Het warme zuiden
Author: Danielle Steel
Date: 2013-03-28T07:00:00+00:00
Keywords: Roman
Publisher: Sijthoff

Inhoud

Advocate Alexa Hamilton is druk bezig met de berechting van een seriemoordenaar wanneer haar dochter een dreigbrief ontvangt - en er volgen er meer. Alexa weet zeker dat de seriemoordenaar erachter zit. Ze komt voor een moeilijke keuze te staan: haar dochters leven riskeren of haar terugsturen naar de plek waar haar eigen, pijnlijke verleden ligt. Zal Alexa zelf de reis naar het warme Zuiden opnieuw durven maken?

Voor al mijn fantastische kinderen:

Beatrix, Trevor, Todd, Nick, Sam,

Victoria, Vanessa, Maxx en Zara,
die glans aan mijn leven geven.

Ik wens jullie een leven vol vreugde en zegeningen,
met veel geluksmomenten!

Heel veel liefs,

Mama/D.S.

HOOFDSTUK 1

De man in de sleetse fauteuil waarvan de vulling uitpuilde, deed kennelijk een dutje, want zijn kin zakte langzaam op zijn borst. Hij was lang en stevig gebouwd. Bij de achterkant van zijn nek was een tatoeage van een slang van onder zijn shirt zichtbaar geworden. In het donkere kamertje lagen zijn lange armen schijnbaar levenloos op de stoelleuning. Er kwam een vieze kooklucht uit de gang en de televisie stond aan. In de hoek van de kamer stond een onopgemaakt bed dat het grootste deel van het vuile, vlekkerige tapijt in beslag nam. Kastladen stonden open en de paar kleren die hij bij zich had lagen op de grond. Hij droeg een T-shirt, stevige laarzen en een spijkerbroek. De modder onder zijn voetzolen was opgedroogd en viel uiteen op het tapijt. Hoe vredig hij ook sliep, plotseling was hij klaarwakker. Zijn hoofd schoot met een ruk omhoog, hij sperde zijn ijsblauwe ogen open en hij kreeg kippenvel. Zijn gehoor was buitengewoon goed ontwikkeld. Hij sloot zijn ogen en luisterde, waarna hij opstond en in één stap aan de andere kant van de smalle kamer stond om zijn jas te pakken. Nu hij zijn hoofd rechtop hield, verdween de slang weer onder zijn shirt.

Luke Quentin glipte stilletjes over de vensterbank, deed het raam achter zich dicht en ging langs de brandtrap omlaag. Het was ijzig koud. Januari in New York. Hij was nu twee weken in de stad. Daarvoor was hij in Alabama, Mississippi, Pennsylvania, Ohio, Iowa, Illinois en Kentucky geweest. Hij had een vriend in Texas opgezocht. Maandenlang had hij gereisd en overal en nergens gewerkt. Veel had hij niet nodig. Hij bewoog zich als een panter en liep al op straat in de Lower East Side voordat de mannen die hij had horen aankomen zelfs maar bij zijn kamer waren. Hij wist niet wie ze waren, maar hij nam geen enkel risico. Het was hoogstwaarschijnlijk politie. Hij had twee keer in de gevangenis gezeten, voor creditcardfraude en beroving, en was zich er maar al te zeer van bewust dat ex-gedetineerden nooit een tweede kans kregen. Zijn bajesvriendjes noemden hem Q.

Hij stond even stil om een krant en een broodje te kopen, huiverde van de kou en liep weer verder. Onder andere omstandigheden had hij knap kunnen zijn. Hij had brede, sterke schouders en een scherpe kaaklijn. Hij was drieënveertig en had in totaal tien jaar gezeten. Hij had zijn volledige straf uitgezeten en was niet vervroegd vrijgekomen. Nu was hij zo vrij als een vogel. Hij was alweer twee jaar uit de bak en was tot nu toe niet in de problemen geraakt. Ondanks zijn omvang kon hij moeiteloos in de menigte opgaan, met zijn peper-en-zoutkleurige haar, lichtblauwe ogen en af en toe een baard.

Quentin liep naar het noorden en toen naar het westen, waar hij op Forty-second Street uitkwam. Hij glipte een bioscoop vlak bij Times Square in, ging in het donker zitten en viel in slaap. Het was middernacht toen hij naar buiten kwam, in een bus stapte en terugging naar de binnenstad. Hij ging ervan uit dat zijn bezoekers, wie het ook mochten zijn, allang vertrokken zouden zijn. Hij vroeg zich af of iemand in het hotel de politie had getipt dat hij een veroordeelde was. De tatoeages op zijn hand verrieden hem. Hij had alleen niet aanwezig willen zijn toen ze binnenkwamen, en hij hoopte dat hun belangstelling verdwenen zou zijn als ze niets aantroffen op zijn kamer. Het was halfeen toen hij terug was in het sjofele hotel.

Hij nam altijd de trap. In een lift voelde hij zich opgesloten; hij wilde graag vrij kunnen bewegen. De receptionist knikte hem toe en Luke ging naar boven. Hij stond in het trapportaal vlak onder zijn eigen verdieping toen hij iets hoorde. Geen voetstap, geen deur, maar een klik. Meer niet. Hij wist meteen dat het een vuurwapen was waarvan de haan werd gespannen, en als de bliksem haastte hij zich geluidloos de trap weer af, waar hij alleen even vaart minderde toen hij langs de balie liep. Er was iets heel erg mis. Hij besefte dat ze achter hem aan kwamen en al halverwege de trap waren. Ze waren met zijn drieën en Luke was niet van plan hen op te wachten om te zien wie ze waren. Even kwam het bij hem op dat hij zich eruit kon kletsen, maar elke vezel in zijn lijf schreeuwde dat hij moest maken dat hij wegkwam. Dus dat deed hij; hij ging er als een speer vandoor. Hij was de straat al uit toen zij naar buiten kwamen en achter hem aan gingen. Maar Luke was sneller dan wie ook. In de bak had hij aan hardlopen gedaan om fit te blijven. Mensen zeiden dat Q sneller dan de wind was. En dat was hij nu ook.

Hij klom over een hek, rende achter een gebouw langs, greep zich vast aan het dak van een garage en sprong weer over een hek. Hij liep in het drukste gedeelte van de buurt en wist dat hij niet terug kon naar het hotel. Er was iets heel erg mis, en hij had geen idee waarom. Hij had een revolver in zijn broekband geschoven en wilde niet worden opgepakt voor wapenbezit, dus gooide hij het ding in een vuilnisbak en rende een steegje in. Hij bleef rennen en dacht al dat hij ze had afgeschud, tot hij weer bij een hek kwam. Plotseling voelde hij een hand achter zich, die hem bij zijn nek pakte en in een ijzeren greep hield. Hij had nog nooit zoiets stevigs gevoeld en was blij dat hij zijn revolver had gedumpt. Nu moest hij alleen die smeris nog zien kwijt te raken. Hij porde met zijn elleboog in de ribben van degene die hem vasthield, maar die verstevigde zijn greep en kneep hard in zijn nek. Luke werd meteen duizelig en viel ondanks zijn indrukwekkende omvang op de grond. De agent wist precies wat hij deed. Hij schopte Luke keihard in zijn rug, zodat die met opeengeklemde kaken een gesmoorde kreet slaakte.

'Klootzak,' zei Luke, en hij graaide naar de benen van de andere man, waardoor de agent opeens op de grond lag en ze over elkaar rolden. De agent had hem binnen een paar seconden in bedwang: hij was jonger en fitter dan Luke en verheugde zich al maanden op Q's gezelschap. Hij had hem door alle staten gevolgd en was die week al twee keer in zijn kamer geweest, en de week daarvoor één keer. Charlie McAvoy kende Luke Quentin als zijn broekzak. Hij had toestemming van een speciale eenheid om hem nu bijna een jaar te volgen, en hij wist dat hij hem te pakken zou krijgen, al zou het hem zijn leven kosten — en nu hij hem te pakken had, liet hij hem niet meer gaan. Charlie ging op zijn knieën zitten en sloeg Lukes gezicht tegen de grond. Lukes neus bloedde hevig toen hij opkeek, net toen de twee andere rechercheurs achter Charlie opdoken. Ze waren alle drie in burger, maar het was duidelijk dat ze van de politie waren.

'Rustig jongens, niet te wild,' zei Jack Jones, de oudste rechercheur, terwijl hij Charlie de handboeien gaf. 'Laten we hem nou niet vermoorden voor we op het bureau zijn.' De moordzucht stond in Charlies ogen te lezen. Jack Jones wist dat Charlie hem had willen pakken, en waarom. Dat had Charlie hem op een avond in vertrouwen verteld toen hij dronken was. Jack had de volgende ochtend beloofd dat hij het aan niemand zou vertellen. Maar hij zag wat er nu met Charlie aan de hand was: hij trilde van woede. Jack hield er niet van als persoonlijke vendetta's op het werk werden uitgevochten. Als Luke ook maar een poging zou wagen om te ontsnappen, zou Charlie hem neerschieten. En dat zou geen schampschot zijn, en ook geen schot in zijn been; hij zou hem ter plekke vermoorden.

De derde man van het team riep via de radio om versterking. Hun eigen auto stond een paar straten verderop en ze wilden Luke niet zo ver meenemen. Dat was een te groot risico.

Het bloed uit Lukes neus stroomde over zijn shirt, maar geen van allen boden ze hem iets aan om het te stelpen. Ze hadden geen medelijden met hem. Jack las hem zijn rechten voor en ondanks zijn bloedneus keek Luke arrogant. Hij had ijskoude ogen waarmee hij ze allemaal opnam zonder iets van zichzelf prijs te geven. Jack bedacht dat hij nog nooit zo'n ongevoelige hufter had ontmoet.

'Ik kan jullie hiervoor aanklagen. Volgens mij is mijn neus gebroken,' dreigde hij, en Charlie wierp hem een vernietigende blik toe, terwijl de andere twee mannen hem in de auto duwden. Ze zeiden tegen de agenten die voorin zaten dat ze hen op het bureau zouden treffen.

De drie mannen waren stil onderweg naar de auto, en Charlie keek naar Jack, startte de motor en ging met een bleek gezicht recht zitten.

'Hoe voelt dat nou?' vroeg Jack toen ze naar het centrum reden. 'Je hebt hem!'

'Ja,' zei Charlie stilletjes. 'Nu moeten we het nog bewijzen en er een rechtszaak van maken.'

Tegen de tijd dat ze op het bureau waren, maakte Luke een onbeschaamde indruk. Zijn gezicht en zijn shirt zaten onder het bloed, maar zelfs met handboeien om had hij nog praatjes.

'Waar zijn jullie mee bezig, jongens? Op zoek naar iemand om een straatroof in de schoenen te schuiven, of de beroving van een oud vrouwtje?' Luke lachte Charlie recht in zijn gezicht uit.

'Sluit hem op,' zei Charlie tegen Jack, en hij liep weg. Hij wist dat hij complimenten zou krijgen voor de arrestatie. Hij zat al veel te lang achter die vent aan. Het was gewoon puur geluk dat Quentin weer in New York was opgedoken. De voorzienigheid. Het lot. Charlie was blij dat hij hem had gepakt in de stad waar hij werkte. Hier had hij betere connecties, en hij mocht de officier van justitie graag. Dat was een taaie oude kerel uit Chicago, die vaker bereid was tot vervolging dan de meeste anderen. Joe McCarthy, de officier, had er maling aan hoe vol de gevangenissen zaten, hij was niet bereid verdachten te laten gaan. En als ze alles zouden bewijzen wat Charlie hoopte, zou het proces tegen Luke Quentin de rechtszaak van het jaar worden. Hij vroeg zich af aan wie McCarthy de zaak zou toewijzen. Hij hoopte van harte dat het een goede zou zijn.

'Nou, wat voor flauwekul wil je me in de schoenen schuiven?' vroeg Luke, die Jack grijnzend aankeek terwijl een agent hem enkelboeien omdeed en hem meevoerde. 'Winkeldiefstal? Door rood licht lopen?'

'Niet bepaald, Quentin,' zei Jack koel. 'Verkrachting en moord met voorbedachten rade, eigenlijk. Tot nu toe allebei viermaal. Wil je er misschien iets over kwijt?' Jack trok vragend zijn wenkbrauwen op, maar Luke lachte weer en schudde zijn hoofd.

'Eikels. Je weet dat je geen poot om op te staan hebt. Wat is er toch? Je hebt een paar onopgeloste moorden, dus dacht je daar mooi in één keer van af te komen door ze allemaal op mijn bord te leggen?' Luke zag er volkomen onaangedaan uit, geamuseerd bijna, maar in zijn staalblauwe ogen blonk een boosaardige schittering.

Jack liet zich niet om de tuin leiden door zijn bravoure. Luke was een gladjakker. Ze hadden het bewijs dat hij twee moorden had gepleegd, en ze waren bijna zeker van twee andere. En als Jack het bij het rechte eind had, had Luke Quentin binnen twee jaar zeker twaalf vrouwen vermoord, misschien wel meer. Ze wachtten op een doorslaggevend DNA-rapport over de modder van onder zijn schoenen, die Charlie uit het tapijt in Quentins hotelkamer had gehaald. Als de modder een match was, zoals Charlie hoopte, was Quentin zojuist voor de laatste keer buiten geweest.

'Wat een flauwekul,' mompelde Luke, terwijl hij weg schuifelde. 'Je weet dat het geen standhoudt. Je zit maar wat te vissen. Ik heb een alibi voor elke avond. Ik ben de afgelopen twee weken nauwelijks uit mijn hotelkamer gekomen. Ik was ziek.' Ja, dacht Jack bij zichzelf, heel ziek. Dat waren al dat soort kerels: sociopaten die niet eens met hun ogen knipperden nadat ze hun slachtoffer hadden vermoord en gedumpt, om daarna te gaan lunchen. Luke Quentin was knap en zag eruit alsof hij ook heel charmant kon zijn. Hij was het ideale type om een onschuldig jong meisje tegen te komen en haar mee te lokken naar een afgelegen plekje, waar hij haar kon verkrachten en vermoorden. Jack had wel vaker van dat soort mannen gezien, hoewel dit een van de ergste was, als het allemaal klopte. In elk geval de ergste die ze in lange tijd hadden gehad. Jack wist dat hier een hoop pers aan te pas zou komen en dat alles tot in de puntjes moest kloppen, anders zou Quentin door een onnozele vormfout vrij kunnen komen. Dat wist Charlie ook, en daarom had hij Jack de arrestatie laten afhandelen. Toen Luke werd weggeleid om gevisiteerd te worden en een politiefoto te laten maken, belde Jack zelf de officier van justitie.

'We hebben hem,' zei Jack trots. 'Al onze vermoedens klopten en we hadden geluk. En dan hadden we nog Charlie McAvoy, die zich rot heeft gerend om hem te pakken te krijgen. Als ik door al die steegjes had moeten rennen en over al die hekken had moeten springen, was die vent al in Brooklyn geweest voordat ik de eerste hindernis genomen had.' Jack was goed in vorm, maar hij was negenenveertig, en de officier en hij plaagden elkaar altijd met hun gewicht. Ze waren even oud. De officier complimenteerde hem met zijn goede werk en zei dat ze elkaar de volgende ochtend zouden zien. Hij wilde de rechercheurs die de arrestatie hadden verricht zelf spreken, zodat ze konden bepalen hoe ze met de pers zouden omgaan.

Toen Jack een halfuur later het bureau verliet, zat Luke al in zijn cel. Ze hadden besloten hem in zijn eentje te laten zitten. Hij zou de volgende middag worden voorgeleid en Jack wist dat ze tegen die tijd belaagd zouden worden door de pers. De arrestatie van de man die misschien wel meer dan twaalf vrouwen in zeven staten had vermoord, zou groot nieuws zijn. En het zou hoe dan ook de indruk wekken dat de politie van New York hun werk bijzonder goed deed. De rest was aan de officier van justitie, de openbaar aanklager en de onderzoekers.

Hij reed die avond na de arrestatie met Charlie mee naar huis. Het was een lange dag geweest en ze hadden het hotel de hele middag in de gaten gehouden. Ze hadden Luke zien weggaan, en Charlie had hem toen al willen pakken, maar Jack zei dat hij moest wachten. Hij wist niet dat ze hem op de hielen zaten, dus wisten ze dat hij terug zou komen. Er waren trouwens ook te veel mensen op dat tijdstip, en Jack wilde niet dat mensen uit het hotel gewond zouden raken. Uiteindelijk had het goed uitgepakt voor hen. En niet zo best voor Luke.

Op dat moment zat Luke Quentin in zijn cel naar de muur te staren. Hij hoorde alle bekende gevangenisgeluiden. Op een vreemde manier was het een soort thuiskomen. Als hij zou verliezen, zou het ditmaal voorgoed zijn, dat wist hij. Van zijn gezicht was niets af te lezen toen hij naar zijn schoenen keek, op zijn brits ging liggen en zijn ogen sloot. Hij zag er heel vredig uit.

HOOFDSTUK 2

Schiet op! Snel, snel! zei Alexa Hamilton tegen haar dochter, terwijl ze haar de cornflakes en een pak melk toeschoof. 'Sorry voor het karige ontbijt, maar ik ben al laat voor mijn werk.' Ze moest zichzelf dwingen te gaan zitten en de krant door te kijken, in plaats van te staan en ongeduldig met haar voet te tikken. Haar zeventienjarige dochter, Savannah Beaumont, had heel lang, blond haar. Ze droeg het los en had een figuurtje waarvoor mannen op straat haar al sinds haar veertiende nafloten. Ze was de spil waar haar moeders leven om draaide. Alexa keek glimlachend op van de krant. 'Je hebt lippenstift op. Leuke jongen op school?' Savannah zat in het laatste jaar van een goede privéschool in New York. Ze wilde naar de universiteit en was bezig met het invullen van aanvraagformulieren voor Stanford, Brown, Princeton en Harvard. Haar moeder vond het vreselijk dat ze weg zou gaan. Maar ze had geweldige cijfers en was al even slim als mooi. Dat gold ook voor Alexa, die een lang, slank lijf had en eruitzag als een fotomodel, maar dan gezonder en knapper. Ze droeg haar haar strak naar achteren in een knotje en maakte zich nooit op als ze ging werken. Ze had er geen behoefte om aandacht te trekken met haar uiterlijk. Ze was hulpofficier van justitie en was negenendertig; later dat jaar zou ze veertig worden. Na haar rechtenstudie was ze meteen bij het Openbaar Ministerie aan de slag gegaan, waar ze nu zeven jaar werkte.

'Ik eet zo snel mogelijk.' Savannah grijnsde geruststellend.

'Niet te snel, straks word je misselijk. De misdadigers van New York wachten maar even.' Ze had de avond ervoor een sms'je gekregen van haar baas, die haar die ochtend wilde spreken. Vandaar de haast, maar ze kon altijd zeggen dat de metro vertraging had gehad. 'Is het gisteravond nog gelukt met je aanvraag voor Princeton? Ik wilde je komen helpen, maar ben in slaap gevallen. Laat het me vanavond maar even lezen.'

'Ik kan vanavond niet.' Savannah lachte haar stralend toe. Wat was het toch een mooi meisje. Op school zat ze in het volleybalteam. 'Ik ga uit,' verklaarde ze, terwijl ze haar laatste hap cornflakes nam. Haar moeder trok haar wenkbrauwen op.

'Nieuw vriendje?'

'Gewoon een vriend. We gaan met een hele groep. In Riverdale wordt een wedstrijd gehouden die we allemaal willen zien. Niets bijzonders. Die aanvraag maak ik dit weekend wel af.'

'Je hebt nog precies twee weken om ze allemaal af te maken,' zei Alexa streng. Savannah en zij waren nu bijna elf jaar alleen, sinds Savannah zes was. 'Doe er maar niet zo luchtig over, die data zijn strikt.'

'Misschien moet ik dan maar een jaartje helemaal niet naar school gaan,' zei Savannah plagerig. Ze hadden het leuk samen en gingen liefdevol met elkaar om. Savannah schaamde zich er niet voor haar vrienden te vertellen dat haar moeder haar beste vriendin was, en iedereen vond haar moeder cool. Haar moeder nam elk jaar een paar van hen mee naar kantoor als daar een open dag werd gehouden. Maar Savannah wilde geen rechten studeren. Ze wilde journalist of psycholoog worden, maar ze wist het nog niet precies. De eerste twee jaar op college hoefde ze nog geen hoofdrichting te kiezen. 'Als je een jaar vrij neemt, doe ik misschien wel met je mee. Ik heb de afgelopen maand zoveel vervelende zaken gedaan. De feestdagen brengen het slechtste in iedereen boven. Volgens mij heb ik sinds Thanksgiving alleen maar huisvrouwen uit de stad vervolgd die zijn betrapt op winkeldiefstal,' klaagde ze, terwijl ze samen hun appartement verlieten en de lift in stapten. Savannah wist dat haar moeder in oktober aan een grote verkrachtingszaak gewerkt had, waarna de verdachte voorgoed was opgeborgen. Hij had zuur in het gezicht van zijn slachtoffer gegooid. Maar sindsdien was het rustig geweest op het werk.

'Wat denk je, zullen we een reisje maken als ik in juni mijn diploma heb? Trouwens, papa neemt me mee naar Vermont om te gaan skiën,' zei Savannah luchtig, terwijl de lift omlaagging. Ze ontweek haar moeders blik. Ze vond het vreselijk om haar ogen te zien als ze over haar vader begon: daar stond dan een mengeling van pijn en woede in te lezen, zelfs nu nog, na bijna elf jaar. Dat waren de enige keren dat haar moeder verbitterd leek, al zei ze nooit iets echt vervelends over hem tegen haar dochter.

Savannah herinnerde zich niet veel van de scheiding, maar wist wel dat het een rottijd was geweest voor haar moeder. Haar vader kwam uit Charleston in South-Carolina, waar ze tot de scheiding hadden gewoond, en daarna waren haar moeder en zij teruggekeerd naar New York. Sindsdien was Savannah nooit meer in Charleston geweest en ze herinnerde zich er eigenlijk niets meer van. Haar vader kwam haar twee of drie keer per jaar opzoeken in New York, en als hij tijd had, nam hij haar mee voor een reisje, hoewel zijn schema vaak veranderde. Ze vond het heerlijk om hem te zien en probeerde zich geen verrader te voelen naar haar moeder toe. Haar ouders communiceerden via e-mail en hadden elkaar sinds de scheiding niet meer gezien of gesproken. Savannah vond het allemaal een beetje te veel op een soapserie lijken, maar het was nu eenmaal zo en ze wist dat het niet zou veranderen. Dat betekende dat haar vader niet naar haar diploma-uitreiking zou komen. Savannah hoopte dat ze op hen in zou kunnen praten in de vier jaar dat ze zou studeren. Ze wilde echt dat ze dan allebei kwamen. Maar ondanks de vijandigheid tussen haar ouders, was haar moeder geweldig.

'Je weet dat hij waarschijnlijk weer op het laatste moment afzegt, hè?' zei Alexa geërgerd. Ze vond het vreselijk als Tom hun dochter teleurstelde, wat heel vaak gebeurde. Savannah vergaf het hem altijd, maar Alexa niet. Ze verafschuwde alles wat hij deed.

Savannah gaf haar een standje. 'Mam, je weet dat ik het niet leuk vind als je zo doet. Hij kan het niet helpen dat hij het druk heeft.' Waarmee? wilde Alexa vragen, maar ze deed het niet. Lunchen op de club, golfen? Bij zijn moeder op bezoek gaan, als die niet bij haar vergaderingen van de United Daughters of the Confederacy was? Alexa perste haar lippen op elkaar, terwijl de lift in de hal tot stilstand kwam en ze eruit stapten.

'Sorry,' zei Alexa met een zucht, en ze gaf haar dochter een kus. Nu ze zeventien was, viel het wel mee, maar toen Savannah klein was, werd Alexa altijd woedend als hij niet kwam opdagen en haar dochters grote, blauwe ogen zich met tranen vulden, al probeerde ze zich groot te houden. Het brak Alexa's hart als ze dat zag, maar nu kon Savannah er beter mee omgaan. Savannah zag bijna alles wat haar vader deed door de vingers. 'Als zijn plannen veranderen, kunnen we altijd nog samen een weekend naar Miami gaan, of skiën. We bedenken wel iets.'

'Niet nodig. Hij heeft het beloofd,' zei Savannah resoluut.

Alexa knikte, ze zeiden elkaar snel gedag, waarna Savannah wegrende om haar bus te halen en Alexa door de vrieskou naar het metrostation liep. Buiten was het bitter koud en er hing sneeuw in de lucht. Savannah had nooit zo'n last van de kou, maar na alle tussenstops in de metro was Alexa koud tot op het bot toen ze op haar werk kwam.

Ze zag Jack, de rechercheur, met een van zijn jonge assistenten naar het kantoor van Joe McCarthy lopen, precies op het moment dat ze daar zelf ook heen ging.

'Een vroege vergadering?' vroeg Jack losjes. De afgelopen zeven jaar had hij vaak met haar gewerkt en hij mocht haar graag. Hij had haar graag mee uit gevraagd, maar ze leek te jong voor hem. Ze verstond haar vak en was een nuchter type, en hij wist dat de officier van justitie haar fantastisch vond. Jack had met haar gewerkt tijdens de grote verkrachtingszaak van drie maanden eerder. Ze hadden er een veroordeling uit gesleept. Dat deed Alexa altijd.

'Ja, Joe stuurde me gisteravond een sms'je. Hij wil waarschijnlijk gewoon bijgepraat worden over al die suffe zaken die ik de laatste tijd heb gedaan. Ik heb elke winkeldief in New York gehad,' zei Alexa grijnzend.

'Leuk,' grapte hij, en hij stelde haar aan Charlie voor, die 'hallo' zei, maar verder niets. Hij leek afwezig, alsof hij aan iets anders dacht. 'Fijne feestdagen gehad?' vroeg Jack toen ze voor het kantoor van de officier stonden, en hij zei tegen Charlie dat hij buiten moest wachten.

'Rustig. Mijn dochter en ik zijn thuisgebleven en ik heb een week vrijgenomen. Aanvraagformulieren voor de universiteit. Dit is haar laatste jaar thuis.' Ze zei het triest, en hij glimlachte. Ze had het vaak over haar dochter. Hij was gescheiden en had geen kinderen, en hij wilde zijn ex het liefst zo snel mogelijk vergeten. Twintig jaar geleden was ze met zijn partner getrouwd, nadat ze hem twee jaar lang bedrogen had. Jack wilde nooit meer trouwen. Hij was er altijd van uitgegaan dat Alexa er net zo over dacht. Ze was niet verbitterd, maar altijd aan het werk, en hij kende niemand op het politiebureau die ooit met haar uit was geweest. Hij dacht dat ze vijf jaar daarvoor een keer een afspraakje had gehad met een van de hulpofficieren van justitie, maar ze was nogal introvert en sprak niet veel over haar privéleven — behalve over haar dochter.

Het was Alexa opgevallen dat de agent die hij bij zich had jong en gedreven was. Ze moest lachen toen ze zag hoe ernstig hij keek. Zo zagen jonge agenten er in haar ogen altijd uit.

Jack en Alexa gingen het kantoor in, terwijl Charlie buiten bleef wachten. De officier leek blij hen beiden te zien. Hij was een knappe man van Ierse afkomst met een dikke bos grijs haar dat altijd ietsje te lang was. Hij zei dat hij al grijs was sinds zijn studietijd. Het stond hem goed. Hij droeg een spijkerbroek met cowboylaarzen, een oud, versleten tweed jasje en een cowboyhemd. Hij stond bekend om zijn western-kleding, zelfs als hij naar de burgemeester ging.

'Hebben jullie elkaar al gesproken voor jullie binnenkwamen?' vroeg de officier met een blik op Jack, die zijn hoofd schudde. Hij had het gras niet voor Joe's voeten weg willen maaien.

'Hebben we een nieuwe zaak?' vroeg Alexa belangstellend.

'Ja, en ik vond het beter om die nog een dag buiten de krant te houden, tot we alles op een rijtje hebben,' zei hij, terwijl ze gingen zitten. 'Vanmiddag zal het wel uitlekken en dan breekt de hel los.'

'Wat voor zaak is het dan?' Alexa's gezicht lichtte op. 'Niet weer winkeldiefstal, hoop ik. Ik haat de feestdagen,' zei ze vol afschuw. 'Ik weet niet waarom ze hun die spullen niet gewoon geven en het maar vergeten. Dat kost de belastingbetaler een stuk minder dan vervolging.'

'Ik denk dat we het geld van de belastingbetaler deze keer wel goed zullen besteden. Verkrachting en moord met voorbedachten rade. Maal vier.' Joe McCarthy keek Jack glimlachend aan.

'Maal vier?' Alexa keek geïntrigeerd.

'Seriemoordenaar. Jonge vrouwen. We kregen een tip. Eerst leek het helemaal geen goed spoor, maar toen doken er steeds weer lijken op en bleek de informatie te kloppen. Een klein onderzoeksteam is hem de afgelopen zes maanden van staat naar staat gevolgd, maar kon hem steeds niet pakken. We hadden alleen maar slachtoffers en konden hem niet met hen in verband brengen. De informant tipte ons vanuit de gevangenis, maar we hadden een jaar lang geen bewijs om er iets mee te kunnen doen. Blijkbaar heeft onze man iemand heel erg kwaad gemaakt voordat hij uit de bajes kwam, dus kregen we een telefoontje. Die vent is echt koelbloedig. Tot vorige week hadden we niets tastbaars tegen hem, maar nu hebben we hem vrijwel zeker te pakken voor twee moorden, en misschien nog twee extra. We gaan ze alle vier hard proberen te maken. Dat is onze taak,' zei hij tegen Jack en Alexa, die hem vol belangstelling aanhoorden. Daarna vertelde hij dat Charlie McAvoy, de jonge agent die buiten zat, bij de speciale eenheid zat die die vent had gevolgd. Hij zei dat de verdachte de staatsgrenzen over was geweest en dat de FBI erbij betrokken was geraakt, maar dat Jack en Charlie de avond ervoor de arrestatie hadden verricht. 'Alle vier de slachtoffers zijn in New York gevallen, dus is de zaak voor ons,' verklaarde hij.

'Hoe heet hij?' vroeg Alexa. 'Hebben we hem al eens eerder gezien?' Tot dusver was ze nog nooit een gezicht of een naam vergeten.

'Luke Quentin. Hij is twee jaar geleden vrijgekomen uit de Attica-gevangenis. Hij heeft wat overvallen op zijn naam staan. Wij hebben hem nog nooit in de rechtszaal gehad, en hij is nooit eerder gepakt voor een dergelijk vergrijp. Hij schijnt in Attica tegen iemand gezegd te hebben dat hij van snuffmovies houdt, waarin vrouwen vermoord worden tijdens de seks, en dat hij dat wel eens wilde uitproberen als hij vrij was. Het is een echte engerd.' Toen lachte hij naar Alexa. 'Hij is van ons.' Alexa sperde haar ogen open en glimlachte. Ze deed graag moeilijke zaken en het schonk haar voldoening als ze mensen op kon sluiten die het verdienden om voorgoed buiten de maatschappij geplaatst te worden. Maar ze had er nog nooit een gehad die zo erg was als deze. Vier aanklachten wegens verkrachting en moord: dit was een enorme zaak. 'Dank je wel, Joe.' Ze wist dat het een blijk van waardering was dat hij haar de zaak had toegewezen.

'Je verdient het. Je bent goed in je werk en hebt me nooit laten vallen. Er zal een hoop pers bij te pas komen, dus we moeten alle details in de gaten houden. We willen niet dat de zaak geseponeerd wordt vanwege een vormfout. De speciale eenheid is gegevens aan het verzamelen van de andere staten waar hij geweest is. Als hij degene is die we denken, is hij al twee jaar aan het moorden. Zijn werkwijze is altijd zo'n beetje hetzelfde. Eerst verdwijnen zijn slachtoffers in het niets. Dan vinden we hun lichaam, maar kunnen we ze niet met hem in verband brengen. Vorige week hebben we er twee gevonden en hadden we geluk. McAvoy ging naar zijn hotelkamer, waar er wat modder van zijn laarzen op het tapijt is terechtgekomen. Er zat opgedroogd bloed in, en nu wachten we het DNA onderzoek af. Dat is een begin. We hebben twee andere slachtoffers die op precies dezelfde manier zijn omgebracht: verkracht en tijdens de seks gewurgd. We hebben ze allebei in de East River gevonden, en op het tapijt in zijn kamer lagen twee haren die een match vormen. Dat brengt ons op vier slachtoffers. Hoe dan ook, jullie zullen je handen vol hebben. Ik geef Jack de leiding over het onderzoek, en de zaak is van jou,' zei hij tegen Alexa. 'Hij wordt om vier uur voorgeleid.'

'Dan kunnen we maar beter aan de slag gaan,' zei Alexa gespannen. Ze kon niet wachten om het kantoor uit te lopen en zich snel in te lezen. Ze wilde zeker weten hoeveel ze hem die dag ten laste konden leggen, hoewel ze later altijd meer aanklachten konden toevoegen, als ze meer informatie en bewijzen van de forensische dienst zouden hebben, en als er meer lichamen zouden opduiken als ze onopgeloste misdrijven zouden bekijken. Het enige wat ze nu wilde was Luke Quentin achter slot en grendel krijgen. Daar betaalden de mensen belasting voor. En ze was dol op haar werk.

Een paar minuten later liepen ze het kantoor van de officier uit, die hen succes wenste. Charlie liep met hen mee, en Jack zette hem meteen weer aan het werk om te kijken of het forensisch lab al vooruitgang had geboekt. Charlie knikte en ging ervandoor.

'Zwijgzaam type,' merkte Alexa op.

'Hij is goed in zijn werk,' verzekerde Jack, en hij besloot haar wat vertrouwelijke informatie te geven. 'Dit is een zware zaak voor hem.'

'Hoezo?'

'Als dit de juiste vent is, heeft hij Charlies zus een jaar geleden in Iowa vermoord. Het was vreselijk, en daarna heeft Charlie zich aangemeld voor de speciale eenheid. Hij heeft behoorlijk moeten soebatten om erbij te mogen, omdat het een persoonlijke vendetta voor hem is. Maar hij is een fantastische agent, dus ze hebben hem toestemming gegeven.'

'Dat is lang niet altijd goed,' zei Alexa bezorgd. 'Als hij ons gaat helpen, moet hij wel helder kunnen denken. Ik wil niet dat hij informatie verkeerd interpreteert of al te gretig wordt omdat hij die vent te grazen wil nemen. Daarmee kan hij onze zaak verknallen.' Het beviel haar helemaal niet wat ze zojuist gehoord had. Ze wilde dat alles aan deze zaak perfect was, zodat het vonnis alleen maar 'schuldig' kon luiden. Ze wist dat ze dat voor elkaar zou boksen. Ze beet zich altijd vast in het proces en ging heel nauwkeurig te werk. Dat had ze van haar moeder geleerd, die ook jurist was, en een goede ook. Alexa was pas na haar scheiding rechten gaan studeren. Toen ze van school afkwam, was ze meteen getrouwd met de eerste en enige man van wie ze ooit had gehouden. Ze was dolverliefd op hem geweest. Tom Beaumont was een knappe zuiderling die na zijn studie aan een vooraanstaande universiteit min of meer was gaan werken bij de bank van zijn vader in Charleston, waar de ideeën van de Confederatie in stand werden gehouden. Dat gebeurde ten dele door de United Daughters of the Confederacy en Toms moeder, een echte grande dame, stond aan het hoofd van de plaatselijke tak daarvan. Tom was gescheiden en had twee schattige zoontjes, die destijds zeven en acht waren geweest. Alexa was meteen verliefd op hen én op Tom, en op alles in het Zuiden. Hij was de charmantste man die ze ooit ontmoet had. Tom was zes jaar ouder dan zij, en tot hun grote vreugde was ze zwanger geraakt tijdens hun huwelijksnacht, of misschien de nacht daarvoor. Zeven jaar lang was alles heel idyllisch. Ze was de gelukkigste vrouw op aarde en de volmaakte echtgenote, maar toen kwam Luisa, zijn ex-vrouw, terug omdat de man voor wie ze hem had verlaten om het leven was gekomen bij een auto-ongeluk in Dallas. De Burgeroorlog werd opnieuw gestreden, maar ditmaal verloor het Noorden en won Luisa. Toms moeder werd Luisa's grootste bondgenoot en Alexa maakte geen kans. Als klap op de vuurpijl raakte Luisa zwanger toen Tom stiekem naar haar toe was gegaan, omdat hij weer net zo weg van haar was als toen hij haar in hun schooltijd had leren kennen. Toms moeder maakte hem duidelijk wat zijn plicht was: niet alleen ten opzichte van de Confederatie, maar ook voor de vrouw die zijn kind droeg, de moeder van zijn 'jongens'. Tom werd verscheurd tussen de twee vrouwen en dronk veel te veel terwijl hij probeerde eruit te komen. Maar Luisa was de moeder van drie van zijn kinderen, en Alexa maar van één. Dat bleef zijn moeder hem maar inprenten, en ze overtuigde hem ervan dat Alexa nooit echt in hun leven had gepast.

Het was allemaal net een slechte film; een ware nachtmerrie. De hele stad praatte erover en iedereen wist van Toms verhouding met zijn ex. Tom legde Alexa uit dat hij van haar moest scheiden om met Luisa te trouwen. Dit mocht immers geen onwettig kind worden, dat snapte ze toch wel? Hij beloofde een oplossing te vinden zodra het kind geboren was, maar tegen die tijd had zij de regie over zijn leven alweer in handen en leek het net of iedereen, Tom incluis, alweer was vergeten dat er ooit een andere echtgenote - én een ander kind — was geweest. Alexa had er alles aan gedaan om met hem te praten en zijn idiote plan terug te draaien, maar ze kon het tij niet keren. Tom was vastberaden en hield vol dat een huwelijk met Luisa omwille van de toekomstige baby de enige optie was. Een andere mogelijkheid zag hij niet.

Toen Alexa wegging uit Charleston, had ze het gevoel dat haar hart uit haar lijf was gerukt. Luisa zette haar spullen al in huis toen Alexa nog aan het inpakken was. Ze nam Savannah en haar gebroken hart mee naar New York en bleef een jaar bij haar moeder wonen. Toen was de scheiding al een feit, en Tom kon het niet uitleggen, maar zei dat het maar beter was om het nu zo te laten. Beter voor hem, Luisa en hun pasgeboren dochtertje. Alexa en Savannah waren verbannen, en bleven als echte Yankees in het Noorden.

Tom mocht Savannah van Luisa nooit mee terug nemen naar Charleston, zelfs niet voor een kort bezoek. Ze had de touwtjes weer volledig in handen. Tom kwam een paar keer per jaar naar New York om zijn dochter te zien, meestal als hij er toch moest zijn voor zaken. Alexa schreef haar stiefzoons nog een tijdlang. Ze waren veertien en vijftien toen ze vertrok en ze maakte zich zorgen om hen. Maar het waren niet haar eigen kinderen, en tussen de regels door kon ze lezen hoezeer ze verscheurd werden tussen hun twee moeders. Binnen zes maanden schreven ze haar steeds minder vaak, en ze liet het maar zo. Ze ging rechten studeren en probeerde ze allemaal uit haar hart te bannen. Allemaal, behalve haar dochter. Het was moeilijk haar woede niet met Savannah te delen, en ze deed haar best, maar zelfs een meisje van zes kon voelen hoe gekwetst haar moeder was. Haar vader was net een knappe prins als hij haar kwam opzoeken, en hij stuurde haar mooie cadeaus. Maar uiteindelijk snapte zelfs Savannah dat ze niet welkom was in haar vaders leven. Ze nam het hem niet kwalijk, maar werd er soms wel verdrietig van. Ze vond het heerlijk om tijd met hem door te brengen. Het was zo leuk met hem. Van de fatale zwakheid waardoor hij weer in Luisa's val was gelopen, was niet veel te merken als hij zijn dochter in New York kwam opzoeken. Dan kwam alleen zijn knappe, leuke, beleefde en charmante kant naar voren. Hij was het schoolvoorbeeld van een gentleman uit het Zuiden met het uiterlijk van een filmster. Alexa was ervoor gevallen, en dat gold ook voor Savannah.

'Hij is net een weekdier,' zei Alexa tegen haar moeder als Savannah er niet bij was. 'Een man zonder ruggengraat. Was dat geen film?' Haar moeder vond het erg voor haar, maar wees haar erop dat ze niet verbitterd moest zijn: daar zou niemand beter van worden en het zou haar kind verdriet doen. 'Ze heeft geen vader!' klaagde Alexa dan.

'Die heb jij ook niet gehad,' bracht haar moeder haar nuchter in herinnering. Alexa's vader was gestorven aan een hartinfarct op de tennisbaan toen zij vijf was, een aangeboren afwijking waar niemand iets van had geweten. Haar moeder had zich niet uit het veld laten slaan en was rechten gaan studeren, net als Alexa later. Maar het was geen substituut voor een goed huwelijk, zo een als Alexa ten onrechte dacht te hebben. 'Maar jij bent ook goed terechtgekomen,' zei haar moeder vaak. Muriel Hamilton was trots op haar dochter. Ze had er het beste van gemaakt, maar het had zijn tol geëist, en dat zag haar moeder. Alexa had een harde buitenkant waar niemand doorheen kwam, behalve haar dochter en haar moeder. Sinds de scheiding was ze maar met een paar mannen uit geweest. Een andere hulpofficier, een van haar onderzoeksmensen, en de broer van een studiegenootje - allemaal slechts korte tijd. Meestal wilde ze helemaal niet uitgaan, en richtte ze al haar aandacht op Savannah. De rest kon haar niet schelen, behalve haar werk, dat haar passie was.

Toen Alexa uit Charleston vertrok, had ze gezworen dat niemand ooit nog een keer haar hart zou breken. Niemand zou het kunnen vinden. Ze had het in een kluis opgesloten, waar alleen haar dochter bij kon. Ze zou geen man zo dichtbij laten komen dat hij haar kon kwetsen. Alexa had een metershoge muur om zich opgetrokken en Savannah was de enige met de sleutel. Haar dochter gaf glans aan haar leven, dat was geen geheim. Haar kantoor stond vol foto's van haar en ze bracht elk vrij moment met haar door. Ze bleef elke avond thuis, bij haar. Het zou haar zwaar vallen nu Savannah die herfst ging studeren. Alexa had voorzichtig geopperd dat ze naar NYU of Barnard kon gaan, allebei universiteiten in de buurt, maar Savannah had verder weg gewild. Dus zouden ze nu nog negen maanden bij elkaar wonen en van elkaar genieten. Alexa probeerde niet te denken aan wat er daarna zou komen. Haar leven zou leeg zijn. Savannah was alles wat ze had en meer hoefde ze niet.

Alexa boog zich over de dossiers die Jack haar had gegeven: Luke Quentins strafblad en de lijst van slachtoffers uit andere staten met wie ze hem in verband probeerden te brengen. Ze hielden hem al maanden in de gaten, en een agent uit Ohio had hem aan een van de moorden gekoppeld - niet onomstotelijk, maar genoeg reden voor bezorgdheid. Er was geen bewijs, maar hij was op het juiste tijdstip op de juiste plek geweest, zoals vaker het geval was. De moord in Ohio was de eerste waardoor ze dachten dat Quentin degene was die ze zochten. Maar ze hadden niet genoeg bewijs om hem te arresteren. Ze hadden hem verhoord, en daarna nog een keer in verband met een zaak in Pennsylvania, maar er was niets uitgekomen. Hij had hen recht in hun gezicht uitgelachen. Pas de laatste twee weken was Charlie McAvoy er zeker van dat hij het was, toen ze de lichamen van twee jonge vrouwen vonden en de andere twee uit de rivier visten. Ze waren stuk voor stuk Quentins type en ze waren allemaal op dezelfde manier vermoord: verkracht en gewurgd. Verder waren er geen tekenen van mishandeling. Hij stak ze niet en hij sloeg ze niet in elkaar. Hij verkrachtte ze en vermoordde ze terwijl hij bezig was. De enige wonden die zijn slachtoffers hadden, buiten de blauwe plekken in hun nek door de verwurging, waren schaafwonden en krassen die ze na hun dood hadden opgelopen, toen hun belager hen wegsleepte. Door die schaafwonden en krassen beschikte het forensisch lab nu over het bloed dat ze nodig hadden voor het DNA.

Alexa bekeek de dossiers uit andere staten die waren binnengekomen na de arrestatie van de vorige avond. Ze probeerden Quentin kruiselings te controleren met een stuk of tien slachtoffers. De foto's van de vermoorde meisjes waren hartverscheurend, en ze leken griezelig veel op Charlies zus. Er zat ook een foto van haar tussen. Alle slachtoffers waren tussen de achttien en de vijfentwintig, meestal waren ze blond en ze leken op elkaar. Het waren gezonde, leuke jonge meiden. Ze waren allemaal verkracht voordat ze stierven, en aan de blauwe plekken in hun nek was te zien dat ze gewurgd waren - gestikt terwijl hun belager hen verkrachtte, wat overeenkwam met zijn verlangen om snuffmovies na te spelen en vrouwen te doden tijdens de seks. Alle jonge vrouwen hadden ouders en vrienden die van hen hielden; het leven van hun broers en zussen en vriendjes was voorgoed veranderd toen ze stierven. Sommige lichamen waren nog niet gevonden, maar vele wel. Sommigen waren gewoon verdwenen, en niemand wist of ze wel echt dood waren, maar de computer had hen uitgespuwd als mogelijke slachtoffers en ze zagen er ongeveer hetzelfde uit als de rest. Al met al waren er negentien, inclusief degenen die niet gevonden waren. Twaalf van wie het stoffelijk overschot was gevonden. Zeven bij wie dat niet het geval was.

Luke Quentin, als hij tenminste de dader was, had een duidelijke voorkeur voor een bepaald type vrouw: jong, blond, mooi, en meestal lang en slank. Er waren fotomodellen en schoonheidskoninginnen bij, de trots van hun omgeving, jonge meisjes op weg naar een gelukkig, succesvol leven, tot ze hem ontmoetten. Hij pikte geen goedkope grietjes op in een bar en hij vermoordde geen hoeren. Hij had een missie en zocht het doorsnee Amerikaanse meisje, waardoor hij een spoor van wanhopige, geschokte en woedende ouders in diverse staten had nagelaten. Jack, Charlie en de rest van de onderzoekers en de speciale eenheid waren ervan overtuigd dat hij de moordenaar was. Nu moesten ze het alleen nog bewijzen, en het opgedroogde bloed en het haar aan de onderkant van zijn laarzen en op het tapijt waren de eerste stap. Het was hun eerste doorbraak, maar meer was er niet nodig. Eén misstap van de moordenaar, één onbeduidend vergeten detail was soms genoeg om het kaartenhuis te laten instorten en dan hadden ze hun man te pakken.

Het was niet te geloven dat één man zoveel vrouwen kon vermoorden, maar het kwam voor. Er liepen zieke mensen rond. Het was aan Jack om hen te vinden en aan Alexa om hen op te sluiten. En als ze naar de foto's keek, wist ze zeker dat ze Luke Quentin achter slot en grendel zou zetten, als hij de moordenaar was. Dan zou Alexa meedogenloos zijn en niet stoppen voor hij veroordeeld was.

Het zou een schrale troost zijn voor de gezinnen die een dochter kwijt waren. Ze wist dat ze in veel gevallen verbijsterend vergevingsgezind waren en zelfs tegen de moordenaar zeiden dat ze hem vergaven. Alexa begreep dat nooit, al had ze het vaak gezien. Als Savannah iets zou overkomen, wist ze zeker dat ze degene die dat op zijn geweten had nooit zou kunnen vergeven. Dat kon ze niet. Ze huiverde al als ze er alleen maar aan dacht.

Jack ging al om half vier met haar mee naar de voorgeleiding. Intussen had ze alle dossiers gelezen en kende ze Quentins geschiedenis. Ze keken toe hoe hij de rechtszaal in werd geleid in een oranje overall en met hand- en enkelboeien om. Hij droeg lichte, canvas gevangenisschoenen, omdat zijn eigen laarzen waren ingenomen om te analyseren als bewijsmateriaal.

Alexa zag hem door de rechtszaal lopen. Het was een grote, krachtige, maar elegante man. Hij bewoog zich met een arrogantie die haar van haar stuk bracht. En ze wist niet waarom, maar hij had iets seksueels. Ze begreep waarom meisjes zich tot hem aangetrokken voelden of zich naar een stil plekje lieten meelokken om met hem te praten. Hij zag er niet onheilspellend uit, nee, hij was sexy, knap en aantrekkelijk, tot je in zijn ogen keek en zag hoe koud ze waren. Het waren de ogen van een man die nergens voor zou terugdeinzen.

Als openbaar aanklager had Alexa dat soort ogen al vaker gezien. Hij babbelde ongedwongen met de pro-Deo advocaat die hem was toegewezen, een vrouw. Alexa zag hem lachen. Het leek hem niets te kunnen schelen dat hij daar was en werd beschuldigd van viermaal verkrachting en moord. Moord met voorbedachten rade. Ze zouden hem hard aanpakken, en als hij veroordeeld zou worden, zou ze de jury vragen hem opeenvolgende vonnissen te geven. Als het aan Alexa lag, zou hij minstens honderd jaar vastzitten. Dit zou een lange, gecompliceerde zaak worden voor de jury, tenzij hij schuld zou bekennen, maar dat deden kerels zoals hij meestal niet.

Ze zaten het proces brutaalweg uit, want ze hadden niets te verliezen. Ze hadden alle tijd en kregen een uitkering die door de belastingbetaler werd opgehoest. Soms genoten ze van het mediacircus. Luke Quentin leek nergens mee te zitten, en terwijl ze wachtten tot de rechter uit zijn raadskamer kwam, draaide Quentin zich langzaam om en keek Alexa recht aan. Zijn handen en voeten waren geboeid, er stond een bewaker naast hem, maar zijn ogen keken als röntgenstralen door Alexandra heen en de rillingen liepen over haar rug. Die ogen waren angstaanjagend. Na een tijdje wendde ze haar blik af en zei iets tegen Jack, die knikte. Opeens kon ze makkelijk geloven dat Quentin negentien vrouwen vermoord had, of misschien nog wel meer. Charlie McAvoy zat in de rechtszaal naar hem te kijken en kon hem wel vermoorden. Hij had het lichaam van zijn zus gezien en wist wat de moordenaar met haar gedaan had. Nu wilde hij gerechtigheid. Geen straf zou Charlie zwaar genoeg zijn.

De rechter kwam uit zijn raadskamer en Alexa sprak namens de staat New York en las de tenlastelegging op. De rechter knikte, waarna de advocaat voor de verdachte sprak en zei dat hij zijn schuld ontkende, wat de standaardprocedure was. Het betekende dat hij op dat moment nog geen schuld zou bekennen en ook niet wilde onderhandelen, maar dat was ook nog niet aangeboden. Daar was het te vroeg voor. Er werd geen poging gedaan om hem op borgtocht vrij te krijgen -dat zou toch niet lukken met vier aanklachten wegens verkrachting en moord - en Alexa zei dat ze een juryproces zou regelen. Een paar minuten later werd Quentin via de deur waar de gevangenen doorheen kwamen weer naar zijn cel geleid. Voordat hij de ruimte verliet, keek hij nog één keer naar Alexa. Hij glimlachte onheilspellend en liep door de deur die een andere bewaker had geopend. Het leek wel of hij Alexa keurde. Ze was ouder dan hij en tweemaal zo oud als zijn slachtoffers, maar zijn blik zei dat hij haar kon krijgen als hij wilde. Alexa had het gevoel dat geen vrouw veilig was voor die man. Hij vormde een bedreiging voor de maatschappij en was ongehoord arrogant. Uit niets bleek dat hij spijt had, bang was of zich zorgen maakte. Hij zag eruit als een grote, knappe kerel die de wereld naar zijn hand kon zetten en alles kon doen wat hij wilde.

Omdat er nog geen verklaring was afgelegd, was er geen pers in de rechtszaal, maar Alexa wist dat de media vrijwel meteen boven op deze zaak zouden zitten. Bij het verlaten van de rechtszaal voelde ze zich ongemakkelijk. Het was alsof hij zijn handen over haar lichaam had laten glijden en ze kon hem wel slaan. Zo voelde ze zich nog steeds toen ze een uur later in haar kantoor haar jas aantrok en naar boven ging, naar een andere rechtszaal. Daar was nog een zitting gaande: een vrouwelijke rechter sprak een man vermanend toe omdat hij zijn alimentatie al zes maanden niet had betaald. Ze dreigde met gevangenisstraf en hij beloofde onmiddellijk te zullen betalen. Deze rechtszaal was bestemd voor familierecht, en er speelden zich hier altijd heel wat drama's af.

Alexa wachtte tot de zitting gesloten werd en liep achter de rechter aan naar haar raadskamer. Ze klopte aan en duwde de deur open, terwijl de rechter uit haar toga stapte. Ze was een aantrekkelijke vrouw van begin zestig, en ze droeg een zwarte rok en een rode trui. Ze glimlachte naar Alexa en omhelsde haar.

'Hoi lieverd. Wat kom je doen?' Alexa wist het niet, maar ze had er behoefte aan om hier te zijn na haar verontrustende middag met Luke Quentin in de rechtszaal.

'Ik heb net een grote zaak gekregen en ben naar de voorgeleiding geweest. Die vent is zo'n engerd, ik kreeg er de kriebels van.'

'Wat voor zaak?' vroeg de rechter belangstellend.

'Seriemoordenaar en verkrachter. Hij jaagt kennelijk op jonge vrouwen van tussen de achttien en vijfentwintig. Er zijn negentien moorden waar we hem mee in verband proberen te brengen, en van vier hier in New York zijn we vrijwel zeker. Ik hoop dat ik hem ook voor de rest kan pakken, maar dat weten we nog niet.' De rechter huiverde. Op het naambordje op haar bureau stond muriel hamilton. Ze was Alexa's moeder, en rechter op het gebied van familierecht.

'Allemachtig, wat ben ik blij dat ik dat soort zaken niet doe. Ik zou er misselijk van worden. Het is al erg genoeg om al die kerels te zien die hun kinderen niet willen onderhouden, maar wel een nieuwe Porsche aanschaffen. Ik heb er laatst nog een gedwongen die van hem te verkopen om de alimentatie aan zijn ex te kunnen betalen. Mannen kunnen soms echt hufters zijn. Maar die zaak van jou klinkt verschrikkelijk.' En Muriel vond het maar niks. Helemaal niks.

'Als ik alleen maar naar hem kijk, en bedenk wat hij allemaal heeft gedaan, word ik doodsbang van hem,' gaf Alexa toe. Dat zou ze tegen niemand gezegd hebben, behalve tegen haar moeder. Normaal gesproken reageerde ze niet zo sterk, maar Quentins arrogante, onbeschaamde blikken hadden haar echt geraakt.

'Wees voorzichtig,' waarschuwde haar moeder.

'Ik zal nooit alleen met hem zijn, mam.' Alexa glimlachte. Ze vond het heerlijk dat ze samen over hun werk konden praten, en over zoveel andere dingen. Haar moeder had haar leven gered toen ze terugkwam uit Charleston. Het was haar idee geweest dat Alexa rechten moest gaan studeren, en zoals altijd had ze gelijk gehad. 'Hij komt met hand- en enkelboeien naar de rechtszaal,' zei Alexa geruststellend, maar haar moeder bleef bezorgd kijken.

'Soms hebben dat soort kerels vrienden. Als aanklager word jij het doelwit van zijn woede zodra je hem aanklaagt en hem laat voorkomen. Als hij veroordeeld wordt, is het volgens hem jouw schuld dat hij in de gevangenis belandt. En de pers verslindt je bij een zaak als deze.' Ze wisten allebei dat dat waar was.

'Het lijkt wel of hij het niet erg vindt om in de gevangenis te zitten. Trouwens, die vent die zijn Porsche kwijtraakte, was waarschijnlijk ook woedend op jou.' Haar moeder had een paar keer een hulpsheriff in huis gehad die haar moest beschermen tijdens een zware zaak. Muriel lachte, en Alexa kreeg een idee. 'Heb je zin om morgenavond te komen eten?' Haar moeder keek ietwat beschaamd. 'Ik kan niet. Ik heb een afspraak.'

'Jij ook al. Ik kan Savannah en jou niet bijbenen.'

'Nee, maar dat probeer je ook niet. Wanneer ben je voor het laatst uit geweest?'

'In het Stenen Tijdperk. Toen de mensen nog knotsen droegen en berenvellen aan hadden.' Alexa keek haar moeder mistroostig aan. Muriel begon er altijd over.

'Het is niet grappig. Je moet vaker uitgaan, of ga dan in elk geval met vrienden uit eten.' Alexa werkte, ging naar huis om bij haar dochter te zijn, en dat was het. Haar moeder maakte zich zorgen.

'Voorlopig heb ik geen tijd om uit te gaan. Ik moet deze zaak voorbereiden.'

'Altijd weer een andere smoes,' zei Muriel verwijtend. 'Ik vind het afschuwelijk als je zo'n zaak hebt. Waarom zoek je geen fatsoenlijk werk?' Ze plaagde haar. 'Belastingrecht of vermogensbeheer, of dierenrechten of zoiets. Ik hou er niet van als je seriemoordenaars vervolgt.'

'Het komt wel goed,' zei Alexa. Ze hoefde niet te vragen met wie haar moeder een afspraakje had. Dat wist ze al. Ze ging al jaren met rechter Schwartzman om, al sinds Alexa's rechtenstudie. Voor die tijd was haar moeder niet veel uitgegaan. Toen had ze het veel te druk met haar werk en de opvoeding van haar dochter. Nu ging ze regelmatig met Stanley Schwartz man eten en naar de film, en gingen ze er af en toe samen een weekendje tussenuit. Alexa wist dat hij zaterdag vaak bleef slapen. Ze wilden geen van beiden trouwen, en dat ging nu al jaren goed. Hij was een leuke man, vijf jaar ouder dan haar moeder en bijna gepensioneerd, maar hij was levendig en fit. Hij had twee dochters en een zoon, die ouder waren dan Alexa, en soms kwamen ze met zijn allen bij elkaar tijdens de feestdagen.

Haar moeder trok haar jas aan en ze liepen samen het gerechtsgebouw uit. Het begon net te sneeuwen, dus namen ze een taxi. Eerst werd Alexa's moeder afgezet en daarna was het nog een stukje rijden naar haar eigen appartement. Ze keek ernaar uit om Savannah weer te zien na een lange dag op de rechtbank, en vond het jammer dat ze nog niet thuis was. Even liepen de rillingen haar over de rug toen ze bedacht dat er mannen als Luke Quentin vrij rondliepen en dat Savannah nog zo naïef was. Het was een gruwelijk idee. Maar ze deed het licht aan en schudde het van zich af. Ze keek de kamer rond en besefte dat ze in de herfst altijd in een leeg, donker huis zou thuiskomen. Dat vond ze, zacht uitgedrukt, geen fijn vooruitzicht. Terwijl Alexa in haar sombere gedachten verzonken was, belde Savannah om te zeggen dat ze zo thuis zou zijn. Ze wilde niet dat haar moeder ongerust was, en zei dat ze wat vrienden meenam. Alexa realiseerde zich dat er niets aan de hand was. Luke Quentin zat in de gevangenis, waar hij thuishoorde. En Savannah was er nog elke dag. Alexa slaakte een zucht van verlichting, plofte op de bank en zette de tv aan. En ja hoor, het nieuws over Luke Quentin was op het avondnieuws. Met een foto van Alexa, die de rechtszaal uitliep na de voorgeleiding. Ze had niet eens gezien wie die gemaakt had. Volgens de verslaggever was ze een ervaren hulpofficier die al veel veroordelingen in grote zaken op haar naam had staan. Toen Alexa de foto zag, bedacht ze alleen maar dat haar haar afschuwelijk zat. Geen wonder dat ze al een jaar niet meer mee uit was gevraagd, dacht ze, en ze lachte hardop toen ze overschakelde op een andere zender en opnieuw dezelfde foto zag. Het mediacircus was begonnen.

HOOFDSTUK 3

Alexa zat in haar eentje in een donker kamertje door een spiegelwand te kijken, terwijl Luke Quentin een grotere kamer aan de andere kant werd binnengebracht. Jack Jones en Charlie McAvoy zaten aan een lange tafel op hem te wachten. De andere officier, Bill Neely, was er ook, net als de twee andere agenten die Alexa wel gezien had, maar niet bij naam kende. Het volledige onderzoeksteam was aanwezig, en ook een paar mensen van de speciale eenheid, die later met hem aan de slag zouden gaan, maar voorlopig waren dit de belangrijkste agenten die erbij betrokken waren. Het was maandagochtend en iedereen zag er fris uit na het weekend.

Net als bij de voorgeleiding had Quentin hand- en enkelboeien om, en ook nu zag hij er kalm en beheerst uit. Zodra hij zat deed de bewaker de boeien af, en Luke keek de mannen aan de andere kant van de tafel aan.

'Heeft iemand een peuk?' vroeg hij met een lui lachje. Roken was niet meer toegestaan in de verhoorkamers, maar Jack dacht dat het wel zou werken om Quentin op zijn gemak te stellen. Hij knikte en schoof hem een pakje sigaretten en een doosje lucifers toe. Quentin streek een lucifer aan en stak een sigaret op. Alexa kon alles wat er gezegd werd duidelijk verstaan en bleef oplettend en gespannen in het donker zitten. Ze wilde dat het verhoor goed verliep. Quentin nam een lange haal van zijn sigaret, blies de rook traag uit en draaide zich precies om naar de plek waar Alexa zat, alsof hij haar kon voelen; het leed geen twijfel dat hij wist dat ze er was. Door het verduisterde raam, dat aan zijn kant een spiegel was, richtte hij zijn ijsblauwe ogen op de hare, en vertrok zijn gezicht tot een boosaardige grijns die uitsluitend voor haar bedoeld was. Schaamteloos, was het woord dat bij Alexa opkwam. Ze wist niet of zijn blik bedoeld was als een liefkozing of als een klap, maar het voelde als beide. Ze ging rechtop zitten en pakte zonder nadenken haar eigen sigaretten. Er was toch niemand die het zag. Ze rookte af en toe, en nu keek ze aandachtig naar Quentin terwijl ze een trekje nam.

'Vertel eens waar je de afgelopen twee jaar bent geweest,' zei Jack uitdrukkingsloos. 'In welke steden, in welke staten.' Ze wisten precies waar hij de laatste zes maanden had uitgehangen, en Jack wilde kijken of de verdachte de waarheid vertelde. Dat deed hij. Hij ratelde een lijst steden op in alle staten waarvan ze wisten dat hij er geweest was. 'Wat heb je daar gedaan?'

'Gewerkt. Jongens opgezocht die ik in de bak heb leren kennen. Ik ben niet voorwaardelijk vrij, ik kan gaan en staan waar ik wil,' zei hij arrogant. Jack knikte. Ze wisten dat hij als arbeider en sjouwer had gewerkt, en in de landbouwstaten had hij een paar weken groente geplukt. Zijn lichaamsbouw werkte in zijn voordeel en leverde hem altijd wel een baantje op. Diezelfde lichaamsbouw werkte niet in het voordeel van zijn slachtoffers en kostte hun het leven. Dat wisten ze allemaal. Quentin deed arrogant, maar zijn gedrag had niets agressiefs en voor zover ze wisten was dat ook in de gevangenis of voor die tijd niet het geval geweest. Luke stond bekend als een vredelievende man, al verweerde hij zich wel als hij werd aangevallen. Hij was één keer neergestoken toen hij een knokpartij tussen twee rivaliserende bendes wilde voorkomen, maar hij maakte zelf geen deel uit van straatbendes en was erg op zichzelf gericht.

In de gevangenis had Quentin altijd gejogd. Hij deed aan atletiek en jogde dagelijks op de luchtplaats. Toen hij vrij was gekomen, was hij blijven hardlopen. Ze hadden hem regelmatig in parken zien rennen, vaak op plaatsen waar slachtoffers waren gevonden, maar ze konden niet hard maken dat hij erbij betrokken was. Er waren nooit getuigen. Het feit dat hij in hetzelfde park had gejogd, betekende nog niet dat er bloed aan zijn handen kleefde. Er was geen druppel sperma in het lichaam van de vrouwen gevonden, wat betekende dat hij een condoom had gebruikt of misschien wel een of andere handicap had die hem tot verkrachting aanzette. Als hij de moordenaar was, deed hij het briljant.

Quentin was arrogant, maar geen opschepper. Hij wachtte tot ze iets vroegen en zei niets uit zichzelf. Hij keek hen aan, en wierp zo nu en dan een steelse blik op het raam waarachter Alexa ernstig zat toe te kijken. Ongemerkt had ze al een stuk of zes sigaretten gerookt.

'Jullie weten dat ik het niet gedaan heb,' zei Quentin na een tijdje, terwijl hij Jack recht aankeek en hem uitlachte. Hij had langs Charlie heen gekeken en hem met een snelle blik genegeerd. 'Jullie zoeken gewoon een zondebok om een goede indruk te maken. Jullie spelen de pers in de kaart.'

Jack besloot er geen doekjes om te winden toen hij Quentins blik zag. Er stond niets in te lezen: geen schuldgevoel, geen angst, geen bezorgdheid. Het enige wat hij zag was minachting. Luke lachte hen uit en vond hen maar sukkels. Hij had geen druppel getranspireerd, wat verdachten vaak juist wel deden. De lampen waren warm. Alle agenten in de kamer zweetten behoorlijk, maar Quentin zag er koeltjes uit. Maar zij droegen dan ook warme kleding en kogelvrije vesten, terwijl hij een dunne overall aan had.

'Er zat bloed in de modder onder je laarzen,' zei Jack bedaard.

