelijk miste nu ze in L.A. zat. Ze was blij dat ze naar huis waren gegaan, in plaats van Thanksgiving in het hotel door te brengen. Dat zou een grote vergissing zijn geweest. De kinderen wilden Thanksgiving en kerst thuis vieren, en zij ook.

Ze maakte hamburgers, pizza's en een grote gemengde salade en ze bakte frietjes in de magnetron, 's Avonds om een uur of twaalf waren de vrienden weg, de keuken was schoon, haar kinderen waren boven en zij had de tafel gedekt voor Thanksgiving. Het was fijn weer thuis te zijn, en tegelijkertijd triest als ze bedacht hoe hun leven was veranderd. De kinderen zaten alle drie op de universiteit, ze waren bijna volwassen en klaar om met hun eigen leven te beginnen. Peter woonde bij Alice. De echtscheiding was er bijna door en zij woonde in een hotel in L.A. Hier in Ross had ze bijna het gevoel dat ze terug was in de tijd, maar op een prettige manier. Ze wist dat deze plek haar altijd dierbaar zou zijn. Triest genoeg was ze zich ervan bewust dat ze ook nog steeds van Peter hield. Ze besefte dat ze nog niet over zijn verlies heen was en ze vroeg zich af of het ooit zover zou komen. Hier in Ross, waar ze hun leven hadden gedeeld, was het gemis nog sterker voelbaar.

Net als ieder jaar stond ze om vijf uur 's morgens op om de kalkoen te braden. Het was moeilijk geweest, in haar eentje in bed. De vorige Thanksgiving had ze voor het eerst vermoed dat Peter en Alice iets met elkaar hadden, nog voor er echt iets aan de hand was, en nu had het lot hen allemaal verschillende kanten op gedreven. Terwijl ze de kalkoen vulde en in de oven zette, dacht ze aan Douglas en vroeg ze zich af of hij het hier leuk zou vinden. Het leek haar niet waarschijnlijk. Dit was voor hem veel te huiselijk, maar hij had andere dingen te bieden. Ze popelde de kinderen te vragen of ze na de kerst mee wilden op zijn boot. Ze hoopte dat ze ja zouden zeggen. Ze zou het heerlijk vinden daar met hem te zijn en haar kinderen bij zich te hebben. Het leek haar een fantastisch avontuur om met z'n allen te delen.

Terwijl de kalkoen in de oven stond, ging ze op haar bed liggen en droomde weg. Ze probeerde Peter uit haar hoofd te zetten en dwong zichzelf na te denken over een leven met Douglas, hoe het zou zijn om te wonen in het spectaculaire huis in L.A., te luisteren naar zijn pianospel en haar leven met hem te delen. Het was een erg opwindend vooruitzicht, ook al was het haar onbekend. Het was in ieder geval veelzeggend dat ze zich bij hem zo veilig en op haar gemak voelde. Het was geen romantiek of hartstocht, maar het was vriendschap en daar zou hopelijk mettertijd liefde uit groeien. Ze stond open voor het idee, hoewel het nog steeds verwarrend was, en erg nieuw. De gevoelens die hij met haar had gedeeld, waren voor haar als een volslagen verrassing gekomen.

Zoals ieder jaar kleedden de kinderen zich feestelijk aan voor de Thanksgiving-maaltijd. De meisjes droegen net als Tanya een jurk en Jason een pak. Ze gingen aan tafel zitten en Tanya sprak zoals altijd voor het begin van de maaltijd het dankgebed uit, voor alle geschenken van het afgelopen jaar en het jaar dat voor hen lag, voor het feit dat ze als gezin bij elkaar waren en voor de liefde die ze met elkaar deelden. Dit keer haperde haar stem en vulden haar ogen zich met tranen. Het enige waar ze aan kon denken waren de pijnlijke veranderingen die hun gezin het afgelopen jaar had doorgemaakt, en de echtscheiding die nog niet eens officieel was. Toen ze begon te huilen, raakte Molly even haar hand aan. Tanya besloot het gebed met een liefdevolle glimlach naar al haar kinderen. Ze hadden inderdaad veel om dankbaar voor te zijn. Ze hadden elkaar, en dat was het grootste geschenk van allemaal.

Jason sneed de kalkoen aan, wat Peter anders altijd deed, en hij bracht het er prima van af. De maaltijd was heerlijk, op de zoete aardappelen na, die Tanya een beetje had laten aanbranden.

'Ik ben het verleerd,' zei ze verontschuldigend tegen de kinderen. 'Ik heb sinds de afgelopen zomer niet meer gekookt.' Het was bijna niet te geloven dat ze zo lang in een hotel had gewoond.

'Alice maakt kastanjepuree en ze doet bourbon in de vulling,' deelde Megan mee, en het klonk als een verwijt. Tanya reageerde niet, en Jason wierp zijn zus een nijdige blik toe. De kinderen zouden de volgende ochtend naar Peters huis gaan en ze waren zich er heel goed van bewust dat de diplomatieke betrekkingen tussen de beide huishoudens enigszins gespannen waren. Als ze bij de ene ouder op bezoek waren, probeerden ze de ander niet ter sprake te brengen en in bijzijn van hun moeder werd Alice niet genoemd. Daar was het nog te vroeg voor en ook voor henzelf was het ongemakkelijk. Megan had gedurende de hele echtscheidingsperiode haar hechte band met Alice in stand gehouden. Molly had zich de affaire die het huwelijk tussen haar ouders kapot had gemaakt erg aangetrokken en had juist afstand van haar genomen. En Jason probeerde zich erbuiten te houden, in de hoop dat de storm op den duur wel zou gaan liggen. Hij had geen zin om partij te kiezen en wilde bij beide ouders rustig op bezoek kunnen komen.

Het was pijnlijk voor Tanya om over Alices kookkunsten te praten. Megan keurde het nog steeds af dat Tanya in L.A. werkte en had maanden geleden al tegen haar moeder gezegd dat alles wat haar vader en Alice hadden gedaan haar schuld was. Voor Tanya was het moeilijk geweest om dit verwijt aan te horen, maar het maakte duidelijk hoe Megan erover dacht en het voedde haar eigen schuldgevoel en angst over wat ze met haar vertrek naar L.A. teweeg had gebracht. 'Ik heb een uitnodiging voor jullie,' zei Tanya, halverwege het diner, om het gesprek op een ander onderwerp te brengen. 'We zijn uitgenodigd in de kerstvakantie een aantal dagen door te brengen op een luxe zeiljacht, in de Cariben.' Alle ogen keken haar kant op.

'Van wie is dat zeiljacht? Van een filmster?' vroeg Megan hoopvol.

'Van de producent met wie ik werk, Douglas Wayne. In St. Bart. Hij brengt ons ernaartoe, in zijn vliegtuig.'

'Hoe komt dat zo? Heb je iets met hem of zo?' vroeg Megan, die haar moeder en haar gulle uitnodiging onmiddellijk wantrouwde.

'Dat niet. We zijn alleen vrienden, maar het zou misschien die kant op kunnen gaan.' Ze wilde hen niet vertellen dat hij het al over trouwen had en dat hij had gezegd dat hij van haar hield. Daar was ze nog niet aan toe, en de kinderen heel waarschijnlijk ook niet. Ze wilde dat ze hem eerst leerden kennen, en wilde hen niet zomaar voor een voldongen feit stellen. Daarbij had ze zelf ook tijd nodig om aan het idee te wennen. 'We zouden er meteen na kerst naartoe kunnen gaan en de jaarwisseling op de boot kunnen vieren,' zei ze voorzichtig.

'En papa dan?' Megan stond meteen klaar om de belangen van haar vader te verdedigen.

'Ik zou eigenlijk met een paar vrienden naar Squaw gaan,' zei Jason onzeker, terwijl hij over de uitnodiging nadacht, maar toen nam hij snel een besluit. 'Eigenlijk lijkt het me wel leuk om mee te gaan.' Hij was altijd gek op boten en een zeiljacht op de Cariben was erg verleidelijk.

'Ik blijf bij papa,' zei Megan snel, alleen om dwars te zijn, ook al sneed ze daarmee zichzelf in de vingers. Ze deed dat wel vaker om haar gelijk te halen.

'Je kunt later altijd nog van gedachten veranderen,' zei Tanya vriendelijk, en keek toen naar haar andere dochter. 'Molly? Wat vind jij ervan?'

'Ik ga met jou mee.' Ze glimlachte. 'Het lijkt me hartstikke gaaf. Mogen we vrienden meenemen?' Tanya hapte naar adem.

'Ik denk dat het een beetje onbeleefd is om dat te vragen. Misschien een andere keer, als hij het zelf vraagt, maar niet nu.' Ze zouden kerstavond bij hun vader en eerste kerstdag bij haar doorbrengen. Ze stelde voor om tweede kerstdag naar St. Bart te gaan en op nieuwjaarsdag terug te komen, omdat ze de tweede januari weer naar school moesten. Ze zouden dan vijf dagen op de boot zijn, wat voor Douglas misschien lang genoeg was, en voor hen zou het een schitterende ervaring zijn. Iedereen keek blij, zelfs Megan, omdat ze niet meeging.

Het werd uiteindelijk een gezellige maaltijd en een fijne Thanksgiving. Toen de kinderen de volgende dag naar hun vader vertrokken, leek het huis erg leeg, maar toen ze zaterdag terugkwamen werd dat weer beter. Ze zeiden tot Tanya's opluchting geen woord over Peter. Douglas belde haar vrijdag op en Tanya vertelde hem wat de kinderen hadden besloten over de boot.

'Wij hebben tot de achtste vrij,' bracht hij haar in herinnering. 'Ik kan je kinderen ook alleen met het vliegtuig laten terugbrengen, dan kunnen wij nog wat langer op de boot blijven, tot de zevende. Dat zou ons nog wat tijd samen geven.' Zoals hij het zei klonk het net of ze al een relatie hadden, en ze vroeg zich af of dat tegen die tijd inderdaad zo zou zijn. Zoals altijd had hij het al helemaal georganiseerd en gepland, alles was onder zijn controle.

'Je bent enorm goed voor ons, Douglas,' zei ze dankbaar. 'Dit zal een geweldige ervaring zijn voor mijn kinderen. Weet je zeker dat je dit wilt?' Ze wist hoe hij over kinderen dacht.

'Ze zijn geen kleuters meer,' zei hij opgewekt. 'Het komt wel goed. Ik vind het leuk om hen te leren kennen, en om tijd met jou door te brengen.' Hij klonk minder gespannen op dit punt dan voorheen en Tanya vroeg zich onwillekeurig af of hij er echt over had nagedacht hoe het was om met tieners op te trekken. Hij was totaal geen kinderen gewend, en ze hoopte dat hij aan die van haar gemakkelijk zou kunnen wennen.

'Ik vind het ook leuk om tijd met jou door te brengen,' zei ze hartelijk. Het leek allemaal te mooi om waar te zijn.

'Wanneer kom je terug uit Marin?' vroeg hij belangstellend.

'Molly en ik nemen zondagmiddag het vliegtuig. De anderen rijden in de ochtend terug. Ik denk dat ik om zes uur terug ben in het hotel.'

'Zal ik eten halen? Misschien kan ik eens iets anders bedenken dan chinees. Curry misschien, of Thais eten. Wat wil jij?'

'Ik heb wel zin in hotdogs.' Ze verheugde zich er nu op om hem te zien. Er gingen opwindende dingen gebeuren in haar leven. Hij had haar gekust, hij had gezegd dat hij van haar hield, hij had over trouwen gesproken, en ze gingen met hem mee op zijn boot. Er was in een paar dagen zoveel gebeurd. Haar hoofd tolde en ze had het gevoel dat ze bevend op het randje stond van iets nieuws.

'Ik kom om een uur of zeven naar je toe. Tot dan... en Tanya?'

'Ja?'

'Ik hou van je,' zei hij zacht en hing op, terwijl zij verwonderd haar kamer rondkeek. Wat was het leven veranderd.

18

Douglas kwam zondagavond bij Bungalow 2 aan, gehuld in een spijkerbroek en een zwarte kasjmier trui. Hij zag er ontspannen en gelukkig uit en hij had verschillende soorten heerlijke Indiase curry meegenomen. Tanya diende het eten op op de borden die ze van de roomservice had gestolen. Zodra hij binnenkwam, gaf hij haar een kus en vertelde haar hoe zijn weekend was geweest. Zij vertelde hem over Marin en de kinderen, hoe verdrietig het haar had gemaakt om daar te zijn, hoe leeg het huis was geweest toen ze binnenkwam. Het had haar somber gestemd om daar te zijn, maar ze had het heerlijk gevonden om haar kinderen te zien. Voor hen was het nog steeds thuis, en voor haar officieel ook. Ze bekende hem dat ze het gevoel had haar huis kwijt te zijn. Ze wist niet meer waar ze thuishoorde. Hier in de bungalow had ze geen pijnlijke herinneringen. Het was er schoon. Peter had haar daar maar twee dagen bezocht. Verder was hij alleen van haar geweest.

Douglas zat na het eten naast haar op de bank en sloeg zijn arm om haar heen terwijl ze met elkaar praatten. Hij was veel hartelijker tegen haar dan voorheen en het voelde als een vreemde combinatie van nieuwe romantiek en oude vriendschap. In veel opzichten vond ze het wel prettig en ze voelde zich er heerlijk bij op haar gemak. Ze was volkomen met hem vertrouwd, hoewel ze nooit iets met elkaar hadden gehad.

Ze zaten lange tijd zo te praten, en uiteindelijk begonnen ze elkaar weer te kussen. Zijn hartstocht voor haar laaide snel op en ze merkte tot haar verrassing dat zij even heftig op hem reageerde. Ze wist niet beter dan dat al die gevoelens in haar waren gedoofd toen Peter wegging, maar nu ontdekte ze dat ze nog springlevend waren. Langzaam maar zeker kwam ze erachter dat ze zich sterk tot Douglas voelde aangetrokken. Hij had iets erg sensueels en mannelijks over zich dat haar de adem benam nu het haar in zijn greep kreeg.

Kort daarna liepen ze de slaapkamer met het keurig opengeslagen bed binnen. Hij deed de lichten uit en zij trok het bed verder open, terwijl ze zich uitkleedden en in het halfdonker naar elkaar glimlachten. Omdat ze elkaar al zo goed kenden hadden ze niet het gevoel dat ze een nieuwe liefdesrelatie begonnen. Het leek er meer op dat ze een nieuw facet toevoegden aan wat ze al met elkaar deelden. Ze merkte tot haar verwondering dat ze zich totaal op haar gemak voelde en hunkerde naar zijn liefde en hartstocht. De seks die ze hadden was heerlijk en voor hij die nacht wegging, vrijden ze nog een keer met elkaar. Het was een ongelofelijke avond geweest, en de relatie die ze waren begonnen, beangstigde haar nu niet meer zo als in het begin. Douglas was een ervaren, attente minnaar, die er helemaal op gericht was het haar naar de zin te maken. Hun relatie had iets heel verstandelijks. Ze had het gevoel dat Douglas altijd bezig was met denken en plannen maken. Maar al zijn plannen waren erop gericht haar te plezieren en gelukkig te maken.

'Als ik had geweten dat het zo zou zijn, had ik het al veel eerder gedaan,' zei hij zacht. 'Ik vind het jammer dat ik heb gewacht.' Ze lachte en kuste hem in zijn nek. Maar ze wisten allebei dat hij er goed aan had gedaan om te wachten. De timing had niet beter gekund. Ze was nu klaar voor hem, bereid om het te proberen, om opnieuw te beginnen. En zelfs nu viel het haar moeilijk om niet te denken aan Peter en de jaren die ze met elkaar hadden gedeeld. Het was zo vreemd voor haar om het bed te delen met iemand anders. Maar aan het eind van de avond had zich tussen Douglas en haar een diepere band gevormd. Ze hadden de brug overgestoken naar een volkomen nieuwe wereld.

Hij kuste haar nog een keer hartstochtelijk voor hij wegging, en toen hij thuiskwam, belde hij haar op om te zeggen dat hij van haar hield en haar nu al miste. Ze bleef zichzelf voorhouden dat ze geluk had. Maar toen ze alleen in bed lag, miste ze toch heel even Peter, en kreeg ze tranen in haar ogen. De seks was heerlijk geweest met Douglas, maar op onverwachte momenten miste ze in een flits het vertrouwde gevoel en de geur van Peter. Het was moeilijk om twintig jaar los te laten. Maar toch was er die nacht een nieuw hoofdstuk van haar leven begonnen.

Hierna zagen ze elkaar nog vaker. Hij kwam bijna iedere avond naar haar toe. Ze vrijden, lazen samen de aantekeningen bij het script, bespraken de film, bestelden eten, en gingen zo nu en dan uit eten. Tanya was gelukkig en voelde zich bij hem op haar gemak, en op de set werkten ze als bezetenen. Ze probeerden hun verhouding verborgen te houden, maar af en toe ontmoetten hun ogen elkaar en dan kon zelfs een blinde zien wat er aan de hand was. De toestand stabiliseerde en Tanya raakte steeds meer verliefd op hem. Douglas had haar vertrouwen in het leven en haar gehavende gevoel van eigenwaarde hersteld. Hij zei voortdurend dat hij het had getroffen. Het enige deel van haar leven dat hij nog niet kende, waren haar kinderen. Het verontrustte haar dat hij altijd zenuwachtig werd als een van hen belde. Ze wist dat de rest tijd zou kosten, maar de boot zou in ieder geval een fantastisch begin zijn.

Op de set was het die maand een gekkenhuis. Ze kwam pas drieëntwintig december terug in Marin, op dezelfde dag dat de kinderen daar aankwamen. Ze had dus geen tijd om het huis te luchten of schoon te maken. Dezelfde dag dat Tanya naar Marin vertrok, vloog Douglas naar St. Bart. Toen de kinderen thuiskwamen en hun vrienden kwamen aanwaaien was het meteen gezellig druk in huis, maar toen ze op kerstavond naar Peter en Alice vertrokken, werd het doodstil. Het was moeilijk om de kinderen te moeten delen. Ze ging in haar eentje naar de nachtmis en was verdrietig toen ze thuiskwam. Het was toen al te laat om Douglas te bellen op de boot. Ze zat lange tijd in de huiskamer te denken aan de tijd dat haar kinderen nog klein waren, en aan de gelukkige momenten die ze met elkaar hadden gedeeld. Even wilde ze Peter bellen om hem prettige kerstdagen te wensen, maar ze wist meteen dat ze dat niet kon doen. Het was daar al te laat voor, of juist nog te vroeg. Ze zaten in het niemandsland waarin alles nog te vers was en de wonden nog niet waren geheeld.

Het was een opluchting toen de kinderen de volgende dag thuiskwamen. Ze gaven elkaar cadeautjes, lunchten samen en pakten 's avonds hun laatste spullen in om naar St. Bart te gaan. Molly en Jason waren opgetogen. Megan ging na het avondeten terug naar Peter, omdat de anderen de volgende ochtend al vroeg zouden vertrekken.

'Weet je zeker dat je niet mee wilt?' vroeg haar moeder aan haar, maar Megan schudde haar hoofd. Ze hield haar afwijzende houding tot het laatst toe vol, ook al had ze daar vooral zichzelf mee. Ze had er geen problemen mee om vriendinnen te blijven met Alice en gaf nog steeds haar moeder de schuld van de echtscheiding.

De drie reizigers reden 's morgens om zes uur naar het vliegveld waar ze met Douglas' vliegtuig zouden vertrekken. Ze kwamen om negen uur plaatselijke tijd aan in St. Bart, na een ruwe landing die daar heel normaal bleek te zijn. Op het vliegveld stonden drie van Douglas' bemanningsleden hen op te wachten. Ze hadden inmiddels elf uur gereisd. Met een normale vlucht hadden ze de reis onmogelijk zo snel kunnen maken. De kinderen waren diep onder de indruk toen ze de keurige uniformen van de bemanning zagen, met de naam van de boot erop, Rêve, het Franse woord voor 'droom'. Tanya had ook het gevoel dat ze in een droom was beland. Ze wist niet precies hoe een zeiljacht van zeventig meter er in het echt uitzag, ze had er bij hem thuis alleen foto's van gezien. Toen ze het zagen liggen, leek het in hun ogen bijna een cruiseschip. Geen van hen had ooit zo'n grote boot gezien. De Rêve was het grootste jacht in de levendige haven, met overal lichtjes, en kleine winkeltjes langs de kade. Toen ze met hun bagage uit de taxi stapten, stond Douglas op het dek naar hen te zwaaien. Hij had een witte spijkerbroek met een t-shirt aan, was op blote voeten en was bruinverbrand door de zon. Zodra hij hen zag, begon hij te stralen en Tanya's hart maakte een sprongetje. Het leek een goed teken. De kinderen keken vol ontzag omhoog naar het schip. Tanya zou dat anders ook hebben gedaan, maar haar ogen waren op hem gericht. Ze waren duidelijk blij elkaar te zien. Dit ging een heerlijke vakantie worden. Ze begon eindelijk het gevoel te krijgen dat ze bij hem hoorde. De band die zich tussen hen had gevormd, begon steeds hechter te worden.

De bemanningsleden op het dek verwelkomden Tanya en de kinderen aan boord. Een stewardess bracht Molly en Jason naar hun hutten, benedendeks. In de tussentijd liep Tanya de trap op naar het volgende dek om Douglas te begroeten. Hij sloeg meteen zijn armen om haar heen om haar te kussen en zij leunde gelukkig tegen hem aan. Ze begon steeds meer aan hem gehecht te raken. Haar gevoelens voor hem hadden wortel geschoten en ze was blij hem te zien, vooral in deze exotische, romantische omgeving. Er was voor hem geen betere plek om haar kinderen te leren kennen.

'Je zult wel doodop zijn na die lange reis,' zei hij vol medeleven. Hij schonk haar een margarita in die perfect paste bij de zwoele avond. Het weer was schitterend. De kinderen kregen in de eetzaal clubsandwiches voorgeschoteld en konden niet uit over de luxe op de boot. Er waren vijftien bemanningsleden, die allemaal zichtbaar hun best deden om het Tanya en haar kinderen naar de zin te maken.

'Ik ben eigenlijk niet moe,' merkte Tanya op. Ze nam een slok van haar drankje en likte opgewekt met haar tong het zout op. 'Dat vliegtuig van jou is zo comfortabel en je verwent ons zo ontzettend, het is alsof we in de hemel zijn beland. De boot is prachtig,' zei ze bewonderend en hij keek blij. Hij had dagen aan haar lopen denken en had zich enorm verheugd op haar komst. Hij was dolblij dat ze er was, maar ze bemerkte een onzichtbare spanning bij hem terwijl hij naar haar glimlachte. Het was alsof hij zich graag bij haar op zijn gemak wilde voelen, maar dat iets hem dwarszat. Ze hoopte dat het niet de aanwezigheid van haar kinderen was op de boot, maar toen hield ze zichzelf voor dat ze spoken zag. Hij had het hen vanaf het moment van hun aankomst naar de zin gemaakt. Hij was verschrikkelijk trots op zijn boot en blij dat hij hem met Tanya kon delen.

'Hij is mooi, hè? Ik heb hem nu een jaar of tien. Ik wil eigenlijk nog eens een grotere laten bouwen, maar ik kan geen afstand doen van deze.' Voor een boot was tien jaar behoorlijk oud. In Tanya's ogen zag hij er gloednieuw uit, en net als alles wat Douglas in zijn bezit had, verkeerde ook de boot in perfecte conditie. Douglas wilde graag van alles het beste, en de Rêve was in dat opzicht geen uitzondering.

Tanya zat op het dek in het warme, tropische briesje met hem te praten, en hij begon zich langzaam te ontspannen. Zij zat net sushi te eten van een plaatselijke vissoort, toen Molly en Jason bij hen kwamen zitten. Het was de eerste keer dat ze Douglas ontmoetten en ze waren zo onder de indruk dat ze niet veel verder kwamen dan hem beleefd gedag te zeggen. Zodra de kinderen erbij kwamen zitten, voelde Tanya de spanning bij Douglas weer toenemen. Hij keek even hun kant op en praatte toen door met Tanya, zonder aandacht aan hen te besteden. Het was alsof hij er nog niet aan toe was hen te ontmoeten en hen dan maar negeerde. Hij wist niet wat hij tegen mensen van hun leeftijd moest zeggen. Tanya hoopte dat het in de loop van de dagen beter zou gaan. Haar kinderen waren vriendelijk en gemakkelijk in de omgang, en ze was trots op hen. Douglas zag er doodnerveus uit.

Om een uur of twaalf gingen ze allemaal naar hun hutten. Molly en Jason glipten hun kamer uit om in de kombuis nog even te kletsen met de bemanningsleden, die het fantastisch vonden om jonge mensen aan boord te hebben. Tanya was intussen met Douglas naar de kapiteinshut gegaan. Ze nam een douche en toen ze terugkwam, zat Douglas haar met champagne en aardbeien op te wachten. Ze beleefden hartstochtelijke momenten in zijn hut en vielen pas tegen de ochtend in slaap. Haar kinderen had ze niet meer gezien, maar ze maakte zich geen zorgen om hen.

Toen Tanya wakker werd, was Douglas al op. Ze trof hem in zijn zwembroek aan op het dek en hij zag er erg gespannen uit. Zodra hij haar zag, glimlachte hij. Ze was wakker geworden toen de boot de haven uit voer, op weg naar een ankerplaats waar ze konden gaan zwemmen en jetskiën. Molly en Jason zaten zwijgend bij Douglas en ze zagen er alle drie uit alsof ze het niet erg naar hun zin hadden. De kinderen keken verveeld en ze zag paniek in Douglas' ogen. Zodra ze erbij kwam zitten, begonnen haar kinderen haar veelzeggende blikken toe te werpen. Toen ze na een poosje terugging naar de hut om een bikini aan te trekken, kwamen haar kinderen haar achterna om te vertellen dat ze Douglas maar een vreemde man vonden.

Jason begon onmiddellijk te klagen. 'Mam, ik probeerde een paar keer met hem te praten, maar hij gaf niet eens antwoord. Hij bleef gewoon zijn krant lezen.'

'Ik denk dat hij bang is,' zei Tanya rustig. 'Geef hem een kans. Hij heeft nooit kinderen om zich heen, ik denk dat hij er zenuwachtig van wordt.' Ze keek zelf ook bezorgd.

'Ik vroeg hem iets over de boot,' voegde Molly eraan toe, 'maar toen zei hij dat je kinderen wel mocht zien, maar niet mocht horen. En toen zei hij tegen Annie, de stewardess, dat ze ons in de kombuis iets te eten moest geven, en dat ze moest oppassen dat we de eetzaal niet smerig maakten. Jezusmina, mam, hij denkt zeker dat we zes zijn.'

'Niet met zo'n figuurtje, schat,' zei ze tegen haar dochter, die er in haar bikini beeldschoon uitzag. 'Gun hem wat tijd. Het was aardig van hem om ons hier uit te nodigen. Jullie hebben elkaar nog maar net ontmoet. Voor hem is het ook moeilijk.' Tanya wilde dolgraag dat het voor iedereen een succes zou worden.

'Volgens mij wil hij jou hier hebben, ons niet. Misschien kunnen we beter terug gaan,' zei Molly met een gekwetste uitdrukking op haar gezicht.

'Doe niet zo raar. We gaan het hier hartstikke leuk krijgen, heus. Na het ontbijt kun je gaan jetskiën.'

Maar na het ontbijt raakte Douglas helemaal van de kook. Hij zei dat hij niet wilde dat haar kinderen iets overkwam, en toen maakte hij het nog erger door te zeggen dat ze hem misschien een proces zouden aandoen als er iets misging, of dat ze zijn spullen misschien kapot zouden maken. Toen Tanya hem ervan had verzekerd dat Jason in Tahoe iedere zomer dezelfde jetski's gebruikte, liet hij hen eindelijk gaan. Maar ze moesten achterop bij een bemanningslid, en toen Jason zich een beetje uitsloofde, had Douglas het niet meer.

'Het zou niet de eerste keer zijn dat gasten mij een proces aandoen,' zei hij met een gespannen gezicht. 'Bovendien zou je het me nooit vergeven als een van je kinderen gewond zou raken, of erger.' Het ene moment was hij bot en kortaangebonden, het volgende moment was hij overdreven beschermend. Het lukte hem niet op een evenwichtige manier met hen om te gaan. Het was Tanya duidelijk dat het een vergissing was geweest om de kinderen mee te nemen op de trip. Douglas kon zich niet aan hun aanwezigheid aanpassen en het lukte hem niet om het ze naar de zin te maken.

Tegen lunchtijd stuurde hij de kinderen naar de kombuis om met de bemanning te eten. Ze mochten alleen het bad gebruiken als ze hadden gedoucht en geen zonnebrandcrème op hadden. En hij verbood Jason pertinent gebruik te maken van zijn fitnessruimte. Hij zei dat de apparatuur erg kwetsbaar was, en precies op hem was afgesteld. Ze mochten onder toezicht van een bemanningslid in de zee zwemmen, maar ze mochten niet op de ligstoelen omdat ze zonnebrandcrème op hadden. Ook om zes uur 's avonds aten de kinderen samen met de bemanning. Douglas nodigde Tanya uit om met hem uit eten te gaan in St. Bart. Tegenover haar was hij zo vriendelijk als het maar kon, maar als de kinderen in de buurt waren, was hij nog steeds gespannen.

Tanya moest hem bij het jetskiën steeds geruststellen, maar hij klaarde pas op als de kinderen weer aan boord stapten. Molly en Jason mochten van hem niets anders doen dan eten, slapen en met de bemanning optrekken. Steeds als ze bij hem in de buurt kwamen, raakte hij ongelofelijk gestrest. Vijftien bemanningsleden hadden opdracht gekregen al het mogelijke te doen om de kinderen te vermaken en ze bij hem en Tanya uit de buurt te houden. Hij wilde haar duidelijk helemaal voor zichzelf. Uiteindelijk besefte Tanya dat hij jaloers op hen was. Molly en Jason hadden er de tweede dag schoon genoeg van en klaagden dat ze naar huis wilden. Tanya wilde niet onbeleefd zijn en probeerde Douglas milder te stemmen. Ze legde uit dat haar 'kinderen' volwassen mensen waren, die niet gewend waren om als kleine kinderen behandeld te worden. Ze deed alles wat ze kon om de kloof tussen de beide kampen te overbruggen, maar zonder succes. Hij wilde alleen bij haar zijn, en de kinderen haatten hem.

Die avond namen twee bemanningsleden Molly en Jason na het avondeten mee uit om hen een beetje op te vrolijken. De kinderen kwamen om vier uur 's nachts stomdronken, maar uitgelaten thuis. Ze stommelden meteen door naar de hut van Douglas en Tanya om hun te vertellen hoe leuk ze het hadden gehad, maar toen ze daar stonden, moest Molly opeens overgeven. Tanya haastte zich de rommel op te ruimen, terwijl Douglas rechtop in zijn bed met afgrijzen toekeek.

'Hoi, Doug,' begroette Jason hem, zwaaiend op zijn benen. 'Gave boot. We hebben een toffe avond gehad.'

Douglas keek sprakeloos toe terwijl Tanya wanhopig het tapijt probeerde schoon te maken en het alleen maar erger maakte. Het stonk afschuwelijk in de kleine ruimte. Uiteindelijk stond Douglas op en liep weg, terwijl Tanya haar kinderen naar bed bracht, die nauwelijks op hun benen konden staan. Douglas bracht de nacht op het dek door en de hele bemanning was de volgende dag in de weer om het tapijt in de hut schoon te maken.

'Dat was een onaangename ervaring vannacht, hè?' merkte Douglas de volgende ochtend bij het ontbijt op. 'Vind jij het een goed idee als kinderen op die leeftijd drinken?' De afkeuring in zijn stem was duidelijk hoorbaar.

'Het spijt me. Het zijn kinderen, je weet hoe het is.' Ze ging ervan uit dat hij het wel zou begrijpen, hij was tenslotte ook jong geweest.

'Nee, ik weet niet hoe dat is. Doen ze dat vaker? Bovenmatig drinken, bedoel ik.'

'Soms wel. Het zijn studenten. Molly is het niet gewend, daarom is ze ziek geworden. Maar Jason kan er over het algemeen wel goed tegen.'

'Heb je er wel eens over gedacht om ze naar een ontwenningskliniek te sturen?' vroeg hij, en ze besefte tot haar afschuw dat hij het meende. Het was inmiddels duidelijk dat hij niet had geweten waar hij aan begon toen hij hen op zijn boot uitnodigde. Ondanks zijn goede bedoelingen bleven jonge mensen een beangstigende, vreemde diersoort voor hem.

'Natuurlijk niet,' antwoordde ze rustig. 'Er is niks met ze aan de hand. Ze hoeven niet naar een ontwenningskliniek. Ze drinken alleen in de vakantie. Ik denk dat zij zich net zo rot voelen als jij.' Het was de eerste keer dat een van hen openlijk toegaf dat niemand zich op zijn gemak voelde, en vooral de gastheer niet. Ze hadden het allemaal fijn gevonden als het een succes was geworden, maar dat was duidelijk niet het geval.

'Het spijt me, Tanya. Ik denk dat dit een beetje te veel is voor mij. Ik dacht dat ik het wel aan zou kunnen.' Hij zat er stijf en gespannen bij, teleurgesteld in zichzelf. Tanya had met hem te doen.

'Het was goed dat je het hebt geprobeerd,' zei ze verdrietig, en hij knikte. Hij wist niet wat hij verder moest zeggen.

De kinderen zagen er vreselijk uit toen ze uit bed kwamen. Ze hadden een kater en Molly moest weer overgeven, nu in haar eigen hut. Het was het tweede tapijt dat eraan ging, tot groot afgrijzen van haar moeder en de bemanning. Ze wisten het dit keer voor Douglas verborgen te houden. Molly voelde zich erg schuldig, omdat ze zich bewust was van de spanning tussen Douglas en haar moeder, en van het feit dat zij en haar broer daar de oorzaak van waren. Douglas liet duidelijk merken dat hij het afschuwelijk vond om hen aan boord te hebben. Molly begreep niet waarom hij hen had uitgenodigd, behalve om hun moeder een plezier te doen. Hun moeder was op van de zenuwen, en was voortdurend bezig om het hen naar de zin te maken en hen bij Douglas uit de buurt te houden. Hij had duidelijk geen enkele behoefte om hen te leren kennen en wist totaal niet hoe hij zich moest gedragen.

Douglas nam Tanya die avond weer mee uit eten zonder de kinderen. Hij kon gewoon niet met ze overweg. Hij wist niet wat hij tegen hen moest zeggen, en hij was inmiddels te veel van slag om het te proberen. Hij was niet in staat contact met hen te maken. Tanya begon er tijdens het eten maar niet over, vooral niet na het fiasco van de vorige avond. De kinderen konden het per slot van rekening uitstekend vinden met de bemanningsleden en trokken veel met hen op. Tanya zelf had haar kinderen nauwelijks gezien, en het was voor haar geen vakantie, nu ze zich voortdurend zorgen maakte over de slechte sfeer en de groeiende vijandigheid tussen Douglas en haar kinderen. Ze had zich dit heel anders voorgesteld.

Op oudejaarsavond barstte de bom. De kinderen gingen aan wal met een aantal bemanningsleden en werden met z'n allen stomdronken. De hele groep werd teruggebracht door de politie. Tanya bracht haar kinderen naar bed en verontschuldigde zich opnieuw bij Douglas.

'Ach, het is nou eenmaal oudejaarsavond.' Douglas en zij hadden champagne gedronken en gezoend op het dek toen het politiebusje arriveerde en iedereen luid zingend uitstapte. Douglas kon er niet om lachen.

'Die kinderen van jou hebben een slechte invloed op mijn bemanning,' klaagde hij, hoewel zijn bemanningsleden nog het meest dronken waren.

'Volgens mij hebben ze allemaal te veel gedronken,' zei ze kalm. Zij vond het ook niet leuk, maar de trip was intussen al op zo'n mislukking uitgelopen, dat ze niets meer kon zeggen om de situatie te redden.

Zelfs het vertrek verliep moeizaam. Molly en Jason hadden vreselijke last van hun kater en zagen er hondsberoerd uit toen ze de volgende ochtend klaarstonden om naar het vliegtuig te gaan. Douglas keek hen met een ongelukkig gezicht aan en zei dat hij hoopte dat het een volgende keer beter zou gaan. Hij mompelde iets over dat hij geen kinderen gewend was en zij bedankten hem beleefd en vertrokken. Zodra ze weg waren, keek Douglas enorm opgelucht, maar Tanya stond er doodongelukkig bij. Hij sloeg een arm om haar heen en keek haar verontschuldigend aan.

'Het spijt me, schat,' zei hij en toen ze verdrietig naar hem opkeek, gaf hij haar een zoen. 'Ik weet niet wat ik tegen je moet zeggen. Ik raakte in paniek. Het was moeilijker om hen aan boord te hebben dan ik had verwacht.' Dat was wel duidelijk, maar Tanya kon zich niet voorstellen hoe het in de toekomst beter zou worden. Hij kon er duidelijk niet mee omgaan, precies zoals hij haar van het begin af aan had gezegd. Ze was diep teleurgesteld in hoe het was gelopen en ze wist dat ook voor Molly en Jason de vakantie op Douglas' jacht een nachtmerrie was geweest. Tanya had er oprecht spijt van dat ze hen had meegenomen. Hoe moest ze hen ervan overtuigen dat Douglas de juiste man voor haar was? En ze had nu zelf ook ernstige twijfels. Voor haar was het essentieel dat hij het goed kon vinden met haar kinderen.

'Kun je me ooit vergeven dat ik dit zo slecht heb aangepakt?' vroeg hij bezorgd.

'Natuurlijk wel. Ik wil alleen graag dat jullie elkaar leren kennen en vrienden worden.'

'Misschien lukt dat thuis beter. Ik was als de dood dat hen hier iets zou overkomen.'

'Dat begrijp ik,' zei Tanya. Ze wilde het graag vergeten, maar ze wist dat haar kinderen het hier nog heel lang over zouden hebben.

Ze probeerde zich te ontspannen nu de kinderen weg waren, maar ze had twee dagen nodig om de situatie tussen Douglas en haar kinderen uit haar hoofd te zetten. Ze wist dat het tijd, misschien veel tijd zou kosten om die kloof te dichten.

De laatste vier dagen waren heerlijk, ze zeilden van het ene eiland naar het andere, zwommen, aten op het dek, ontspanden zich en vrijden. Zo zag zijn perfecte vakantie eruit. Een volwassen relatie zonder haar kinderen. Tanya hoopte dat het ooit zou veranderen, dat Douglas zich meer voor haar kinderen zou openstellen. Ze had hen na hun vertrek een paar keer gebeld om zich te verontschuldigen, en zij hadden gezegd dat ze het begrepen. Maar Tanya wist niet eens zeker of ze het zelf wel begreep. Douglas was een gecompliceerde man.

Na het ontspannen eind van de vakantie vloog ze samen met Douglas terug naar Los Angeles. Hij zat te slapen terwijl zij aan het script werkte, en toen ze waren geland, bracht hij haar terug naar haar bungalow. Maar ze was verdrietig. De poging hem kennis te laten maken met haar kinderen was op een ramp uitgelopen. De tijd die ze alleen met hem doorbracht was voor haar niet genoeg om een leven met hem op te bouwen. Haar kinderen waren alles voor haar. Ze maakte zich nu ernstig zorgen over haar toekomst met Douglas. Zijn houding tegenover Jason en Molly op de boot en zijn onvermogen om zich aan hun aanwezigheid aan te passen, hadden hun kans om samen een serieuze relatie te beginnen drastisch verkleind.

'Ik zal je missen vannacht,' zei hij en gaf een zoen. Het scheen hem volkomen te ontgaan hoezeer ze van streek was. In tegenstelling tot Tanya had hij vanaf het moment dat ze van de boot waren vertrokken, niet meer aan haar kinderen gedacht.

'Ik jou ook,' zei ze zacht, maar toen hij weg was, ging ze op haar bed zitten en barstte in tranen uit. Er waren zo veel dingen aan Douglas die ze leuk vond, maar dit was een essentieel obstakel voor haar. Het enige wat hij wilde was alleen zijn met haar. En voor Tanya hoorden haar kinderen er gewoon bij. Ze waren een geschenk dat hij niet kon en wilde aanvaarden, en dat veranderde alles.

19

De rest van januari deed Tanya haar best om te vergeten wat er op de boot was gebeurd. Haar kinderen waren er nog een paar keer op teruggekomen, en zij had weer haar verontschuldigingen aangeboden. Ze had hen gevraagd hem nog een kans te geven. Zij zou met hem praten en proberen de zaak op te lossen.

Hun relatie verliep verder perfect. Hij was fantastisch voor haar. Hij verwende haar en was attent en lief. Hij gaf haar cadeautjes, nam haar mee uit eten en had respect voor haar werk. Het enige wat haar dwarszat, was dat hij geneigd was beslissingen voor haar te nemen. Hij vond bijvoorbeeld dat ze een luchtfilter moest hebben in haar kamer, en liet er een plaatsen zonder dit met haar te overleggen. Ze wist dat hij het goed bedoelde, maar het geluid dat het ding maakte, stoorde haar bij het schrijven. Hij maakte plannen om met Pasen samen weg te gaan, weer met de boot. Hij vroeg haar niet wat zij ervan vond, maar plande het gewoon en vertelde haar daarna pas wat er ging gebeuren. Ze zei dat ze haar kinderen in die periode niet alleen kon laten, en dat ze plannen hadden om naar Hawaï te gaan. Hij vond dat ze hen alleen moest laten gaan zodat zij met z'n tweetjes op de boot konden zijn. Voor hem bestonden de kinderen niet eens. En toen ze in februari een ernstige neusholteontsteking opliep, belde hij zijn eigen dokter en kocht antibiotica voor haar, zonder haar te vragen of ze dat wilde. Hij bedoelde het goed, maar hij was bazig en eigenmachtig en had haar kinderen de koude oorlog verklaard. Dit was een groot probleem. Ze voelde zich voortdurend gestrest, ondanks de positieve aspecten aan hun relatie, zoals zijn scherpe geest, zijn culturele interesse en zijn grote waardering voor haar werk. Ze genoot van zijn gevoelige pianospel. En de seks was perfect. Hij was een liefdevolle, attente minnaar, meer nog dan Peter. Maar het bleef een relatie waarin geen enkele ruimte was voor haar kinderen.

Het werd haar steeds meer duidelijk dat die ruimte er ook nooit zou komen. Hij wilde dat ze het huis in Marin verkocht en bij hem kwam wonen, in L.A. Hij wilde die zomer trouwen en twee maanden op huwelijksreis gaan naar Frankrijk, op zijn boot. Ze vroeg hem wat ze in die tijd met haar kinderen moest doen. Hij keek haar niet-begrijpend aan en stelde voor hen naar hun vader te sturen. Hij begreep niet dat ze het ook fijn vond bij hen te zijn. Ze was niet van plan haar kinderen voor hem in te ruilen. Ze had hen ook nodig.

Eind februari waren ze klaar met de opnamen voor Gone, en zoals gepland bleef ze daarna nog twee maanden voor de naproductie. Het werk zat erop in de week dat de Academy Awards werden uitgereikt. Hun vorige film, Mantra, was in vijf categorieën genomineerd, waaronder die van beste film, maar ze was niet genomineerd voor het scenario. Hij was ervan overtuigd dat haar winnende film Gone zou zijn.

Ze had beloofd dat ze met hem naar de uitreiking zou gaan, dat zou een opwindende ervaring voor haar zijn. Ze had een jurk gekocht van Valentino, en Douglas liet haarstylisten en make-upartiesten van de set komen om haar gezicht en haar te doen. Ze zag er spectaculair uit. Haar jurk was van zacht glanzende, zilverkleurige stof en ze zag er aan zijn arm uit als een Griekse godin. Ze wist dat haar kinderen in hun studentenkamer naar haar uitkeken en ze zwaaide naar de camera. Het was een lange, vermoeiende avond, die voor hem op een teleurstelling uitliep, omdat Mantra niet werd uitverkozen tot beste film. Zijn gezicht bleef onaangedaan, maar ze zag zijn kaakspieren spannen toen een andere film tot winnaar werd uitgeroepen. Hij bleef de rest van de avond chagrijnig. Douglas was geen goede verliezer.