'Nou en?' Quentin keek volstrekt onverschillig. 'Ik loop elke dag hard. Tijdens het rennen kijk ik niet naar de grond. Ik loop dagelijks door modder, hondenpoep en menselijke uitwerpselen. Het kan best zijn dat ik door bloed heen heb gerend. Het zat niet aan mijn handen.' En niet op zijn kleding. Ze hadden alles wat hij bezat al nagekeken. Het zat alleen in de modder onder zijn schoenen. Het was mogelijk dat hij de waarheid vertelde, al was dat onwaarschijnlijk. 'Jullie kunnen me niet eeuwig vasthouden. Als dit alles is wat jullie hebben, houdt de aanklacht geen stand. Dat weten jullie net zo goed als ik. Je zult met iets beters moeten komen. Dit is gewoon flauwekul. Deze arrestatie deugt niet.'

'We zullen zien. Reken er maar niet op,' zei Jack met een zelfvertrouwen dat hij niet helemaal voelde. Ze hadden harde bewijzen nodig. Nu hadden ze genoeg om hem te arresteren, maar nog niet genoeg om hem te veroordelen. Met een beetje geluk kwam dat nog. Er zaten goede mannen in hun team. Misschien zou er nog een verklikker opduiken, hoewel Quentin niet overkwam als iemand die loslippig was. Daar was hij veel te slim voor. Maar met het forensische bewijs waar ze op wachtten, konden ze hem misschien pakken.

Het verhoor ging nog een paar uur door: waar hij was geweest, wat hij had gedaan, wie hij kende, wie hij ontmoet had, de vrouwen met wie hij uit was geweest, de hotels waar hij had geslapen. Hij bleek in de steden te zijn geweest waar de vrouwen vermoord waren, maar tot dan toe was er geen hard bewijs dat hij iets met de meisjes te maken had. De zaak hing aan een zijden draadje, maar voorlopig was het goed genoeg, en ze rekenden op het DNA-onderzoek van het lab.

'Jullie moeten echt wel wat meer bewijs hebben dan dat ik in hetzelfde park heb gelopen.' Maar het bloed en het haar waren op dit moment genoeg. Dat wist Luke Quentin ook wel. Tijdens het hele verhoor hadden ze met geen woord gerept over zijn voorkeur voor snuffmovies. Daar wilden ze nog niets over prijsgeven. Ze hadden die ochtend aangeboden zijn pro-Deo advocaat erbij te halen, maar Quentin zei dat dat niet hoefde. Hij was niet bang voor de politie en vond pro-Deo advocaten een lachertje: ze waren altijd jong en onervaren, en de verdachten die door hen werden verdedigd, werden meestal toch wel veroordeeld. Het feit dat ze dan wel schuldig zouden zijn, deed er voor hem niet toe. De advocaat die hij toegewezen had gekregen, was geen haar beter. Ze deed al een jaar pro-Deo werk. Het kon hem niet schelen. Wegens gebrek aan bewijs zou het toch nooit tot een proces komen; ze zouden hem moeten laten gaan. Ze konden verdomme niks bewijzen, en met alleen dat bloed van zijn schoenen kwamen ze er niet.

Het bloed van alle vier de slachtoffers was afkomstig van de krassen die ze hadden opgelopen op de grond waar ze waren verkracht of weggesleept, en van de snee op de arm van een van de slachtoffers. Het bloeden was niet de doodsoorzaak geweest. Ze waren naakt geweest toen hij ze had verkracht en vermoord, en zo waren ze ook gevonden. Hij kleedde ze nooit weer aan als ze eenmaal dood waren. De eerste twee meisjes waren gevonden in een ondiepe kuil in het park, waar ze door een hond waren opgegraven. De andere twee waren in een rivier gedumpt, wat lastiger was geweest, maar de moordenaar had het voor elkaar gekregen zonder gezien te worden. De lichamen in de andere staten waren op soortgelijke plaatsen aangetroffen, en sommigen waren nooit gevonden, maar vrijwel zeker dood. Ze waren verdwenen en nooit meer teruggekeerd, vaak als ze 's ochtends vroeg of 's avonds laat in een park waren gaan joggen.

De moordenaar plande zijn afspraakjes het liefst in een landelijke omgeving. Eén meisje van achttien dat in het Mid-westen was verdwenen, woonde op een boerderij, en haar ouders zeiden dat ze de slechte gewoonte had om naar de stad te liften. Dat was meestal niet erg, want ze kenden iedereen in de wijde omgeving, maar ditmaal was ze blijkbaar opgepikt door een vreemde. Ze hadden maanden gewacht, in de hoop dat ze iets van haar zouden horen en dat ze ervandoor was met een knappe jongen - ze was een beetje wild, maar heel mooi. Ze hadden nooit meer iets van haar vernomen, en haar lichaam werd gevonden op een akker, die maanden later werd omgeploegd. Net als de andere meisjes was ze verkracht en gewurgd.

Ze ondervroegen hem drie uur lang en stuurden hem toen terug naar zijn cel. Quentin kuierde de verhoorkamer uit zonder ook maar één keer om te kijken. Hij keek niet in Alexa's richting toen hij naar buiten ging, en ze was even moe als de rechercheurs en de agenten, die naar haar kantoor kwamen om te bespreken wat ze gehoord hadden. Hij had niets losgelaten, behalve de bevestiging waar hij was geweest - wat ze al wisten - en een heleboel namen die nergens toe zouden leiden, gewoon mensen die hij had ontmoet, met wie hij had gegeten, voor wie hij had gewerkt of met wie hij in een bar had gezeten. Hij wist hoe hij uit de problemen moest blijven, of in elk geval hoe hij die indruk moest wekken. Hij had geen drugsverleden, op wat marihuana in de gevangenis na. Hij hield van tequila en goedkope wijn, maar dat gold ook voor elke student, en die gingen er ook niet op uit om te verkrachten en te moorden. Het drinken van goedkope alcohol was geen misdrijf, en mensen die hem kenden, zeiden dat hij zijn drankgebruik in de hand had en geen dronkenlap was die bij knokpartijtjes in bars betrokken raakte. Hij was kil en berekenend, ging zijn eigen gang en lette goed op wat hij deed. Zo had hij zich tijdens het verhoor ook gedragen.

'We hebben niet veel uit hem gekregen,' zei een van de jonge agenten teleurgesteld.

'Dat had ik ook niet verwacht,' zei Jack rustig. 'Daar is hij te slim voor. Hij geeft echt niets prijs. We moeten deze zaak stukje bij beetje opbouwen. Hij zal het ons niet makkelijk maken. We moeten echt hard aan de slag en ons uit de naad werken om hem te pakken.' Alexa glimlachte terwijl de anderen haar kantoor verlieten.

'Wat denk je ervan?' vroeg ze recht voor zijn raap aan Jack, toen ze weer alleen waren. Ze waren zich er allebei van bewust dat Quentin nooit eerder voor zulke ernstige misdrijven veroordeeld was. Maar na zijn laatste verblijf in de gevangenis had hij zijn manier van werken veranderd, en Alexa was ervan overtuigd dat hij het gedaan had, net als de speciale eenheid die hem maandenlang had gevolgd.

'Eerlijk gezegd denk ik dat hij het gedaan heeft. Mijn gevoel zegt dat hij ze allemaal heeft vermoord, misschien nog wel meer dan we weten. Maar we zullen heel hard moeten werken om hem te veroordelen. Volgens mij is hij schuldig. Nu moeten we het alleen nog bewijzen, en dan kun jij je werk doen.' Alexa knikte; ze was het met hem eens. Het was nog geen beklonken zaak, maar ze wilde hem koste wat kost te pakken krijgen als hij de dader was, zoals ze dacht. Haar gevoel zei haar hetzelfde als dat van Jack, maar Quentin was zo glad als een aal. Het zou niet meevallen hem te vangen. Hij had alle kenmerken van een sociopaat, een man die gruwelijke misdaden kon plegen en er toch onverschillig onder bleef. Hij was duidelijk niet bang of berouwvol. Dat zou misschien later komen. 'Heb je zin om samen te lunchen en daarna gegarandeerd misselijk te worden?' bood Jack aan. 'We kunnen het over de zaak hebben, maar het hoeft niet. Ikzelf moet nog verwerken wat hij vanochtend gezegd heeft. Soms dringt iets pas later tot me door, als ik erover nadenk. Dan lijkt het niets, maar blijkt het toch een draadje dat ergens anders aan vastgeknoopt zit.' Daarom was hij zo goed in zijn vak: hij richtte zich op de kleinste details en het bleek altijd ergens goed voor te zijn. Dat was zo geweest bij elke zaak waar ze samen aan hadden gewerkt. Hij was de beste rechercheur die ze hadden, en zij de beste hulpofficier.

'Graag. Ik moet hier om twee uur terug zijn voor een vergadering. Ik bereid me voor op de onderzoeksjury.' Die zou over twee dagen bij elkaar komen, en Jack zou met haar meegaan. Ze wilde goed beslagen ten ijs komen. Bij gebrek aan onomstotelijk bewijs moesten haar argumenten om Quentin te laten voorkomen nog beter en overtuigender zijn. Ze hadden nog geen waterdichte zaak. Maar ze was goed in haar werk.

Ze liepen samen naar de overkant, naar het eettentje dat ze allemaal verafschuwden, maar waar ze wel elke dag kwamen. Alexa probeerde eten van huis mee te nemen, maar had 's ochtends meestal zo'n haast dat het niet lukte, dus moest ze of de hele dag honger lijden, of troep uit de snoepmachines eten, of haar spijsverteringsstelsel verpesten in die eettent. Die was echt verschrikkelijk, maar wel dicht bij het gebouw waar ze werkten. Ze waren het er allemaal over eens dat je ontzettend veel honger moest hebben om daar te eten, of suïcidaal moest zijn. Het eten was zwaar, vet en ofwel veel te lang gefrituurd, ofwel gevaarlijk rauw. Alexa probeerde het meestal te omzeilen met een salade, waarmee ze het risico tot een minimum beperkte. Jack hield van een flinke maaltijd en nam de dagschotel, die dodelijk was.

Hij bestelde gehaktbrood en aardappelpuree, en zij een Caesarsalad, die er slap en nat uitzag.

'Bah, wat heb ik een hekel aan dit voer,' sputterde ze, terwijl ze een hap nam, en hij grijnsde.

'Ja, ik ook. Daarom probeer ik hier minstens twee keer per dag te eten, soms drie. Ik heb nooit tijd om ergens anders heen te gaan.' Sinds zijn scheiding van jaren daarvoor zat hij het grootste deel van de dag op zijn werk, zelfs in het weekend. Hij had niets anders te doen en zei dat het hem van de straat hield. Alexa dacht er net zo over.

'We werken allebei te hard,' merkte ze op, en ze trok een grimas boven de sopperige sla die eruitzag alsof hij er al weken lag, wat waarschijnlijk ook zo was.

'En, nog nieuws? Hoe gaat het met je liefdesleven?' vroeg hij terloops. Hij vond haar leuk, dat was altijd al zo geweest. Ze was slim, ze werkte hard, ze was een taaie als het moest, maar ze was ook eerlijk, aardig en nog knap ook. Hij kon nauwelijks iets bedenken wat hij niet leuk aan haar vond, behalve dat ze iets te mager was naar zijn smaak, en dat ze niet zoveel met haar haar deed. Ze droeg het altijd in een knot, hoewel hij vermoedde dat het lang en weelderig was in bed. Hij probeerde er niet aan te denken en hield zich voor dat ze 'een van de jongens' in zijn leven was. Zo gedroeg ze zich, en dat was blijkbaar de enige relatie die ze met hem of wie dan ook wilde hebben. Het verraad van haar man in hun huwelijk had haar vreselijk gekwetst. Ze had hem het hele verhaal ooit verteld; het was nog erger dan wat hij had meegemaakt.

'Je maakt zeker een grapje?' antwoordde ze met een glimlach. 'Wie heeft er nou tijd voor een liefdesleven? Ik heb een kind en werk fulltime. Dat vind ik wel genoeg.'

'Sommige mensen kunnen meer dan dat. Ze gaan uit, worden verliefd en trouwen, heb ik wel eens gehoord.'

'Die zijn zeker aan de drugs,' zei Alexa, en ze duwde haar salade weg. Ze had genoeg gehad. 'Wat vind je van onze zaak? Denk je dat we hem te pakken krijgen?'

'Ik hoop het. Ik zal mijn uiterste best doen. Hij is echt een ijskoude. Als hij de kans zou krijgen, zou hij volgens mij zonder meer iedereen vermoorden die hij maar wilde.'

'Waarom denk je dat?' Alexa was geïntrigeerd door zijn opmerkingen en vertrouwde op zijn oordeel, zoals ze altijd had gedaan. Hij zat er zelden naast en had waarschijnlijk ook deze keer gelijk. Ze speelde advocaat van de duivel. 'Hij is nooit veroordeeld voor geweldsdelicten en heeft voor zover we weten ook nooit eerder iemand vermoord.'

'Dat betekent alleen maar dat hij het goed aanpakt. Ik weet ook niet waarom ik het denk. Maar ik heb meer van dit soort mannen gezien, en jij ook. Ijskoud en gevoelloos. Het lijken net machines in plaats van mensen. Hij is de klassieke sociopaat en die zijn meestal slim, net als hij. De gevaarlijkste kerels die er bestaan. Ze vermoorden je net zo makkelijk als ze je de hand schudden. Misschien heeft hij in zijn jonge jaren nog nooit gemoord, maar ik weet zeker dat hij dat nu wel doet. Misschien is er iets in hem geknapt toen hij de vorige keer in de gevangenis zat. Ik vind hem een ziekelijke, verknipte klootzak, en hij zal het ons niet makkelijk maken. Hij heeft zijn sporen aardig gewist, en ik snap niet waarom we zoveel geluk hadden met dat bloed aan zijn schoenen. Sociopaten maken dat soort fouten meestal niet. Waarschijnlijk is hij te arrogant geworden, en hij wist in elk geval niet dat we hem in de gaten hielden.' Tijdens het verhoor was wel duidelijk geworden dat hij dat niet wist, en ze hadden het hem niet verteld. Ze hadden hem gewoon laten praten om te zien wat hij te zeggen had.

'Ik hoop dat we hem te grazen kunnen nemen,' zei Alexa fel. Ze wilde niets liever dan hem achter de tralies krijgen.

'Ik ook,' beaamde hij.

'Ik word misselijk als ik naar het gezicht van die meisjes kijk. Ze zijn allemaal zo jong en mooi. Ze lijken op mijn dochter.' De rillingen liepen over haar rug. Ze had er nog niet eerder bij stilgestaan, maar het was inderdaad zo. Savannah was precies zijn type. Maar gelukkig zat hij veilig in de gevangenis en liep hij niet vrij rond. Nog niet.

'Hoe gaat het eigenlijk met haar?' vroeg Jack, die van onderwerp veranderde. Hij kende haar van de rij foto's op Alexa's bureau en had haar een of twee keer op kantoor gezien. Het was een knappe meid, net als haar moeder.

'Ze is bezig met universiteitsaanvragen. Ze wil naar Princeton, en dat is tenminste nog in New Jersey. Ik ben doodsbang dat ze naar Stanford gaat. Ik wil haar niet zo ver weg hebben. Mijn leven wordt een saaie boel als ze er niet is.'

Hij knikte en zag oprechte droefheid op Alexa's gezicht. Ze was veel te jong om haar hele leven op te geven voor een kind. 'Misschien moet je daar eens over nadenken. Je hebt nog alle tijd om er iets aan te doen.'

'Wat? En dat komt uit de mond van iemand die net zo hard werkt als ik? Mijn laatste afspraakje was ergens in het Stenen Tijdperk, maar ik heb zo'n vermoeden dat het jouwe nog duizenden jaren eerder was.'

Hij schaterde het uit. 'Nou, neem dan van mij aan dat dat verkeerd is. Voor mij is het al te laat. Op mijn leeftijd kan ik kiezen uit jongere vrouwen die nog baby's willen, en dat wil ik niet, of vrouwen van mijn eigen leeftijd die boos en verbitterd zijn en een hekel aan mannen hebben.'

'En een tussenweg is er niet?' Alexa vroeg zich af of het waar was wat hij zei. Ze wist dat ze zelf ook verbitterd was vanwege Tom en mannen in het algemeen. Ze had gezworen dat ze nooit meer een man zou vertrouwen en daar had ze zich aan gehouden, zelfs de paar mannen met wie ze was uitgegaan niet. De muur die ze om zich heen had gebouwd was metershoog.

'Nee,' bevestigde Jack. 'Ja, hoeren. Maar ik ben te krenterig om voor seks te betalen.' Daar moesten ze allebei hartelijk om lachen. Hij betaalde de lunch en Alexa bedankte hem. 'Je kunt niet zeggen dat ik je niet meeneem naar de beste restaurants. Als het echt zo is dat je iemand in bed krijgt in ruil voor een goed diner, verdien ik waarschijnlijk een schop tegen mijn schenen voor deze lunch. Hoe gaat het met je maag? Ben je al misselijk?'

'Nog niet. Dat duurt meestal wel een halfuur.' De grappen over het eettentje waren niet van de lucht, maar het was echt zo erg als ze allemaal beweerden. Alle politiemensen hielden bij hoog en bij laag vol dat bajesvoer nog beter was, en waarschijnlijk klopte dat ook.

Ze liepen samen het gebouw weer in en Jack zei dat hij haar op de hoogte zou houden van de laatste ontwikkelingen rondom Quentin. De pers had veel belangstelling voor hem en ze waren allemaal heel voorzichtig in hun uitspraken. Verslaggevers hadden Alexa al willen interviewen, maar dat had ze geweigerd. Dat liet ze aan de officier van justitie over.

Alexa was de rest van de dag bezig met vergaderingen en het werken aan het dossier voor de onderzoeksjury, en ze ging eerder naar huis dan normaal, om zes uur. Haar moeder en rechter Schwartzman kwamen eten en Savannah had net de kip in de oven gedaan toen ze thuiskwam. Ze zag er mooi en fris uit en had die middag gevolleybald. Ze was opgetogen omdat ze van een rivaliserende school hadden gewonnen. Alexa probeerde zo vaak mogelijk naar haar wedstrijden te gaan kijken, maar dat lukte niet zo vaak als ze wilde. Weer werd ze getroffen door de gelijkenis tussen haar dochter en de slachtoffers van Luke Quentin. Daardoor vond ze de dood van al die jonge vrouwen nog erger.

'Hoe gaat het met je grote seriemoordenaarszaak?' vroeg Savannah toen ze in de keuken stonden. Alexa maakte een salade en ze hadden net aardappeltjes in de magnetron gedaan. Haar moeder en Stanley Schwartzman zouden over een halfuur komen. Ze konden net als altijd kletsen tot het eten klaar was.

'Het gaat zijn gangetje,' antwoordde Alexa. 'Over twee dagen heb ik een grote hoorzitting met de onderzoeksjury. Hoe gaat het met je universiteitsaanvragen? Heb je er al wat meer af? Ik wil ze wel zien voordat ze de deur uitgaan.' Maar Savannah schreef uitstekende essays en had hoge cijfers. Ze zou overal worden aangenomen. Alexa had haar taak goed volbracht en Savannah was een slimme meid.

'Ik heb Princeton en Brown af en moet Stanford en Harvard nog doen. Maar daar kom ik toch niet binnen, die zijn te zwaar. George Washington zou ook prima zijn. En Duke.'

Studeren leek nog heel onwerkelijk voor haar, als een droom, maar ze was er erg opgewonden over. Ze keek ernaar uit om er met haar vader over te praten als ze gingen skiën.

Alexa en Savannah kletsten verder terwijl ze de tafel dekten en de laatste hand aan het eten legden, en toen ging de bel. Het waren Alexa's moeder en Stanley. Ondanks zijn leeftijd was hij een knappe, gedistingeerde en energieke man, precies zoals een rechter eruit zou moeten zien. Hij was serieus en conservatief, maar hij had een groot gevoel voor humor en een twinkeling in zijn ogen.

De kip was heerlijk en iedereen deed net of het niet opviel dat de gebakken aardappelen aangebrand waren. Er werd levendig gesproken en de drie generaties vrouwen hadden samen altijd veel plezier. Stanley had het reuze naar zijn zin. Alexa deed hem denken aan zijn eigen dochters, en Savannah aan zijn lievelingskleindochter, die ongeveer van dezelfde leeftijd was en aan Boulder studeerde, waar ze het geweldig vond. Ze spraken over Savannahs aanvragen en over een grappige rechtszaak waar Stanley over had gehoord: een man die een collega had aangeklaagd omdat die de hele tijd op hem nieste, waardoor hij ziek werd. De zaak was geseponeerd omdat er geen sprake was van boze opzet of aanwijsbare schade, en er was geen schadevergoeding toegekend.

'Soms vraag je je af of iedereen gek is geworden,' zei hij, terwijl hij de laatste hap van zijn roomijs nam. 'Waar werk jij momenteel aan, Alexa?'

'De grote zaak van de seriemoordenaar waar de pers bol van staat,' antwoordde Muriel in haar plaats, en Stanley was onder de indruk.

'Dat zijn altijd moeilijke zaken. Ze zijn emotioneel zwaar. Dat soort processen achtervolgen me altijd maanden.' Alexa knikte. Dat begon ze nu al te voelen. Ze kende het gezicht en het leven van alle meisjes tot in de details. Degene van wie ze tot dan toe het minst wist, was de verdachte en hoe, waar, wanneer en waarom hij het gedaan had, daar kwam ze nog wel achter. Dat lukte altijd.

'Ik vind het vreselijk als Alexa dat soort zaken doet,' klaagde haar moeder terwijl ze de vuile borden op het aanrecht zette en de vaatwasser inruimde. Ze vond het heerlijk om bij Alexa te eten; het was altijd gezellig en ontspannen. En Stanley vond het leuk om mee te gaan. Ze hadden een prettige relatie en hielden van dezelfde dingen. Niet genoeg om op hun leeftijd nog te willen trouwen, maar wel genoeg om veel tijd met elkaar door te brengen en elkaar elke dag te bellen. Soms lunchten ze in zijn raadskamer, of in de hare. 'Ik ben altijd bang dat de verdachten gevaarlijk zijn en ook gevaarlijke vrienden buiten de gevangenis hebben.'

'Merk je daar iets van?' vroeg Stanley enigszins bezorgd, maar Alexa schudde haar hoofd.

'Nee. Niks aan de hand.'

Kort daarna was de avond ten einde, en Alexa en Savannah gingen ieder naar hun eigen slaapkamer. Savannah hing de rest van de avond met vriendinnen aan de telefoon en Alexa spitte wat dossiers door, tot ze volledig gekleed op bed in slaap viel. Savannah kwam binnen om haar welterusten te wensen en pakte zachtjes de papieren uit haar hand, legde een deken over haar heen en deed het licht uit. Dit gebeurde wel vaker. Alexa viel heel vaak op die manier in slaap, vooral als ze midden in een proces zat. Savannah gaf haar een kus, maar Alexa merkte het niet. Ze snurkte zachtjes, en Savannah lachte en deed de deur achter zich dicht.

HOOFDSTUK 4

De dag na Alexa s etentje met haar moeder kreeg ze goed nieuws over de zaak. Uit het laatste, uitgebreide rapport over het DNA kwam onomstotelijk naar voren dat het opgedroogde bloed op Luke Quentins laarzen overeenkwam met dat van twee van de vrouwen, en dat de haren zonder enige twijfel van de andere twee slachtoffers waren. Alexa beschouwde het nieuws als een godsgeschenk: ze konden hem nu met alle vier de vrouwen in verband brengen. Hoe het bloed en de haren daar gekomen waren, moesten ze zien te bewijzen. Maar dit was alvast concreet bewijsmateriaal, net op tijd voor de zitting met de onderzoeksjury de dag daarna. Jack belde haar om het te vertellen en Alexa straalde toen ze het hoorde. Er zouden nog meer tests gedaan worden, maar de informatie die ze nu hadden was betrouwbaar. Luke Quentin was er gloeiend bij. Zoals het hoorde, belde Alexa zijn pro-Deo advocaat, die niet blij was met het nieuws.

'Denk je echt dat dit bewijs standhoudt?' vroeg de vrouw.

Alexa kende haar en mocht haar graag, al was ze nog erg onervaren.

'Jazeker,' zei Alexa resoluut.

'Je hebt niet veel.' Dat was waar.

'Ik heb vier dode vrouwen en een ex-gedetineerde die meermalen in de fout is gegaan en die bloed en haar van de slachtoffers aan zijn schoenen heeft. Dat is er niet op gekomen toen hij bij de snackbar zat. Hij beweert dat hij er waarschijnlijk in het park doorheen is gerend. Hij heeft niet door vier verschillende plaatsen delict gerend. Laat me weten of hij schuld bekent.'

'Ik denk niet dat hij dat doet,' zei de advocaat terneergeslagen. Ze keek niet bepaald naar deze zaak uit. De moord op vier jonge vrouwen zou hem niet populair maken bij het grote publiek, en voor zover ze het gezien had, was haar cliënt allesbehalve berouwvol, en heel zelfverzekerd. Een jury zou een hekel aan hem hebben zodra hij binnenkwam. Ze kon alleen maar haar best doen, maar ze wisten allebei dat de kans groot was dat ze zou verliezen. En Quentin was helemaal niet van plan schuld te bekennen. Hij had alle tijd, en hij had een hoop te verliezen. Als hij werd veroordeeld, zou hij de rest van zijn leven in de gevangenis doorbrengen. Dat zou hij niet zomaar laten gebeuren. Hij zou hen laten werken voor een veroordeling. 'Bedankt voor de informatie,' zei ze tegen Alexa, en ze hingen op en gingen weer aan het werk.

Zoals altijd had Alexa zich nauwgezet voorbereid voor de zitting van de onderzoeksjury. Die werd in de rechtbank van Manhattan gehouden, waar haar kantoor was. Jack pikte haar die ochtend op in een burgerwagen, en bracht haar naar het centrum. De hoorzitting was gesloten voor publiek en alles werd in het diepste geheim geregeld. De enige aanwezigen waren zijzelf als vertegenwoordiger van het openbaar ministerie, Jack als hoofd van het onderzoek, de verdachte en zijn advocaat, en de onderzoeksjury. Tijdens de zitting zou worden bepaald of er genoeg bewijs was voor een tenlastelegging. Alexa wist dat er achttien van de drieëntwintig leden van de onderzoeksjury zouden zijn - twee meer dan ze nodig hadden. Er zouden er minstens twaalf vóór moeten stemmen, en natuurlijk hoopte ze dat ze dat zouden doen. Jack en zij praatten niet veel tijdens de rit; het was nog vroeg. Quentin zou met vier bewakers naar de rechtszaal gebracht worden, voor het geval hij probeerde te ontsnappen. Zijn advocaat zou hem daar treffen. Ze had het recht een motie in te dienen om te voorkomen dat de onderzoeksjury bijeen zou komen, maar dat had ze niet gedaan. Er was te veel bewijs tegen haar cliënt om een motie plausibel te maken.

Jack en Alexa liepen snel de trappen van het gerechtsgebouw op en liepen naar de juryzaal op het moment dat Quentin via een aparte ingang het gebouw werd binnengeloodst. Ze waren hier allebei al heel vaak geweest, met goede resultaten. Het kwam zelden voor dat Alexa's aanklachten werden afgewezen. Haar papierwerk en haar moties waren allemaal piekfijn in orde. Ze wilde geen vormfouten in deze zaak.

Ze namen plaats aan de raadstafel die bestemd was voor de officier van justitie, terwijl de advocaat aan de tafel aan de andere kant van het gangpad ging zitten en Luke Quentin werd binnengebracht. Tot haar verrassing zag Alexa dat de verdachte een pak aanhad. Ze had geen idee waar zijn advocaat dat vandaan had gehaald, maar het stond hem goed. Ze vroeg zich af of het misschien van hemzelf was. Dat leek onwaarschijnlijk. Hij keek over het gangpad naar Alexa, maar ditmaal glimlachte hij niet. Zijn ogen boorden zich in de hare en keken dwars door haar heen, als gloeiend hete drilboren die dwars door haar hoofd gingen. Er stond pure haat in die ogen, en toen wendde hij zijn blik af. Ze kon zich heel goed voorstellen dat hij diezelfde blik in zijn ogen had gehad toen hij die jonge meisjes verkrachtte en vermoordde. Ze had geen enkele twijfel over de zaak.

De juryleden kwamen snel bijeen en hoorden Alexa's bewijzen aan. Er waren geen getuigen om ze te weerleggen. Zij waren de enigen in de zaal. Jack droeg genoeg bewijsmateriaal aan om een aanklacht te rechtvaardigen, zonder te veel prijs te geven. Hij zei dat er in andere staten onderzoek werd gedaan naar vijftien andere potentiële slachtoffers en dat ze de zaak nog aan het opbouwen waren, maar dat ze tot dan toe vier slachtoffers hadden waar ze zeker van waren. De juryleden spraken kort met de verdachte en stelden hem een paar vragen over de plaatsen waar hij was geweest en het forensische bewijs dat er tegen hem gevonden was. Daarna bedankten ze iedereen voor zijn komst en zeiden dat ze later die dag hun beslissing zouden meedelen, nadat ze erover gestemd zouden hebben. Maar Alexa zag net als alle andere aanwezigen dat ze vóór zouden stemmen. Ze hadden geen andere keus, met vier dode vrouwen, en bloed aan Quentins schoenen.

'Dat was dat,' zei Jack, toen ze ieder naar hun kantoor op de bovenverdieping gingen. Aan de slag, nu.' Alexa knikte en ze gingen zwijgend uiteen, denkend aan alles wat ze moesten doen. Het was nu de taak van de onderzoekers om met het bewijs op de proppen te komen waarmee ze de zaak kon winnen. Ze vertrouwde volledig op hen.

Laat in de middag kreeg Alexa het telefoontje van de onderzoeksjury. Ze hadden een beslissing genomen over de zaak-Quentin: de aanklacht was vier maal verkrachting en moord met voorbedachten rade. Ze konden verder. Ze wist dat de komende maanden steeds stressvoller zouden worden tot de zaak zou voorkomen. Ze belde de pro-Deo advocaat om te vragen of ze akkoord ging met een snelle berechting, en dat was zo. Joe McCarthy was het met Alexa eens dat de maatschappij erbij gebaat zou zijn als de verdachte zo snel mogelijk veroordeeld zou worden. De pro-Deo advocaat gaf toe dat ze niet naar het proces uitkeek. Ze stelden een datum in mei vast, wat hun vier maanden de tijd gaf. Tegen de tijd dat Alexa vrijdagavond klaar was met het organiseren van haar dossiers, het opruimen van haar bureau en het in gang zetten van de rechtszaak, was ze uitgeput.

Savannah en zij bestelden pizza die avond, en daarna ging Savannah uit met haar vrienden. Alexa leegde haar aktetas en ging aan het werk. Ze wist dat ze, nu de zaak-Quentin in mei op de agenda stond, de komende maanden geen sociaal leven meer zou hebben, maar dat had ze toch al niet.

Savannah was het hele weekend met haar vrienden op pad, dus kon Alexa werken zonder zich schuldig te voelen. Zondagavond keken ze samen naar Savannahs universiteitsaanvragen. Ze had de laatste paar ook afgemaakt.

'Ze zien er goed uit,' zei Alexa met een trotse glimlach. Zoals gewoonlijk had Savannah de deadline net gehaald. 'Laten we ze in een envelop doen en versturen.' Savannah pakte een stapeltje enveloppen en daar deden ze de aanvraagformulieren in, plakten er postzegels op en adresseerden ze aan de verschillende inschrijfbureaus. Alexa zei dat zij wel even naar beneden zou gaan om ze op de post te doen, omdat ze even een luchtje wilde scheppen. Ze was sinds vrijdagavond het appartement niet uit geweest en had het hele weekend doorgewerkt.

Ze wilde net de deur uitgaan toen ze zag dat er een envelop onder de deur doorgeschoven was. Alexa raapte hem op. Het handschrift was vreemd stijfjes en leek op dat van een kind. 'Wat is dit?' zei ze bij zichzelf. Hij was geadresseerd aan Savannah en persoonlijk bezorgd. Ze liep naar Savannahs kamer en gaf hem aan haar. 'Zo te zien krijg je brieven van heel kleine kinderen,' zei ze plagend, en ze wilde de kamer alweer uit lopen toen Savannah hem openmaakte en verward opkeek. De brief was op de computer gemaakt. Als hij al door een kind was geschreven, was het er een die een computer had, maar dat gold tegenwoordig wel voor de meeste kinderen.

Savannah keek wat nerveus toen ze hem zonder commentaar aan haar moeder gaf. Er stond: Ik hou van je en ik wil je lichaam.

'Nou, dat is dan duidelijk. Enig idee van wie hij is?' Er stond geen naam onder, en Savannah schudde haar hoofd.

'Wat raar, mam. Eng gewoon. Het lijkt wel een soort gluurder.'

'Of een geheime bewonderaar. Misschien wel van iemand uit dit gebouw, want hij is niet via de post gekomen. Kijk goed uit wanneer je naar binnen en naar buiten gaat, en stap niet alleen in de lift bij een jongen die je niet kent.' Dat was een goede raad.

'Waarom zou iemand zoiets schrijven?'

'Omdat er een hoop idioten rondlopen en jij een mooi meisje bent. Pas goed op, dan komt het wel goed.' Alexa probeerde er luchtig over te doen en ging naar beneden om de aanvragen op de post te doen. Ze wilde tegenover haar dochter niet toegeven dat ze er zelf ook de zenuwen van kreeg. Ze dacht aan haar moeders waarschuwing om heel voorzichtig te zijn tijdens de zaak-Quentin, en haar opmerking dat mannen als hij vaak vrienden buiten de gevangenis hadden, ook al zaten ze zelf veilig achter de tralies. Tot nu toe leek Quentin een man die weinig of geen vrienden had in New York. Zijn medegevangenen hadden verteld dat hij een eenling was.

Alexa vroeg de portier of iemand hem een brief had gegeven en hij zei van niet, waardoor ze zich afvroeg hoe de briefschrijver hem dan had bezorgd. En, belangrijker, wie de brief had gestuurd en waarom. Toen ze weer boven kwam, probeerde ze niet zo bezorgd over te komen als ze was, maar ze gaf wel toe dat ze zich ongerust maakte. Ze had de brief stilletjes in een plastic zak gedaan. Savannah begon er weer over toen ze de Chinese maaltijd aten die was bezorgd.

'Ik zat nog even over die brief te denken, mam. Ik vind hem echt eng, en volgens mij is het niet iets dat door een kind geschreven is. Zo schrijven kinderen niet.'

'Misschien is het een gestoord kind. Een jongen die je heimelijk van een afstandje bewondert en die zijn handschrift verdraaid heeft, zodat je niet kon raden wie hij was. Volgens mij is er niks aan de hand. Je moet wel voorzichtig zijn, maar het is geen dreigement.' Alexa probeerde rustig te blijven.

'Het zal wel,' zei Savannah, die een loempia nam. 'Maar ik vind het griezelig.'

'Ja. Ik ook. Trouwens, het is ook wel een belediging. Ik woon hier ook, en niemand is verliefd op me of wil mijn lichaam.' Savannah lachte, maar in werkelijkheid vond Alexa het maar niets dat een anonieme vreemde dat soort brieven aan haar dochter schreef. Ze was veel ongeruster dan ze liet merken.

Zonder het tegen Savannah te zeggen, stopte Alexa de envelop met plastic zak en al in haar tas en bracht hem de volgende dag naar het lab. Haar favoriete technicus was er, een jonge Aziatische man die haar altijd snel de uitslag bracht en haar de kleinste details liet weten.

'Wie heeft dit geschreven?' vroeg ze plompverloren, en hij lachte toen ze hem de plastic zak met de envelop gaf.

'Bedoel je haarkleur en schoenmaat? Of alleen wat voor merk spijkerbroek hij draagt?'

'Ik bedoel: man, vrouw of kind?' Ze was bang dat hij niet geschreven was door een hopeloos verliefde jongen en zelfs niet door een vieze oude man. Ze had het gevoel dat hij geschreven was om haar van haar stuk te brengen, en dat was gelukt.

Hij kneep zijn ogen toe en haalde de envelop voorzichtig met rubberhandschoenen uit de plastic zak. Hij glimlachte. 'Geef me een paar minuten. Ik moet even iets afmaken, anders maken de jongens van narcotica mij af. Ik bel je over een uur. Ik neem aan dat ik ook moet kijken naar vingerafdrukken?'

Ze knikte. 'Dank je wel.' Met een glimlach ging ze weer naar boven, naar haar kantoor. Zoals beloofd belde hij haar binnen een uur.

'Oké, ik heb het.' Jason Yu kwam direct ter zake. 'Volwassen man, vaste hand dus waarschijnlijk in de twintig of in de dertig. Amerikaan. Mogelijk katholieke school gevolgd, dus misschien is hij priester,' giechelde hij.

'Grappig, hoor.'

'Het handschrift is verdraaid om het eruit te laten zien als dat van een kind, maar dat is het niet. Er staan geen vingerafdrukken op. Hij heeft waarschijnlijk handschoenen gedragen. Doodsbedreiging?' vroeg hij belangstellend. Het kwam vaker voor dat agenten, hulpofficieren of zelfs advocaten met de dood werden bedreigd. Mensen die de gevangenis in moesten, werden kwaad op juristen en rechters en op de agenten die hen gearresteerd hadden. Dat hoorde erbij.

'Nee, helemaal niet. Een soort liefdesbrief, niet voor mij, maar voor mijn dochter.'

'En je wilt weten wie haar vriendje is?'

'Ze heeft geen vriendje. Het was een anonieme brief van een of andere vent die zegt dat hij haar lichaam wil. En nu ik aan de zaak-Quentin werk, word ik wat nerveus van mannen die achter jonge vrouwen aan gaan. Ik ben waarschijnlijk gewoon overbezorgd, het zal wel een jongen uit ons gebouw zijn.'

'Het kan nooit kwaad om het te checken,' zei hij. 'Ik ben nu bezig met je DNA-onderzoek. Ik laat het je weten zodra ik nieuws heb.'

'Dank je wel, Jason,' zei ze, en ze hing op.

Hij had het raadsel van Savannahs geheime bewonderaar niet opgelost, maar nu wisten ze tenminste dat het een man was, en geen kind. Ze vond het maar eng. Alexa wist niet zeker of Luke Quentin erachter zat en er was geen reden om aan te nemen dat hij wist dat ze een kind had. Maar iémand had die brief geschreven. En als Quentin haar op de een of andere manier had weten na te trekken, bijvoorbeeld via de computer in de gevangenis, en erachter was gekomen dat ze een dochter had, dan had hij de informatie die hij nodig had en kon hij iemand Savannah een brief hebben laten schrijven om haar bang te maken. Ze wist niet hoe hij het voor elkaar zou moeten krijgen, maar ze wist wel dat hij had verwacht dat de onderzoeksjury de aanklacht zou verwerpen, en dat was niet gebeurd. Hij zou haar daar de schuld van geven, en de blikken die hij haar had toegeworpen waren ook al bedoeld om haar van slag te maken en haar te laten zien wie de baas was. Hij wilde haar duidelijk maken dat ze niets meer was dan een stuk vrouwenvlees. Hij was niet alleen arrogant, maar had ook een smeulende seksuele uitstraling die haar niet ontgaan was. Alexa vond het maar niets. Vooral niet als hij tegen haar dochter gericht was. Als hij dat briefje gestuurd had, was het om Alexa bang te maken, meer niet. Hij wilde haar laten zien hoe ver zijn macht zich uitstrekte en dat hij haar te pakken kon krijgen, zelfs vanuit de gevangenis.

'Wat is er?' Jack was haar kantoor in gelopen en keek haar geschrokken aan.

'Hoezo?'

'Je hebt zo'n moordzuchtige blik in je ogen.'

'Nee hoor, dat is onze verdachte. Ik ben gewoon bezorgd.'

'Waarover?' Hij ging in de stoel tegenover haar bureau zitten.

'Savannah. We kregen dit weekend een stomme anonieme brief van een vent die schrijft dat hij haar lichaam wil. Ik zie waarschijnlijk spoken, maar ik vroeg me af of Luke Quentin misschien iemand heeft gestuurd om hem af te geven. Wil je kijken of hij bezoek heeft gehad en nagaan wie dat geweest is?'

'Vanzelfsprekend,' zei Jack geruststellend. 'Maar waarschijnlijk is hij het niet. Zo dom is hij niet. Ik ben net twee uur bij hem geweest en het is een slimme jongen. Wat heeft het voor hem nou voor zin om zich aan je dochter te verlekkeren? Of anonieme brieven te sturen om jou dwars te zitten? Hij zit in de bak en het laatste wat hij wil is jou kwaad maken. Je bent een behoorlijk sterke tegenstander en je bent in het voordeel. Ik denk niet dat hij dit gedaan heeft. Waarschijnlijk is het gewoon toeval. Ze is een mooie meid. Iedereen kan die brief geschreven hebben.'

'Je zult wel gelijk hebben. Ik ben gewoon gespannen. Ik hou er niet van als mensen achter mijn dochter aan zitten.' Alexa keek fel, als een leeuwin die haar welpen beschermt. Jack glimlachte.

'Is ze bang?'

'Niet echt. Maar we krijgen er allebei wel de zenuwen van.'

'Het is waarschijnlijk gewoon een jongen die haar leuk vindt. Pubers doen domme dingen. Niet alleen pubers, trouwens.'

'Jason Yu zegt dat het een man van in de twintig of in de dertig is.'

'Heb je het aan hem gevraagd?' Jack keek verbaasd. Het handschrift in het lab laten analyseren leek hem een extreme maatregel. 'Je maakt je écht zorgen,' zei hij.

'Ik wilde het gewoon zeker weten, zodat ik weet waarmee we te maken hebben. Het is dus wel een man, en geen kind. Maar het zal inderdaad wel niets zijn.'

'Ik zal kijken wie er bij Quentin op bezoek is geweest. En als het nog een keer gebeurt, laat het me dan weten.' Ze knikte, en hij bracht haar op de hoogte van het verhoor van die ochtend. Er was niets nieuws uitgekomen, maar ze stuurden Quentins DNA-resultaten naar de andere staten om te kijken of er overeenkomsten waren. Later die middag kon hij Alexa vertellen dat Quentin helemaal geen bezoek had gehad, dus dat het onwaarschijnlijk was dat de brief aan Savannah bij hem vandaan kwam. Alexa wist niet of ze nu opgelucht moest zijn of niet. Als het Quentin niet geweest was, wie dan wel?

Twee dagen later liep Jack weer haar kantoor binnen. Alexa had haar dag niet. Alles ging mis en nu had ze ook nog haar koffie omgegooid, zodat haar papieren doorweekt waren en haar nieuwe rok vol vlekken zat.

'Shit,' mopperde ze toen hij stralend binnenkwam.

'Slecht tijdstip?'

'Nee, ik heb net mijn koffie omgegooid.' Ze probeerde de papieren op haar bureau te redden. Haar rok was verpest. 'Wat is er?'

Hij gooide een dossier op een droog gedeelte van haar bureau. 'Bingo!'

'Bingo? Hoezo?' Het was een drukke ochtend geweest en ze moest aan duizend dingen tegelijk denken.

'We hebben beet in Iowa en Illinois. Quentins haarvezels zitten onder de nagels van drie slachtoffers. Nu hebben we er dus zeven. Ik denk dat dit pas het begin is.' Ze hadden overeenkomsten gevonden toen ze het bewijsmateriaal hadden vergeleken dat de lijkschouwers voor elke zaak zorgvuldig hadden verzameld.

'Allemachtig!' Ze was tegelijkertijd opgetogen en bedroefd. Bedroefd voor de familie van de slachtoffers, maar opgetogen omdat de dader achter de tralies zat. 'Mogen we hun zaken overnemen en ze aan ons proces toevoegen, of komen ze daar nu pas voor?' Haar grootste angst was dat de FBI de zaak zou overnemen, omdat hij in verschillende staten speelde. Alexa wilde de zaak houden, en dat gold ook voor Jack en de officier van justitie.

'Zover ben ik nog niet.' Ze hadden nu slachtoffers in drie staten. Het werd gecompliceerd. Er kwamen praktische zaken en wettelijke regels aan te pas. Jacks gezicht betrok. 'Een van de slachtoffers was Charlies zus. Dat was in eerste instantie de reden dat hij bij de zaak betrokken raakte, maar het zal zwaar voor hem zijn om het nu zeker te weten.'

'Heb je het hem al verteld?'

'Nog niet, dat doe ik straks. Ik denk erover om hem van de zaak te halen. Dit komt wel heel dichtbij. Hij heeft de arrestatie verricht, dat is al heel wat.'

'Ik denk ook dat je hem eraf moet halen. Ik wil niet dat hij in de rechtszaal door het lint gaat en onze zaak verknalt, of buiten zinnen raakt en die vent overhoopschiet. We hebben al genoeg aan ons hoofd.'

'Hij is een goede agent. Hij zal geen gekke dingen doen. Ik wil hem alleen niet nog meer van streek maken dan hij al is.' Alexa was het met hem eens, en even vierden Jack en zij het feit dat ze tijdens het proces drie extra slachtoffers konden wreken. Dat was alles wat ze nog voor die meisjes en hun familie konden doen.

Maar toen Jack er later die middag met Charlie over sprak, was die vastbesloten niet op te houden, en hij smeekte Jack hem niet van de zaak te halen. Hij was vanaf het begin bij het onderzoek betrokken geweest en had de speciale eenheid heel veel informatie bezorgd. Het kwetste hem dat Jack en de hulpofficier dachten dat hij door het lint zou gaan in de rechtszaal. Hij was uitgebreid nagetrokken voordat hij tot de speciale eenheid was toegelaten, en hij was volledig openhartig geweest over zijn zus. Ze hadden hem scherp in de gaten gehouden, en hij was nooit de fout in gegaan.

'Wat voor politieman denk je dat ik ben? Een doorgedraaide mafkees? Ik zal die klootzak echt niet doodschieten, hoor, al zou ik het graag doen. Ik heb me het afgelopen jaar rot gewerkt om die vent te pakken te krijgen. Ik was een van de eersten die hem verdachten. En door puur toeval waren de eerste misdrijven waaraan we hem konden koppelen hier gepleegd, zodat hij nu binnen onze jurisdictie valt. Jack, je mag me niet van de zaak halen.' Er stonden tranen van teleurstelling in zijn ogen. Hij wilde dit voor zijn zus doen. Jack had zich pas gerealiseerd dat ze zijn tweelingzus was toen hij haar geboortedatum had zien staan op de papieren die de politie van Iowa hem had toegestuurd. Charlie was in Iowa geboren, hoewel hij al jaren in New York woonde.

'Oké, oké. Maar als het te veel voor je wordt, laat ik het je weten. Of ik haal je eraf, als het te veel stress oplevert.'

'Ik ben niet gestrest,' zei Charlie bedaard. 'Ik heb alleen nog nooit van mijn leven iemand zo gehaat. Dat is heel iets anders.' Jack knikte en hoopte maar dat hij de juiste beslissing had genomen. Hij zag weer voor zich hoe Charlie Quentins gezicht tegen de stoep kwakte en zijn neus brak.

'Je mag de zaak blijven doen, maar ik wil niet dat je alleen met hem bent tijdens verhoren en ik wil niet dat hij te dicht bij jou komt of jij bij hem. Is dat duidelijk?' Charlie knikte. 'Dat zou een beetje te gortig worden voor jouw zenuwen, en ook voor die van mij. Akkoord?'

'Akkoord.' Charlie verliet het kantoor en moest alle informatie die hij gekregen had, verwerken. Hij vermoedde het al maanden, maar nu had hij zekerheid: Luke Quentin had zijn tweelingzus verkracht en vermoord. Hij wachtte tot hij thuis was, ging op bed liggen en barstte in tranen uit. Het was nog vroeg en ze hadden nog een lange weg te gaan, maar ze merkten allemaal dat de zaak zijn tol begon te eisen, en het zou nog veel erger worden.

HOOFDSTUK 5

De rest van januari vloog voorbij, en Alexa werd opgeslokt door haar werk. Quentins DNA was gevonden op vijf slachtoffers in Pennsylvania, en een in Kentucky waarvan ze het bestaan niet eens hadden gekend. Samen met de vrouwen uit Iowa en Illinois kwamen ze nu op dertien slachtoffers van verkrachting en moord. De aanklachten werden, met toestemming van de andere staten, aan hun zaak toegevoegd en de hele landelijke pers stond er bol van.

Alexa had een korte mediaverklaring afgelegd, maar weigerde verder elk commentaar. Ze wilde niets verkeerds zeggen of doen, daar was de zaak veel te belangrijk voor. Er waren nog minstens tien slachtoffers waar nog onderzoek op werd verricht, allemaal in verschillende staten waar hij was geweest. Het was een landelijk verhaal geworden en Alexa had voortdurend besprekingen met rechercheurs uit andere staten. Jack verzamelde informatie en Alexa was druk bezig met de voorbereidingen voor het proces. In februari had ze eindelijk weer eens tijd voor een rustig etentje met haar moeder.

'Je ziet er moe uit,' zei Muriel bezorgd.

'Dat zal alleen nog maar erger worden. Ik heb nog maar drie maanden voor het proces begint.' Ze werkte elke nacht tot drie uur door; dan bestudeerde ze de wetgeving die met de zaak te maken had en maakte aantekeningen.

'Als je jezelf maar niet volledig uitput. Hoe gaat het met Savannah? Heeft ze al iets van de universiteiten gehoord?'

'Dat wordt pas maart of april,' antwoordde Alexa met een zucht. 'Volgende week gaat ze skiën met haar vader. Als hij komt opdagen. Meestal laat hij haar zitten. Dat zal nu ook wel weer zo zijn.' Alexa keek geïrriteerd. Ze vond het vreselijk dat hij Savannah zo vaak teleurstelde, al vergaf die het hem altijd. Hij had haar al genoeg verdriet gedaan.

'Misschien laat hij haar deze keer niet zitten,' zei Muriel. 'Ik hoop het niet.'

'Hoezo?' vroeg Alexa verbolgen. Ze haatte haar ex-man, alles waar hij voor stond en alles wat hij hun had aangedaan. Uit zwakte had hij hen uit zijn leven verbannen. Hij had het makkelijker gevonden om zijn moeder en zijn ex hun zin te geven, dan om voor hen op te komen. Ze verafschuwde de minkukel die hij geworden was. 'Waarom hoop je dat hij haar niet laat zitten?' vroeg Alexa, die plotseling boos op haar moeder was.

'Omdat het goed voor haar is om haar vader te zien, al is het maar af en toe. Ze houdt van hem. Jij mag hem dan haten, en dat begrijp ik wel, want zelf mag ik hem ook niet vanwege alles wat hij je heeft aangedaan. Maar hij is en blijft haar vader, Allie. Ze kan beter zien hoe hij in werkelijkheid is, met al zijn zwaktes en gebreken, dan hem in haar fantasie ophemelen.'

Alexa glimlachte. Haar moeder had haar al in jaren geen 'Allie' meer genoemd. Maar Alexa was in haar ogen nog steeds een kind, zoals Savannah dat altijd voor Alexa zou blijven.

'Misschien heb je gelijk,' zei Alexa gelaten. 'Maar ik ben zonder vader opgegroeid. Daar ben ik niet slechter van geworden. En Tom is zo'n slappe zak.'

'Daar komt ze vanzelf wel achter. Geef haar de tijd.'

'Ik denk dat ze het al weet, maar toch houdt ze van hem.'

'Laat haar. Dat heeft ze nodig. Nog wel, tenminste.'

'Ze vindt het altijd zo erg dat ik hem niet wil zien. Ik heb hem al in geen tien jaar meer gezien, en dat wil ik graag zo houden.'

'Komt hij in juni naar haar diploma-uitreiking?'

'Ik heb gevraagd of ze hem niet wil uitnodigen,' zei Alexa schuldbewust. 'Ze zegt dat ze me nog vier jaar uitstel geeft, maar dat ze wel wil dat hij naar haar bul-uitreiking komt.' Alexa glimlachte mistroostig. 'Ik neem aan dat ik geen keus heb. Ze vat het heel sportief op en ik probeer er niet te veel over te zeggen, maar ze weet hoe ik over hem denk. Dat is geen geheim.'

'Je moet eroverheen stappen,' zei haar moeder zachtjes, en Alexa keek haar verrast aan.

'Waarom? Wat maakt het uit of ik hem haat?'

'Omdat het aan je vreet. En omdat je nooit een goede relatie met een andere man kunt opbouwen als je het niet achter je laat.'

Alexa's kaak verstrakte. 'Vraag het me nog maar eens over een jaar of dertig. Misschien dat ik dan dement ben.' Haar moeder zei er verder niets meer over en Alexa ging naar huis, waar Savannah op haar bed tv lag te kijken.

'Hoe was het bij oma?' vroeg ze slaperig. Ze had al haar huiswerk gedaan en was lekker alleen thuis gebleven.

'Leuk. Je krijgt de groeten van haar.'

Alexa ging naar de gang om haar jas op te hangen en zag dat er een envelop onder de deur geschoven was. Die had ze niet gezien toen ze binnenkwam. Ze pakte hem voorzichtig aan een hoekje op. Het was hetzelfde kinderlijke handschrift als de vorige keer. Ze zei niets tegen Savannah, maar trok een stel rubberhandschoenen aan en maakte hem open. Er stond: Ik weet elke minuut van de dag waar je bent. Kijk om je heen. Je ziet me niet. Je bent een mooi meisje. Het was geen expliciete bedreiging, maar degene die het geschreven had, wilde haar laten weten dat ze in de gaten werd gehouden door een wellusteling. Alexa was bezorgd, of liever gezegd doodsbang, en ze deed de brief weer in een plastic zak.

Ze repte er met geen woord over, maar ging naar haar slaapkamer en deed de deur dicht. Ze belde Jack op zijn mobiel. Hij nam meteen op en ze vertelde hem over de brief.

'Ik weet niet eens of het wel echt zo is wat erin staat. Misschien is het gewoon iemand die grappig wil doen of haar bang wil maken. Maar als een of andere kerel haar volgt, vind ik het maar niks.' Het was lange tijd stil, maar toen gaf Jack eindelijk toe dat het hem ook niet beviel.

'Zal ik een agent bij haar zetten? Die kan met haar mee naar school.' Alexa vond het vreselijk om Savannah bang te maken, maar ze wist dat er niets anders op zat. Toen ze de zaak-Quentin aannam, wist ze dat ze bedreigd zou kunnen worden. Ze had alleen niet verwacht dat niet zij, maar Savannah het doelwit zou worden. Dit waren geen directe bedreigingen, maar het was wel intimiderend. En als Luke Quentin dit regisseerde, was het des te beangstigender, want dan zou hij Savannah laten volgen door een of andere ex-gedetineerde. Dat kon ze niet bewijzen, maar ze werd al misselijk bij de gedachte.

'Ik heb haar nog niets over deze brief verteld, maar nu zal ik wel moeten. Dank je wel, Jack. Ik wil inderdaad wel een agent voor haar.' Ze was bang om Savannah, niet om zichzelf.

'Geen probleem. Probeer je niet te veel zorgen te maken. Quentin heeft er waarschijnlijk niets mee te maken, maar we kunnen maar beter het zekere voor het onzekere nemen. Wie weet wat voor engerds hij kent.' Iedereen met wie hij omging, had in de bak gezeten.

Alexa besloot Savannah er niet rond bedtijd mee lastig te vallen en vertelde haar pas bij het ontbijt wat er in de brief stond. Savannah keek ontsteld.

'Wat een engerd, mam. Die vent is ziek.'

'Ja, inderdaad. Ik heb Jack Jones gisteravond gebeld om het te vertellen. Hij stuurt voor de zekerheid een agent in burger die met je mee naar school gaat, voor het geval iemand je echt in de gaten houdt. Dat leek me het slimste. Misschien is het gewoon een geintje, maar ik wil geen risico nemen.' Uit de zaak waar ze aan werkte, bleek maar weer hoe gevaarlijk sommige mannen waren.

Savannah was meteen van streek. 'O, mam, dan schaam ik me kapot. Hoe lang moet dat?'

'Laten we eerst maar eens afwachten of hij je weer een brief stuurt. Misschien duurt het wel tot na het proces.' Ze wilde dat Savannah beschermd werd tot ze zeker wist of die briefjes afkomstig waren van Quentin.

'Maar dat duurt nog drie maanden!' gilde Savannah. 'Misschien wel vier!' Ze wist genoeg van haar moeders werk om te beseffen dat een proces wel een maand kon duren, en dit was een grote zaak met dertien slachtoffers, en misschien nog wel meer tegen die tijd. 'Ik blijf nog liever thuis dan dat ik elke dag voor gek loop met een agent naast me.'

'Tja, je kunt nu eenmaal niet thuisblijven van school. Dus wen er maar aan,' zei Alexa, blij dat Savannah zich meer zorgen maakte om de agent dan om het mogelijke gevaar. Savannah liep nog steeds stampvoetend door het huis toen de bel ging. Voor de deur stond een knappe jongen met donker haar en bruine ogen, die een petje en een stoer jack aan had. Hij zei dat hij agent Lewicki was, maar dat ze hem Thad mochten noemen. Hij lachte naar Savannah, die hem met open mond aanstaarde terwijl Alexa haar lachen probeerde in te houden. Het was duidelijk dat Savannah hem leuk vond. En gelijk had ze: hij zag eruit als zestien en was waarschijnlijk niet veel ouder dan Savannah. Ze had gedacht dat er een of andere oude sukkel in een uniform zou komen. Dat was Thad Lewicki absoluut niet.

'Klaar om naar school te gaan?' vroeg Alexa liefjes, en Savannah trok haar jas aan.

'Ja, ik denk het wel,' zei ze. Thad pakte haar boekentas.

'Ik dacht dat we misschien konden zeggen dat ik je neef uit Californië ben en dat ik hier een paar maanden blijf. Ze zien me natuurlijk elke dag,' zei hij met een jongensachtige glimlach.

'Ja... oké...' zei Savannah, die de voordeur opendeed.

'Ik moet je wel waarschuwen: ik ben heel slecht in geschiedenis en wiskunde. Ik denk dat ik een leerstoornis heb of zo. Maar in Spaans was ik wel altijd heel goed, dus als je hulp nodig hebt...'

'Dank je wel,' zei Savannah, en er verscheen langzaam een glimlach op haar gezicht. Ze keek voorzichtig naar haar moeder, en Alexa knikte.

'Fijne dag!' zei ze, en ze deed de deur achter hen dicht. Ze belde eerst de school om de situatie uit te leggen, en toen Jack. Hij had precies het goede gedaan met Thad.

'Zeg, waarom stuur je mij nooit van die leuke jongens? Toen ik laatst bescherming nodig had, kreeg ik een ouwe knol van honderdvijftig kilo. Maar dit is een ontzettend lekker ding.' Jack lachte. 'Ik dacht al dat je hem leuk zou vinden. Wat vond Savannah van hem?'

'Ze had geen tijd om me dat te vertellen, maar ze had me al bijna vergeven toen ze wegging. Hij bood aan haar te helpen met Spaans, en hij droeg haar tas. Hij is haar neef uit Californië. Zo te zien is hij een jaar of veertien.'

'Hij is eenentwintig en echt een leuke knul. Hij is de oudste van negen kinderen en zijn vader, opa en broer werken ook bij de politie. Een aardige Poolse familie uit New Jersey. Hé, misschien gaan ze later wel trouwen. Ze had het slechter kunnen treffen.' Alexa lachte.

'Je hebt het al helemaal bedacht. Bescherming en een schoonzoon in één. Doe je ook in ramen en vloeren?'

'Wat u wilt, mevrouw, tot uw dienst.' Hij plaagde haar, maar als hij met haar over iets anders dan werk praatte, klonk er altijd iets flirterigs door in zijn stem. Toch probeerde hij nooit iets bij haar. Hij wist wel beter: ze zou hard wegrennen en dan had hij een vriendin minder. 'Maar goed, het probleem is opgelost.' Hij was blij dat hij Alexa van haar zorg had afgeholpen. Ze had al genoeg op haar bordje.

Toen ze naar haar werk ging, was Alexa opgelucht dat Savannah in goede handen was. Tegen het eind van de week kwam Thad bij hen ontbijten voordat ze naar school gingen. Savannah zei dat hij heel aardig was. Ze vertelde dat hij al sinds de middelbare school een vriendinnetje had met wie hij nu zeven jaar samen was. Hij was een standvastige, betrouwbare knul en volgens Jack was hij een goede politieman. Alexa had het gevoel dat Savannah en hij vrienden werden, al bewaarde hij respectvol afstand. En vooralsnog waren er geen brieven meer gekomen. Alles was onder controle. Alexa hoopte dat er een eind aan de brieven zou komen, ongeacht wie de schrijver was. Ze had wel genoeg aan haar hoofd. Jason Yu had gekeken of er vingerafdrukken op de brief zaten, maar degene die de brief had opgevouwen en in de envelop had gedaan, had ook nu weer handschoenen aangehad. Er waren geen vingerafdrukken te bekennen.

Aan het eind van de week daarna was Alexa weer aanwezig toe Luke Quentin werd verhoord, alleen zat ze nu zelf ook in de verhoorkamer. Ze stelde geen vragen en observeerde alleen, maar hij hield zijn ogen de hele tijd op haar gericht. Ze had het gevoel dat hij haar uitkleedde. Op haar gezicht stond niets af te lezen. Ze zag er kil en professioneel uit, maar toen ze de ruimte verliet, stond ze te trillen op haar benen.

'Gaat het?' vroeg Jack haar op de gang. Ze was wit weggetrokken.

'Het gaat wel. Ik haat die zieke klootzak,' zei ze, en ze probeerde te bedaren. Ze hadden hem met nog twee moorden in verband weten te brengen. Zijn kaartenhuis was ingestort. Het aantal slachtoffers stond nu op vijftien.

'Wees niet bang, hij haat jou ook. Die blikken van hem zijn gewoon een houding om je af te schrikken. Laat je niet intimideren, dat wil hij juist. Hij komt van zijn leven niet meer uit de gevangenis. Hij kan je niets doen.'

'Hij gedraagt zich alsof hij elke vrouw kan krijgen die hij maar wil.'

'Het is een knappe vent. Dat zal wel in zijn voordeel werken.' Hij had haar recht aangekeken en heel subtiel over zijn lippen gelikt. Ze werd al misselijk als ze naar hem keek.

'Het werkte niet in het voordeel van zijn slachtoffers,' zei Alexa kortaf, en ze ging terug naar haar kantoor. Er was werk aan de winkel. Savannah zou de volgende dag naar Vermont vertrekken om een week met haar vader te gaan skiën. Hij zou haar na school oppikken als Alexa nog op haar werk was. Dan hoefde ze hem tenminste niet te zien.

Alexa en Savannah aten die avond gezellig samen en namen de volgende ochtend afscheid. Haar koffers voor Vermont stonden gepakt en wel in de gang. Alexa had haar de avond ervoor helpen inpakken.

'Veel plezier met je vader,' zei Alexa. Ze hadden Thad verteld dat hij een week vrij had, en hij zou die week weer gewoon politiewerk doen. Alexa had hem niet nodig: de brieven waren niet aan haar gericht, maar aan Savannah.

'Ik bel je vanuit Vermont,' beloofde Savannah terwijl ze haar moeder omhelsde, en Thad en zij liepen de deur uit.

Alexa vond het jammer dat ze wegging en zou haar missen, maar ze wist dat ze het leuk vond om met haar vader te gaan skiën. Hij kon het geweldig goed en had wedstrijden gewonnen toen hij jonger was. Hij had Savannah leren skiën toen ze drie was en het was nog steeds haar lievelingssport, waarschijnlijk omdat ze er zulke leuke herinneringen aan had.

Alexa bleef lang op kantoor en kwam pas na zevenen thuis, waar ze een leeg appartement dacht aan te treffen. Tot haar verbazing was Savannah er nog. Ze keek somber en Alexa verstrakte meteen. Tom had haar kennelijk weer laten zitten.

'Waar is je vader?' vroeg Alexa zacht, omdat ze Savannah niet nog meer van streek wilde maken.

'Hij komt later. Zijn vliegtuig had vertraging, dus hij is hier niet voor negen uur. Maar hij zei dat we vanavond nog gaan.' Ze zuchtte en lachte naar haar moeder, die zich afvroeg of hij echt zou komen. Toen Alexa iets te eten voor hen maakte, drong het tot haar door dat ze nu thuis zou zijn als hij kwam. Tijdens het eten zei ze tegen Savannah dat ze in haar kamer zou blijven als hij er was. Ze wilde haar mooie record niet verbreken en had geen zin hem voor het eerst in tien jaar terug te zien. Daar was ze nog niet klaar voor. In nog geen honderd jaar, wat haar moeder ook zei.

'Kom op, mam, wees eens aardig.' Savannah zei het niet, maar vroeg zich af of haar moeder, als ze hem nu zou zien en het niet al te erg zou zijn, het toch goed zou vinden als hij in juni naar haar diploma-uitreiking kwam. Ze wilde haar moeder niet verraden na alles wat ze voor haar gedaan had, maar stiekem wilde Savannah wel graag dat hij zou komen. Hij had al gezegd dat hij er bij zou zijn als het van haar moeder mocht, en anders niet. Hij respecteerde de gevoelens van zijn ex-vrouw en wist heel goed dat ze gelijk had. Hij had haar afschuwelijk behandeld.

'Ik ben aardig,' zei Alexa korzelig, terwijl ze de borden in de vaatwasser deed. 'Maar dat betekent niet dat ik je vader moet zien. Niet vanavond.' En niet binnenkort. Haar hele leven niet.

'Je hoeft alleen maar hallo en dag te zeggen.'

Alexa zei het niet tegen haar dochter, maar ze voelde meer voor iets in de trant van 'rot op'.

'Toch maar niet, lieverd. Ik wil dat je het leuk hebt met hem.

We houden allebei van je. Maar we hoeven geen vrienden te zijn.'