Ze zag nu wat Max van het begin af aan tegen haar had gezegd. Douglas was verslaafd aan macht en controle. Als ze bij hem bleef, zou hij altijd controle over haar uitoefenen, beslissingen voor haar nemen en haar kinderen buitensluiten. Dat wilde ze niet, hoe goed het verder ook ging tussen hen. Ze dacht er met gebogen hoofd over na, terwijl ze over de rode loper naar buiten liepen.

Ze moesten die avond op meerdere feestjes komen opdraven, maar Douglas was er niet voor in de stemming. Alles draaide bij hem om overwinning en succes. Met minder nam hij geen genoegen. Douglas móést winnen, hij moest te allen tijde macht en controle uitoefenen, zelfs over haar. Die gedachte maakte haar verdrietig, want verder was er veel aan hem wat ze fijn vond. Maar niet genoeg. Ook al was de seks fantastisch, al hield hij van haar en wilde hij met haar trouwen, ze wilde een gewoner leven dan hij haar ooit kon bieden, een leven waar ook haar kinderen deel van uitmaakten. In zijn leven speelden haar kinderen geen rol, en dat zou nooit veranderen. Het was haar nu duidelijk. En alle gevoelens die ze voor hem had gekoesterd, smolten als sneeuw voor de zon.

'Deprimerend, hè?' zei hij tegen haar, terwijl ze terugreden naar het hotel. Eerst had hij gewild dat ze met hem mee naar huis ging. Nu niet meer. Nu hij geen Oscar had gewonnen, wilde hij alleen zijn. 'Ik haat het om te verliezen,' zei hij met opeengeklemde kaken.

Hij bracht haar naar de deur van haar bungalow en gaf haar een zoen. Tanya keek hem verdrietig aan. Ze wilde niet wachten, ook al vond ze het wreed om nog meer narigheid toe te voegen aan de teleurstellende avond. Maar het was haar nu al te duidelijk. Op een vreemde manier wilde hij haar in zijn bezit hebben, als een trofee. De succesvolle scenarioschrijfster, die naar zijn overtuiging volgend jaar een Oscar zou winnen. En als dat nou eens niet gebeurde?

'Douglas, ik kan dit niet meer,' zei ze met een verontschuldigend stemmetje. Hij keek zo kwaad dat ze er bijna bang van werd. Hij was zo woedend dat ze niet hadden gewonnen. Max was ook teleurgesteld geweest, maar hij had het toch kunnen opbrengen om zijn schouders op te halen, te grijnzen en haar hartelijk te omhelzen. Voor hem was er nog wel wat anders in het leven dan film. Maar voor Douglas niet.

'Wat kun je niet meer?' Hij keek haar niet-begrijpend aan. Het had er voor beiden een poos zo hoopvol uitgezien. Nu wilde ze alleen nog maar weg, terug naar Marin, naar het echte leven. 'Wat bedoel je? Verliezen bij de Oscaruitreiking? Ja, daar kan ik ook niet tegen. Maak je geen zorgen, Tanya. Volgend jaar winnen we zeker.'

'Dat bedoel ik niet,' zei ze, terwijl ze hem triest aankeek. 'Ik wil een relatie waarin ook ruimte is voor mijn kinderen. Dat zal in onze relatie nooit zo zijn.' De tijd stond stil terwijl hij haar een volle minuut aanstaarde.

'Meen je dat serieus? Je zei zelf dat ze volwassen waren.'

'Ze zijn achttien en negentien. Ik ben er nog niet aan toe ze los te laten. Ze zullen altijd een belangrijk onderdeel uitmaken van mijn leven. Ik kan mijn kinderen niet buitensluiten om bij jou te zijn.'

'Wat wil je daarmee zeggen?' Hij keek haar verward aan. Het was nooit in hem opgekomen dat ze dit zou doen. Onwillekeurig vroeg hij zich af of ze het ook zou hebben gedaan als hij de Oscar wel had gekregen. Waarschijnlijk niet, zei hij bij zichzelf. Winnen was alles, dat wist zij ook. Niets was er erger dan de geur van mislukking die om een man hing.

'Ik wil zeggen dat ik hier niet mee kan doorgaan,' zei ze duidelijk, maar verdrietig. Ze beefde, maar hij zag het niet. Dit was moeilijk voor haar. 'Het gaat niet. Niet voor mij en niet voor mijn kinderen.' Hij knikte, deed een paar stappen achteruit, maakte een kleine buiging voor haar, draaide zich op zijn hakken om en liep zwijgend weg. Ze keek hem verdrietig na. Ze wist dat hij het echt niet begreep. Misschien had hij van haar gehouden, voor zover dat in zijn vermogen lag. Maar ook als dat zo was, zou hij nooit zijn gaan houden van haar kinderen. En dat was voor haar te belangrijk om op te geven voor een Oscar, of voor welke man dan ook.

Ze ging haar bungalow binnen. Haar koffers waren gepakt. De film was klaar. Ze was voor hem gebleven tot na de Oscaruitreiking. Over twee weken zouden haar kinderen thuiskomen voor de zomervakantie. De volgende dag zou ze zich voor de tweede keer in een jaar uit Bungalow 2 uitschrijven. Het was tijd om de boel af te breken en naar huis te gaan.

20

Toen ze weer terug was in Marin vond ze het huis er nog deprimerender uitzien dan de vorige keer. De bank zag er afgeleefd uit, de vloerbedekking was versleten. Ze zag dat er bij een van de winterstormen op een paar plekken lekkage was ontstaan rond de ramen. Maar het was prachtig weer, en het was tenminste warm. Ze maakte een lijst van de dingen die gerepareerd moesten worden. Voor de kinderen thuiskwamen, wilde ze dat het huis opgeknapt was.

Ze had sinds de vorige avond niets van Douglas gehoord en ze wist dat dat ook niet ging gebeuren. Wat zij tegen hem had gezegd, kon hij gewoon niet aan, en het feit dat hij geen prijs had gewonnen, had hem zo aangegrepen dat hij voorlopig was lamgeslagen. Hij zou haar kinderen nooit in zijn leven hebben toegelaten. Ze wisten allebei dat het geen succes zou worden. Hun levens en de dingen die ze belangrijk vonden waren te verschillend, en er zou nooit iets veranderen. Dit keer was ze voorgoed naar huis gekomen. Ze wist zeker dat hij haar niet voor een nieuwe film zou vragen. En dat wilde ze nu ook niet. Ze wilde terug naar haar korte verhalen en haar rustige leventje in Marin. Ze wilde bij haar kinderen zijn als ze naar huis kwamen. Ze had een boek in gedachten, een bloemlezing van korte verhalen, net als de vorige keer. Ze verheugde zich erop om thuis te blijven, spijkerbroeken en t-shirts te dragen en zelden haar haar te kammen. Het leek haar heerlijk. Ze was twintig maanden weg geweest, in de gekte van Hollywood. Het was tijd om thuis tot rust te komen. Ze was klaar met L.A.

De kinderen kwamen twee weken later thuis. Ze vulden hun tijd met vakantiebaantjes, afspraken met vrienden en barbecues. Tanya schreef in de vroege ochtenduren en trok met de kinderen op als ze daarvoor in de stemming waren. Megan en zij sloten weer vriendschap. Alice had geprobeerd tussen haar en haar vader te komen en ze voelde zich bedrogen. Tanya kende Alices verraderlijke streken inmiddels maar al te goed.

Peter en Alice trouwden die zomer op Mount Tam. De kinderen waren erbij en Tanya bracht de dag in haar eentje door op Stinson Beach. Ze keek uit over de zee en dacht aan de jaren die ze met Peter had doorgebracht, en aan hun eigen trouwdag. Ze had het gevoel dat er op deze dag dat hij met Alice trouwde een stuk van haarzelf doodging, dat ze eindelijk iets had begraven dat al heel lang dood was. Vreemd genoeg was het een opluchting.

In augustus gingen ze naar Tahoe en toen de kinderen aan het eind van de zomer weer naar school gingen, ging Tanya serieus aan de slag met haar boek. Ze was een week bezig toen haar agent belde. Hij zei dat hij een geweldig aanbod voor haar had, en ze begon te lachen.

'Nee,' zei ze met een grijns, terwijl ze haar computer uitzette. Ze had geen enkele belangstelling voor wat hij ging zeggen. Ze had genoeg van L.A. Ze had twee films gedaan, ze had nieuwe dingen geleerd, ze had een romance gehad met een van de grootste filmproducenten in L.A., en nu was ze weer thuis. Ze ging hier voor niets en niemand weg, zeker niet voor een filmaanbod. Dat had ze gehad, ze was er klaar mee, en ze maakte hem dat onomwonden duidelijk.

'Doe niet zo raar, Tanya. Laat me in ieder geval eerst vertellen wat het is.'

'Nee. Kan me niet schelen. Ik doe geen films meer. Ik heb er al één meer gedaan dan ik had gezegd. Ik heb er genoeg van. Ik ben bezig met een boek.' Ze was nu gelukkig en erg tevreden met zichzelf.

'Mooi zo. Dat is fantastisch. Ik ben trots op je. Leg nu dat boek even opzij en luister naar wat ik je wil vertellen. Gordon Hawkins. Maxwell Ernst. Sharon Upton. Shalom Kurtz. Happy Winkler. Tippy Green. Zoe Flane. En Arnold Win. Zo, nou jij weer.' Hij had haar aandacht, maar ze wist niet wat hij bedoelde. Hij had de namen van een aantal grote Hollywood-sterren voor haar opgerateld.

'Hoezo?' Ze klonk blasé.

'Wat nou, hoezo? Zijn dat niet de grootste namen die je ooit bij elkaar hebt gehoord? Zij spelen in de film waar ze jou voor willen hebben. De een of andere gek daar is gevallen voor je werk, en zegt dat je iedere prijs mag noemen die je wilt. En wat nog mooier is, het is een comedy. Daar ben je goed in, en je zult het leuk vinden om zoiets te schrijven. Het wordt een turboklus, geen eindeloos verhaal met acteurs die achttien uur per dag moeten buffelen. Ze willen voor deze film twee maanden uittrekken. Ze beginnen in december. Voorproductie over twee weken. Een maand om de boel af te ronden. Uiterlijk in februari ben je klaar. Je hebt een hoop lol en verdient een hoop geld. Net als ik, dankzij jou, met dank daarvoor,' zei hij, en ze begon te lachen. 'Al je onkosten worden vergoed, en je krijgt Bungalow 2. Ik heb gezegd dat dat erbij hoort als ze jou nemen, en daar gingen ze mee akkoord. Vind je me nou geen bovenste beste kerel?'

'Shit, Walt. Ik wil niet terug naar L.A. Ik ben hier gelukkig.' Misschien niet echt gelukkig, maar wel rustig en tevreden, en ze deed goed werk.

'Gelul. Je zit in de put. Ik hoor het aan je stem. Je nest is leeg. Je man is weg. Je huis is te groot voor je. Volgens mij heb je geen vriend. Je schrijft sombere verhalen. Verdorie, ik word al depressief als ik eraan denk. Het is goede therapie voor je om een comedy te gaan schrijven in L.A. Bovendien schrijft niemand zo grappig als jij.'

'Ach, kom nou toch, Walt...' Ze aarzelde. Het was zo stom om dit te doen. Hier was haar echte leven. Daar niet.

'Luister, ik heb het geld nodig. En jij ook.' Ze moest lachen. Het enige wat haar aantrok was de cast. Het was werkelijk een ongelofelijke lijst met namen, en comedy was inderdaad leuk om te schrijven. En het ging niet lang duren. Maar toch... Ze had geen zin om terug te gaan, zelfs niet naar Bungalow 2, waar ze zich best thuis voelde. Aan de andere kant had ze nu wel vrienden in L.A., meer dan in Marin. In Ross deed iedereen alsof ze van een andere planeet kwam. Ze was een buitenstaander geworden, precies zoals Douglas had voorspeld. Ze werd nergens meer voor uitgenodigd, ze waren eraan gewend dat ze weg was. Mensen kletsten over haar, dat ze zo chic was geworden, en dat ze Marin was ontgroeid. Peter en Alice hadden haar hele vrienden- en kennissenkring ingepikt. Ze stond er nu helemaal alleen voor, veel meer dan in L.A., vooral als ze aan een film werkte. In L.A. had ze in ieder geval mensen om zich heen en kon ze een beetje lol maken. Wat dat aangaat had Walt gelijk.

'O shit,' zei Tanya lachend. 'Hoe kun je me dit nou aandoen? Ik had gezegd: geen films meer.'

'Ja, dat weet ik. Maar ik zeg ook altijd: geen blondjes meer. Vorig jaar ben ik er weer met een getrouwd. Nu krijgt ze een tweeling. Sommige dingen veranderen nooit.'

'Ik haat jou.'

'Mooi. Ik haat jou ook. En ga nu maar gauw die film doen. Je zult het hartstikke leuk vinden. Alleen de acteurs zijn al de moeite waard om te leren kennen. Dit keer kom ik je graag opzoeken op de set.'

'Hoe kom je erbij dat ik het ga doen?'

'Ik heb Bungalow 2 vandaag vast voor je gereserveerd, voor het geval dat. Dus?'

'Oké, oké, ik doe het... Wanneer krijg ik de opzet voor het script?'

'Morgen. Ik heb hem vandaag per koerier naar je toe gestuurd.'

'Zeg niet eerder ja tegen ze dan dat ik hem heb gezien,' zei ze professioneel.

'Natuurlijk niet,' zei hij op zakelijke toon. 'Waar zie je me voor aan?'

'Voor een verdomd drammerige agent. Maar echt, Walt, dit is de laatste film die ik doe. Hierna ga ik alleen nog boeken schrijven.'

'Oké, oké. Maar deze film is in ieder geval erg grappig. Je zult op de terugweg naar Marin niet meer bijkomen van het lachen.'

'Bedankt,' zei ze. Ze kon er niet over uit dat ze op het punt stond weer aan een film te beginnen. Maar terwijl ze om zich heen keek en luisterde naar de stilte in het huis, besefte ze dat hij gelijk had. Ze had hier niets meer te zoeken. De geest en het doel van haar leven in Marin waren lang vervlogen. Peter was nu samen met Alice, en haar kinderen woonden op zichzelf. Er was hier niets meer voor haar.

De volgende dag las ze het concept dat ze haar hadden gestuurd. Het was een enorm komisch verhaal. Terwijl ze het in haar keuken zat te lezen, moest ze hardop lachen. En de cast was onvoorstelbaar. Meteen toen ze klaar was met lezen, belde ze Walt.

'Oké, ik doe het. Maar dit wordt de laatste, begrepen?'

'Oké, oké, Tan. De laatste. Zet 'm op! Geniet ervan!'

Twee weken later kwam ze aan bij het Beverly Hills Hotel en checkte ze in in Bungalow 2. Ze voelde zich zo langzamerhand net een boemerang. Ze kwam steeds op dezelfde plek terug. Ze verplaatste de meubelen weer zoals zij het wilde en zette de foto's van de kinderen neer. Daarna ging ze in bad. Ze lachte in zichzelf terwijl ze de jacuzzi aanzette. Het voelde goed. Het was alsof ze thuiskwam.

De volgende ochtend was ze klokslag negen uur in de studio, en toen begon de pret. Bijna alle acteurs waren zo gek als een deur. Alle grote namen speelden erin mee. Het was alleen al een feest om met hen te praten. Het kon geen vijf minuten achter elkaar serieus blijven. Ze probeerden aan één stuk door teksten op haar uit. Zou ze hen ooit zover krijgen dat ze haar teksten gingen leren? Ze had het gevoel dat ze een klus had aangenomen in een gekkenhuis, maar de bewoners waren zo waanzinnig grappig, dat ze de hele dag in een deuk lag. Ze had in jaren niet zoveel gelachen. Behalve de hoofdrolspeler waren alle acteurs die dag gekomen om kennis met haar te maken. De hoofdrolspeler zou die avond uit Europa overvliegen en de volgende dag naar haar toe komen. Hij was niet alleen grappig, maar zag er ook nog eens fantastisch uit. Ze had hem een keer ontmoet toen ze met Douglas was en hij leek haar toen erg aardig.

Het was vreemd om Douglas niet te zien nu ze terug was in L.A. Ze had vijf maanden lang niets van hem gehoord en het zou gênant zijn om hem nu te bellen. Hun relatie was in stilte slecht geëindigd.

Toen ze die avond aan het script werkte, merkte ze dat het verhaal gemakkelijk op gang kwam. Ze kon zich de acteurs stuk voor stuk in hun rol voorstellen. Het zou een van de grappigste films worden die in jaren was gemaakt. Wat deed het ertoe of ze een Oscar won of niet? Ze zou enorm veel plezier beleven aan het werken aan de film. Dat was nu al zo. Twee van de acteurs belden haar die avond op en maakten haar zo aan het lachen dat ze er bijna in bleef. Ze moest zelf hardop lachen om de teksten die ze schreef. Ze kon bijna niet wachten om ze op hen uit te proberen.

De volgende dag zat ze met haar voeten op tafel thee te drinken toen Gordon Hawkins, de hoofdrolspeler, de vergaderzaal binnenkwam. Ze had zitten kletsen en lachen met een van de andere acteurs. Hawkins kwam naar haar toe en ging naast haar zitten.

'Goed om te zien dat je je niet uit de naad werkt,' zei hij schijnbaar welgemeend. Toen pakte hij haar kopje, nam een slok en trok een vies gezicht. 'Daar moet suiker in. Luister, ik ben net terug uit Parijs. Ik ben moe. Ik voel me beroerd. Mijn haar zit niet. Ik voel me helemaal niet grappig. Ze betalen me niet genoeg om me met een jetlag te laten vergaderen, dus ik ga naar mijn hotel. Ik zie je morgen wel. Ik ben een stuk leuker als ik wat geslapen heb. Dus mijn aantekeningen krijg je nog.' Hij stond op, nam nog een slokje van haar thee, schudde zijn hoofd, gooide het kopje leeg en wandelde de zaal uit. Tanya grijnsde.

'Dat is zeker onze ster. Waar logeert hij?'

'In het Beverly Hills. Bungalow 6. Daar zit hij altijd. Zijn naam staat erop.'

'Dan zijn we buren,' zei ze tegen de productieassistente. 'Ik zit in 2.'

'Pas maar op. Niemand is veilig voor hem.' Er werd nu al op gewed met welke andere actrices hij naar bed zou gaan. Hij knoopte bij iedere film relaties aan met zijn medespelers. En het was niet moeilijk te begrijpen waarom. Hij was een van de knapste mannen die Tanya ooit had gezien. Hij was vijfenveertig, had gitzwart haar, blauwe ogen, een prachtig lichaam en altijd een glimlach op zijn gezicht.

'Ik denk niet dat ik gevaar loop,' zei Tanya. 'Volgens mij las ik laatst ergens dat zijn laatste verovering tweeëntwintig was.'

'Bij Gordon is geen enkele vrouw veilig. Hij verlooft zich bij iedere film. Hij is nog nooit getrouwd. Maar hij krijgt er ongelofelijk veel publiciteit door, en hij geeft ze prachtige ringen.'

'Moeten ze ze teruggeven?'

'Waarschijnlijk wel. Volgens mij leent hij ze ergens.'

'Hè, verdorie. Ik dacht dat ik er op zijn minst een ring aan zou kunnen overhouden,' zei Tanya met een grijns, en toen keek ze om zich heen. 'Lekker dan, hij heeft mijn thee weggegooid.' Iemand gaf haar een nieuw kopje en de vergadering ging verder. Het was een dag vol humor, waarin ze uitzocht welke tekst bij welk personage paste. Daarna ging ze terug naar haar bungalow om te schrijven. Om middernacht zat ze nog steeds te werken en soms hardop in zichzelf te lachen, toen er op de deur werd geklopt. Ze deed open met een potlood in haar haar en één tussen haar tanden. Het was Gordon Hawkins. Hij gaf haar een kopje thee.

'Probeer dit maar eens. Het is een merk dat ik altijd bij me heb. Ik haal het in Parijs, en het werkt ontspannend. Wat je vanmorgen zat te drinken was rotzooi.' Ze grijnsde en nam een slok terwijl hij binnenkwam. 'Waarom is jouw bungalow groter dan die van mij?' vroeg hij, terwijl hij om zich heen keek. 'Ik ben veel beroemder dan jij.'

'Dat is waar. Misschien heb ik een betere agent,' opperde ze, terwijl hij languit op de bank ging liggen en de tv aanzette. Hij was duidelijk volkomen maf, maar zij vond dat wel leuk. Hij zag eruit als een wilde Ier, met zijn korenbloemblauwe ogen en zijn gitzwarte haar. Hij liet zijn voeten over de rand van de bank bungelen. Hij zette de digitale videorecorder aan om naar zijn twee favoriete programma's te kijken, en zij lachte alleen maar. Hij was hondsbrutaal, maar hij was ook erg gezellig. Ze moest al lachen als ze naar hem keek. Hij kon een prachtig uitgestreken gezicht trekken en had een grappige uitdrukking in zijn ogen.

'Ik kom vanaf nu wel bij jou tv-kijken,' zei hij ontspannen. 'Ik heb geen videorecorder in mijn kamer. Ik denk dat ik mijn agent maar moet ontslaan. Wie heb jij?'

'Walt Drucker.'

Hij knikte. 'Dat is een goeie. Ik heb eens een soap gezien die jij had geschreven. Hij was waardeloos, maar ik moest er toch om huilen. Dit moet geen huilfilm worden, hoor,' zei hij waarschuwend. Hij zag eruit als een man van vijfendertig en gedroeg zich als een kind van veertien.

'Dat gebeurt ook niet, dat beloof ik je. Ik zat eraan te werken toen je binnenkwam. Bedankt voor de thee trouwens.' Ze nam nog een slokje. Het smaakte lekker naar vanille en er hing een Frans etiketje aan het zakje.

'Heb je al gegeten?' vroeg hij. Ze schudde haar hoofd. 'Ik ook niet. Ik zit nog in een andere tijdzone. Voor mij is het nu geloof ik tijd om te ontbijten.' Hij keek op zijn horloge. 'Ja, hoor. In Parijs is het nu halftien 's morgens. Ik verga van de honger. Heb je zin om met me te ontbijten? We laten de kosten wel op jouw kamer zetten.' Hij pakte het menu van de roomservice, nam de telefoon en bestelde pannenkoeken. Hij stelde voor dat zij Franse toast of een omelet zou nemen, zodat ze konden delen. En zij deed als vanzelf wat hij zei. Ze had geen idee waarom, maar die uitwerking had hij op haar. Hij was zo volslagen geschift, dat je vanzelf met hem wilde meedoen. Maar ze wist dat hij ook een erg goede acteur was. Ze vond het opwindend om met hem te werken.

Ze zaten te smullen van de pannenkoeken, Franse toast, verschillende Deense gebakjes, fruitsalade en sinaasappelsap. Het was de krankzinnigste maaltijd die ze ooit had gehad, en onderwijl besprak hij de voordelen van de Burger King ten opzichte van McDonald's.

'In Parijs eet ik vaak bij McDonald's,' legde hij uit. 'Ze noemen het daar de Mac Do. Ik logeer altijd in de Ritz.'

'Ik ben al in geen jaren in Parijs geweest.'

'Moet je weer eens doen. Zal je goed doen.' Uitgeput van hun feestmaal strekte hij zich weer uit op de bank, maar toen richtte hij zijn hoofd op en keek haar belangstellend aan. 'Heb jij een vriend?'

Zat hij haar nou te polsen?

'Nee.' Ze gaf geen verdere bijzonderheden.

'Waarom niet?'

'Ik ben gescheiden en heb drie kinderen.'

'Ik ben gescheiden en heb vijf kinderen, allemaal bij verschillende moeders. Lange relaties vervelen me.'

'Dat heb ik gehoord.'

'Ah, dus ze hebben je gewaarschuwd. Wat zeiden ze? Waarschijnlijk dat ik me bij elke film met iemand verloof. Soms doe ik het alleen voor de publiciteit. Je weet hoe dat gaat.' Ze knikte en vroeg zich af hoe gek hij nou eigenlijk precies was. Ze begon slaap te krijgen. Het was bijna twee uur, maar hij ging nog volle kracht vooruit, klaarwakker, in Parijse tijd. Zij zat in L.A.-tijd en kon haar ogen bijna niet open houden. Hij zag haar gapen en ging rechtop zitten. 'Ben je moe?'

'Wel een beetje,' gaf ze toe. 'We moeten morgen al vroeg vergaderen,' bracht ze hem in herinnering.

'Oké.' Hij stond op en zag eruit als een lange, slungelige jongen. Hij moest even zoeken naar zijn ene schoen. 'Ga maar gauw slapen.' Hij zwaaide vanuit de deuropening en liep toen terug naar zijn eigen bungalow, terwijl zij hem grijnzend nakeek. Een paar seconden later ging de telefoon. Het was Gordon weer. 'Bedankt voor het ontbijt,' zei hij beleefd. 'Het was heerlijk en het was leuk om met je te praten.'

'Dank je. Ik vond het ook leuk. En het ontbijt was lekker.'

'Volgende keer kunnen we het bij mij doen,' bood hij aan, en zij lachte.

'Jij hebt geen video.'

'Verdorie, dat is waar ook. Ik ga me morgen meteen beklagen bij mijn agent. Wil je me een plezier doen? Kun jij me morgenochtend wakker bellen? Hoe laat sta jij op?'

'Zeven uur.'

'Bel me maar als je weggaat.'

'Welterusten, Gordon,' zei ze vastberaden. Hij had ook gewoon de wekdienst kunnen bellen, maar hij was zo verrekte charmant en maf, dat je hem moeilijk iets kon weigeren. Ze had het gevoel dat ze een klein kind had geadopteerd.

'Welterusten, Tanya. Slaap lekker. Tot morgen.' Ze hing op en moest nog steeds om hem lachen terwijl ze de lichten uitdeed, haar nachtpon aantrok en in bed stapte. Ze doezelde weg terwijl ze aan hem dacht. Het zou leuk worden om aan deze film te werken. Dit keer had Walt gelijk.

21

Op de set was het voortdurend een gekkenhuis. Met tien acteurs, een grappig verhaal en een script vol humor lukte het de acteurs nauwelijks hun gezicht lang genoeg in de plooi te houden om hun tekst te zeggen. Talloze fragmenten die werden opgenomen, waren nog grappiger dan de film zelf. De regisseur was een dwaas van de bovenste plank, de producent was een aardige kerel, de cameramensen waren grappig. En Tanya vermaakte zich prima met het schrijven van het script. Het ging eigenlijk vanzelf. Ze vond het heerlijk om iedere dag naar haar werk te gaan en haar kinderen er alles over te vertellen. Molly kwam haar een keer opzoeken en vond het geweldig. Net als iedereen vond ze Gordon Hawkins een lekker ding. Tijdens de tweede week van de opnamen waren Tanya en hij al dikke vrienden. Ze zag hoe hij de vrouwen stuk voor stuk keurde. Filmsets waren voor hem net een supermarkt. In deze film speelden geen echte schoonheden mee. Maar er liepen wel een paar erg aardige, intelligente vrouwen rond, die wel beter wisten dan iets met hem te beginnen. Hij zou er dit keer bekaaid van afkomen, wat voor hem een ongekende ervaring was.

Op een avond lag hij bij Tanya op de bank tv te kijken, terwijl zij zat te werken. Hij had net twee hamburgers en een milkshake naar binnen gewerkt. Ondanks zijn grote eetlust was hij redelijk mager, hij was een bodemloze put. En hij werkte het er wel weer af in de sportzaal. 'Vind je me ouder, Tanya?' vroeg hij opeens bezorgd.

'Ouder dan wat?' Ze had het druk en was er niet echt met haar hoofd bij. Hij praatte veel. En hij hing voortdurend bij haar op de bank. Hij was eenzaam, hij verveelde zich, en hij vond haar aardig.

'Ouder dan vroeger,' legde hij uit, terwijl hij voor de vijftigste keer in een uur naar een ander kanaal zapte. Zodra ze iets zag waar ze graag naar wilde kijken, verdween het alweer van het scherm. Ze leken wel een getrouwd stel.

'Dat weet ik niet. Ik ken je nog maar net. Ik weet niet hoe oud je er vroeger uitzag.'

'Dat is zo. Er zitten geen fatsoenlijke vrouwen bij deze film. Erg ontmoedigend. Ze hadden er een voor me moeten inhuren.'

'Voor zover ik weet, kun je jezelf prima redden,' bracht ze hem in herinnering, maar hij schudde heftig zijn hoofd.

'Dat is gelul. Ik krijg alleen iets met de vrouwen met wie ik werk. Buiten het werk om leer ik nooit vrouwen kennen.'

'Dan zul je je dit keer misschien tot het uiterste moeten inspannen en het toch moeten proberen,' zei ze en zette haar computer uit. Ze kon niet werken met hem in de kamer. Hij leidde te veel af. Bovendien was het leuk om met hem te praten.

'Dat is waardeloos,' zei hij, in antwoord op wat ze net tegen hem had gezegd. 'Hoe zit het met jou? Jij ziet er verdomde goed uit.'

'Dank je.' Ze nam zijn woorden met een korreltje zout. Ze zei regelmatig tegen hem dat hij uit zijn nek kletste, en dat gaf hij dan onmiddellijk toe.

'Vind je me aardig?' vroeg hij met een onschuldig gezicht, en ze begon te lachen. Ze hadden snel vriendschap gesloten, en die vriendschap zou hopelijk langer duren dan deze film. Ze vond hem erg aardig. Hij was leuk, en ze vond het prettig hem om zich heen te hebben, al was hij nog zo'n mafketel. Hij had een goed hart. Hij hield van kinderen, zelfs van zijn ex-vrouwen en zijn ex-vriendinnen. En wat belangrijker was: zij hielden ook van hem.

'Ik vind je erg aardig,' zei ze eerlijk. 'Zit je in een identiteitscrisis? Moet ik je psychiater bellen?'

'Nee, hij is op vakantie naar Mexico. Ik betaal hem zeker te veel. Ik vind jou ook aardig. Misschien moeten wij iets met elkaar beginnen tijdens deze film.'

'Ben je niet goed bij je hoofd? Ik ben twee keer zo oud als de vrouwen met wie je uitgaat. Bovendien wil ik me alleen verloven als ik de ring mag houden.'

'Dat is vervelend,' zei hij, met een nadenkende blik. 'We kunnen natuurlijk ook met elkaar uitgaan en ons niet verloven. Dat is voordeliger voor mij.'

'Of niet met elkaar uitgaan en zeggen dat we het wel hebben gedaan,' zei ze plagend. Plotseling schoot hij overeind, alsof hij door de bliksem werd getroffen.

'Jezus, ik denk dat ik verliefd op je ben, Tanya. Ik meen het. Het is me opeens duidelijk.'

'Waarschijnlijk heb je honger. Bel de roomservice maar.'

'Nee, ik meen het. Jij geeft me een kick. Opeens zie ik het. Je bent grappig, je bent intelligent, en je bent zo sexy als de pest.'

'Dat is niet waar.'

'Wel. Ik vind intelligente vrouwen erg sexy.'

'Ik ben je type niet,' bracht ze hem in herinnering. Ze was niet onder de indruk van zijn ontdekking. Hij kletste maar wat, maar het was grappig. Ze genoot van hem, hij was een entertainer.

'Nee, je bent inderdaad mijn type niet,' gaf hij toe. 'Ik val meestal op dommere vrouwen, met grotere tieten. Ben ik jouw type?' vroeg hij belangstellend.

'Helemaal niet,' verzekerde ze hem. 'Ik hou van oudere, serieuzere mannen. Een beetje het bekakte type. Mijn man was advocaat.'

'Dan ben ik dus echt jouw type niet,' zei hij, verbijsterd en opgetogen tegelijk. 'Weet je wat dat betekent?' voegde hij er zichtbaar verrukt aan toe.

'Ja, dat we niets met elkaar beginnen,' zei ze lachend. 'Dat lijkt me niet zo moeilijk.'

'Nee, als mensen elkaars type niet zijn, trouwen ze juist met elkaar. Als ze wel elkaars type zijn, beginnen ze een hartstochtelijke relatie en verpesten ze alles, dat gaat altijd zo. Je moet juist trouwen met iemand die niet je type is. Mijn vrouwen waren geen van allen mijn type,' zei hij, alsof hij daarmee zijn gelijk wilde bewijzen.

'En je bent niet meer met ze getrouwd. Daar gaat je idee.'

'Ja, maar ik hou nog steeds van ze, en zij houden van mij. Ik vind ze fantastisch.'

'Je hebt me eindelijk overtuigd, Gordon. Je bent echt gestoord. Misschien moet je je ontoerekeningsvatbaar laten verklaren.'

'Nee, ik meen het. Ik wil met je uit. We hoeven ons niet te verloven of te trouwen, als je niet wilt. Laten we het gewoon proberen en zien wat ervan komt.'

'Mijn kinderen zouden me vermoorden als ik met jou zou trouwen,' zei ze lachend. Molly vond hem fantastisch, de grappigste man die ze ooit had ontmoet. Tanya kon haar geen ongelijk geven. Maar dat maakte hem nog geen man om mee uit te gaan. Het was gewoon leuk af en toe met hem op te trekken.

'Mijn kinderen zouden jou fantastisch vinden,' zei hij serieus. 'Nou, wat denk je ervan?'

'Ik denk dat je maar beter kunt teruggaan naar je eigen kamer. Het zal wel tijd zijn voor je medicijnen of zoiets. Of voor de mijne, als je nog lang doorgaat met die onzin.' Op dat moment stond hij op van de bank, liep naar haar toe en kuste haar zachtjes op de mond. Het was een echte kus. Ze keek hem stomverbaasd aan, alsof hij iets ongehoords had gedaan, en dat was ook zo. Maar hij was zo vasthoudend en zo waanzinnig sexy dat ze hem, zonder het zelf te willen, terugzoende, en zich afvroeg waarom ze dat deed. En toen kuste hij haar opnieuw. Hij kon fantastisch kussen.

'Zie je wat ik bedoel? Je bent niet mijn type, maar ik word helemaal gek van jou, Tanya.'

'Ik ook van jou,' gaf ze toe, terwijl ze hem verbijsterd aankeek. 'Luister, Gordon, dit is geen goed idee. Laten we geen stomme dingen doen. Laten we vrienden blijven.'

'Laten we verliefd worden. Dat is leuker,' stelde hij voor.

'Als we dat doen, wordt het een puinhoop.'

'Nee, niet waar. Let maar op, voor je het weet zijn we getrouwd.'

'Nee, dat zijn we niet zei ze nadrukkelijk.

'Oké, oké. Sorry. Ik zal het niet meer over trouwen hebben. Laten we met elkaar naar bed gaan,' zei hij, terwijl hij zijn arm om haar heen sloeg en doorging met haar te kussen. Het was gewoon te lekker om te stoppen. Ze vonden het allebei heerlijk. Hij was de meest sexy en grappigste man die Tanya ooit had ontmoet. Het was een onweerstaanbare combinatie. Ze probeerde zich nog wel tegen hem te verzetten, maar ze kwam nergens. Hij hield gewoon niet op.

'En ik ga niet met je naar bed!' zei ze verbeten.

Hij ging niet met haar in discussie, maar een halfuur later deden ze het toch. Na afloop was Tanya ontsteld. Ze kon niet geloven dat ze dit had gedaan.

'Je bent hartstikke gek, Gordon Hawkins,' zei ze, terwijl ze met hun armen om elkaar heen in bed lagen. Ze hadden plezier gehad en hij was lief en hij zei dat hij haar lichaam fantastisch vond. Hij was geweldig in bed.

'Je bent prachtig, Tanya,' zei hij, terwijl hij zich als een grote, jonge hond tegen haar aan nestelde. Hij was zo heerlijk teder en liefdevol. Ze vond het verrukkelijk om bij hem te zijn en het was fantastisch om met hem te vrijen.

'Ga naar je kamer, Gordon,' zei ze en ze probeerde het te laten klinken alsof ze het meende. Maar het lukte niet en hij verroerde geen vin. Hij bleef liggen en hield haar de hele nacht vast. Ze vrijden nog twee keer en vielen daarna als een blok in slaap. De volgende morgen werden ze wakker van het zonlicht dat hun kamer binnenstroomde, en ze namen samen een douche. Ze ontbeten in haar kamer, waarna hij naar zijn kamer ging om zich aan te kleden. Ze vertrokken samen naar de studio, en Tanya keek hem stomverbaasd aan. Ze kon nog steeds niet geloven dat ze met hem had geslapen, maar ze had er geen slecht gevoel over, hoewel ze vond dat ze dat eigenlijk wel zou moeten hebben.

'Dus wat is dit nou?' vroeg ze, terwijl ze naar de studio reden. 'Ben ik je scharrel voor deze film? Wat is dit voor krankzinnige toestand?'

'Misschien is het wel voorgoed,' zei hij hoopvol. 'Je weet maar nooit. Ik zou het fijn vinden als het zo was. Ik vind je hartstikke leuk, Tanya.'

'Ik jou ook, Gordon,' zei ze zacht, terwijl ze zich in stilte afvroeg waar ze mee bezig was. Ze had geen idee. Maar wat het ook was, ze deden er niemand kwaad mee en ze had het naar haar zin. Wat kon daar mis mee zijn?

22

De affaire van Tanya en Gordon Hawkins tijdens het maken van de film was waarschijnlijk een van de krankzinnigste gebeurtenissen uit haar leven. Het voelde zo, het zag er zo uit en het had er verder ook alle schijn van. Maar ze had nog nooit van haar leven zo veel plezier gehad. En het schrijven van het script verliep moeiteloos.

Hij zat 's avonds in haar bungalow tv te kijken, terwijl zij haar teksten op hem uitprobeerde. Sommige vond hij grappig, andere niet. Maar hij kwam altijd met goede suggesties. Ze was opgetogen over wat er gebeurde met het script, en nog meer over wat er gebeurde met hem. Ze begreep nu waarom hij zo vaak getrouwd was geweest en zo veel vriendinnen had. Gordon was fantastisch met vrouwen, hij was echt dol op ze. Hij was nooit chagrijnig en zocht nooit ruzie. Hij was gewoon een heel aardige man die het fijn vond bij haar te zijn. En toen Megan en Jason haar vanuit Santa Barbara op de set kwamen opzoeken, was hij ontzettend aardig tegen ze en ze waren meteen gek op hem. Ze smeekten Tanya om Gordon voor de vakantie in Marin uit te nodigen.

'Ik weet zeker dat hij wel iets beters te doen heeft.' Tanya probeerde hen te ontmoedigen. Wat hier gebeurde was niet serieus. Ze wilde niet dat ze zich te veel aan hem gingen hechten. Maar toen ze eindelijk de moed kon opbrengen om hem het voorstel te doen, vond hij het een prachtig idee. Hij stelde voor dat ze een paar dagen in Marin zouden blijven, en dan met z'n allen ergens zouden gaan skiën. Hij zei dat hij niets leuker vond dan een week met haar en haar kinderen door te brengen.

De dag dat hij in Marin aankwam, kon ze haar ogen niet geloven. Zijn haar stond rechtovereind, hij had een spijkerbroek en coltrui aan en hij had vier gigantische koffers vol bagage bij zich. Hij lachte van oor tot oor en zwierde haar rond in de keuken, terwijl de kinderen geamuseerd toekeken. Het leek wel alsof hij bij hen introk, wat zij geweldig zouden hebben gevonden.

Hij nam hen die avond allemaal mee uit eten: Tanya met haar kinderen en een stuk of zes vrienden. Na afloop maakte hij popcorn en toen iedereen ten slotte naar bed was, hielp hij Tanya met opruimen. Na afloop liep hij met haar mee de trap op naar haar slaapkamer.

'Ik vind dit een schitterend huis,' zei hij vrolijk. 'En je kinderen zijn fantastisch.' Ze vroeg zich af of ze eindelijk geluk had en de man van haar dromen had gevonden, of dat hij van een andere planeet kwam. Misschien allebei.

De volgende morgen deden ze samen boodschappen. Ze moesten allebei lachen om de mensen die bleven staan om naar hem te staren.

'Mijn hemel, volgens mij is dat Gordon Hawkins,' fluisterde een vrouw bij de kassa, terwijl hij blikjes chili op zijn vinger liet ronddraaien. Hij had plezier in alles wat hij deed en genoot van de mensen om hem heen. Ze had nog nooit van haar leven iemand ontmoet die zo gemakkelijk in de omgang was. Tegen de tijd dat ze naar Tahoe gingen om te skiën, begon ze zich werkelijk af te vragen of ze verliefd op hem was. Het was onmogelijk om niet verliefd op hem te worden. Er was niets aan hem waar je niet van kon houden.

Hij skiede bijna op Olympisch niveau. Jason en hij namen talloze keren de moeilijkste pistes. Hij liet de meisjes een paar nieuwe technieken zien en skiede toen een poosje wat rustiger met Tanya. Er leek niets te zijn wat hij niet kon. En hij bracht een ware sensatie teweeg in de restaurants waar ze 's avonds naartoe gingen. Mensen herkenden hem, vroegen om zijn handtekening en stopten om met hem te praten, en als ze verder liepen hadden ze het gevoel dat hij hun beste vriend was. Tanya wist dat hij een grote ster was, maar ze werd zich daar pas echt van bewust toen mensen hem constant smeekten om met hem op de foto te mogen.

'Mijn hemel, Gordon, iedereen kent jou.'

'Dat mag ik hopen.' Hij grijnsde vrolijk naar haar. Tanya zag er net zo gelukkig uit als hij, en ook haar kinderen straalden. 'Als ze me niet kenden, had ik geen werk meer. Dan hadden ze me nooit gevraagd voor deze film, en had ik jou en je kinderen nooit ontmoet. Dus het is maar goed ook.' Dat klonk logisch.

Ze baalden allemaal verschrikkelijk toen ze na vijf dagen weer uit Tahoe moesten vertrekken. Vooral de kinderen vonden het erg. Deze vakantie was totaal anders dan de dagen die ze het jaar daarvoor op Douglas' zeiljacht hadden doorgebracht. Dat was een nachtmerrie geweest. En dit was een feest voor iedereen. Het was vooral zo leuk omdat Gordon het zelf zo ontzettend naar zijn zin had. Hij was altijd in een goede bui en was aardig tegen iedereen. Het was moeilijk iets leukers te verzinnen dan dit. En Tanya deed daar ook geen moeite voor. Ze vroeg zich niet langer af wat hun relatie betekende en waar hij op uit zou lopen. Ze genoot er met volle teugen van en dacht er verder niet over na. Gordon deed hetzelfde. Hij zei zelfs niet meer dat ze zijn type niet was.

Na de vakantie liepen Tanya en Gordon verdrietig haar bungalow binnen.

'Ik mis je kinderen,' zei hij triest. 'Ze zijn fantastisch.'

'Ik mis ze ook.' Ze besloten hun beider kinderen meteen te bellen. Tanya had zijn kinderen nog niet ontmoet, maar hij beloofde dat dat binnenkort ging gebeuren. Zijn kinderen, alle vijf bij verschillende vrouwen, waren jonger dan die van haar en varieerden in leeftijd van vijf tot twaalf jaar. Hij kon met alle moeders van zijn kinderen goed opschieten.

De film waaraan ze werkten was volgens planning in februari klaar. Gordon had daarna geen vaste plannen en bleef tot eind maart bij haar in haar bungalow. Terwijl zij met de naproductie bezig was, hing hij een beetje rond of ging bij vrienden op bezoek.