'Nee, maar je kunt toch wel beleefd zijn? Je hoeft hem niet eens over de telefoon te spreken. Hij zegt dat hij dat best zou willen, maar dat hij begrijpt waarom jij dat niet wilt.'

'Dat is heel aardig van hem. Dan weten we in elk geval dat er niets mis is met zijn geheugen,' zei Alexa, en ze liep de kamer uit. Savannah wist dat haar vader naar zijn eerste vrouw terug was gegaan toen hij haar moeder had verlaten, en dat ze samen een kind hadden, dat zij nooit had ontmoet. Ze had zijn vrouw ook nog nooit ontmoet en ze had haar halfbroers al tien jaar niet meer gezien, hoewel ze zich nog wel iets van hen kon herinneren. Ze kende de details van de echtscheiding niet en wist ook de reden niet. Haar moeder wilde er niet met haar over praten, want al haatte ze Tom, hij was wel Savannahs vader. Savannah herinnerde zich haar oma van vaderskant vaag en was een beetje bang van haar. In al die jaren had ze nooit iets van haar gehoord en nog geen verjaardagskaart gekregen. Er was een kilometersbrede kloof tussen beide families, en de enige keren dat ze contact had met haar vader, was wanneer hij weer eens op kwam dagen. Hij belde haar zelden en had haar jaren eerder gezegd dat ze hem nooit thuis mocht bellen, maar alleen op kantoor, wat ze nooit deed. Ze had goed aangevoeld dat hij haar wel mocht opzoeken, maar dat zij niet in de buurt van zijn leven in Charleston mocht komen. Dat was de stilzwijgende afspraak; iets wat een kind wist zonder dat het ooit hardop was uitgesproken.

Alexa en Savannah zaten samen tv te kijken toen om kwart over negen de bel ging. Alexa sprong op om naar haar kamer te gaan en wilde Savannah net vertellen dat die haar gedag moest komen zeggen als ze wegging, toen Savannah de deur opendeed. Daar stond hij, en Alexa voelde zich net een konijn in de lichtbundel van de koplampen toen ze elkaar zonder iets te zeggen aankeken. Tien jaar verdwenen als sneeuw voor de zon. Ze wist niet wat ze moest zeggen, en hij ook niet. Hij had niet verwacht dat ze er zou zijn, want dat was nooit zo. Hij zag er nog precies hetzelfde uit. Hij droeg een spijkerbroek, een zwarte skiparka en laarzen, en hij was nog net zo knap als vroeger. Zijn haar was iets te lang, zijn ogen nog net zo blauw, het grijs in zijn haar viel niet op tussen het blond, hij had nog hetzelfde atletische lichaam en er zat nog steeds een kuiltje in zijn kin. Tom Beaumont was geen greintje veranderd.

'Hallo, Alexa,' zei hij zacht, alsof hij bang was haar aan te spreken. Ze zag eruit alsof ze in paniek raakte en op het punt stond de kamer uit te rennen, bij hem uit de buurt. Hij sprak nog steeds met dezelfde diepe, hese stem en nog steeds met een zuidelijk, lijzig accent. Het enige verschil was dat ze al jaren zijn vrouw niet meer was.

'Hallo, Tom,' zei ze beleefd en stijfjes. Ze droeg nog steeds haar werkkleding: een marineblauw mantelpakje, blauwe kousen en een witte blouse. Ze had haar schoenen uitgedaan en droeg haar haar in een knot. In tegenstelling tot hem zag zij er volkomen anders uit dan de zorgeloze, blije vrouw die ze tien jaar eerder was geweest. Nu was ze serieus, professioneel en uitermate slecht op haar gemak in zijn aanwezigheid. Maar Savannah was dankbaar dat ze in elk geval met hem sprak. Ze was blij dat zijn vliegtuig vertraging had gehad. Alexa niet. 'Goed, ik laat jullie je gang gaan. Als je nog niet gegeten hebt, kan Savannah wel iets voor je pakken.'

'Ik eet wel iets onderweg,' zei hij. Wat hem het meest raakte, was de zorgelijke blik in haar ogen. Alles wat hij haar had aangedaan stond er nog steeds in te lezen. Hij kreeg er een knoop van in zijn maag en kon wel huilen. Maar daar was het veel te laat voor. 'We gaan,' zei hij tegen Alexa, alsof hij haar wilde verzekeren dat hij gauw uit haar buurt zou zijn. Ze knikte met een somber gezicht en liep de kamer uit. Ze liep naar haar slaapkamer en deed de deur dicht. Hij keek zonder iets te zeggen naar Savannah, die er gelukkig uitzag, alsof er iets fantastisch was gebeurd. Hij vroeg zich af of ze gewend was aan de trieste blik in haar moeders ogen. Dat zou het nog erger maken. Alexa zag er goed uit, maar de prijs van zijn verraad was duidelijk te zien.

Een paar minuten later waren ze klaar voor vertrek. Savannah droeg een zwarte skibroek en een witte parka, en ze zag er prachtig uit toen ze naar de slaapkamer kwam om haar moeder een afscheidskus te geven. Alexa zou haar missen, maar ze had nog bergen werk liggen. Het kwam haar wel goed uit om alleen te zijn zonder zich schuldig te hoeven voelen. En ze wist dat Savannah ernaar uit had gekeken om met Tom weg te gaan.

'Ik hou van je,' zei Alexa, terwijl ze haar omhelsde. 'Veel plezier.'

'Ik hou ook van jou, mam. Werk niet te hard.' Op de drempel aarzelde ze even. 'Kom je nog even gedag zeggen?' Tegen haar vader, bedoelde ze. Haar moeder schudde geluidloos haar hoofd en Savannah stelde haar gerust. 'Het hoeft niet. Bedankt dat je net zo aardig tegen hem deed.' Alexa glimlachte en Savannah deed de deur dicht.

Even later hoorde Alexa hen weggaan, en ze ging op bed liggen. Ze had niet verwacht hem te zien en had ook niet gedacht dat ze er zo door van slag zou raken. Ze was geschokt dat hij helemaal niet veranderd was. Hij zag er nog precies zo uit als toen hij haar echtgenoot was, en even moest ze zichzelf eraan herinneren dat hij dat niet meer was. Het leek wel of haar hart en haar lichaam alle herinneringen koesterden die ze had proberen te verdringen. Haar ziel wist het nog, haar huid wist het nog, haar hart wist het nog en nu wist ze zelf ook weer hoeveel ze van hem had gehouden en hoe pijnlijk het allemaal was geweest. Ze vroeg zich af of je bij sommige mensen gewoon altijd dezelfde gevoelens en herinneringen bleef houden. Hoezeer je ze ook haatte en hoeveel er ook veranderd was, er was altijd wel een deel binnen in je dat nog wist hoe mooi het allemaal was geweest. Het ergste was nog dat ze heel goed wist dat ze zich, als ze hem die avond voor het eerst had gezien, net zo tot hem aangetrokken had gevoeld en net zo van haar stuk gebracht zou zijn als vroeger. Hij zag er zo ongelofelijk goed uit en was bijna onweerstaanbaar. En terwijl ze daar zo lag, herinnerde ze zich ook weer hoezeer hij haar gekwetst had en hoe zwak en verachtelijk hij was. Maar een fractie van een seconde had ze zich de goede tijden herinnerd en zich weer precies hetzelfde gevoeld als vroeger. Ze vond het vervelend dat ze hem had gezien, maar besloot toen dat dat niet waar was. Uiteindelijk wist ze nu gewoon weer hoezeer ze hem haatte en waarom.

HOOFDSTUK 6

Halverwege de week was Alexa blij dat Savannah bij haar vader was. Ze had belachelijk drukke dagen achter de rug. Ze hadden weer een slachtoffer gevonden dat ze aan Luke Quentin konden koppelen. Ditmaal was het een meisje van negentien. Er waren nu zestien slachtoffers bekend en het forensisch lab maakte overuren om het DNA te onderzoeken. De speciale eenheid werd groter en stond onder supervisie van de FBI, omdat er nu meerdere staten bij betrokken waren. Jack had twaalf rechercheurs die fulltime aan de zaak werkten. Het proces was over drie maanden.

Donderdag had Alexa een afspraak met Judy Dunning, de pro-Deo advocaat, om hun bevindingen te bespreken. Alexa moest haar vertellen welk bewijsmateriaal ze had, en dat was allemaal ongelofelijk belastend. Alexa probeerde Judy over te halen haar cliënt schuld te laten bekennen, en Judy verklaarde dat ze dacht dat hij erin was geluisd, waarschijnlijk door iemand met wie hij in de gevangenis problemen had gehad en die had gezworen wraak op hem te nemen. Ze zei dat ze ervan overtuigd was dat hij het niet gedaan had. Er waren te veel slachtoffers en plotseling kreeg hij de schuld van alle meisjes die in een stuk of zes staten dood waren aangetroffen. Ze zei tegen Alexa dat hij een heel gevoelige man was en dat hij uiteraard geen schuld wilde bekennen voor misdrijven die hij niet gepleegd had. Alexa keek haar aan alsof ze niet goed bij haar hoofd was. Het was haar volkomen duidelijk: Luke Quentin had zijn smeulende seksuele blik op haar gericht, zijn sociopathische dans voor haar opgevoerd, en nu was ze op een angstaanjagend naïeve manier verliefd op hem geworden. Zo deed hij dat, en waarschijnlijk had hij zijn slachtoffers ook op deze manier verleid, zodat ze stuk voor stuk het gevoel hadden gehad dat ze de enige vrouw op aarde waren - twintig minuten lang, tot hij ze vermoordde. Hij zou Judy Dunning niet vermoorden, maar hij maakte haar wel blind voor de waarheid. Misschien had ze dat nodig om hem te verdedigen, maar Alexa kwam hoofdschuddend terug uit de bespreking.

'Waar zat je?' vroeg Jack, die haar in de gang tegenkwam.

'Op een ufo, en ik zag sterretjes,' zei ze grijnzend.

'Weer aan de drugs gezeten, raadsvrouw?'

'Nee, maar mevrouw de advocaat wel. Ze is net een halfuur bezig geweest me te vertellen dat Luke Quentin onschuldig is. Het ergste is dat ze het nog gelooft ook. Hij heeft haar betoverd.'

'Mooi. Ze mag hem opzoeken in de gevangenis. Dat gebeurt echt, hoor. Vrouwen vallen voor ze, hoe gruwelijk hun misdrijven ook zijn, en zoeken ze dan jarenlang op in de bajes. We hebben net ons zeventiende slachtoffer ontdekt.' Het aantal groeide bijna dagelijks.

'Het lijkt wel of ik de presidentsverkiezingen volg,' zei ze, terwijl ze bij de koffieautomaat stil bleven staan. Ze had die dag al veel te veel koppen gedronken. 'Hoeveel staten hebben we nu?'

'Negen,' zei hij grimmig. 'Die vent is onvoorstelbaar, en ik denk dat we er nog niet zijn.' 'We overschatten hem toch niet, hè?' Ze wilde niet onzorgvuldig worden en hem misdrijven in de schoenen schuiven die hij niet gepleegd had. Dat zou hun zaak verknallen. Ze moest aan de jury denken, die 'gerede twijfel' moest koesteren.

'Ik denk eerder dat we hem onderschatten. Tot nu toe klopt alles. We hebben zijn DNA op elk slachtoffer.' Ze knikte en ging terug naar haar kantoor. Daar bleef ze tot negen uur 's avonds, zoals de hele week al. Vrijdag bleef ze tot halfelf en ploegde ze alle forensische rapporten uit alle staten door. Het zag er allemaal solide uit. Ze was nergens meer verbaasd over, behalve dat hij geen schuld bekende. Hij bleef maar beweren dat hij onschuldig was, en zijn advocaat geloofde hem nog ook. Maar ze was de enige: niemand anders op de hele wereld zou hem geloven, ook de jury niet. Alexa had een goede zaak.

Ze was uitgeput toen ze die avond thuiskwam met haar zware aktetas. Het was bijna elf uur. Om zes uur had ze Savannah gesproken. Die had een geweldige week gehad in Vermont en zou de volgende dag thuiskomen.

Alexa keek de post door en wilde die net ongeopend op het tafeltje in de hal gooien, toen haar blik werd getrokken door een bekende envelop. Ze scheurde hem open en hield het velletje papier met bevende hand vast. In dezelfde computerletters stond er: Ik kom je halen, en dan ben je van mij. Neem maar afscheid van je moeder. Alexa stond trillend in de gang met haar jas nog aan, en ze las het steeds opnieuw. Wat wist hij van hen? Waarom schreef hij haar? Was het een grap, of kwelde Luke Quentin hen zo? Ze kon er niet achter komen, de brieven waren niet te traceren. Ze belde de portier, maar die zei dat niemand iets voor haar had afgegeven. Wie het ook was, hij glipte het gebouw in en schoof ze onder de deur door. Het was onvoorstelbaar beangstigend. Stel dat het niet genoeg was om Thad Lewicki met Savannah mee naar school te sturen? Stel dat iemand haar toch te pakken zou krijgen?

Ze haalde haar mobieltje uit haar tas, ging op de bank zitten en belde haar moeder. Ze vond het vreselijk haar ongerust te maken, maar Muriel was nuchter. Alexa las haar de nieuwste brief voor en vroeg wat ze ervan dacht. Moest ze in paniek raken? Ze was nu zelf te bang om logisch na te denken.

'Ik denk dat je dit heel serieus moet nemen,' zei haar moeder somber. 'Als Quentin erachter zit, heeft hij niets te verliezen. Hij wil je terugpakken. Je mag geen risico nemen.'

'Wat moet ik nou doen?' vroeg Alexa, terwijl de tranen over haar wangen biggelden. 'Moet ik de zaak opgeven? Ik wil dat Savannah veilig is.' Dit was geen zaak meer, maar een nachtmerrie, als haar kind in gevaar was.

'Daar is het nu te laat voor. Als je de zaak aan iemand anders overdraagt, verandert dat niets. Je hebt zijn leven al verpest. Als hij veroordeeld wordt, zit hij honderd jaar vast. Hij zit achter jou aan en wil wraak. En als hij erachter zit, kan het best zijn dat degene die de brieven bezorgt haar niets aandoet en haar alleen bang wil maken, maar daar kun je niet op gokken.'

'Dus wat nu?' Alexa was overmand door emoties. Ze was doodsbang en in de war. Het werd haar te veel. Ze wilde gerechtigheid voor de familie van al die meisjes, maar daardoor had ze haar eigen dochter in gevaar gebracht.

'Zorg dat ze weggaat uit New York.'

'Meen je dat serieus?' vroeg Alexa onthutst.

'Ik ben nog nooit zo serieus geweest als nu. En regel een bewaker voor jezelf, in elk geval tot het proces achter de rug is. Daarna wordt het vanzelf rustiger. Zo gaat het altijd. Hij went er wel aan. Maar nu lopen jullie allebei gevaar. Je kunt zelf hier blijven, als je wilt, en de zaak houden, maar laat Savannah de stad uitgaan.' Haar moeder klonk nu ook bang.

'Waar moet ze dan naartoe?' Ze hadden alleen elkaar, en ze was niet van plan Savannah in haar eentje in een getuigenbeschermingsprogramma te plaatsen, waar ze ergens heen ging met mensen die ze niet kende. En ze wilde het proces graag zelf afmaken, als dat kon zonder Savannah bloot te stellen aan nog meer gevaar.

'Laat haar naar Tom gaan, in Charleston,' zei haar moeder zachtjes, en ze hoorde haar dochter aan de andere kant van de lijn naar lucht happen.

'Dat kan ik niet,' zei Alexa schor, terwijl ze de tranen van haar wangen veegde. Het werd nu menens en ze moest zichzelf dwingen om na te denken. 'Dat zou Luisa nooit toestaan,' zei ze. 'En daar heeft hij toch het lef niet voor. Hij heeft ons tien jaar geleden verstoten. Hij wil Savannah niet terug.'

'Je hebt geen keus,' zei haar moeder op onverzettelijke toon. 'En hij ook niet. Het leven van jullie dochter kan op het spel staan. Misschien is het maar een grap om je dwars te zitten of je bang te maken, maar die gok kunnen jullie niet nemen. Je moet haar wegsturen. Zo heeft ze geen leven, dat levert veel te veel stress op. Voor jou ook, je zou je alleen maar zorgen maken. Persoonlijk zou ik het liefst willen dat je de brui geeft aan die zaak, maar eerlijk gezegd denk ik dat het daar al te laat voor is. Maar Savannah hoort er niet middenin te zitten. Je zou gek worden van ongerustheid.' Dat was waar; dat was ze nu al. De woorden uit de brief stonden in haar geheugen gegrift. Neem maar afscheid van je moeder.

'Is ze nog steeds in Vermont met Tom?'

'Ja. Hij brengt haar morgenavond thuis.'

'Zeg hem dat hij haar niet naar huis moet brengen, maar haar mee moet nemen. Misschien kent hij wel mensen in het Zuiden waar ze kan logeren. Maar bij hem thuis is ze beter af, hoe erg ik het ook vind om dat te zeggen. Het enige wat ik zeker weet is dat ze hier niet naartoe mag komen. Nu niet. Pas na het proces, als de gemoederen hopelijk wat bedaard zijn. Bel Tom, Alexa. Je hebt geen andere keus.'

'Shit.' Het was het laatste wat ze wilde. Ze wilde Savannah niet wegsturen, zeker niet naar hem. Maar als haar moeder gelijk had en er echt iets met haar zou gebeuren, zou ze het zichzelf nooit vergeven. 'Het is te laat om nog te bellen,' zei Alexa praktisch. 'En ik wil hem niet spreken als Savannah naast hem zit.'

'Bel hem dan morgenochtend, als je maar zegt dat hij haar niet thuis mag brengen.'

Alexa slaakte een diepe zucht. Ze moest een hoge prijs betalen om die seriemoordenaar achter tralies te krijgen. Maar haar moeder had gelijk, ze mocht Savannah niet in gevaar brengen. Ze had zelf voor deze carrière gekozen en nam daar de volledige verantwoordelijkheid voor. Ze wilde Luke Quentin opsluiten. Maar ze wilde vooral dat Savannah in veiligheid was.

'Ik bel hem morgen,' zei ze verdrietig en gelaten. Ze zou haar missen, maar ze wist nog niet eens of Tom haar wel wilde opvangen. Er was een grote kans dat hij zei dat het niet kon. Hij moest verantwoording afleggen aan Luisa.

'Goed. En bel Jack Jones vanavond nog. Zeg dat hij een agent voor de deur van je huis zet.'

'Mij gebeurt niets, mam. De ketting zit op de deur en ik ga nergens naartoe.' Maar toen ze had opgehangen, belde ze Jack toch maar, en ze vertelde wat er gebeurd was. Hij was het met haar moeder eens.

'Als hij erachter zit, en ik geloof zo langzamerhand dat dat het geval is, denk ik niet dat hij het lef heeft om iets te proberen. Ik weet ook niet of zijn macht zover reikt dat hij haar door iemand anders kan laten grijpen, die haar kwaad zou doen. Hij heeft geen connecties met de maffia. Hij is een ex-gedetineerde en een sociopaat. Het gaat om hemzelf, niet om iemand anders. Hij heeft waarschijnlijk contact opgenomen met iemand die hij indirect kent, en doet dit om je een hak te zetten. Hij heeft geen bezoek gehad, maar hij kan via iemand anders iets geregeld hebben. Waarschijnlijk speelt hij gewoon een ziekelijk spelletje. Maar het is een hele belasting voor je kind. Ik denk dat je haar moet wegsturen, als je iemand hebt waar ze naartoe kan, en ik wijs jou een stel agenten toe. Het spijt me, Alexa, ik weet dat het moeilijk voor je is.'

Ze knikte, en weer rolden de tranen over haar wangen. Savannah was haar lust en haar leven en ze wilde niet dat haar iets overkwam. Ze hoopte dat Jack gelijk had en dat Quentin - als die erachter zat - haar alleen bang wilde maken. Maar ze kon de gok niet nemen, en als het Quentin niet was, bleef het toch eng. Jack zei dat hij binnen een halfuur een agent in burger naar haar toe zou sturen. Ook op dat punt was hij het eens met haar moeder, al maakte Alexa zich over zichzelf geen zorgen. Het zou wel heel brutaal zijn om de officier van justitie om te brengen, en ze viel ook niet binnen het profiel van Quentins slachtoffers. Savannah wel, maar dan moest hij wel bij haar kunnen komen. Ook daarin had Jack waarschijnlijk gelijk: degene die de brieven afleverde, zou haar nooit durven pakken. Maar dat wisten ze nooit zeker. En als ze zich dag en nacht zorgen moesten maken, hadden ze allebei geen leven meer. Ze was beter af bij iemand anders, hoewel Alexa wist dat Savannah daar niet blij mee zou zijn. Ze zou geen zin hebben om haar vrienden, haar moeder en haar school achter te laten, vooral niet in de laatste maanden voor haar examens. Het was niet eerlijk.

Alexa lag wakker tot in de kleine uurtjes. Daarna sliep ze een paar uur heel vast, en toen ze om zeven uur wakker werd, belde ze Tom. Die vertelde haar met de zware stem die hij 's ochtends altijd had dat Savannah in de andere kamer was. Ze zouden over een halfuur samen ontbijten en hoopten nog een rondje te kunnen skiën voor hij om twaalf uur terug zou rijden naar de stad. Hij zei dat hij haar om zeven uur terug zou brengen. Zijn vlucht naar Charleston vertrok om negen uur. 'Daar bel ik nu juist voor,' zei Alexa afgemat. 'Je mag haar niet thuisbrengen.' Ze vertelde wat er gebeurd was, en hij was net zo bezorgd als zijzelf. Ze probeerde hem gerust te stellen, maar het zag er niet goed uit en het was niet te voorspellen wat er zou gebeuren.

'En jij, Lexie? Red jij het wel?' Zo had hij haar sinds haar vertrek niet meer genoemd, zelfs niet in zijn e-mails.

'Ik wil die klootzak gewoon veroordeeld zien. Ik ben het al die gezinnen verschuldigd om hem de komende honderd jaar achter slot en grendel te krijgen. Maar ik ben het hun niet verschuldigd mijn kind in gevaar te brengen.'

'Nee,' zei hij ernstig. 'Weet je zeker dat je de zaak niet wilt opgeven?'

'Ik red het wel. Het duurt niet lang meer. Het proces staat gepland voor mei. Ze zou tot die tijd bij jou moeten blijven.' Ze zei het met een vlak, ongelukkig stemmetje.

'Ik begrijp het. Als het veiliger voor haar is om nog langer te blijven, mag dat ook.' Dit was hun eerste gesprek in tien jaar, maar hij was menselijker dan ze had verwacht en klonk bezorgd en van streek.

'Kan het echt?' Ze wilde niet rechtstreeks naar Luisa vragen, maar ze snapten allebei wat ze bedoelde.

'Ik regel het wel,' verzekerde hij. 'Wat wil je dat ik met Savannah doe? Wil jij het haar vertellen, of zal ik het doen? Misschien is het prettiger voor haar om het persoonlijk te horen dan over de telefoon.' Alexa gaf het niet graag toe, maar ze vond dat hij gelijk had. 'En dan denk ik dat we maar naar huis gaan. Ik had de vlucht van negen uur gereserveerd, maar die komt pas tegen middernacht aan. Dan rijd ik liever vanochtend terug en nemen we een eerdere vlucht.' Als hij om één uur 's nachts met zijn dochter aan kwam zetten, zou dat alleen maar moeilijker zijn voor Luisa. Dan was hij liever wat eerder thuis om Savannah wegwijs te maken. Hij woonde in een gigantisch huis, waar hij ook met Alexa had gewoond, en daarvoor met Luisa, toen hij de eerste keer met haar getrouwd was. Er waren verschillende logeerkamers waar Savannah kon slapen. Alexa's maag draaide om als ze eraan dacht. Ze wilde niet dat Savannah daarheen ging, maar ze wilde ook niet dat ze nu in hun appartement in New York zou zijn. Dit was het beste voor haar.

'Denk je dat je haar daar op school kan krijgen?' vroeg Alexa.

'Dat regel ik volgende week. Ik bel je om te zeggen hoe laat we vliegen.'

'Dan kom ik naar de luchthaven om haar spullen te brengen. Dan kan ik meteen afscheid van haar nemen.' Het zou voor hen allebei ontzettend moeilijk worden, en Alexa's ogen vulden zich met tranen toen ze ophing. Het waren tranen van opluchting omdat Tom bereid was haar te helpen hun dochter in veiligheid te brengen, tranen om Savannah om wat ze zou moeten doormaken, en tranen om zichzelf omdat ze zo eenzaam zou zijn zonder haar.

Savannah belde een halfuur later huilend op. 'Ik kan het niet, mam. Ik kan het niet. Ik wil mijn laatste jaar hier afmaken... en ik wil jou niet achterlaten.' Ze snikte, en Alexa voelde zich ellendig.

'Het zal wel moeten, lieverd. Je wilt hier echt niet op die manier leven, met zo'n idioot die je enge brieven stuurt. Ik weet dat het moeilijk is voor ons allebei, maar ik wil zeker weten dat je in veiligheid bent.'

'Ik wil niet naar Charleston.' Ze zei het zachtjes. Ze wilde haar vader niet voor het hoofd stoten, want hij was heel aardig geweest en had geprobeerd haar een goed gevoel te geven. Maar ze waren er allemaal door van streek.

'Ik kom je opzoeken. Dat beloof ik,' zei Alexa, die het volwassen probeerde te benaderen. Maar ze voelde zich net een verdrietig, bang kind en had zo'n medelijden met Savannah. Voor haar was het het ergste; ze moest zomaar ineens naar een plek die ze niet kende, met een vader die ze bijna nooit zag.

'Je komt me niet opzoeken,' zei Savannah snikkend. 'Je haat het daar. Je zei dat je er nooit meer naartoe zou gaan.'

'Natuurlijk wel, gekkie. Als jij daar bent, wel. Het duurt niet lang en misschien is het wel heel leuk. Je kunt daar ook naar school.'

'Ik wil de rest van het schooljaar thuis niet missen.' Maar ze had algauw in de gaten dat er niet over te praten viel. Haar ouders hadden voor het eerst in tien jaar samen een besluit genomen. Savannah zou New York verlaten tot na het proces, en dat was dat. Savannah zat vijf minuten lang alleen maar te huilen, terwijl Alexa haar probeerde te troosten en haar vertelde dat ze die middag naar de luchthaven zou komen om afscheid te nemen.

'Wat moet ik inpakken?' vroeg Alexa, en Savannah gaf haar instructies. Ze huilde nog steeds, maar niet meer zo onbedaarlijk als eerst. 'Je mag allebei mijn roze truien hebben,' zei Alexa, die door haar tranen heen lachte.

'En je nieuwe zwarte hakken?' Savannah kon bijna weer glimlachen. Maar ze was vooral geschokt. Dat gold voor hen allemaal. Het ging ook zo snel.

'Oké.' Alexa wilde haar schoenen wel afstaan, als dat hielp. 'Die mag je ook hebben. Je maakt het me wel lastig.'

'Stel dat zijn vrouw me haat? Ik heb haar nog nooit ontmoet. Ze vind het waarschijnlijk maar niets dat ik kom,' zei Savannah in paniek. Dat leek haar moeder nog heel zacht uitgedrukt. Luisa was een kreng van de bovenste plank, en dat had Savannah haar jarenlang horen zeggen.

'Dat regelt papa wel. Je blijft er niet eeuwig. Het is maar voor een paar maanden. Ik probeer volgende week te komen.'

'Dat is je geraden ook, anders loop ik weg en kom ik naar huis.'

'Waag het niet!' zei Alexa streng, maar ze wist dat Savannah dat nooit zou doen. Ze was altijd heel redelijk geweest. En dat was ze nu ook, al viel het haar heel zwaar. 'Ik ga nu inpakken. Tot vanmiddag, lieverd.'

Tom belde tien minuten later om te zeggen dat ze de vlucht van zes uur zouden nemen, die om halfnegen in Charleston zou landen. Ze zouden meteen uit Vermont vertrekken. Hij hoopte dat hij tussen vier en vijf op de luchthaven jfk zou zijn. 'Ik sta er om vier uur met haar koffers. Bel me op mijn mobiel zodra je op de luchthaven bent.' Ze gaf hem haar nummer, wat hij nooit had gehad. Hij had alleen haar e-mailadres, maar ze moesten nu samenwerken. 'Ik sta bij de terminal van United.'

'Ik probeer er zo snel mogelijk te zijn, zodat jullie wat tijd samen hebben. Ze is behoorlijk overstuur.' Hij hoorde dat Alexa dat ook was. Maar ze waren geen van allen half zo overstuur als Luisa toen hij haar belde om het nieuws te vertellen.

'Ben je gek geworden? Breng je haar hiér? Dat kun je niet maken. Daisy weet niet eens van haar bestaan af.' Daisy was de tienjarige dochter die ze had gekregen om te zorgen dat hij zijn huwelijk met Alexa zou afbreken en haar terug zou nemen. Ze had geen moer om hun zoons gegeven tijdens zijn huwelijk met Alexa — ze had hen acht jaar in de steek gelaten. Ze had hem verlaten voor een oliebaron uit Texas, en had de jongens bij hun vader achtergelaten, maar zodra haar nieuwe echtgenoot overleed, wist ze niet hoe snel ze terug moest komen. Ze had de baby gebruikt om hem terug te krijgen, en stom genoeg was hij erin getrapt. Daar had hij heel veel spijt van gehad in de jaren erna. Maar het was nu te laat om er nog iets aan te doen. Hij kon alleen maar proberen het goed te maken met Alexa door Savannah op te vangen. Dat was wel het minste wat hij kon doen; Savannah was ook zijn kind.

'Nou, dan vertel je het haar maar,' zei Tom kil tegen Luisa, als reactie op het feit dat Daisy niet wist dat ze een zus had en dat haar vader met iemand anders getrouwd was geweest. 'We komen vanavond thuis en ik laat Savannah niet net doen of ze iemand anders is. Het is al moeilijk genoeg voor haar.' 'Moeilijk voor haar? En voor Daisy en mij dan? Heb je daar wel eens over nagedacht? Of heb je liggen rotzooien met haar moeder? Gaat het daarom?'

'Ik heb Alexa voor het eerst in tien jaar weer gezien. Het leven van onze dochter is in gevaar. Ik neem haar mee naar huis, Luisa, of je het nu leuk vindt of niet.'

'Klootzak. Ik heb altijd geweten dat je ooit zou teruggaan naar Alexa.' Ze wist dat Tom niet van haar hield. Dat kon Luisa niets schelen. Ze had haar oude leven terug gewild toen het haar uitkwam. Alles draaide altijd om haar.

'Ze wil niet eens bij me in de buurt komen, en daar heeft ze absoluut gelijk in,' zei hij over Alexa. 'Ik heb haar tien jaar geleden als een baksteen laten vallen. De enige reden dat ze nu met me wil praten is dat ze een plek nodig heeft voor Savannah. Iemand bedreigt onze dochter. Waarschijnlijk heeft het te maken met de zaak waar Alexa aan werkt. Ik móét Savannah mee naar huis nemen. Haar leven kan in gevaar zijn.'

Hij werd er doodziek van dat ze hier zelfs moeilijk over deed. Luisa had geen greintje naastenliefde in zich, of medeleven. Ze zou nooit hebben gedaan wat Alexa voor haar zoons had gedaan. Het was ironisch dat Luisa nu in de positie was om voor Alexa's kind te moeten zorgen. Dat had Alexa zeven jaar lang voor Luisa gedaan.

'Nou, verwacht maar niet dat ik iets voor haar doe,' zei Luisa woedend.

'Ik verwacht dat je beleefd bent en het haar zo makkelijk mogelijk maakt.'

'Komt haar moeder haar opzoeken?' vroeg Luisa argwanend. 'Waarschijnlijk wel. Daar hebben we het nog niet over gehad. Ik weet het zelf pas een halfuur. Ze heeft gisteravond een dreigbrief over Savannah gekregen.'

'Hou haar bij me uit de buurt, Tom. Ik meen het. Ik wil haar niet zien.' Hij verafschuwde alles aan Luisa. Zijn straf voor wat hij Alexa had aangedaan was dat hij nu met Luisa moest leven. Het waren tien lange, zware jaren geweest. Maar hij had de energie en het lef niet om nog een keer te scheiden. Dus had hij zich erbij neergelegd. En er een heel hoge prijs voor betaald.

Savannah en hij verlieten hun hotel in Vermont een paar minuten later, en Savannah was stil en keek het grootste deel van de rit verdrietig uit het raampje. Hij probeerde haar op te beuren door te zeggen hoe leuk het was in Charleston en hoe blij hij was dat ze met hem mee zou gaan, maar Savannah was duidelijk niet in de stemming om te praten, dus hield hij er na een tijdje maar mee op en liet haar alleen met haar gedachten. Ze had nu al heimwee naar New York, haar moeder en haar vrienden.

Alexa was het grootste deel van de dag bezig met inpakken. Ze pakte de kleren in die Savannah het liefst droeg, en alles wat ze op school en in het weekend nodig had. Ze gaf haar alles uit haar eigen kledingkast dat Savannah mooi vond. Ze pakte haar schoolboeken, haar lievelingsmuziek en twee teddyberen waar ze sinds haar kindertijd niet meer naar had omgekeken, maar waarvan Alexa dacht dat ze haar nu troost konden bieden. Als het had gekund, was Alexa zelf ook in de koffer gekropen. Ze vond het vreselijk haar dochter te zien vertrekken, maar ze kon niet anders.

Alexa belde haar moeder en vertelde haar wat er gebeurd was en dat Tom het goed had opgepikt. Hoe ze ook over hem dacht, dat moest ze hem nageven.

Ze had nauwelijks tijd om zich om te kleden en naar de luchthaven te gaan. Ze had drie goedgevulde koffers bij zich en was er om vier uur. Een halfuur later belde Tom. Hij zou er over tien minuten zijn, en toen hij aan kwam rijden, sprong Savannah uit de auto en vloog haar moeder om de hals. Ze huilde, en Alexa was het grootste deel van de tijd bezig haar te kalmeren. Ze streelde zachtjes over haar haar, dat zo op dat van haarzelf leek, hield haar troostend vast en beloofde dat ze binnen de kortste keren naar Charleston zou komen en dat Savannah weer thuis zou zijn voor ze het wist. Alexa had amper tijd om met Tom te praten. Hij keek ongelukkig naar hen en liep discreet weg, zodat ze alleen konden zijn. Toen was het tijd om te gaan. Hij had Savannahs vliegticket gekocht en Alexa stond erop dat zij voor de extra bagage zou betalen. Ze huilden allebei toen Alexa weg moest. Ze kon niet met hen mee naar de gate omdat ze zelf geen ticket had.

'Ik hou van je,' zei ze steeds weer, en Savannah klampte zich als een klein kind aan haar vast. Uiteindelijk sloeg Tom een arm om zijn dochter heen en nam haar zachtjes mee, terwijl beide vrouwen huilden.

'Zorg goed voor jezelf,' zei hij over Savannahs hoofd heen tegen Alexa. 'Ik zal goed voor haar zorgen, dat beloof ik. Zorg dat je in veiligheid bent.' Alexa knikte en bedankte hem, en weg waren ze, door de beveiliging, naar de gate, waar Alexa hen niet meer kon zien.

Ze huilde nog steeds toen ze een taxi aanhield om terug te gaan naar het centrum, en ze was doodmoe toen ze haar appartement in liep en haar moeder belde. De agent in burger stond voor de deur op wacht.

'Hoe ging het?' vroeg Muriel. Ze klonk bezorgd en had de hele middag aan hen gedacht.

'Het was afschuwelijk. Maar Tom deed heel aardig. Ik probeer er volgende week naartoe te gaan,' zei Alexa verdrietig. Ze kon zich niet eens voorstellen dat ze de komende maanden zonder Savannah moest leven. En in de herfst zou ze gaan studeren. Het leven zoals ze het kenden, was bijna voorbij, of misschien al helemaal.

'Ik bel haar vanavond wel even,' zei Muriel somber. Ze vond het verschrikkelijk wat er gebeurde en dat het proces hun leven in de war had geschopt. 'Wil je komen eten?' vroeg haar moeder lief, maar daar had Alexa geen zin in. Het was haar zwaar gevallen om Savannah zo te zien huilen op de luchthaven.

'Nee. Ik kruip mijn bed in en wil alleen maar huilen.'

'Ik vind het allemaal zo ellendig. Misschien had ik ongelijk toen ik zei dat je haar naar Charleston moest sturen. Maar ik denk dat het beter is zo. Je kunt altijd komen eten, als je wilt.' Ze wist hoe eenzaam Alexa zonder haar dochter zou zijn.

'Dank je wel, mam,' zei Alexa treurig. Toen ze ophing, deed ze wat ze tegen haar moeder had gezegd. Ze kroop in bed, trok de dekens over zich heen en huilde.

HOOFDSTUK 7

De vlucht naar Charleston duurde iets meer dan twee uur. Savannah zat stilletjes in haar stoel uit het raam te kijken terwijl de tranen over haar wangen rolden, en doezelde de laatste paar minuten in. Ze was uitgeput omdat ze zo onverwachts weg had gemoeten en was overmand door emoties omdat ze haar moeder achter had moeten laten. Geen van hen had verwacht dat dit de consequentie zou zijn van de zaak die Alexa had aangenomen. Tom keek naar haar terwijl ze sliep en legde teder een deken over haar heen. Hij was zich er maar al te goed van bewust dat zijn minieme aanwezigheid in haar leven en zijn zwakte van tien jaar terug ervoor hadden gezorgd dat de band met haar moeder ongewoon sterk was geworden. Alexa was alles wat Savannah had, en nu werd ze opeens zonder haar een nieuwe wereld in geslingerd. Wat het nog erger maakte, was dat het een wereld was waarin ze niet welkom was en werd gezien als een bedreiging. Hij maakte zich zorgen om Luisa, en daar had hij alle reden toe. Ze stond niet bepaald bekend om haar warmte, vriendelijkheid en medeleven, en hij wist dat hem een hevige strijd te wachten stond nu hij Savannah mee naar huis nam. Die was in feite al begonnen. Luisa had hem die ochtend de oorlog verklaard, en het was menens. En haar kennende was dit nog maar het begin.

Ze landden met een hevige bonk in Charleston, waardoor Savannah wakker werd. Verbaasd keek ze naar haar vader. Even was ze vergeten bij wie ze was en waar ze naartoe ging. Het schoot haar meteen weer te binnen toen ze zijn gezicht zag.

'We zijn er, liefje. Ik ben blij dat je even geslapen hebt. Dat had je nodig.' Ze knikte, zette haar telefoon aan zag een sms-je van haar moeder met de tekst: Ik hou van je. Tot gauw. Ineens klonk Tom nog zuidelijker dan eerst. Hij was thuis. Savannah was echter heel ver van huis en voelde zich een dolende ziel.

Ze liep achter haar vader aan het vliegtuig uit en ze haalden hun bagage op: voor haar drie grote koffers en voor haar vader een kleintje en zijn ski's. Haar moeder had haar ski's mee naar huis genomen. Een kruier liep mee naar buiten met een trolley waar hun koffers op lagen, en haar vader riep een taxi. Ze ging naast hem zitten en keek naar buiten terwijl ze naar huis reden. Ze had gehoord dat haar vader een adres in Mount Pleasant opgaf, het deel van Charleston waar hij woonde.

'Herinner je je nog iets van Charleston uit de tijd dat je hier woonde?' vroeg Tom vriendelijk, en Savannah knikte met grote ogen. Ze zag er prachtig uit, zoals ze daar zat in haar skibroek en dikke trui, met haar parka over haar arm. Haar haar hing als gesponnen goud op haar rug en haar ogen hadden de kleur van korenbloemen; een diep, levendig blauw. Ze zag er precies zo uit als haar moeder toen hij die leerde kennen, en hij wist dat Luisa dat ook zou zien. Savannah was maar vier jaar jonger dan Alexa was geweest toen hij verliefd op haar was geworden nadat Luisa hem en de jongens had verlaten voor een ander. Hij was er kapot van geweest en had bij Alexa het geluk gevonden waar hij alleen maar van had kunnen dromen. Zeven jaar later was hij zijn verstand verloren toen Luisa terugkwam en haar web had gesponnen. Als hij daar nu aan terugdacht, en dat deed hij vaak, wist hij dat hij daarna zijn verdiende loon had gekregen. Maar nu hij Alexa weer had gezien, realiseerde hij zich dat zij er ook nog steeds de prijs voor betaalde. Daar voelde hij zich wanhopig schuldig over — hij had gehoopt dat ze er allang overheen was. In plaats daarvan zag hij nog steeds de pijn in haar ogen. Hij hoopte dat hij haar nu een beetje kon helpen door voor hun kind te zorgen en alles voor haar te doen. Hij zou zich deze keer niet door Luisa laten tegenhouden. Dat had ze al veel te vaak gedaan, en hij had het toegelaten. Hij was van plan alles voor Savannah te doen wat hij kon. Ze was ook zijn kind. 'Ik denk dat ik me mijn school herinner,' zei Savannah zacht, 'en misschien het huis, of de tuin... en Henry en Travis.' Ze had tien jaar geen contact meer gehad met haar halfbroers.

Buiten was het mild. Het voelde eerder aan als lente in New York dan als winter, en tijdens de korte rit kreeg ze het warm in haar dikke trui. Binnen een kwartier waren ze in Charleston, en ze zag de kerktorens al. Nieuwsgierig en belangstellend keek ze naar de prachtige oude huizen die geschilderd waren in pastelkleuren als van ijsjes, met smeedijzeren hekken en balkons. De architectuur was ingewikkeld en oud, en er waren mooie oude bruggen die naar kleine eilandjes liepen. Er was een spectaculaire haven vol met boten, voornamelijk zeilboten. Tom wees naar Fort Sumter in de haven, waar de Burgeroorlog officieel begonnen was. Het was een mooie stad met een aura van historie en elegantie. Voordat Alexa de stad was gaan haten, had ze altijd gezegd dat het de adembenemendste stad van het Zuiden was, en misschien wel van de hele wereld. Er stonden hoge bomen met mos eraan, die nog steeds groen waren, al was het februari. Toen ze bij Mount Pleasant kwamen, zei haar vader dat het eikenbomen waren.

'Morgen laat ik je de omgeving zien,' beloofde hij, en hij nam haar hand in de zijne terwijl ze dapper glimlachte en knikte. Alles was zo nieuw en anders, dat ze het gevoel had dat ze op een andere planeet was beland.

Je kon voelen dat alles hier anders was: een andere cultuur, een andere manier van leven, met respect voor de geschiedenis en de sfeer van een andere wereld. Ze had het gevoel dat ze in de ruimte zweefde, hoewel het allemaal heel mooi was. Alles in de stad leek om historie en schoonheid te draaien. Ze wist dat de zuiderlingen trots waren op hun geschiedenis en dat gold ook voor haar vader, die een zuiderling in hart en nieren was: zijn voorouders kwamen uit het Zuiden en hij was er geboren. Hij was op en top een zuidelijke heer, hoewel haar moeder zonder een woord te zeggen was weggelopen als Savannah dat soms tegen haar zei. Natuurlijk had hij zich tegenover haar moeder niet bepaald als een 'heer' gedragen, maar hij had uiterst elegante manieren. Dat deed niets af aan wat hij haar had aangedaan, maar het was daardoor wel fijn om bij hem te zijn.

De oude, donkere man die de taxi bestuurde had een zwaar, warm accent. Savannah vond het prachtig om te horen. Altijd als ze iemand uit het Zuiden tegenkwam, moest ze aan haar vader denken, en dan vertelde ze dat die uit South-Carolina kwam. Ze was er trots op, al was ze qua stijl, gewoonten en cultuur een echte New Yorker, net als haar moeder. Een Yankee.

De huizen die haar vader haar aanwees dateerden van voor de Burgeroorlog, en ze hobbelden over keienstraatjes. Hij zei dat er een Franse Wijk was, die hij haar zou laten zien. Er waren twee rivieren: de Cooper en de Ashley. En haar vader zei dat de stranden geweldig waren, bij de Isle of Palms en Sullivan Island. Hij zei dat ze erheen zouden gaan als het warmer werd. Het was een klein stadje, maar er viel een hoop te doen. Er waren verschillende universiteitsgebouwen, koffiebarretjes waar veel studenten kwamen, en leuke winkels. Toen vroeg hij of ze kon autorijden. Hij vond het gênant dat hij dat niet wist, maar het was nu eenmaal zo. Er was zoveel dat hij niet van haar wist, maar dat zou hij nu allemaal inhalen. Hij vroeg zich af of het feit dat ze New York moest ontvluchten uiteindelijk een zegen voor hen beiden zou blijken. Ze was anders nooit met hem naar Charleston gegaan. Dat zou Luisa nooit goed hebben gevonden, net zoals ze het de afgelopen tien jaar had tegengehouden. Savannah was verbannen. Nu hij erover nadacht, schaamde hij zich diep, en hij wist dat hij dat veel eerder had moeten bedenken. Hij had zich er niet prettig bij gevoeld, maar was de confrontatie met zijn vrouw uit de weg gegaan en hij had er nooit iets aan gedaan.

'Ik heb mijn rijbewijs,' zei Savannah voorzichtig. 'Dat heb ik voor mijn verjaardag gehaald, maar ik doe er nooit iets mee. Mama heeft geen auto; ze huurt er alleen een als we een weekendje weggaan. Het is veel te lastig in de stad. En je moet vijfentwintig zijn om in een huurauto te mogen rijden, dus ik heb weinig rijervaring.' Ze zei het verontschuldigend.

'Het is heel makkelijk om in Charleston te rijden als je de weg eenmaal weet. Je kunt hier oefenen. Ik leen je een van onze auto's. We hebben een paar oudjes.' Hij zei er niet bij 'voor de bedienden', maar Savannah dacht dat dat zo was. Het was aardig dat hij het aanbood. 'Je kunt met de auto naar school gaan.' Als ze er aan dacht vond ze het weer eng: naar een school vol nieuwe gezichten, terwijl ze zo anders was dan alle anderen. Ze werd er stil van. Ze reden over een prachtige brug Mount Pleasant binnen, de elegante buurt ten oosten van de rivier de Cooper waar hij woonde. Er stonden imposante landhuizen, stuk voor stuk met grote lappen grond eromheen, en allemaal met hoge eikenbomen langs de oprijlaan. Ze dacht er weer aan dat ze maar tien minuten van het strand woonden.

De architectuur was koloniaals, met hoge, witte zuilen, statige entrees, soms rijkelijk versierde hekken, en lange oprijlanen. Dit was duidelijk het chicste deel van de stad, wat haar niets verbaasde. Ze zag niets vertrouwds toen ze uit het raam keek, tot de taxi plotseling vaart minderde en een oprijlaan in reed. Ze kwamen op een enorm terrein en er leek geen eind te komen aan de oprijlaan. Savannah keek met grote ogen naar haar vader. Ze had tot dan toe niets herkend, maar nu wel.

'Ik herinner me deze oprijlaan.' Hij glimlachte toen ze het zei, en keek verheugd. Aan weerszijden van het hek stonden stenen muurtjes met een klein, koperen plaatje waarop Thousand Oaks stond. Hij zei dat er vroeger, voor de oorlog, duizend eikenbomen langs het terrein hadden gestaan. Hij had ze nooit geteld, maar betwijfelde of het er nog steeds zoveel waren; de landerijen waren nu gereduceerd tot vier hectare grond, die zich tot ver achter het huis uitstrekten. Ze herinnerde zich nu weer dat er achter het huis een tennisbaan was, en ook een zwembad, waar ze altijd ging zwemmen met haar moeder en haar broers. Tom had het tot hun grote vreugde voor hen aangelegd en Savannah had het heerlijk gevonden. Ze kon nog steeds zwemmen als een vis. Op school zat ze in de zwemploeg en in het volleybalteam. Dat zou ze nu allemaal missen.

Toen ze de oprijlaan op reden, kon ze het huis beter zien. Het was ontzettend groot en absoluut spectaculair. Het zag eruit als iets uit een film. Savannah wist het nog, al was het véél groter dan in haar herinnering. De omringende tuin was schitterend en zou nog mooier zijn in het voorjaar. Haar vader glimlachte toen hij de verraste uitdrukking op haar gezicht zag, en hij was blij. Misschien zou ze het hier wel leuk vinden en zou het de pijn om de tijdelijke afwezigheid van haar moeder verzachten. Dat hoopte hij maar.

Het huis was wit en had hoge zuilen, en de voordeur was glanzend zwart met een enorme, antieke koperen klopper in het midden. Het huis dateerde uit de achttiende eeuw en maakte deel uit van de oorspronkelijke plantage. Daar was nu niets meer van over, behalve het huis en de vier hectare eromheen. De vervallen oude slavenvertrekken stonden achter op het terrein en deden nu dienst als gereedschapsschuurtjes. Het was ongelofelijk dat er mensen hadden gewoond in die piepkleine ruimtes, soms wel met zijn twaalven of zijn vijftienen in één kamertje. Zijn moeder zei graag dat de Beaumonts altijd goed waren geweest voor hun slaven, maar het was niet iets waar Tom trots op was. Savannah had hem er jaren eerder een keer naar gevraagd, maar hij was altijd van onderwerp veranderd. Hij vond slavernij geen geschikt gespreksthema.

De taxichauffeur haalde hun koffers uit de auto en als bij toverslag verscheen er een paar donkere mannen, die Tom warm begroetten. Een van hen was een student die parttime voor hem werkte en de ander was een waardige, oudere man die er sympathiek uitzag en welbespraakt was. Jed werkte al jaren voor Toms familie. Hij was er al geweest in de tijd dat Alexa er nog woonde, en het kostte hem geen enkele moeite te bedenken wie de mooie, jonge blonde vrouw was, al had hij niet geweten dat ze zou komen. Ze leek precies op haar moeder, en hij glimlachte breeduit toen hij haar zag.

'Goedenavond, Miss Savannah. Wat leuk om u weer te zien,' zei Jed, alsof haar bezoek ruim van tevoren was aangekondigd en er naar haar komst was uitgekeken. Ze herinnerde zich hem niet, maar was aangenaam verrast dat hij haar naam wist, en Tom keek hem dankbaar aan. Jeds familie had generaties lang voor de Beaumonts gewerkt, ook al ten tijde van de slavernij. Ook toen ze eenmaal vrij waren, waren ze gebleven. Jed voelde een sterke verwantschap met de Beaumonts en hun huis, en hij had voor Toms moeder gewerkt toen Tom was geboren. Nu was hij opzichter, huisbewaarder en zo nu en dan kelner en chauffeur, en hij was bijna als een vader voor Tom.

Tom stelde hen aan elkaar voor zodat Savannah wist hoe Jed heette, en hij stelde haar ook voor aan Forrest, de jonge student. De mannen droegen haar koffers naar binnen terwijl Tom de taxichauffeur betaalde, en Savannah bleef een beetje angstig bij haar vader staan. Tom had gezegd dat haar koffers naar de blauwe kamer gebracht moesten worden. Dat was de grootste en elegantste logeerkamer die ze hadden en zou de komende maanden een fijn eigen plekje voor haar zijn. Er was genoeg ruimte om giechelende vriendinnen te ontvangen, als ze eenmaal nieuwe mensen had ontmoet op school.

Savannah liep achter Tom aan het huis in. Het plafond in de hal was immens hoog, met een gigantische kristallen kroonluchter die de oorspronkelijke eigenaren uit Frankrijk hadden meegenomen. Er was een schitterende trap die zo uit een film leek te komen. Savannah herinnerde zich nu weer dat ze met haar moeder die trap af renden als ze haast hadden. Haar kamer was vlak bij die van haar ouders geweest en naast die van haar broers. Het was een mooie, roze kamer geweest vol zon, speelgoedbeesten, speeltjes en bloemetjesstof. Heel anders dan de kamer die haar moeder in New York voor haar had ingericht: eenvoudig, modern en strak wit. Ze had die kamer nog steeds, al had ze hem nu achter moeten laten. De ijzige, verstarde geestestoestand waarin haar moeder had verkeerd toen ze naar het New Yorkse appartement hadden moeten verhuizen, kwam er duidelijk in naar voren. Haar leven was destijds een lege bladzijde geweest en Savannah vond dat dat in sommige opzichten nog steeds te zien was aan het appartement. Haar moeder was een warm mens, maar hun huis was kil. En dat terwijl Thousand Oaks een sfeer uitademde van traditie, antiek, familiestukken en grandeur. Alexa had er een heerlijk leven geleid in de zeven jaar dat het haar thuis was geweest. Ook Savannah was er gelukkig geweest.

Haar vader nam haar mee naar de woonkamer, die ook al zo weelderig was en vol stond met antiek. Ook hier hing een prachtige kroonluchter, en de meubels waren met delicaat brokaat gestoffeerd. Er hingen familieportretten en er stonden standbeelden en vazen vol met bloemen. Er hing een heerlijke geur en Savannah zag dat alle lampenkappen en gordijnen versierd waren met zijden kwastjes. Het deed haar aan Frankrijk denken. Alles was onberispelijk en in perfecte staat, maar er was niemand aanwezig. Luisa en de dochter van Tom en haar waren nergens te bekennen, en het was doodstil in huis.

Ze liepen door de enorme eetzaal, waar portretten hingen van generaals van de Geconfedereerden, hun voorouders. Tom ging Savannah voor naar de keuken, die groot, licht en modern was, en zei dat ze daar altijd kon pakken wat ze wilde. De maaltijden werden bereid door een kokkin en twee hulpjes, maar die waren er niet. Het huis was verlaten.

Toen nam Tom haar mee de trap op naar haar kamer, waar Savannah haar adem inhield. Het was een kamer voor een prinses of een koningin, en haar koffers lagen al op standaards te wachten om uitgepakt te worden. Maar Luisa was nergens te zien.

Tom liet Savannah alleen en ging naar zijn eigen kamer aan het andere eind van de gang, waar hij Luisa aantrof in hun enorme hemelbed, met een vochtige doek op haar hoofd en haar ogen dicht. Ze hoorde hem binnenkomen, maar zei niets.

'We zijn er,' zei hij alleen, zonder naar haar toe te gaan. Hij sliep soms in zijn studeerkamer als ze 'ziek' was, wat inhield dat ze niet met elkaar praatten. Dan zeiden ze tegen Daisy dat haar moeder migraine had en hij haar niet wilde storen. Ze probeerden te verbergen dat hun huwelijk niet goed was. Ze was te jong om het te begrijpen, dat dachten ze tenminste. 'Luisa?' zei hij luider, toen ze geen antwoord gaf. Hij wist dat ze niet sliep. Haar kaak was gespannen en ze was volledig gekleed. Ze droeg een roze Chanel-pakje met een roze blouse, en haar zwart met roze Chanel-schoenen zagen eruit alsof ze haastig waren uitgeschopt. Hij vermoedde dat ze op bed gedoken was en snel een natte lap had gepakt toen ze hen aan hoorde komen. Ze was helemaal niet van plan geweest om Savannah te verwelkomen. Wat Luisa betrof, hoorde ze hier niet en was ze allesbehalve welkom.

'Ik heb migraine,' zei ze met een krachtige stem die iets heel anders suggereerde. Net als hij had ze een sterk zuidelijk accent. Zijn familie woonde al sinds honderden jaren in Charleston, en die van haar kwam oorspronkelijk uit New Orleans, maar was voor de Burgeroorlog ook naar Charleston gekomen. Hun historie, wortels en tradities waren sterk verweven met het Zuiden. Het zou bij geen van hen beiden opkomen om ergens anders te gaan wonen. De zeven jaar dat ze in Dallas had gewoond nadat ze hem had verlaten, waren een verschrikking voor haar geweest. Ze vond de Texanen onbeschaafd en ordinair, maar vond het fijn dat de meesten van hen rijk waren, althans, degenen die ze via haar man had leren kennen. Maar ze hadden allemaal wel geld, maar geen manieren, zei ze altijd. Luisa deed heel snobistisch over alles wat uit het Zuiden kwam, en in haar ogen behoorde Texas niet tot het Zuiden en woonden er alleen maar nieuwe rijken. Het had niets van de historie en waardigheid van Charleston.

'Ik wil graag dat je Savannah gedag komt zeggen,' zei hij ferm, zonder enig mededogen voor haar migraine, waar hij geen seconde in geloofde. 'Ze is in de blauwe kamer.'

'Haal haar daar onmiddellijk weg,' zei Luisa met haar ogen dicht. 'Die kamer is voor belangrijke mensen die op bezoek komen, niet voor een kind. Laat haar maar een van de kamers boven nemen. Daar wil ik haar hebben.' Ze zei het allemaal met gesloten ogen en bewoog alleen haar mond. De kamer waar ze op doelde was een bediendevertrek op zolder, en inwendig ziedde Tom om wat ze zei, maar het verbaasde hem niet. Luisa had hem en Savannah die ochtend aan de telefoon de oorlog verklaard.

'Ze blijft in de blauwe kamer,' zei hij resoluut. 'Waar is Daisy?'

'Die slaapt.' Hij keek op zijn horloge. Het was halfnegen.

'Op dit tijdstip? Wat heb je met haar gedaan? Haar verdoofd? Ze gaat nooit voor tienen naar bed.'

'Ze was moe,' zei Luisa, die eindelijk haar ogen opendeed en hem aankeek, maar geen aanstalten maakte om op te staan. 'Wat heb je tegen haar gezegd?' vroeg hij, nu zelf ook met zijn kaken op elkaar geklemd. Hij wist dat dit nog maar het begin was. Hij was zich er heel goed van bewust waar Luisa toe in staat was. Ze kon zich verschrikkelijk gedragen als ze daarvoor koos. Hij vond het erg voor Savannah. Hijzelf was gewend aan Luisa's vendetta's en venijn. Maar Savannah niet, en hij had geen idee wat haar te wachten stond. Toch had hij haar hierheen gebracht, hij wilde haar hier, veilig voor de gevaren waar ze in New York mee te maken had. Hij zou er alles aan doen om haar te beschermen. Maar Luisa was een losgeslagen projectiel, en dat wist hij.

'Waarover?' Luisa keek hem nietszeggend aan toen hij vroeg wat ze tegen Daisy had gezegd.

'Je weet heel goed wat ik bedoel. Wat heb je tegen Daisy gezegd over Savannah?' Hij keek naar zijn vrouw. Ze was net zo blond als Savannah en Alexa, maar bij haar kwam het uit een flesje. Ze had nog steeds hetzelfde kapsel als toen ze zestien was, ging drie keer per week naar de kapper en gebruikte een waanzinnige hoeveelheid haarspray. Ze was onberispelijk gekapt, kleedde zich tuttig, droeg te veel make-up naar zijn smaak en had een heleboel sieraden, die ze deels van haar moeder had geërfd en deels van hem en haar overleden echtgenoot had gekregen.

'Ik heb haar verteld dat je een jeugdige misstap hebt begaan met Savannah als resultaat, en dat we het haar nooit hebben willen vertellen.' Hij was ontzet door het idee dat ze Daisy had wijsgemaakt dat Savannah een onwettige dochter was die plotseling was komen opdagen.

'Heb je haar verteld dat ik met haar moeder getrouwd ben geweest?'

'Ik zei dat we er niet over hoefden te praten en dat ik dat ook liever niet wilde, en dat Savannah zo kort mogelijk bij ons zal blijven omdat haar moeder in de problemen zit.'

'Godallemachtig, Luisa, je doet net of haar moeder in een afkickcentrum of in de gevangenis zit.' Hij was geschokt, maar niet verbaasd.

'Daisy is te jong om te begrijpen dat criminelen Savannah bedreigen. Het zou haar voor altijd een trauma bezorgen.' Dat zou eerder gebeuren door de leugens die haar moeder haar op de mouw speldde, dat wist Tom maar al te goed. Maar er was niets aan te doen, ze gaf overal een eigen draai aan, in haar voordeel. Luisa was het ergste voorbeeld van wat er gezegd werd over vrouwen uit het Zuiden: dat ze hypocriet en oneerlijk zijn, en alles bedekken met een onecht suikerlaagje van zogenaamde vriendelijkheid en charme. Er waren een heleboel zuiderlingen voor wie dat niet opging; mannen en vrouwen die wél oprecht waren en goede manieren niet gebruikten als dekmantel voor leugens. Daar hoorde Luisa niet bij. Ze had altijd bijbedoelingen of snode plannetjes. Nu was ze vast van plan Savannah en Tom het leven zuur te maken.

'Ik wil dat je Savannah gedag komt zeggen,' herhaalde hij met een ongebruikelijk hardvochtige klank in zijn stem. Dat beviel Luisa helemaal niet. Ze ging rechtop zitten, zwaaide haar benen over de rand van het bed en keek hem met toegeknepen ogen aan.

'Sleep me hier niet in mee. Ik wil haar hier niet hebben.'

'Dat is duidelijk. Maar ze is hier, en wel om extreem belangrijke redenen. Ik wil alleen maar dat je beleefd doet.'

'Ik zal me gedragen als ik haar zie. Meer kun je niet van me verwachten.' Hij knikte en liep de kamer uit. Het was duidelijk dat Luisa niet van plan was Savannah die avond te ontmoeten. Hij gaf het op en ging terug naar Savannahs kamer. Hij wilde ook nog even bij Daisy kijken, maar dat kwam later wel.

'Luisa voelt zich niet lekker,' zei hij alleen, en Savannah doorzag het, maar zei er niets over. Ze was opgelucht dat ze Luisa die avond niet hoefde te zien. 'Wil je iets eten?'

'Nee, pap, dank je. Ik heb geen honger. Ik ga alleen mijn koffers even uitpakken.' Hij knikte en ging naar zijn studeerkamer om naar de post te kijken. Hij was zo boos op Luisa dat hij besloot helemaal niet naar Daisy te gaan. Hij was niet in een goede bui en besloot die nacht in de studeerkamer te slapen. Hij had helemaal geen zin om de nacht ruziënd door te brengen. Daar was morgen nog tijd genoeg voor, en ook de komende drie maanden nog, tot het proces achter de rug was. Hij deed zachtjes de deur dicht, en dat deed Savannah ook.

Ze ging in de heerlijk grote fauteuil zitten en keek om zich heen. Het was een en al lichtblauwe zijde en satijn. Er hingen zware gordijnen die met blauwe kwastjes naar achteren werden gehouden, er stond een prachtige antieke toilettafel met een spiegel, en er was een kleine zithoek met een boekenkast en twee bankjes. De kamer was warm verlicht en elegant ingericht. Hij was veel overdadiger dan wat ze gewend was en er stond een groot hemelbed met zware, zijden gordijnen. Het was een schitterende kamer, al voelde ze zich er niet thuis. Ze had wel geweten dat haar vader welgesteld was, maar niet dat hij in zoveel grandeur leefde. Ze was ervan onder de indruk geraakt toen ze binnenkwam, en was nog steeds een beetje beduusd. Het voelde niet als een huis waar je in je spijkerbroek en op blote voeten kon rondlopen, of in een oude flanellen nachtpon met gaten erin. Dit was een huis waarin je je optutte en rechtop op zijden stoelen ging zitten en nooit onderuit kon zakken met je haar los. Ze kon zich niet voorstellen dat ze hier kon wonen en zich op haar gemak kon voelen. Ze kon zich al helemaal niet voorstellen dat er hier een kind kon wonen, en daar had ze ook nog geen teken van gezien. Haar tien jaar oude halfzusje was nergens te bekennen geweest toen ze aankwamen, net zomin als haar moeder, en het was doodstil in huis toen Savannah naar haar koffers staarde en moed verzamelde om ze uit te pakken. Maar eerst pakte ze haar mobieltje om haar moeder te bellen. Het was tien uur en er was geen tijdsverschil met New York. Ze wist dat haar moeder nog op zou zijn en merkte tot haar verrassing dat ze haar wakker belde. Alexa was in een diepe slaap gevallen nadat ze urenlang had gehuild, maar dat zei ze niet tegen Savannah.

'Hoe gaat het, lieverd?' vroeg Alexa snel, en Savannah zuchtte.

'Vreemd. Het huis is geweldig en papa is heel lief. Ik zit in een grote, chique logeerkamer die helemaal blauw is ingericht.' Die kende Alexa heel goed; ook in haar tijd werd hij de blauwe kamer genoemd en ze had daar altijd geslapen toen ze op bezoek was gekomen voordat ze getrouwd was. En nu sliep Savannah er. Alexa zag het zo voor zich. 'Het is allemaal zo chic en stijf, net een museum.' En het voelde helemaal niet als thuis, al had ze er als kind gewoond.

'Dat huis heeft een heleboel historie. Je vader is er erg trots op. Je oma woont in een nog groter huis vlak in de buurt, dat was vroeger tenminste zo. Het is een oude plantage die haar grootvader heeft gekocht toen hij trouwde.' Dit was voor Savannah te veel om te verwerken. Ze miste haar moeder, haar eigen kamer, haar leven in de stad. Dat was het enige wat haar kon schelen, niet de elegantie en de geschiedenis van het Zuiden.

'Ik mis je, mam,' zei Savannah treurig. 'Heel erg.' Ze vocht tegen haar tranen, en Alexa ook.

'Ik ook, lieverd. Maar het duurt niet lang, dat beloof ik. Ik kom zo snel mogelijk.' Ze keek er niet bepaald naar uit, maar ze zou zelfs naar de hel gegaan zijn om haar dochter te zien. En wat haar betrof was Charleston de hel. 'Hoe deed Luisa?' Alexa hield haar adem in toen ze het vroeg. Ze wist waar dat mens toe in staat was en vond het vreselijk dat Savannah aan haar werd blootgesteld.

'Ik heb haar nog niet gezien. Papa zei dat ze met hoofdpijn op bed lag.' Alexa hield haar mond. 'Ik heb Daisy ook nog niet gezien. Die lag ook al in bed. Alles houdt hier vroeg op.' In tegenstelling tot New York, waar er de hele nacht door leven was. 'Papa zegt dat hij me een auto geeft zodat ik kan rijden.'