Na afloop bleef ze op eigen kosten nog een week langer, om begin april samen met Gordon naar de Academy Awards te gaan. Zoals Douglas al had voorspeld, was ze genomineerd voor het scenario voor Gone. De film had negen nominaties gekregen. Gordon had nog nooit een Oscar gewonnen, maar hij leefde met haar mee en vond het geweldig om mee te gaan. Er waren ook zitplaatsen voor haar kinderen en ze gingen er met hun vijven naartoe. Het was voor haar een hele gebeurtenis. Gordon ging mee om een jurk voor haar te kopen, en haalde haar over om een half blóte, supersexy lichtroze jurk van Valentino te nemen. Ze zag eruit als een filmster. Ook de meisjes kwamen naar L.A. om inkopen te doen voor de grote dag.

De avond van de uitreiking trok Tanya de lichtroze Valentino aan. Ze had haar haar en haar gezicht laten opmaken en droeg een paar hoge, zilverkleurige sandaaltjes van Manoio Blahnik. De meisjes hadden bij Marc Jacobs een paar sprookjesachtige, pastelkleurige jurken met kant gevonden, en Gordon en Jason waren in smoking. Ze liepen met hun vijven over de rode loper naar binnen en zagen er fantastisch uit. Tanya liep aan Gordons arm en fotografen lieten hen onmiddellijk stoppen om foto's te nemen. Voor het eerst van haar leven voelde Tanya zich een ster. Ze draaide zich om en grijnsde schaapachtig naar haar kinderen, die stralend teruglachten. Ze waren trots op haar, en daar was alle reden toe. Zelfs Megan was helemaal bijgetrokken. Haar hechte band met Alice was bekoeld sinds Alice een minder goede vriendin en bondgenote was gebleken dan de kinderen eerst hadden gedacht. Ze waren tot de conclusie gekomen dat ze hen alleen had gebruikt om Peter te krijgen. Hun relatie met hun vader was er sindsdien niet beter op geworden en Molly had Tanya in vertrouwen verteld dat Peter er niet erg gelukkig uitzag. Tanya vroeg zich af of hij spijt had van wat hij had gedaan, maar daar was het te laat voor.

De wandeling over de rode loper duurde eindeloos. Fotografen hielden hen tegen, tv-lampen schenen fel in hun gezicht en verslaggevers wilden weten wat Gordon dacht en hoe Tanya zich voelde.

'Hoe hoog schat u uw kansen in?' was hun favoriete vraag.

'Hoe zal het voor u zijn als u wint? ...Of verliest?'

'Meneer Hawkins, wat vindt u ervan dat u zelf nog nooit een Oscar hebt gewonnen?'

Het ging eindeloos door, tot ze ten slotte de zaal bereikten en hun plaatsen innamen. En toen duurde het nog langer. Gordon geeuwde regelmatig en de camera's zoomden op hem in. En dan zwaaide hij. Hij kuste Tanya verschillende keren, maakte grapjes met de kinderen, applaudisseerde als er mensen wonnen. En toen kwam dan eindelijk het moment. Op een gigantisch scherm werden de vijf supernerveuze scenarioschrijvers getoond, die vergeefs probeerden een rustige indruk te wekken. Er werden beelden vertoond uit de films, en toen kwamen Steve Martin en Sharon Stone naar voren om de envelop te openen en de naam van de winnaar bekend te maken. Tanya zat in Gordons hand te knijpen. Ze vond het zelf stom, maar opeens was het echt belangrijk voor haar. Ze had nog nooit in haar leven iets zo graag gewild. Ze had gezien dat Douglas een paar rijen voor haar zat, maar hij had niet naar haar gekeken toen ze binnenkwam. Het was precies een jaar geleden dat ze hem voor het laatst had gezien. Ze had terloops aan Gordon verteld dat ze iets met Douglas had gehad, maar die kon zich daar niet druk om maken. Hij had met half Hollywood iets gehad.

Steve gaf de envelop aan Sharon, die er betoverend uitzag in een prachtige jurk van Chanel. En toen zei ze de naam. Tanya luisterde, maar wat ze hoorde kwam haar niet bekend voor. Het waren alleen maar woorden die in een warrige massa haar oren bereikten. Maar toen hoorde ze Megan schreeuwen.

'Mam, je hebt gewonnen!' Gordon keek haar glimlachend aan, maar ze begreep het nog steeds niet. Hij trok haar zachtjes overeind uit haar stoel, en toen besefte ze eindelijk wat er was gebeurd. De woorden die Sharon had gezegd, waren haar naam geweest. Tanya Harris. Ze had een Oscar gewonnen voor het beste scenario voor de film Gone. Ze stond met een verdwaasde blik op en schoof struikelend langs Gordon naar het gangpad. Een zaalwachter bracht haar naar het podium, waar ze erin slaagde naar voren te lopen. Ze staarde in het felle licht. Ze wilde haar kinderen zien, en Gordon, maar door de felle lampen was alles wazig. Het enige wat ze kon doen was trillend van top tot teen blijven staan en het gouden beeldje in ontvangst nemen dat iedereen in de zaal zo graag wilde hebben. Ze schrok ervan hoe zwaar het aanvoelde in haar hand. En toen zette zij de microfoon op de juiste hoogte, terwijl Sharon en Steve zich terugtrokken.

'Ik... Ik weet niet wat ik moet zeggen... Ik had nooit gedacht dat ik zou winnen... Ik kan me niet eens herinneren wie ik allemaal wil bedanken... Mijn agent, Walt Drucker, die me heeft overgehaald om dit te doen... Douglas Wayne, die me de kans heeft geboden... Adele Michaels, een fantastische regisseur, die de film heeft gemaakt tot wat hij nu is... Iedereen die erin heeft meegespeeld en zo hard heeft gewerkt en iedere dag heeft moeten leven met al mijn scriptwijzigingen... Dank jullie wel dat jullie dit samen met mij hebben gedaan en me zoveel hebben geleerd. En bovenal wil ik mijn kinderen bedanken, omdat ze me zo goed hebben gesteund.' Hier sprongen de tranen haar in de ogen. 'Omdat ze me hebben laten gaan, en omdat ze zelf zo veel hebben opgegeven om mij de gelegenheid te geven naar L.A. te gaan en aan deze film te werken. Dank jullie wel, ik hou heel veel van jullie.' De tranen rolden haar over de wangen. '...En Gordon, jij ook bedankt... Ik hou ook van jou!' Na die woorden stak ze de Oscar in de lucht en liep ze het podium af. Even later liep ze over het gangpad terug naar de plek waar Gordon en haar kinderen zaten. Dit keer stond Douglas op toen ze langskwam. Hij gaf haar een kus op de wang en schudde haar hand in het voorbijgaan.

'Gefeliciteerd, Tanya,' zei hij met een glimlach.

'Dank je wel, Douglas,' zei ze, terwijl ze hem recht aankeek. Ze meende het. Hij had haar de kans gegeven met de beide films die ze voor hem had gemaakt. Ze ging op haar tenen staan en kuste hem op zijn wang. En toen liep ze terug naar Gordon en haar kinderen. Megan en Molly zaten allebei te huilen. Haar kinderen kusten haar en toen gaf Gordon haar een harde zoen op de mond. Hij zag er fantastisch uit en keek alsof hij op het punt stond uit elkaar te spatten van trots.

'Ik ben zo trots op je... Ik hou van je...' zei hij en kuste haar opnieuw. En toen werden de overige namen afgeroepen. De avond leek nu niet zo lang meer.

Gone won alles. Oscars voor beste acteur, beste actrice, beste film, beste scenario en beste regisseur. Het was een film waarin het onderwerp zelfmoord op een indrukwekkende manier werd uitgewerkt. Tanya glimlachte toen ze Douglas het podium op zag lopen. Hij zag er dolgelukkig uit. Ze herinnerde zich nog hoe ongelukkig hij vorig jaar was geweest, toen hij niet had gewonnen. Dit jaar maakte dat meer dan goed, hoewel Douglas ieder jaar wilde winnen. Hij hield een ernstige, ontroerende speech, waarvan ze zeker wist dat hij hem had voorbereid.

Na afloop werden er tientallen interviews afgenomen en al die tijd hield Tanya haar Oscar stevig in haar hand geklemd. Daarna gingen ze naar de Vanity Fair party, en naar verschillende andere feestjes. Het was drie uur 's nachts toen ze met z'n allen in haar bungalow terug waren. Het was een fantastische avond geweest. Ze sliepen allemaal bij haar thuis, Jason op een opvouwbaar bed bij de meisjes op de kamer, en Gordon bij haar.

'Wat een avond!' zei Gordon, terwijl hij haar dicht tegen zich aan trok. Ze was zo blij dat het dit jaar was gebeurd en niet een jaar eerder. Het betekende meer voor haar om dit te vieren met Gordon en haar kinderen dan met Douglas.

Ze sliep binnen een paar minuten en Gordon keek glimlachend op haar neer, gaf haar een kusje in haar nek en deed het licht uit.

23

De dagen nadat Tanya de Oscar had gewonnen, waren een beetje een anticlimax. De kinderen moesten terug naar school en omdat Tanya en Gordon geen nieuw werk hadden, stelde hij voor om samen naar Parijs te gaan.

Ze logeerden in het Ritz en hadden een heerlijke tijd. Ze brachten een hele week door met eten, winkelen en lol maken. Het was prachtig weer, de stad zag er schitterend uit en ze waren allebei gelukkig. Na Parijs gingen ze nog een paar dagen naar Londen en onderweg naar huis maakten ze een tussenstop in New York. Tanya had geen plannen en Gordon begon pas in augustus met een nieuwe film. Ze nodigde hem uit om van april tot en met juli naar Marin te komen. Ze was bang dat hij zich daar zou gaan vervelen, maar hij was dolenthousiast. Hij had een appartement in New York, maar hij had geen behoefte daar naar toe te gaan. Hij vond het heerlijk om bij Tanya en haar kinderen in te trekken, tot zijn volgende film in L.A. zou worden opgenomen.

Toen de kinderen thuiskwamen van de universiteit waren ze blij hem te zien. Tanya deed wat schrijfwerk en Gordon vond het fijn om een beetje in de tuin te rommelen. Ze gingen de stad in en huurden een weekendhuis in Stinson Beach, wat hij geweldig vond.

'Ik zou best kunnen wennen aan een leven als dit, weet je dat?' zei hij op een avond tegen Tanya, terwijl hij languit op de bank lag en zij met haar vingers door zijn haar streelde. Hij zag er ontspannen en tevreden uit, en zij was in jaren niet zo gelukkig geweest.

'Ik denk dat je je uiteindelijk zou gaan vervelen,' zei ze, terwijl ze haar best deed niet verdrietig te klinken. Ze had zich gehouden aan haar eigen belofte om van dag tot dag te bekijken hoe het ging. Ze waren nu zeven maanden samen. Het was de langste relatie die hij in jaren had gehad. Als hij in augustus weer naar L.A. ging om te werken, zou het bijna een jaar zijn.

'Ik denk dat het kan lukken,' zei hij peinzend. 'Dit is een fijne plek om thuis te komen. En jij bent een fijne vrouw, Tanya,' voegde hij eraan toe. 'Je man was een zak om er met een ander vandoor te gaan.' Hij had Peter en Alice één keer ontmoet en was niet bepaald van hen onder de indruk. 'Ik ben trouwens wel blij dat hij het gedaan heeft.'

'Ik ook,' zei ze, en ze meende het. Ze was gelukkig met Gordon. Hij was soms een vreselijke mafketel, maar hij was altijd ontzettend lief.

Ze brachten juni en juli in Marin door en hij ging de eerste week met hen mee naar Tahoe. Daarna moest hij naar L.A. om te werken. Hij had de hoofdrol in een nieuwe film, met opnieuw een indrukwekkende cast. En dit keer had hij een beeldschone tegenspeelster. Maar hij zei dat dat hem nu niets meer uitmaakte, dat hij na al die jaren eindelijk had gevonden wat hij zocht, dat hij bij haar een volmaakt leven had.

Tanya bleef tot eind augustus met de kinderen in Tahoe. Toen ze terugkwamen, hielp ze hen hun spullen in orde te maken voor de universiteit. Ze had intussen al verschillende aanbiedingen gekregen voor filmscenario's, maar er zat niets interessants bij. Ze had nu drie films gedaan, en dat was misschien genoeg. Ze wilde nog steeds haar korteverhalenbundel afmaken en ze dacht erover een roman te schrijven. Ze vond het fijn een poosje te freewheelen. En ze had Gordon beloofd naar hem toe te komen als de kinderen naar de universiteit waren. Hij zat in Bungalow 2 bij het Beverly Hills Hotel, en zij zou daar bij hem komen logeren.

In de ochtend zwaaide ze Megan en Jason uit en 's middags vloog ze met Molly naar Los Angeles. Nadat ze Molly bij de universiteit had afgezet, reisde ze door naar het hotel van Gordon. Ze ging hem verrassen. Hij verwachtte Tanya pas de volgende dag, maar ze had in Marin alles gedaan wat ze moest doen.

Ze kwam aan bij het hotel en liep het vertrouwde pad af naar haar bungalow. Ze hadden haar bij de balie op de gebruikelijke manier verwelkomd en de sleutel meegegeven. Ze glimlachte in zichzelf terwijl ze de deur opende. Hij was er niet en de kamer was een puinhoop. Hij had blijkbaar een enorm ontbijt besteld en de dienbladen waren nog niet opgehaald. Er hing een bordje met niet storen op de deur. Hij vond het vervelend gestoord te worden door het hotelpersoneel en hij had vandaag zijn vrije dag.

Ze zette haar tas zachtjes in de hal en liep de slaapkamer in om een douche te nemen. Ze glimlachte toen ze hem in bed zag liggen. Hij was in diepe slaap en zag er zoals altijd uit als een volwassen kind. Maar toen werd ze als door de bliksem getroffen. Er lag een vrouw naast hem te slapen, verstrikt in de lakens. Ze had lang, blond haar en een prachtig lichaam. Tanya slaakte een verschrikte kreet, en ze schrokken wakker. Het meisje kwam als eerste overeind, niet wetend wat ze moest zeggen, en toen draaide Gordon zich om en zag haar staan. Tanya stond midden in de kamer naar hen te staren. Ze wist niet waar ze naartoe moest.

'O, mijn god... sorry...' zei ze ontzet.

Gordon sprong uit bed en keek haar verbijsterd aan. Voor één keer in zijn leven wist hij niets grappigs te zeggen. Het meisje verdween in de badkamer en kwam even later tevoorschijn in een badjas. Haar kleren lagen in de huiskamer en ze probeerde onopvallend langs hen heen te glippen om zich zo snel mogelijk uit de voeten te maken. Tanya zag onmiddellijk dat zij de tegenspeelster van Gordon was.

'Sommige dingen veranderen kennelijk nooit,' zei Tanya triest, terwijl Gordon zijn spijkerbroek naar zich toe griste en aantrok.

'Luister, Tan... dit stelt niks voor... het was stom... we hebben gisteravond een beetje te veel gedronken en toen is het uit de hand gelopen.'

'Je doet dat altijd... met je tegenspeelster naar bed gaan, bedoel ik... Als ze in onze film niet zo lelijk waren geweest, had je een van hen genomen, niet mij.' Ze hoorden de deur achter het meisje dichtgaan. Ze had geen zin om betrokken te raken bij een huiselijke ruzie.

'Dat is onzin. Ik hou van je.' Hij wist niet wat hij anders moest zeggen. Ze waren bijna een jaar samen. Voor hem was dat een eeuwigheid, precies lang genoeg om hen het idee te geven dat dit iets blijvends was. En precies lang genoeg om de indruk te wekken dat ze misschien gingen trouwen, en om dat ook te willen.

'Ik hou ook van jou,' zei ze verdrietig, en ging zitten. Ze wilde de deur uit rennen, maar ze kon het niet. Ze kon zich niet bewegen. Ze zat daar maar naar hem te kijken, terwijl de tranen haar over de wangen rolden. Ze voelde zich ongelofelijk stom. 'Je zult dit altijd blijven doen, Gordon. Dit gaat nooit veranderen.'

'Dat is niet waar. Ik ben veranderd. Ik vind het heerlijk in Marin. Ik hou van je... en ik hou van je kinderen.'

'Wij houden ook van jou.' Ze keek de kamer rond. Ze wist dat ze deze bungalow nooit meer wilde zien. Er was te veel gebeurd. Ze was er met te veel mannen samen geweest. Met Peter, met Douglas, en nu met Gordon.

'Waar ga je naartoe?' vroeg hij met een vertwijfelde blik in zijn ogen.

'Naar huis. Ik hoor hier niet. Ik heb hier nooit gehoord. Ik wil een echt leven, met iemand die dezelfde dingen wil als ik, niet iemand die naar bed gaat met iedere actrice die hij op zijn werk tegenkomt.' Gordon keek haar zwijgend aan. Al in de tweede week van de film was hij met zijn tegenspeelster naar bed gegaan. Het had geen zin tegen Tanya te liegen. Ze wisten allebei dat het weer zou gebeuren. Noem het maar beroepsrisico.

Ze sprak verder geen woord tegen hem. Ze liep naar de deur en pakte haar tas. En hij hield haar niet tegen. Ze draaide zich om om hem aan te kijken, maar hij zei niets. Hij zei niet dat hij van haar hield. Ze wisten allebei dat dat zo was, maar het veranderde niets aan de feiten. Hij was nou eenmaal zoals hij was. Ze liep Bungalow 2 uit en trok de deur zachtjes achter zich dicht, Gordon in de kamer achterlatend.

24

Twee dagen later belde Molly Tanya in Marin op. Ze had eerst het hotel gebeld en had tot haar verbazing van Gordon gehoord dat haar moeder terug was gegaan naar Ross.

'Is er iets mis?' vroeg Molly aan haar moeder. 'Hij klonk zo vreemd. Een beetje verdrietig, eigenlijk. Hebben jullie ruzie gehad?'

'Zoiets.' Tanya wilde er niet met haar over praten, net zoals ze het haar niet had verteld toen Peter een affaire had met Alice. 'Eigenlijk,' zei ze met verstikte stem, 'is het uit.' Hij had haar niet gebeld. Hij deed wat hij altijd deed: hij had een hartstochtelijke relatie met zijn tegenspeelster. Zij was wel zijn type. Tanya niet. Misschien had het daarom langer geduurd. Ze hadden een heerlijke tijd gehad. Ze deed er nuchter over, al was ze verdrietig dat het voorbij was. Zo gingen die dingen nu eenmaal in L.A.

'Dat spijt me voor je, mam,' zei Molly oprecht. Ze waren allemaal dol op Gordon. 'Misschien komt hij wel weer terug.'

'Nee. Maar het is goed zo. Hij is niet iemand om lang te blijven. Hij is niet het huiselijke type.'

'Je hebt in ieder geval negen fantastische maanden met hem gehad.' Molly probeerde haar op te vrolijken, maar Tanya vond het maar triest dat volwassen mensen die van elkaar hielden, niet in staat waren langer dan negen maanden bij elkaar te blijven. Peter en zij waren twintig jaar samen geweest, en toen hij iets met Alice kreeg, betekende zelfs dat niets meer. Niets was nog blijvend. Beloften werden altijd verbroken. Een treurige vaststelling. Mensen wisten niet wat ze wilden. En als ze het wel beweerden te weten, verpestten ze het alsnog. Deze gedachte stemde haar somber.

Ze bleef nog een poosje met Molly aan de lijn, en later belden ook de andere kinderen haar op. Ze hadden het nieuws van Molly gehoord. Ze vonden het allemaal jammer van Gordon. Ze hoefde niet uit te leggen wat er was gebeurd.

Tanya had een week lang last van liefdesverdriet, maar daarna stortte ze zich op haar korte verhalen. Het huis in Ross voelde zonder haar kinderen als een verlaten stal.

Maandenlang werkte ze gestaag door. Ze sprak niemand en ging zelden uit. Vlak voor Thanksgiving was ze klaar met haar bundel. Het was een lange, eenzame herfst. De dag voordat de kinderen thuis zouden komen voor Thanksgiving belde Walt haar op. Hij was blij dat ze klaar was met de bundel. Hij had er al een uitgever voor. Toen haalde hij diep adem en vertelde haar dat hij ook een film voor haar had. Hij wist van tevoren hoe ze zou reageren. Ze had hem maanden geleden al nadrukkelijk duidelijk gemaakt dat hij haar voor films niet meer hoefde te bellen. Ze had er drie gedaan, ze had een Oscar gewonnen en ze had in totaal bijna twee jaar in L.A. gewoond. Ze zou onder geen enkele voorwaarde teruggaan om het nog eens te doen. Het was genoeg geweest. Van nu af aan wilde ze alleen nog maar boeken schrijven. En ze was vastbesloten met een roman te beginnen. En in Ross te blijven wonen.

'Vertel ze maar dat ik niet geïnteresseerd ben,' zei Tanya bot. Ze ging nooit meer terug naar L.A. Ze hield niet van de mensen die daar woonden en ze hield niet van hun waarden. En ze hield nog minder van hun levenswijze. In Marin had ze geen le ven, maar dar kon haar niet schelen. Haar oude vrienden zag ze niet meer. Die hoorden nu bij Peter en Alice. Het enige wat haar interesseerde was haar schrijfwerk en haar kinderen, die haar soms thuis kwamen opzoeken. Walt vond haar manier van leven maar niks, maar hij moest toegeven dat het werk dat ze op dit moment maakte fantastisch was. Het was rijker, sterker, en had meer diepgang dan voorheen. Ze putte duidelijk uit haar recente verleden. Maar hij vond dat ze met haar vierenveertig jaar een beter leven verdiende.

'Mag ik je dan op z'n minst vertellen waar deze film over gaat?' vroeg Walt wanhopig. Hij wist hoe koppig ze was. Ze had de deur naar de filmindustrie dichtgeslagen en ze was zelfs niet bereid hem te laten uitspreken. Zo ging het steeds. Hij had haar sinds haar Oscar zeker tien keer gebeld.

'Nee dus. Het kan me niet schelen waar hij over gaat. Ik doe geen films en ik ga nooit meer terug naar L.A.'

'Dat hoeft ook niet. Deze man is een onafhankelijke regisseur en producent. Hij wil een film maken in San Francisco en het verhaal is jou op het lijf geschreven.'