'Wees voorzichtig,' waarschuwde haar moeder. 'Je hebt nog niet veel ervaring.' Maar het was een klein stadje met weinig verkeer. Het was aardig van Tom om haar een auto te geven. Dan zou ze wat vrijheid hebben, vooral als ze naar school ging. 'Ik kan niet wachten om je te zien,' zei ze triest, en ze wilde dat ze daar was.

'Ik ook. Ik denk dat ik maar eens ga uitpakken. Morgen gaan we de stad bekijken.'

'Het is een heel andere wereld, dat zul je zien. De Confederatie is nog volop aanwezig. Voor hen is de 'Oorlog tussen de Staten' nooit beëindigd. Ze haten ons nog steeds en klampen zich vast aan elk flardje geschiedenis. Ze vertrouwen alleen maar zuiderlingen. Maar er zijn ook een heleboel mooie dingen en Charleston is een prachtig stadje. Ik was er dol op toen ik er woonde, en ik denk dat ik er voor altijd gebleven zou zijn als... nou ja, je weet wel. Ik denk dat je het er leuk zult vinden. Het heeft alles: schoonheid, historie, schitterende architectuur, heerlijke stranden, mooi weer, vriendelijke mensen. Daar kan maar weinig tegenop.' Het kostte haar geen moeite om te zeggen hoe dol ze er ooit op geweest was, ongeacht hoe ze er nu over dacht.

'Ik wil gewoon thuis zijn, bij jou,' zei Savannah verdrietig. De pittoreske en historische details van Charleston interesseerden haar niet, evenmin als haar school. Ze wilde met haar oude vrienden in New York haar laatste jaar afmaken, en dat kon nu niet vanwege een paar stomme brieven die een of andere gek haar geschreven had. Het was niet eerlijk. 'Ik ga mijn spullen maar eens even organiseren. Heb je mijn muziek ingepakt?'

'Uiteraard.' Alexa was blij dat ze daaraan gedacht had.

Ze zag nergens een stereotoren in haar kamer, maar haar moeder zei dat ze ook haar discman en haar iPod had ingepakt. Ze had alles bij de hand. En ze zou niemand ermee tot last zijn.

Ze beëindigden het gesprek en Savannah ritste langzaam haar koffers open en hing haar kleren op. Alles zat erin, al haar lievelingskleren en die van haar moeder. De tranen sprongen in haar ogen bij het zien van de twee roze truien, haar moeders gloednieuwe zwarte pumps en een nieuwe trui met luipaardprint waar ze niet om had gevraagd maar die ze prachtig vond. Ze zag de twee teddyberen en zette ze met een glimlach op het bed, voor het eerst in jaren blij om ze te zien. Ze leken net oude vrienden, de enige die ze hier had. Ze legde haar stapel cd's samen met de discman en de iPod op de ladekast, en toen ze zich naar haar koffer omdraaide om er nog meer uit te halen, voelde ze dat er nog iemand in de kamer stond. Ze sprong bijna een meter omhoog toen ze zag dat er een klein meisje in een nachtpon naast haar bed stond en haar aanstaarde. Ze had lang, blond haar en grote, groene ogen.

'Hoi,' was alles wat ze zei. Ze keek ernstig, en op haar nachtpon stonden allemaal strikjes en teddybeertjes. Ze leek net een kleine pop. 'Ik weet wie jij bent,' zei ze plechtig.

'Hallo,' zei Savannah zachtjes. Ze was nog steeds geschrokken, maar wilde haar niet bang maken. 'We zijn zusjes.' Het voelde vreemd om dat te zeggen.

'Ik hoorde het pas vandaag. Mijn moeder vertelde het. Ze zei dat mijn vader lang geleden met jouw moeder getrouwd was, een paar maanden of zo, toen jij geboren werd.'

'Eerder zeven jaar,' zei Savannah, die haar verleden verdedigde en zich tien voelde in plaats van zeventien.

'Mijn moeder vertelt leugens,' zei Daisy eenvoudigweg. Dat was voor een tienjarige heel wat om over haar moeder te zeggen, maar het was waar. 'Dat doet ze heel vaak. Ze heeft nooit iets over je verteld. Ze zei dat papa zich ervoor schaamt en daarom nooit over je praat. En nu ben je hier omdat je moeder problemen heeft met de wet.' Zo had Luisa het precies gezegd, en Savannah lachte hartelijk. Het was absurd om het zo te zeggen, en het was een voorproefje van wat haar te wachten stond met haar stiefmoeder. 'Zit ze in de gevangenis?'

'Nee.' Savannah lachte nog steeds toen ze naar het hemelbed liep en ging zitten. Ze klopte naast zich op het bed, en Daisy sprong erop en ging naast haar zitten. 'Mijn moeder is aanklager en ze probeert een heel slechte man naar de gevangenis te sturen.'

'Is een aanklager iets ergs?' Daisy keek ongerust en Savannah lachte weer.

'Nee, dat betekent advocaat. Ze is hulpofficier van justitie. Ze stopt criminelen in de gevangenis. Ze heeft binnenkort een strafproces en dan probeert ze een heel slechte man in de gevangenis te krijgen omdat hij heel veel stoute dingen heeft gedaan.' Ze snapte wel dat ze Daisy niet bang moest maken door haar te vertellen dat hij zeventien vrouwen had vermoord en misschien nog wel meer. 'Een van zijn vrienden heeft me wat enge brieven geschreven, dus wilde mijn moeder dat ik wegging tot na het proces. Dan kan hij me niet meer schrijven. Daarom ben ik hier.'

'Weet hij dat je hier bent?' Daisy keek bezorgd en Savannah schudde haar hoofd.

'Nee, en daar komt hij ook niet achter. Daarom heeft papa me hierheen gebracht, zodat niemand weet waar ik ben.'

'Weet je moeder dat je hier bent?' Daisy vond het reuze interessant wat ze allemaal vertelde. Ze geloofde haar. Ze wist wel dat ze haar moeder niet kon geloven, hoe treurig dat ook was. Ze had wel vaker tegen haar gelogen over mensen die ze niet mocht, of om zichzelf in een goed daglicht te stellen. Ze had wel eens een kindermeisje ontslagen van wie Daisy heel veel hield, omdat ze vond dat Daisy haar te aardig vond en te veel aan haar gehecht was. Ze zei tegen Daisy dat het meisje ontslag had genomen en weg was gegaan omdat ze niet om haar gaf. Maar de kokkin vertelde hoe het echt was gegaan. Daisy had het kindermeisje nooit meer gezien.

'Mijn moeder en onze vader waren het erover eens dat ik het beste hierheen kon komen.'

'Volgens mij is mijn moeder daar niet zo blij mee,' zei Daisy met grote ogen, en Savannah knikte.

'Volgens mij heb je gelijk.'

'Ik hoorde haar tegen papa schreeuwen. Dat doet ze heel vaak. Ze maken ruzie,' zei ze, alsof het een sport was, zoals golfen. Ze gaf haar nieuwe zus binnen vijf minuten een samenvatting van hoe het er daar thuis aan toe ging. Maar het verbaasde Savannah niets. Ze had wel een redelijk beeld van wat ze kon verwachten. En tot dusver klopte dat aardig, aangezien Luisa haar niet was komen begroeten. 'Ze kan heel gemeen doen als ze boos is, dus pas maar op. Wat heb je leuke beren,' zei ze, en ze bekeek ze eens goed. 'Ik heb er ook eentje. Daar slaap ik mee.' Ze lachte verlegen.

'Wil je naar mijn muziek luisteren terwijl ik mijn koffers uitpak?' bood Savannah aan, en Daisy grijnsde. Savannah gaf haar de iPod, zette hem aan, en Daisy glimlachte breeduit en begon te zingen. Daarna zong ze wat zachter, zodat niemand haar zou horen. Ze wilde niet dat haar moeder zou merken dat ze in Savannahs kamer was. Ze vond het hier leuk en ze vond haar leuk. Ze bleef naar de iPod luisteren toen Savannah haar laatste kleren in de kast hing. Er was een heleboel ruimte, veel meer dan ze nodig had. Er was een enorme inloopkast met schoenenrekken.

Daisy zat nog steeds op bed en deed de iPod van haar oren, zodat ze weer met Savannah kon praten. 'Ik vind je muziek leuk. Heel cool.' Ze had hetzelfde lijzige, zuidelijke accent als hun vader, en het klonk schattig. Het was nu elf uur. 'Vind je het leuk dat je moeder advocaat is? Die van mij doet niks. Ze gaat bridgen en lunchen, en ze winkelt veel.'

'Ik hou ook van winkelen,' gaf Savannah toe. 'Mijn moeder ook, maar die werkt heel hard. Haar werk is heel interessant, behalve wanneer er iets stoms gebeurt, zoals die brieven die ik gekregen heb. Dat is nog nooit eerder gebeurd. Mijn oma was vroeger ook advocaat,' voegde ze eraan toe. 'Nu is ze rechter.'

'Ik dacht dat rechters altijd mannen waren.' Daisy keek verward.

'Nee, hoor,' zei Savannah. 'Het kunnen ook vrouwen zijn.

Ze doet familierecht, dus scheidingen en dat soort dingen, voogdijzaken, heel veel met kinderen.'

'Ze is vast heel slim.' Daisy was onder de indruk.

'Dat is ze zeker, en ook heel aardig. Ik mag haar graag.'

'Mijn oma is president-generaal van de United Daughters of the Confederacy.' Dat was een hele mond vol voor iemand van tien, maar ze flapte het er zo uit, zonder te beseffen dat het ook Savannahs oma was. 'En ik heb twee broers, Henry en Travis.' Savannah moest lachen.

'Ik ook.'

'Wat gek!' Daisy keek verbaasd.

'Dezelfde broers, want we hebben dezelfde vader,' legde Savannah uit.

'O, wat raar!' zei ze met een glimlach. 'Ik heb altijd een zus willen hebben.' 'Ik ook.'

'Wist je wel dat ik bestond?' vroeg Daisy, die tegen de kussens aan leunde en Savannah aankeek.

'Ja,' zei Savannah zacht. 'Mijn moeder heeft het me lang geleden al verteld.' Toen kreeg ze een idee. 'Wil je vannacht hier bij mij blijven slapen?' In het enorme bed was wel plek voor tien, en Savannah dacht dat ze zo een band konden smeden, zodat ze meteen goed van start gingen. Daisy dacht erover na en knikte. 'Wil je je beer halen?' vroeg Savannah. 'Dat kan ik beter niet doen. Straks hoort mama me en die laat me nooit terugkomen.' Ze was slim en ze had gelijk. 'Ik kan toch met de jouwe slapen.'

Savannah sloeg de dekens voor haar terug en Daisy glipte grijnzend tussen de lakens. Savannah ging haar eigen nachthemd aantrekken en was binnen een paar minuten terug, terwijl Daisy klaarwakker op haar bleef wachten. Savannah deed het licht uit en stapte zelf ook in bed.

'Ben je bang?' fluisterde Daisy na een paar minuten. Ze lagen allebei op hun rug in het donker naar de blauwsatijnen baldakijn van het hemelbed te kijken. Door die vraag moest Savannah aan haar moeder denken en hoe erg ze haar miste, en hoe gek het was om hier te zijn.

'Een beetje,' fluisterde ze terug. 'Daarom vroeg ik ook of je vannacht bij me wilde slapen.' Als antwoord liet Daisy haar handje in Savannahs hand glijden en hield haar stevig vast.

'Het komt wel goed,' zei ze. 'Papa zorgt wel dat je niets overkomt, en die slechte man schrijft je niet meer en dan stopt je moeder hem in de gevangenis. En we hebben elkaar nu toch?' zei ze lief en onschuldig, zoals alleen een kind kan zijn. Door wat ze zei en door het kleine handje dat de hare vasthield, sprongen de tranen Savannah in de ogen.

'Dank je wel,' zei ze zacht, en ze boog opzij om Daisy een kus op haar wang te geven. Die was zo zacht als een babyhuidje. Daisy glimlachte en deed haar ogen dicht. Ze liet haar hand in die van Savannah liggen. Haar greep verslapte uiteindelijk en ze vielen naast elkaar in slaap.

Even na middernacht klopte hun vader zachtjes op de deur. Toen er geen antwoord kwam, maakte hij hem open en gluurde om een hoekje. Hij zag dat Savannah in bed lag en liep op zijn tenen in het donker de kamer in, waar hij twee omtrekken in het bed zag. Hij zag zijn beide dochters liggen, in diepe slaap en met de handen in elkaar. Hij bleef een minuut lang teder naar hen kijken, terwijl de tranen over zijn wangen rolden. Toen verliet hij de kamer even stil als hij gekomen was, en deed de deur achter zich dicht.

HOOFDSTUK 8

Toen Savannah 's ochtends wakker werd, baadde de kamer in het zonlicht en was Daisy weg. Tot haar schrik zag ze dat het al tien uur was; ze had geslapen als een roos. Ze had Daisy 's ochtends niet de kamer uit horen sluipen, en er was geen enkel bewijs dat ze er was geweest. Ze was weggegaan toen de zon opkwam zodat niemand haar in Savannahs bed zou aantreffen, anders was haar moeder door het lint gegaan.

Savannah douchte, kamde haar haar, poetste haar tanden en kleedde zich aan, waarna ze op weg ging naar de keuken, waar twee vrouwen aan de keukentafel zaten. Ze glimlachten toen ze binnenkwam.

'Goedemorgen,' zei Savannah voorzichtig, en ze vroeg zich af waar haar stiefmoeder was.

'We hebben gewacht tot je opstond. We wilden je niet wakker maken,' zei de oudste van de twee. 'Meneer Beaumont zei dat hij om elf uur terug zou zijn om je op te halen. Hij moest even iets op kantoor doen. Mevrouw Beaumont is naar de kapper en heeft daarna een lunch in de stad.' Dat betekende dat haar vader over een halfuur terug zou zijn om haar de stad te laten zien, zoals hij beloofd had. De twee vrouwen stelden zich voor als Tallulah en Jane. Tallulah was de vrouw van Jed, en Jane kwam uit Memphis en had ook een accent, maar dat klonk weer anders. Savannah was gefascineerd door hun manier van praten.

Ze vroegen wat ze wilde eten als ontbijt en ze zei dat cornflakes prima waren en dat ze alles zelf wel zou pakken, maar ze stonden erop haar te bedienen en zetten gebloemd Chinees aardewerk op een fijn geborduurd linnen tafellaken. Alles was hier chic. Niets was eenvoudig, gewoon of praktisch, zoals thuis. Ze voelde zich volkomen verloren. Haar moeder en zij woonden leuk, maar het leek in de verste verte niet hierop. Dit was een andere wereld. Ze besefte nu pas wat een schok het voor haar moeder moest zijn geweest om terug te keren nadat ze was verbannen. Ze had zich vast net Assepoester na het bal gevoeld, toen de koets weer veranderde in een pompoen, de witte paarden weer muizen werden en haar prins op het witte paard een rat bleek te zijn. Savannah had medelijden met haar.

Ze nam net de laatste hap van haar cornflakes toen haar vader de keuken in liep, knap als altijd in een fraai gesneden tweed jasje en een grijze pantalon.

'Hoi, Savannah,' zei hij opgewekt. 'Lekker geslapen?'

'Als een roos.'

'Klaar voor de rondleiding?' Ze knikte, bedankte de twee dames in hun witte uniform met de gesteven kanten schortjes en liep met hem mee naar de hal. Ze ging haar tas halen, en ook een jack, want het was weliswaar niet koud, maar er waaide wel een koele oceaanbries, zoals vaak het geval was in Charleston, wat in de zomer vaak leidde tot een verpletterende klamheid. Vijf minuten later zaten ze in zijn auto, een Jaguar, en reden richting het centrum.

Ze kletsten gemoedelijk over de stad, en als eerste nam hij haar mee naar Fort Sumter voor een lesje plaatselijke geschiedenis. Daar was het eerste schot afgevuurd in de Burgeroorlog. Savannah vond het fascinerend om rond te kijken, vooral omdat alles zo'n typisch zuidelijke sfeer uitademde. Alles draaide om de Confederatie, nooit om het Noorden, dat voor hen niet leek te bestaan, behalve als de vijand waar ze honderdvijftig jaar eerder mee in de clinch hadden gelegen — en nu soms nog steeds.

Daarna nam hij haar mee naar de Franse Wijk, waar ze rondkeken en gingen lunchen in een curieus restaurant met een achtertuin. Ze aten kruidige streekgerechten als krabsoep met krabkoekjes en garnalen met rijst, allemaal met lekkere sauzen vol aromatische specerijen. Het was heerlijk, ze lachten veel tijdens de lunch, en na afloop nam hij haar mee voor een ritje in een paardenkoets, die over de keienstraatjes hobbelde. Ze zagen nog meer historische plekjes en hij liet haar verscheidene populaire koffiebars zien, waar veel jonge mensen kwamen.

Daarna reden ze langs een aantal winkels waarvan hij dacht dat ze er later nog wel naartoe zou willen, en langs de spectaculaire stranden van Sullivan Island.

Om half vijf kwamen ze thuis na een geweldige dag samen. Haar vader had haar tijdens de lunch verteld dat ze de volgende dag naar school zou gaan. Hij had het allemaal geregeld. Ze zou natuurlijk in het laatste jaar komen en mocht daar de diploma-uitreiking bijwonen en bij de andere leerlingen gaan staan, al zou haar officiële diploma van haar school in New York komen. Hij had haar puntenlijst vanuit New York laten faxen, en in Charleston waren ze onder de indruk van haar hoge cijfers. Hij zou haar 's ochtends zelf brengen en haar aan het eind van de middag weer ophalen, omdat het haar eerste dag was. Daarna mocht ze zelf rijden. Hij had de auto die dag voor haar laten oppoetsen. Hij was niets vergeten en had overal voor gezorgd, en dat ontroerde haar.

Ze liepen lachend en pratend het huis in, waar ze tot hun schrik ineens oog in oog stonden met Luisa, die net terugkwam van haar lunchafspraak. Toen die hen zag, had ze de kans niet meer hen nog te ontlopen. De gevreesde ontmoeting tussen Savannah en haar stiefmoeder kon niet langer worden uitgesteld.

'Hallo,' zei Savannah verlegen. Ze was de eerste die iets zei, want Luisa staarde haar zonder iets te zeggen aan. Ze droeg een kobaltblauw mantelpakje met satijnen revers en had saffieren oorbellen in. Haar kapsel was net een helm, er zat geen haartje verkeerd. Haar manicure was volmaakt en haar ogen boorden zich als messen in die van Savannah.

'Dit is Savannah,' zei Tom om het ijs te breken, alsof Luisa dat niet wist. 'En Savannah, dit is Luisa, je stiefmoeder.' Hij wist meteen dat hij dat niet had moeten zeggen, want zijn vrouw keek hem giftig aan en negeerde Savannah.

'Ik ben niét haar stiefmoeder,' zei ze fel. 'Ze mag dan jouw dochter zijn, maar ze is niet van mij. En vergeet niet wie hier je échte dochter is.'

'Ze zijn allebei mijn echte dochters,' zei Tom resoluut, en Savannah kon wel door de grond zakken. Dit was niet leuk meer. Daisy had gelijk. Luisa was des duivels omdat zij er was, en ze deed geen poging om dat te verbergen. Sterker nog, ze deed er alles aan om te zorgen dat Savannah zich niet welkom zou voelen.

'Jammer dat je er zo over denkt,' zei Luisa, en ze liep langs hen heen naar de keuken om de kokkin instructies te geven voor het avondeten. Savannah vroeg zich af of ze samen met hen mocht eten. Dat leek niet waarschijnlijk, en ze vond het trouwens ook geen aanlokkelijk vooruitzicht.

Hij keek haar verontschuldigend aan en haalde zijn schouders op. 'Ze trekt nog wel bij. Het valt niet mee voor haar,' zei hij zwakjes, niet in staat het afgrijselijke gedrag van zijn vrouw te verklaren. Hij schaamde zich voor haar. Savannah probeerde hem net gerust te stellen toen Daisy de trap af rende en haar armen om Savannahs middel sloeg. Midden in haar omhelzing kwam Luisa de hal in, die bijna een beroerte kreeg toen ze het zag.

'Zijn jullie gek geworden?' zei ze tegen haar man en dochter. 'Dit meisje is een vreemde voor ons. Ze hoort niét bij onze familie, niet bij de mijne in elk geval. Knoop dat in jullie oren en vergeet niet wie ik ben in dit huis. Ik ben jullie vrouw en moeder, en de fouten die je vader in het verleden heeft gemaakt, zijn niet mijn probleem. En ook niet het jouwe,' zei ze tegen Daisy, die snel haar armen liet zakken om haar moeder niet nog meer van streek te maken. 'We zullen ons erdoorheen slaan omdat het nu eenmaal moet, maar je hoeft niet te doen alsof je een verloren gewaand familielid hebt teruggevonden. Dit is óns huis, niet het hare. En ze is geen familie van mij, of van jou,' zei ze weer tegen Daisy, waarna ze haar man een boze blik toewierp, Savannah negeerde en als een razende de trap op stampte. Even later hoorden ze hoe de deur van haar kamer met een klap werd dichtgesmeten, en ze keken elkaar beschaamd en verward aan. Tom keek verontschuldigend naar zijn oudste dochter, die stond te trillen op haar benen en bijna in tranen was. Luisa had hen als een tornado bestormd en hen verfomfaaid achtergelaten.

'Papa, misschien kan ik maar beter gaan,' fluisterde ze tegen haar vader. 'Het komt wel goed in New York. Mama was gewoon nerveus. Ik wil hier niet voor problemen zorgen.' En niet als een paria behandeld worden, of worden uitgefoeterd door een vrouw die haar duidelijk haatte.

'Jij gaat helemaal nergens naartoe,' zei haar vader ferm, en hij knuffelde haar. 'Het spijt me. Luisa is verschrikkelijk opvliegend. Ze komt wel tot bedaren.' Toen keek hij naar Daisy, die er beteuterd bij stond.

'Ga je weg?' vroeg ze aan Savannah.

'Ik weet het niet,' zei die eerlijk. 'Ik denk dat ik wel zal moeten. Ik wil je moeder niet van streek maken.' 'Ze doet gemeen,' zei Daisy boos. 'Ik vind het leuk dat je er bent. Ik wil een zus. Niet weggaan,' smeekte ze, en weer sloeg ze haar armen om Savannahs middel. Ze was onweerstaanbaar.

Tom liep met hen beiden de trap op, met zijn armen om hen heen. Hij vond het ook fijn dat Savannah er was. Hij had altijd gewild dat ze langs zou komen, maar Luisa vond het nooit goed. Nu had het lot bepaald dat ze er was, en daar was hij blij om. Hij was het met Daisy eens: hij wilde niet dat ze wegging.

Hij zei tegen Daisy dat ze haar huiswerk moest maken en zei tegen Savannah dat ze zich even moest ontspannen in haar kamer. Ze bedankte hem nogmaals voor de leuke dag, maar haar ogen stonden zorgelijk en ze belde haar moeder zodra ze alleen was, en vertelde haar wat er gebeurd was.

'Wat is het toch een kréng,' zei Alexa boos.

'Ik weet niet wat ik moet doen, mam. Ik denk dat ik maar wegga. Ik vind haar griezeliger dan die vent die me die brieven schrijft. Ze keek me net nog aan alsof ze me wel kon vermoorden.'

'Dat zou ze waarschijnlijk wel willen, maar dat doet ze niet. En die vent die jou die brieven schrijft misschien wel. Ik wil niet dat je hierheen komt. Ik vind het vreselijk dat je dit moet doormaken, maar je moet volhouden. Blijf gewoon zo veel mogelijk bij haar uit de buurt. Heeft je vader iets gezegd om haar af te kappen?'

'Dat probeerde hij, maar ze walste zo over hem heen en blafte hem af.'

'Dat heeft ze altijd al gedaan, net als zijn moeder. Die twee zijn bepaald geen lieverdjes; het zijn twee handen op één buik en hij kan niet tegen ze op. Ik wil niet ondankbaar lijken nu hij je zo goed opvangt, maar hij heeft geen ballen. Die heeft Luisa tien jaar geleden afgehakt.' Dat vond Savannah niet leuk om te horen en Alexa had meteen spijt dat ze het gezegd had.

Hij was en bleef Savannahs vader, maar het was wel waar wat ze zei. Daar was zij het levende bewijs van. 'Het spijt me. Dat had ik niet moeten zeggen,' zei Alexa snel. 'Blijf gewoon op je kamer, of ga uit, of zet je iPod op je oren. Ik wil je pas na het proces weer in New York hebben.'

Savannah had het gevoel dat ze veroordeeld was tot een strafkamp of de gevangenis, hoe mooi de meubels ook waren en hoe groot het huis ook was. Ze haatte het hier. En Luisa haatte haar. Het zouden drie ellendige maanden worden. En haar moeder had gelijk; haar vader was geen partij voor Luisa. Dat had Savannah met eigen ogen gezien.

'Ik zal het proberen,' was het enige wat Savannah zei, en ze nam zich voor dat ze het zou volhouden tot haar moeder op bezoek kwam. Als het dan niet beter ging, zou ze met haar teruggaan naar New York, en anders zou ze weglopen. Ze was niet van plan om drie maanden op deze manier te leven, voor niemand.

'Sorry, lieverd. Ik red het niet om dit weekend te komen, maar volgend weekend kom ik. Dat beloof ik. Hou je hoofd koel en negeer haar.'

'Ja, hoor,' zei Savannah, en ze hing op. Nu was ze ook nog boos op haar moeder, omdat die haar bij deze heks liet blijven. Ze was erger dan alle boze stiefmoeders uit de sprookjes bij elkaar. Hiermee vergeleken had Assepoester een luizenleventje. Terwijl ze dat bedacht, glipte Daisy haar kamer in met een bezorgde blik in haar ogen.

'Gaat het?'

'Ja, het gaat wel,' zei Savannah neerslachtig, en toen glimlachte ze naar haar. 'Ik ben dit niet gewend. Ik wou dat ik thuis was,' zei ze eerlijk.

Daisy knikte. 'Ik weet het. Ze kan behoorlijk gemeen doen. Zo doet ze tegen papa ook vaak.'

'Dat is vast moeilijk voor je,' zei Savannah meelevend, en Daisy haalde haar schouders op.

'Mijn vader is altijd lief voor me, en mijn broers ook.' Ze lachte naar Savannah en gaf haar een knuffel. 'Ik hoop dat je blijft.'

'We zien wel,' zei Savannah vaag, maar ze kon zich niet voorstellen dat ze hier nog drie maanden zou blijven, of misschien zelfs vier als het proces lang zou duren, wat waarschijnlijk het geval was. Het leek haar een ingewikkelde zaak.

Terwijl de twee meisjes in Savannahs kamer zaten te praten, waren Tom en Luisa in hun eigen slaapkamer in een hevige strijd verwikkeld.

'Waar was jij in godsnaam mee bezig?' vroeg hij woedend. 'Dat soort dingen zeggen waar Daisy en Savannah bij waren. Waarom voel je je zo bedreigd door een meisje van zeventien?'

'Ik wil niet dat ze hier is!' schreeuwde Luisa terug. 'Ze is het resultaat van een fout van jou, en ik wil haar niet in mijn huis hebben!' Ze keek arrogant en hij staarde haar verbijsterd aan. 'Ben je gek geworden? Je kunt tegenover mij de geschiedenis niet herschrijven, hoor, Luisa. Ik was er zelf bij. Je hebt mij en de jongens in de steek gelaten, je hebt me gedumpt, je bent van me gescheiden, je hebt je zoons in de steek gelaten en bent met iemand anders getrouwd, die meer geld had dan ik. Ik ben met Alexa getrouwd toen jij met hem getrouwd was en lekker zijn geld aan het uitgeven was in Dallas, en de jongens en ik interesseerden je geen moer. Je gaf verdomme helemaal niks om mij, totdat hij doodging en je besloot dat je je oude leventje terug wilde, waarom weet niemand. Misschien uit eenzaamheid, want voor het geld hoefde je het niet te doen. Toen verleidde je me om een verhouding met je te beginnen, waar ik stom genoeg intrapte, en je zorgde dat je zwanger werd en huilde tegen mijn moeder dat je geen onwettig kind wilde. Ik had medelijden met je en verliet de vrouw van wie ik hield voor jou. Savannah is het resultaat van een eerzaam huwelijk met een geweldige vrouw die fantastisch voor jouw zoons heeft gezorgd en die ik dom genoeg heb opgegeven omdat ik zo nodig "fatsoenlijk" moest doen. Wat een flauwekul was dat, en wat een schijnvertoning is dit huwelijk. En dan heb je ook nog bedisseld dat Savannah hier tien jaar lang niet mocht komen, wat ik zo heb gelaten om jou gelukkig te maken. Ik heb mijn eigen dochter buitengesloten. Het is een wonder dat ze nog met me wil praten. En nu haar leven in gevaar is en ik haar voor drie maanden hierheen haal, doe je rot tegen haar, geef je mij ervan langs, en doe je net of ze het gevolg is van een slippertje met een hoer waarmee ik je bedrogen heb. Jij hebt me destijds verlaten, Luisa, zo simpel ligt het. En ik ga mijn dochter niet nog een keer laten vallen omdat jij dat zo nodig wilt. Wat ik haar moeder heb aangedaan is al erg genoeg.'

'Als je daar zo'n spijt van hebt, ga je maar naar haar terug,' zei Luisa kil.

'Daar gaat het niet om. Tegenover jou heb ik me dan wel fatsoenlijk gedragen, maar tegenover haar absoluut niet. Dat weten we allemaal, jij ook, dus hou op en gedraag je normaal tegen Savannah, anders krijg je het met mij aan de stok.' Zonder verder nog een woord te zeggen, en zonder op Luisa's reactie te wachten, stormde hij de kamer uit en smeet de deur achter zich dicht. De meisjes hoorden het helemaal in Savannahs kamer, maar zeiden er niets over. Ze snapten allebei wel wat er aan de hand was. Het was voor het eerst sinds tijden - als hij het ooit al gedaan had - dat Tom zo tegen Luisa in verzet was gekomen. Ze was razend, maar ging er niet verder op door en bleef in haar kamer.

Hij ging weer naar zijn studeerkamer, belde zijn oudste zoon en nodigde hem en zijn verloofde, Scarlette, uit om die avond te komen eten. Hij had Travis die ochtend op de bank verteld dat Savannah er was. Travis was verrast en zijn vader legde het hem uit. Hij raadde meteen dat zijn moeder niet blij was met de situatie. Hij had het tien jaar lang niet over Alexa of Savannah mogen hebben en had zich altijd schuldig gevoeld omdat hij geen contact meer met hen had opgenomen. Hij had het een tijdje geprobeerd, maar had het toen laten verwateren, net als zijn broer. Travis was vijftien geweest toen Alexa weg was gegaan, maar hij had van haar gehouden en ze was goed voor hem geweest, waardoor hij zich alleen nog maar ellendiger voelde. Zijn moeder had duidelijk gemaakt dat elk contact met haar zou worden opgevat als verraad aan zijn échte moeder, en hij was jong genoeg geweest om erin te trappen. Nu hij vijfentwintig was, werkte hij bij zijn vaders bank in de stad en zou hij in juni gaan trouwen met een meisje uit een vooraanstaande familie uit Charleston, wier voorouders nog sterker bij de Confederatie betrokken waren dan die van hem. Ze had meer generaals in haar familie dan er eikenbomen op hun landgoed stonden. Ze was een geweldige meid en hij was hevig verliefd op haar. Ze was verpleegkundige en ze was ontzettend aardig. Hij vond het leuk dat ze werkte en bescheiden was, hoe rijk en beroemd haar familie ook was. Ze wilde als verpleegkundige blijven werken tot ze kinderen zouden krijgen, wat zijn moeder belachelijk vond. Ze vond het niet passend als de vrouw van een Beaumont verpleegkundige was. Travis was er echter heel gelukkig mee en steunde Scarlette in haar beslissing.

Zijn vader klonk gespannen en wrevelig toen hij Scarlette en hem uitnodigde voor het diner. 'Het gaat er hier nogal heftig aan toe,' zei hij eerlijk. 'Je moeder is van streek vanwege Savannah. Héél erg van streek. Je weet hoe ze is.' Travis kende haar woede-uitbarstingen maar al te goed. Ze werd snel boos, al kon hij zich voorstellen dat het deze keer de spuigaten uitliep. Het enige wat in haar ogen nog erger geweest zou zijn, was Alexa hierheen halen. Maar dat Savannah er was, vond ze al erg genoeg. Travis kon zich levendig indenken hoe onplezierig de sfeer in huis was, en hij had medelijden met zijn vader. Die zei: 'Als Scarlette en jij komen eten, leidt dat haar misschien wat af en wordt het wat gemakkelijker.'

'Natuurlijk, pap. Ik zal kijken wat Scarlette ervan vindt. Ze is net een uur thuis van haar werk. Ik bel je zo terug.' Dat deed hij, en hij zei dat ze er om halfacht zouden zijn, net op tijd voor het eten. Tom bedankte hem hartelijk en belde de kokkin om het door te geven. Hij vertelde het aan Savannah en Daisy toen hij even later langs Savannahs kamer liep en hij de meisjes samen zag praten. Daisy vond het fantastisch dat Travis en haar toekomstige schoonzus zouden komen.

'Je vindt haar vast leuk,' zei Daisy geruststellend tegen Savannah. 'Ze is echt heel aardig. En Travis is geweldig.' Savannah herinnerde hem zich bijna niet meer na elf jaar. Ze was zes geweest toen ze hem voor het laatst gezien had.

De twee meisjes gingen om halfacht samen naar beneden voor het eten, precies op het moment waarop Travis en Scarlette binnenkwamen. Ze was mooi, met fijne trekken en lang, zwart haar, en hij was het evenbeeld van zijn vader, maar dan jonger en nog knapper. Het jonge stel droeg allebei een spijkerbroek en een mooie trui, wat kennelijk prima was. Savannah had een rok, een trui en hoge hakken aangetrokken en zag er heel netjes uit. Haar lange, blonde haar glansde doordat ze het lang geborsteld had. Daisy droeg haar schooluniform en pantoffels. Tom had zijn jasje uitgedaan en zijn mouwen opgerold, dus het diner bij de Beaumonts was niet zo formeel als Savannah had gevreesd.

Tom stelde Travis voor aan Savannah en ze glimlachten verlegen naar elkaar. Travis vertelde dat zij een ukkie was geweest toen hij haar voor het laatst zag, en hoewel hij het niet hardop zei, deed ze hem heel erg aan haar moeder denken -dat vond iedereen. Ze was Alexa's evenbeeld. Ze kletste gemoedelijk met Scarlette terwijl ze wachtten tot ze zouden gaan eten, en Scarlette vertelde hoe druk haar moeder bezig was met de bruiloft, die gigantisch zou worden. Ze zei dat ze achthonderd mensen zouden uitnodigen, wat klonk als bijna heel Charleston.

Terwijl ze zaten te praten, kwam Luisa de trap af en liep de woonkamer in, waar ze tot haar verbazing haar oudste zoon en diens verloofde aantrof.

'Wat is dit?' vroeg ze bot, bang dat Tom een of ander feestje ter ere van Savannah had georganiseerd zonder het haar te vertellen.

'Travis belde om te zeggen dat hij wilde komen eten,' zei Tom snel, en Luisa wist niet of ze hem moest geloven of niet. 'Ik dacht dat je daar geen bezwaar tegen zou hebben. Hij belde een halfuur geleden, toen jij aan het rusten was.' Ze wisten allebei dat ze helemaal niet had gerust, maar dat ze gewoon niet met elkaar praatten, behalve als er anderen bij waren. Ze waren nog steeds woedend op elkaar.

'Natuurlijk ben ik blij om Travis en Scarlette te zien,' zei Luisa dweperig, en ze liep snel naar hen toe. Haar ogen smeulden nog van woede, maar ze glimlachte breed terwijl ze hen omhelsde, en ze kletste wat over ditjes en datjes. Ze negeerde Savannah volkomen, maar die vond het wel best. Ze had geen behoefte om met Luisa te praten.

Ze gingen eten en Luisa ging tussen haar man en haar zoon in zitten. Ze zette Scarlette naast Travis en Daisy naast haar vader, alsof ze hem eraan wilde herinneren wie zijn 'echte' dochter was. Zonder iets te zeggen wees ze Savannah op de stoel tussen Scarlette en Daisy. Savannah was zich er zeer van bewust dat Luisa haar het liefst in de garage had gezet als ze daar de kans voor kreeg, maar ze praatte gezellig met Scarlette en Daisy en had het prima naar haar zin. Ze vond Scarlette heel leuk, zoals Daisy al had voorspeld. Ze was hartelijk, aardig, goed opgevoed, meelevend en bescheiden. Als oncologieverpleegkundige werkte ze met kankerpatiënten, en ze zei dat ze haar werk heerlijk vond. Travis was heel trots op haar en zag er dolgelukkig uit. Tijdens het eten spraken ze veel over de bruiloft. Luisa was er vol van. Ze zouden bij hen op de club een diner voor driehonderd man houden, en Daisy zou Scarlettes bloemenmeisje worden. Scarlette had een jurk besteld bij Badgley Mischka en de jurken van de bruidsmeisjes werden gemaakt door Vera Wang. Haar moeder zou een elegante, bruine satijnen jas en jurk van Oscar de la Renta dragen. Luisa had nog niemand verteld wat zij zou aantrekken, maar Daisy wist het, omdat ze de jurk in de kast had zien hangen. Haar moeder zou in het rood gaan.

Iedereen leek tijdens het diner te ontspannen; het was een goed idee van Tom geweest om Travis uit te nodigen. Na het eten leek Luisa leek iets milder gestemd, want ze keek niet meer zo kwaad. Ze zei niets tegen Tom toen Travis en Scarlette vertrokken waren, maar maakte in elk geval ook geen hatelijke opmerkingen. Ze ging naar haar kamer en deed de deur ditmaal zachtjes dicht. Tom wenste zijn dochters welterusten en ging naar zijn studeerkamer, waar hij zijn spullen naartoe had verhuisd. Daisy ging huiswerk maken op haar kamer, maar beloofde Savannah op fluistertoon dat ze weer bij haar zou komen slapen. Savannah ging naar haar eigen slaapkamer en liet zich kreunend op bed vallen. Het was hard werken om hier te zijn. En morgen zou ze voor het eerst naar school gaan.

Ze belde haar moeder om te vertellen dat ze Travis en Scarlette ontmoet had en dat ze erg aardig voor haar waren. Savannah en Alexa kletsten nog een tijdje. Alexa had het heel druk. En zoals beloofd glipte Daisy om tien uur Savannahs bed in. Ze had haar moeder al welterusten gewenst, dus de kust was veilig.

De twee meisjes lagen nog even te praten en vielen hand in hand in slaap, nu wat sneller dan de vorige avond. Savannah had een enerverende eerste dag achter de rug.

HOOFDSTUK 9

Savannah was zenuwachtig toen haar vader haar de volgende ochtend met de auto naar de Bishop England High School bracht. Daisy was al met de schoolbus mee toen Tom en Savannah wegreden. Luisa was nog op haar kamer en zoals altijd werkte Savannah snel een schaaltje cornflakes naar binnen, waarna ze stipt om acht uur klaar was geweest.

Ze zeiden weinig onderweg. Ze was duidelijk gespannen en haar vader probeerde haar gerust te stellen. Toen ze bij de enorme campus aankwamen, zette hij zijn Jaguar op de parkeerplaats en liep samen met haar naar het kantoor van de directeur, waar ze haar complimenteerden met haar hoge cijfers en haar hartelijk welkom heetten op de school.

De assistente van de directeur gaf haar een rooster, wat Savannah er prima uit vond zien, en bood aan haar naar haar lokaal te brengen voor haar eerste les. Savannah gaf haar vader snel een kus en zei hem gedag.

De school was veel groter dan die in New York en zag eruit als de scholen die ze kende uit films, met lange rijen lockers in de gangen. Leerlingen stonden in groepjes met boeken in hun armen te lachen, waarna ze zich naar hun klas haastten.

Een paar jongens keken naar haar ranke figuurtje en haar lange, blonde haar. Ze droeg een spijkerbroek en gympen, een ruitjesbloes en een sweater van haar volleybalteam in New York. Ze wist dat het te laat was om hier nog in het team te kunnen komen, maar ze hoopte dat ze iets aan binnensport kon doen zodra ze de kans kreeg.

De eerste les die op het rooster stond, was Frans. Ze had in New York ook Frans gehad, waar ze goede cijfers voor had gehaald. De lerares was net een paragraaf uit een boek aan het voorlezen, toen Savannah naar binnen glipte en op haar stoel schoof. Ze keek ietwat geërgerd op, knikte en las verder. Er zaten dertig leerlingen in de klas en de meeste keken verveeld. De les duurde tweeënvijftig minuten en toen de bel ging kregen ze hun huiswerk op en verdrong iedereen zich voor de deur. De lerares glimlachte naar haar, en Savannah liep de gang in. Ze had een plattegrond gekregen, maar alles leek op elkaar en ze had geen idee waar ze was. Ze draaide de plattegrond rond, met haar boeken nog in haar armen, toen een meisje met sproetjes en een vuurrode paardenstaart glimlachend naar haar toe kwam.

'Zo te zien ben je verdwaald. Kan ik je helpen?' Net als iedereen hier, behalve Savannah, had ze een lijzig, zangerig accent.

'Ja, graag. Ik geloof dat ik nu geschiedenis heb,' zei ze, en ze gaf haar plattegrond aan het knappe, roodharige meisje.

'Je zit op de verkeerde verdieping,' legde het meisje uit. 'Het lokaal is boven, precies boven ons hoofd, en meneer Armstrong is waardeloos. Hij geeft veel te veel huiswerk en stinkt uit zijn mond. Waar kom je vandaan?' Ze glimlachte nog steeds en Savannah was blij dat ze haar hielp. Niemand anders was naar haar toe gekomen, al staarden verschillende jongens haar aan vanaf de andere kant van de gang. Savannah vond ze knap. Ze had geen vriendje meer gehad sinds het eind van de derde klas. Ze ging gewoon met een hele groep vrienden om. Ze wist dat het allemaal nog erger was geweest als ze in New York ook nog een vriendje had moeten achterlaten.

'Oorspronkelijk kom ik hiervandaan, ik ben hier geboren. Maar ik woon al tien jaar in New York.'

'Welkom terug.' Het meisje lachte breeduit. 'Ik moet ook naar boven, dus ik loop wel even met je mee. Ik heb scheikunde. Daar haal ik altijd onvoldoendes voor. Ik kan niet wachten tot ik van school af ga. Ik neem een jaar vrij.' Savannah knikte, en ze haastten zich de trap op. Het meisje droeg een spijkerbroek en een trui, net als de meeste jongens. Het was niet anders dan in New York, maar ze voelde zich hier niet op haar plaats, alsof er een groot bord boven haar hoofd hing: Ik ben nieuw hier. 'Waarom ben je teruggekomen?' vroeg het meisje.

'Ik blijf tot het eind van het schooljaar bij mijn vader wonen. Eigenlijk woon ik bij mijn moeder in New York.' Ze wilde niet vertellen dat ze er was omdat haar leven in gevaar was. Dat was te zwaar om met andere kinderen te delen, zeker als ze ze niet kende.

'Als je soms ruzie hebt met je moeder, dan kan ik daar héél goed over meepraten,' zei het meisje grijnzend. 'Mijn moeder en ik vechten als kat en hond, maar ik hou toch zielsveel van haar. Ik wind mijn vader om mijn vinger, maar mijn moeder, haar hart zij gezegend, is een kreng.' Savannah moest er hard om lachen. Het meisje vroeg: 'Die van jou ook?'

'Nee, mijn moeder is best oké. Of eigenlijk, geweldig. We vonden het alleen een goed idee als ik ook eens een tijdje bij mijn vader zou zijn.' Ze vond het zelf ook niet echt geloofwaardig klinken, maar ze wist niet wat ze anders moest zeggen.

'Hoe heet je eigenlijk?' vroeg het meisje. Ze was nieuwsgierig naar het meisje uit New York: ze had stijl, zelfs in een spijkerbroek en een trui, en haar ogen sprankelden.

'Savannah Beaumont. En jij?'

'Julianne Pettigrew. Mijn overgrootvader was generaal of zoiets. Klinkt saai, ik word zo moe van al dat gedoe. Mijn oma zit bij de United Daughters of the Confederacy en gaat altijd naar theepartijtjes.' Ze had er een hekel aan, maar vertelde het toch. Het verhaal deed Savannah denken aan de moeder van haar vader.

Inmiddels had Julianne Savannah bij haar lokaal afgezet en beloofde haar later weer op te zoeken. Ze zei dat ze in de tweede pauze naar de kantine zou gaan en vroeg of Savannah daar ook om halfeen naartoe kwam. Savannah keek op haar rooster en zag dat ze om die tijd ook vrij was. Ze zei dat ze zou proberen haar te vinden.

'Bedankt voor je hulp. Tot straks,' zei ze, en ze ging haar klas in. Bij geschiedenis zaten twee keer zoveel leerlingen als bij Frans. Ze ging achteraan zitten, achter een rij jongens die elkaar briefjes doorgaven en totaal geen aandacht aan de leraar besteedden, die precies deed wat Julianne had voorspeld en hun te veel huiswerk gaf.

Daarna had ze nog twee lessen, Engels en maatschappijleer, en toen was het pauze. Ze vond de kantine, maar zag haar nieuwe vriendin nergens. Twee jongens vroegen of ze bij hen kwam zitten, maar ze voelde zich niet op haar gemak omdat ze hen niet kende. Ze pakte yoghurt, een fruitsalade en sinaasappelsap, en toen zag Julianne haar.

'Je had gelijk,' zei Savannah, die blij was om haar te zien. Iemand zoeken in de kantine was als zoeken naar een verloren sok op een luchthaven. Er zaten honderden kinderen aan allerlei tafeltjes en het was er een enorme herrie. 'Armstrong geeft inderdaad te veel huiswerk.'

'Dat zei ik toch. Ik had net weer een onvoldoende voor scheikunde. Mijn moeder vermoordt me. Ze vindt hoge cijfers heel belangrijk, maar zelf heeft ze nooit gestudeerd. Ze gaat alleen maar lunchen en bridgen met vriendinnen. Daar hoef je niet voor gestudeerd te hebben.' Savannah knikte. Ze zei maar niet dat haar moeder advocaat was, dat zou te opschepperig klinken. 'Mijn vader is dokter. Kinderarts,' zei Julianne. Weer knikte Savannah.

Ze vonden een tafeltje en gingen zitten, en meteen zwermde er een hele groep jongens en meiden om hen heen. Kennelijk was Julianne heel populair en kende ze de hele school. Halverwege de lunch vertelde ze dat ze een vriendje had. Hij was de aanvoerder van het voetbalteam, en dat was nogal wat. Iedereen aan tafel maakte plannen voor het weekend. Ze hadden het over de basketbalwedstrijd van vrijdag, vroegen naar elkaars vrienden, wisselden telefoonnummers uit en vertelden elkaar de nieuwste roddels. Het was een levendige groep en Savannah voelde zich een buitenstaander, dus luisterde ze alleen maar. In New York was ze heel zelfverzekerd, maar hier voelde ze zich overweldigd door al die nieuwe namen en gezichten in die grote school.

Toen haar vader haar om drie uur kwam halen, was ze een beetje verdwaasd door alle indrukken. Julianne en nog twee andere meisjes hadden haar hun telefoonnummer gegeven en dat was een goed begin, maar ze was te verlegen om te bellen.

'Hoe was het?' vroeg haar vader toen ze instapte. Hij vond dat ze er moe en bedremmeld uitzag.

'Nogal overdonderd, maar het gaat wel. Ik heb wat leuke mensen ontmoet. Het zijn er alleen heel veel, en het valt niet mee om zoveel nieuwe lessen en nieuwe leraren te hebben. De lesstof is wel bekend en verschilt niet zoveel van die in New York, behalve dan bij maatschappijkennis, want daar gaat het alleen maar over het Zuiden. De Confederatie is echt nog heel actueel hier in Charleston. Nou ja, het was al met al niet slecht voor een eerste dag, denk ik,' zei ze. Hij knikte en ze reden naar huis.

'Veel huiswerk?' vroeg hij belangstellend. Hij was echt heel attent, veel meer dan ze verwacht had, en dat ontroerde haar. 'Zo'n beetje net zoveel als thuis. We zitten eigenlijk allemaal te wachten op nieuws over de universiteit. Je moet het wel heel bont maken om het in het laatste trimester nog te verknallen. Eigenlijk zitten we gewoon onze tijd uit.'

Hij lachte. 'Ze zullen blij zijn om dat te horen.'

'Ze weten het heus wel. Thuis hebben we niet eens eindexamen in het laatste jaar. Je moet gewoon goede cijfers hebben, meer niet.' Ze zou pas eind maart, of misschien zelfs pas in april te horen krijgen op welke universiteiten ze was toegelaten, dus daar maakte ze zich nog niet druk om.

Vijf minuten later waren ze thuis. Haar vader zette haar af en ging terug naar de bank. Hij zei dat hij haar later wel weer zou zien. Ze ging naar de keuken om iets lekkers te halen, en er was niemand. De twee dames die altijd in de keuken zaten, hadden een briefje neergelegd om te zeggen dat ze boodschappen waren gaan doen. Ook Daisy en Luisa waren nergens te bekennen. Met een appel en een blikje cola in haar hand ging Savannah de trap op, waar Daisy met een brede grijns haar kamer uit kwam stormen. Ze wist dat haar moeder weg was, dus kon ze veilig haar armen om Savannah heen slaan.

'Hoe was het op school?' vroeg ze, en ze liep achter Savannah aan naar haar slaapkamer.

Savannah legde haar boeken neer en nam een hap van haar appel. 'Best wel spannend,' gaf ze toe. Het was makkelijker om het tegen Daisy te zeggen dan tegen haar vader. 'Veel nieuwe mensen.'

'Vervelende leraren?' vroeg Daisy meelevend, en ze sprong op Savannahs bed.

'Nee, gewoon anders.' Er schoot haar iets te binnen waar ze Daisy naar wilde vragen, want die was nu haar adviseur op het gebied van plaatselijke gewoonten. 'Wat is het toch met dat "haar hart zij gezegend" wat iedereen hier zegt? Ik hoor de hele tijd "haar hart zij gezegend".' Dat was haar opgevallen, en Daisy moest erom lachen.

'Dat betekent dat ze iemand haten. Eerst zeg je iets heel gemeens over iemand, en meteen daarna zeg je "haar hart zij gezegend". Mijn moeder doet het de hele tijd. Mijn oma ook. Dat noemen we hier "hatelijk-aardig".' Nu moest Savannah ook lachen. Julianne had het over haar moeder gezegd. 'Als je "je hart zij gezegend" recht in iemands gezicht zegt, betekent het dat je diegene écht uit de grond van je hart haat. Dat doet mijn moeder ook wel eens.' Savannah kon het zich heel goed indenken.

Meteen daarna hoorden ze de voordeur dichtslaan en Daisy rende terug naar haar kamer, voor het geval het haar moeder was. Ze wilden niet samen betrapt worden. Kort daarna hoorde Savannah de deur van Luisa's kamer dichtgaan, dus was ze blij dat Daisy op tijd was weggegaan. Luisa zou helemaal door het lint gaan als ze wist dat ze zo vriendschappelijk met elkaar omgingen en dat Daisy 's nachts bij Savannah in bed sliep.

Alexa belde om te vragen hoe het op school was geweest, en Savannah vertelde alles. Ze zei dat ze een nieuwe vriendin had. Automatisch vroeg Alexa hoe ze heette, en Savannah vertelde het. Het bleef stil aan de andere kant. Alexa moest het even verwerken. 'Dat is vreemd,' zei ze ten slotte, en Savannah hoorde aan haar stem dat ze haar gezicht vertrok.

'Wat is vreemd?'

'Er zitten ongetwijfeld duizenden kinderen op die school, en jij vindt uitgerekend de dochter van de vrouw die mijn beste vriendin was in al die jaren dat ik in Charleston woonde. Zij deed precies hetzelfde: ze kwam naar me toe toen ik net verhuisd was, hielp me met alles en maakte me wegwijs. Ze was net een zus voor me.' Alexa zweeg, maar Savannah wist dat er meer aan de hand was. Ze kende haar moeder.

'Ja? En toen?'

'Ze beweerde dat ze me altijd trouw zou blijven toen je vader van me wilde scheiden, en dat we eeuwig vrienden zouden blijven. Ik heb nooit meer iets van haar gehoord. Ze schreef me niet meer, belde niet terug. Het laatste wat ik heb gehoord, is dat Luisa en zij boezemvriendinnen waren. Typisch zuidelijk. Pas maar op dat jouw hart niet ook gebroken wordt. Het is allemaal nep.'

'Niet zo doen, mam,' zei Savannah verwijtend. 'Zulke mensen zijn er in New York ook. Er zijn hier ook heel aardige mensen.' Maar ze dacht aan Luisa, die allesbehalve aardig was en die helemaal geen zuidelijke hartelijkheid had getoond. 'Overal zijn oprechte mensen en schijnheilige mensen. Dat heeft niets met noordelijk of zuidelijk te maken.' Ze had gelijk, maar Alexa wilde er niets van weten.

'Niet één van die mensen is me trouw gebleven toen ik terugging naar New York. Ik heb nooit meer iets van ze gehoord, nadat ik zeven jaar lang gedacht had dat ze mijn beste vrienden waren. Ik heb niets meer uit die tijd, behalve jou.' Alexa glimlachte bedroefd. 'En ik mis je verdomme zo erg. Je bent nu twee dagen weg en ik kan er nu al niet meer tegen.' 'Ja, ik weet het. Dat heb ik ook. Het voelt alsof het eeuwig duurt. Wanneer kom je?'

'Niet dit weekend, maar het volgende. Meer kan ik niet doen. Deze zaak is verschrikkelijk.' Ze was uitgeput, dat kon Savannah horen. 'Hoe waren je lessen?'

'Saai. Maar ik red me wel.' Ze probeerde haar gerust te stellen. Haar moeder klonk gestrest. En ze wist dat haar moeder er tegenop zag om naar Charleston te komen, maar dat ze alles voor haar dochter zou doen. Savannah was dolblij dat ze zou komen.

Julianne belde haar voor het avondeten op haar mobiel en had hetzelfde ontdekt als Savannah: dat hun moeders beste vriendinnen waren geweest. 'Mijn moeder zegt dat je haar de hartelijke groeten moet doen, haar hart zij gezegend,' zei Ju lianne, en Savannah moest moeite doen om niet te lachen. Ze wilde zeggen dat ze wist dat dat betekende dat Juliannes moeder de hare haatte. Maar Alexa zou hetzelfde gezegd hebben, als het binnen haar taalgebruik had gepast. Omdat ze uit New York kwam, was ze directer en zou ze Juliannes moeder gewoon een verrader noemen.

De twee meisjes kletsten een tijdje en beloofden elkaar de volgende ochtend op school weer op te zoeken. Savannah begon met haar huiswerk en was net klaar met geschiedenis toen het etenstijd was.

Nu Travis en Scarlette er niet waren om voor afleiding te zorgen, werd er die avond aan tafel weinig gepraat. Luisa sprak wel tegen haar dochter, maar negeerde Savannah en haar man. Tom sprak tegen iedereen, Daisy alleen tegen haar ouders en Savannah durfde helemaal niets te zeggen, dat leek haar veiliger. Later kwam haar vader naar haar kamer toe. Ze had haar boeken her en der neergelegd en zat op haar computer te werken en met vrienden in New York te mailen, die ze alles over Charleston vertelde. Ze had niemand uitgelegd waarom ze weg was gegaan. Haar moeder had gezegd dat dat niet mocht. Ze zei alleen dat ze hen miste en dat ze snel terug zou zijn, en dat ze bij haar vader in Charleston was. Ze vertelde niet dat ze op een andere school zat. Ze was blij dat ze voor de diploma-uitreiking terug zou zijn. Dan kon ze hen tenminste allemaal gedag zeggen voordat iedereen ging studeren. Haar schooltijd in New York zat er al op, maar dat wisten haar vrienden niet.

'Hoe gaat het met je huiswerk?' vroeg Tom, terwijl hij binnenkwam.

'Ik ben bijna klaar.' Ze had die middag iets bedacht en wilde hem ernaar vragen, maar dat had ze niet tijdens het eten willen doen. Ze wilde er niets over zeggen tegen Luisa, haar hart zij gezegend. 'Ik vroeg me af of ik af en toe op bezoek zou kunnen gaan bij mijn oma.' 'Wil je dat dan?' Hij keek verrast.

'Ik dacht dat het misschien leuk zou zijn.' Hij knikte. Savannah was zo onverwachts naar Charleston gekomen dat het nog helemaal niet bij hem was opgekomen, maar het was een aardig idee. Ze was een lief meisje en hij was ontroerd.

'Ik ga wel met haar praten.' Zijn moeder en Luisa hadden een heel hechte band en hij was bang dat een bezoekje van Savannah opnieuw een explosie teweeg zou brengen, misschien nog wel erger dan de laatste. 'Ze is nogal zwak.'

'Is ze ziek?' Savannah keek meelevend.

'Nee, gewoon oud. Ze is al negenentachtig.' Hij was geboren toen ze vierenveertig was, en dat was een grote verrassing geweest. Zijn ouders hadden in tweeëntwintig jaar huwelijk nooit kinderen kunnen krijgen, en toen kwam hij. Zijn moeder kon er nog steeds niet over uit wat een wonder het was geweest. Ze had hem haar kleine wonder genoemd toen hij klein was, wat hij verschrikkelijk had gevonden. Ze deed het nog steeds.

'Ik zou het leuk vinden om haar te zien,' zei Savannah. Ze kon zich haar nauwelijks herinneren. Ze had een heel goede band met haar New Yorkse oma, maar de oma uit Charleston was uit loyaliteit met Luisa geheel uit haar leven verdwenen. En omdat Alexa niet uit het Zuiden kwam en dus een buitenstaander was, had oma Beaumont de deur achter hen dichtgedaan toen ze weggingen, en die nooit meer opengezet. Savannah wist dat haar moeder ook daar verbitterd door was, en ze wist niet zeker hoe Alexa het zou vinden als ze naar oma Beaumont zou gaan, maar ze wilde het graag doen, nu ze toch hier was. Dit was niet alleen haar vaders familie, maar ook die van haar, voor de helft althans. Al zou haar moeder haar een verrader vinden als ze dat zei, en daarom voelde ze zich een beetje schuldig.

De volgende dag ging Tom bij zijn moeder langs. Hij had wat tijd over en reed terug naar Mount Pleasant om haar op te zoeken. Eugenie de Beauregard Beaumont woonde zo'n tien minuten bij hem vandaan op een landgoed van zo'n acht hectare, in een koloniaal landhuis omringd door eikenbomen en met een groot aantal slavenverblijven achter op het terrein, al stonden die nu leeg. Er woonden twee oude dienstbodes bij haar in huis en 's middags kwam er een man voor het zware werk. Ze waren bijna net zo oud als zijzelf en waren niet sterk genoeg, en trouwens ook met te weinig, om het enorme huis schoon te houden. Het was het huis waar Tom was opgegroeid en ook zijn vader.

Tom had meermalen geprobeerd haar over te halen het te verkopen, maar dat wilde ze niet. Het was bijna zeventig jaar lang haar grote trots geweest.

Ze zat op de veranda aan de achterkant van het huis met een dikke wollen omslagdoek. Naast haar stond een kopje muntthee en ze had een boek in haar knokige handen. Ze was frêle en liep met een stok, maar ze was zo gezond als een vis en droeg haar witte haar als altijd in een knot. Ze was de president-generaal van de United Daughters of the Confederacy. Ze droeg de titel generaal omdat haar grootvader er een was geweest, een beroemde nog wel. Een aantal andere voorouders trouwens ook. Ze ging er prat op dat haar familie de trots van het Zuiden was geweest, en was geschokt geweest toen Tom met een Yankee was getrouwd. Alexa was heel aardig voor haar geweest tijdens hun huwelijk, maar ze was en bleef een meisje uit het Noorden en daarom nooit goed genoeg volgens zijn moeder. Ze was opgetogen geweest toen Luisa terugkwam en had er alles aan gedaan om haar zoon over te halen opnieuw met haar te trouwen. De knoop was doorgehakt toen Luisa heel uitgekookt zwanger was geraakt. Tom wist nu dat dat geen ongelukje was geweest, maar een zorgvuldig uitgedokterd plannetje dat zijn moeder had beraamd en dat gewerkt had.

'Moeder?' zei hij zachtjes, toen hij de veranda op liep. Haar gehoor was prima en ze zag nog redelijk goed. Alleen haar knieën bezorgden haar soms last, maar haar geest was nog even scherp als altijd en haar tong ook. Hij wilde haar niet aan het schrikken maken, maar ze keek op en hield glimlachend haar boek omlaag.

Ach, wat een aangename verrassing. Wat doe jij hier midden op de dag? Moet je niet werken?'

'Ik had wat tijd over en dacht: kom, laat ik eens langsgaan. Ik ben hier al een week niet meer geweest.' Hij probeerde haar twee of drie keer per week een bezoek te brengen, en Luisa kwam minstens eenmaal per week. Daar was ze heel plichtsgetrouw in, waar Tom haar dankbaar voor was. Om de paar weken nam ze ook Daisy mee, maar die verveelde zich altijd stierlijk. Ze had hier niets te doen. 'Hoe gaat het met jou? Is er nog iemand langsgekomen?' vroeg hij, terwijl hij ging zitten. De vrouw die altijd voor haar kookte, bood hem een kop thee aan, maar die sloeg hij af.

'Gisteren ben ik naar de kapper geweest,' zei ze, schommelend op haar stoel. 'En dominee Forbush is me zondag komen opzoeken. Ik was niet naar de kerk gegaan en hij maakte zich zorgen. Mijn knie speelde op, dus ben ik thuisgebleven.'

'Hoe gaat het nu?' vroeg hij bezorgd. Hij was altijd bang dat ze zou vallen en een heup zou breken, wat op haar leeftijd een ramp zou zijn. Ze was nogal wankel op de trap, maar stond erop hem op eigen kracht te beklimmen.

'Beter. Het kwam gewoon door het weer. Het was zondag benauwd voordat het ging regenen.' Ze glimlachte naar haar enige zoon. Het was een lieve jongen en ze was trots op hem, net als zijn vader was geweest. Die was drie jaar geleden op vierennegentigjarige leeftijd overleden. Sindsdien had zijn moeder zich eenzaam gevoeld. Alexa was ook tegen hem altijd heel aardig geweest. Hij was een krasse oude man met een sterk gevoel voor humor. Hij had Luisa nooit gemogen, maar in tegenstelling tot zijn vrouw had hij zich niet met Toms zaken bemoeid. Toms moeder had altijd commentaar op wat haar zoon deed en had een sterke invloed op hem. Hij vereerde haar, meer nog dan zijn vader, die hij afstandelijker en ontoeschietelijker had gevonden.

'Luisa zei dat je in het noorden was,' zei zijn moeder.

'Dat klopt,' beaamde hij. 'Ik was aan het skiën in Vermont.'

'Dat zei ze, ja. Ik dacht dat je misschien voor zaken naar New York was.'

'Deze keer niet.'

Hij besloot dapper te zijn en te kijken wat er zou gebeuren.

Ze wist dat hij Savannah een paar keer per jaar zag, maar vroeg nooit naar haar en Tom begon er zelf niet over. Wat zijn moeder betrof, was dat deel van hun verleden afgesloten, al was dat niet zo definitief als zij dacht.

'Ik heb Savannah meegenomen op een ski tripje.' Eugenie zei niets.

'Hoe gaat het met Daisy?' Het was haar manier om te zeggen dat ze het er niet over wilde hebben.

'Goed. Ze vindt het leuk op school.' Toen besloot hij, met een zeldzaam vertoon van moed, er geen doekjes om te winden. 'Moeder, Savannah is hier.' Even was zijn moeder stil. Toen keek ze hem recht in zijn ogen en hij beantwoordde haar blik.

'Hoe bedoel je, hier? In Charleston?' Hij knikte en ze keek meteen afkeurend. 'Wat afschuwelijk voor Luisa! Hoe kón je?'

'Ik had geen keus. Haar moeder is aanklager in een moordzaak in New York en de verdachte bedreigde Savannah. Haar moeder was bang dat haar leven in gevaar was en wilde haar weg hebben uit New York. We konden haar nergens anders naartoe sturen.' Er viel een lange stilte, terwijl zijn moeder het verwerkte.

'Waarom doet ze dat soort zaken? Dat is geen vrouwenwerk.' Ze wist dat Alexa's moeder ook advocaat was geweest en daarna rechter was geworden, maar dan in echtscheidingszaken, wat heel iets anders was. Ze vervolgde geen moordenaars die haar familie in gevaar brachten.

'Na de scheiding is ze rechten gaan studeren en nu werkt ze bij het om. Het is een respectabele baan.'

'Niet voor een vrouw,' zei zijn moeder vinnig, en ze klemde haar kaken op elkaar, waardoor ze eruitzag als een notenkraker. In haar jeugd was ze een mooie vrouw geweest, maar dat was lang geleden. Nu was ze te mager, en ze had een gezicht als een havik, met hangende oogleden en een scherpe neus. Haar lippen waren vertrokken tot een dunne streep, wat betekende dat ze niet blij was. Het duurde even voor ze weer iets zei, en Tom wachtte en vroeg zich af of hij weg zou gaan. Als ze Savannah niet wilde zien, zou hij niet aandringen. Zijn moeder deed altijd alleen wat ze zelf wilde. 'Hoe lang blijft ze?' siste ze hem eindelijk met toegeknepen ogen toe.

'Tot mei of juni, na het proces.' Ze sperde haar ogen open. 'Luisa zal wel erg overstuur zijn.' Ze had er nog niets over gehoord, maar ze had Luisa dan ook al een paar dagen niet gesproken.

'Dat is zacht uitgedrukt. Ze kan me wel vermoorden. Maar Savannah is een heel lief meisje.' Zijn moeder zei niets. 'Ze is mijn dochter,' voegde hij eraan toe. 'Ik kan niet net doen of ik niets met haar te maken heb. Het is niet eerlijk. Ik had me nooit door Luisa mogen laten dwingen haar uit Charleston weg te houden en haar alleen in New York te zien. Ze hoort in mijn leven, zo zou het in elk geval moeten zijn, maar dat is al meer dan tien jaar niet het geval.'

'Het is te erg voor Luisa om haar hier te hebben.' Eugenie had net zomin als Luisa gewild dat hij met Alexa verbonden bleef. Ze wist hoeveel Tom van haar gehouden had en wilde niet dat hij naar haar terugging. Luisa was zijn vrouw. En na haar 'vergissing', zoals zijn moeder het noemde, was ze teruggekomen. Zijn moeder wilde dat het zo bleef: Luisa was een keurig, zuidelijk meisje uit Charleston. Alexa was een vreemde uit een heel andere wereld. Ze hoorde hier niet. Net zomin als haar dochter. Maar Savannah was ook van Tom, al wilde ze dat niet toegeven.

'Luisa zal wel moeten, in elk geval tot na het proces,' zei Tom ferm. 'Dat is ze Alexa wel verschuldigd. Alexa heeft zeven jaar lang voor de jongens gezorgd, terwijl Luisa in Texas was. Ze gaat heus niet dood van die drie maanden.' Maar ze zou hem misschien wel doden. Die kans leek groot.

'Hoe is ze?' vroeg zijn moeder. 'Hoe oud is ze nu?' Het leek honderd jaar geleden dat ze vertrokken waren.

'Ze is zeventien, mooi, lief, beleefd, aardig, vriendelijk, slim. Ze lijkt op haar moeder.' Zijn moeder vertrok haar mond weer tot een dunne streep en hij besloot het op te geven. 'Je hoeft haar niet te zien, moeder. Ik wilde het niet vragen, want ik wist hoe je erover dacht. Maar Savannah opperde het gisteravond, dus ik dacht dat ik het in elk geval moest zeggen. Maar ik vertel haar wel dat je geen bezoek meer wilt.' Zijn moeder zei niets en hij stond op om te gaan en streelde zachtjes haar haar. Hij was een liefhebbende zoon; hij was altijd toegewijd en respectvol geweest en volgde haar bevelen op. Hij boog zich naar haar toe om haar wang te kussen, en ze keek hem met staalharde ogen aan.

'Breng haar zondag hier voor de thee,' was alles wat ze zei, waarna ze haar boek pakte en weer begon te lezen. Zonder nog een woord te zeggen liep hij zachtjes de veranda af en reed weg. Savannah kreeg haar zin. En Luisa zou weer een woedeaanval krijgen. Dat was hij wel gewend. Hij was niet bang meer voor haar. Door Savannahs aanwezigheid had hij iets teruggekregen dat hij al heel lang kwijt was. Lef.

HOOFDSTUK 10

Toen Alexa de volgende ochtend op kantoor kwam, lag er een boodschap van Joe McCarthy, de officier van justitie, dat ze meteen naar hem toe moest komen. Het klonk belangrijk. Ze ging meteen naar zijn kantoor, waar zijn secretaresse haar naar binnen wenkte. Joe zat achter zijn bureau en Jack was bij hem. Het leek of er iets gebeurd was. Beide mannen keken bezorgd. Ze vond het er niet goed uitzien.

'Is er iets mis?' vroeg ze, terwijl ze op de stoel ging zitten die Joe haar aanwees. Hij kwam meteen ter zake.

'De FBI wil onze zaak.' Hij keek er somber bij.

'Welke zaak? Luke Quentin?' Alexa sperde haar ogen open, maar ze was niet heel erg verrast. Dit zat er al aan te komen sinds er steeds weer nieuwe slachtoffers in andere staten opdoken. Zodra er staatsgrenzen overschreden werden, kwam de FBI er altijd bij kijken. Dat wisten ze allemaal.

'Ze willen alle eer van het onderzoek en de veroordeling naar zich toetrekken.' Joe McCarthy vertelde haar wat hij zojuist tegen Jack gezegd had.

'Dat kan niet. Ze kunnen helpen bij het onderzoek, als ze dat willen, en dat hebben ze ook gedaan. Maar er zijn ook andere plaatselijke politie-eenheden bij betrokken. En een speciale eenheid die zij de afgelopen tijd hebben geleid, dat moet ik toegeven. Maar wij hebben de eerste vier lichamen in New York gevonden en we hebben hem hier voorgeleid. De zaak is van ons.' Ze hoefde de triomf niet en de pers kon haar gestolen worden, maar ze hadden er heel hard aan gewerkt. Vooral Jack en zij, en ze wilde het nu niet opgeven. Ze was vastbesloten om Quentin achter de tralies te zetten. 'Als zij het overnemen, wordt het een puinhoop en kruipen alle staten over elkaar heen om hem terecht te stellen. We moeten hun zaken bij die van ons voegen, zoals we al gedaan hebben. Het is nu mooi overzichtelijk. We hebben hem bij elke aanklacht hier voorgeleid. Ik zou niet weten waarom de FBI niet met ons kan samenwerken. We verbergen niets voor hen en we kunnen alle hulp gebruiken die we kunnen krijgen, maar het gaat de belastingbetalers een fortuin kosten als we hem door acht andere staten heen moeten slepen, dat wil de FBI ook niet. Hij is van ons.' Ze zei het zonder aarzelen en Joe glimlachte.

'Ik hou wel van vrouwen die weten wat ze willen,' zei hij, iets minder zorgelijk nu. 'Ben je niet bang voor het proces, Alexa? Er staat een agent voor je appartement en ik hoorde dat je je dochter hebt weggestuurd. Wil je niet liever gewoon opgeven?'

'Nee,' zei ze kalm. 'Ik wil afmaken waar ik aan begonnen ben. Luke Quentin is een sociopaat en een koelbloedige moordenaar, en ik wil hem terechtstellen. Ik ben niet bang voor hem. En mijn dochter maakt het goed. Ik mis haar, maar ik heb het toch te druk om tijd met haar door te brengen. Laten we dit doen, jongens. We mogen ons niet klein laten krijgen door de FBI. Zij zijn alleen maar uit op roem. Wij niet. We werken ons een slag in de rondte. Laat hen ons maar helpen met het onderzoek. Wij doen het proces. Daar hebben we wettelijk het recht toe, omdat wij de eerste lichamen gevonden hebben.' Technisch gesproken had ze gelijk, maar de FBI had een hoop invloed, dus het kon twee kanten opgaan.

'Ik zal zien wat ik kan doen. Hoe verloopt het onderzoek?' Dat had hij al een paar dagen niet gevraagd; hij was te druk aan het bakkeleien geweest met de directeur van de FBI. 'We hebben DNA-matches met bijna elk slachtoffer. Er ontbreken er nog twee en we wachten op de uitslagen uit Illinois,' zei Jack.

'En hij wil nog steeds geen schuld bekennen?' Joe keek verbaasd.

'Nee,' antwoordde Alexa.

'Wat zegt zijn advocaat?'

'Dat hij onschuldig is en dat iemand probeert hem erin te luizen,' zei ze met een spottend glimlachje.

'Met DNA-matches op zeventien slachtoffers? Wat rookt ze in godsnaam?'

'Haar schoenen, denk ik. Hij is een verleider, en ik denk dat ze voor hem valt. Ze is jong en hij weet hoe hij het moet spelen. Hij is een typische sociopaat.'

'Hebben we al een psychologische evaluatie?'

'Twee, zelfs. Onmiskenbaar een sociopaat.'

'Weet zij dat ook?'

'We hebben momenteel inzage van stukken. Ze heeft alles wat wij hebben. Geen verrassingen.'

'Dan wordt dit heel smerig. Een jury hangt hem aan de hoogste boom en de rechter veroordeelt hem tot een jaar of duizend.'

'Dat denk ik ook,' zei Alexa met een zucht. Ze was moe, maar ze deed het heel goed, dat wisten beide mannen. Dat deed ze trouwens altijd. Ze was ongelofelijk grondig en de officier van justitie vond alles wat hij hoorde goed. Hij wilde de zaak niet bij haar weghalen als hij het kon voorkomen. Hij zou er nog beter zijn best voor doen. Ze had hem overtuigd. Zij was de juiste aanklager voor deze zaak. Geen federaal aanklager zou het beter doen. 'Quentin wil graag voor de rechtbank verschijnen. Ik denk dat hij de media-aandacht leuk vindt,' zei Alexa.

'Daar heb ik zo'n hekel aan,' zei de officier boos, maar er was niets aan te doen. Luke Quentin was nu landelijk nieuws, en Alexa ook. Ze was er uitermate discreet mee omgegaan. Ze wilde de zaak niet verknallen door iets wat ze tegen de pers zei. Ze wist wel beter, en dat vond de officier leuk aan haar. Hij verzekerde hen beiden dat hij ervoor zou vechten om de zaak te behouden en aan alle mogelijke touwtjes zou trekken. Daarna verlieten ze zijn kantoor. Jack en Alexa waren er allebei nog niet gerust op.

'Shit, ik hoop niet dat we deze zaak kwijtraken,' zei Alexa, terwijl ze bij de koffieautomaat bleven staan voor twee kopjes zwarte koffie. Daar leefde ze op, en op chocoladerepen. Ze zat elke avond tot middernacht achter haar bureau.

'Hopelijk gebruikt hij zijn invloed, zodat we hem houden,' zei Jack, en hij liep achter haar aan naar haar kantoor. Hij zag haar bijna nooit meer, zo druk had hij het. Hij was de dag ervoor net teruggekomen uit Pittsburgh, waar hij had geholpen bij het onderzoek daar. 'Ik moet zeggen dat deze klootzak ons wel van de straat houdt.'

'Dat is onze taak,' zei Alexa, die naar hem glimlachte en achter haar bureau ging zitten. Het leek wel of ze hier wóónde. 'Word je het nooit zat?' vroeg hij met een afgeleefde blik, en hij nam een slok van zijn koffie.

'Soms wel. Nu niet. Winkeldiefstal en kleine criminaliteit, dat put me uit. Bij zaken als deze voel ik me tenminste nuttig. Ik bescherm de maatschappij en jonge vrouwen. Winkeldievegges zit ik alleen maar op de huid omdat ze een panty hebben gestolen in een warenhuis. Nou en?' Soms was het wel meer dan dat, en dat wist ze ook wel, maar vaak ook niet. 'Hoe gaat het eigenlijk met Savannah?' Alexa zuchtte toen hij het vroeg.

'Gaat wel. Ze is bij haar vader in Charleston. Ze vindt het niet leuk, maar neemt het sportief op. Ik mis haar.' Ze was eenzaam zonder haar, dat wist Jack.

'Als de zaak naar de FBI gaat, kun je haar terug laten komen,' zei hij, maar Alexa schudde haar hoofd.

'Ik wil haar pas weer hier hebben als het proces voorbij is. Die vent is een maniak. Hij kan haar nog steeds iets aandoen om wat ik tot nu toe heb gedaan, en ik denk dat hij daartoe in staat is. Ik denk dat hij het pas opgeeft als hij wordt veroordeeld en de gevangenis in moet. Dan is het voorbij, en dat weet hij. Nu voelt hij zich de koning van de wereld.' Jack kon haar geen ongelijk geven. Quentin vond alle aandacht heerlijk. Jack had hem de laatste tijd alweer een paar keer gezien, en Quentin werd steeds brutaler. Hij was dronken van opwinding, en daar droegen de blinde argeloosheid en bewondering van zijn advocaat alleen nog maar toe bij. Hij dacht dat hij de hele wereld om de tuin had geleid, maar dat was niet zo. Hij dacht het alleen maar. Hij leed aan extreme grootheidswaanzin. Niemand kon tegen hem op, dacht hij. Tot hij veroordeeld werd.

'Ik denk dat je er goed aan doet om haar daar te houden,' zei Jack eerlijk.

'Ik hoop het.' Weer zuchtte Alexa. 'Eerlijk gezegd ben ik bang dat ze verliefd wordt op het Zuiden, net als ik destijds. Alles is daar heel verleidelijk, vooral een mooi stadje als Charleston. De mensen zijn vriendelijk en charmant. Alles is er mooi. Het is een andere wereld, een ander leven. Het klopt wat ze zeggen: het Zuiden is gracieus. Ik vond het heerlijk om er te wonen. Tot het zich tegen me keerde en al die warmte en hartelijkheid pure nep bleken te zijn. Ze steunen elkaar. Ze hebben liever een slechte Geconfedereerde dan een goede Yankee in hun midden. Iedereen die ik daar kende liet me vallen als een baksteen.' Ze was er nog steeds verbitterd over. Misschien zou ze dat altijd wel blijven.

'Ze kunnen toch niet allemaal zo zijn,' zei Jack.

'Misschien niet. Maar zo voelde het wel. Savannah is nog in een roes. Ze ontdekt alle schoonheid. De ellende komt later.'

'Klinkt als een huwelijk,' gniffelde Jack. 'Ik weet niet zo zeker of het hier wel zoveel beter is.'

'Het Zuiden is anders. Ze leven er in een andere eeuw. Ik vond het fantastisch toen ik er woonde. Ik wil niet dat Savannah daar blijft. Ik hoop dat ik haar hierheen kan halen voordat ze eraan verslingerd raakt. Hopelijk regelt haar boze stiefmoeder dat voor me. Haar vader is met een vreselijk kreng getrouwd.'

'Hij verdient niet beter.' Alexa knikte instemmend, waarna ze haar dikke dossiers over de zaak-Quentin oppakte en ze weer aan het werk gingen. Ze zaten er tot drie uur en aten broodjes aan haar bureau. Daarna ging Jack weer naar zijn eigen kantoor. Alexa bleef weer tot middernacht zitten werken.

Savannah vertelde haar moeder niet dat ze dat weekend naar haar oma zou gaan. Ze wilde haar niet van streek maken. Ze wist dat Alexa al genoeg aan haar hoofd had. En Tom zei niets tegen Luisa. Ze had er niets mee te maken.

Hij bracht Savannah er zondagmiddag naartoe en zag tot zijn verrassing dat zijn moeder in de woonkamer zat in plaats van op de veranda. Er stond een dienblad met thee op tafel. Savannah liep achter hem aan naar binnen en zag met een schok hoe haveloos de kamer eruitzag. Ze herinnerde zich het huis slechts vaag. Ooit was het een prachtig huis geweest, maar nu zag het er ietwat vervallen uit. Net als haar oma had het betere tijden gekend en was het nu aan het aftakelen.

Toms moeder zat in een grote stoel te wachten. Haar haar was strak naar achteren getrokken in een knot, en ze keek hen beiden met scherpe ogen aan Ze zag meteen dat haar zoon een beschermende houding aannam tegenover zijn dochter en dat hij aan haar gehecht was. Dat vond ze maar niets. In haar ogen verdiende Savannah het niet. Ze had Alexa en Savannah uit haar leven proberen te verbannen en vond dat hij Luisa verraadde met zijn gevoelens voor Savannah. Maar ook zij had Luisa niets over deze ontmoeting verteld. Ze hielden het allemaal geheim en voelden zich schuldig.

'Hallo, oma,' zei Savannah beleefd, en ze stak haar hand uit, maar de oude vrouw pakte hem niet.

'Ik heb artritis,' zei ze. Dat was waar, maar het was niet zo erg. Ze schudde de dominee altijd de hand als die langskwam. Ze had liever gehad dat Savannah haar mevrouw Beaumont had genoemd, maar dat zei ze niet. 'Ik heb begrepen dat je hier tot juni blijft,' zei ze tegen Savannah, terwijl haar oude dienstbode thee voor hen inschonk.

'Dat zou kunnen,' zei Savannah stilletjes, en ze ging voorzichtig op een smalle stoel naast haar oma zitten. Alles in de kamer leek breekbaar en stoffig. Savannah hoopte dat ze niet hoefde te niezen. 'Misschien tot mei, als mijn moeders zaak sneller verloopt. Maar het is een grote zaak, dus het kan even duren.'

'Je moeder was nog geen advocaat toen ik haar kende,' zei haar oma afkeurend, en Savannah knikte. Het was moeilijk om niet geïntimideerd te raken door deze oude vrouw. Ondanks haar leeftijd was ze bikkelhard.

'Ze is rechten gaan studeren na de...' - ze wilde 'scheiding' zeggen, maar verbeterde zichzelf instinctief - '... nadat we weer in New York gingen wonen. Mijn andere oma is ook jurist.'

'Dat weet ik.' Eugenie Beaumont knikte. 'Ik heb haar wel eens ontmoet. Ze was erg aardig.' Dat wilde ze wel toegeven, maar uit loyaliteit tegenover Luisa zei ze niets over Alexa.

'Dank u,' zei Savannah beleefd, met haar kopje thee in haar hand. Ze droeg een grijze rok en een witte trui en zag er netjes en ingetogen uit. Tom was trots op haar omdat ze de moed had om hierheen te komen. Zijn moeder was geen makkelijke.

'Wil jij ook advocaat worden?' vroeg haar oma vijandig. Ze zocht iets waar ze wat op aan te merken had, zag Tom, maar dat lukte niet. Savannah was duidelijk een meisje uit het Noorden en miste het zachte van het Zuiden, maar ze was beleefd en welopgevoed, en dat beviel Eugenie wel.

'Nee. Ik denk dat ik journalist wil worden, maar dat weet ik nog niet zeker. Ik heb net de aanvragen voor de universiteit verstuurd en hoef pas over twee jaar een hoofdvak te kiezen.' Haar oma vroeg bij welke universiteiten ze een aanvraag had ingediend en was onder de indruk van de lijst. Het waren allemaal eersteklas opleidingen, inclusief Duke.

'Je moet wel een goede leerling zijn,' gaf Eugenie toe. 'In mijn tijd gingen meisjes niet studeren. Ze trouwden en kregen kinderen. Maar nu is het anders. Een van mijn kleinzoons heeft aan de Universiteit van Virginia gestudeerd, net als zijn vader. De ander is naar Duke gegaan.' Ze zei het alsof Savannah ze niet kende.

'De uva is een goede opleiding,' zei Savannah, al had ze zich daar niet ingeschreven. Haar moeder had het haar afgeraden en zei dat ze er een buitenbeentje zou zijn als ze niet uit het Zuiden kwam. Savannah wist dat het gewoon haar moeders vooroordeel ten opzichte van het Zuiden was, maar ze had er toch geen aanvraag ingediend. Ze glimlachte vriendelijk naar haar oma, nam het lege theekopje van haar aan en zette het op tafel, en hield toen de schaal met koekjes voor haar. De dienstbode was weer naar de keuken gegaan. Eugenie pakte een koekje en knabbelde eraan. Ze keek naar haar kleinkind. 'Je lijkt op je moeder.' Het was moeilijk te zeggen of het een compliment of een belediging was. Een klacht misschien. Ze wilde niet aan Alexa herinnerd worden, of aan hoe aardig ze haar in het begin had gevonden. Totdat Luisa was teruggekeerd en haar loyaliteit was verschoven naar haar eerste schoondochter. Savannah dacht dat het maar het beste was om niet te reageren. 'Ken je de United Daughters of the Con federacy?' vroeg ze, en Savannah knikte. Ze had er wel eens van gehoord en vond het een beetje belachelijk klinken, al zei ze dat niet. 'Ik ben de president-generaal. Die titel hebben ze me gegeven omdat mijn grootvader een generaal in het Confederatieleger was.' Ze zei het zo trots dat Savannah glimlachte. Ondanks haar harde manier van doen was ze zo frêle en kwetsbaar dat het ontroerend was. Ze was gewoon een heel oude vrouw en het leven had haar ingehaald. Ze zat alleen in een oud, stoffig huis en was trots op een leger dat honderdvijftig jaar eerder een oorlog had verloren, net als de Japanse soldaten die zich in holen hadden verstopt en jarenlang niet wisten dat de oorlog al voorbij was.

Eugenie keek naar haar zoon en gaf hem een knikje. Hij begreep de hint. Ze was moe. Het was tijd om te gaan. Hij stond op en zei tegen Savannah dat ze gingen.

'Dank u wel dat ik bij u op bezoek mocht komen, oma,' zei ze beleefd.

'Ga je hier naar school?' Eugenie was nieuwsgierig naar haar. Ze was een slim meisje, en bij nader inzicht leek ze ook op haar vader. Ze had dus toch zuidelijke genen in zich.

'Ja, ik ben deze week begonnen.'

'Vind je het leuk?'

'Tot nu toe wel. Iedereen is heel aardig, en Charleston is prachtig. Papa heeft me maandag rondgeleid.'

'Ik hoop dat je het hier naar je zin zult hebben,' zei Eugenie beleefd, waarmee ze haar liet weten dat ze haar niet nog eens zou zien. Het was hallo en tot ziens in één ontmoeting.

'Dank u.' Savannah glimlachte haar warm toe, en toen gingen ze weg. Onderweg naar huis zat Savannah zwijgend aan haar te denken. Ze was zo klein en zo oud, helemaal niet de draak die ze had verwacht. Het was helemaal niet moeilijk geweest.

Luisa zat op hen te wachten. Zoals altijd negeerde ze Savannah en keek haar man aan.

'Ik hoor dat je naar je moeder bent geweest en dat zij erbij was.' Ze zei altijd 'zij' en 'haar' en noemde nooit Savannahs naam.

'Dat klopt. Ik vond dat Savannah haar moest zien. Ze is tenslotte haar oma. Heeft ze je gebeld?' Dat verbaasde hem, maar misschien had zijn moeder het gevoel gehad dat ze het aan Luisa moest opbiechten.

'Iemand zag jullie haar oprijlaan inslaan.' Luisa had overal spionnen. 'Waarom heb je niets gezegd?'

'Ik wilde je niet van streek maken,' zei hij eerlijk. Savannah ging zwijgend naar haar kamer.

'Het is een klap in mijn gezicht als je haar daarheen brengt, dat weet je,' zei Luisa beschuldigend.

'Savannah heeft het recht om haar te zien.'

'Ze heeft hier geen rechten,' zei Luisa. 'Dit is mijn huis en dit zijn onze kinderen. Zij is niet een van ons en zal het ook nooit worden. Het is al erg genoeg dat je haar hierheen hebt gehaald. Je hoeft me niet nog meer te vernederen door haar mee te nemen als je bij je moeder gaat theedrinken.'

'Jammer dat je er zo over denkt. Ze is de vijand niet, Luisa. Ze is een kind. Mijn kind. Dat ze hier is, is niet om jou te kwetsen of je positie te ondermijnen.' Ze gaf geen antwoord, maar liep met een vernietigende blik de kamer uit.

Er werd niets meer over gezegd tot hij twee dagen later weer bij zijn moeder was. Hij besloot het niet over Savannah te hebben als zij er niet zelf over begon, wat ze vlak voor hij wegging inderdaad deed. Ze overrompelde hem door te zeggen dat Luisa gebeld had en overstuur was vanwege Savannahs bezoekje. Dat verbaasde hem niets.

'Ze zei dat ze liever niet had dat ik haar weer zou zien,' zei zijn moeder bedaard. 'Ik heb erover nagedacht, maar ik heb besloten dat ik dat toch wel wil. Ze lijkt me een alleraardigste jongedame, en het was lief dat ze hier wilde komen.' Hij was verbijsterd door zijn moeders beslissing en het feit dat ze Savannah had goedgekeurd. Ze mocht haar. 'Ik heb tegen je vrouw gezegd dat ze zich niet met mijn zaken moest bemoeien.' Voor het eerst in tijden trok ze geen partij voor Luisa. 'Ik zie niet in waarom ik haar niet zou mogen zien. Niemand hoeft me te vertellen wat ik wel en niet mag doen.' Tom glimlachte.

'Dat doet ook niemand, moeder. Ik heb er alle vertrouwen in dat je voor jezelf opkomt. En ik ben blij dat je Savannah leuk vindt.'

'Ze is intelligent en beleefd, en ze lijkt erg op je.' Hij ging er niet tegenin, maar eerlijk gezegd leek ze veel meer op haar moeder, en dat wisten ze allebei. Ze was veel moediger dan hij. Hij had zijn ziel jaren daarvoor aan de duivel verkocht, en hij had toegelaten dat zijn moeder en Luisa hem zover hadden gekregen dat hij degene van wie hij hield had bedrogen en zijn eigen kind in de steek had gelaten. Dat was niet iets om trots op te zijn. 'Je deed wat je moest doen,' zei ze, alsof ze zijn gedachten kon lezen. Dat kon ze beter dan wie ook, en soms gebruikte ze het ook tegen hem.

'Niet waar,' zei hij zacht.

'Destijds leek het de juiste beslissing.' Hij vroeg zich af of zij er ook spijt van had.

'Ze hebben allebei te lijden gehad van mijn zwakte en domheid,' zei hij eerlijk. 'Daar is niets goeds aan.' Nu had Luisa gewonnen, en dat verdiende ze niet. Alle andere betrokkenen hadden verloren, hij ook. En dat was zijn schuld.

'Misschien doet het je goed dat ze nu hier is.' En met een boosaardige grijns voegde ze eraan toe: 'Als Luisa je het niet te moeilijk maakt. Ze is er niet blij mee dat het meisje hier is.' Tom lachte.

'Nee, inderdaad niet. Ze maakt het Savannah ook niet makkelijk.'

'Zo te zien redt die zich wel. Hoe gaat ze met Daisy om?' Ze was nieuwsgierig naar haar. Nu ze haar gezien had, wilde ze meer van haar weten.

'Heel lief. Daisy is dol op haar.' Zijn moeder knikte.

'Breng haar nog een keer naar me toe. Ze zou meer moeten weten over haar eigen historie. Er is meer in het leven dan die twee advocaten in New York. Ze hoort ook iets over onze familie te weten.' Het was een groots gebaar van acceptatie dat ze dat met Savannah wilde delen, en Tom stond er nog steeds versteld van toen hij wegreed. Hij vertelde Savannah die avond dat haar oma haar weer wilde zien. Savannah keek verheugd.

'Ik mocht haar ook graag. Misschien kan ze me dan alles vertellen over de United Daughters of the Confederacy, en de generaals in haar familie.'

'Dat wil ze ook,' zei hij, en hij knuffelde haar en ging de kamer uit.

Die avond verhuisde hij terug naar de slaapkamer. Luisa was nog steeds razend, maar het was ook zijn slaapkamer, en zijn huis. Hij was niet van plan om eeuwig op de bank in zijn studeerkamer te blijven slapen omdat zijn dochter op bezoek was. Hij nam Savannah en Daisy mee naar de film en vroeg of Luisa meeging. Ze wilde niet, maar hij had het in elk geval gevraagd. Hij had het reuze naar zijn zin met zijn twee dochters.

Toen hij na afloop in bed kroop, draaide Luisa hem de rug toe, maar ze was niet in een van de logeerkamers gaan slapen, zoals hij had verwacht. Ze sprak niet met hem, maar hij had zijn territorium en zijn leven teruggeëist. Voor het eerst in tien jaar voelde hij zich weer een man. Luisa had hem niet langer onder de duim. Het liefst had hij een triomfantelijke kreet geslaakt, maar hij draaide zich om en ging slapen.

HOOFDSTUK 11

De week na Savannahs bezoekje aan haar oma was weer heel hectisch voor Alexa. De FBI had onder druk van Joe McCarthy een stapje teruggedaan over het overnemen van de zaak, maar ze lagen nog steeds op de loer om hem toch naar zich toe te trekken als er iets mis zou gaan. Tot nu toe was dat niet gebeurd. Maar Alexa had voortdurend het gevoel dat ze op haar tenen moest lopen. Ze hadden net gehoord dat Quentin misschien ook aan een andere moord gekoppeld kon worden, in een staat waarvan ze dachten dat hij er niet geweest was. Dat bleek ook niet het geval te zijn, en het forensische bewijs kwam niet overeen. Ze wilde er heel goed voor waken dat ze hem geen dingen in de schoenen schoven die hij niet gedaan had. Ze moest absoluut zeker weten dat de moorden waar hij van werd beschuldigd ook echt door hem gepleegd waren en dat al het bewijs klopte, zonder enige twijfel. Ze wilde deze zaak niet verliezen en ook niet proberen hem te veroordelen voor misdrijven die hij niet had gepleegd. Ze wilde absoluut, volkomen zeker weten dat ze bij alle gevallen op het juiste spoor zat. Zonder onweerlegbaar bewijs van politie-eenheden in andere staten zou ze geen zaken aan die van haarzelf toevoegen. Dankzij haar voorzichtige, grondige aanpak had ze de FBI-directeur ervan overtuigd dat ze de zaak moest houden. Hij dacht dat niemand het beter zou kunnen dan zij, en Joe verzekerde hem dat dat waar was. Daardoor stond Alexa wel onder nog grotere druk om niet de kleinste misstap te begaan. Ze zag er uitgeput uit. Het proces was over tien weken, en Quentin bleef maar met de gretige pers flirten. Alexa weigerde elk commentaar en ook dat vond de FBI prettig. Bovendien bedankte ze hen voor hun hulp, zwaaide ze hen alle lof toe en was ze dankbaar voor het enorme onderzoeksapparaat waar ze van mocht profiteren.

In Pennsylvania was er nog een slachtoffer gevonden. Het lichaam was opgegraven, hoewel haar familie dat liever niet wilde en ertoe moest worden overgehaald. Jack vloog ernaartoe en smeekte hen om medewerking, wat ze uiteindelijk huilend deden. Het was een match met Quentin. Dat bracht het aantal slachtoffers op achttien, en Alexa had het gevoel dat ze ze nu allemaal hadden. Ze wist niet precies waarom. Maar ze hadden elke staat uitgekamd waar hij was geweest sinds hij uit de gevangenis was gekomen, en ze hadden elke moord, verkrachting en vermissing gecheckt. Er waren geen losse eindjes meer. De tweeëntwintigjarige geneeskundestudente uit Pennsylvania was de laatste. Achttien prachtige jonge vrouwen, allemaal dood vanwege hem. Het was ondenkbaar, vooral voor de ouders, maar het gebeurde dagelijks. Alexa was elke dag dankbaar dat ze Savannah had weggestuurd. Daarna waren er geen brieven meer gekomen. Ze had besloten dat ze Savannah die zomer mee zou nemen naar Europa, want daarna zou ze gaan studeren en zou het allemaal lastiger worden.

Quentin had haar van haar laatste maanden met haar dochter beroofd, maar ze was in elk geval veilig. Hij had anderen iets veel ergers aangedaan: hun van het leven beroofd. De gesprekken met de ouders van de slachtoffers waren voor Alexa hartverscheurend geweest.

En al die tijd bleef de pro-Deo advocaat maar volhouden dat hij onschuldig was, in weerwil van het bewijs, de slachtoffers, de DNA-matches en nu drie psychologische rapporten waaruit bleek dat hij een sociopaat was. Alexa kreeg bijna medelijden met haar. Ze was volledig door hem betoverd en had zelf ook slachtoffer kunnen worden als hij niet had vastgezeten. Hij was een typische sociopaat, en telkens wanneer hij Alexa zag, wat niet vaak was, kleedde hij haar met zijn ogen uit, gewoon om te laten zien dat hij dat kon en dat hij de macht had en zij niet. Hij was een angstaanjagende man, zo glad als een aal. Alexa wilde deze zaak winnen, meer dan welke zaak dan ook.

Ze verhoorden hem die middag over het nieuwste slachtoffer in Pennsylvania, en zoals altijd kwam hij arrogant de kamer in. Hij had getraind, omdat hij in de gevangenis toch niets beters te doen had, en zijn goed ontwikkelde spieren spanden zich onder zijn gevangenisoverall. Hij observeerde iedereen met zijn ijskoude ogen. Ditmaal besloot Alexa zich niet achter de spiegelwand te verstoppen. Ze ging tussen de agenten tegenover hem aan tafel zitten in de kleine, volle ruimte. Er hing een sterke geur van mannenzweet. Dat was niet prettig, maar dat kon Alexa niet schelen, en Judy Dunning was er ook en schonk hem een vriendelijk lachje. Met een scheve glimlach keek Luke naar de anderen alsof hij wilde laten zien dat hij het voor elkaar had. Hij had haar helemaal ingepalmd. Er zaten ook twee speciale FBI-agenten in de kamer — Sam Lawrence en nog iemand die ze niet kende — en Jacks oorspronkelijke onderzoeksteam, Charlie McAvoy en Bill Neeley. Het was stampvol en de ondervraging kon beginnen. Ze vroegen hem naar het slachtoffer, dat hij beweerde niet te kennen, en lieten hem een foto van haar zien. Kennelijk was ze benaderd in een donker straatje vlakbij haar flat, toen ze laat thuiskwam van de bibliotheek van de geneeskundefaculteit. Net als de anderen was ze verkracht en tijdens de seks vermoord. Haar lichaam was in een ondiepe kuil in het park gevonden. Ze was pas na vier maanden gevonden, toen haar lichaam al vreselijk aan het rotten was. Luke was in de stad geweest toen het gebeurd was. Hij haalde zijn schouders op toen hij naar de foto van het meisje keek waarop ze nog in leven was, en gooide hem terug op de tafel. Zijn ogen boorden zich in die van Alexa en bleven een hele tijd op haar rusten. Ze kon het mis hebben, maar ze had het gevoel dat hij deze keer wilde zeggen: pas maar op, dat had ook jouw kind kunnen zijn. Ze wendde haar blik niet af, en hij ook niet. Dit begon een persoonlijke vendetta te worden. Ze zou zich niet klein laten krijgen door hem.

'Waar halen jullie die vrouwen toch steeds vandaan? Mijn pik was er allang afgevallen als ik ze allemaal had moeten neuken.' De oudere rechercheur die het verhoor leidde reageerde niet, en Alexa zag dat Charlie McAvoy op zijn stoel heen en weer schoof. Hij werkte nog steeds aan de zaak en deed goed werk. Hij had veel overwerk verricht voor de zaak van zijn zus en nog een aantal andere slachtoffers. Hij zag er net zo moe uit als iedereen. De verdachte was de enige die er uitgerust uitzag. Hij was in topvorm en was goedgehumeurd. Hij stond in het middelpunt van de belangstelling en was een ster. Hij keek een paar keer naar zijn advocaat, die hem bemoedigend toelachte.

Alexa had kort daarvoor gevraagd of hij een aanvullend medisch onderzoek wilde ondergaan om te zien of hij sperma ejaculeerde of dat het ergens bleef hangen, zoals soms het geval was bij mannen met ernstige nierproblemen die jarenlang medicijnen hadden gebruikt. Er was geen bewijs dat dat voor hem gold en hij had het onderzoek geweigerd, wat zijn goed recht was. Wel had hij aangeboden in hun gezicht klaar te komen.

Iedereen was hem zat. Hij had totaal geen wroeging en beweerde dat hij met geen enkel slachtoffer iets te maken had en dat hij ze niet verkracht of vermoord had. Hij keek verveeld. En passant maakte hij een opmerking dat alle vrouwen die hij in Iowa ontmoet had teven, sletten en goedkope hoeren waren. Alexa zag Charlie verstrakken en probeerde hem met haar ogen te beletten om te reageren. Om de een of andere reden, misschien wel in de wetenschap dat een van de slachtoffers Charlies zus was, zei hij dat hij zijn lul in geen enkel meisje uit Iowa zou willen steken.

Charlie was moe, hij was de hele nacht op geweest nadat hij de ouders van een aantal slachtoffers had ontmoet om meer informatie te vergaren. Zijn zus was die week precies een jaar dood en zijn eigen ouders waren er nog steeds kapot van, evenals hij zelf. Maar Quentin wist niet van ophouden. Hij bleef het maar over teven, sletten en goedkope hoeren hebben en wat hij allemaal wel en niet met ze wilde doen als hij de kans zou krijgen. En voordat iemand iets kon doen schoot Charlie als de bliksem van zijn stoel, vloog letterlijk over de tafel en greep Quentin bij de keel. Hij was nog beter in vorm dan Luke en hield hem in een wurggreep, die Quentin beantwoordde. De twee mannen wurgden elkaar, en alle agenten en zelfs Alexa wierpen zich op hen om ze uit elkaar te halen.

Iemand sloeg alarm en er ontstond chaos in de kamer terwijl iedereen door elkaar schreeuwde. Het was bijna onmogelijk om Charlie van hem af te trekken, maar twee mannen kregen het uiteindelijk voor elkaar. Jack stond daar hevig zwetend, en zijn shirt was gescheurd door zijn pogingen de mannen uit elkaar te halen. Hij zei geen woord tegen Luke, maar schreeuwde tegen zijn rechercheur, die hoestend op de grond spuwde. Luke werd weer in de boeien geslagen en afgevoerd, eveneens hoestend en proestend.

'Waar was jij verdomme mee bezig? Ben je gék geworden? Ik haal je van de zaak. Nú!'

'Ik dien een aanklacht in!' schreeuwde Luke door de deur heen, zonder de kans te krijgen zijn advocaat een verleidelijke blik toe te werpen of Alexa dreigend aan te kijken. Het was ongelofelijk stom van Charlie geweest en er hing hem een jaar schorsing wegens het aanvallen van een verdachte boven het hoofd, maar blijkbaar had hij even pauze nodig. Jack kon zichzelf wel voor zijn hoofd slaan omdat hij hem niet eerder van de zaak had gehaald. Hij praatte zacht met Sam Lawrence en de andere FBI-agent, die Charlie van Luke hadden afgetrokken. Jack legde weer uit hoe het met Charlies zus zat en ze knikten. Uiteindelijk zei een van hen lachend: 'Hé, ontspan. Ik had het zelf ook wel willen doen. Ik had alleen het lef niet. Ik heb drie zussen en die vent is een enorme eikel.' Maar ze hadden de verantwoordelijkheid hem te beschermen, niet hem eigenhandig te vermoorden. 'Ik ga geen rapport opmaken,' zei Sam. 'Die vent heeft erom gevraagd. Doen jullie maar wat jullie willen.' Jack wist dat hij het wel moest rapporteren. Een halfuur later zat hij met Charlie in zijn kantoor en vertelde hem dat hij voor een jaar geschorst was en naar huis kon gaan. Hij had geweldig werk gedaan, maar de stress was hem te veel geworden. Quentin had zijn tweelingzus vermoord. Charlie verontschuldigde zich uitputtend tegenover Jack en zei dat hij die avond nog naar Iowa zou vliegen, maar dat hij en zijn familie van plan waren het proces bij te wonen.

Jack zag er nog vermoeider uit toen hij naar Alexa's kantoor kwam.

'Verdomme. Dat hadden we nou net nodig. Goddank deden die FBI-agenten niet moeilijk. McCarthy vermoordt me als hij het hoort. Ik had Charlie van de zaak moeten halen zodra we hoorden dat zijn zus een van de slachtoffers was. Ik weet niet hoe ik zo stom heb kunnen zijn. Ik heb geen hersens in mijn hoofd.' 'Je bent ook maar een mens,' zei ze geruststellend, maar het was gewoon de spanning geweest waardoor Charlie op een zwak moment een stomme misstap deed. 'Deze zaak heeft ons allemaal in zijn greep.'

Ze zaten samen een uur lang aan haar bureau en aten wat energierepen, en als afleiding vroeg hij haar naar Savannah. Opnieuw deelde ze haar bezorgdheid met hem.

'Ze is haar oma daar gaan opzoeken. Ze begint zich er thuis te voelen en daar maak ik me ongerust over. Ik wil niet dat ze verliefd wordt op Charleston en daar straks wil gaan wonen.' Daar maakte ze zich erg druk om, maar het alternatief - haar terughalen naar New York — was nog erger.

'Ik heb zelf geen kinderen, maar volgens mij doen ze wat ze zelf willen, en vaak is dat precies het tegenovergestelde van wat hun ouders willen. Ik denk niet dat je veel invloed hebt op haar beslissingen. Maar goed, Charleston zal best mooi zijn, maar het is geen New York. Ze is een grotere wereld gewend en ze gaat studeren.' Daar zat wat in. Ze was weer een beetje gerustgesteld en ze spraken verder over de zaak. Ze zou dat weekend zelf naar Charleston gaan. Ze kon haast niet wachten om Savannah te zien, maar zag op tegen de bittere, soms bitterzoete herinneringen die weer boven zouden komen.

Uiteindelijk had Charlies uitbarsting weinig gevolgen. Zowel de officier van justitie als de FBI waren tevreden met Jacks suggestie om hem een jaar te schorsen, en met het feit dat Charlie nog diezelfde dag vertrokken was. Er waren verzachtende omstandigheden omdat zijn tweelingzus een van de slachtoffers was. Nu hij van de zaak gehaald was, kon het niet nog een keer gebeuren, maar het had weinig gescheeld. Niemand wist wat er gebeurd zou zijn als die mannen Charlie niet van Quentin hadden kunnen aftrekken. Dan hadden ze een probleem minder gehad, maar het had weer een heleboel andere problemen opgeleverd. Niemand had het erg gevonden als Luke Quentin dood was geweest, behalve dan Judy Dunning, die Alexa nu 'de dwaas' noemde.

Die vrijdagmiddag moest Alexa om vijf uur naar het vliegveld vertrekken, en ze liep in haar kantoor rond om snel nog even wat papieren in een tas te proppen. Ze wilde tijdens de heen- en de terugvlucht wat stukken doornemen. De rest van de tijd zou ze zich aan Savannah wijden. Ze was net op tijd op de luchthaven en belde haar moeder vanuit de taxi. Ze zag er vreselijk uit en zo voelde ze zich ook. Ze was er helemaal niet klaar voor om haar oude wereldje te zien. Ze had haar moeder eerder die week over Charlie McAvoy verteld. De emoties liepen hoog op in de zaak-Quentin, en Muriel merkte op dat het haar goed zou doen om er even uit te zijn. Daar was Alexa niet zo zeker van, al vond ze het heerlijk om Savannah weer te zien. Voor de rest was ze doodsbenauwd.

'Waar ben je zo bang voor?' vroeg Muriel vanuit haar raadskamer. Ze was net klaar met werken. Het was een goede dag geweest voor haar; haar leven zat niet zo vol drama als dat van haar dochter. Zo zou ze niet kunnen leven, en ze zou ook niet zo hard kunnen werken, al had ze dat in haar jeugd wel gedaan. Maar die tijd was voorbij. Ze had het druk, maar ze leefde niet in een moordend tempo. Alexa wel. Muriel haatte haar dochters grote zaak en alle stress die er bij kwam kijken.

'Ik weet het niet, mam,' zei Alexa eerlijk. 'Ik geloof dat ik bang ben dat ze daar wil blijven, dat Tom plotseling heel aardig doet en dat Charleston heel verleidelijk is met al die schoonheid en zuidelijke charme. Ik viel er zelf als een blok voor. Dus waarom zou zij dat niet doen? Stel dat ze nooit meer thuis wil komen en niet meer in New York wil wonen?'

'Ze zal het er heerlijk vinden en er wel weer op bezoek willen gaan, maar het zou me zeer verbazen als ze zo ver bij jou vandaan wil wonen. Trouwens, ze richt haar aandacht nu op de universiteit, niet op het Zuiden of haar wortels. Het is goed voor haar om er iets over te weten te komen. Dat heb ik altijd al gedacht: zo rekent ze af met haar nieuwsgierigheid en de fantasieën die ze erover gekoesterd heeft. Maar Savannah wil studeren, dat is alles wat ze nu belangrijk vindt. Jij werd na je schooltijd meteen verliefd op een oudere man. Dat is een leven dat Savannah zich niet voor kan stellen en dat ze ook niet wil. Niet lang, in elk geval. Dat zal ze je zelf ook wel vertellen. Ze was nieuwsgierig, maar meer ook niet. Als ze een paar maanden daar is, zijn al haar vragen beantwoord.'

'Ik wou dat ik dat zo zeker wist.' Alexa was maar ten dele gerustgesteld, al klonken haar moeders woorden logisch.

'Weet je zeker dat je je zorgen maakt om Savannah en niet om jezelf?' Bingo! Alexa wist meteen dat haar moeder een gevoelige snaar had geraakt, want ze voelde zich meteen ongemakkelijk. Muriel had weer eens in de roos geschoten.

'Ja, misschien wel,' zei Alexa eerlijk. Het was moeilijk te zeggen waar ze het bangst voor was. 'Ik was daar zo gelukkig, ik hield zoveel van Tom en de jongens. Ik vertrouwde hem volkomen en dacht dat we altijd bij elkaar zouden blijven. Nu is dat allemaal weg. Iemand anders is met hem getrouwd en woont in datzelfde huis. Dat is moeilijk.' Ze had hem er jaren om gehaat. Hij had al haar dromen gestolen, al haar vertrouwen de grond in getrapt. Ze had daarna nooit meer iemand kunnen vertrouwen. Hij had haar kapotgemaakt. 'Ik was er liever nooit meer teruggekeerd.'

'Soms moet je de confrontatie aangaan met dat wat je het meest kwetst. Misschien genees je wel pas als je dat doet. Jij bent nog niet geheeld.' Ze wisten allebei dat dat waar was. 'Je kunt niet verder met je leven voordat je het verleden hebt begraven, en jij voelt al die pijn en ellende nog steeds heel sterk. Misschien zal dit je wel goeddoen.' Alexa dacht erover na terwijl de taxi voor de terminal tot stilstand kwam, en ze zei tegen haar moeder dat ze op moest hangen. Maar ze wist dat ze gelijk had. Ze voelde de pijn inderdaad nog heel sterk. De teleurstelling en de pijn om het verraad waren in tien jaar tijd niet minder geworden. Eerder erger. Ze had geen man in haar leven en wilde er ook geen, omdat ze die ene, die haar zoveel pijn had gedaan, maar niet kon vergeven of vergeten. Ook Toms moeder en zijn vrouw had ze nog steeds niet vergeven. Zij hadden een complot tegen haar gesmeed omdat ze niet een van hen was. Het klonk absurd, maar het was echt zo. Luisa had gewonnen omdat ze uit het Zuiden kwam en bekend was met de tradities daar, en Tom was zwak geweest. Dat kon ze hem nog steeds niet vergeven. En omdat ze hem tien jaar lang niet vergeven had, was ze vergiftigd geraakt; de pijn stroomde door haar aderen en het brandde vanbinnen. Ze had Savannah niet in de buurt van die mensen gewild, maar ze had geen andere keus.

Alexa rende door de controle en haalde haar vlucht maar net. Ze wilden hem niet missen en Savannah teleurstellen. Het vliegtuig vertrok om halfeeven en landde even na achten. Ze had Savannah gezegd dat ze haar zou bellen als ze geland was, zodat ze naar het hotel kon komen. Ze wilde niet dat ze daar alleen zat te wachten. Ze haalde haar koffer en riep een taxi. De rit naar de stad was vertrouwd en duurde kort. Haar hart deed zeer bij het zien van de bruggen en de kerktorens waar ze zo dol op was geweest. In een van die kerken was Savannah gedoopt. De stad was vol herinneringen, als te rijpe pruimen die op ontploffen staan. Ze moest ze uit haar geheugen wissen. Voordat ze bij het hotel was, belde ze Savannah, die in haar kamer op het telefoontje zat te wachten. Het was bijna negen uur. Ze was van plan geweest erheen te rijden, maar haar vader zei dat hij haar af zou zetten omdat Alexa een huurauto bij het hotel had staan. Hij wist dat haar moeder waarschijnlijk niet zou willen dat ze in haar eentje in het centrum zou rijden. Savannah vertelde hem dat haar moeder gebeld had, en rende naar beneden met een kleine tas. Ze had Daisy die middag al gedag gezegd, omdat die bij een vriendinnetje ging slapen. Luisa was gaan bridgen. Tom wilde lekker thuis zijn. De sfeer tussen Luisa en hem was extreem gespannen, maar ze sliepen in dezelfde kamer.

'Je vindt het vast heel leuk om je moeder weer te zien,' zei Tom toen ze op weg gingen naar de Wentworth Mansion.

Alexa wist nog dat dat het beste hotel van de stad was. Het was nog altijd een van de mooiste Victoriaanse herenhuizen van de stad, met alle mogelijke comfort en elegante, prachtig gelegen kamers, plafonds van Tiffany-glas, mooi antiek en een spa waar ze samen lekker konden ontspannen. Het hotel stond in het hart van de stad, met overal in de buurt winkels en restaurants, en spectaculair uitzicht op het historische centrum van Charleston. Alexa hoopte dat het een uitje voor hen beiden zou worden, al had het Savannah niet uitgemaakt of ze in een goedkoop motel had geslapen. Ze wilde gewoon haar moeder zien. Ze kon bijna niet wachten.

'Ja, dat vind ik heel leuk,' antwoordde Savannah met een brede grijns en lachende ogen. 'Ze is mijn beste vriendin en ik mis haar heel erg.'

'Dat weet ik,' zei Tom, die wilde dat hij de leegte zou kunnen opvullen. Maar al had ze het naar haar zin bij haar vader, daarvoor was het te laat. Door zijn eigen schuld, wist hij, waren ze kennissen, geen vrienden. Hij hoopte hun relatie te verdiepen zolang ze hier was, maar ondanks haar moeders angst waren drie maanden niet lang. In elk geval niet lang genoeg om tien jaar in te halen.

Tom liep achter Savannah aan de Wentworth Mansion in en droeg haar tas. Ze had niet veel bij zich en zei dat ze haar moeders kleren wel aan kon. Savannah huppelde als een puppy de lobby in, waar ze haar moeder bij de balie zag staan. Ze sprong in haar armen. De twee vrouwen omhelsden elkaar zo stevig en klampten zich zo aan elkaar vast, dat ze net één lichaam met twee hoofden leken, terwijl Tom er stilletjes bij stond. Alexa liet haar handen over Savannahs gezicht en haar glijden alsof ze haar fysiek had gemist. Tom zag dat dat ook voor Savannah gold, want die klemde zich als een kind aan haar moeder vast. Het duurde zeker vijf minuten voordat ze eraan dachten dat hij er ook nog was. Hij voelde een heimelijke droefenis toen hij naar ze keek en besefte dat hij die sterke band tussen hen had gecreëerd door hen in de steek te laten. Hij voelde zich buitengesloten, maar wist dat hij daar het recht niet toe had. Hij had het ooit allemaal gehad, maar had hen verraden, dus moest hij nu in de asresten leven. Alexa en Savannah waren net zonnestralen die door de tralies de duisternis van zijn leven in priemden. Het was een gevangenis die hij zelf had gebouwd met zijn zwakte en zijn angst.

'Goh, wat zien jullie er gelukkig uit samen,' zei hij. Hij liet niets van zijn verdriet merken. Hij zag eruit alsof hij blij voor hen was, terwijl hij eigenlijk jaloers was op wat ze deelden. Alles aan hen was puur goud. Alexa verstijfde onmiddellijk toen ze hem zag. Ze was helemaal vergeten dat hij er was, en Savannah ook. Alexa probeerde beleefd te doen. Ze was dankbaar voor de veilige haven die hij hun dochter bood, maar hij was nog steeds Tom, degene die ze het meest haatte en die haar het meest had gekwetst. Ze keek toe hoe hij Savannah omhelsde en kuste, en hun allebei een fijn weekend wenste. Het kwam oprecht over, maar dat wist je bij hem maar nooit, dacht Alexa. Ze gaf zoals altijd het Zuiden de schuld, nog steeds in de overtuiging dat elke zuiderling een hypocriete leugenaar was. Ze kon niet meer overtuigd worden van het tegendeel. Voor haar was het een andere nationaliteit die ze verafschuwde.

'Ze heeft hier echt naar uitgekeken,' zei Tom zacht tegen Alexa, niet wetend wat hij verder nog kon zeggen. Ze zag er zo afstandelijk uit, behalve als ze naar haar dochter keek, dan werd ze heel ontspannen en zacht.

'Ik ook,' zei Alexa koeltjes. 'Bedankt dat ze hier mag blijven. Dat zal niet makkelijk voor je zijn.' Savannah had haar alles over zijn ruzies met Luisa verteld, maar dat liet ze niet merken.

'Ze is onze dochter,' zei hij eenvoudigweg. 'Ik ben blij dat ik de dingen wat makkelijker voor je kan maken. Hoe gaat het met de zaak?' Ze wilde er eigenlijk niet met hem over praten, maar door zijn goede manieren en zijn zuidelijke charme viel het niet mee om een antwoord te omzeilen. Zelfs met haar voorkennis was en bleef hij een knappe, verleidelijke man.

'Het is hard werken,' zei ze gereserveerd. 'Maar we hebben hem. Het zou me heel erg verbazen als hij niet veroordeeld wordt.'

'Ik weet zeker dat je zult winnen,' zei hij. Hij gaf Savannahs tas aan een piccolo en zei tegen haar: 'Veel plezier, ik kom je zondag ophalen. Bel maar als je klaarstaat, of eerder als je iets nodig hebt.' Hij schonk hen allebei een glimlach en liep met zijn lange, slanke benen de lobby uit. Het was een knappe man, dat kon zelfs Alexa niet ontkennen, en zijn genen hadden Savannah geen kwaad gedaan.

Alexa had de beste suite van het hotel geboekt en Savannah keek opgetogen om zich heen terwijl ze heen en weer liep tussen het zitgedeelte en het slaapgedeelte. Er stond een groot hemelbed, net als in Thousand Oaks, alleen was deze kamer helemaal ingericht in diepgeel, met donkere meubels en veel Tiffany-glas. Het was een klassiek, vooroorlogs herenhuis en Savannah kon bijna niet wachten tot ze de spa zou zien. Ze hadden de volgende middag voor het diner afspraken voor een massage, een manicure en een pedicure. Alexa wilde hen beiden op een luxe weekend trakteren.

Ze bestelden iets te eten op de kamer, want Savannah had al gegeten en Alexa had niet veel trek. Daarna pakten ze een paar dingen uit die Alexa nog voor haar had meegenomen uit New York, en ook twee nieuwe bloesjes en een sweater die ze voor haar had gekocht. Savannah was er heel blij mee en zei dat ze die naar school zou aantrekken. Ze praatten over school, de mensen die ze had leren kennen, de ontmoeting met haar zuidelijke grootmoeder, en over Alexa's moeder. Ze bespraken alle mogelijk onderwerpen, omhelsden elkaar voortdurend, kusten elkaar vaak, en de plagerijtjes gingen over en weer. Savannah vertelde over het 'haar hart zij gezegend' dat zuiderlingen steeds zeiden als ze een rotopmerking maakten, en Alexa rolde op de grond van het lachen en zei dat het klopte. Ze genoten van elkaar en doken uiteindelijk om twee uur 's nachts in het hemelbed. Met hun armen om elkaar heen vielen ze als twee puppy's in slaap en ze waren voor het eerst in weken gelukkig.

Zodra ze 's ochtends wakker werden, bedachten ze wat ze allemaal wilden doen. Alexa wilde haar meenemen naar een paar leuke winkels, als die er nog waren, en daarna naar haar lievelingsrestaurant voor de lunch. Savannah had een hele waslijst van plekken waar ze naartoe wilde. Het was genoeg om hen een week bezig te kunnen houden, en rond halfelf liepen ze op een fantastisch zonnige dag door de straten van Charleston. Alexa's hart kromp ineen toen ze de bekende plekken zag, maar ze probeerde zich er niet door van de wijs te laten brengen. Dit weekend draaide om Savannah, niet om haar eigen teleurstellingen.

Ze gingen naar een winkel vol kasjmieren truien, voornamelijk in pasteltinten. Alexa kocht een roze voor haar en ze liepen lachend de winkel uit, toen Savannah tot haar verrassing haar schoolvriendin zag. Julianne liep er samen met haar moeder, wier gezicht oplichtte zodra ze Alexa zag, alsof ook zij haar beste vriendin tegenkwam. Dat was ooit wel zo geweest, maar ze had haar net zo bedrogen als Tom. Het was de eerste keer in tien jaar dat Alexa haar zag.

'O god, Alexa! Lieverd, hoe gaat het? Als je eens wist hoe vaak ik aan je gedacht heb... ik mis je verschrikkelijk en Savannah is werkelijk prachtig. Haar hart zij gezegend, ze lijkt precies op jou.' Savannah en Alexa durfden elkaar niet aan te kijken toen ze het zei. Maar Alexa ergerde zich aan haar hypocriete gedrag en het feit dat ze net deed of hun lange vriendschap was verwaterd, terwijl ze er zelf jaren eerder eigenhandig een eind aan had gemaakt. 'Hoe lang blijf je?'

'Tot morgen, ik ben hier alleen het weekend.'

'Jéétje, nou, volgende keer moeten we echt afspreken. Bel me van tevoren. Dan kunnen we gaan lunchen met onze meiden.' Van mijn leven niet, dacht Alexa, terwijl ze lief teruglachte. 'We zijn zo blij dat Savannah bij haar vader is. De meisjes zijn zulke goede vriendinnen.' Alexa knikte zonder iets te zeggen, met een neplachje op haar gezicht. Savannah kende die blik: die was gereserveerd voor mensen waar haar moeder een bloedhekel aan had of die ze vreselijk minachtte. En dat gold zeker voor Juliannes moeder. Ze heette Michelle, maar ze werd Selly genoemd. 'Wat doe je in New York? Ben je hertrouwd?' Alexa had zin om haar te slaan. Het ging haar niets aan. Hoezeer ze de schijn ook op wilde houden, ze waren geen vriendinnen meer en zouden dat ook nooit meer worden.

'Ik ben aanklager bij het OM,' zei Alexa effen. Ze zei niets over het feit dat ze niet getrouwd was. Ze vermoedde dat Selly dat toch wel wist, via de meisjes. Ze was altijd al nieuwsgierig en dol op roddels geweest, en probeerde iedereen uit te horen.

'Je hart zij gezegend, dat is een zware baan, vooral voor een vrouw.' Alexa bedankte haar en zei dat ze weg moesten. De meisjes zeiden dat ze elkaar de volgende avond zouden bellen, en Alexa en Savannah haastten zich naar de volgende winkel op hun lijstje. Zodra ze buiten gehoorsafstand waren, keek Alexa haar dochter wrevelig aan.

'Jouw hart werd tweemaal gezegend en het mijne viermaal. Pas op, ze haat ons!' waarschuwde Alexa, en ze barstten allebei in lachen uit.

'Ik hoorde het. Na de tweede keer was ik de tel kwijt. Ju lianne kan ook niet goed met haar moeder opschieten, ze zegt dat het echt een loeder is.'

'Nou, gelijk heeft ze. Dat mens was zo oprecht als vergiftigd roomijs met de geur van magnolia!'

'Mam, nu moet je ophouden met dat gedoe over het Zuiden. Je hebt hier gewoon domme pech gehad.' Daar maakte Savannah haar altijd fijntjes attent op, en ergens wist Alexa dat ze gelijk had. Maar ze had zo'n hekel aan het Zuiden dat ze het toch steeds weer deed.

'Ja, ja, als jij het zegt...' antwoordde ze alleen, waarna ze een winkel binnengingen om lotion en make-up te kopen. Ze hadden echt een meidenweekend, net als in New York als ze allebei tijd hadden, wat voor Alexa niet vaak genoeg kon zijn. Savannah had een veel drukker sociaal leven dan zij en haar moeder wist zeker dat dat in Charleston binnenkort ook het geval zou zijn.

Hun massage in de spa van de Wentworth Mansion was regelrecht hemels. Ze lieten hun nagels doen en liepen op rubberen slippers en met watten tussen hun tenen terug naar hun suite. Alexa had bij Circa 1886 gereserveerd voor het diner. Het restaurant was gevestigd in het oude koetshuis van hun hotel en Alexa was er nog nooit geweest. Ze waren het grootste deel van de dag op al haar oude lievelingsplekjes geweest. Toen ze er woonde, was ze jong, pas getrouwd en net moeder. Sindsdien was haar leven volkomen veranderd. Ze zagen na Julianne en Selly verder geen bekenden, maar Alexa was diep ontroerd toen Travis haar belde. Hij verontschuldigde zich omdat hij zo lang niets van zich had laten horen, en zei dat hij haar de volgende keer graag wilde zien, maar dat hij dit weekend een tennistoernooi op de club had. Hij benadrukte dat Savannah een fantastische meid was, en dat hij blij was dat hij Alexa eindelijk weer sprak. Hij was net zo beleefd als zijn vader, al hoopte ze dat hij oprechter was. Hij zei dat hij in juni zou trouwen en dat hij wilde dat Savannah ook kwam.

Savannah had al verteld dat ze Scarlette heel graag mocht en dat Travis heel aardig tegen haar deed. Ze had Henry nog niet gezien, maar die zou ook gauw een weekend naar huis komen. Hij woonde in New Orleans en werkte daar voor een kunsthandelaar, maar meer wist ze niet.

Hun diner van die avond was nog beter dan verwacht. Ze droegen allebei een jurk die ze die middag gekocht hadden. Toen ze weer op hun kamer waren, voelden ze zich gelukkig, maar uitgeput. Het enige minpunt van de avond was dat ze wisten dat Alexa de dag erna weer weg zou gaan. Daar wilden ze geen van beiden aan denken.

Ze besloten de volgende ochtend naar de kerk te gaan en daarna te brunchen in het Bakers Café.

Ze gingen naar de St. Stephen's Episcopal-kerk, en Alexa vertelde dat Savannah daar gedoopt was. Het was een sobere, traditionele dienst met prachtige orgelmuziek, en toen ze hand in hand de kerk uit liepen voelden Alexa en Savannah zich goed. Ze hadden net de dominee een hand gegeven, die buiten bij de kerkdeur stond, toen iemand Savannah plotseling bijna omver liep en haar armen om haar middel sloeg. Ze probeerde haar balans terug te vinden en draaide zich om. Ze keek recht in het stralende gezicht van Daisy.

'Wat doe jij hier?' vroeg Savannah overdonderd, en ze stelde Daisy voor aan haar moeder, die al net zo verbaasd keek, maar Daisy een warme glimlach schonk. Het was een schattig kind en ze was duidelijk dol op Savannah. Alexa had geen tijd om te bedenken wat dit kind voor haar eigen leven had betekend en voor welk doel ze was gebruikt. Ze was gewoon een meisje met staartjes en een enorme grijns.

'Mijn moeder en ik komen hier bijna elke zondag,' legde Daisy uit, en keek toen belangstellend naar Savannahs moeder. 'Savannah zegt dat jij een hele stoute man in de gevangenis gaat stoppen.'

'Ik doe mijn best,' zei Alexa met een glimlach, en ze voegde eraan toe: 'Daarom is Savannah hier, zodat hij haar geen kwaad kan doen.'

'Dat weet ik,' zei Daisy gewichtig. 'Ze heeft me er alles over verteld, en ook over jou.' Opnieuw lachte ze breeduit.

'Ze heeft me ook alles over jou verteld,' zei Alexa warm, zonder zich er iets van aan te trekken wie het meisje was en bij wie ze hoorde. Daisy was zo lief dat al het andere erdoor naar de achtergrond verdween. Ze was onweerstaanbaar. Ze straalde toen ze hoorde wat Alexa zei.

'Echt waar?' vroeg Daisy blij. 'Ik hou echt heel veel van haar.' Ze sloeg haar armen weer om haar zus heen, toen een stem achter hen snerpend tussenbeide kwam.

'Daisy! Haal onmiddellijk je handen van Savannah af!' klonk het scherp. Savannah wist al wie ze was voor ze zich kon omdraaien, en Alexa kon het wel raden. 'Zo gedraag je je niet in een kerk.' Luisa keek hen alle drie giftig aan. Zó gedroeg je je helemaal niet in een kerk, dacht Alexa bij zichzelf.

'De dienst is afgelopen, mama. Nu hoort iedereen aardig tegen elkaar te doen,' zei Daisy, en gelijk had ze. Daar was Luisa kennelijk niet voor naar de kerk gekomen, en zeker niet voor deze twee vrouwen. Terwijl ze tegen haar kind tekeerging, keek ze dwars door Savannah en Alexa heen, alsof ze lucht waren. Savannah schoot Daisy te hulp.

'Luisa, mag ik je voorstellen aan mijn moeder, Alexa Hamilton,' zei Savannah beleefd en bijna op lijzige toon, maar ze kon zich nog net inhouden. Luisa keek haar ziedend aan, alsof Savannah haar zojuist voor de kerk had uitgekleed of haar keurige kapsel in de war had gemaakt.

'We hebben elkaar jaren geleden al eens ontmoet,' zei ze met opeengeklemde kaken, terwijl haar eigen dochter haar berustend aankeek en zich afvroeg waarom haar moeder altijd zo gemeen deed. Ze was geen blij mens, meestal was ze boos. Luisa keek zuur naar Alexa.

'Leuk je weer te zien, Luisa,' zei Alexa, liegend alsof het gedrukt stond. Ze had er graag 'je hart zij gezegend' aan toegevoegd, maar dat durfde ze niet. Dan hadden Savannah en zijzelf hun gezichten nooit in de plooi kunnen houden, en Daisy misschien ook wel niet. 'Bedankt dat Savannah bij je mag logeren. Dat waardeer ik echt, en zij ook.'

'Geen dank,' zei Luisa, die Daisy stevig in haar nek pakte en haar zonder nog een woord te zeggen naar de auto loodste. Daisy keek met een pijnlijke grimas om en zwaaide, en beide vrouwen hadden medelijden met haar. Ze was in vele opzichten het slachtoffer van de omstandigheden, net als Savannah jaren eerder, hoewel ze dat geen van beiden verdiend hadden.

'Wat een trut,' bromde Alexa, die zag hoe Luisa tegen Daisy tekeerging terwijl ze het autoportier dicht knalde en wegreed. 'Haar hart zij gezegend,' voegde ze eraan toe, en Savannah schaterde het uit.

'Nou, inderdaad,' beaamde Savannah. 'Maar ik ben blij dat je Daisy hebt ontmoet. Dat is zo'n lief kind.'