'Nee. Zeg maar tegen hem dat hij een ander moet zoeken. Ik wil een roman schrijven.'

'O, doe me een lol, Tanya. Je hebt een Oscar gewonnen. Iedereen wil je hebben. Deze man heeft een fantastisch idee. Hij heeft alle mogelijke prijzen gewonnen, alleen nog geen Oscar. Je kunt dat script met je ogen dicht schrijven.'

'Ik wil geen filmscript meer schrijven,' zei ze kortaf. 'Ik haat die filmmensen. Ze hebben geen integriteit en geen moraal. Ze zijn een verschrikking om voor te werken en altijd als ik me met ze inlaat, wordt mijn leven kapotgemaakt.'

'En is je leven nu dan zo geweldig? Je begint daar zo langzamerhand een kluizenaar te worden, en wat je nu schrijft is zo deprimerend dat ik prozac nodig heb om het te lezen.' Ze moest lachen. Ze wist dat hij gelijk had. Maar het werk was goed, en dat wist hij ook. Het was alleen zijn smaak niet.

'Haal dan maar vast een nieuw recept. Want de roman die ik wil schrijven wordt ook geen dijenkletser.'

'Hou toch op met die deprimerende rotzooi. Trouwens, die film is ook ernstige kost. Je zou er een tweede Oscar mee kunnen winnen.' Hij probeerde haar te paaien, maar het lukte niet.

'Ik heb er al een. Daar heb ik genoeg aan.'

'Natuurlijk niet. Je zou ze als boekensteunen kunnen gebruiken. Voor alle deprimerende boeken die je nog gaat schrijven in die eenzame burcht van je.' Ze moest weer lachen.

'Ik haat jou.'

'Ik vind het heerlijk als je dat zegt,' zei hij. 'Het betekent dat ik tot je begin door te dringen. De producent is dit keer een Engelsman, en hij wil je ontmoeten. Hij is alleen deze week in San Francisco.'

'O, alsjeblieft, Walt. Ik weet niet waarom ik eigenlijk nog naar je luister.'

'Omdat ik gelijk heb, dat weet je best. Ik bel alleen als het menens is. Nu is het menens. Ik voel het. Ik heb hem in New York ontmoet. Hij is een aardige kerel. En hij maakt goede films. Hij heeft een uitstekende staat van dienst. In Engeland staat hij heel hoog aangeschreven.'

'Oké, oké, ik praat wel met hem.'

'Dank je wel. Vergeet de ophaalbrug niet neer te laten.' Ze grinnikte, en later die middag belde Phillip Cornwall haar op. Hij vertelde haar hoe blij hij was dat ze naar hem wilde luisteren. Hij zei er tegen haar niets over, maar Walt had hem gewaarschuwd dat de kans dat Tanya hem zou willen ontvangen vrijwel nihil was.

Ze spraken af bij Starbucks in Mill Valley. Haar jaar met Gordon had haar veel plezier gebracht, maar zijn verlies had zijn tol geëist. Ze was de laatste paar jaar te vaak teleurgesteld en ze had te veel mannen verloren. Ze had er geen behoefte aan het opnieuw te proberen. Toen Phillip haar ontmoette, kon hij zien dat ze een moeilijke tijd achter de rug had. Haar ogen waren net rivieren vol pijn. Hij had het ook gelezen in haar teksten.

Terwijl zij haar thee en hij zijn cappuccino dronk, beschreef hij haar het verhaal. Ze vond zijn accent iets geruststellends hebben. En ze vond het fijn dat hij de film in San Francisco wilde maken. Het verhaal was een raamvertelling over een vrouw die tijdens het maken van een reis overlijdt. Het beschreef hoe haar inmiddels overleden man heimelijk een biseksueel leven had geleid en aids had opgelopen, en dat deze gebeurtenissen er uiteindelijk toe hadden geleid dat haar leven op deze plek eindigde. Het was een ingewikkeld verhaal, maar de thema's waren eenvoudig. Het sprak Tanya erg aan en ze was geboeid door wat hij erover vertelde. Ze genoot van zijn creatieve geest en zijn scherpe verstand. Hij was jong en zag er goed uit, maar ze was niet op die manier in hem geïnteresseerd. Dat deel van haar was volledig verdoofd. Of dood, zoals ze zelf dacht.

Ze had in zijn biografie gelezen dat hij eenenveertig was, zes films had gemaakt en een aantal prijzen had gewonnen. Ze hield van de rechtstreekse manier waarop hij haar benaderde. Hij probeerde haar niet te vleien of over te halen. Hij was zich er terdege van bewust dat ze het waarschijnlijk niet ging doen. Hij wilde haar overtuigen met de kwaliteit van het materiaal, niet met zijn charme. Ze waardeerde dit in hem. De tijd dat ze gevoelig was geweest voor charme lag ver achter haar. Hij was hoe dan ook geïnteresseerd in haar mening. 'Waarom ik?' vroeg ze hem rustig, terwijl ze een slokje nam van haar thee.

'Toen ik Gone had gezien, wist ik dat ik met jou wilde samenwerken. Het is een prachtfilm.' Met een krachtige boodschap, net als de film waarvoor hij haar wilde hebben.

'Dank je wel,' zei ze eenvoudig. 'Wat ga je nu verder doen?'

'Ik ga terug naar Engeland.' Hij glimlachte naar haar en ze vond dat hij er moe uitzag. Hij leek jong en oud tegelijk. Wijs, maar toch in staat te glimlachen. In sommige opzichten leken ze erg op elkaar. Ze zagen er allebei moe uit, uitgeput door het leven, maar ze waren nog jong. 'Wat ik uiteindelijk wil is al mijn geld bij elkaar rapen, mijn kinderen meenemen en hier een jaar komen wonen. En als ik geluk heb, mijn film maken... Als jij hem wilt schrijven, kan ik mijn geluk niet op.' Het was de enige keer dat hij zijn charme in stelling bracht en ze glimlachte. Hij had diepe, donkerbruine ogen die eruitzagen alsof hij veel had meegemaakt in zijn leven, en niet alleen leuke dingen.

'Ik wil geen filmscenario's meer schrijven,' zei ze eerlijk.

Ze vertelde hem niet waarom en hij vroeg er niet naar. Hij respecteerde haar grenzen, net zoals hij respect had voor haar talent. Ze was voor hem een soort icoon, hij keek enorm tegen haar op. Hij vond het niet erg dat ze hem koel en afstandelijk benaderde. Hij nam haar zoals ze was.

'Dat zei je agent al. Ik hoopte je van het tegendeel te overtuigen.'

'Ik denk niet dat je dat kunt,' zei ze eerlijk, hoewel ze zijn verhaal prachtig vond.

'Dat zei hij ook al.' Hij had de hoop al bijna opgegeven. Maar hij had het in ieder geval geprobeerd.

'Waarom haal je je kinderen hiernaartoe? Is het niet handiger om ze in Engeland te laten terwijl je aan het werk bent?' Het was een detail, maar ze was nieuwsgierig. Zijn warme, bruine ogen boorden zich in de hare, hij had allerlei vragen die hij haar niet durfde te stellen. Zij was moediger dan hij.

Hij beantwoordde haar vraag zo eenvoudig mogelijk, zonder in details te treden. 'Ik haal mijn kinderen hiernaartoe omdat mijn vrouw twee jaar geleden is overleden. Ze is omgekomen bij een ongeluk met paardrijden. Ze was gek op paarden en erg koppig. Ze ging als kind al met haar paard op vossenjacht. Bij een sprong over een bosje brak ze haar nek. Dus ik moet mijn kinderen wel meenemen. Ik kan ze thuis bij niemand achterlaten.' Hij zei het op zakelijke toon, zonder zelfmedelijden, en dat ontroerde haar meer dan ze liet merken. 'Bovendien vind ik het verschrikkelijk om hier in mijn eentje te zitten. Ik heb ze sinds de dood van hun moeder niet meer alleen gelaten, tot deze reis. Ik ben alleen een paar dagen overgekomen om jou te spreken.' Het was moeilijk om niet gevleid te zijn, of ontroerd.

'Hoe oud zijn ze?' vroeg ze belangstellend. Dit verklaarde de uitdrukking op zijn gezicht en de blik in zijn ogen. Pijn, maar ook kracht. Ze vond het een mooie mengeling, en ze was geraakt door wat hij had gezegd over zijn kinderen. Er was niets Hollywoodachtigs aan hem. Alles aan Phillip leek echt.

'Isabelle is zeven en Rupert is negen.'

'Erg Engels,' zei ze, en hij glimlachte.

'Ik moet woonruimte huren. Weet jij iets betaalbaars?'

'Misschien wel,' zei ze zacht, met een blik op haar horloge. Haar kinderen zouden thuiskomen, maar het was nog vroeg. Ze had zichzelf ruim de tijd gegeven toen ze met dit gesprek had ingestemd. Ze aarzelde, maar toen besloot ze haar nek uit te steken. Ze wist zelf niet precies waarom, misschien omdat ze met hem te doen had. Hij had het niet gemakkelijk en hij klaagde niet over wat hem was overkomen. Hij maakte er het beste van door zijn kinderen bij zich te houden en te proberen zijn werk te doen. Dat was niet niks. 'Zolang je nog niets gevonden hebt, kunnen jullie wel bij mij logeren. Ik heb een comfortabel oud huis, en mijn kinderen studeren. Vanavond komen ze thuis, maar normaal gesproken zijn ze hier alleen in de zomer en de kerstvakantie. Dus je kunt wel een poosje blijven. En de scholen zijn hier goed.'

'Dank je wel.' Hij zweeg even, ontroerd door haar aanbod. 'Het zijn lieve kinderen. Ze zijn gewend om met me te reizen, dus ze weten zich redelijk goed te gedragen.' Dat soort dingen zeiden ouders altijd, maar aangezien ze uit Engeland kwamen, vermoedde Tanya dat het waar was. Bovendien zou het wat leven in huis geven. Ze wilde hem wel helpen, maar was nog steeds niet van plan het script te schrijven. Daar zou hij iemand anders voor moeten zoeken. Ze vond het niet erg hen onderdak te geven tot hij zelf iets had gevonden.

'Wanneer kom je terug?' vroeg ze bezorgd.

'In januari. Als ze klaar zijn met school. Rond de tiende.'

'Dat komt prima uit. Tegen die tijd zijn mijn kinderen terug naar de universiteit, en dan komen ze pas in de voorjaarsvakantie weer naar huis. Wanneer vertrek je?'

'Vanavond.' Hij had zijn materiaal op de tafel tussen hen in gelegd, en hij hield zijn adem in toen ze het oppakte. Ze hield het een oneindig moment in haar handen, en toen keken ze elkaar aan.

'Ik zal het lezen, en daarna laat ik het je weten. Wat het ook wordt, je kunt in ieder geval bij me logeren. Maar ik wil je geen valse hoop geven. Ik schrijf geen scenario's meer. Ik zal je alleen vertellen wat ik ervan vind.' Ze was onder de indruk van zijn werk, maar ook van hemzelf. Ze stond op met de map onder haar arm. 'Ik bel je als ik het heb gelezen. Maar reken nergens op. Er moet heel wat gebeuren voor ik weer een film maak. Ik ga binnenkort een roman schrijven. Met films ben ik helemaal klaar, hoe goed je verhaal ook is.'

'Ik hoop dat dit je van gedachten doet veranderen,' zei hij, terwijl hij ook opstond. Hij was erg lang en mager. Ze wisselden een nauwelijks merkbaar glimlachje uit. Hij had haar zijn mobiele nummer gegeven en zijn vaste nummer stond op het briefpapier. Ze bedankte hem dat hij helemaal uit Engeland was gekomen om haar te ontmoeten. Het was een krankzinnige onderneming geweest, maar hij zei dat hij blij was dat hij het had gedaan, zelfs als zij het script uiteindelijk niet zou gaan schrijven. Ze gaven elkaar een hand en hij vertrok.

Zij reed naar huis en legde de map op haar bureau. Ze wist niet wanneer ze eraan toe zou komen, maar ze wist dat ze het zou lezen. Twee uur later kwamen haar kinderen thuis en kwam het huis weer tot leven. Ze was zo blij dat ze thuis waren, dat ze de map helemaal vergat. Pas na het weekend van Thanksgiving zag ze hem op haar bureau liggen, en ze zuchtte. Ze had geen zin om erin te lezen, maar ze had het beloofd. Ze vond dat wel het minste wat ze hem verschuldigd was.

Zondagavond nadat de kinderen waren vertrokken begon ze te lezen en om middernacht had ze het uit. In Engeland was het op dat moment acht uur in de ochtend. Hij was ontbijt aan het maken voor zijn kinderen toen ze hem belde. Ze wist dat dit een film was die ze móést schrijven. Dit zou de laatste zijn. Ze wilde hem erom haten, maar ze kon het niet. Het was een opdracht waar ze plotseling dolgraag aan wilde beginnen. Ze had onder het lezen uitvoerig aantekeningen gemaakt, en had al honderden ideeën. Het verhaal was briljant. Duidelijk, eenvoudig, krachtig, maar tegelijkertijd ook complex en boeiend. Ze móést het gewoon doen.

'Ik doe het,' zei ze, terwijl ze de stemmen van zijn kinderen op de achtergrond hoorde. Dit waren de geluiden die ze zo miste en die typisch hoorden bij een ontbijt met kinderen. Het zou fijn zijn als ze bij haar kwamen logeren, al was het maar voor een paar dagen. En ze popelde om met het script te beginnen.

'Sorry... Wat zei je?' Ze hoorde Rupert net iets tegen de hond roepen. En nu stond de hond weer te blaffen. 'Ik kon je niet verstaan. Het is hier nogal lawaaiig.' Ze glimlachte.

'Ik zei dat ik het ga doen.' Ze sprak zacht, maar dit keer hoorde hij haar. Er viel een lange stilte, terwijl de kinderen gilden en de hond doorging met blaffen.

'Shit. Meen je dat?'

'Ja. En ik zweer je: dit wordt mijn allerlaatste. En volgens mij wordt het een prachtige film. Ik ben helemaal verliefd op het verhaal. Aan het eind moest ik huilen.'

'Ik heb het geschreven voor mijn vrouw,' legde hij uit. 'Ze was een interessante vrouw. Ze was arts.'

'Ik vermoedde al dat het over haar ging.' In gewijzigde vorm, want zijn vrouw was verongelukt en niet gestorven aan aids. 'Ik ga er meteen aan werken. Ik zou eigenlijk met een roman beginnen, maar dat kan wachten. Zodra ik iets zinnigs op papier heb, stuur ik het je per fax toe.'

'Tanya,' zei hij met verstikte stem. 'Dank je wel.'

'Jij bedankt,' zei ze. Twee mensen die lange tijd niet meer hadden gelachen, zaten plotseling allebei te stralen. Ze twijfelde er geen seconde aan, dit zou een héél goede film worden. En hopelijk een fantastisch scenario. Ze zou zich er voor de volle honderd procent voor inzetten.

Na Thanksgiving begon ze eraan te werken. Ze had drie weken nodig om overzicht te krijgen, de scènes kort te beschrijven en het verloop van de film weer te geven. Het duurde tot de week van kerst voor ze hem wat materiaal faxte. Hij las het in één avond uit en belde haar de volgende ochtend; het was bij haar middernacht. Ze zat te werken toen de telefoon ging.

'Ik vind het fantastisch wat je hebt gedaan,' zei hij opgetogen. 'Het is helemaal perfect.' Het was nog beter dan hij had gehoopt. Ze maakte zijn droom waar.

'Ik vind het ook mooi,' zei ze, terwijl ze glimlachend de duisternis in keek. 'Ik denk wel dat het een succes wordt.' Ze had al een paar keer moeten huilen tijdens het schrijven, wat altijd een goed teken was. Bij hem was het net zo gegaan.

'Ik vind het briljant!' zei hij tegen haar.

Ze overlegden nog wat over het script, namen de obstakels samen door. Na afloop zag ze tot haar verbazing dat ze twee uur met elkaar hadden zitten praten.

Hij zou nog steeds in januari overkomen. Hij wilde plaatselijke acteurs inhuren. Hij kende een goede cameraman in San Francisco, een Zuid-Afrikaan met wie hij samen op school had gezeten. Phillip wilde zijn film met een klein budget tot stand brengen. Hij had Tanya al het geld geboden dat hij had om het scenario te schrijven, maar zij wilde liever een percentage als de film uit was, geen betaling vooraf. Ze vond het project de moeite waard erin te investeren. Ze vond het belangrijker samen met hem deze film te maken dan er geld aan te verdienen.

Kort voor de kerst had ze het verhaal helemaal in haar vingers en schreef het scenario zich bijna vanzelf. Ze voelde zijn werk goed aan en hij was dolenthousiast over het resultaat.

Haar kinderen kwamen thuis voor de kerstvakantie. Jason ging skiën met wat vrienden. Megan had een nieuw vriendje op de UCSB en Molly maakte plannen om een semester in Florence te gaan studeren. Tanya vertelde hen over de film waarmee ze bezig was. Ze luisterden geboeid toe. Ze vond het niet nodig hen over Phillip Cornwall te vertellen. Wat haar had gegrepen was het verhaal. Sinds ze eraan had gewerkt werd ze er dag en nacht door achtervolgd. Phillip was de katalysator geweest, maar nu was ze verzot op het verhaal zelf. Net als alle goede verhalen leidde het een eigen leven.

Phillip kwam tien januari precies op tijd aan, samen met Isabelle en Rupert. Hij had al zijn middelen ingezet om een huurappartement te vinden en beloofde haar dat hij niet te lang zou blijven. Hij mocht in Molly's kamer en de kinderen in de kamer van Megan. Ze zette een opvouwbaar bed in de kamer, zodat ze dicht bij elkaar konden zijn. De kinderen waren schattig en ongelofelijk Engels. Ze waren buitengewoon beleefd en goed opgevoed en zagen er net zo uit als in een film, mooie, lieve kinderen, met grote blauwe ogen en blond haar. Volgens Phillip leken ze sprekend op hun moeder. Toen ze het huis binnen kwamen, keken ze allebei met grote ogen naar haar op, terwijl hun vader trots achter hen stond. Ze voelde meteen dat hij een erg goede vader was. Ze waren dol op elkaar. Ze vormden een hechte, liefdevolle eenheid.

Ze kwamen uitgeput van de lange vliegreis aan en volgens hun biologische klok was het tijd voor het avondeten. Tanya had kleine sandwiches voor hen gemaakt, en warme chocolademelk met slagroom. En ze was naar een Engelse winkel gegaan om scones en room te halen. Ze had er plakjes aardbei en jam bij gedaan, en de kinderen begonnen te juichen toen ze zagen wat ze had gemaakt. Ze vonden de scones heerlijk en Isabelle viel er zo enthousiast op aan, dat de room op haar neus zat. Phillip veegde het er lachend af.

'Je bent net een klein varkentje, Miss Izzy. We zullen je in bad moeten gooien.'

Het was heerlijk om weer kinderstemmen te horen. Tanya hoorde hen in hun kamer lachen en praten met hun vader. En toen ze 's avonds langs hun kamer liep, hoorde ze hem een verhaaltje voorlezen voor het slapengaan. Het was minstens een uur later voor hij naar beneden kwam. Zij zat in de keuken te werken toen hij zei dat ze lekker lagen te slapen.

'Ze zijn doodop van de reis,' zei hij. Tanya keek glimlachend op.

'Je zult zelf ook wel moe zijn.' Zijn donkerbruine ogen keken haar vermoeid maar vrolijk aan. Hij popelde om aan het werk te gaan.

'Niet echt,' zei hij met een glimlach. 'Ik vind het fantastisch hier te zijn.' Hij zou de volgende dag zijn kinderen bij een school inschrijven, en later in de week een afspraak maken met zijn cameraman. Ze hadden talloze dingen te bespreken. Het was eigenlijk handig dat hij bij haar in huis zat, het gaf hen volop gelegenheid om samen te werken. Ze praatten uren met elkaar onder het genot van heel wat koppen thee, tot de jetlag hem alsnog te pakken kreeg en hij naar bed ging.

Ze maakte de volgende ochtend ontbijt voor hen klaar en wees hem de weg naar school. Ze leende hem haar auto, zodat hij er zelf naartoe kon rijden. Twee uur later was hij terug. Alles was geregeld en hij was klaar om aan het werk te gaan.

Ze werkten de hele week onafgebroken aan de film. Het project verliep prima. Het vorderde met grote sprongen, veel sneller dan ze hadden verwacht. Ze bleken een sterk team. Ze speelden voortdurend in op elkaars ideeën, wat het script en het verhaal iedere dag verrijkte.

Het weekend bracht ze samen met hem en zijn kinderen door. Ze maakte hen een beetje wegwijs in de omgeving en paste op Isabelle en Rupert terwijl hij op huizenjacht ging. Ze maakte cakejes met hen, en poppen en maskers van papier-maché, zoals ze jaren geleden met haar eigen kinderen had gedaan. Toen hij terugkwam, was de keuken een puinhoop, en zijn kinderen keken stralend naar hun nieuwe vriendin.

'Goeie genade, wat hebben jullie uitgespookt? Wat een ontzettende bende!' Hij lachte en zag dat Tanya's kin vol zat met papier-maché. Hij wees ernaar, en zij veegde het af.

'We hebben ons goed vermaakt,' zei ze met een glimlach.

'Dat mag ik hopen. Je zult een week nodig hebben om de boel schoon te krijgen.' Nadat ze de creaties van de kinderen hadden weggezet om te drogen, hielp hij haar met opruimen en schoonmaken. De kinderen waren buiten aan het spelen op de schommels, die er na al die jaren nog steeds hingen. Tanya zei dat ze het fijn vond om ze weer in gebruik te zien. Isabelle en Rupert brachten het huis weer tot leven, en Phillip zelf ook. Hij voegde andere, nieuwe elementen aan haar werk toe. Ze leerden veel van elkaar.

Toen hij zei dat hij een appartement had gevonden in Mill Valley, vond ze het eigenlijk jammer. Ze vond het leuk om hen om zich heen te hebben. Hij verontschuldigde zich dat het pas over een week beschikbaar zou zijn.