'Je vader heeft zijn verdiende loon gekregen met die vrouw,' merkte Alexa op, terwijl ze bij de kerk weg wandelden.

'Hij ziet er meestal ook treurig uit,' zei Savannah, 'maar misschien komt dat wel omdat ze zo boos is dat ik er ben. Ze hebben nog geen twee woorden gewisseld sinds ik er ben. Ze maken alleen maar ruzie.'

'Klinkt gezellig.' Alexa was geschrokken van hun ontmoeting en had geen woorden voor de giftige blik in Luisa's ogen. Ze was me er eentje, en het was nog erger dan Alexa had gedacht. Veel erger.

Ze brunchten heerlijk in het Baker's Café, een van Alexa's oude favorieten. Ze zei dat ze er vaak was geweest toen ze zwanger was van Savannah. Het was een van de oude, traditionele restaurants van Charleston, met een mooie tuin. Daarna reden ze over een aantal pittoreske bruggen naar het strand en waren laat in de middag terug in het hotel. Ze wilden er allebei niet aan geloven, maar hun fantastische weekend was bijna ten einde en dat maakte hen heel verdrietig.

'Hoe gauw denk je dat je er weer bent, mam?' vroeg Savannah bezorgd.

'Ik weet het niet. Over een week, misschien twee... Maar ik heb het geweldig gehad hier met jou, schatje. Ik zou zo weer verliefd worden op Charleston. Als jij dat maar niet wordt!' waarschuwde ze. 'Ik wil dat je terugkomt naar New York!'

'Wees maar niet bang, mam. Ik blijf hier niet. Het is leuk, maar zodra ik kan, kom ik terug naar New York. Het liefst zou ik meteen met je meegaan.' Maar ze wisten allebei dat dat geen goed idee was.

'Laat je niet kisten door Cruella De Vil,' zei Alexa, en Savannah moest lachen. 'Haar hart zij gezegend, uiteraard.'

Alexa pakte haar koffer in, nu zonder de spullen die ze voor Savannah had gekocht of die haar dochter had ingepikt. Ze moest om halfzeven weg om de vlucht van acht uur te kunnen halen. Savannah bood aan met haar mee te gaan naar de luchthaven, maar dat wilde haar moeder niet. Het was beter voor Savannah om in het hotel afscheid te nemen en met Tom mee naar huis te gaan, in plaats van in haar eentje op de luchthaven achter te blijven.

Savannah belde haar vader vlak voor ze de kamer verlieten en naar beneden gingen om te betalen. Ze was blij dat haar moeder snel weer zou komen. Ze wist dat dat onmogelijk zou worden zodra het proces in mei van start zou gaan, maar in maart en april kon het nog wel. Alexa zou proberen om de paar weken op en neer te komen. Dat had ze beloofd, en ze hield zich altijd aan haar woord.

Toen Alexa betaald had, kwam Tom de lobby in lopen. Hij kwam rechtstreeks van de club en had zijn tennisshorts aan. Alexa wendde haar blik af; ze wilde niet zien hoe knap hij was en wat een mooie benen hij had. Daar had ze niets meer mee te maken, al wist ze dat ze altijd gevoelens voor hem zou koesteren. Maar meer was het niet.

'Ik durf te wedden dat jullie een geweldig weekend hebben gehad,' zei hij met een brede lach, en toen betrok zijn gezicht even. 'Ik hoorde dat jullie Luisa en Daisy zijn tegengekomen in de kerk.' Zijn vrouw had hem erop aangevallen, alsof hij het zo beraamd had. Luisa had gezegd dat hij Savannah had moeten waarschuwen niet in de buurt van die kerk te komen. Hij had een sarcastische toespeling op haar christelijke naastenliefde gemaakt en kon zich goed indenken hoe onaardig ze tegen Alexa moest zijn geweest. Luisa had geen berouw of medelijden, maar leek het nodig te vinden haar nog meer in de grond te trappen en haar te vermorzelen. Hij keek Alexa aan alsof hij zich wilde verontschuldigen voor zijn vrouw.

'Het viel wel mee,' zei Alexa kortaf, waarna ze haar aandacht op haar dochter richtte en afscheid van haar nam. Ze vochten allebei tegen hun tranen toen Alexa in de taxi stapte. Savannah bleef op de stoep staan om haar uit te zwaaien. Daarna stapte ze in de auto van haar vader, die naar Mount Pleasant terugreed. Het voelde soms wel raar dat ze ineens een vader had. Ze vertelde hem over het weekend en alles wat ze gedaan hadden.

Eenmaal thuis pakte ze haar tas uit en bekeek de nieuwe spullen die ze van haar moeder had gekregen. Daisy huppelde haar kamer in en begon te kletsen. Julianne en twee andere meisjes belden haar, en Travis en Scarlette kwamen eten. Scarlette had een paar tijdschriften voor Savannah meegebracht en Travis een oude, grappige foto van toen ze drie was. Tegen de tijd dat Alexa weer in New York was, had Savannah de draad van haar nieuwe leventje weer opgepakt, en op een gekke manier voelde ze zich bijna thuis.

Daisy zei die avond tegen Savannah dat haar moeder echt mooi en lief was, en ze verontschuldigde zich omdat haar eigen moeder zo gemeen deed.

'Ik denk dat mijn moeder jaloers is op die van jou,' merkte Daisy op met de wijsheid die jonge kinderen vaak hebben.

'Zou kunnen,' zei Savannah, en ze schaterden het uit toen ze tegelijkertijd riepen: 'Haar hart zij gezegend!'

HOOFDSTUK 12

Op de eerste dag na haar weekend in Charleston moest Alexa druk aan de slag met een eindeloze stroom agenten en rechercheurs. Alles in de zaak viel op zijn plek en ze had Judy Dunning overstelpt met bewijzen. Er was zoveel forensisch bewijs en ze hadden zoveel rapporten, dat de pro-Deo advocaat eronder werd bedolven. Tussen de middag nam Alexa even pauze, wat niet vaak meer voorkwam, om met haar moeder te gaan lunchen in haar raadskamer. Alexa was in een goede bui.

'En, hoe was het?' vroeg haar moeder. Ze aten een salade van het eettentje aan de overkant.

'Beter dan ik ooit had kunnen hopen,' zei Alexa. 'Savannah zag er geweldig uit. We kwamen Luisa tegen toen we de kerk uit gingen, en die deed ontzettend krengerig. Maar verder was het fantastisch. Charleston is nog net zo mooi als vroeger en Savannah en ik hadden het heel leuk samen. Ik kwam ook nog een oude vriendin tegen, die me na de scheiding heeft laten vallen. Dat was wel vervelend. Maar al met al was het een heel leuk weekend.'

'Dat zei ik toch. Dit is allemaal heel interessant voor haar en het is goed dat ze de andere kant van de familie leert kennen. Het is een slimme meid. Ze maakt haar eigen keuzes en laat zich niets aanpraten. Zo te horen heeft Tom zichzelf flink in de vingers gesneden met Luisa. Waarom blijft hij bij haar?'

'Waarschijnlijk om dezelfde reden als toen hij naar haar terugging,' zei Alexa kortaf. 'Lafheid. Hij ging bij mij weg omdat zijn moeder en Luisa dat eisten. Nu heeft ze hem waar ze hem hebben wil.'

'Hoe ziet hij eruit?' vroeg Muriel belangstellend. Haar dochter lachte. Ze was echt goedgehumeurd. Het had haar goedgedaan om Savannah te zien.

'Knap, maar zwak. Dat was me nooit opgevallen. Hij is nog steeds de mooiste man op aarde, maar ik weet nu hoe hij in elkaar zit. Ik zal hem altijd wel knap blijven vinden, maar goddank ben ik niet meer verliefd op hem. Dat is tenminste iets.' Ze klonk vrijer en minder boos dan Muriel haar in jaren had meegemaakt. Ze was niet meer zo gespannen, ondanks de zaak-Quentin. Ze werkte nauw samen met de FBI en nu ze niet meer om de vijf minuten dreigden de zaak van haar over te nemen, had ze er lol in om met hen te werken. Er zaten geen vrouwelijke agenten op de zaak, maar ze vond het niet erg om de enige vrouw in een mannenwereld te zijn. Ze vond het juist wel leuk, en de FBI-agenten waren interessant.

Terwijl haar moeder weer aan het werk was, had Savannah het in Charleston druk op school. Ze volgde nu ook Chinese les en had er veel plezier in om de taal onder de knie te krijgen. Ze had de punten niet nodig voor haar cijferlijst, dus er zat geen druk achter. Ze kreeg ook steeds meer vrienden. Julianne en zij lunchten bijna elke dag samen.

Ze ging naar bijna alle volleybal- en voetbalwedstrijden en juichte de teams toe. Ze mocht meteen meedoen met het zwemteam, omdat iemand er wegens oorproblemen uit had moeten stappen.

Het weekend nadat haar moeder was geweest, vroeg de aanvoerder van het voetbalteam Savannah mee uit. Julianne viel bijna flauw toen ze het hoorde. Hij had het net uitgemaakt met het mooiste meisje van de school.

'En, ga je met hem uit?' vroeg Julianne ademloos.

'Misschien wel. Ik heb toch niets anders te doen.' Ze bleef er vrij nuchter onder.

Die vrijdagavond nam hij haar mee naar de film, en daarna gingen ze naar een koffiebar. Hij heette Turner Ashby en stamde af van een generaal met dezelfde naam, vertelde hij haar terwijl ze een hamburger en een milkshake bestelden.

'Het lijkt wel of iedereen in de stad familie is van een generaal,' merkte Savannah op. Ze had haar moeders roze trui aan op een spijkerbroek en hoge hakken. Als ze zich optutte, zag ze er anders uit dan de meisjes uit Charleston. Ze had het wereldwijze van een New Yorkse en droeg net genoeg make-up, maar niet te veel. Hij keek bewonderend naar haar.

'Ja, dat is nogal belangrijk hier,' legde hij uit.

'Weet ik. Mijn oma is de president-generaal van de United Daughters of the Confederacy. Ze is de president-generaal omdat ook zij afstamt van een generaal.' Savannah grinnikte. Ze maakte het niet belachelijk, maar ze vond het wel grappig. Hij was een knappe jongen met donker haar en groene ogen, de oudste van vier jongens. 'Waar denk je dat je gaat studeren?' vroeg ze oprecht geïnteresseerd. Het was haar opgevallen dat de meeste mensen die ze gesproken had, zich voor zuidelijke universiteiten hadden ingeschreven.

'Georgia Tech, of misschien smu in Texas. Ik heb me ook ingeschreven voor Duke en uva, maar ik denk dat mijn cijfers daar niet hoog genoeg voor zijn. En jij?'

'Ik wil echt heel graag naar Princeton. Dat is lekker dicht bij huis en ik vond het er ook leuk. Ik vond Brown ook leuk.

Harvard lijkt me te serieus, en ik denk ook niet dat ik daar binnenkom. En Stanford leek me wel wat, maar mijn moeder wil niet dat ik zo ver wegga.' Ze ging haar lijstje af.

'Zo, je hebt je wel ingeschreven voor topopleidingen,' zei hij, onder de indruk. Ze was slim, maar niet arrogant, en ze was het mooiste meisje dat hij ooit had gezien.

Hij bracht haar keurig om halfelf thuis. Ze had het erg naar haar zin gehad en zei dat ze hem op school weer zou zien.

De volgende ochtend was de dag nog niet begonnen of Julianne belde al om te vragen hoe het was geweest.

'Het was leuk,' zei Savannah. Ze giechelde als een meisje van Daisy's leeftijd.

'Dat is alles? Je bent uit geweest met de populairste jongen van de school en "het was leuk"? Heeft hij je gezoend?' Julianne wilde details horen. Dat had ze van haar moeder. Roddelen was hun handelsmerk.

'Natuurlijk niet. We kennen elkaar niet eens. Trouwens, het zou wel heel stom zijn als ik nu iets met iemand begin. We gaan allemaal studeren en ik ben hier maar een paar maanden.' Ze bekeek het van de praktische kant. Ze was niet op zoek naar romantiek, maar naar vriendschap. Dat maakte haar nog aantrekkelijker. Ze was niet zo wanhopig als sommige meisjes op school, die altijd maar vriendjes wilden.

'Er is anders niets stoms aan om verkering te hebben met Turner Ashby. Wist je dat zijn vader een heleboel booreilanden heeft in Biloxi? Mijn moeder zegt dat hij een van de rijkste mannen in de hele staat is. En,' zei ze nadrukkelijk, 'hij is knap. En de aanvoerder van het voetbalteam. Wat wil je nog meer?' Savannah wist heel goed dat hij met voetballen niet ver zou komen in het leven. En zijn vaders oliebronnen lieten haar koud. 'Heeft hij gevraagd of je nog een keer met hem uit wilde?'

'Nee. Doe niet zo raar. Ik ben alleen maar met hem naar de film geweest.' Ze deed er niet moeilijk over.

'Dat vraagt hij nog wel. Jongens vinden meisjes die niks om hen geven altijd leuk.'

'Dat zei ik niet. Ik vind het wel leuk, maar ik maak er niet zo'n heisa van als jij,' zei ze plagerig.

'Hij vraagt je volgend weekend vast mee uit,' zei Julianne hoopvol.

'Ik hoop het niet. Ik denk dat mijn moeder dan komt. Ze zou het proberen, maar misschien lukt het pas de week daarna.'

Julianne vroeg verongelijkt: 'Met wie ga je liever uit? Met Turner Ashby of met je moeder?'

Zonder aarzelen antwoordde Savannah: 'Met mijn moeder.'

'Je bent gek.' Julianne beloofde dat ze later die dag weer zou bellen om te vragen of Turner al gebeld had.

De volgende die haar ondervroeg was Daisy.

'Wie was die jongen die je gisteravond kwam ophalen?' vroeg ze terloops, terwijl ze in de keuken pannenkoeken aten.

'Gewoon een jongen van school.'

'Meer niet?' vroeg Daisy teleurgesteld. 'Is hij verliefd op je?'

'Nee,' zei Savannah met een glimlach. 'Hij kent me amper.'

'Ben je verliefd op hem?'

'Nee. Ik ken hem ook niet,' zei ze nuchter.

'Waarom ga je met hem uit als je toch niet verliefd bent?' vroeg Daisy verbolgen.

'Omdat we allebei zin hadden om iets te eten en naar de film te gaan, en ik dacht dat ik net zo goed met hem kon gaan toen hij het toch vroeg.' Daisy knikte, maar vond het vreselijk onromantisch. Hun vader kwam binnen in zijn tenniskleren.

'Zag ik je gisteren met een van de jongens van Ashby weggaan?' vroeg hij belangstellend. Haar uitgaansleven was blijkbaar erg interessant.

'Ja.'

'Leuke jongen?' 'Ik denk het wel. Hij leek wel aardig,' zei Savannah voorzichtig.

'Ik tennis met zijn vader. Ze hebben een zware tijd achter de rug. Zijn vrouw is vorig jaar overleden. Ze is drie kilometer van huis aangereden door een dronken automobilist. Dat moet heel moeilijk geweest zijn voor de kinderen.'

'Daar heeft hij niets over gezegd. We hebben het alleen over school gehad.' Tom knikte en zei dat Henry die middag uit New Orleans zou komen.

'Hij kan niet wachten om je te zien. Hij komt vanavond hier eten. Travis en Scarlette komen ook. Dan zijn we met de hele familie samen,' zei hij blij. Luisa kwam de keuken in en ging er niet op in. Ze vertelde dat ze naar de countryclub ging voor een beautydag voor vrouwen. Tom zei dat hij Henry van het vliegveld zou halen en Luisa liet weten dat ze laat in de middag thuis zou zijn. Vijf minuten later ging ze weg en waren ze weer alleen. Savannah stelde voor dat ze met Daisy naar het aquarium zou gaan. Dat moest erg mooi zijn en ze hadden er allebei zin in.

Ze gingen om elf uur weg, keken uitgebreid rond in het aquarium en lunchten daar. Om drie uur kwamen ze weer thuis. Tallulah vertelde dat hun vader net weg was om Henry te halen, dus deden ze spelletjes, waarna Tom en Henry om een uur of vijf binnenkwamen. Daisy vloog de trap af om haar broer te begroeten. Hij was een jaar jonger dan Travis en was een knappe, atletisch gebouwde jongen. Hij had aan de universiteit gevoetbald en had op Duke gezeten. Savannah wist dat hij kunstgeschiedenis had gedaan en uiteindelijk les wilde gaan geven. Hij was geen zakenman, zoals zijn vader en broer, maar werkte in een vooraanstaande kunstgalerie in New Orleans, waar hij ook stage liep in een museum.

Nadat Henry zijn jongste zus hartelijk had omhelsd, keek hij omhoog en zag dat Savannah boven aan de trap naar hem glimlachte. Ze zag er nog net zo uit als toen ze klein was, alleen groter.

'Wat ben ik blij om jou te zien,' zei Henry zachtjes, en hij liep de trap op en nam haar als een beer in zijn armen. 'Ik vind het zo leuk dat je er bent. Travis en Daisy hebben me al van alles over je verteld. Ik ben dit weekend speciaal voor jou naar huis gekomen.' Ze geloofde hem, door de manier waarop hij het zei. Ze liepen de trap af en gingen naar de woonkamer. Gelukkig was Luisa nog niet thuis, anders had ze hevig geprotesteerd tegen de manier waarop hij Savannah had begroet. Al kon Henry dat niets schelen. Hij had nooit naar zijn moeders pijpen gedanst.

Ze zaten een tijdje te kletsen en hij stelde heel gerichte vragen over wat ze deed, van welke muziek en films ze hield, welke boeken ze las en hoe haar vrienden heetten. Hij wilde alles over haar weten. Zijn ogen stonden triest toen hij naar haar moeder vroeg.

'Als kind hield ik niet van schrijven, dus dat heb ik niet gedaan. Maar ik heb veel aan haar gedacht, en ook aan jou. Je moeder heeft iets heel bijzonders voor me gedaan toen ze nog met onze vader getrouwd was,' zei hij ernstig, alsof hij op het punt stond haar een groot geheim te verklappen. 'Ik ben dyslectisch en je moeder heeft me al die jaren bijles gegeven. Ik had een hekel aan de bijlesleraar die ik had, en zij ook. Volgens mij heeft ze een cursus gevolgd om te leren hoe het moest. Hoe dan ook, dankzij haar heb ik mijn school afgemaakt. Dat ben ik nooit vergeten. Ze was de liefste, geduldigste vrouw die ik ooit heb gekend, een toonbeeld van medeleven en liefde.' Tom had in de deuropening gestaan terwijl Henry dat zei, en hij liep weg met een gepijnigde uitdrukking op zijn gezicht. Henry en Savannah hadden hem geen van beiden gezien.

'Dat heeft ze me nooit verteld,' zei Savannah. 'Dan is het helemaal goed dat je op Duke terecht bent gekomen.' 'Het is een goede opleiding,' beaamde hij.

Ze praatten verder en uiteindelijk kwam Luisa thuis. Ze gaf haar zoon vlug een kus en ging toen snel naar boven om zich om te kleden. Ze vond het niet leuk dat hij met Savannah praatte, maar zei er niets van, en trof haar echtgenoot met een ongelukkig gezicht in hun slaapkamer. Hij was helemaal vergeten dat Alexa Henry al die jaren zo liefdevol bijles had gegeven. Hij werd misselijk als hij eraan dacht.

'Wat is er met jou aan de hand?' vroeg Luisa toen ze zag hoe treurig hij keek.

'Niks. Ik zat gewoon te denken. Hoe was je beautydag?'

'Heerlijk, dank je,' antwoordde ze koeltjes. Ze was niet van plan te ontdooien voor Savannah weer terugging naar New York. Ze wilde hem al die tijd straffen om hem een lesje te leren. Ze wilde dat de boodschap luid en duidelijk over zou komen, zodat hij haar niet nog eens hierheen zou halen. Ze zou Alexa's dochter niet in haar huis dulden. Maar tot nu toe was haar gezag ondermijnd.

Tijdens het diner was de sfeer vrolijk en gezellig, dankzij Henry. Hij maakte grapjes, gaf hilarische imitaties en plaagde iedereen, ook zijn moeder. Travis was veel gereserveerder, hoewel ook hij heel aardig was. Scarlette was dol op haar bijna-zwager, en hij plaagde haar ook meedogenloos met de omvang van haar bruiloft. Scarlette zei dat haar jongere broers dat ook deden. Henry was vierentwintig en zag er jong, maar toch ook wereldwijs uit. Savannah vroeg zich af of hij meer van de wereld wist doordat hij in een andere stad woonde. Travis woonde nog steeds in zijn oude, vertrouwde Charleston, en dat gold ook voor hun vader, die er zijn leven lang had gewoond. Alleen Henry was verder van huis gegaan, al had hij wel voor een zuidelijke stad gekozen. Maar New Orleans was groter en wereldser dan Charleston, en hij ging ook vaak naar Londen en New York. Hij kende al Savannahs favoriete plekjes in New York.

Henry was het grootste deel van de tijd aan het woord en iedereen vermaakte zich uitstekend, zelfs zijn moeder. Toen ze bijna klaar waren met eten vroeg ze hem hoe het toch met dat leuke meisje was waar hij de zomer daarvoor wel eens mee uit was geweest, en hij keek haar bevreemd aan.

'Goed hoor, mam. Ze is pas verloofd.'

'O, wat jammer,' zei ze medelijdend, en hij lachte.

'Ik vind het niet erg.' Henry praatte veel over een zekere Jeff, met wie hij een kamer deelde. Hij kwam uit North Carolina en ze waren een paar keer samen op reis geweest. Luisa vroeg niet naar hem.

Na het eten hadden ze allemaal buikpijn van het lachen, en toen ze weer in de woonkamer zaten, ging Henry kaarten met de meisjes. Ze zaten nog steeds te spelen toen zijn ouders welterusten zeiden en naar boven gingen. Travis en Scarlette waren toen al weg, want Scarlette zou de volgende ochtend een breakfast shower hebben met haar vriendinnen. Ze zei dat ze Savannah ook graag had uitgenodigd, maar dat ze zich dood zou vervelen. Travis had gezegd dat ze Savannah maar beter niet kon uitnodigen, omdat zijn moeder dan door het lint zou gaan. Ze vond het vreselijk, maar luisterde toch naar Travis.

Het liefst had Luisa ook Henry bij Savannah uit de buurt gehouden, maar ze had geen smoes kunnen bedenken om haar niet voor het eten uit te nodigen en ze wist heel goed dat Henry het niet gepikt zou hebben. Hij had er geen moeite mee zijn moeder te zeggen waar het op stond en haar te vertellen dat haar gedrag hem niet beviel. Hij was niet bang voor haar. Daisy had hem aan de telefoon al verteld dat hun moeder afschuwelijk tegen Savannah had gedaan, dus had hij zich tijdens het eten enorm voor haar uitgesloofd. En het was waar wat hij gezegd had: hij was speciaal voor haar gekomen.

Tijdens het kaarten viel Daisy in slaap. Henry droeg haar teder naar boven en legde haar in bed terwijl Savannah naar haar eigen kamer ging. Henry klopte op haar deur. Ze stond in haar nachthemd haar tanden te poetsen toen hij binnenkwam. Hij liep haar badkamer in om met haar te kletsen, als een echte broer.

'Ik vind het leuk om nog een zus te hebben, eentje met wie ik echt kan praten,' zei hij, en hij glimlachte via de spiegel naar haar. 'Je bent veel te lang weggeweest.'

Ze kletsten in haar slaapkamer verder. Hij zei dat hij na een paar jaar naar Londen of New York wilde verhuizen, als hij eenmaal had bedacht of hij in een galerie, een museum of op een school wilde werken. Hij droomde er hoe dan ook van om in de kunstwereld aan de slag te gaan.

'Wil je dan niet terug naar hier?' Ze keek verrast. Tot nu toe was het haar ervaring dat mensen uit het Zuiden altijd terug naar hun thuisbasis wilden.

'Te klein voor mij,' zei hij simpelweg. 'Dit is een klein provinciestadje. Ik vind het hier te ingewikkeld om homo te zijn.'

Ze keek hem verbijsterd aan.

'Ben je dat dan?' Het was haar nog niet opgevallen en zijn moeder had hem naar dat meisje van het jaar daarvoor gevraagd.

'Ja. Jeff is mijn vriend. Toen ik achttien was, heb ik mijn ouders verteld dat ik homo was. Mijn vader stond er niet bij te juichen, maar deed er wel oké over. Mijn moeder doet net of ze het vergeten is en er niets van weet, hoe vaak ik het haar ook vertel. Zoals vanavond, toen ze naar dat meisje vroeg. Ze weet dat ik niet met vrouwen uitga. Ik kwam erachter dat ik homo was toen je moeder ongeveer een jaar weg was. Toen was ik vijftien. Op mijn zestiende wist ik het zeker. Het zou niet uit moeten maken, maar sommige mensen doen er nogal moeilijk over, zoals mijn moeder. Als ik honderd ben, vraagt ze waarschijnlijk nog steeds naar de vrouwen met wie ik uitga. Ze hoopt vast dat ik nog zal "genezen". Dat ik homo ben, past niet in haar plannen. Ik denk dat ze opgelucht is dat ik niet in Charleston woon. Dat zou ze te gênant vinden, en te moeilijk voor mij. Ze liegt er nog steeds over tegen haar vriendinnen.'

'Wat raar.' Savannah snapte het niet. 'Wat maakt dat nou uit?'

'Ze vindt het niet "normaal", zoals zij het uitdrukt. Het hoort niet. Maar voor mij is het heel gewoon.'

'Je bent gewoon zo,' zei Savannah met een glimlach. 'Het zou niets uit moeten maken. Weet Daisy het?'

'Ze zouden me vermoorden als ik het haar vertelde, maar ze zal het ooit wel uitvogelen. Volgens mij is Travis er ook niet bepaald enthousiast over. Hij lijkt veel meer op hen dan ik. Hij is een bekrompen jongen die alles doet om het hen naar de zin te maken en in hun plaatje te passen. Ik zou gek worden als ik met Scarlette zou trouwen, maar ze past precies bij hem, een aardig zuidelijk meisje.'

'Je klinkt als een Yankee,' zei Savannah plagend.

'Misschien ben ik dat in mijn hart ook wel. Er zijn heel wat hypocriete dingen die me hier niet bevallen, maar misschien komt het wel omdat dit zo'n klein stadje is. Ik heb een hekel aan mensen die niet eerlijk uitkomen voor wat ze echt denken en voelen. Daar lopen er hier heel wat van rond. Alles is prima, zolang je maar wat generaals in de familie hebt, maar niét als je een zoon hebt die homo is. Ze tolereren het, maar ze vinden het maar niks. Ha, misschien waren al die generaals zelf wel homo.' Ze lachten allebei, maar keken toen weer ernstig. 'Jouw moeder had het niet erg gevonden. Ze was de meest liefdevolle vrouw die ik ooit heb gekend. Toen zij hier was, wist ik nog niet dat ik homo was, maar naderhand vroeg ik me af of zij het misschien al wist voordat ik erachter kwam. Ze was heel scherpzinnig.'

Savannah knikte trots.

'Gaat het goed met je moeder?' vroeg hij. Savannah knikte. 'Mijn vader en moeder hebben haar echt een rottijd bezorgd.

Ik hoorde van Travis dat ze nooit hertrouwd is.'

'Nee,' zei Savannah. 'Maar ze is pas negenendertig. Ze is nog steeds heel kwaad op onze vader,' zei ze eerlijk. 'Vooral gekwetst, denk ik.'

'En terecht,' zei hij, al net zo eerlijk. 'Mijn moeder heeft haar echt een kunstje geflikt en onze vader heeft het laten gebeuren. Sindsdien is hun relatie volgens mij altijd ellendig geweest, maar papa blijft en mijn moeder loopt over hem heen. Ze heeft ons allemaal in de steek gelaten toen ze bij mijn vader wegging. Maar dat vergeet iedereen voor het gemak maar liever. Zo gaat dat hier.' Hij keek afkeurend.

'Dat heb ik gemerkt,' zei Savannah. 'Ze is woest op me.'

'Jammer dan. Hij had je al jaren geleden hierheen moeten halen. Ik vind het vreselijk dat ik nooit contact heb opgenomen met je moeder en jou. Ik heb het ook maar laten gebeuren. Ik was destijds veertien en vond het afschuwelijk wat ze deden. Maar ja, ik werd opgeslokt door school, mijn studie, het leven, en ik heb er nooit iets mee gedaan. Maar ik ben blij dat je er bent. Ik hoop je moeder binnenkort te zien. Ik heb haar veel te vertellen.'

'Ze probeert me om de paar weken op te zoeken. Vorig weekend hebben we het heel leuk gehad. Ze wilde hier eigenlijk nooit meer terugkomen, maar toch deed ze het.'

'Dat was vast moeilijk voor haar,' zei hij, en Savannah knikte. Ze dachten allebei aan Alexa, en toen stond Henry eindelijk op, omhelsde haar en ging naar zijn eigen kamer. Die nacht sliep Daisy in haar eigen bed. Savannah kroop onder de dekens en dacht aan wat Henry haar verteld had. Ze zag niet in wat het uitmaakte dat hij homo was. Maar zij kwam dan ook uit New York, en niet uit Charleston. Alles ging hier anders.

HOOFDSTUK 13

Zoals Julianne al voorspeld had, vroeg Turner Ashby of Savannah nog een keer met hem uit wilde. Ze gingen dit keer naar een visrestaurant en spraken over persoonlijker zaken. Hij vertelde haar dat hij zijn moeder het jaar daarvoor was verloren. Hij zei dat het nu wel weer ging, maar dat zijn vader en jongere broers het er moeilijk mee hadden. Er stonden tranen in zijn ogen en het was duidelijk dat hij het er zelf ook moeilijk mee had, maar dat zei hij niet. Hij wilde niet zwak overkomen. Turner zei dat hij blij was dat hij ging studeren. De sfeer was thuis te triest zonder haar. Savannah vertelde hoe ze het vond om min of meer zonder vader op te groeien. Ze waren het erover eens dat het wel goed was dat ze hem nu leerde kennen, hoe moeilijk het ook was met haar boze stiefmoeder. Savannah vertelde hem erover en hij was geschokt, hoewel hij Luisa ook nooit had gemogen en haar maar een snob vond. Nu wist hij dat ze daarnaast ook wreed en bot was.

Turner was heel aardig en attent. Hij behandelde haar respectvol, en had de goede manieren en elegantie waar het Zuiden om bekendstond. Hij zei dat hij het echt fijn vond om bij haar te zijn en dat hij haar vaker wilde zien, maar ze zei dat haar moeder het weekend daarna zou komen. Hij vroeg of hij af en toe bij haar thuis mocht komen, en dat vond ze goed. Het leek meer op ouderwetse hofmakerij dan op twee tieners die verkering hadden, maar aan het eind van die tweede avond zoende hij haar, wat Savannah erg fijn vond. Ze hadden het leuk samen en ze beloofde hem dat ze hem aan haar moeder zou voorstellen als die weer kwam.

Ze vertelde het allemaal aan Alexa, die meteen weer zenuwachtig werd. Stel dat Savannah verliefd werd? Stel dat ze zou trouwen en in Charleston zou blijven? Ze legde haar zorgen bij haar moeder neer, maar die lachte haar uit.

'Ze is zeventien. Die gaat echt nergens heen. Ze maken gewoon plezier.' Alexa wist dat ze gelijk had en kalmeerde.

Ze was de laatste tijd tot het uiterste gespannen. Het proces was al over zeven weken en ze moest nog zoveel details uitwerken. Er waren geen nieuwe slachtoffers meer opgedoken en ze bereidde haar zaak minutieus voor.

De dag nadat Savannah weer met Turner Ashby uit was geweest, reed ze in haar eentje naar haar oma toe. Ze had een vrije middag en dacht dat het wel aardig was om erheen te gaan, al vroeg ze zich wel af of ze niet eerst had moeten bellen. Ze trof haar op de veranda, waar ze met een boek in haar hand in haar schommelstoel zat te doezelen. Eugenies ogen vlogen open zodra ze voetstappen hoorde, en zag tot haar verrassing Savannah staan, in een gele sweater en een spijkerbroek.

'Wat doe jij hier?' vroeg haar oma scherp, stomverbaasd om Savannah te zien.

'Ik dacht dat u het wel fijn zou vinden om bezoek te krijgen,' zei Savannah voorzichtig.

Haar oma fronste haar voorhoofd. 'Je had moeten bellen. We houden hier niet van die noordelijke manieren,' zei ze verwijtend. 'Zuiderlingen zijn beleefd.' 'Het spijt me.' Savannah keek verontschuldigend en terneergeslagen. 'Ik kom wel een andere keer terug en dan bel ik van tevoren.' Ze maakte aanstalten om te vertrekken, maar haar oma wees streng op een stoel.

'Nee, nu ben je er toch. Ga zitten. Waarom ben je gekomen?' Ze was nieuwsgierig, en Savannah keek bang. Haar oma was een taaie dame, al was ze dan oud.

'Het leek me gewoon leuk om langs te komen. Ik ben dol op alle verhalen over de oorlog, de generaals, de veldslagen. Daar horen we niet veel over in New York.' Dat was waar, maar eigenlijk was ze vooral gekomen om de oude vrouw een plezier te doen, alleen kon ze dat niet tegen haar zeggen.

'Wat wil je graag weten?' Haar oma glimlachte. Het verzoek intrigeerde haar. Er zat dus toch zuidelijk bloed in het meisje.

'Vertelt u me eens over uw familie. Die maakt ook deel uit van mijn verleden.'

'Jazeker,' erkende Eugenie, die het wel een prettig idee vond om er met dit jonge meisje over te praten. De beste manier om voorouders te herdenken en de geschiedenis door te geven was via overlevering van de ene op de andere generatie.

Ze begon bij haar overgrootvader, toen die uit Frankrijk was gekomen, en ging verder via verschillende generaties, huwelijken en generaals: wanneer ze naar Charleston waren gekomen, hoeveel land ze bezaten en hoeveel slaven ze hadden. Ze verontschuldigde zich er niet voor, maar zei dat ze nodig waren geweest om het land te bewerken en dat het in die tijd een teken van rijkdom was als je veel slaven had. Savannah huiverde toen ze het hoorde. Dit was nieuw voor haar en ze vond het maar niets.

Uiteindelijk kwamen ze bij de Burgeroorlog, en Eugenies ogen lichtten op. Ze kende de details van alle grote veldslagen in het Zuiden, vooral die in en om Charleston, en wist precies wie had gewonnen en wie verloren. Ze voegde er persoonlijke verhalen aan toe over wie met wie getrouwd was, of ze weduwe waren geworden en of ze al dan niet hertrouwd waren. Ze was een wandelende encyclopedie over de Burgeroorlog en de geschiedenis van Charleston, en Savannah luisterde gefascineerd toe. Haar oma had een goed geheugen voor details en praatte urenlang. Niemand had ooit zo lang zo aandachtig naar haar geluisterd. Het was etenstijd toen ze eindelijk ophield. Ze had energie gekregen door alles met Savannah te delen. Ze beloofde haar ook wat boeken te geven. Dat vond Savannah erg leuk, en het intrigeerde haar dat ze familie was van een aantal van die mensen. Het was een heel andere kant van haar leven en verleden, waar ze nooit iets over had geweten als haar oma het haar niet had verteld.

Savannah bedankte haar hartelijk voordat ze wegging, hielp haar naar de kleine zitkamer waar ze 's avonds graag zat, en liet haar achter bij haar twee oude dienstmaagden. Ze kuste haar op de wang.

'Je hebt South Carolina-bloed in je aderen,' zei haar oma. 'Vergeet dat niet! Je hebt niet alleen maar Yankeebloed!'

'Nee, oma,' zei Savannah met een glimlach. Ze had een heerlijke middag gehad en dacht erover na toen ze terugreed naar Thousand Oaks.

Daisy klaagde dat ze laat was, en Savannah zei stilletjes dat ze naar hun oma was geweest.

'In je eentje?' vroeg Daisy verbaasd, en Savannah knikte. 'Maar het is daar zo saai!' Daisy had er een hekel aan om naar haar oma te gaan. Er was daar niets te doen en haar oma was oud. Ze vond al die generaalverhalen maar niets.

'Het is niet saai,' zei Savannah verdedigend. 'Ze weet alles over iedereen in het Zuiden. Ik heb er veel van geleerd.' Daisy keek spottend. Ze kon zich geen ergere manier voorstellen om de middag door te brengen. Als haar oma haar over haar verleden wilde vertellen, wilde ze er niets van weten. Ze bleef liever thuis tv-kijken. Maar Savannah, die zeven jaar ouder was, zoog alles op als een spons.

Daisy's ouders hadden die avond een dinertje en waren een keertje samen weg, dus kreeg Savannah niet de kans haar vader te vertellen over haar bezoekje. Maar zijn moeder vertelde het hem de volgende dag, toen hij na de lunch bij haar langsging.

'Ze is echt een keurig meisje,' zei Eugenie. Hij had geen idee over wie ze het had en nam aan dat ze de dienstmeid bedoelde, over wie ze vaak op die manier praatte. Ze noemde haar mannelijke medewerkers ook 'jongens'. Zo ging dat in haar tijd nu eenmaal.

'Wie?' zei Tom niet-begrijpend.

'Je dochter,' zei ze, en haar ogen sprankelden zoals hij in lange tijd niet meer had gezien.

'Daisy?'

'Savannah! Ze kwam hier langs voor een lesje geschiedenis over het Zuiden. Ze luistert aandachtig en onthoudt alles. Er stroomt zuidelijk bloed in die mooie aderen. Ze wilde alles over onze familie weten. Het is een heel bijzonder meisje.'

'Dat weet ik,' zei hij met een verraste blik in zijn ogen. 'Kwam ze hier helemaal alleen?'

'Natuurlijk,' snauwde zijn moeder. 'Je denkt toch niet dat je vrouw haar heeft meegenomen? Ik word gek van Luisa, ze blijft maar aan mijn hoofd zeuren over dat kind.' Zijn moeder keek zuur en schudde haar hoofd, wat hem nog meer verbaasde.

'Belt ze jou daarover?' Tom keek verstoord. Hij wist dat Luisa haar een keer had gebeld over Savannah, maar meer ook niet. 'Bijna elke avond. Ze wilde dat ik mijn invloed zou aanwenden om te zorgen dat je haar terug zou sturen. Dat is niet goed als haar leven in gevaar is, en als jij dat zegt, is dat waarschijnlijk zo. Daar zou je toch niet om liegen?'

'Nee. Savannah heeft heel bedreigende brieven gekregen, die waarschijnlijk afkomstig zijn van een man die achttien vrouwen heeft vermoord. Hij zit vast, maar heeft vrienden buiten de gevangenis die de brieven bij hun appartement heeft bezorgd. Als hij het is. En zo niet, dan is het iemand anders die al net zo slecht is. Ik vind dat Alexa gelijk heeft dat ze haar weg wilde hebben uit New York.'

'Ik ook. Er is geen reden om dat kind bloot te stellen aan gevaar. Of haar zelfs maar bang te maken. Achttien vrouwen, wat afschuwelijk... wat bezielt Alexa om dat soort zaken aan te nemen?' Ze keek kritisch.

'Ze is hulpofficier van justitie,' zei Tom. 'Ze moet wel. Ze doet wat haar wordt opgedragen. Dat is haar werk.'

'Heel nobel van haar, maar veel te gevaarlijk voor een vrouw,' zei zijn moeder, iets milder nu. Tom vond het bijna grappig dat ze haar en Savannah verdedigde terwijl ze hen eerst had verbannen. Mensen vergeten hun eigen fouten maar al te snel. 'Hoe het ook zij, Luisa wil Savannah hier weg hebben en verwachtte dat ik jou wel zou opdragen haar terug te sturen. Tien jaar geleden heeft ze haar zin gekregen. Ze kreeg jou. Ze heeft Daisy. Ze heeft haar jongens terug, maar nu hoeft ze Savannah niet nog meer verdriet te doen, of haar moeder. We hebben tien jaar geleden wel genoeg gedaan. Ik heb Luisa gezegd dat ze me er niet meer mee lastig moest vallen. Dat kon ze niet waarderen.' Dat kon Tom zich indenken. Haar schoonmoeder was al die jaren haar medeplichtige geweest.

'Heb je er spijt van, moeder?' vroeg hij. Dat had hij nooit eerder durven vragen. Ze aarzelde, en zag er oud en fragiel uit in haar schommelstoel, met een shawl over haar schoot. Hij wist dat ze niet zo frêle was als ze eruitzag, maar dat ze een ijzeren wil had en ongenaakbaar was.

'Soms. Het hangt ervan af hoe Alexa's leven er nu uitziet. Als ze gelukkig is, was het misschien maar goed. Ik weet het niet,' zei ze ongemakkelijk. 'Ik wilde niet dat Daisy een onwettig kind was, en Luisa zette me erg onder druk, maar ik was toen jonger.' Hij was destijds regelrecht in de val van Luisa en zijn moeder getrapt. Ze had hem verleid en was diezelfde nacht nog zwanger geworden, hoewel hij al een paar weken stiekem achter haar aan had gelopen en was zelf ook wel zover gekomen. Hij was er nooit overheen gekomen dat Luisa hem voor een ander had verlaten en het had jaren aan hem geknaagd. Hij hield van Alexa, maar Luisa was machtiger en glamoureuzer geweest, en zuidelijker. Alexa was aardig, open, naïef en liefdevol geweest, en ze had hem volkomen vertrouwd. Hij werd nog steeds misselijk als hij eraan dacht. 'Is ze gelukkig?' vroeg zijn moeder, en hij zuchtte.

'Ik denk het niet. Ik heb nog nooit zulke treurige ogen gezien. Ze is alleen met Savannah en er is niemand in haar leven. Ze is een geweldige moeder.'

'Nou ja, je kunt nu niet naar haar teruggaan en Luisa in de steek laten.' Ze raakte al in paniek als ze eraan dacht.

'Ik denk niet eens dat ze me zou willen, en gelijk heeft ze,' zei hij triest. Hij had er zelf ook al aan gedacht.

'Inderdaad,' beaamde zijn moeder, wat hem schokte. 'Als je van haar hield, had je haar nooit moeten verlaten voor Luisa, wat ik ook zei. Je bent als een mak lammetje naar Luisa teruggegaan en hebt Alexa naar New York teruggestuurd.' Hij knikte. Dat was zo. Hij had Luisa terug gewild om zijn gelijk te halen, maar hij hield van Alexa. Hij wilde het leven dat hij nu leidde helemaal niet, met een vrouw die hij haatte en die hem nog meer haatte. Hij had zijn verdiende loon gekregen en dat wist hij. 'Ik wil gewoon dat Luisa ophoudt me over Savannah te bellen. Ze moet haar netjes behandelen. Dat is ze Alexa wel verschuldigd. Die heeft voor haar zoons gezorgd.'

'Dat heb ik haar ook gezegd. Ze wil er niets over horen.'

'Ze zei dat Savannah een opschepster is. Dat is niet waar, het is een fantastisch meisje. Ze is hier helemaal alleen naartoe gekomen om mij te zien. Ze zei dat ze nog eens langs zou komen. Dat hoop ik.'

'Dat doet ze zeker,' zei hij vriendelijk. Zo was Savannah. Ze had een warm hart. Dat wisten haar oma en haar vader. Daisy en haar broers wisten het ook. Alleen Luisa liet het koud. Die had geen hart. Ze had het voor elkaar gekregen hem te heroveren, en had hem sindsdien gemarteld.

'Ik ben blij dat iemand in deze familie geïnteresseerd is in onze geschiedenis. Luisa kan het niets schelen. Die heeft haar eigen familiegeschiedenis, met net zoveel generaals als wij,' zei Eugenie nuffig, en Tom moest moeite doen om niet te lachen. Zijn moeder had dit soort dingen altijd heel serieus genomen. Zelfs hij had er soms wat moeite mee. Er waren te veel generaals om op te noemen. En al die veldslagen en overwinningen verveelden hem al zijn hele leven. Hij had niets met geschiedenis. Zijn moeder wel.

Tom zei zijn moeder gedag en bedankte Savannah die avond dat ze bij haar op bezoek was geweest. Hij zei dat haar oma het geweldig had gevonden dat ze was gekomen en dat ze hoopte haar snel weer te zien. Luisa hoorde het en snauwde hem toe dat Savannah haar niet mocht storen omdat ze daar te oud en te teer voor was. Tom zei meteen dat hij wilde dat Savannah bij zijn moeder op bezoek ging. Luisa snoof en zei geen woord meer. Toen ze haar schoonmoeder die middag had gesproken, had die hetzelfde gezegd. Het tij was gekeerd en Luisa vond het maar niets.

Savannah had haar moeder verteld over haar bezoekje aan haar oma, en over Henry en zijn vriend Jeff. Ze hield haar op de hoogte van de dagelijkse nieuwtjes.

Haar moeder zei dat het haar niets verbaasde van Henry. Hij had in de puberteit nooit belangstelling voor meisjes gehad, maar hij was toen ook pas veertien geweest. Ze had het zich een paar keer afgevraagd maar had er nooit met Tom over durven praten. Hij wilde het er niet over hebben, en Savannah zei dat dat nog steeds zo was. Ze zei dat Luisa, zijn eigen moeder, net deed of Henry geen homo was. Alexa zei dat ze hoopte dat hij gelukkig was en dat ze het leuk zou vinden hem binnenkort eens te zien. Ze zou dat weekend weer komen en ze wilden weer in de Wentworth Mansion logeren. Ze had de grote suite weer gereserveerd.

'En, ontmoet ik die jongen dan?' vroeg ze over Turner.

Savannah grinnikte. 'Misschien. We zien wel. Als hij het niet te druk heeft. Hij heeft dit weekend een wedstrijd.'

'Misschien kunnen we gaan kijken. Als je je niet voor me schaamt.'

'Je weet dat dat niet zo is. Ik ben echt heel trots op je, mam, dat weet je heus wel.'

'Ik ben ook heel trots op jou, lieverd,' zei haar moeder. Toen ze hadden opgehangen, ging Alexa weer aan het werk met Sam en Jack Jones, en Savannah ging naar Turner om voor het eten nog even samen te gaan wandelen en heel veel te zoenen.

Daisy zag haar na afloop weer binnenkomen. Ze glipte discreet het huis in vlak voor het avondeten, en Daisy kwam net de keuken uit.

'En?'

'Wat, en?' vroeg Savannah onschuldig.

'Doe niet zo. Ik zag je met hem weggaan. Is hij leuk? Hebben jullie gezoend?' Savannah besloot eerlijk te zijn tegen haar zusje. Ze vond het heerlijk om een zus te hebben, en dat gold ook voor Daisy.

'Hij is leuk. En ja, we hebben gezoend.'

'Getsie!' zei Daisy, die de trap oprende. 'Wat smerig!' Ze leunde over de balustrade en vroeg: 'Is hij je vriendje?'

'Nee, hoor.' Savannah schudde glimlachend haar hoofd. 'Gewoon een jongen die ik leuk vind.'

'Jammer,' zei Daisy, en ze lachte de hele weg naar haar kamer.

HOOFDSTUK 14

Toen Alexa deze keer naar Charleston kwam om Savannah te zien, was alles vertrouwder en gemakkelijker voor haar. Ze ervoer nu niet de schok van het weerzien met een wereld die ze ooit had gekend en liefgehad, maar daarna was verloren. Deze tweede keer voelde de Wentworth Mansion voor hen allebei als thuis, en het lukte Alexa zelfs om aardig te doen tegen Tom toen hij Savannah afzette. Alexa was nu ontspannen en dat zag hij ook. Daardoor vond hij de moed om haar te vragen of ze met hem wilde lunchen. Dat wilde ze eigenlijk niet, want ze wilde geen minuut van haar tijd met Savannah missen, maar ze wilde ook niet bot tegen hem doen. Hij had haar geweldig uit de brand geholpen met Savannah en zich zelfs de woede van Luisa op de hals gehaald. Alexa aarzelde even voor ze antwoord gaf, maar toen ze Savannahs smekende blik zag, knikte ze uiteindelijk en stemde in met een lunch.

'Maar niet te lang,' waarschuwde ze. 'Ik wil tijd met Savannah doorbrengen. Ik ben hier voor haar.'

'Uiteraard.'

Alexa had het gevoel dat hij de strijdbijl wilde begraven, en ditmaal niet in haar rug of haar hart wilde planten. Ze was er nog niet klaar voor, maar kon zich ergens wel voorstellen dat ze op een dag vrienden zouden worden. Geen hechte vriendschap, maar wel beschaafd contact, bijvoorbeeld als Savannah zou trouwen of zou afstuderen. Ze nam aan dat hij hetzelfde doel voor ogen had. De koude oorlog tussen hen had lang genoeg geduurd. Eindelijk begon ze eroverheen te raken.

Hij stelde voor dat ze elkaar de volgende dag bij Magnolias zouden treffen. Savannah zei dat ze naar Turners voetbalwedstrijd zou gaan als zij samen gingen lunchen. Zo was iedereen blij, al was Alexa liever met haar dochter gaan lunchen. Maar ze had er nu eenmaal mee ingestemd, en Savannah bedankte haar toen ze de trap naar hun suite op liepen. Die was weer net zo mooi als de vorige keer, en de boeketten die er stonden waren ditmaal nog groter. Ze namen ieder een glas champagne om hun weekend te vieren. Er waren aardbeien met chocola die heerlijk smaakten bij de champagne. Ze namen ieder maar één glas. Alexa hield er niet van als Savannah dronk, maar zo af en toe, bij een feestelijke gelegenheid, was het prima. Ze dronk zelf ook nooit veel. Ze was nerveus omdat ze de volgende dag met Tom zou lunchen. Ze waren per slot van rekening geen vrienden; nog niet in elk geval.

'Oké, vertel me nu eens over die jongen op wie je zo gek bent. Wanneer zie ik hem? Wat dacht je van na de voetbalwedstrijd? Misschien kunnen we koffie gaan drinken.'

Savannah aarzelde en knikte toen verlegen. 'Hij is gewoon aardig, mam. Het is verder niet serieus. Hij is de aanvoerder van het voetbalteam en hoopt naar Georgia Tech of naar smu te gaan.'

'Een leuke zuidelijke jongen,' merkte haar moeder grijnzend op. Ze deed niet sarcastisch, maar was gewoon geamuseerd. Ze gingen hier bijna nooit naar universiteiten in het noorden. Dat was haar al opgevallen toen ze hier zelf woonde.

'Hij heeft drie jongere broers, en hij heeft zijn moeder vorig jaar verloren.'

'Wat erg,' zei Alexa zachtjes. 'Is hij lief voor je? Dat is het enige wat ik belangrijk vind. Ik wil alleen maar dat hij je goed behandelt. Hoe vaak zie je hem?' Ze wist het even niet meer. Haar leven verliep zo chaotisch in de aanloop naar het proces.

'Hij is lief voor me,' zei Savannah geruststellend. 'Ik zie hem elke dag op school. Soms lunchen we samen in de kantine, en we gaan een paar keer per week samen uit. Dan gaan we eten en naar de film.'

'Ga je met hem naar bed?' vroeg haar moeder recht voor zijn raap. Savannah schudde haar hoofd. Daar was het nog te vroeg voor. 'Ben je nog steeds aan de pil?' vroeg Alexa, en Savannah knikte glimlachend. Op haar zestiende was ze haar maagdelijkheid verloren, en haar moeder had zich erbij neergelegd. Alexa was realistisch en Savannah was tot nu toe nog maar met één jongen naar bed geweest, maar haar moeder wilde zeker weten dat ze goed voorbereid was als er wel iets met Turner zou gebeuren. 'En condooms, alsjeblieft!' zei ze vermanend. Savannah kreunde en rolde met haar ogen.

'Ik weet het. Ik ben niet gek. Maar het is nog te vroeg. Ik ken hem amper.' Maar ze vond hem wel leuk. Héél leuk. En ze zoenden steeds vaker. Het werd serieuzer en spannender.

'Nou goed, maar wees in elk geval voorbereid. Je weet maar nooit. Soms laat je je meeslepen. Niet dat ik me daar nog iets van herinner.' Alexa giechelde spijtig. Ze zou er nu niet eens tijd voor hebben. Ze had nauwelijks tijd om naar het toilet te gaan of te slapen, zo hard werkte ze.

Ze aten die avond verse krab in een gezellige bistro. Het was al laat, en na afloop liepen ze innig gearmd terug naar het hotel. Ze keken naar een van hun favoriete films, waarna ze in slaap vielen in het grote, zachte bed. De volgende ochtend werden ze uitgerust wakker.

Na het ontbijt gingen ze net als de vorige keer wat winkelen. Daarna ging Savannah naar de voetbalwedstrijd en Alexa naar Magnolias om met Tom te lunchen. Hij zat al te wachten toen ze kwam, en zag er zenuwachtig uit. Zij was ook nerveus.

Ze hadden een rustig tafeltje achterin. Toen ze de menukaart bekeken, legde Alexa die van haar neer en keek hem aan.

'Sorry hoor, maar dit is echt vreemd. Dat wilde ik even hardop zeggen. Misschien vind jij het ook.'

'Ja, inderdaad.' Hij moest lachen. Ze was altijd eerlijk geweest. Ze zei gewoon wat ze dacht en probeerde het niet te verbloemen. Dat was allesbehalve zuidelijk, maar hij had het altijd in haar gewaardeerd. Geen doekjes eromheen. Geen spelletjes. Ze was geen spat veranderd. Nu, elf jaar later, was ze hooguit nog mooier. Ze was volwassener.

'Hoe komt het dat het zo vreemd is?' vroeg Tom. Luisa had geen idee dat hij bij haar was.

'Wat denk je zelf?' Alexa keek hem aan. 'Je hebt me verlaten. Ik heb je de afgelopen tien jaar alleen maar gehaat. Dus waarom zit ik nu met je te lunchen? En dan woont onze dochter ook nog bij je. Dat is al met al behoorlijk gek.'

'Misschien ook niet. Je had alle reden om me te haten. Ik vind het heel aardig dat je met me wil lunchen. Je bent altijd al meelevend en vergevingsgezind geweest.'

'Reken daar nog maar niet op,' zei ze eerlijk, en opnieuw schoot hij in de lach. 'Maar waarom voel jij je vreemd? Haatte je mij ook?'

'Ik had geen enkele reden om je te haten,' zei hij triest. 'Ik had alleen spijt van wat er gebeurd was.'

'Het "gebeurde" niet. Jij dééd het. Met hulp van Luisa en je moeder. Zij hebben de beslissing voor je genomen om mij te lozen en naar haar terug te gaan. Je deed gewoon wat zij wilden. Blijkbaar wilde je het zelf ook.' Ze keek verdrietig, en hij ook.

Hij schudde zijn hoofd. 'Zo simpel lag het niet. Ik wist niet wat ik wilde. Het was een kwestie van trots omdat Luisa me had verlaten, maar ik was verliefd op jou.'

'Dan ben je wel erg stom geweest, Tom.' Het hielp om dat te zeggen en ze voelde zich er beter door.

'Ja, dat klopt. Ik ben het volkomen met je eens. En het is misschien een schrale troost, maar ik heb er altijd spijt van gehad.' Daar had ze geen zin in. Ze wilde het niet weten. Ze gaven hun bestelling door: voor allebei krabkoekjes en kreeftensoep. Dat was altijd hun lievelingsmaal geweest. Sommige dingen veranderden nooit. Alexa zei tegen zichzelf dat eten het enige was wat ze nog gemeen hadden.

Toen spraken ze over andere dingen. Savannah. Haar proces. Zijn bank. Travis en Henry. Alexa meldde terloops dat Savannah haar had verteld dat Henry homo was en dat ze hem erg graag mocht. Ze vond zijn geaardheid geen punt en verwachtte dat Tom er ook zo over dacht, maar zag meteen zijn gekwelde blik.

'O, sorry. Heb je er moeite mee?' Ze kon het bijna niet geloven, maar wist hoe conservatief en ouderwets Tom kon zijn. 'Soms. Hij is nu eenmaal zo. Alleen had ik me voor geen van mijn zoons zo'n leven voorgesteld. Maar goed, ik wil vooral dat hij gelukkig is. Zijn moeder ontkent het, wat het voor Henry nog moeilijker maakt.'

'Wat stom van haar,' zei Alexa onomwonden, en ze kromp ineen. 'Sorry. Ik vind het heel erg voor Henry dat hij bij geen van jullie beiden zichzelf kan zijn. Vindt Travis het wel goed? Hij is al net zo conservatief als jij.' Ze kende hen allemaal goed, al had ze hen in geen tien jaar gezien en waren de jongens nog pubers geweest toen ze wegging. Ze vond het heel raar om met Tom aan één tafel te zitten praten alsof ze oude vrienden waren. Alsof ze niet de vrouw was geweest die van hem gehouden had en met hem getrouwd geweest was, en die hij later voor een ander had verlaten. Het leven kon echt raar lopen.

'Ik denk dat Travis begripvol wil overkomen, maar je hebt gelijk, hij is nogal rechtlijnig. De jongens zijn niet meer zo hecht nu ze volwassen zijn. Ze zijn heel verschillend.'

'Dat is altijd al zo geweest,' zei Alexa stilletjes. 'Jammer dat ze niet meer zo hecht zijn. Dat was toen wel zo.' Tom schaamde zich dat hij zijn zoon niet meer gesteund had. Dit was weer iets waar hij zich schuldig over voelde, zoals over zoveel andere dingen. Er stond een hoop op zijn lijstje waar hij spijt van had, en Alexa stond bovenaan.

'Ik meende wat ik net zei,' benadrukte hij toen ze koffie en warme perziktaart als dessert aten. Hij at er vanille-ijs bij, zij niet. Weer net als vanouds. Even wist ze weer precies hoe het was om zijn vrouw te zijn, hoe ze zich toen had gevoeld en hoezeer ze er van genoten had, vooral toen Savannah nog klein was. Ze waren tot over hun oren verliefd geweest, en Alexa was tot het eind toe verliefd gebleven.

'Waarover?' vroeg Alexa, terwijl het dessert op haar tong smolt. Ze was alweer vergeten wat hij eerder had gezegd. Ze hadden zoveel onderwerpen aangesneden en het ook over hun dochter gehad. Hij had gezegd dat ze een fantastische meid was.

'Ik meende dat ik er elke dag spijt van heb gehad dat ik bij je ben weggegaan.' Hij keek berouwvol en triest terwijl hij het zei, en haar ogen verhardden zich.

'Dat vind ik erg om te horen, Tom. Het valt niet mee om zo te leven.'

'Inderdaad.' Hij had medelijden met zichzelf.

Alexa's blik werd kil. 'Het valt ook niet mee om eruit gegooid te worden door je echtgenoot, die je liefhad en vertrouwde, omdat hij je verlaat voor een andere vrouw die hem eerder in de steek had gelaten en alleen maar terug is gekomen omdat het haar beter uitkwam. Het was fijn geweest als je haar had doorzien.' Hij knikte. Hij zag weer dat Alexa erg gekwetst was en niet bepaald van plan was hem te vergeven. Haar muurtje stond weer stevig overeind zodra hij het onderwerp had aangesneden.

'Ik bedoelde niet dat je me terug moet nemen,' legde hij uit. 'Mooi, want dat zou ik nooit doen. In geen honderd jaar.' Dat wilde ze hem heel duidelijk maken, vooral als ze zouden proberen vrienden te worden. Ze wilde duidelijk haar grenzen afbakenen, zodat er geen verwarring zou ontstaan. Noch voor hem, noch voor haarzelf. Hij was nog steeds een heel aantrekkelijke man en ze had van hem gehouden. Ze wilde niet dat dit gevaarlijk voor haar zou worden, en dat zou wel zo zijn als ze opnieuw voor hem zou vallen. Hij had haar ooit al heel duidelijk gemaakt dat hij geen man van zijn woord was. Ze kon hem nooit meer vertrouwen, hoeveel ze ook van hem gehouden had en hoe knap en charmant hij ook was.

'Ik wilde alleen maar zeggen hoe erg ik het vind.'

'Ik ook. Ik heb nooit meer een man vertrouwd en dat zal ik waarschijnlijk ook nooit meer doen.' Ze legde de schuld volledig bij hem.

'Dat is verschrikkelijk,' zei hij triest. Hij voelde zich weer schuldig en keek zielig.

'Misschien wel. Maar het is echt zo. Voor mij wel, in elk geval. Ik kan er nooit op vertrouwen dat een andere man het heel anders zou doen. Ik dacht dat we voor eeuwig getrouwd waren.'

'Ik ook. En toen kwam Luisa terug en verpestte het voor ons allebei.' Alexa knikte. Ze had geen zin om hun huwelijk op te rakelen bij de lunch. 'Als je maar weet dat ik er spijt van heb en dat ik sindsdien geen dag meer gelukkig ben geweest. Ze is een ellendig mens.'

'Waarom ga je dan niet van haar scheiden? Niet voor mij. Voor jezelf.'

'Ik heb gewoon geen zin om dat allemaal weer te moeten doormaken. Onze scheiding heeft me bijna de das omgedaan.'

'Grappig, mij ook,' zei Alexa bitter, en ze lachte er zelf om.

'Sorry, ik denk dat ik er nog steeds behoorlijk pissig over ben. Mijn moeder zegt dat ik eroverheen moet stappen, maar dat valt niet mee. Ik ben een jaar of vijf in therapie geweest, maar ben er uiteindelijk mee gestopt. Na vijf jaar was ik nog steeds net zo pissig, gekwetst en verbitterd. Het duurt waarschijnlijk langer dan dat. Voor mij wel tenminste. Ik genees traag. Ik heb ooit mijn arm gebroken en die was pas na zes maanden genezen in plaats van na zes weken.'

'Dat weet ik,' zei hij met tranen in zijn ogen. 'Ik was erbij.'

'O.' Ze keek even naar haar bord en toen weer naar hem. 'Goed, laten we eerlijk zijn. Ik weet zeker dat ik ergens nog wel van je hou. Als dat niet zo was, zou ik je nooit zo kunnen haten. Ik denk dat ik je nu niet meer haat. Ik ben niet eens meer zo heel kwaad. We hebben gezellig geluncht en dat vond ik fijn. We hebben een prachtdochter en ik heb ooit zielsveel van je gehouden. Misschien zal ik dat stiekem altijd wel een beetje blijven doen. Misschien is het echt wel "tot de dood ons scheidt". Ik hoop het niet, maar het zou kunnen. Ik vind het vreselijk dat je mij voor Luisa hebt verlaten en dat je ons in de steek hebt gelaten. Maar dat heb je wél gedaan. Wat je voor Savannah doet is geweldig en dat waardeer ik ook echt. Ik hoef me nu geen zorgen om haar te maken omdat ze bij jou is, en dat betekent heel wat voor me. Er is een grote last van mijn schouders gevallen. Je bent nog steeds de knapste en charmantste man die ik ken. Ik vond het heerlijk om hier met jou te wonen. Ik vond het Zuiden geweldig, tot ik het ook ging haten omdat jij ervandaan kwam. Misschien kunnen we nu vrienden worden. Maar ik wil geen van ons beiden wijsmaken dat het weer iets kan worden tussen ons. Ik doe Luisa niet aan wat ze mij heeft aangedaan, of wat jij me hebt aangedaan. Ik ga niet stiekem met je rotzooien. Ik wil niet weer verliefd op je worden. Dat zou dodelijk zijn, vooral als je me weer zou kwetsen. Dat risico neem ik nooit meer, hoeveel spijt je ook hebt. Ik kan het niet. Het zit niet in me. Het heeft me tien jaar gekost om zover te komen, om over jou heen te komen. Ik wil op de been blijven. Misschien kunnen we vrienden worden, maar meer zit er niet in en meer wil ik niet van je. Als Luisa je ongelukkig maakt, regel dan een scheiding. Maar zelfs als je dat doet, wil ik nooit meer van je dan vriendschap. We zijn Savannahs ouders, dus het is prettig als we beschaafd kunnen doen. Maar ik wil je geen enkele hoop geven dat het meer kan worden.' Ze was volkomen duidelijk en volslagen eerlijk geweest. Dat was altijd zo geweest. Het was een van de duizenden dingen die hij zo leuk aan haar had gevonden en die hij geprobeerd had te vergeten.

'Ik snap het, Alexa. Sorry dat ik er zelfs maar over begonnen ben. Ik wilde je gewoon laten weten dat ik nog steeds van je hou en dat het me spijt.' Ze werd weer kwaad toen ze het hoorde. Het was niet eerlijk dat hij zei dat hij van haar hield. Niet nu, na tien jaar, na alles wat ze had doorgemaakt: alle pijn, alle wanhoop, alle tranen om hem. Ze keek hem furieus aan.

'Zeg dat nooit meer. Het is egocentrisch. Je hebt nu spijt, maar waar was je de afgelopen tien jaar? Bij Luisa. Als je het nooit meer zegt, kunnen we misschien vrienden worden. Oké?'

Hij knikte somber en wist dat hij geluk had dat ze daar nog toe bereid was. 'Oké. Het spijt me.'

'Goed. Ga dan nu maar naar huis, naar je vrouw, of wat je ook wilt. Ik ga naar de voetbalwedstrijd om Savannah op te halen.' Hij knikte, ontdaan door wat ze had gezegd. Stom genoeg had hij gehoopt dat hij haar terug kon krijgen. Hij had erover nagedacht toen hij haar in New York zag, maar wist niet hoe hij het moest aanpakken. Hij hoopte dat zij er ook zo over zou denken. Dat was niet zo. Hij had haar veel te erg gekwetst om haar ooit nog terug te kunnen krijgen. Misschien zou ze hem vergeven, maar ze zou nooit bij hem terugkomen. Daar twijfelde hij niet meer aan, en zij ook niet.

Toen hij betaald had, liepen ze samen naar buiten. Ze glimlachte naar hem. 'Dank je. Ik voel me nu een stuk beter.' Ze had tien jaar gewacht om alles tegen hem te kunnen zeggen, en nu had ze eindelijk de kans gekregen. Hij voelde zich helemaal niet beter en dat zag ze. Maar dat was niet langer haar probleem.

Ze liet hem buiten bij het restaurant achter en reed naar de voetbalwedstrijd, waar Savannah net van de tribune kwam. Er stond een lange, knappe jongen in het veld op haar te wachten, en andere kinderen liepen ook de tribune af. Savannah glimlachte naar hem, en Alexa voelde een steek in haar hart toen ze zag hoe ze naar hem keek. Als deze jongen haar dochter zou kwetsen, zou ze hem moeten doden. Niet echt, maar ze zou het wel willen. Ze was nog steeds van slag door wat Tom bij de lunch tegen haar had gezegd. Als ze het had toegelaten, zou hij Luisa gedumpt hebben om bij haar terug te komen. Misschien. Of hij zou een verhouding met haar begonnen zijn en haar hart weer breken. Als dat van zijn moeder zou mogen of als hij het lef zou hebben, wat hij niet had. Hij liet Luisa en zijn moeder alles opknappen. Het was niet eerlijk geweest dat hij zei dat hij nog van haar hield, maar hij had in elk geval gezegd dat het hem speet en het leek erop dat hij het meende. Misschien was dat wel genoeg. Ze voelde zich lichter dan ze zich in jaren gevoeld had.

Ze stak het veld over en Savannah stelde haar aan Turner voor.

'Turner, dit is mijn moeder.'

'Hoi,' zei Alexa met een brede glimlach. Hij zag er lief uit, en zo jong. Ze herinnerde zich dat hij zijn moeder had verloren en had medelijden met hem.

'Leuk u te ontmoeten, mevrouw. Savannah heeft me geweldige dingen over u verteld.' Hij was heel zuidelijk en heel beleefd, maar hij kwam oprecht over.

'Ik heb ook geweldige dingen over jou gehoord. Hoe ging de wedstrijd?'

'We hebben gewonnen,' zei hij met een tevreden grijns. Savannah glimlachte.

'Turner scoorde het winnende doelpunt. Twee zelfs,' zei ze trots. Haar moeder keek naar hen en voelde zich stokoud, maar was blij voor ze.

Ze nam hen mee naar hun lievelingstentje voor een hamburger en een milkshake. Ze zaten een uur gezellig te kletsen, en daarna gingen Savannah en haar moeder terug naar het hotel voor een manicure. Dat was een luxe waar ze allebei van genoten. Alexa vertelde haar dochter dat ze Turner heel leuk vond, en Savannah was opgetogen.

Eenmaal terug op hun kamer vertelde Alexa wat er tijdens de lunch was gebeurd. Ze hadden geen geheimen voor elkaar. Ze waren niet alleen moeder en dochter, maar ook vriendinnen, al maakte Alexa altijd duidelijk wat haar rol was.

'Je vader vroeg me vandaag indirect of ik bij hem terug wilde komen. Hij zei dat hij nog steeds van me houdt en dat hij spijt heeft van wat hij gedaan heeft.'

'En, wat zei je?' vroeg Savannah belangstellend. Haar moeder keek gelukkig, veel gelukkiger dan ze in lange tijd geweest was.

'Ik zei dat hij dat nooit meer mocht zeggen. Het is al heel wat als we vrienden kunnen worden. Dat is op zich al een wonder na wat er gebeurd is. Ik zou hem nooit meer kunnen vertrouwen. Zoiets wil ik nooit meer meemaken.'

'Hoe reageerde hij?'

'Ik geloof dat hij geschokt was,' zei Alexa eerlijk.

'Was hij boos?'

'Dat denk ik niet. Verdrietig, misschien. Maar het was niet eerlijk van hem om het te vragen. Het is te lang geleden en hij heeft me te veel pijn gedaan.'

Savannah knikte. Ze wist hoeveel verdriet haar moeder had gehad. 'Ik begrijp het, mam. Ik denk dat je er goed aan hebt gedaan.' Zelfs Savannah herinnerde zich nog dat haar moeder elke dag urenlang had gehuild. Het was een vreselijke tijd geweest. Hij kon nu niet ineens weer terugkomen omdat hij zich verveelde en spijt had van zijn keuze. En Alexa dan, en wat hij haar had aangedaan? 'Volgens mij gaat hij toch nooit bij Luisa weg,' zei Savannah wijs. 'Zij heeft de touwtjes in handen en hij laat dat toe.'

'Dat is altijd al zo geweest,' zei Alexa stil. 'Zelfs toen hij met mij getrouwd was, aan het eind. Ze verdienen elkaar.' Savannah knikte, hoewel ze het ook erg vond voor haar vader. Luisa was een afschuwelijk mens. Maar hij had tot twee keer toe voor haar gekozen.

Ze hadden een heerlijke avond en kletsten tot diep in de nacht. Turner belde Savannah en Alexa nodigde hem uit om de volgende dag met hen te komen brunchen, 's Ochtends belde Travis. Hij wilde Alexa zien, dus Scarlette en hij kwamen na de kerk even langs. Savannah en Alexa waren deze keer te lui geweest om te gaan, en ze hadden ook geen zin om Luisa weer tegen het lijf te lopen. Ze waren blij dat ze niet waren gegaan, want Travis zei dat ze net naar de kerk waren geweest met zijn moeder.

Hij ging met Alexa in de woonkamer zitten en ze hadden het over vroeger, en hoe zijn leven er nu uitzag. Hij verontschuldigde zich omdat hij haar nooit had geschreven, maar ze zei dat ze het wel begreep. Hij was jong geweest en zijn moeder had het verboden. Dat wist Alexa, al zei ze dat uit loyaliteit niet. Hij was nog steeds net zo lief en beleefd als toen hij klein was, en hij was heel trots toen hij haar aan Scarlette voorstelde. Ze leek een leuk meisje en Alexa hoopte dat ze samen gelukkig zouden worden. Ze spraken even over de bruiloft en hoe lastig het was om alles te organiseren, en daarna gingen ze weer weg. Ze zouden met Scarlettes ouders gaan lunchen om de gastenlijst door te nemen.

De rest van de dag vloog voorbij. Ineens was het voor Alexa weer tijd om te vertrekken. Tom kwam in de lobby naar hen toe om Savannah op te halen. Alexa bedankte hem nogmaals voor de lunch. Hij had alles wat ze gezegd had ter harte genomen en keek haar met trieste ogen aan.

'Bedankt dat je met me wilde lunchen.' Hij besefte nu pas wat een concessie dat voor haar was geweest en hoe dapper ze was. Hij begreep nu meer dan ooit hoe erg hij haar gekwetst had. Hij had zich bijna elf jaar lang alleen maar op zijn eigen verdriet gericht zonder ooit ten volle te begrijpen hoe erg het voor haar was geweest. Nu snapte hij het. Hij was haar voor altijd kwijt, net nu hij haar terug wilde. Voor haar kwam het veel te laat, en hoe ze ook van hem gehouden had, ze kon hem nooit meer vertrouwen. Tom vond het vreselijk. De dag ervoor was elk sprankje hoop in hem gedoofd. Voor Alexa was dat al meer dan tien jaar zo.

Savannah kuste haar moeder weer gedag en ging met haar vader naar huis. Haar moeder had beloofd over twee weken weer te komen. De tijd verstreek en Savannah was nu gewend aan haar leventje hier. In sommige opzichten voelde het of ze er thuis was, in andere opzichten voelde ze zich een vreemde. Alexa had verteld dat zij dat ook zo gevoeld had toen ze er woonde, want hoe je ook van het Zuiden houdt, als je er niet geboren bent, word je nooit een van hen. Dat begon Savannah nu ook te begrijpen. Ze hadden het nog steeds over de zuiderlingen en de Yankees, en de vlag van de Confederatie stond voor eeuwig in hun hart gegrift en wapperde bij vele huizen.

Het viel haar op dat haar vader ongelukkig keek tijdens de rit naar huis, en ze keek bezorgd naar hem.

'Gaat het, pap?' Hij knikte en glimlachte naar haar, maar zijn ogen stonden triest. Ze vermoedde dat hij diep geraakt was door wat haar moeder de dag ervoor had gezegd. Maar Savannah kon het haar niet kwalijk nemen.

Toen ze thuiskwamen, stond Luisa op hen te wachten. Ze droeg een zwart Chanel-pakje met veel sieraden, en ze was zwaar opgemaakt. Ze snauwde dat hij te laat was. Ze hadden een dinertje met vrienden. Dit was nu zijn leven. In goede en in slechte tijden. Het was een leven met de vrouw die hij had gekozen. De vrouw van wie hij echt had gehouden, en zij van hem, was weg.

HOOFDSTUK 15

Het was begin april en ze hadden nog maar een maand te gaan tot het proces begon. In New York was het nog steeds koud, en het sneeuwde de hele week na Alexa's weekend met Savannah. In Charleston was het lente en bloeiden er overal bloemen. Er waren azalea's, blauwe regenstruiken en kersenbloesems. De tuin van Thousand Oaks was schitterend, en er werkte dagelijks een hele ploeg tuinmannen.

De twee steden vormden een sterk contrast, evenals hun levens. In New York was het ijskoud, besneeuwd, bar en grauw, en Alexa bereidde het proces voor tegen een man die achttien jonge vrouwen had vermoord. Het weer was al net zo koud en donker als de zaak waaraan ze werkte.

In Charleston bloeide alles op. Het was lekker warm weer en Savannah en Turner waren verliefd. Daisy plaagde haar er voortdurend mee en alle meisjes op school waren jaloers. Hij vroeg haar mee naar het eindbal, en hij mocht van haar vader bij haar thuis komen eten. Luisa deed niet bepaald hartelijk, maar ze deed tenminste niet openlijk bot tegen hem, aangezien de Beaumonts bevriend waren met zijn vader.

Het beste van Savannahs verblijf in Charleston was, afgezien van het feit dat ze Daisy had ontmoet, verkering had met Turner Ashby en haar oma steeds beter leerde kennen, dat ze de kans kreeg dingen met haar vader te doen waar ze anders de kans niet voor zou hebben gekregen.

Hij maakte lange wandelingen met haar, liet haar zien waar hij als jongetje had gespeeld en nam haar mee naar de beroemde plantages buiten de stad. Ze verkenden ze samen en gingen wandelen op de prachtige stranden in de buurt van Mount Pleasant. Ze kletsten urenlang en leerden elkaar steeds beter kennen. Nu had ze een echte vader in plaats van een figuur die twee keer per jaar naar New York kwam en haar niet toeliet in zijn echte leven. Ze wisten nu allebei zeker dat hij haar nooit meer zou buitensluiten. Hij wilde Savannah in zijn leven.

Hij nam zijn beide dochters mee naar het aquarium. Hij tenniste met ze. Hij nam Savannah mee naar de countryclub en stelde haar aan iedereen voor. Hoe meer hij met haar deed, hoe meer Luisa het gevoel had dat hij haar verraadde, maar dat kon Tom niets meer schelen. Savannahs verblijf in Charleston en Luisa's reactie daarop hadden een wig tussen hen in gedreven, die de kloof die er al voor Savannahs komst was alleen maar groter had gemaakt. Tom en Luisa spraken nauwelijks nog tegen elkaar. Luisa ging uit, was boos op hem of lag in bed met een vochtige doek op haar voorhoofd. Ze kon er maar niet overheen komen en probeerde dat ook niet. Ze had niet één aardig woord en geen enkel welkomstgebaar naar Savannah gemaakt. Haar vader had zich verontschuldigd, maar kon zijn vrouw niet dwingen zich te gedragen. Het was openlijke burgeroorlog.

Haar oma kreeg griep en Savannah ging een paar keer naar haar toe om haar gezelschap te houden en te verplegen. Ze had alle boeken gelezen die haar oma haar gegeven had, en had al heel wat over de Burgeroorlog opgestoken. Op een middag zat Savannah samen met haar op de veranda toen Luisa onaangekondigd kwam. Ze keek woedend naar Savannah en zei dat ze naar huis moest gaan. Savannah wilde al opstaan. Ze had geen zin in problemen.

'Blijf zitten,' zei haar oma, en ze keek haar schoondochter aan. 'Ze gaat nergens heen, Luisa. Ontspan toch eens een beetje. Ze doet je echt geen kwaad. Ze is nog maar een kind. En haar moeder wil hem toch niet.' Haar zoon had haar verteld wat Alexa bij de lunch had gezegd. Het verbaasde zijn moeder niets en ze had respect voor haar. Ze zei tegen Tom dat Alexa gelijk had en dat ze tenminste trots en zelfrespect had. Ze wist zeker dat Alexa wel van hem hield, maar dat ze gewoon geen man wilde die haar zoveel verdriet had gedaan en dan na tien jaar terug wilde komen omdat hem dat goed uitkwam. Tom was geschokt door de woorden van zijn moeder.

'Ik heb geen idee waar je het over hebt,' zei Luisa verontwaardigd, terwijl Eugenie haar met toegeknepen ogen aankeek.

'Jawel. Je bent bang dat Tom jou hetzelfde aandoet als jij en hij bij Alexa hebben gedaan. Dat zal niet gebeuren. Zij wil hem niet. Je hebt hem. Daar heeft Savannah niets mee te maken. Zij is hierheen gehaald. Dus er is geen enkele reden om haar te straffen.'

'Ik heb haar niet gestraft!' Luisa was razend. 'Heeft zij dat gezegd?' Ze keek Savannah vernietigend aan, maar haar schoonmoeder schudde haar hoofd.

'Nee. Tom vertelde het. Hij zei dat je al sinds ze hier is gemeen en onbeschoft tegen haar doet.' Zuiderling of niet, Eugenie wond er geen doekjes om. En zij had de touwtjes in handen. Savannah hoorde het gesprek als aan de grond genageld aan. Ze wilde haar stiefmoeder niet verdedigen, maar wilde haar ook niet confronteren of veroordelen. Ze was een te grote tegenstander om het mee aan de stok te krijgen. 'Ik denk dat je gewoon maar eens lekker achterover moet gaan zitten en genieten. Maak een beetje lol, voor de verandering. Je hebt hem. Hij gaat nergens naartoe.'

'Hoe weet je dat?'

'Zo zit hij niet in elkaar.' Ze kende haar zoon en wist dat hij het lef niet had. 'Jij hebt hem uit dat huwelijk gesleurd en ik heb hem een zetje gegeven. Zonder onze hulp komt hij niet van zijn plek. En een meisje van zeventien vormt geen bedreiging voor je. Ze wacht hier gewoon tot haar moeder klaar is met die rechtszaak, zodat ze naar huis kan.'

'Waarom is ze zo vaak bij jou?' Luisa klonk argwanend, alsof ze verwachtte dat ze samen plannen smeedden. Dat zou ze zelf wel doen, maar Savannah niet. Het zou niet eens in haar opkomen.

'Omdat ze een aardig meisje is,' zei haar oma warm. Ze was in korte tijd erg dol op haar geworden, en was dankbaar voor de tijd die ze samen hadden doorgebracht. 'En ze is waarschijnlijk erg eenzaam hier, zonder haar moeder. Je hebt niets gedaan om te zorgen dat ze zich hier thuis voelde.'

'Ik... ik...' sputterde Luisa, maar ze had niets te zeggen.

'Waarom kom je niet een andere keer terug, als ik alleen ben?' Ze stuurde Luisa weg, maar Savannah stond op. Het was gênant getuige te zijn van een gesprek waarbij net gedaan werd of ze er niet was. Luisa deed net of ze lucht was.

'Ik moet toch nog huiswerk maken,' zei Savannah, die zich vooroverboog om haar oma een kus te geven. Ze beloofde dat ze snel terug zou komen en reed een paar minuten later weg. Luisa bleef achter met haar schoonmoeder, die te veel wist en er zelf aan had meegewerkt, maar die het nu tegen haar gebruikte.

'Ik dacht dat je goed voor hem zou zijn,' zei ze, terwijl Luisa tegenover haar ging zitten — boos omdat Eugenie het voor Savannah had opgenomen. De oude vrouw hield veel meer van Savannah dan van Luisa. 'Maar je bent helemaal niet goed voor hem. Je hebt mijn zoon slecht behandeld. Je hebt hem gewonnen, als een hond op een jaarmarkt. Hij is al tien jaar van jou. Je hoeft hem niet te schoppen. Misschien doet hij wel aardiger tegen je als je hem goed behandelt.' Ze verdedigde haar zoon, en terecht. Luisa had hem al jaren honds behandeld.

'Ik weet echt niet waar je het over hebt.' Luisa had haar graag gezegd dat ze wartaal uitsloeg, maar ze wisten allebei dat ze nog een helder verstand had en de waarheid vertelde. Luisa deed net of ze gekwetst was, maar was in werkelijkheid laaiend.

'Ga er thuis maar eens over nadenken,' zei Eugenie. Het was al laat en ze was moe. Savannah was lang gebleven en haar oma had het heerlijk gevonden. Maar nu was ze uitgeput. Luisa deed zo moeilijk. 'Je raakt hem kwijt als je niet aardiger voor hem bent. Alexa wil hem niet terug. Maar iemand anders wel. Het is een knappe man.'

'Ik ben hem al kwijt,' zei Luisa schor. Ze keek er triest bij en was voor de verandering oprecht. 'Hij heeft nooit van me gehouden sinds hij bij me terug is. Hij is altijd van haar blijven houden.' Ze wisten allebei dat dat waar was, en Eugenie had altijd spijt gehad. Haar zoon was tien jaar lang ongelukkig geweest, en dat was grotendeels haar schuld. Daar had ze nu wroeging over, en ze probeerde het goed te maken met Savannah. Ook over haar voelde ze zich schuldig. Luisa dacht alleen maar aan zichzelf en het feit dat haar man niet van haar hield.

Haar schoonmoeder wist dat ze gelijk had. 'We zaten fout, Luisa. Allebei. We hadden het recht niet te doen wat we gedaan hebben. We hebben ze allebei verdriet gedaan, en hun kind ook. Als ik jou was, zou ik er alles aan doen om het goed te maken met hem en ook met Savannah, zolang ze er is. Dat zou veel voor hem betekenen.' Luisa was voor één keer sprakeloos. Ze knikte tegen haar schoonmoeder en liep terug naar haar auto. Die avond deed ze niet anders tegen Savannah en Tom, maar ze was wel heel stil. Tom zag dat ze ergens mee zat. Hij liet haar met rust, omdat hij dat gemakkelijker vond. Luisa at niet mee, maar ging naar boven. Ze zei dat ze hoofdpijn had en ging naar bed.

Het was volop voorjaar toen Alexa weer naar Charleston kwam. Savannah wist dat ze twee belangrijke dingen mee zou nemen: haar toelatingsbrieven van de universiteiten, en haar New Yorkse oma. Savannah was opgetogen over beide, en zodra ze Muriel zag, wierp ze zich in haar armen.

'Je ziet er geweldig uit, Savannah,' zei haar oma verheugd. Ze was bang geweest dat het zwaar voor haar kleindochter zou zijn om zolang weg te blijven. Maar ze zag er juist heel gelukkig uit en leek zelfs volwassener. Ze begreep waarom Alexa zich zorgen maakte. Savannah leek het zo naar haar zin te hebben in Charleston, dat het bijna niet te geloven was dat ze er ooit weer weg zou willen. Toch wist Muriel zeker dat ze uiteindelijk weer naar huis zou willen. Thuis, dat was bij haar moeder in New York.

'Goed, zullen we de brieven dan maar openmaken?' vroeg Alexa opgewonden, nadat Savannah haar oma had begroet in de hotelsuite. Savannah had haar moeder geen toestemming gegeven ze open te maken. Ze wilden het nieuws niet over de telefoon horen. Ook de laatste brief was die week eindelijk binnengekomen. Sommige waren te laat gekomen, andere precies op tijd. Sommige enveloppen waren dikker, wat meestal een toelating betekende. Ze had antwoord gekregen van alle universiteiten waarvoor ze zich had aangemeld, en ze keek nerveus toen ze alle enveloppen in haar handen hield. De beslissing over haar toekomst lag nu voor haar neus, en ze was benieuwd waar ze de komende vier jaar zou doorbrengen. Hoogstwaarschijnlijk zou ze meerdere keuzes hebben. Ze hoopte maar dat degene die ze graag wilde ertussen zouden zitten, en niet alleen haar tweede keuzes.

Er waren zes enveloppen. Sommige vriendinnen hadden zich voor wel twaalf scholen aangemeld, maar zij had zich beperkt tot zes. Alexa en Muriel zaten op de bank met ingehouden adem te wachten. Savannah begon.

De eerste die ze openmaakte was Stanford: afgewezen. Even keek ze teleurgesteld, maar toen zei haar moeder snel dat ze daar toch niet heen had gemogen. Savannah wist dat het waar was, tenzij het haar enige optie zou zijn.

Ook Harvard had haar afgewezen, maar daar was Savannah toch niet dol op geweest. Die universiteit leek haar te groot en te imposant.

Bij Brown hadden ze haar op de wachtlijst gezet, en ze complimenteerden haar met haar mooie lijst. Ze was een beetje teleurgesteld. Brown was haar tweede keus.

Nu bleven Princeton, George Washington en Duke nog over. Ze maakte de envelop van Duke open, en daar was ze aangenomen. De drie vrouwen in de suite juichten. Ze omhelsden elkaar, Savannah grijnsde en ze gingen weer zitten. Ze had een universiteit, en een goede ook.

'Ik heb het gevoel dat ik bij de Oscaruitreiking ben!' zei Muriel, en Savannah giechelde, zenuwachtiger dan ze ooit was geweest. Ze maakte gw open. Weer een ja. Nu had ze de keuze uit twee opleidingen. Degene die ze het liefst wilde, had ze voor het laatst bewaard: Princeton. De envelop leek zo dun, ze hadden haar vast afgewezen. Ze hield hem in haar handen. 'Wil je hem alsjeblieft openmaken?' spoorde Muriel haar aan. 'Ik kan de spanning niet meer aan.'

'Ik ook niet,' zei Alexa. Maar dit was Savannahs moment. Ze had er hard voor gewerkt en lang op gewacht. Haar inschrijvingen waren drie maanden geleden de deur uitgegaan. Ze scheurde de laatste envelop tergend langzaam open en haalde de brief tevoorschijn. Even sloot ze haar ogen, toen las ze hem, sprong op en gilde: 'Aangenomen! Aangenomen! O, god! Ik ben aangenomen!' Ze danste door de kamer en haar moeder en oma huilden. Ze sprongen overeind en omhelsden haar. 'Ik ga naar Princeton!' riep ze, en ze wist meteen dat Turner teleurgesteld zou zijn als hij hoorde dat ze niet naar Duke ging. Hij zou er wel heen gaan. Maar ze konden elkaar opzoeken. Princeton was haar droom. Die ging ze niet opgeven voor een jongen, zelfs niet als hij zo leuk was als Turner.

De opwinding in de kamer was overweldigend. Alexa trok een fles champagne open terwijl Savannah haar vader ging bellen. Hij wist dat Alexa de brieven zou meenemen en wilde het ook graag weten.

Hij nam op. 'Stanford en Harvard niet, bij Brown op de wachtlijst, George Washington wel, en ook Duke en... Princeton!' gilde ze in de telefoon, en hij grijnsde breed. 'Ik ga naar Princeton, pap!' Net als Turner had hij een voorkeur voor Duke, want hij was nu eenmaal voorstander van zuidelijke universiteiten. Maar Princeton was indrukwekkend, en de andere scholen ook. Ze had hoog ingezet en het goed gedaan. Hij was erg trots op haar.

'Gefeliciteerd! Laten we het morgenavond gaan vieren. Ik neem jullie allemaal mee uit eten. Gefeliciteerd, lieverd. Ik ben trots op je!'

Ze bedankte hem en ging weer naar haar moeder en oma. Ze zaten uren te praten en gingen eten in Savannahs favoriete restaurant. Het was er rumoerig en gezellig, en het zat vol met jongeren. De meeste vrienden van haar hadden die week gehoord op welke universiteiten ze waren aangenomen. Julianne had zich inderdaad nergens ingeschreven omdat ze er een jaar tussenuit ging, maar daar had ze nu wel een beetje spijt van. Ze voelde zich buitengesloten, dus had Savannah haar maar niet gebeld om het er nog eens in te wrijven. Wel belde ze Turner voordat ze het hotel verlieten. Hij vond het fantastisch voor haar, al was hij wel teleurgesteld dat ze niet samen met hem naar Duke wilde. Maar hij wist hoeveel Princeton voor haar betekende en beloofde haar zo vaak mogelijk op te zoeken. Zij beloofde hem hetzelfde.

Het was een heerlijke avond en Savannah was nog steeds in de zevende hemel toen ze terugliepen naar het hotel. Haar oma genoot van de stad. Ze had het er altijd leuk gevonden als ze bij Alexa op bezoek kwam toen die nog met Tom getrouwd was. De sfeer was er volgens haar heel charmant. Ze zaten nog een uur te praten voor ze allemaal naar bed gingen, nog steeds opgewonden door Savannahs grote nieuws. De volgende ochtend belde Travis om haar te feliciteren, en Daisy ook. Ze wilde weten of ze Savannah mocht komen opzoeken op Princeton, en haar oudere zus zei uiteraard dat dat mocht. Daarna belde Henry, die heel blij voor haar was, hoewel hij zei dat hij het jammer vond dat ze niet naar zijn alma mater ging. Daarna vroeg hij of hij haar moeder mocht spreken. Hij praatte een paar minuten met Alexa, die glimlachte toen ze de telefoon weer aan Savannah gaf. Iedereen had gebeld, en oma Beaumont was de volgende. Ze zei dat ze beter naar een zuidelijke universiteit had kunnen gaan, maar dat Princeton prima was, als ze dan toch per se naar een Yankee-universiteit wilde.

'Maar is dat niet alleen voor mannen?' vroeg Eugenie enigszins verward.

'Vroeger wel,' antwoordde Savannah. 'Maar nu niet meer.'

'Waar gaat het toch heen met de wereld,' zei Eugenie glimlachend. Daarna zei ze dat ze die middag graag met Savannahs moeder en oma wilde komen theedrinken in het hotel. Savannah wist niet wat ze hoorde. Ze zei dat ze zeker wist dat ze dat enig zouden vinden en bedankte haar oma voor het gebaar. 'Ik vraag wel of je vader me brengt.' Ze stelde voor dat ze er om vier uur zou zijn. Savannah hing op en hoopte maar dat haar moeder niet zou protesteren.

'Dat is erg lief van haar,' zei Alexa vriendelijk, maar ietwat gereserveerd. Deze vrouw had tien jaar eerder haar ondergang beraamd en haar leven verwoest, maar ze was wel Savannahs oma, dus was ze bereid het elegant op te nemen. Die moeite wilde Alexa graag voor haar dochter doen, en haar eigen moeder was trots op haar. Alexa zei dat nu ze Tom had gezien, zijn moeder er ook nog wel bij kon, al koesterde ze geen warme gevoelens voor haar.

'Dank je wel, mam,' zei Savannah dankbaar. Ze wist wat een enorm gebaar het was van oma Beaumont. Ze kwam nog maar zelden haar huis uit. Ze was oud genoeg om de moeder van haar andere oma te kunnen zijn.

Ze bleven de hele dag in feeststemming en gingen samen naar de spa. Muriel vond het heerlijk en liet haar haar en haar nagels doen, nadat ze een massage had gehad. Om half vier waren ze terug in hun suite en kleedden zich om, zodat ze om vier uur klaar zouden zijn voor de thee met mevrouw Beaumont.

Tom bracht haar stipt om vier uur. Savannah was opgetogen om haar te zien, Muriel begroette haar hartelijk en Alexa keek gespannen. Oma Beaumont liep eerst direct op Alexa af.

'Ik moet je mijn excuses aanbieden, Alexa.' Ze leunde op haar stok en keek Alexa ernstig aan. 'Ik heb jouw leven en dat van mijn zoon verwoest. Daar zijn geen excuses voor. Maar ik wil dat je weet dat ik me ervan bewust ben, en ik zal me ooit tegenover mijn Schepper moeten verantwoorden. Maar je hebt een fantastische dochter van wie ik heel veel hou.' Alexa bedankte haar zachtjes en omhelsde haar. Het was waar: excuses konden haar verwoeste huwelijk niet goedmaken. Maar ze had tenminste de gratie en het lef om te erkennen wat ze had gedaan. Tom stond gegeneerd achter haar en durfde Alexa niet aan te kijken.

Daarna was het een en al feest. Alexa liet oma Beaumont de brochure van Princeton zien. Het was een prachtig gebouw met een schitterende campus en Savannah kon bijna niet wachten om erheen te gaan. Die ochtend had ze een paar vrienden uit New York gebeld en ge-emaild. Twee van haar vriendinnen gingen ook naar Princeton. Ze was van plan met een van hen een kamer te delen. Ze hadden het al helemaal bedacht.

Toms moeder bleef een uur en toen bracht hij haar weer thuis. Het was een hele belevenis voor haar geweest, vooral omdat ze pas griep had gehad en zich nog zwak voelde. Ze omhelsde Alexa bij het afscheid en complimenteerde haar nogmaals met Savannah.

Voor Tom wegging, zei hij dat hij om acht uur had gereserveerd in het restaurant. Daisy, Travis en Scarlette zouden met hem meekomen en Turner zou er ook zijn. Ze zouden met zijn achten vieren dat Savannah naar Princeton ging. Hij zette zijn moeder af en ging naar huis. Daar zocht hij Luisa en nodigde haar uit met hem mee te gaan. Haar gezicht verhardde. Die blik was hij inmiddels wel gewend.

'Doe niet zo belachelijk, Tom. Ik ga echt niet met haar dineren.' Ze bedoelde Alexa, dat wist hij. 'En het kan me niet schelen waar Savannah gaat studeren. Ze is niet mijn kind. Trouwens, ik weet zeker dat Alexa mij ook niet wil zien. Dat zou ik ook niet willen als ik haar was.'

'Misschien heb je gelijk,' gaf hij toe. 'Maar je zou op zijn minst iéts kunnen doen. Je hebt er alles aan gedaan om Savannah te negeren sinds ze hier is, zodat ze zich hier niet welkom zou voelen. Ze is wel mijn dochter.'

'Maar niet de mijne,' zei Luisa weer. Ze keek somber en triest. 'Ik wil haar hier niet. Dat wist je, en toch heb je haar hierheen gehaald.'

'Ik had geen keus. Je hoeft het iedereen niet zo moeilijk te maken, Luisa. Ze zal je geen kwaad doen, en haar moeder ook niet. Ze willen niets van je. Ook niet van mij, trouwens.' 'Ze hebben het al,' zei ze triest. 'Alexa heeft je de afgelopen elf jaar gehad. Je hebt haar nooit verlaten, Tom.'

Hij kon zijn oren niet geloven. 'Waar héb je het over? Ik heb haar elf jaar geleden verlaten voor jou en Daisy. Ik ben bij haar weggegaan zodat wij konden hertrouwen. Ik heb haar daarna nooit meer gezien of gesproken tot februari van dit jaar.' Luisa knikte. Ze geloofde hem en controleerde hem vaak. In haar ogen betekende vertrouwen niet dat je iemands gangen niet mocht nagaan.

'Je bent altijd van haar blijven houden. Dat wist ik elke keer als ik naar je keek en zag hoe jij naar mij keek. Ik dacht dat ik je van haar kon afpakken en dat je haar dan zou vergeten. Maar dat heb je nooit gedaan. Je hebt nooit van me gehouden, Tom. Je wilde me terug omdat ik je ooit voor Thornton had verlaten. Je ego was gekwetst, niet je hart. Alexa heeft je hart altijd gehad.' Tom zei niets. Hij kon het niet ontkennen. Het was waar. Dat wisten ze allebei, en Alexa ook, al wilde die hem niet. 'Je hebt altijd van haar gehouden en nu hou je van haar dochter, die precies op haar lijkt.'

'Savannah is zichzelf,' zei hij verdedigend.

'De laatste keer dat Alexa hier was, heb je met haar geluncht.'

'Inderdaad.' Ze wist altijd precies wat hij deed. 'We hebben samen een dochter.'

'En verder?'

'Niks. Ze wil me niet,' zei hij grimmig. Hij had geen zin in dit gesprek.

'Heb je het haar gevraagd?'

'Nee. Maar ik ben niet gelukkig en dat weet je. Je bent jarenlang keihard voor me geweest. Je hebt me, en om de een of andere reden straf je me daar al vanaf het begin voor.'

'Omdat ik wist dat je nog van haar hield. Je hebt nooit van mij gehouden.'

'Maar ik ben wel bij je gebleven. Dat telt toch ook? Ik ben in elk geval loyaal.' Maar ze wisten allebei dat hij helemaal niet loyaal was. Dat had hij tegenover Alexa wel bewezen. Hij was zwak. Dat was iets anders. Dat wist Luisa, en hij wist het ook.

'Ik weet niet waarom je bij me blijft,' zei Luisa, die voor het eerst eerlijk was. 'Misschien voor Daisy. Of uit luiheid. Of omdat het van je moeder moest. Maar zelfs je moeder heeft zich tegen me gekeerd.' Ze wist dat zijn moeder die middag naar Alexa en haar moeder was gegaan. Dat had Tom haar verteld. 'En jij hebt je tegen me gekeerd toen je Savannah hierheen haalde. Je hebt totaal geen respect voor me.'

'Het valt ook niet mee om respect te hebben voor een vrouw die zo boos en vaak zo gemeen is, Luisa. Denk er eens over na. Je bent zelfs niet aardig voor Daisy, je eigen dochter. Je hebt onze jongens in de steek gelaten. En mij. Het valt niet mee om dat te vergeten. Dus wat doen we eraan? Elkaar de komende veertig jaar haten, het opgeven of gewoon voortstrompelen? Het zou fijn zijn als we op zijn minst vrienden konden zijn. Je hoeft vanavond niet mee. Je hebt gelijk, dat zou geen goed idee zijn. Het zou voor jullie allebei ongemakkelijk zijn en voor Savannah ook. Ze is heel beschermend tegenover haar moeder.'

'Jij ook.'

'Nee. Ik voel me schuldig. Dat is iets anders. Ik heb haar niet beschermd toen ik dat wel had moeten doen. Tegen jou. Ik heb haar bedrogen en ben met jou naar bed gegaan, en ik heb je zwanger gemaakt. Voor zover ik weet heb je dat met opzet gedaan.' Ze gaf geen antwoord en dat zei genoeg. 'Ik heb me door jou en mijn moeder laten manipuleren. Maar ik heb haar geen seconde in bescherming genomen, terwijl zij toen mijn vrouw was, en niet jij. Nu ben jij mijn vrouw. Het zou prettig zijn als je je daar af en toe naar gedroeg, en niet zou doen alsof je me haat. We hebben deze ellende samen aangericht. Dus laten we er maar het beste van maken. Als we dat niet doen, krijgen we allebei een triest, eenzaam leven.' Alles wat hij gezegd had, was waar.

'Ik voel me beter als Savannah weg is,' zei ze. 'Dan kunnen we beginnen.' 'Zoals je wilt,' zei hij, duidelijk teleurgesteld. Een paar minuten later vertrok hij. Zij bleef boven in hun kamer. Ze waren allebei ondersteboven van hun gesprek. Ze had nog nooit aardig tegen hem gedaan. Zo was ze nu eenmaal. Als gevolg daarvan was hun huwelijk voor hen allebei een ramp. Dat zou waarschijnlijk altijd zo blijven, besefte hij nu. Luisa zou zich niet anders gaan gedragen als Savannah weg was. Hij kreeg de straf die hij verdiend had.

Het etentje ter ere van Savannah was gezellig en leuk. Travis was een beetje aangeschoten en deed heel grappig. Hij vertelde verhalen uit zijn studententijd, die één groot feest was geweest. Scarlette deed heel schattig tegen Savannah en ze praatten over de bruiloft. Daisy was door het dolle heen en adoreerde Savannahs moeder en oma, die jonger en leuker waren dan de hare. Turner keek de hele avond vol aanbidding naar Savannah en hield onder tafel haar hand vast. Op een gegeven moment kruisten de blikken van Tom en Alexa elkaar, en de jaren vielen weg. Wat er ook tussen hen gebeurd was, ze waren allebei trots op hun dochter en dit was een heel bijzondere dag. Iedereen had een geweldige avond. Ze waren de laatsten die het restaurant verlieten. Het was een volmaakt feestje geweest voor Savannah. Haar dromen waren uitgekomen, ze werd omringd door mensen die van haar hielden, en dit was pas het begin. De hele avond had niemand aan Luisa gedacht, ook Tom niet. Ze was alleen thuis en haatte hen allemaal.

HOOFDSTUK 16

Tijdens de terugvlucht zat Alexa naast haar moeder. Het hele weekend was vrolijk en feestelijk verlopen en Muriel was blij dat ze mee was gegaan, vooral omdat ze erbij was geweest toen Savannah de enveloppen openmaakte en erachter kwam dat ze naar Princeton mocht. Dat was voor hen allemaal een onvergetelijk moment geweest.

Maar Muriel had ook gezien dat Alexa veranderd was. Ze was niet meer zo boos en verbitterd, en ze leek rustiger. Haar moeder vermoedde dat het haar goed had gedaan om terug te gaan naar Charleston. Ze had alle demonen uit haar verleden gezien: Tom, zijn moeder en Luisa. Ze leken gekrompen te zijn door de tijd. Ze wist dat Alexa het nog steeds als een groot gemis ervoer dat haar huwelijk was stukgelopen. Maar als je Toms ware aard zag en wist hoe zwak en egocentrisch hij was, had ze misschien toch niet zo heel veel verloren. Ze hoopte dat Alexa dat nu inzag. Hij was een heel zelfzuchtige man en de enige reden dat hij Alexa terug had gewild, was omdat het met Luisa niet goed uitpakte. Anders had hij helemaal nergens spijt van gehad. Muriel vond dat hij gekregen had wat hij verdiende: een vrouw die net zo weinig respect voor hem had als hij voor zichzelf. Alexa deed haar denken aan Ashley in Gone with the wind. Wat haar dochter nu nodig had, was een Rhett Butler. Ze hoopte maar dat ze die ooit zou vinden. Ze had wel recht op een beetje geluk na al die harde, eenzame jaren. Ze had het fantastisch gedaan met haar dochter, maar die taak zat er nu op. Savannah was volwassen en begon aan een nieuw leven.

Savannah deed het geweldig en had een schitterende toekomst voor zich liggen. Muriel vond haar vriendje uit Charleston een erg leuke jongen. Ze vroeg zich af of hun romance zou voortduren als Savannah naar Princeton ging en hij naar Duke. Dat was altijd moeilijk te voorspellen. Soms bleven mensen bij elkaar als ze jong verkering kregen. Soms niet. De tijd zou het leren.

Muriel keek naar haar dochter terwijl ze naar New York vlogen, en zag dat Alexa diep in slaap was. Het was een emotioneel weekend geweest.

Savannah had nog twee grote gebeurtenissen de komende maanden. Ze zou de diploma-uitreiking op haar school in Charleston bijwonen en daarna terugvliegen voor die van haar school in New York. Ze zou haar vrienden net lang genoeg zien om weer afscheid van hen te kunnen nemen. Turner had beloofd ook te zullen komen. Dat zou ook erg leuk zijn voor Savannah. Haar vader zou nog steeds niet komen, omdat hij er in Charleston al bij zou zijn en hij vond dat New York haar moeders territorium was. Hij wilde zich niet opdringen. Savannah vond het prima. Maar eerst moest haar moeder het proces zien door te komen. Daarna kon Savannah naar huis. Ze was er klaar voor. Charleston was geweldig geweest: ze had er een vader, een zus en twee broers gekregen en was er verliefd geworden. Maar New York en haar moeder waren haar thuis. Alexa dacht niet dat ze nog een keer naar Charleston zou gaan voor het proces. Ze had te veel aan haar hoofd. Savannah begreep het wel. Dit werden de laatste loodjes.

De ochtend na hun weekend in Charleston was Alexa om zeven uur op kantoor. Ze was om vijf uur opgestaan om wat stukken te lezen die ze nodig had voor de rechtszaak, en wat moties die de pro-Deo advocaat had ingediend bij de rechter. De advocaat had een motie ingediend om de zaak te seponeren, wat zo belachelijk was dat het gewoon lachwekkend werd. Geen rechter zou er gehoor aan geven, maar toch diende ze hem in, pro forma. Dat was ze haar cliënt verschuldigd. Ze had ook een motie ingediend om te voorkomen dat Alexa haar cliënt een kruisverhoor mocht afnemen over zijn eerdere veroordelingen. Er was kans dat ze dat voor elkaar kreeg, maar dat kon Alexa weinig schelen. De bewijslast in deze zaak was zo duidelijk en zijn misdrijven zo verschrikkelijk, dat zijn eerdere veroordelingen wegens fraude en beroving eigenlijk irrelevant waren, hoewel het feit dat hij al eerder was veroordeeld de jury wel duidelijk zou maken wat voor man hij was. Beide moties werden die ochtend in de raadskamer beoordeeld. Alexa protesteerde tegen beide en de rechter verwierp ze alle twee. De pro-Deo advocaat liep mismoedig weg.

'Dat hebben we ook weer gehad,' mompelde Jack, terwijl Sam en hij achter Alexa aan de rechtbank uitliepen, samen met iemand van de FBI-eenheid die hen had geholpen de zaak te onderzoeken en voor te bereiden. De moties waren een routinekwestie geweest en de rechter keek ongeduldig omdat de advocaat ze zelfs maar had ingediend. In de rechtbank had niemand medelijden met Luke Quentin, en dat zou voor een jury des te minder het geval zijn. Alexa had al het bewijsmateriaal en getuige-deskundigen op één lijn. Voor het om was de zaak waterdicht.

Die middag ging Alexa naar Judy Dunning.

'Sorry van de moties,' zei Alexa vriendelijk. Ze probeerde meelevend te klinken, al was ze dat niet.

'Ik vind dat de rechter onredelijk was over die kruisverhoren,' klaagde Judy. 'Om deze zaak te beoordelen, hoeft de jury niet te weten dat hij al eerder is veroordeeld voor fraude en beroving.' Alexa gaf geen commentaar, maar ze knikte. Ze was hier om te kijken of ze de advocaat toch niet kon overhalen haar cliënt schuld te laten bekennen en een proces te vermijden.

'In zo'n zaak kan ik hem geen deal aanbieden,' zei Alexa eerlijk. 'Maar misschien wordt hij in de gevangenis beter behandeld als hij nu meewerkt. Een proces wordt een heel circus, en een jury zal hem zeker veroordelen. Dat weet jij ook wel. Er is zoveel bewijs tegen hem dat ik wel twintig dozen vol heb in mijn kantoor. Judy, praat met hem. Niemand zit op deze ellende te wachten.' De advocaat had zelfs geprobeerd bezwaar te maken tegen het huiszoekingsbevel dat Jack en Charlie toestemming had gegeven zijn hotelkamer te doorzoeken. Maar ook dat was afgewezen, dus mocht het bewijs in de rechtszaal gebruikt worden.

'Hij heeft het recht op een proces,' zei de advocaat met haar lippen op elkaar geperst. Alexa kon net zo goed tegen een muur praten, dus ging ze geërgerd terug naar haar kantoor. Het proces zou een mediacircus worden en hij ging voor honderd jaar achter tralies. Het moest dan maar. Ze moest aan de slag. Ze had de hele week vergaderingen met de FBI, moest getuigen uit negen staten oproepen en haar openingspleidooi afmaken. Ze had honderdduizend dingen te doen in slechts een paar weken. Er waren nu zoveel rechercheurs met de zaak bezig dat ze hen niet eens allemaal bij naam kende. De FBI was bij elke vergadering aanwezig om te zorgen dat de juiste procedure werd gevolgd. Niemand wilde dat er iets mis zou gaan waardoor het proces moest worden overgedaan. Ze hadden een andere locatie overwogen, maar ook weer verworpen, omdat Quentin in elke staat bekend was. De zaak was landelijk in het nieuws geweest. De rechter die ze toegewezen hadden gekregen stond erom bekend hard te zijn tegen de pers, dus dat was mooi meegenomen. De weken die nog volgden voorafgaand aan het proces, en de weken die het zou duren, zou Alexa elke minuut van de dag in beslag worden genomen door het proces.

Ze belde Savannah elke dag vanuit haar kantoor, maar had nooit tijd om lang te praten. Als ze 's avonds thuiskwam, was het al te laat om nog te bellen. Savannah begreep het en werd zelf opgeslokt door haar leven in Charleston, met haar school, haar vrienden en haar verkering. Twee weken voor het proces zat Tom naar het nieuws te kijken toen hij zag dat er een persconferentie zou worden gegeven en ineens besefte dat het om Alexa ging. Hij riep naar Savannah dat ze moest komen kijken, en ook Daisy kwam. Ze stonden voor de tv te kijken hoe Alexa welbespraakt vertelde over de komende moordzaak met achttien slachtoffers. Overal om haar heen stonden hordes politiemensen en FBI-agenten, maar de microfoons waren op Alexa gericht, die weloverwogen en intelligent antwoordde op de vragen die haar gesteld werden. Ze zag er kalm, nuchter en deskundig uit. Luisa, die niet wist waar alle commotie voor was, kwam naar binnen en stond even met opeengeperste lippen te kijken.

Toen de persconferentie voorbij was, keek Tom zijn oudste dochter aan en complimenteerde haar met haar moeder.

'Ze was heel goed. Het zal een zware dobber voor haar worden, en de media worden nu al gek. Ik vond haar heel indrukwekkend, en jij?' Savannah was het met hem eens. Ze was heel trots op haar, en ook Daisy was opgetogen. Ze had nog nooit iemand op tv gezien die ze kende, en ze glimlachte naar haar zus.

'Ze leek wel een filmster,' zei ze. Savannah glimlachte. Luisa kwam weer binnen om te zeggen dat ze gingen eten. Ze gaf geen commentaar op de uitzending, maar was duidelijk geïrriteerd. Blijkbaar was ze absoluut niet in staat iets aardigs over Alexa te zeggen. Ze wilde niets over haar horen of zien. Ze wilde ook niets te maken hebben met haar dochter en was zich er voortdurend van bewust dat Tom haar had gedwongen Savannah in huis te tolereren. Ze wilde alleen maar dat ze wegging.

De doodssteek voor Luisa kwam drie dagen voor het proces, toen de uitnodigingen voor de bruiloft van Travis en Scarlette bij de post zaten en Savannah er een kreeg. Ze maakte hem net open toen Luisa thuiskwam van de kapper. Die herkende hem meteen en snauwde tegen Savannah: 'Hoe kom je daaraan?' Ze deed net of Savannah hem gestolen had of de post van een ander openmaakte.

'Hij is voor mij,' zei Savannah verdedigend. 'Hij zat bij de post. Mijn naam stond erop.'

Haar boze stiefmoeder probeerde elke dag tot een hel voor haar te maken en slaagde daar soms ook in. Als haar vader haar niet constant te hulp zou schieten, zou Savannahs leven een en al ellende zijn. Hij deed zijn best, maar Luisa kreeg zo nu en dan toch haar zin.

'Hebben ze jou een uitnodiging gestuurd?' Ze keek ontzet en griste het ding uit Savannahs hand. Vijf minuten later beende ze Toms studeerkamer in en wapperde ermee voor zijn neus. 'Ik wil haar niét op de bruiloft van onze zoon!' zei ze, en ze keek hem trillend van woede aan. 'Ze hoort hier niet. Ze is niet zijn echte zus. En ik laat me niet vernederen op de bruiloft van mijn eigen zoon.' Hij had snel in de gaten wat er aan de hand was toen hij de uitnodiging zag, en schudde zijn hoofd.

'Als ze hier is wanneer ze trouwen, kun je haar onmogelijk niét naar de bruiloft laten komen. Ze gaat niet als Assepoester thuis zitten terwijl wij allemaal daar zijn.'

'En als ze hier niet is wanneer ze trouwen?' Ze wilde niet dat ze ervoor terug zou komen. Ze wilde haar weg hebben. Voor altijd. Ze mocht in geen geval terugkomen voor een belangrijke familiegebeurtenis als deze. Heel South Carolina zou er zijn, en ook mensen uit naburige staten.

'Het is aan Scarlette en Travis of ze haar erbij willen hebben.

Mag ik je eraan herinneren dat wij de bruiloft niet geven? Dat doen Scarlettes ouders. Het is geheel aan hen.' Hij probeerde eronderuit te komen, maar dat stond Luisa niet toe.

'Wie heeft haar op de lijst gezet?'

'Geen idee,' antwoordde hij.

Vijf minuten later belde Luisa Scarlette en vertelde haar schoondochter in wel te verstane bewoordingen dat ze niet wilde dat Savannah op hun bruiloft zou komen.

'Moeder Beaumont,' zei Scarlette vriendelijk, 'dat lijkt me niet eerlijk. Ze is Travis' zus, en ik vind Savannah heel aardig. Er komen achthonderd mensen op de receptie, waarvan driehonderd ook in de kerk. Ik denk niet dat iemand er last van heeft als ze komt.' Scarlette was heel gedecideerd en liet duidelijk merken dat ze niet bot zou doen tegen Savannah.

'Ik heb er last van!' schreeuwde haar toekomstige schoonmoeder in de telefoon. 'Dat wil je toch zeker niet?' Het was een luid en duidelijk waarschuwingsschot.

'Natuurlijk niet. Ik zal haar aan het andere eind van de tent zetten,' verzekerde Scarlette. Luisa hing plompverloren op en was nog twee uur razend.

'Misschien ben ik dan al weg,' zei Savannah even later beduusd tegen haar vader. 'Tegen die tijd moet het proces al voorbij zijn.'

'Ik zou het heel leuk vinden als je op de bruiloft kwam. Half Charleston komt. Met achthonderd gasten zou je nog niet eens iemand kunnen vinden die je kent, al zou je het willen.

Luisa komt nog wel bij zinnen.' Hij probeerde er niet al te ontstemd bij te kijken. Luisa gedroeg zich als een hond die haar bot niet wilde afstaan. Ze wilde Savannah uit hun leven. Het was een lastige situatie voor iemand van zeventien, en voor hemzelf ook, want hij werd constant heen en weer geslingerd tussen zijn vrouw en zijn dochter. Het was pijnlijk voor Savannah en vermoeiend voor hem. Daisy probeerde zo veel mogelijk buiten beeld te blijven.

Die avond sprak Savannah haar moeder en vertelde over de bruiloft. Alexa overrompelde haar dochter met de mededeling dat ook zij een uitnodiging had gekregen.

'Ga je, mam?' Savannah kon het zich niet voorstellen, want Luisa zou er ook zijn.

'Nee, lieverd, ik ga niet. Maar het was aardig van ze om me te vragen. Ga jij maar gerust. Maar ik denk niet dat ik het moet doen. Luisa krijgt een hartverzakking, of anders doet ze vergif in mijn soep.'

Savannah lachte. 'Er komen achthonderd gasten. Papa zegt dat ze ons niet eens ziet als we er zijn.'

'Ik wil haar niet in een lastig parket brengen, Savannah.'

'Weet ik, mam. Maar ik wil er wel graag heen en ik zou het fijn vinden als je meeging.'

'We zien wel. Laten we het er na het proces nog even over hebben. Ik kan nu niet helder denken. Een bruiloft is wel het laatste waar ik mijn hoofd over wil breken.' Alexa had duizend dingen aan haar hoofd.

Die dag had ze nog een persconferentie, en de pro-Deo advocaat had er ook al een gegeven. Ze hield vol dat het allemaal één groot misverstand was, dat een onschuldig man erin was geluisd en dat ze dat tijdens de rechtszaak zou aantonen. Ze zei dat ze er alle vertrouwen in had dat Luke Quentin als een vrij man naar buiten zou lopen, onschuldig als hij was.

Dat kwam allemaal nog gekker over toen Savannah het later die dag zag. De tv in haar slaapkamer stond nu voortdurend aan, want haar moeder was elke dag in het nieuws. Daisy keek mee en snapte er niets van.

'Heeft hij het nu wel of niet gedaan?' vroeg ze.

'Dat moet de jury beslissen. Maar hij heeft het gedaan. Geloof me. Ze gaan hem veroordelen en hij moet de gevangenis in.'

'Waarom zei die mevrouw dan dat hij onschuldig is?'

'Dat is haar werk. Ze moet hem verdedigen. En het is mijn moeders taak om te bewijzen dat hij het wel heeft gedaan.' Daisy knikte. Ze leerde van Savannah elke dag weer iets nieuws over het rechtssysteem. De rechter had bepaald dat er geen camera's in de rechtszaal mochten komen, maar zodra het proces van start zou gaan, zou het in de gangen en op de trappen van de rechtbank een gekkenhuis worden.

De dag waarop het proces begon, keek Savannah voor ze naar school ging naar het nieuws. Ze keek weer toen ze tijdens de pauze in de kantine zat, en omdat ze wisten dat Savannahs moeder de officier van justitie was, dromden er een heleboel leerlingen om haar heen. Alexa werd omringd door journalisten voor ze de rechtbank in ging, maar bleef niet staan. De komende paar dagen zouden ze de jury kiezen.

Arthur Lieberman, de rechter, was een streng uitziende man van in de vijftig. Hij had kort, grijs haar en zijn ogen zagen alles wat er in de rechtszaal gebeurde. Hij was ex-marinier en duldde geen onzin. Hij haatte de pers en hield niet van advocaten, of ze nu van het om waren of van de verdediging. Ze verdeden zijn tijd toch alleen maar met nutteloze moties en zinloze tegenwerpingen. Aan het begin van de zaak riep hij Alexa en Judy Dunning naar zijn raadskamer en gaf hun een preek waarin hij hen waarschuwend toesprak.

'Ik duld geen nonsens in mijn rechtszaal, raadsvrouwen. Geen trucjes, geen spelletjes met de jury, geen onbehoorlijke toestanden. Ik heb nog nooit een zaak hoeven overdoen, in mijn rechtszaal is nog nooit een proces nietig verklaard en ik wil niet dat dit de eerste keer wordt. Is dat duidelijk?' Beide vrouwen knikten en zeiden als brave kinderen: 'Ja, Edelachtbare.' Hij keek hen een voor een aan. 'U hebt een cliënt te verdedigen,' zei hij tegen Judy, waarna hij zich tot Alexa wendde, 'en u moet bewijzen dat de verdachte achttien slachtoffers heeft vermoord. Dit is een bijzonder ernstige zaak. Ik wil geen onverantwoordelijke uitlatingen in mijn rechtszaal, geen hysterische toestanden en geen onnodig drama. En pas op wat u tegen de pers zegt!' Hij keek vermanend en stuurde hen toen weg.

Een halfuur later begon de juryselectie, waar geen eind aan leek te komen. Alexa zat aan de tafel van de openbaar aanklagers, met Jack Jones aan de ene kant en Sam Lawrence aan de andere.

Alexa had tijdens de aanloop naar het proces respect voor Sam gekregen. Hij was een muggenzifter, maar ze kwam er al snel achter dat hij gelijk had, waardoor ze nog zorgvuldiger te werk ging dan anders. Ze hadden de maanden ervoor regelmatig samen geluncht aan haar bureau. Hij was in de vijftig en ze wist dat hij al jaren weduwnaar was en zijn leven aan de FBI had gewijd. Als ze de zaak zouden winnen, zou dat deels aan hem te danken zijn. Hij haatte Quentin en was al net zo vastberaden als Alexa en Jack om hem achter de tralies te krijgen. Dat was zijn enige doel, realiseerde ze zich al snel. Hij was er niet opuit om de zaak bij haar weg te krijgen, al had de regionale FBI-directeur dat wel gewild. Sam Lawrence wilde dat de beste persoon op de zaak zou zitten, en Alexa had zijn volledige steun. Hij glimlachte toen ze naast hem ging zitten en de juryselectie begon.

Het was een lang, uitputtend proces. Er waren honderd mogelijke juryleden geselecteerd, nadat eerst alle mensen waren weggestuurd die zwanger of ziek waren, niet weg konden van hun werk, geen Engels spraken, voor stervende familieleden moesten zorgen of andere overtuigende redenen hadden om niet te kunnen komen. Alexa wist dat er onder de honderd aanwezigen nog meer waren met soortgelijke excuses, die hoopten dat ze weggestuurd zouden worden. De rechter legde uit dat het een lange zaak zou worden, dat er meerdere moordslachtoffers bij betrokken waren en dat de getuigenissen en pleidooien al met al minstens een maand in beslag zouden nemen. Wie dat te zwaar vond of een medische reden had waardoor hij niet kon blijven, moest naar de griffier gaan. De rechter wees aan wie dat was en in een mum van tijd stond er een rij van twintig mensen bij hem. De andere tachtig wachtten geduldig af tot ze door de twee advocaten ondervraagd zouden worden om te zien of ze mochten blijven of niet. Het waren mensen van allerlei rassen en leeftijden, zowel mannen als vrouwen. Ze zagen er heel gewoon uit en varieerden van artsen tot huisvrouwen en van leraren tot postbodes of studenten. Ze keken Alexa en Judy afwachtend aan. Toen het proces begon was Luke Quentin rustig naar binnen geleid. Hij droeg een pak en had geen boeien om zijn handen of enkels. Omdat hij geen enkele agressie aan de dag had gelegd tijdens de maanden die hij in de gevangenis had doorgebracht in afwachting van het proces, mocht hij als een beschaafd persoon in de rechtszaal verschijnen, zonder boeien, zodat de jury niet beïnvloed zou worden en hem als nog dreigender zou ervaren, al wisten ze natuurlijk wel waarom hij daar was. Toen Alexa hem vluchtig opnam, zag ze dat hij een gloednieuw wit overhemd aanhad. Ze keek hem niet in de ogen, maar zag Judy geruststellend naar hem glimlachen en hem een klopje op zijn arm geven toen hij ging zitten. Hij zag er kalm en beheerst uit, allesbehalve bang, en zijn ogen gleden over de jury alsof hij die zelf mocht uitkiezen. Technisch gezien had hij het recht hen te ondervragen, maar Alexa betwijfelde of hij dat zou doen.

Het eerste jurylid was een Aziaat. Hij begreep Alexa's vragen tot vier keer toe verkeerd en die van Judy tweemaal, dus werd hij bedankt en weggestuurd. Het tweede jurylid was kort daarvoor uit Puerto Rico gekomen; een jonge vrouw die doodsbang keek en zei dat ze vier kinderen en twee banen had en niet kon blijven. Ook zij mocht gaan. Alexa wist wat voor soort jury ze wilde: goede burgers, bij voorkeur oud genoeg om de ouders van een van de slachtoffers te kunnen zijn, en uiteraard mensen met dochters. De pro-Deo advocaat zou er alles aan doen om die uit de jury te houden. Het was een spel waarbij elke advocaat zou proberen de schaakstukken zo voordelig mogelijk op te stellen. De aanklager en de verdediger mochten beide twintig juryleden afwijzen als het antwoord op hun vragen hen niet beviel. Familie van politiemensen of mensen die te maken hadden met justitie of politie werden zelden in de jury gehouden. Ook politiemensen zelf werden naar huis gestuurd, evenals mensen met een bepaalde baan, zoals advocaten, en iedereen die bevooroordeeld zou kunnen zijn of familie was van een slachtoffer van moord of een ander geweldsmisdrijf. Het was een intensieve klus en het verliep erg traag. Het duurde de hele week, zoals Alexa al had verwacht. Ze had zelfs gedacht dat het langer zou duren.

Tijdens het hele proces zat Quentin de juryleden zwijgend aan te kijken, en glimlachte naar hen of boorde zijn ogen dwars door hen heen. Hij zag er afwisselend intimiderend en onschuldig uit, en soms onverschillig. Het grootste deel van de tijd negeerde hij zijn raadsvrouw, al boog ze zich regelmatig naar hem toe om iets tegen hem te fluisteren of hem vragen te stellen. Dan knikte hij of schudde zijn hoofd. Aan de aanklagerstafel overlegde Alexa veel met Sam en Jack, maar meestal maakte ze zelf de keuze of ze een jurylid wilde houden of niet.

Twee juryleden werden weggestuurd toen ze zeiden dat ze de rechter kenden, wat hij beaamde. Velen beweerden dat ze gezondheidsproblemen hadden, anderen wilden wel blijven maar waren niet degenen die Alexa zocht, of Judy liet hen gaan omdat ze evenals Alexa dacht dat ze waarschijnlijk tot een veroordeling zouden komen. Het was voor beiden een gok, en ze konden alleen de mensen gebruiken die ze voor zich hadden. Ze konden niet de ideale jury uit een hoge hoed toveren. Ze moesten zorgvuldig inschatten hoe deze mensen op het bewijsmateriaal, de misdrijven en de verdachte zouden reageren. Het was een weloverwogen gokspelletje. Ze moesten proberen te voorspellen hoe de juryleden zouden reageren op wat ze te horen kregen en of ze de regels die ze opgelegd kregen ten volle zouden begrijpen. Ze moesten hem boven elke gerede twijfel veroordelen. Hun eindoordeel moest unaniem zijn. Ze moesten het er alle twaalf mee eens zijn, anders zou er een nieuwe jury gekozen moeten worden. Het laatste wat Alexa en Judy wilden was een nieuwe jury of een nietigverklaring, omdat ze dan het hele proces overnieuw zouden moeten doen met een andere jury. Quentin had misschien wel een nietigverklaring gewild, zodat de uitspraak werd uitgesteld.

De rechter zou de strafmaat bepalen, niet de jury. Dat zou hij een maand na het vonnis doen. Het enige waar ze zich niet druk om hoefden te maken was de doodstraf. Die was in New York in 2004 afgeschaft, al werden er steeds weer moties ingediend om hem weer in te voeren. Maar voorlopig was er geen doodstraf in New York. Als Luke werd veroordeeld, zou hij levenslang in de gevangenis terechtkomen zonder kans op vervroegde vrijlating, maar hij zou niet ter dood veroordeeld worden. De jury zou dus niet gebukt gaan onder de wetenschap dat hun beslissing hem het leven zou kosten, wat de zaak een stuk eenvoudiger maakte. Al zijn andere misdrijven werden gekoppeld aan de zaak in New York. Hij stond nu terecht voor de verkrachting en de dood van alle achttien slachtoffers. Hij werd achttien maal beschuldigd van verkrachting en achttien maal van moord met voorbedachten rade.

Vrijdag laat in de middag waren er twaalf juryleden geselecteerd en vier reservejuryleden, voor het geval dat een van de twaalf vervangen zou moeten worden. De twaalf reguliere leden tellende jury bestond uit acht mannen en vier vrouwen. Dat vond Alexa prima. Ze dacht dat mannen misschien beschermender zouden zijn ten opzichte van jonge vrouwen, dat ze verontwaardigder zouden zijn over de misdrijven en bozer op Luke Quentin. Daar rekende ze op. Vier van hen waren oud genoeg om een dochter van die leeftijd te hebben. Twee waren iets jonger dan ze had gewild, maar ze had al het maximale aantal weggestuurd toen deze werden gekozen. Ze hadden allemaal een baan en kwamen respectabel en intelligent over. De vier vrouwen waren allemaal al wat ouder. Judy had jonge vrouwen afgewezen. Maar de vier reservejuryleden waren voornamelijk jonge vrouwen van in de dertig. Alle rassen waren vertegenwoordigd: blank, Latijns-Amerikaans, Aziatisch en negroïde. Toen Alexa naar hen keek, was ze ervan overtuigd dat het een goede jury was. Ze had haar best gedaan de goede uit te zoeken en Judy's tegenwerpingen te omzeilen. Judy wilde mannen in de jury omdat ze dacht dat die meer met Luke zouden meeleven. Alexa dacht van niet, maar uiteindelijk waren ze allebei tevreden. Er waren altijd onverwachte verrassingen mogelijk, maar voor zover ze kon nagaan was het een goede jury. Na het proces zouden ze het zeker weten.

Toen de juryleden aan het eind van de dag weg mochten, werd Quentin in de boeien geslagen en door vier agenten de rechtszaal uit geleid. Hij zag er ontspannen en zelfverzekerd uit en bleef even staan om naar Alexa te kijken. Haar gezicht was uitdrukkingsloos en hij keek een tikkeltje spottend voordat hij verder liep.

Ze hadden die week goed werk verricht, en ook Sam en Jack waren tevreden. Ze praatten even voor ze de rechtszaal uit gingen. Sam was onder de indruk van haar precisie en beoordelingsvermogen, wat hij ook tegen zijn superieuren had gezegd. Het proces zou het moeten uitwijzen, maar tot nu toe was hij zeer verheugd over haar aanpak. Dat gold ook voor Joe McCarthy, die in die week een paar keer de rechtszaal in was geglipt om te kijken naar de juryselectie. Hij had zijn goedkeuring over haar keuzes uitgesproken en vond het verstandig dat ze sommige juryleden had afgewezen.

'Goed, we hebben onze jury van twaalf maatjes voor meneer Quentin bij elkaar,' zei Alexa tegen Sam en Jack, terwijl ze haar papieren in haar aktetas deed. Die was nu zo zwaar dat ze hem op wieltjes had moeten zetten.

'Klaar voor uw close-up, mevrouw Hamilton?' vroeg Sam plagend. Het kwam niet als een verrassing dat ze op een muur van persmensen stuitten die wilden weten wat ze van de jury vond. Het leek wel of er duizenden lampen op haar werden gericht.

'We zijn tevreden met de jury,' zei ze alleen, terwijl ze zich zonder verder commentaar een weg tussen hen door baande. Jack probeerde voorop te gaan en Sam bleef met een paar politiemensen vlak bij haar, maar ze werd bestookt met vragen en ging er goed mee om. Er stond een busje op hen te wachten, zodat ze er snel vandoor konden. Alexa, die nu voortdurend een agent bij zich had, moest naar haar kantoor om de boel af te ronden voor het weekend. Jack zei dat hij met haar mee zou gaan, en ze zetten Sam bij het kantoor van de FBI af en wensten elkaar een prettig weekend. Ze zouden allemaal mobiel bereikbaar blijven. Alexa had even met de gedachte gespeeld om naar Charleston te vliegen om Savannah te zien, maar wist dat het niet kon. Ze moest nog te veel doornemen en ook haar openingspleidooi nog bijschaven.