'Dat vind ik helemaal niet erg.' Ze keek hem glimlachend aan. 'Ik zal het jammer vinden als jullie weggaan. Het is zo leuk de kinderen hier te hebben.' Ze kwam bijna in de verleiding hun te vragen te blijven, maar ze begreep dat hij een plek voor zichzelf nodig had. Ze konden niet een halfjaar in de kamers van haar kinderen blijven wonen, hoe leuk het ook was. 'Ik hoop dat jullie vaak op bezoek komen,' zei ze. 'Het zijn zulke lieve kinderen.' Ze hadden haar verteld over hun moeder en Rupert had met een plechtig gezicht uitgelegd dat ze was doodgegaan nadat ze van een paard was gevallen.

'Dat weet ik,' zei Tanya ernstig. 'Ik vond het heel erg om dat te horen.'

'Ze was erg mooi,' voegde Isabelle eraan toe en Tanya knikte.

'Dat geloof ik graag.'

Als afleiding gaf ze hen papier en kleurpotloden en stelde voor dat ze een tekening zouden maken voor hun vader. Hij was er dolblij mee toen hij later terugkwam. Het ontroerde hem dat Tanya zo aardig was voor zijn kinderen. Die avond nam ze hen alle drie mee uit eten. De kinderen aten hamburgers met friet en Phillip en zij namen een steak. Toen ze terugreden naar huis, met Phillip achter het stuur en de kinderen druk pratend op de achterbank, voelde ze zich net weer deel van een gezin. De kinderen vertelden Tanya dat ze hun nieuwe school leuk vonden, maar dat ze in de zomer, als hun vader klaar was met de film, weer teruggingen naar Engeland.

'Dat weet ik,' zei ze, terwijl ze naar huis liepen. 'Ik werk ook mee aan de film.'

'Ben jij dan een actrice?' vroeg Rupert belangstellend.

'Nee, ik ben een schrijfster,' legde Tanya uit, terwijl ze Isabelle hielp met haar jas. Het kleine meisje keek naar haar op met een glimlach die Tanya's hart onmiddellijk deed smelten.

Ook de week daarop werkten Phillip en Tanya hard verder aan het script. Wat ze deden was in wezen voorproductie, maar dan op bescheiden schaal. Ze zorgden dat alles op orde was voordat de opnamen begonnen. En het weekend daarop verhuisden Phillip en de kinderen naar hun nieuwe appartement. Ze vond het verschrikkelijk om hen te zien vertrekken en ze liet hem beloven dat ze snel weer op visite zouden komen. Hij liet zich dat geen twee keer zeggen. Hij nam hen na school mee om in de keuken te spelen en huiswerk te maken terwijl Tanya en hij aan het script werkten.

Phillip huurde een aantal plaatselijke acteurs in, en een jong meisje uit L.A. Binnen drie maanden zouden de opnamen klaar zijn. Tegen die tijd hadden Tanya en hij een halfjaar lang dag en nacht samengewerkt, en voelden ze zich volkomen bij elkaar op hun gemak. Ze aten vaak samen en Tanya haalde boodschappen voor hen bij de Engelse winkel in de stad. Het was leuk dingen met hen te doen. Op een zaterdag had ze hen meegenomen naar de dierentuin. Toen ze hen tegen etenstijd bij Phillip afleverde, zat hun hele gezicht vol suikerspin en hadden ze onderweg naar huis nog in de draaimolen gezeten. In de zomer gingen ze met z'n vieren naar het strand. Voor Tanya, die zei dat haar eigen kinderen veel te volwassen waren en het veel te druk hadden met hun eigen leven, was het een verademing om dit mee te maken.

Voor Phillip was het een uitkomst dat Tanya zo dichtbij woonde. Hij bracht de kinderen vaker naar haar toe dan hij van plan was geweest, maar zij hield vol dat ze het heerlijk vond, en zijn kinderen smeekten hem om bij haar in Ross op visite te gaan. Ze waren dol op haar gekke, oude huis, waar haar eigen kinderen ook zoveel van hadden gehouden. Phillip en zij waren vrienden geworden. Ze hadden elkaar intussen hun levensverhaal verteld. Zij zei dat dit haar hielp met schrijven. Inzicht in andere mensen gaf haar werk altijd meer diepgang.

De laatste dag van juni waren ze eindelijk klaar met de film. Phillips kinderen logeerden in het weekend bij haar en haar eigen kinderen waren thuis van de universiteit. Molly en Megan vonden Isabelle en Rupert schatjes en namen hen soms mee met boodschappen doen. Isabelle was een bijzonder ernstig meisje en Rupert had een heel apart gevoel voor humor. Tanya besefte tot haar schrik hoe sterk ze aan hen gehecht was geraakt. Toen Phillip aankondigde dat ze teruggingen naar Engeland, wilde ze hem smeken niet te gaan. Ze wilde er niet aan denken hoe het zou zijn als zijn kinderen weg waren en haar huis weer stil werd. Dat kon ze niet verdragen. Hij was ontroerd toen ze het hem op een avond tijdens het eten vertelde. De naproductie was nu bezig en Tanya was blij dat het niet erg opschoot.

Hun relatie was tot nog toe zuiver professioneel geweest. Phillip was een vrij vormelijke man, en een echte Engelsman. De enige momenten dat hij zijn formele houding liet varen, was als hij haar samen zag met zijn kinderen. Dan smolt hij helemaal.

'Ik vind dat je nog een jaar moet blijven,' zei ze op een avond plagend tegen hem, terwijl ze met haar en zijn kinderen zaten te eten.

'Alleen als jij nog een film met me doet,' plaagde hij haar terug.

'God verhoede,' zei Tanya, en rolde met haar ogen. Ze bezwoer nog steeds dat dit definitief haar laatste film was. Het was een enorme hoeveelheid werk geweest, meer dan ze hadden verwacht, maar ze waren er allebei van overtuigd dat het resultaat goed was. Phillip was van plan de film zelf te monteren als hij in Engeland terug was, waar hij van een vriend een studio had gehuurd.

Hij had nu alles gedaan wat hij in Amerika wilde doen. Tanya zou niet meewerken aan het uiteindelijke montageproces, maar ze hielp hem zo veel mogelijk voor hij wegging. Hij was van plan de laatste twee weken van zijn verblijf een rondreis te maken door Californië, en hij verraste Tanya door haar ook uit te nodigen. Isabelle en Rupert smeekten haar het te doen. Ze had precies genoeg tijd voor ze met haar eigen kinderen naar Tahoe ging en kreeg opeens een idee.

'Waarom komen jullie na jullie reis niet met ons mee naar Tahoe? Dat zouden we enig vinden. Dan kunnen jullie daarna teruggaan.' Hij had zijn appartement al opgezegd, maar hij kon natuurlijk weer in haar huis komen logeren. Het zou de zomer alleen maar afwisselender maken. Toen hij ermee instemde om mee te gaan naar Tahoe, stemde zij ermee in om met hen mee op rondreis te gaan. Het gaf haar iets te doen, en Molly en Megan vonden het erg leuk voor haar. Ze maakten zich zorgen over Tanya's harde werken de laatste tijd, en sinds haar romance met Gordon was verbroken, had ze er lange tijd erg somber uitgezien. Het was fijn om haar weer wat meer ontspannen te zien, en ze zagen dat Phillip en zij goede vrienden waren.

Tanya, Phillip en zijn kinderen begonnen hun reis in Monterey. Ze bezochten het aquarium en dwaalden rond in de omgeving van Carmel. In Santa Barbara gingen ze op bezoek bij Jason op het zomercollege van de universiteit, en reisden vandaar door naar L.A. Ze gingen twee dagen naar Disneyland, wat Isabelle en Rupert prachtig vonden. Tanya ging met hen mee in alle attracties, terwijl Phillip hen fotografeerde. Toen ze de laatste avond moe maar gelukkig naar de optocht en de lichtshow stonden te kijken, draaide ze zich met Isabelles handje in de hare om om Phillip aan te kijken. Ze zag dat hij naar haar glimlachte. Hij wilde haar bedanken, maar hij wist niet hoe. Later namen ze de trein terug naar hun hotel. Hij legde zijn arm om haar schouder terwijl ze naar binnen liepen. Isabelle sliep met Tanya op een kamer en Rupert bij Phillip. Phillip kwam binnen om zijn dochter een nachtzoen te geven en in te stoppen, en keek Tanya met een warme blik aan.

'Dank je wel dat je zo lief bent voor mijn kinderen,' fluisterde hij, terwijl Isabelle in slaap viel. Ze hield met een gelukkig gezicht de Minnie Mouse in haar armen geklemd die Tanya voor haar had gekocht.

'Ik hou van ze,' zei ze eenvoudig. 'Ik weet niet wat ik moet beginnen als jullie weggaan.' Ze keek hem aan met een droevige blik, die plotseling in zijn ogen werd weerspiegeld.

'Ik ook niet,' zei hij zacht. Hij wilde de kamer uit lopen, draaide zich toen om alsof hij iets wilde zeggen, maar aarzelde. 'Tanya... dit zijn de fijnste maanden geweest die ik in jaren heb meegemaakt, weet je...' Hij wist dat het voor zijn kinderen ook een fijne tijd was geweest, de gelukkigste sinds de dood van hun moeder.

'Voor mij ook,' fluisterde ze. De kinderen waren voor haar het grootste geschenk geweest. Ze had haar hart aan hen verloren. Het schrijven van de film was daarbij vergeleken slechts prettige bijzaak. Hij knikte en deed een stap dichter naar haar toe. Zonder erbij na te denken, streek hij haar haar glad. Ze had sinds die ochtend niet meer in de spiegel gekeken, het kon haar niet echt schelen hoe ze eruitzag. Ze was van de ene attractie naar de andere gerend, had in de rij gestaan, had met hen naar Mickey en Goofy gekeken en eten voor hen gehaald. Ze had in jaren niet zo veel plezier gehad en ze had ervan genoten om deze ervaring met hem te delen, net zoals ze ervan had genoten om samen met hem de film te maken. Het was een raar idee: een leven zonder hem, en het was een kwelling om te denken aan een leven zonder zijn kinderen. Ze was aan hen alle drie verknocht geraakt, wat een groot verlies om hen over een paar weken naar Engeland te zien vertrekken. Phillip keek haar aan en hij zag de pijn in haar ogen. Het was dezelfde pijn die hij voelde om bij haar weg te gaan. Hij zei geen woord tegen haar, wist ook niet wat hij moest zeggen. Het was zo lang geleden dat hij zoiets had gedaan. Hij trok haar dicht tegen zich aan en kuste haar. De tijd stond even stil terwijl hij dit deed. Toen hij haar ten slotte losliet, wist hij niet wat hij moest doen of zeggen, hij wist zelfs niet of hij misschien een verschrikkelijke fout had gemaakt.

'Haat je me?' vroeg hij zacht. Hij had hier eerder over gedacht, maar had toen tegen zichzelf gezegd dat het gekkenwerk was. Hij wilde geen verwarring scheppen terwijl ze nog met elkaar samenwerkten. En nu was het te laat. Ze stonden op het punt te vertrekken. Maar hij had zijn belangrijkste werkstuk met haar gedeeld. En hij hechtte grote waarde aan haar vriendschap.

Tanya schudde langzaam haar hoofd. 'Ik haat je niet. Ik mis je nu al, en je bent nog niet eens weg.' Het leven was soms zo vreemd. Mensen kwamen in je leven en verdwenen weer, soms op een vriendelijke, soms op een wrede manier, en altijd met verdriet. Ze keek Phillip in de ogen en vroeg zich af wat zijn kus had betekend.

'Ik wil niet weg,' zei hij zacht. De gevoelens die hij maandenlang had onderdrukt, kwamen als een vloedgolf in hem opwellen. Nu hij eenmaal gesproken had, was er geen houden meer aan.

'Ga dan niet,' fluisterde ze terug.

'Kom met ons mee.' Zijn ogen keken haar smekend aan, maar ze schudde haar hoofd.

'Dat kan niet. Wat zou ik daar moeten doen?'

'Dezelfde dingen die we hier hebben gedaan. We zouden weer samen een film kunnen maken.'

'En als de film klaar is, wat dan? Ik zou toch weer terug moeten, Phillip. Mijn kinderen zijn hier.'

'Ze zijn bijna volwassen. Wij hebben je nodig, Tanya... ík heb je nodig,' zei hij met tranen in zijn ogen. Hij wist niet hoe hij het tegen haar moest zeggen, maar hij wilde niet dat dit zou stoppen. Deze reis. Deze momenten samen. Het leven dat hij met haar had gedeeld en dat op het punt stond op te houden nu ze weggingen.

'Meen je dat?' vroeg ze. Hij knikte en kuste haar opnieuw. 'Wat moeten we dan doen?' vroeg ze wanhopig. Waarom gebeurde dit nu, nu het bijna voorbij was? Het leek te laat. Zij moesten weg, en zij moest hier blijven. Maar haar leven zou nu leeg zijn zonder hen.

'Ik meen het heel erg,' zei hij ernstig, terwijl hij haar dichter tegen zich aan trok. 'De dag dat we elkaar ontmoetten, ben ik al verliefd op je geworden. Ik wilde alleen niets verpesten terwijl we nog samen aan het werk waren.' Het was het tegenovergestelde van wat Gordon deed. Die probeerde bij iedere film die hij maakte een vrouw aan de haak te slaan. Phillip was tot het laatste moment professioneel gebleven. Misschien zelfs te veel. Ze hadden maanden verspild waarin ze samen hadden kunnen zijn. Zij had ook iets gevoeld, maar had er tot dit moment voor gekozen dat gevoel te negeren. Ze had al haar liefde aan Isabelle en Rupert gegeven, en aan zijn film. Maar nu kon ze haar gevoelens voor Phillip niet langer onderdrukken. Het enige wat hij wilde was haar vasthouden en de tijd tegenhouden. Dit waren hun laatste dagen samen. Binnenkort zouden ze ieder hun eigen weg gaan.

'Laten we het hier morgen over hebben,' zei ze zacht, en hij knikte. Er was nu een glimlach in zijn ogen, een glinstering. Iets in hem kwam weer tot leven, en hij zag dat ook in haar ogen. 'Zijn we stapel krankzinnig?' vroeg ze hem met een bezorgd gezicht.

'Ja. Maar ik geloof niet dat we enige keus hebben. Ik denk niet dat ik anders kan.' Zij was daar voor zichzelf ook niet zeker van. Ze werd meegevoerd op de vloedgolf van gevoelens die hij met haar deelde. Alles tussen hen was bezig te veranderen. Ze wilde stoppen, verstandig zijn, redelijke beslissingen nemen. Maar de beslissingen leken zichzelf te nemen. Ze keek hem aan en had het gevoel dat ze de controle over haar eigen lot kwijtraakte.

Hij kuste haar opnieuw en vertrok. Zij lag de hele nacht wakker, met Isabelle in het bed naast haar. Ze hield het kleine meisje dicht tegen zich aan en dacht aan hem. Welk vreemde lot had hen bij elkaar gebracht? En waarom, als ze toch weer uit elkaar moesten? Ze wilde niet opnieuw houden van een man die ze niet kon krijgen, of van iemand die weer weg zou gaan. En toch besefte ze nu dat ze verliefd op hem begon te worden, of dat misschien al een hele tijd was. Niet alleen op hem, maar ook op zijn kinderen. Maar ze kon onmogelijk met hem meegaan en in Engeland gaan wonen. Er moest een andere oplossing zijn. Als dit was voorbestemd, zei ze tegen zichzelf, dan zouden ze die oplossing vinden. Ze moesten alleen genoeg moed hebben om te zoeken. En nog meer moed om weer in het leven te durven vertrouwen.

25

De rest van hun reis door Californië was voor Phillip en Tanya een vreemde ervaring. Ontelbare keren keken ze elkaar over de hoofden van de kinderen heen glimlachend aan. Ze hadden onderweg iets magisch ontdekt. Iets wat ze steeds hadden gehad, zonder het zelf te weten. Maar nu het was onthuld, konden ze er onmogelijk weerstand aan bieden, en dat wilden ze ook niet. Het lag voor hen, in de stralende zon, en het verblindde hen met zijn licht.

In San Diego maakten ze lange wandelingen langs het strand, terwijl de kinderen voor hen uit liepen. Ze keken toe hoe Isabelle en Rupert door de branding liepen en ze raapten schelpen voor hen.

'Ik hou van je, Tanya,' zei hij zacht, met het accent dat haar nu zo vertrouwd was. Ze was er vast van overtuigd geweest dat ze die woorden nooit meer van een man zou horen, en dat ook niet zou willen.

'Ik hou ook van jou.' Maar ze wist niet wat ze ermee aan moest. Op de lange rit naar huis dachten ze er in stilte over na.

De meisjes schenen de verandering die zich tijdens de reis had voltrokken niet op te merken. Jason kwam thuis en ze vertrokken met z'n allen naar Lake Tahoe. Pas toen ze daar waren, kregen Tanya's kinderen in de gaten dat er iets tussen Phillip en hun moeder was veranderd. Tot dat moment waren ze er vast van overtuigd geweest dat het werk het enige was wat hen bond. Ze vonden Phillip aardig, maar ook zij zagen dat de situatie ingewikkeld lag. Hij zou over twee weken met zijn kinderen naar Engeland vertrekken. Opnieuw vroeg hij haar of ze met hem mee wilde gaan, maar ze zei wederom dat dat niet kon. Hier had ze haar leven en haar kinderen.

'Ik kan mijn kinderen niet achterlaten.' En hij kon ook niet in Amerika blijven. Zijn werkvergunning liep af. Hij moest terug. Ze zouden twaalfduizend kilometer uit elkaar wonen. Het leek een wrede speling van het lot.

Maar toen vertelde Molly hen op een avond over haar plannen om een semester in Florence te gaan studeren, en Phillip en Tanya keken elkaar aan. Ze kwamen op precies hetzelfde moment op hetzelfde idee, maar zeiden niets tot de kinderen naar bed waren. Voor hij een woord had gesproken, wist ze al wat hij ging zeggen.

'Zou jij bereid zijn om een jaar met mij in Italië te gaan wonen en van daaruit verder te kijken?' Een van hen zou moeten verhuizen, en het was nog te vroeg om definitieve beslissingen te nemen. Na zes maanden van samenwerking kenden ze elkaar goed, maar er was nog veel te ontdekken. Gevoelens die beiden hadden verdrongen. Tot nu.

'Mijn kinderen komen pas met Thanksgiving weer naar huis,' zei Tanya. 'Als ze in september teruggaan naar de universiteit, zou ik naar Engeland kunnen komen en een paar maanden kunnen blijven. In die tijd kunnen we misschien een huis zoeken in de buurt van Florence. Als Molly daar in het semester na de kerst gaat studeren, zijn we bij haar in de buurt. Ze zou zelfs bij ons kunnen logeren. Misschien wil Megan ook wel komen.' Jason had veel minder belangstelling voor studeren in Europa, maar hij was ook minder van haar afhankelijk. Hij kon overkomen in de vakanties, wat voor hem minder ingrijpend was. 'Zouden jullie met kerst hiernaartoe kunnen komen, Phillip?'

'Ik zou niet weten waarom niet. Ik heb nog wel ergens wat airmiles staan.' Zijn ogen lichtten op terwijl hij dit zei. Ze begonnen de puzzel op te lossen. Het leek een wonder dat de stukjes lucht en bomen in elkaar pasten, terwijl ze er nog maar een paar dagen geleden niets zinnigs van konden maken. 'Als jij van september tot Thanksgiving naar Engeland komt... dan kunnen we in die tijd naar Italië gaan om een huis te zoeken... en dan kom ik voor Thanksgiving en kerst met jou mee ... en als dan in januari Molly's colleges beginnen, gaan we naar Italië... Daar kunnen we dan blijven tot de zomer, of als we het er leuk vinden misschien de rest van het jaar. Het is een beetje een lappendeken, hè? Maar ik denk wel dat het kan. Het geeft ons een jaar om te zien hoe het gaat. En tegen die tijd weten we wat we willen... denk je ook niet?' Hij keek haar behoedzaam aan, en ze begon te lachen.

'Ik denk dat we het volgende jaar van onze levens aardig hebben geregeld. Misschien bedenken we nog wel een film waar we samen aan kunnen werken. Er kunnen het komende jaar veel dingen gebeuren, Phillip. Er is pas nog iets heel ingrijpends met ons gebeurd. We zijn verliefd geworden, of hebben eindelijk onze ogen geopend voor iets wat waarschijnlijk maanden geleden al is gebeurd, toen we het zo druk hadden met ons werk. Nu hebben we bedacht hoe we de komende anderhalf jaar samen kunnen doorbrengen. Ik vind dat we heel creatief zijn geweest.' Er zaten nog wat gaten in de theorie. Een huis zoeken in Italië... Megan opzoeken in Santa Barbara als ze niet met Molly mee wilde naar Europa. Zoals alles in het leven nam het plan volop risico's met zich mee. Maar het kon ook een succes worden. Wat kon je meer vragen? Niets was zeker in het leven, je wist nooit wat er ging gebeuren. Maar samen maakten ze een goede kans van slagen. Met liefde, geduld en moed konden ze alles aan. Vooral als ze bereid waren om het te proberen, en dat waren ze. Phillip sloeg zijn armen om haar heen en trok haar tegen zich aan.

Zoals altijd voelde ze heerlijk warm aan.

'Ik kan er niet over uit dat dit ons overkomt, Tanya. Ik had nooit gedacht dat ik nog eens verliefd zou worden.'

'Ik ook niet,' zei Tanya zacht. 'En ik geloof niet dat ik het wilde,' voegde ze er eerlijk aan toe. 'Ik wilde mijn hart niet weer op het spel zetten.'

'En nu?' vroeg hij bezorgd, terwijl hij haar met een tedere blik aankeek.

'We hebben geen keus. Ik denk dat de beslissing dit keer voor ons genomen is. Het enige wat we kunnen doen is volgen en vertrouwen hebben. Soms kun je aan het begin van het pad het einde niet zien. Je moet gewoon zien waar het uitkomt.' Ze deden dat dit keer allebei, en ze namen samen de risico's. De problemen oplossen, de belemmeringen onder ogen zien, de uitdagingen aangaan... ze moesten het per dag bekijken.

'Ik heb er een goed gevoel bij, Tanya.' Ze kon het niet verklaren of rechtvaardigen, maar voor het eerst sinds jaren had ze het gevoel dat alles klopte.

Het was verbazingwekkend hoe alles bij hen op hetzelfde moment gebeurde: hun verliefdheid, hun besluit het elkaar te vertellen, hun plan om samen verder te gaan, de creatieve oplossing, alles tegelijkertijd. Het zou gemakkelijker zijn geweest een Boeing 747 op een speldenknop te laten landen. Maar ze hadden een start gemaakt. De rest zou in de loop van de tijd duidelijk moeten worden. Het enige wat ze nu nodig hadden was een beetje geluk, en de moed om door te gaan op de weg die ze waren ingeslagen. Niets was onmogelijk. De film die ze pas hadden gemaakt was daar het bewijs van. Net als bijna alles in hun leven. Ze hadden tragedies en teleurstellingen overleefd. Tanya's mislukte huwelijk, de dood van Phillips vrouw. Ze hadden het doorstaan en overleefd. Daarmee vergeleken was de rest een eitje.

De volgende dag vertelden ze de kinderen over hun plannen, en iedereen vond het geweldig. Megan vond het leuk om met Molly naar Italië te gaan. En als Tanya en Phillip daar ergens een huis in de buurt hadden, was het nog beter. Jason vond het niet erg dat ze weggingen. Hij zei dat hij in de voorjaarsvakantie en in de zomer wel langs zou komen. Hij was al langer van plan om een keer met vrienden door Europa te reizen. Iedereen was opgetogen, hoewel ze wel wat verrast waren over de ontluikende relatie tussen Phillip en Tanya. Maar hoe meer ze erover nadachten, hoe leuker ze het vonden. En Tanya's kinderen vonden Phillip helemaal fantastisch.

Isabelle vatte de situatie bondig samen toen ze hoorde dat Tanya naar Engeland zou komen en daar tot Thanksgiving zou blijven.

'Mooi,' zei ze praktisch. 'Dan kun je mijn haar netjes doen voor ik naar school ga, het als mama. Daar kan mijn papa niks van.'

'Ik zal mijn best doen,' beloofde Tanya, terwijl ze elkaar alle zeven aankeken. Ze praatten enthousiast over van alles en nog wat: het huis in Italië dat ze hoopten te vinden... de studieplannen van Megan en Molly... Isabelles haar... en de film die Phillip en Tanya gingen maken... Rupert ging met een grijns dicht naast Jason zitten. Hij had nooit een broer gehad, en Jason kwam daar heel dicht bij in de buurt. Hij vond het leuk om bij hem te zijn.

'Het is eigenlijk wel een beetje gek, hè?' zei Rupert nadenkend, maar met een tevreden gezicht. 'Maar ik denk wel dat het lukt.'

'Dat denk ik ook,' beaamde Jason, terwijl hij hem glimlachend aankeek. Hij was een grappig joch en hij had gelijk. Er was geen enkele reden waarom het niet zou lukken.

26

Uiteindelijk stelden Tanya en Phillip hun reis naar Italië uit tot eind januari, toen de colleges van Molly en Megan in Florence begonnen. In oktober hadden ze net buiten Florence een huis gevonden. Het was gemeubileerd, groot genoeg voor hen allemaal en in perfecte staat. Ze hoefden er alleen maar naartoe te gaan en de sleutel in het slot te steken. Phillip, Rupert en Isabelle hadden de kerstdagen met Tanya en haar kinderen in Marin doorgebracht. Isabelle en Rupert geloofden nog in de kerstman, dus kregen de kerstdagen voor iedereen een nieuwe betekenis. De meisjes hadden de kinderen geholpen koekjes en melk voor de kerstman en wortels en zout voor de rendieren neer te zetten. Rupert had er op het laatste moment nog een flesje bier aan toegevoegd.

De kinderen hadden van hun school in Engeland toestemming gekregen om een maand vrij te nemen. De enige voorwaarde was dat ze hun schoolwerk meenamen en in Californië hun huiswerk maakten. Jason ging in januari terug naar de UCSB en Megan en Molly hadden thuis een maand de tijd om hun spullen in orde te maken voor het semester in Florence. Tanya regelde voor hen en zichzelf een cursus Italiaans in Berlitz, zodat ze zich wat gemakkelijker konden redden als ze eenmaal in Florence waren. Phillip liet het er liever opaan komen.

De ware reden waarom ze later vertrokken was dat ze bij de uitreiking van de Golden Globes wilden zijn. Deze prijs werd door de buitenlandse pers toegekend voor film en tv. Een film die een Golden Globe had gewonnen, won drie maanden later vaak een Oscar. De film die Phillip en Tanya hadden gemaakt als eerbetoon aan zijn overleden vrouw was eind december uitgekomen en was genomineerd als beste speelfilm. Phillip en Tanya wilden erbij zijn met hun kinderen.

In tegenstelling tot de Oscaruitreiking was de uitreiking van de Golden Globes georganiseerd als een benefietvoorstelling. In plaats van in een theater speelde het evenement zich af in een zaal met tafels, met een stuk of tien mensen om iedere tafel. Het was altijd een feestelijke gebeurtenis en het was spannend om te zien wie de prestigieuze prijzen hadden gewonnen. Phillip en Tanya waren er geen van beiden ooit bij geweest, en waren diep onder de indruk toen ze hoorden dat hun film was genomineerd. Het was het hoogtepunt van Phillips carrière. Tanya, die een jaar eerder al een Oscar had gewonnen, was toch net zo opgewonden als hij en leefde enorm met hem mee.

De ochtend van de uitreiking vlogen ze allemaal naar L.A., behalve Jason, die met de auto vanuit Santa Barbara zou komen. Zoals altijd logeerden ze in het Beverly Hills Hotel. Iedereen was uitgelaten. De meisjes hadden in San Francisco jurken gekocht en Phillip had voor de gelegenheid een smoking aangeschaft. Tanya had bij Brooks Brothers een pak gekocht voor Rupert en voor Isabelle een prachtige zwartfluwelen jurk. Isabelle had hem al talloze keren aangepast met haar zwarte lakschoentjes van Mary Jane, die ze uit Engeland had meegenomen.

Tanya had twee bungalows gereserveerd. Hoewel ze nadrukkelijk had gevraagd haar niet Bungalow 2 te geven, bleek er iets te zijn misgegaan met de reservering: de kinderen kregen de presidentiële suite en Phillip en Tanya zaten in Bungalow 2. Het hotelpersoneel deed alsof ze haar hiermee een dienst bewezen, maar de bungalow was niet groot genoeg voor vijf kinderen. Tanya wilde hun drie kamers geven, zodat ze elkaar niet in de weg zouden lopen als ze zich klaarmaakten voor het feest. Isabelle vond het fijn om een kamer te delen met Rupert. Jason had liever een kamer voor zichzelf.

Tanya liep met angst en beven de bungalow binnen. Ze kon alleen maar denken aan de keer dat ze Gordon in bed had aangetroffen met zijn tegenspeelster. De keer daarvoor was in deze kamer een einde gekomen aan haar relatie met Douglas. En haar huwelijk met Peter was bergafwaarts gegaan nadat hij haar hier in L.A. was komen opzoeken. Ze herinnerde zich nog maar al te goed hoe hij met een ongelukkig gezicht om zich heen had gekeken en had voorspeld dat ze na het leven dat ze hier leidde nooit meer naar huis zou komen. Uiteindelijk was hij degene geweest die haar in de steek had gelaten. Ze was naar huis gekomen, en nu ging ze dan eindelijk vertrekken. Dit keer misschien voorgoed. Maar naar een ander leven, het leven dat ze met Phillip hoopte te delen in Italië, en misschien daarna in Engeland. Ze hadden nog niets vastgelegd. Hun reis was begonnen.

En nu zat ze weer in Bungalow 2. Ze wilde niet met Phillip in een kamer logeren die ze al met drie andere mannen had gedeeld. Ze keek verdrietig toen ze de slaapkamer binnenkwam. Ze voelde onmiddellijk de geesten uit het verleden op zich afkomen. Ze had in deze kamers te veel verschillende fasen van haar leven doorgemaakt. Maar er was geen andere suite of bungalow voor hen beschikbaar. Ze hadden geen keus. Phillip zag onmiddellijk dat er iets aan de hand was. Zodra de portier hun bagage in de kamer had gezet, zag hij eerst een verdrietige en toen een verwarde uitdrukking op haar gezicht verschijnen.

'Heb je hier al eens eerder gelogeerd?' vroeg hij. Hij keek om zich heen. Hij voelde dat ze hier niet wilde zijn, terwijl ze nog maar enkele minuten geleden opgetogen was geweest over de avond die voor hen lag, en de mogelijke uitslag. Ze wilde verschrikkelijk graag dat hij de prijs zou winnen.

'Ja,' antwoordde ze zacht. Dit keer deed ze geen moeite de meubels te herschikken. Ze voelde zich er niet meer thuis.

'Ik heb hier twee jaar lang met tussenpozen gewoond, terwijl ik mijn eerste drie films schreef.'

'Alleen?' vroeg hij voorzichtig. Hij zag de schaduw in haar ogen, de schaduw van oude spookbeelden.

'Het grootste deel van de tijd wel. Toen ik hier voor het eerst kwam, was ik getrouwd. Ik heb mijn verdriet om Peter in deze kamer verwerkt.'

'En anderen?' Ze knikte. Ze had hem niet in detail verteld over de andere mannen in haar leven. Ze vond niet dat hij daar alles over hoefde te weten. Ze had hem alleen verteld dat ze een relatie had gehad met een filmproducent en een acteur, en dat die relaties waren beëindigd voordat hij in haar leven kwam. Phillip had plotseling het gevoel dat de kamer vol stond met andere mensen. Er leek nauwelijks ruimte over te blijven voor hen tweeën. 'Vind je het vervelend om hier te blijven?'

'Het is de enige kamer die we kunnen krijgen.' Ze haalde haar schouders op en gaf hem een zoen. 'Het gaat wel goed. Ik heb een gevoel alsof dit allemaal oude hoofdstukken zijn van mijn leven, uit een erg oud boek. Het is tijd om het voorgoed dicht te slaan.' Misschien was het wel goed dat ze hier nu met hem was om de spoken uit het verleden te verdrijven. Hun toekomst zag er rooskleurig uit, alles was mogelijk. Haar dagen van teleurstelling, gebroken beloftes en verloren dromen waren voorbij. Voor hen gloorde nu nieuwe hoop. Plotseling vond ze het dwaas van zichzelf dat ze zich druk had gemaakt over de bungalow. Het enige wat nu telde was dat ze hier was met hem. Het verleden deed er niet meer toe.

De meisjes trokken aan het eind van de middag hun feestkleren aan en hielpen Rupert en Isabelle met aankleden. Jason was aangekomen uit Santa Barbara en trok zijn smoking aan. Daarna gingen ze met hun vijven naar de bungalow om hun ouders op te zoeken. Phillip trok net zijn schoenen aan en Tanya was bijna klaar. Ze moest alleen haar jurk nog aantrekken, verder was ze klaar: haar sieraden had ze om en haar gezicht was al opgemaakt. Ze gleed in haar jurk en de meisjes kwamen net op tijd binnen om haar rits dicht te doen.

'Wauw, mam, je ziet er prachtig uit,' zei Megan vol bewondering. Phillip glimlachte naar haar en floot. Ze droeg een lange, sexy rode jurk, waarin haar figuur heel mooi uitkwam. Ze zag er oogverblindend uit.

'Jullie zien er ook behoorlijk cool uit,' zei ze tegen de rest, en toen draaide ze zich om naar Phillip en gaf hem een zoen. Ze keken elkaar lang aan, al haar liefde voor hem stond in haar ogen te lezen. Haar leven had eindelijk een goede wending genomen en alles om hen heen voelde goed.

Kort daarna stapten ze met z'n allen in de limousine. Bij het Beverly Hilton, waar de Golden Globes zouden worden uitgereikt, troffen ze eerst de hindernisbaan van de rode loper. Honderden fotografen hielden hen tegen, maakten foto's en riepen haar naam, terwijl de verslaggevers een microfoon in hun gezicht duwden. Het ging net als bij de Academy Awards. Phillip was nog nooit naar een Oscar- of Golden Globe-uitreiking geweest en zag er enigszins verdwaasd uit toen ze eindelijk het eind van de loper hadden bereikt. Daar werd Tanya aangehouden en om commentaar gevraagd. Ze gaf een nietszeggend antwoord en voegde zich bij de rest.

'Ze pakken het wel serieus aan, hè?' merkte Phillip op, terwijl ze hun gastenkaartje pakten en op zoek gingen naar hun tafel. Het duurde nog een halfuur voor ze zich door de drukte heen hadden gewerkt. Er waren bekenden bij van Tanya die haar enthousiast begroetten. Toen ze hun tafel gevonden hadden, gingen ze zitten. Nog een uur later werd het eten opgediend en kon de ceremonie beginnen. Ze begonnen met de prijzen voor tv-programma's.

De kinderen keken hun ogen uit en zagen tot hun opwinding dat ze omringd werden door sterren. Tanya's kinderen hadden de afgelopen twee jaar meer van dit soort evenementen meegemaakt en waren het al wat gewend. Phillips kinderen waren nog jong en alles was nog zo nieuw voor ze dat ze niet wisten waar ze het eerst moesten kijken. Tanya legde Isabelles servet op haar schoot en hielp haar met het snijden van haar kip, terwijl ze Phillip op gedempte toon vertelde wie de mensen waren die druk pratend langs de tafels kwamen. Ze stelde hem voor aan iedereen die stopte om gedag te zeggen, onder wie Max, die haar hartelijk omhelsde en zei dat hij haar miste. Hij was samen met een zeer aantrekkelijke oudere vrouw.

Het leek een eeuwigheid te duren voor ze aan de speelfilms toe waren. Tanya was niet genomineerd voor het script, maar Phillip wel als producent. Tanya kneep in zijn hand en hield haar adem in toen de namen van de genomineerden voor de beste film werden afgeroepen. Zoals altijd lieten ze van iedere film een kort fragment zien. Toen Phillips film aan de beurt was, zat iedereen op het puntje van zijn stoel. De beelden bleven stilstaan op het moment dat de hoofdpersoon op het punt stond te overlijden. Er ging een zucht door de zaal toen het fragment afgelopen was. En toen nam Gwyneth Paltrow de envelop in haar hand, scheurde hem open, glimlachte, wachtte een zenuwslopend ogenblik voor ze verderging, en las toen Phillips naam op. Net als vorig jaar, toen Tanya de Oscar had gewonnen, was ze een moment volkomen verdwaasd. Maar dit keer drong het allemaal eerder tot haar door. Ze keek Phillip met grote ogen aan en hij staarde sprakeloos terug. Hij kon gewoon niet geloven wat hij net had gehoord. Hij stond wat onzeker op uit zijn stoel, bukte zich om haar te kussen, gaf zijn kinderen een zoen en haastte zich naar het podium.

'Ik ben bang dat dit een vreselijk onsamenhangende toespraak wordt,' zei hij met een zeer Brits accent, terwijl Tanya de tranen van haar wangen veegde. 'Ik weet niet waar ik dit aan heb verdiend, behalve dat ik een film heb gemaakt die heel veel voor me betekende.' Hij bedankte zijn cameraman, al zijn acteurs, de productieploeg als geheel, en zijn kinderen. Toen brak zijn stem en viel er even een stilte. 'Ik wil ook de vrouw bedanken die me heeft geïnspireerd tot het maken van deze film en aan wie hij is opgedragen, een buitengewoon mens... mijn overleden vrouw, Laura... en de vrouw die me sindsdien heeft gesteund en haar liefde heeft geschonken, Tanya Harris. Zij heeft het scenario geschreven, dat briljant is. Zij zou deze prijs moeten krijgen, niet ik... Ik hou van je... dank je wel...' Hij stak de Golden Globe in de lucht, veegde de tranen uit zijn ogen en haastte zich glimlachend het podium af. Bij zijn tafel werd hij door iedereen omhelsd, en Rupert en Isabelle stonden te springen van blijdschap. Zodra hij ging zitten, kuste Tanya hem.

'Ik ben zo trots op je... Gefeliciteerd...' Ze keek hem stralend aan.

'Jíj hebt dit gedaan... niet ik...' hield hij vol, maar zij glimlachte alleen maar en schudde haar hoofd.

'Nee. Jíj hebt het gedaan... jij hebt deze film gemaakt. Jij hebt me ervan overtuigd om eraan mee te werken. Je bent briljant... straks krijg je ook nog een Oscar,' voorspelde ze. Ze was ervan overtuigd. Ze zouden in april uit Florence moeten overkomen voor de Oscar-uitreiking. Phillip was uitgelaten en totaal overdonderd.

Aan het eind van de avond dromden de verslaggevers om hem heen. Hij werd geïnterviewd, gefotografeerd en gefeliciteerd, er werd aan hem geduwd en getrokken. Tanya liep naast hem, een beetje op de achtergrond, en straalde van trots.

Ten slotte kwamen ze met de kinderen terug bij het hotel. Zij waren ook trots op hem. Jason droeg Isabelle, die in slaap was gevallen, en Rupert zag eruit als een slaapwandelaar toen ze hem naar zijn kamer brachten, uitkleedden en in bed legden. Tanya bracht Isabelle naar bed en haar kinderen gaven Phillip nogmaals een hartelijke omhelzing.

'Gefeliciteerd,' zeiden ze in koor. Toen kusten ze hun moeder goedenacht en even later liepen Tanya en Phillip terug naar hun bungalow. Zij schonk hem een laatste glas champagne in, terwijl hij zich op de bank liet vallen.

'Ik had dit nooit verwacht, weet je dat? Ik dacht dat ze gek waren geworden toen ze ons nomineerden. Ik had nooit gedacht dat ik vanavond iets zou winnen.' Hij trok zijn das los, deed zijn schoenen uit en keek haar grijnzend aan. Ze ging naast hem zitten, kuste hem en herinnerde hem eraan dat 'zij' het niet hadden gedaan, maar 'hij'.

'Dit is jouw overwinning, lieverd. Geniet ervan, geniet van deze avond. Je moet trots zijn op jezelf. Ik ben dat in ieder geval wel.'

'En ik ben trots op jou,' zei hij. 'Omdat je deze film hebt gemaakt tot wat hij is, en omdat je zo'n bijzondere vrouw bent.'

Zo zaten ze nog een halfuurtje rustig na te praten over de avond. Toen poetsten ze hun tanden, kleedden zich uit en gingen naar bed.

Hij vrijde die avond met haar en ze vergat dat ze ooit eerder in dit bed had gelegen. Alles was nieuw. Het verleden was verdwenen, ze waren opnieuw geboren. Ze waren nieuwe mensen met een nieuw leven.

's Ochtends bestelde ze ontbijt voor hem. De bediende van de roomservice kwam haar bekend voor, maar hij zei niets tegen haar. En zij liet niet merken dat ze hier ooit eerder was geweest. Bungalow 2 was haar thuis niet meer. Ze was niet meer dezelfde persoon die hier de eerste keer logeerde, met Mantra, of zelfs de tweede keer, toen ze met Douglas omging en Gone schreef. Haar dagen met Gordon lagen achter haar. Hij was verdergegaan met een leven vol nieuwe films, en bij iedere film zou hij een nieuwe ster vinden om het bed mee te delen. En Peter was bij Alice. Ze waren allemaal verdergegaan met een nieuw leven, en dat deed zij nu ook. Het was tijd.

Bungalow 2 was voor haar nu een gewone hotelkamer, geen thuis meer. Andere mensen zouden hier hun intrek nemen. Ze zouden er vrolijke en verdrietige momenten meemaken, ze zouden teleurstellingen te verwerken krijgen, net als zij met Gordon. En er zouden dromen voor hen uitkomen, net zoals Phillip en haar was overkomen.

Tegen de middag checkten ze uit. Op Jason na vlogen alle kinderen mee terug naar San Francisco, en twee dagen later zouden Phillip en Tanya naar Florence vertrekken. Een heel nieuw leven was begonnen.

Phillip stond naast haar en glimlachte trots, dankbaar voor alles wat ze voor hem had gedaan. Ze glimlachte terug en draaide zich naar de balie om haar sleutel van Bungalow 2 in te leveren. Ze bekeek hem nog even en gaf hem toen aan de manager.

'Dit is de sleutel van Bungalow 2,' zei ze. 'We vertrekken.' Ze was daar te vaak en te lang geweest, maar ze had er geen spijt van. Ze pakte Phillips hand, waarna ze samen met de kinderen de lobby uit liepen. Buiten namen ze afscheid van Jason en stapten ze in de limousine die al op hen stond te wachten. Ergens op de wereld zouden ze samen gaan wonen, waar dat ook zou zijn. Maar terwijl ze naast Phillip in de auto zat en hem glimlachend aankeek, wist ze zeker dat ze Bungalow 2 nooit meer zou terugzien.

Hij had zijn nut in haar leven gehad en was langer haar thuis geweest dan ze had verwacht. Nu had ze hem niet meer nodig. Haar thuis was nu bij Phillip en de kinderen. Ze wisten geen van beiden hoe hun levensweg eruit zou zien, en waar hij hen naartoe zou voeren. Maar waar dat ook zou zijn, ze wisten dat het de juiste plek was, zolang ze maar bij elkaar waren. Vertrouwde herkenningspunten gleden weg en een heel nieuwe wereld lag op hen te wachten. Terwijl ze wegreden, scheen de Californische winterzon op hen neer, alsof hij hen zijn zegen wilde geven. Voor Tanya en Phillip was het pas het begin van het verhaal, niet het einde.

Table of Contents

- Inhoud
- 1
- 2
- 3
- 4
- 5
- 6
- 7
- 8
- 9
- 10
- 11
- 12
- 13
- 14
- 15
- 16
- 17
- 18
- 19
- 20
- 21
- 22
- 23
- 24
- 25
- 26