Ze liep net haar kantoor in toen haar telefoon ging. Het was Savannah.

'Ik zag je net op tv,' zei ze trots, 'toen je de rechtbank uitkwam. Je was geweldig.'

Alexa lachte. 'Dat is je reinste flauwekul. Ik zei alleen maar "We zijn tevreden met de jury" en verder niets. Ik zou niet weten wat daar zo geweldig aan was, maar toch bedankt.' Ze vond het fijn dat Savannah de zaak zo nauw volgde.

'Daisy en papa vonden het ook,' zei ze. Ze waren het er allemaal over eens geweest. 'Je zag er kalm en beheerst uit en liet niet met je sollen. Je zei gewoon wat je wilde en liep door zonder je nerveus te laten maken. Zo kwam je tenminste over. En je haar zat leuk.' Ze had een paardenstaart met een satijnen lint eromheen, geen knot. Daardoor zag ze er minder streng uit.

'Dank je, lieverd. We zullen zien wat er volgende week gebeurt. Ik denk dat het een goede jury is. Ik hoop het. Ik speelde met de gedachte om dit weekend te komen, maar het lukt niet.' Ze klonk teleurgesteld, maar Savannah had het wel verwacht.

'Ik dacht wel dat je niet zou komen, mam. Het zal wel een gekkenhuis zijn bij jou.'

'Daar komt het wel op neer,' gaf ze toe. 'Wat zijn je plannen voor het weekend?'

'Morgen ga ik naar een wedstrijd van Turner en vanavond komt hij langs.' In de kelder was een oude speelkamer die haar broers vroeger hadden gebruikt. Er stond een pingpongtafel en haar vader had geopperd dat ze daar samen konden zijn. Luisa kwam nooit in de kelder en het leek respectvoller om daar met Turner te gaan zitten dan in Savannahs slaapkamer.

'Doe hem de groeten van me,' zei Alexa, en ze ging weer aan het werk. Even later belde Sam Lawrence.

'Stoor ik?' vroeg hij beleefd. Het was inmiddels vrijdagavond.

'Helemaal niet. Ik ben nog aan het werk,' zei ze vriendelijk. Het was een aardige man en hun samenwerking verliep goed. Ze hadden veel respect voor elkaar, en Jack en hij waren vrienden geworden in de afgelopen maanden.

'Zo te horen hebben we dezelfde werktijden. Ik ga binnenkort in mijn kantoor wonen,' zei hij lachend. Ze werkten allemaal dag en nacht tijdens het proces. Dat gold ook voor Judy Dunning, die veel minder steun had en bovendien geen hulp kreeg van de FBI. 'Ik wilde je gewoon even zeggen dat ik erg blij ben met de jury en dat ik vind dat je de selectieprocedure erg goed hebt aangepakt. Je bent een echte vakvrouw,' complimenteerde hij, en dat was nogal wat. FBI-agenten waren niet zo kwistig met complimenten voor iemand die niet bij de FBI werkte.

'Ik hoop het wel, met een zaak als deze,' zei ze glimlachend. 'Laat het me weten als ik dit weekend nog iets voor je kan doen.'

'Dank je wel, het lukt wel,' verzekerde ze hem. Nu Savannah weg was, had ze verder ook geen verplichtingen.

Ze werkte het hele weekend thuis. Ze spitte dozen rapporten en bewijsmateriaal door, werkte aan haar openingspleidooi en organiseerde de zaak tot in de puntjes. Maandagochtend was ze er helemaal klaar voor.

Ze ging naar Sams kantoor en samen liepen ze naar de rechtbank. De pers stond haar op te wachten en het was een heel geduw en geschreeuw om door hen heen te komen, maar Alexa baande zich uiterlijk kalm een weg door de menigte, geholpen door vijf agenten, Sam en Jack. Er zat geen haartje verkeerd toen ze in de rechtszaal aan de aanklagerstafel ging zitten. Ze zag er zakelijk, competent en beheerst uit.

Judy Dunning zat al aan haar eigen tafel. Luke Quentin kwam binnen met vier bewakers en nam naast haar plaats. Vijf minuten later kwam ook de rechter binnen en ging zitten. Hij instrueerde de jury, legde in eenvoudige, heldere bewoordingen uit wat de bedoeling was en bedankte hen voor de tijd die ze erin wilden steken. Hij zei dat ze een belangrijke taak hadden, misschien wel de belangrijkste in de rechtszaal — meer nog dan hij als rechter, of dan de advocaten. Ze knikten en keken hem ernstig aan.

Alexa stond op voor haar openingspleidooi. Ze had er een maand aan gewerkt. Ze droeg een zwart mantelpakje en hoge hakken. Ze stelde zich aan de jury voor en legde uit wat haar rol als aanklager was. Ze legde uit dat de man naast haar, Jack Jones, de hoofdrechercheur in deze zaak was en sprak even over hem. Daarna vertelde ze dat Sam Lawrence het hoofd van het FBI-team was.

'En waarom hebben we de FBI hier?' vroeg ze, terwijl ze recht voor hen ging staan en hen stuk voor stuk aankeek. 'Omdat deze misdrijven in een groot aantal staten zijn gepleegd. In negen staten. Er zijn achttien jonge vrouwen in negen staten vermoord.' Ze legde er niet te veel nadruk op, maar zorgde wel dat de getallen in hun geheugen gegrift stonden. 'Als de staatsgrenzen worden overschreden en de verdachte van de ene staat naar de andere gaat om misdrijven te plegen, dan komt de FBI erbij om de informatie te coördineren, zodat er geen vergissingen gemaakt kunnen worden tussen de lokale politie-eenheden. Alle informatie wordt samengevoegd zodat wij u de correcte gegevens kunnen meedelen. Dat de FBI hier is, betekent dat dit een belangrijke zaak is. En dat is het ook. Niet omdat de FBI er is, maar omdat er achttien jonge vrouwen dood zijn. Ze zijn met geweld aangevallen en gedood. Bruut verkracht, gewurgd tijdens de seks, en vermoord. Achttien. De jongste was achttien en studeerde theologie, de oudste was vijfentwintig, een studente geneeskunde.' Ze wilde de jury duidelijk maken dat het keurige meisjes waren, en daar slaagde ze goed in. Alle ogen in de rechtszaal waren op haar gericht terwijl ze rustig en met een enorme waardigheid en kracht sprak. Ze had talent, dat zagen Jack en Sam net zo goed als iedereen die aanwezig was.

'Ze werden niet zomaar gedood. Hij kwam ze niet toevallig tegen en verkrachtte en vermoordde ze per ongeluk, wat ook al vreselijk geweest zou zijn. Hij plande het. Hij zocht ze uit. We denken dat hij ze zocht en observeerde. Hij koos ze uit en deed precies wat hij van plan was, met boze opzet. Hij was van plan ze te verkrachten en te doden, want dat wond hem op. Hij vermoordde ze omdat dat zijn ultieme genot was. De verdachte in deze zaak houdt van snuffmovies, waarin vrouwen worden gedood tijdens de seks. Hij wilde zijn fantasie waarmaken en deed daar alles voor. Hij doodde achttien vrouwen vanwege de kick. Moord met voorbedachten rade betekent dat je van plan bent om iemand te vermoorden en het dan ook doet. Het is geen ongeluk, maar het wordt beraamd, met kwade opzet. U weet wat dat betekent. Deze jonge vrouwen zijn op gewelddadige wijze verkracht en vermoord. Het was gepland. Het plan is uitgevoerd. En nu zijn ze dood.

Sommigen van u hebben kinderen. Die vraag heb ik u gesteld toen we u selecteerden als juryleden. Maar zelfs als u geen kinderen hebt, weet ik dat u geschokt bent door deze misdrijven. Dat zijn we allemaal.

Ik heb een dochter van zeventien. Ze is mooi en ze betekent alles voor me. Alles. Ze zit in haar laatste schooljaar en gaat in de herfst studeren.' Ze had het niet over Princeton, om niet elitair over te komen. 'Ze speelt volleybal en zit in het zwemteam, en ik vind haar het liefste meisje van de wereld. Ik ben een alleenstaande moeder en zij is enig kind, dus ze is alles wat ik heb.' Ze zweeg even en keek hen indringend aan. Ze was zojuist menselijk geworden in hun ogen. Ze was een alleenstaande moeder met een kind, en ze konden haar vertrouwen. Ze wilde dat ze dat wisten. Sommigen knikten begrijpend. Ze had hun aandacht.

'Zes van die achttien meisjes waren nog maar kinderen. Zeven van hen hadden een alleenstaande moeder. Negen van hen studeerden en hadden een baantje om hun studie te kunnen betalen en hun familie te helpen. Twee van hen waren de oudste thuis en hun moeder was overleden, zodat zij moesten helpen voor hun broertjes en zusjes te zorgen. Vier van hen waren uitmuntende studenten. Acht van hen hadden een beurs. Elf waren religieus en actief binnen de kerk. Vijf van hen waren verloofd. Ze deden aan sport, hadden broers en zussen, vaders en moeders, honden, leraren die hen kenden en van hen hielden, en vriendjes en vriendinnen. Ze waren allemaal gerespecteerd en geliefd, en ze worden erg gemist.

En ze zijn allemaal vermoord door de verdachte die u hier ziet. Allemaal. Achttien meisjes. Wij geloven dat dat zo is. De staat gelooft het, acht andere staten geloven het, de FBI gelooft het, en ik denk dat u het ook gelooft wanneer u het bewijs ziet.

Iemand die zulke misdrijven kan plegen, moet geen geweten hebben en totaal ongevoelig zijn: achttien jonge vrouwen vermoorden terwijl je ze verkracht, omdat je daar opgewonden van raakt en je het van plan was. Dat is een afschuwelijke manier om te sterven, en het is een afschuwelijke reden.

De staat gelooft zonder enige twijfel, en zal ook bewijzen, dat Luke Quentin, de man die in deze rechtszaal aan de tafel van de verdediging zit, deze achttien jonge vrouwen met kwade opzet heeft verkracht en vermoord.

We mogen niet toestaan dat mensen die dit gedrag vertonen vrij rondlopen, onze kinderen kwaad kunnen doen en mensen van wie we houden kunnen vermoorden. Mensen die dit soort misdrijven plegen horen in de gevangenis te zitten en gestraft te worden. Zo niet, dan zijn onze kinderen en geliefden niet meer veilig, en wij ook niet.

We weten zeker dat Luke Quentin deze achttien vrouwen heeft omgebracht. Dat kunnen we bewijzen en dat zullen we, boven gerede twijfel, tijdens dit proces doen. Als u het eens bent met de staat, vragen we u hem schuldig te verklaren aan het verkrachten en vermoorden van achttien vrouwen. Dat is het enige wat we nog kunnen doen voor de achttien gestorven meisjes.' Ze keek hen lange tijd aan en zei toen zachtjes: 'Dank u.' Ze liep terug naar de aanklagerstafel. De juryleden keken ontdaan en sommige krompen ineen. Sam Lawrence knikte goedkeurend toen ze ging zitten. Het was een krachtig openingspleidooi geweest en weer wist hij dat zij de juiste persoon voor deze zaak was.

Toen ze zat, fluisterde Luke iets tegen zijn advocaat, en ze knikte. De verdediging was niet verplicht een openingspleidooi te houden, maar Judy Dunning had besloten het toch te doen. Ze wist dat Alexa's woorden te krachtig zouden zijn om zomaar in de lucht te laten hangen zonder op zijn minst te proberen ze af te zwakken. De pro-Deoadvocaat had de rechter al eerder laten weten dat ook zij een openingspleidooi wilde houden.

Ze stond op en liep naar de jury, die ze ernstig en treurig aankeek. Ze vertelde wie ze was en dat ze Luke Quentin zou verdedigen.

'Dames en heren, ik wil dat u weet dat ook ik geschokt ben vanwege die achttien meisjes. Dat zijn we allemaal. Ook Luke Quentin. Wie zou er niet door geraakt worden? Achttien jonge levens, achttien prachtige meisjes, voor altijd weg. Wat afschuwelijk.

U zult tijdens dit proces heel veel bewijs horen — soms heel technisch - voor wat er is gebeurd, hoe het is gebeurd, wanneer het is gebeurd en wie het gedaan kan hebben. De staat gelooft dat Luke Quentin het gedaan heeft. Dat zei mevrouw Hamilton al. Maar wij geloven het niet. Nog geen moment. Luke Quentin heeft die vrouwen niet vermoord en we zullen er alles aan doen u dat te bewijzen.

Soms kom je door een vreselijke samenloop van omstandigheden op het verkeerde tijdstip op de verkeerde plek terecht, en soms laten mensen het lijken of je iets gedaan hebt terwijl dat niet zo is. Het ziet eruit of je iets verschrikkelijks hebt gedaan, maar het is niet waar. Alles keert zich tegen je en je krijgt onterecht ergens de schuld van.'

Ze keek hen stuk voor stuk indringend aan. 'Luke Quentin heeft die moorden niét gepleegd. Hij heeft die vrouwen niét verkracht en vermoord. Dat zullen we u bewijzen, boven gerede twijfel. Als u ons gelooft of als u ook maar enigszins betwijfelt of Luke Quentin die misdrijven inderdaad heeft begaan, dan vragen we u om vrijspraak. Straf geen onschuldige man, hoe ernstig de misdrijven ook zijn.' Daarop ging ze terug naar haar plaats. Direct daarna vroeg de jury om een pauze van twintig minuten.

Jack en Sam complimenteerden Alexa met haar openingspleidooi en de indruk die ze op de jury had gemaakt.

'Judy deed het ook niet slecht,' zei ze eerlijk. De advocaat had niet veel in te brengen, en dat zou alleen nog maar minder worden, maar ze had op zijn minst vragen opgeroepen. Meer kon ze niet doen.

Ze haalden koffie uit de machine, dronken het snel op en zaten weer aan de aanklagerstafel toen rechter Lieberman met zijn hamer op tafel tikte en de zaal weer tot stilte maande. Hij zei dat Alexa haar eerste getuige mocht oproepen.

Dat was Jason Yu van het forensisch lab, omdat hij in duidelijke taal aan de jury kon uitleggen hoe het zat met de DNA-tests. Daarna zou ze er experts bij halen, die moeilijker te verteren informatie zouden oplepelen. Tijdens Alexa's ondervraging legde Yu uit dat Quentin dankzij het DNA-onderzoek eerst was gekoppeld aan de lichamen die in New York gevonden waren. Ze ondervroeg hem bijna een uur lang, waarna de rechter aankondigde dat de lunchpauze begon. Jason Yu had het goed gedaan en ze bedankte hem. Na de lunch zou Judy hem aan een kruisverhoor onderwerpen.

Sam, Jack en Alexa gingen samen lunchen, maar Alexa was te zenuwachtig om te kunnen eten. Ze barstte van de adrenaline en zat het grootste deel van de pauze aantekeningen te maken en vragen op te schrijven. Terwijl zij werkte, kletsten de mannen over sport. Daarna gingen ze terug naar de rechtszaal.

Het kruisverhoor van de pro-Deo advocaat was zwak. Ze probeerde hem tevergeefs in de war te brengen en wilde zijn onderzoeken onbetrouwbaar laten lijken, met als gevolg dat hij zijn informatie alleen nog maar duidelijker formuleerde. Ze begon zichzelf belachelijk te maken, dus stuurde ze hem weg en zei dat ze verder geen vragen had. Ook Alexa had niets meer voor hem.

Daarna riep Alexa een van haar getuigendeskundigen op. Zijn getuigenis was langdradig en mogelijk verwarrend. Maar daar kon ze niets aan doen. Het bewijsmateriaal dat hij aandroeg was belangrijk voor de zaak. Ze wist dat er nog veel van dit soort getuigen uit verschillende staten zouden volgen. Ze was bang dat de jury erdoor verveeld zou raken, maar ze hadden allemaal iets belangrijks toe te voegen.

Al met al ging de eerste dag heel goed, en dat gold voor de hele eerste week. Hoewel de misdrijven afgrijselijk waren, waren de getuigenissen weinig emotioneel. Het was allemaal heel technisch. Er waren geen ooggetuigen en de ouders hadden niets te zeggen.

De meest emotionele factor was het enorme aantal zitplaatsen dat was afgezet voor de familie van de slachtoffers. In dat gedeelte zaten honderdnegen mensen, die de zaak aandachtig volgden en vaak huilden. De jury wist instinctief wie ze waren en keek regelmatig naar hen. Alexa had een keer op ze gewezen zodat de jury het wist. Judy had bezwaar gemaakt, maar toen wist de jury het al en was het te laat. Ook Charlie zat er met zijn familie.

Het grootste deel van de zaak betrof de presentatie van forensisch materiaal waardoor Luke Quentin aan elk slachtoffer gekoppeld werd. Dat bewijs moest dan in een kruisverhoor worden weerlegd, maar de pro-Deo advocaat had noch de vaardigheden, noch de feiten om dat te doen. Er viel niets tegen in te brengen. Alexa en Sam gingen vrijdagmiddag naar Judy toe, toen de zaak tot na het weekend werd verdaagd.

Alexa zei kalm: 'Ik wil je nogmaals voorstellen om je cliënt schuld te laten bekennen. We verdoen hier allemaal onze tijd.' 'Dat denk ik niet,' zei Judy Dunning koppig. 'Er worden fouten gemaakt in DNA-onderzoek. Soms wordt er alleen maar een bepaalde groep uitgesloten, zonder werkelijk iemand aan te wijzen. Ik denk dat de politie in elke staat alle onopgeloste moorden op Luke heeft willen afschuiven. Al is er maar één fout gemaakt, eentje maar, als er in een van de zaken iets is misgegaan, dan kan er gerede twijfel ontstaan die ook de andere misdrijven tenietdoet.' Het was een wilde gok, maar meer had ze niet. Rechercheteams uit negen staten én de FBI hadden erop toegezien dat er geen fouten gemaakt waren. Alexa vond het dom van haar en dacht dat ze juridische zelfmoord pleegde. 'Hij heeft niets te verliezen en hij heeft recht op een proces,' zei Judy nijdig, alsof ze een onschuldig man aan het kruis nagelden in plaats van een meedogenloze moordenaar vervolgden. Ze geloofde nog steeds dat haar cliënt onschuldig was, dat was duidelijk. Ze deed niet gewoon haar werk, ze was bezig met een kruistocht voor een verloren zaak. Judy kwam pijnlijk naïef over op Alexa.

'Hij heeft heel wat te verliezen,' wierp Alexa tegen. 'De rechter zal heel wat harder over hem oordelen als hij ieders tijd verspilt. Niemand zal medelijden met hem hebben. Hij is veel beter af als hij nu inbindt, voordat we een wekenlang proces gaan voeren. De rechter begint al behoorlijk kwaad te worden,' waarschuwde Alexa. Jack was het volkomen met haar eens en vond dat een goede advocaat Luke zou dwingen schuld te bekennen. Daar was Judy te zwak voor, en Luke had haar helemaal ingepakt. 'Als ik zijn advocaat was,' zei Alexa, 'zou ik hem schuld laten bekennen.' Dan zou de rechter misschien bereid zijn hem parallelstraffen te geven in plaats van opeenvolgende, die Luke meer dan levenslang zouden bezorgen. Parallelstraffen waren hun enige hoop.

'Dan is het maar goed dat jij zijn advocaat niet bent,' zei Judy resoluut, en ze stond beledigd op. 'Ik ben zijn advocaat, raadsvrouw, en hij bekent geen schuld.' Alexa knikte, bedankte haar en ging zonder nog iets te zeggen met Jack weg. 'Tot maandag,' zei ze, en ze liet hem in de hal achter.

Vier politieagenten liepen met haar mee de trappen van de rechtbank af, waar ze in een politieauto stapte. Twee agenten hielden het hele weekend de wacht bij haar appartement. Maandag zaten ze opnieuw in de rechtszaal.

De technische getuigenissen duurden drie weken en waren indrukwekkend sluitend, boven elke gerede twijfel, dacht Alexa. Weer kwamen er minder emoties aan te pas dan ze had gewild. De foto's van de slachtoffers waren werkelijk afschuwelijk, omdat de meesten pas later waren gevonden, toen de lichamen al in staat van ontbinding verkeerden. De juryleden waren van tevoren gewaarschuwd dat ze ernaar moesten kijken. Toen ze dat deden, zagen ze eruit of ze misselijk werden, maar de foto's waren nu eenmaal bewijsmateriaal.

Na drie weken getuigenissen legde het om zijn kant van de zaak neer en droeg de zaak over aan de verdediging. Alexa had hele boekwerken van deskundige getuigenissen en DNA-tests gepresenteerd, die niet weerlegd konden worden. Het enige wat Judy kon doen was verwarring zaaien, wat ze ook probeerde, maar zonder veel succes. Het schadelijkste van haar zaak was dat Luke niet in de getuigenbank zou plaatsnemen om zichzelf te verdedigen, vanwege zijn eerdere veroordelingen en zijn strafblad. Hij had het kunnen doen, maar zou zichzelf uitermate belachelijk hebben gemaakt. Zelfs Judy wilde dat risico niet nemen, dus zei hij niets om zichzelf te verdedigen, wat op zich al genoeg zei. Hij zat drie weken lang arrogant om zich heen te kijken in de rechtszaal, zonder wroeging, terwijl de familie van de slachtoffers huilde.

De verdediging had maar een week nodig en sloot toen af. Alexa riep nog slechts twee getuigen van de verdediging terug en maakte gehakt van ze. Ze waren niet competent en dat was duidelijk. Judy hield een emotioneel slotpleidooi waarin ze de jury smeekte geen onschuldig man te veroordelen en zei dat ze hoopte dat ze had aangetoond dat hij echt onschuldig was. De jury keek haar onbewogen aan.

In Alexa's slotpleidooi somde ze de bewijzen voor hen op en herinnerde hen aan elke zaak waarin Luke Quentin onweerlegbaar als de moordenaar van een van de vrouwen was gekoppeld. Ze liep gewoon de lijst met bewijzen langs om hen ervan te overtuigen dat de verdachte schuldig was aan alle genoemde misdrijven. Toen hield ze een korte, emotionele speech om hen te wijzen op hun verantwoordelijkheid als juryleden om misdadigers als Luke Quentin te berechten en te veroordelen: geen onschuldig man, maar een man van wie bewezen was dat hij achttien vrouwen had verkracht en vermoord. Ze bedankte hen voor hun aandacht in dit lange proces.

Daarna gaf de rechter de jury instructies voor hun beraad. De juryvoorzitter had al om grafieken en bewijsmateriaal gevraagd dat tijdens het proces was gepresenteerd. Tijdens het proces had de rechter de juryleden al gewaarschuwd dat ze niets in de pers mochten lezen over de zaak, maar hij had hen niet van de buitenwereld afgesloten.

Als ze die avond nog niet tot een uitspraak zouden komen, zouden ze echter wel naar een hotel worden gebracht, net zolang als nodig was. De jury verliet de rechtszaal en Alexa slaakte een diepe zucht. Haar taak zat erop. Sam en Jack keken haar bewonderend aan.

'Je hebt het geweldig gedaan,' zei Sam, onder de indruk van haar kracht en precisie. Kijken naar Alexa in de rechtszaal was als kijken naar ballet. Ze was wonderbaarlijk goed in staat ingewikkelde informatie helder en eenvoudig aan de jury uit te leggen, doordat ze getuigen ondervroeg en hen daarna in simpele bewoordingen vroeg uit te leggen wat ze hadden gezegd. Dat was een slimme manier om de jury niet te overstelpen met te veel technische details.

Toen ze opstond, werd Luke Quentin in de boeien geslagen en weggevoerd door de vier bewakers die gedurende het proces bij hem waren gebleven. Dit keer keek hij haar met openlijke haat aan. Hij wist zelf ook wel dat hij het niet goed had gedaan. Hij zei niets tegen Alexa en liep verder, maar als blikken konden doden, was ze ter plekke neergevallen. Ze was nu helemaal blij dat ze Savannah weg had gestuurd. Ze voelde zich niet veilig tot hij voor de rest van zijn leven in een maximaal beveiligde gevangenis zat.

Sam, Jack en Alexa moesten in de buurt van de rechtszaal blijven tot de jury tot een uitspraak was gekomen. Ze bleven allemaal mobiel bereikbaar en besloten naar Alexa's kantoor te gaan. Het was niet te geloven dat het er bijna op zat. Alexa hoopte dat ze hem schuldig zouden verklaren, al was het haast niet voorstelbaar dat ze dat niet zouden doen. Maar jury's waren onvoorspelbaar en grillig. Als ze 'gerede twijfel' hadden, al was het maar omdat de informatie te verwarrend was geweest, zou hij vrijuit gaan. Dat hadden ze maar al te vaak zien gebeuren.

Sam liet zich op de bank in Alexa's kantoor vallen, Jack plofte in een stoel neer en Alexa ging zitten en legde haar voeten op haar bureau. Ze was opgewonden, maar uitgeput en had bijna vijf weken, sinds de juryselectie, op adrenaline gefunctioneerd. Het was de eerste dag van juni. Savannah zou over tien dagen haar diploma-uitreiking hebben in Charleston. Daarna zou het leven weer normaal worden. De officier van justitie had haar een week vakantie beloofd zodra het vonnis binnen was. Hij stak zijn hoofd om het hoekje en zei dat hij haar slotpleidooi had gezien en dat hij het uitstekend vond. Hij was regelmatig in de rechtszaal geweest, net als een aantal hooggeplaatste FBI-mensen.

Die middag kwam er geen telefoontje van het hof en werd er in haar kantoor weinig gesproken. Ze waren te moe en te gespannen om te praten.

Eindelijk belde de griffier om te zeggen dat ze naar huis konden. De jury zou die nacht in een hotel slapen en de volgende ochtend opnieuw in beraad gaan. Alexa meldde het aan Jack en Sam, die kreunden. Ze hadden gehoopt dat er al een uitspraak zou zijn, hoewel het daar nog een beetje vroeg voor was. Ze nodigden haar uit voor een etentje, maar ze zei dat ze te moe was. Ze ging naar huis, waar ze op de bank duf tv zat kijken. Het waren vijf slopende weken geweest. Alexa viel zonder te eten en met de tv nog aan in haar kleren op de bank in slaap. De volgende ochtend schrok ze om zeven uur wakker en keek op haar horloge. Ze moest douchen en zich aankleden. De jury zou over twee uur weer bij elkaar komen.

HOOFDSTUK 17

Sam, Jack, Alexa, de rechter, de pro-Deo advocaat en de familie van de slachtoffers wachtten nog een lange dag terwijl de jury in beraad was. Ze stonden allemaal op het punt om weg te gaan zodat de jury weer naar het hotel kon gaan, toen de juryvoorzitter op de bel in de raadskamer van de rechter drukte om aan te kondigen dat ze tot een uitspraak waren gekomen. Het hof werd onmiddellijk weer bijeengeroepen en de verdachte werd binnengebracht.

De juryvoorzitter, een oudere man, stond op en keek de rechter aan.

'Bent u tot een uitspraak gekomen, mijnheer de voorzitter?' vroeg de rechter formeel, en de man knikte.

'Ja, Edelachtbare. De jury is tot een unanieme uitspraak gekomen.' Alexa zuchtte opgelucht. Gelukkig. Het proces hoefde niet over. Wat het ook was, het was voorbij. Hun taak zat erop, ook die van de jury.

De rechter beval de verdachte dat hij moest gaan staan en wendde zich weer tot de voorzitter.

'Hoe luidt uw uitspraak met betrekking tot de achttien aanklachten van verkrachting, mijnheer de voorzitter?' 'Schuldig, Edelachtbare,' zei hij luid. Alexa keek naar Sam. Ze hadden nog niet gewonnen, maar waren halverwege. Iedereen in de rechtszaal hield zijn adem in.

'En hoe luidt uw uitspraak met betrekking tot de achttien aanklachten van moord met voorbedachten rade?'

'Schuldig, Edelachtbare,' zei de voorzitter, die naar de rechter keek en niet naar Luke. Schuldig op alle punten.

Aan de kant van de familieleden klonk geschreeuw en gehuil, en door de hele zaal klonk geroezemoes. De rechter pakte zijn hamer en riep iedereen tot de orde. Alexa zag dat Charlie en zijn moeder elkaar omhelsden en huilden, terwijl de rechter de jury bedankte, waarna de juryleden werden weggeleid. Luke Quentin werd afgevoerd, ditmaal met handboeien en beenijzers om, die al klaar hadden gelegen. Alexa keek naar hem. Hij draaide zich naar haar om terwijl hij werd weggeleid, en met een moordzuchtige blik in zijn ogen beet hij haar giftig toe: 'Val dood!', en weg was hij. Judy had geprobeerd hem te troosten voor hij wegging, maar hij had haar weggeduwd en ze zat verslagen op haar stoel. Alexa liep naar haar toe om haar de hand te schudden.

'Je kon niet winnen, Judy. Je had geen enkele kans. De zaak was gewoon waterdicht. Hij had schuld moeten bekennen.' Judy keek triest naar haar op.

'Het afschuwelijke is dat ik denk dat hij het niet gedaan heeft.'

Alexa keek haar ongelovig aan. Het afschuwelijke was dat ze een keiharde moordenaar en een sociopaat geloofde. Zo aardig mogelijk zei ze: 'Ik denk het wel.' Ze hoopte dat Judy hem na het rechterlijke vonnis nooit meer zou zien. Ze vond het jammer dat ze hem dan zelf nog een keer moest zien.

Opnieuw sloeg de rechter met zijn hamer, en hij zei dat hij zijn vonnis op tien juli zou meedelen en dat zowel het om, de verdediging en de verdachte dan aanwezig moesten zijn. Hij bedankte iedereen, liet het hof uiteengaan en verdween in zijn raadskamer. Het was halfacht en hij wilde naar huis.

Alexa ook. Ze wilde alleen maar naar Savannah. Die had ze al een maand niet gezien.

Ditmaal waren er tien agenten nodig om haar door de muur van fotografen op de trap te loodsen. Ze duwden en graaiden en wilden commentaar en interviews van haar, maar ze glimlachte alleen en haastte zich de trap af naar de politiewagen, terwijl ze achter haar aan renden.

'Wat hebt u te zeggen? Hoe voelt u zich?' Ze riepen haar naam, en vlak voor ze instapte draaide ze zich naar hen toe. 'Het recht heeft gezegevierd. Dat is alles wat telt. De moordenaar van achttien vrouwen is veroordeeld. Daar doen we het voor. Dat is onze taak,' zei ze. Daarna reed ze weg in de politiewagen.

Nog voor ze thuis was belde Savannah haar op haar mobiel. Ze had het nieuws net gezien, en gehoord wat haar moeder had gezegd.

'Ik ben trots op je, mam.'

'Ik ben ook trots op jou, lieverd. Sorry dat het zo lang duurde.'

'Iedereen vindt je een heldin, en ik ook.'

'Jij bent mijn heldin,' zei Alexa, die zich voor het eerst sinds tijden ontspande. Ze zou die zomer van elke minuut genieten met Savannah, om de verloren tijd in te halen. 'Ik vlieg morgen naar je toe, lieverd. Ben je er klaar voor om naar huis te komen?'

'Na mijn diploma-uitreiking, mam. Dat duurt nog maar een week.'

'Ik weet het.' Alexa had er al mee ingestemd. 'En daarna heb je hier je diploma-uitreiking. Ik moet in juli nog naar de rechterlijke uitspraak, maar ik had bedacht dat we daarna een paar weken naar Europa zouden kunnen gaan. Ik ben aan vakantie toe!' Ze lachte.

Ze kletsten een paar minuten en Alexa beloofde dat ze de volgende dag zou komen. Ze was vrij. Het was voorbij. Luke Quentin zou voor altijd de gevangenis ingaan. Ze had nog steeds twee agenten die haar bewaakten, maar het leven kon weer normaal worden. En Savannah kon eindelijk weer thuis komen. Ze glimlachte breeduit toen ze haar appartement binnenging. Ze had haar werk gedaan. Het was een fantastisch gevoel dat ze wist dat ze het goed gedaan had. Ze had vleugels.

HOOFDSTUK 18

Zoals beloofd zat Alexa de volgende middag om twaalf uur in het vliegtuig naar Charleston. Savannah had vrij van school gekregen en zou haar moeder op het vliegveld ontmoeten. Ze konden niet wachten om elkaar te zien.

Alexa had de avond daarvoor met haar moeder gesproken terwijl ze haar koffer inpakte. Haar moeder had haar uitgebreid gefeliciteerd. Ook Stanley had gebeld om haar te feliciteren. Hij was een paar keer de rechtszaal binnengeglipt en zei dat ze het briljant en met pit had gedaan. Ze had er nooit een circus van gemaakt en was uitgegaan van de feiten en het forensische bewijs, wat volgens hem de juiste werkwijze was.

Sam had haar die ochtend gebeld voor ze wegging en zei dat hij haar zou missen. Hij werkte eigenlijk in Washington, D.C. en zou weer teruggaan, maar hij was vaak in New York en stelde voor dat ze in de herfst een keer zouden gaan lunchen. Jack had haar gebeld om haar nogmaals te feliciteren, en Joe McCarthy ook. Er hing een feestelijke overwinningssfeer, en nu kon haar dochter ook nog naar huis komen, wat het alleen nog maar beter maakte. Er was nooit meer een brief gekomen. Quentin had zich laatst tegenover een van de bewakers laten ontvallen dat hij een spelletje had gespeeld om Alexa bang te maken. Dat had Jack haar verteld. Quentin had de brieven door een vriend van hem bij Savannah laten bezorgen. Quentin vond het zelf erg grappig, en Alexa was des te blijer dat ze Savannah had weggestuurd. Het spelletje was opgehouden toen de vriend had gemeld dat Savannah weg was, en toen was de lol eraf. Voor Alexa was het allesbehalve een spelletje geweest. Het was doodeng geweest, en ze had zich veel zorgen gemaakt om Savannah en de brieven.

Alexa wilde nu wel toegeven dat de tijd in Charleston Savannah goed had gedaan. Ze had nu een echte band met haar vader opgebouwd, wat veel voor haar betekende, al was zijn vrouw er boos om geworden. Alexa's moeder zei nogmaals dat het heel leuk voor Savannah was dat ze ook iets over haar vaders familie te weten was gekomen en haar oma had ontmoet, die heel oud was en niet meer zo lang zou leven. De timing was precies goed geweest en ze waren er allemaal beter van geworden. Zelfs voor Alexa, die de spoken uit het verleden nu kon laten rusten en niet meer zo bitter was als voorheen. Als ze nu naar Tom keek, zag ze een zwakke man die een hoge prijs had betaald voor zijn verraad. Ze zag geen man van wie ze hield of die ze zelfs maar haatte. Ze voelde zich vrijer dan ze zich in jaren had gevoeld.

Savannah stond op haar te wachten toen ze uit het vliegtuig kwam, en ze omhelsden elkaar stevig. Savannah reed met haar naar het hotel in de kleine auto die ze van haar vader had geleend. Daarna ging ze naar school en beloofde later terug te komen.

Tom belde toen ze haar koffers aan het uitpakken was, en ook hij feliciteerde haar. Hij had haar de avond ervoor op tv gezien toen ze de rechtbank verliet, en hij was zoals altijd onder de indruk van haar bescheiden aanpak, toen ze zei dat het recht had gezegevierd en het daarbij had gelaten. Ze hoefde geen glorie, alleen een veroordeling, en die had ze gekregen.

'Je zult wel uitgeput zijn,' zei hij meelevend, en dat beaamde ze.

'Blijf je voor Savannahs diploma-uitreiking volgende week?' vroeg hij hoopvol.

'Nee, ik moet terug. Ik heb maar een week vrij, en ik ga ook al naar de uitreiking in New York.' Ze was hem nog steeds dankbaar omdat hij Savannah vier maanden bij zich had gehouden. Dat was perfect voor haar geweest, en had haar de kans gegeven het proces goed te kunnen voorbereiden zonder zich zorgen om Savannah te hoeven maken.

'Ik zal het heel moeilijk krijgen als ze weg is,' gaf hij toe. 'En Daisy ook. Ik hoop dat je eind juni naar Travis' bruiloft wilt komen.' Ze wist niet of hij eerlijk was, of gewoon zuidelijk beleefd. Dat was moeilijk te zeggen.

'Het is lief dat hij me heeft uitgenodigd, maar ik denk dat je vrouw zich er erg ongemakkelijk bij zou voelen.' Dat was een teleurstelling. Hij had gehoopt dat ze zou komen.

'Met achthonderd gasten zou het niet eens opvallen als je een beer in een hoelarokje zou meenemen.'

'Maar een ex-vrouw is wat anders,' zei ze. 'Ik weet zeker dat Luisa niet wil dat ik kom.' En dit was Luisa's terrein, niet dat van Alexa. Dat had ze te respecteren, al deed Luisa dat ook niet bij haar.

'Dat is niet aan Luisa, maar aan Travis en Scarlette. Ik weet dat zij willen dat jij zou komen, en Savannah wil ook komen.' 'Zij mag wel gaan, als ze wil. Ik bespreek het nog wel met haar. Ze is een grote meid, ze kan alleen gaan.'

'Ik hoop echt dat je komt, Alexa,' zei hij zachtjes, maar ze negeerde het. Die zachtheid in zijn stem kwam haar maar al te bekend voor, maar daarvoor was het nu te laat.

'We zien wel,' zei ze vaag, en ze wisten allebei dat dat een nee was.

'Ik zie je deze week nog wel voordat je weggaat.'

'Ik doe gewoon rustig aan en breng tijd door met Savannah.

Verder moet ik bijkomen van het proces. Ik ben kapot,' zei ze eerlijk, en zo klonk ze ook: moe, maar gelukkig.

Savannah was om zes uur terug en ze liepen samen door de keienstraatjes. Het was nu heel warm en de bloemen bloeiden geurig. Dit was Charleston op zijn mooist en meest romantisch. Alexa wandelde er weer veel als Savannah op school was. Ze ging naar een van de oude plantages en volgde een rondleiding. Savannah en zij gingen dat weekend samen met Turner naar het strand. Alexa nam Savannah en een stuk of tien vrienden mee uit eten voor een pre-examenfeestje. Ze waren allemaal in hoger sferen, Alexa ook.

De week in Charleston vloog voorbij zonder problemen of onplezierige momenten, en zelfs zonder aanvaringen met Luisa. Ze negeerde Savannah de laatste tijd volledig, en dat leek goed te werken.

Savannah wachtte tot de laatste avond en vroeg haar moeder toen naar Travis' bruiloft. Ze wilde er echt naartoe en wilde heel graag dat Alexa met haar meeging. Het was een heel grote bruiloft, dus Tom had wel gelijk dat het niet ongemakkelijk hoefde te zijn voor Luisa. Dat zou wel het geval zijn als ze op het diner zou komen dat Tom en Luisa op de countryclub voor het bruidspaar gaven, maar niet op de receptie zelf. Alexa had weer met hem geluncht en toen had hij dat gezegd. Hij zei niet nog eens hoe erg hij haar miste, hoeveel spijt hij had en hoe ongelukkig hij met Luisa was. Hij respecteerde de grenzen die ze had aangegeven en daar was ze hem dankbaar voor. Anders had ze hem ook niet langer willen zien. Ze was eroverheen en had alles nu achter zich gelaten.

'Kom je, mam?' smeekte Savannah, die er nu eerder uitzag als een meisje van vijf dan van zeventien.

Haar moeder lachte. 'Wat maakt het uit of ik kom? Je maakt toch wel plezier met je vrienden.' Iedereen die ze kende was uitgenodigd, ook Turner en Julianne, die met hun ouders meegingen. Het was maar een klein sociaal kringetje in Charleston, en achthonderd gasten betekende dat iedereen die ertoe deed zou komen. Savannah zei dat zelfs de gouverneur bij het diner aanwezig zou zijn en dat er een paar senatoren naar de receptie zouden komen. Luisa vond het heerlijk om te pronken met haar sociale en politieke contacten, en dat gold ook voor Scarlettes ouders. De twee families pasten al net zo goed bij elkaar als de bruid en de bruidegom zelf.

'Ik vind het gewoon leuker als je er wel bij bent. Dan kunnen we samen hierheen vliegen.' Ze had haar moeder nog niet verteld dat ze in augustus ook hierheen wilde komen om Turner te zien voor ze allebei zouden gaan studeren. Hun romance hield stand. Ze waren verliefd.

'Goed dan,' gaf Alexa eindelijk toe. 'Maar ik vind het wel gek. Ik kende al die mensen toen ik getrouwd was, en nu hang ik er maar een beetje bij.' Ze keek er verloren bij, maar zo voelde ze zich nu eenmaal.

'Je hangt er niet bij, mam. Je bent een nationale mediaster. De beroemde aanklager uit New York.'

'Doe niet zo mal,' zei Alexa bescheiden. Ze ontkende het, maar het was wel waar.

'Je hoeft je nergens voor te schamen, mam,' hield Savannah vol.

'Alleen dat je vader me heeft gedumpt, en dat was nogal wat. Heel wat.' Hoe goed ze ook in haar werk was, ze zat er nog steeds mee.

'Je redt je wel. Trouwens, volgens mij ben je eroverheen,' zei Savannah voorzichtig, want ze wilde haar moeder niet van streek maken. 'Je wilt hem niet meer, al durf ik te wedden dat je hem zo kan krijgen. Hij is doodongelukkig met Luisa.'

'Weet ik,' zei Alexa zacht. Dat had hij haar zelf verteld. 'En je hebt gelijk, ik wil hem niet meer. Maar toen wel.'

'Dat weet ik, mam,' zei Savannah, en ze sloeg haar armen om haar moeder heen. 'Dus je komt?'

'Ja, ja.' Ze rolde met haar ogen. 'Ik stuur ze morgen een bevestiging.'

'Ik heb al tegen Scarlette gezegd dat ik kom,' giechelde Savannah.

Ze hadden een heerlijke laatste avond samen, en Alexa vertrok naar de luchthaven toen Savannah de volgende ochtend naar school ging. Ze had gedacht dat dit haar laatste trip naar Charleston zou zijn, maar nu zou ze nog een keer komen, voor de bruiloft.

Alexa vertelde het aan haar moeder toen ze thuiskwam.

'Ik weet niet waarom ik me heb laten ompraten door Savannah,' klaagde Alexa. 'Nu moet ik ook nog een jurk kopen.'

'Misschien doet het je wel goed. Wie weet ontmoet je wel iemand,' zei Muriel hoopvol. Ze hadden het allebei altijd ironisch gevonden dat Muriel een rijker liefdesleven had dan zij. 'Ja hoor, echt wat ik nodig heb, nog zo'n zuidelijke charmeur,' zei Alexa bits. 'Eentje is wel genoeg geweest. Dat verhaal ken ik nu wel. Ik hoef er echt niet nog een.'

'Ze zijn niet allemaal zoals Tom,' zei haar moeder.

'Dat is waar. En ook niet zoals Luisa. Maar ze hebben wel allemaal hun eigen kringetje, en als je daar niet bij hoort, ben je niets waard. Ik hoop niet dat Savannah daar blijft hangen, maar dat ze na haar studie weer naar New York komt.'

'Je weet nooit waar ze dan wil zijn en wat voor baan ze krijgt, of op wie ze verliefd wordt. Ik heb het ook gered toen jij in Charleston was.'

'Ja, maar toen had je Stanley al. Ik niet. Ik heb alleen Savannah.'

'Misschien heb je meer nodig in je leven,' zei haar moeder weer. 'Je kunt niet alles aan haar ophangen. Dat is voor geen van jullie beiden gezond.'

'Hoe dan ook, ik blijf alleen achter als ze gaat studeren.' Daar maakte Alexa zich druk om, maar de afgelopen vier maanden waren een goede oefenperiode geweest. Alexa was als de dood voor het legenestsyndroom. De afgelopen vier maanden was het vreselijk stil in huis geweest zonder Savannah. Alexa was blij dat ze naar Princeton ging en niet verder weg. 'Wil je dit weekend met me mee gaan winkelen?' vroeg ze aan haar moeder. 'Ik moet een jurk hebben voor de bruiloft. Het is gala.'

'Ja, leuk.' Muriel klonk verrukt en ze spraken af dat ze zaterdag eerst zouden lunchen.

'Ik heb al jaren geen avondjurk meer gekocht,' zei Alexa opgewonden. Elf jaar... sinds ze met Tom was getrouwd. En nu zou ze terugkomen, niet als zijn vrouw, maar als zichzelf: de aanklager uit New York, zoals Savannah het had uitgedrukt. Haar leven was wel veranderd.

Toen Savannah haar diploma-uitreiking had in Charleston, was haar moeder alweer aan het werk. Ze had een paar kleine zaken, die een verademing waren na de zaak-Quentin. Ze was nog steeds een plaatselijke ster. Verschillende tijdschriften hadden om een interview met haar gevraagd, maar die had ze afgewezen. Ze gaf wel aan Jack toe dat ze de kleine zaken een beetje saai vond. Het viel niet mee om weer routinezaken te doen na de uitdaging die ze achter de rug had. En tot haar verrassing miste ze het werken met de FBI. Jack vroeg zich af of ze een burn-out had, maar zei het niet.

Op Savannahs diploma-uitreiking in Charleston droegen de meisjes een witte jurk onder hun toga, en de jongens hadden een pak aan. De meisjes hadden bloemen in hun handen en iedereen huilde toen het schoollied werd ingezet. Het was emotioneel en lief, precies zoals het moest zijn. Na afloop trakteerde haar vader op een lunch op de countryclub. Travis en Scarlette kwamen, en Turner, Daisy en natuurlijk haar vader. Ook oma Beaumont kwam naar de uitreiking en de lunch. Luisa was voor beide uitgenodigd, maar kwam niet. In elk geval bleef ze trouw aan haar gevoelens. Het enige wat ze wilde vieren was het feit dat Savannah twee dagen later zou vertrekken. Ze was nog steeds woedend dat ze terug zou komen voor de bruiloft. Ze hoopte dat ze haar daarna heel lang niet zou zien. Ze wilde niet dat ze nog een keer naar Charleston zou komen, al begon Tom nu al moeilijk te doen over Thanksgiving. Luisa wilde er niets over horen. Niemand miste haar bij de lunch.

Het was heerlijk in de tuin van de countryclub. Haar oma gaf haar een parelketting die nog van haar eigen moeder was geweest, en haar vader gaf haar een heel dikke cheque en zei hoe trots hij op haar was. Ze zei dat ze met het geld spullen voor haar studietijd zou kopen. Ze zou in augustus terug zijn om Turner te zien, en hen allemaal, natuurlijk. Tom hoopte dat Luisa er dan niet zou zijn en net als elke zomer op bezoek zou zijn bij haar familie in Alabama. Ze had overal in het Zuiden familie.

De twee dagen na de diploma-uitreiking bracht Savannah zo veel mogelijk tijd door met Turner. Hij zou in juni en juli in de olievelden in Mississippi gaan werken en zou haar vreselijk missen. Ze was de liefde van zijn leven. Hij zou de week daarop naar haar diploma-uitreiking in New York komen, maar kon maar twee dagen blijven.

Savannahs laatste nacht in Thousand Oaks was bitterzoet. Ze lag hand in hand met Daisy in bed, net als de eerste nacht. Het was een warme, maanverlichte nacht en de meisjes lagen te fluisteren en te knuffelen tot ze in slaap vielen. Savannah wilde dat ze haar zou komen opzoeken in New York of op Princeton, maar ze waren allebei bang dat Luisa dat niet goed zou vinden. Ze zouden het via hun vader proberen.

Daisy stond voor de deur te huilen toen Savannah wegging. Jed had al haar spullen in de auto gezet en Tallulah depte haar ogen. Julianne was gekomen om afscheid te nemen en snikte. Vlak voor ze wegging, liep Savannah naar binnen om Luisa gedag te zeggen, die niet naar buiten was gekomen. Ze zat met kaarsrechte rug aan de keukentafel te ontbijten en las de krant.

'Bedankt voor alles, Luisa,' zei Savannah beleefd, terwijl haar vader met een steek in zijn hart op de drempel stond toe te kijken. Savannah was zo lief en deed zo haar best, maar Luisa was meedogenloos. 'Sorry dat ik je tot last ben geweest. Ik heb het heerlijk gehad,' zei Savannah met tranen in haar ogen. Ze vond het echt erg dat ze wegging, hoewel ze blij was dat ze terugging naar haar moeder. Ze had hier iets gekregen dat ze nog nooit echt had gehad: een vader. En dat zou niet voorbijgaan.

'Je bent me niet tot last geweest,' zei Luisa kil. 'Goede reis.' Ze maakte geen aanstalten om naar Savannah toe te komen en pakte haar krant weer op.

'Dag,' zei Savannah zacht, en ze liep met haar vader de keuken uit. Een warmer afscheid kon ze van Luisa niet krijgen. Savannah omhelsde Daisy nog een laatste keer en stapte de auto in. Daisy en Julianne zwaaiden haar samen met de twee oude bedienden uit terwijl ze met Tom wegreed van Thousand Oaks. Maanden geleden had Savannah het zich niet kunnen voorstellen, maar ze vond het vreselijk om uit Charleston weg te gaan. Het voelde nu als haar tweede thuis, en dat had zelfs Luisa niet voor haar kunnen bederven. Savannah bedacht dat dit de gelukkigste maanden van haar leven waren geweest, al had ze haar moeder nog zo gemist. Ze had nu echt twee ouders en hield van hen allebei.

HOOFDSTUK 19

Savannahs diploma-uitreiking in New York was de tegenpool van die in Charleston. Al haar vrienden droegen een spijkerbroek met gaten, hemdjes en gympen of slippers onder hun toga. Niemand droeg bloemen of een mooie witte jurk. De jongens hadden een T-shirt en een spijkerbroek aan en droegen ook gympen of slippers, maar ze lieten dezelfde vreugdekreten horen op het moment van de uitreiking, gooiden hun baretten in de lucht en rukten hun gehuurde toga's open.

Iedereen was dolblij om Savannah weer te zien. Ze had vanuit Charleston met de meesten wel contact gehouden via e-mail of telefoon, maar het voelde toch gek om terug te zijn. Alles leek zo anders in New York. Ze wist niet meer waar ze zich nu het meeste thuis voelde, ze vond het op beide plaatsen heerlijk. Ze zei het niet tegen haar moeder, maar ze miste Charleston soms echt.

Turner was naar haar New Yorkse diploma-uitreiking gekomen en ze liet hem alles zien. Al haar vriendinnen vonden hem een kanjer en heel aardig, en zelfs de jongens vonden hem leuk. Haar oma nam hen mee uit eten en liet Turner daarna de rechtbank zien. Hij was onder de indruk dat haar oma rechter was en haar moeder hulpofficier van justitie. Zijn eigen moeder had nooit gewerkt toen ze nog leefde.

'Mijn moeder ook niet toen ze nog met mijn vader getrouwd was,' vertelde Savannah. 'Ze is rechten gaan studeren nadat ze gescheiden waren, en mijn oma heeft hetzelfde gedaan toen mijn opa overleed. Om iets omhanden te hebben en niet alleen maar te treuren.' Turner had haar verteld dat zijn vader een vriendinnetje van zesentwintig had en erover dacht te hertrouwen. Zijn broers en hij waren er helemaal van ondersteboven. Hij was eenzaam zonder zijn vrouw.

Savannah en Turner deden in New York alles wat ze van plan waren geweest. Ze nam hem mee naar de top van het Empire State Building, dat hij graag wilde zien, ze maakten een tochtje op de Staten Island Ferry en gingen naar het Vrijheidsbeeld en naar het museum van Ellis Island. Ze gingen naar de dierentuin in de Bronx en voelden zich net kleine kinderen. Ook gingen ze naar Long Island, waar ze op het strand wandelden. Ze bedachten alvast hoe ze elkaar in de herfst zouden opzoeken in Princeton en Duke. Ze waren vast van plan hun romance voort te zetten. Als ze elkaar ook maar een uur niet zagen, belden of sms'ten ze elkaar voortdurend. Ze hadden allebei het gevoel dat het nog een eeuwigheid zou duren voor ze in augustus weer naar Charleston zou komen, nadat ze met haar moeder in Europa was geweest. Maar ze hadden de bruiloft tenminste nog in het vooruitzicht. Die was tien dagen nadat Turner uit New York vertrok.

De dag nadat hij weg was, vond Savannah een jurk. Alexa had die van haar al gevonden toen ze met haar moeder was gaan winkelen. Ze had iets gekocht wat ze normaal nooit zou hebben gekozen. Het was een laag uitgesneden, perzikkleurige, strapless chiffon jurk. Hij was erg sexy en had een lange, elegante rok. Ze had er hooggehakte zilveren sandaaltjes bij gekocht. Ze trok hem aan zodat Savannah hem kon zien, en maakte zich zorgen dat hij misschien te sexy en te bloot voor haar was.

'Mam,' zei Savannah plagend, 'je bent negenendertig hoor, geen honderd. Je hóórt er sexy uit te zien.'

'Dat zei oma ook al. Ik weet niet wat jullie twee je in je hoofd halen, maar ik kan die jurk hierna nooit meer aan.' Het leek zonde van het geld, maar ze was verliefd op die jurk geworden en had er al in geen jaren meer een gekocht. Savannah vond het leuk dat haar moeder zo'n mooie jurk had gekocht.

'Je doet hem aan naar Travis' bruiloft. Dat is genoeg. Je ziet er prachtig uit.'

'Misschien kan ik hem naderhand korter laten maken en naar kantoor aantrekken,' grapte haar moeder. 'Dan zie ik er bij het volgende proces geweldig uit.'

'Er is meer in het leven dan alleen werk, hoor,' zei Savannah verwijtend. Alexa haalde haar schouders op.

Sam had haar een paar keer gebeld om te horen hoe het ging, en ze vonden allebei dat het tegenviel na het proces. Alles leek nu zo onbetekenend in vergelijking met wat ze gedaan hadden. Maar seriemoordenaars met achttien slachtoffers in negen staten kwamen niet zo vaak voor in een carrière. Het was fijn om te weten dat ze iets hadden kunnen doen waarmee ze verschil maakten. De rechterlijke uitspraak stond op de planning op de dag voordat ze naar Europa zou gaan met Savannah. Ze zouden naar Parijs, Londen en Florence gaan, en misschien nog een weekend in Zuid-Frankrijk. Alexa was van plan het er eens goed van te nemen. Ze zouden drie weken blijven. Daarna zou Savannah weer naar Charleston gaan om Turner nog twee weken te kunnen zien. Daar had Alexa in toegestemd. Ze wilde hun romance niet in de weg staan.

De jurk die Savannah voor de bruiloft van haar broer had gekocht was van lichtblauw satijn. Net als die van haar moeder was hij strapless, maar dan niet zo laag uitgesneden. Hij was ook lang, en ze had er sexy hoge hakken bij gekocht. Ze zagen er allebei adembenemend uit, verzekerde Muriel. Stanley en zij zouden die zomer ook op vakantie gaan. Ze zouden een lange autotocht door Montana en Wyoming maken en alles doen wat ze leuk vonden: hiken, paardrijden en vissen. Savannah zei dat het verschrikkelijk klonk. Zij was veel opgetogener over haar reis met haar moeder, vooral over Parijs.

Savannah en Alexa kwamen op vrijdagmiddag in de Wentworth Mansion in Charleston aan, al zouden ze niet naar het diner gaan dat Tom en Luisa gaven, en evenmin naar de kerkdienst, die alleen bedoeld was voor directe familie en intieme vrienden. De St. Stephen's kerk was te klein voor alle gasten die naar de receptie zouden komen. Maar ze wilden graag lekker de tijd nemen om te ontspannen voor de volgende dag, dus hadden ze die avond een afspraak in de spa van het hotel.

Savannah belde Daisy zodra ze waren aangekomen, en haar vader bracht haar naar het hotel zodat ze elkaar even konden zien. Daisy was helemaal opgewonden omdat ze bloemenmeisje was, en ze zei dat ze een heel mooie jurk had. Ze keek naar Savannahs jurk, die in de kast hing, en vond hem heel mooi. Daarna gingen ze nog een ijsje eten en toen nam haar vader haar weer mee naar huis. Ze moest die avond mee naar het diner en haar moeder zou woedend zijn als ze te laat zou zijn. Het bezoekje was dus kort maar krachtig. Daisy had zich als een kanonskogel op Savannah gestort, en de twee meisjes hadden elkaar giechelend omhelsd en gekust. Daisy vormde een welkome aanvulling op Savannahs leven en was het kleine zusje dat ze altijd had willen hebben. Alexa had alleen nooit gedacht dat het dit meisje zou zijn. Savannah had Daisy al beloofd dat ze een weekend naar Princeton mocht komen én een keer naar New York, en Tom had bezworen dat hij dat zou regelen.

Die avond ging Turner met hen mee uit eten nadat ze klaar waren in de spa. Savannah en hij gingen een eindje rijden en hij bood aan hen de volgende dag naar de receptie te begeleiden, wat Savannah en ook haar moeder een heel goed idee vonden. Ze wilde geen taxi nemen of een limousine huren; dat zou veel te protserig overkomen.

De receptie begon om zes uur en Turner kwam hen stipt om halfzes halen in een oude Mercedes die hij van zijn vader had geleend. Hij floot bewonderend toen hij hen zag. Alexa leek wel een prinses in de perzikkleurige chiffon avondjurk met haar haar in een elegante Franse wrong. Savannah zag er spectaculair uit in de blauwe jurk die de kleur had van haar ogen en net genoeg decolleté toonde, maar niet te veel. Haar moeders jurk was niet ongepast, maar iets gewaagder. Turner zei dat ze er fantastisch uitzagen en dat hij trots was dat hij hen mocht begeleiden. Hij droeg een zomersmoking met een wit jasje en een traditionele zwarte broek met een zwarte bies, en ouderwetse zwartleren, keurige schoenen. Hij had een zwart satijnen strikje om.

'Je bent een bijzonder knappe jongeman,' zei Alexa complimenteus. Ze was blij voor Savannah. Ze vormden een prachtig stel: jong, onschuldig en hoopvol, precies zoals verliefde mensen eruit hoorden te zien.

De bruiloft was in de St. Stephen's kerk, waar Alexa ook met Savannah was geweest toen ze Luisa en Daisy waren tegengekomen. Maar Alexa en Savannah gingen samen met Turner rechtstreeks naar de receptie, omdat ze niet voor de kerk waren uitgenodigd. Daar had Luisa wel voor gezorgd. Alexa verwachtte dat ze ergens op de parkeerplaats of in de keuken zou worden gezet en vermoedde dat Savannah een niet veel betere plek toegewezen zou krijgen, maar het maakte haar niet uit. Ze was voor Travis en Scarlette gekomen, en om plezier te maken. Het kon Alexa en Savannah weinig schelen waar ze zaten. Savannah was blij zolang Turner maar bij haar was. Ze kwamen bij de felicitatierij aan. Scarlette zag eruit als een middeleeuwse koningin en stond trots naast Travis. Haar jurk was schitterend en Scarlette was mooier dan iemand haar ooit had gezien. Travis zag eruit als de gelukkigste, trotste man van de wereld. Henry stond als getuige naast hem, en eromheen stonden nog een heleboel bruidsjonkers en bruidsmeisjes. Scarlettes oudste zus was haar getuige en Daisy was het bloemenmeisje, in een prachtige witte organza jurk, met een satijnen mandje vol rozenblaadjes. Overal stonden bloemen, waaronder orchideeën, gardenia's en lelietjes-van-dalen. De bloemen waren vanuit de hele wereld ingevlogen. Het was een spectaculaire bruiloft.

'Wauw,' fluisterde Alexa tegen haar dochter, en ze boog zich naar haar toe. 'Dit is me de bruiloft wel, zeg.' Scarlettes ouders waren heel vooraanstaand en Luisa was extreem trots op haar zoons vangst, alsof ze er zelf voor had gezorgd. Zoals Daisy al had gezegd droeg ze een knalrode satijnen jurk met een geleende diamanten tiara en een robijnen ketting.

Tom had enigszins gegeneerd gekeken toen hij het zag, maar hij had niets gezegd. Luisa deed toch wat ze wilde. Hij vond de jurk iets te opzichtig, maar het leek niemand op te vallen.

Tom zag Savannah en Alexa en stapte even uit de ontvangstrij om hen te kussen.

'Je ziet er fantastisch uit,' zei hij met een tedere blik tegen Alexa. 'Ik vind je jurk prachtig. Ik wil straks met je dansen.'

Ze kwam in de verleiding om 'Het zal wel' te zeggen, zoals Savannah altijd deed, maar ze zei het niet. Het was aardig dat hij hen gedag kwam zeggen. Even later kwam Henry ook naar hen toe, en hij drukte zijn zus bijna plat met zijn berenomhelzing.

'O god, straks eet ik je op, zo lekker zie je eruit.' Hij bedekte haar hals met kusjes, waardoor ze moest lachen. Toen grijnsde hij ook naar haar moeder. 'Jij ziet er ook prachtig uit, Alexa. Echt geweldig. Sexy jurk.' 'Niet té, hoop ik?' vroeg ze nerveus.

'Je bent een mediaster uit New York. Laat ze maar kletsen,' zei Henry, die er verpletterend uitzag in zijn smoking. Die was moderner dan wat de meeste mannen hier droegen. Hij had hem in Los Angeles gekocht. De bruidegom droeg een wit jacquet.

Zoals voorspeld had Luisa het te druk om Alexa en Savannah op te merken. De menigte die binnenstroomde was enorm. Scarlettes ouders hadden een gigantische kennissenkring. Toen de mensen langs hen heen liepen, stelde Henry Alexa telkens voor als zijn stiefmoeder, wat haar ontroerde. Mensen herinnerden zich het verhaal vaag als hij dat zei, maar ze waren alweer vergeten dat zijn vader al eerder getrouwd was geweest. Ze vonden het fantastisch dat ze nog steeds een hechte band met de jongens had.

Henry en zij bleven een tijdje bij elkaar staan. Savannah kwam steeds even langs, en Tom dook even op en herinnerde haar eraan dat ze later zouden dansen. Toen verdween de familie om foto's te gaan maken met het bruidspaar. Alexa liep in haar eentje rond met een glas champagne in haar hand. Ze zag wat vaag bekende gezichten, maar tot haar opluchting niemand die ze goed kende.

Henry kwam een halfuur later weer naar haar toe en liep met haar mee naar de eettafel. Bij de deur had ze een kaartje met haar stoel en tafelnummer gekregen.

'Oeps,' zei Henry, toen hij erop keek. 'Je zit in Siberië. Dat was te verwachten. Mijn moeder heeft vast geholpen met de tafelschikking.' Ze lachten allebei, want ook zij had het wel verwacht.

'Haar hart zij gezegend,' zei Alexa, en toen moesten ze nog harder lachen.

'Precies. Ze negeert me vanavond, omdat ik weigerde een vrouw mee te nemen. Ik kan altijd nog zeggen dat ik met jou was.' Alexa vond het leuk om bij hem te zijn. Hij was geweldig gezelschap en heel attent toen hij haar naar haar plek bracht en daarna zelf naar de andere kant van de tent vertrok. Savannah zat ook niet aan Alexa's tafel. Voordat Henry was weggegaan, had hij haar gewaarschuwd dat er die avond veel hoogwaardigheidsbekleders zouden zijn: waarschijnlijk de president, de koningin van Engeland en vrijwel zeker de paus. Hij was nog net zo grappig als toen hij klein was en ze had altijd van hem gehouden, hoewel ze ook van Travis hield. Travis was een veel rustiger kind geweest, maar Henry was altijd grappig en gek geweest.

De mensen bij Alexa aan tafel leken aangenaam gezelschap. Er waren vier oudere stellen, voornamelijk van haar moeders leeftijd, en ze zat naast een katholieke priester, die erg interessant en aardig was om mee te praten. Maar in tegenstelling tot wat haar moeder hoopte was er vanavond geen prins op het witte paard. Dat had ze ook niet verwacht, en ze vond het niet erg.

Henry kwam een paar keer bij haar langs. Ze zag Turner en Savannah af en toe vanuit de verte. Toen na het eten de muziek begon, leidde Henry haar naar de dansvloer. De hele receptie vond plaats in een gigantische tent.

'Waar zouden ze die op de kop getikt hebben, op de jaarmarkt?' vroeg Henry terwijl ze dansten. Ze giechelde. De tent zag eruit alsof hij gemaakt was van tienduizend kilometer wit satijn. Ze hadden twee dansen gedaan toen Tom hen zag en haar aftikte. De muziek was net overgegaan in een foxtrot, en Tom liet haar gracieus over de vloer zweven. Alexa vond het een gek gevoel om weer met hem te dansen, maar ze pakte het sportief op. Ze hadden net een draai gemaakt toen ze hard tegen een man aan botsten die over de dansvloer liep, waarschijnlijk op weg naar de bar. Tom negeerde hem eerst, maar realiseerde zich toen dat hij hem kende. Hij bleef Alexa's hand vasthouden, maar hield haar een eindje van zich af, zodat hij de man gedag kon zeggen zonder haar kwijt te raken. De man kwam Alexa ergens bekend voor, maar ze had geen idee wie hij was. Hij was een jaar of vijftig, lang en gedistingeerd, en hij had peper-en-zoutkleurig haar. Hij glimlachte toen hij Tom zag, en zijn lach werd breder zodra hij Alexa in het vizier kreeg.

'Wat doet ú hier?' zei hij. Ze nam aan dat hij haar met iemand anders verwarde. Hopelijk niet met Luisa.

'Sorry?'

'Ik heb u de afgelopen maand gevolgd op het nieuws. Dat was een behoorlijke zaak die u gewonnen hebt, mevrouw de aanklager. Gefeliciteerd!' Ze stond ervan te kijken dat hij haar herkende en was zowel verlegen als verheugd vanwege zijn compliment. Ze was even bang geweest dat zijn verrukte glimlach op haar decolleté gericht was in plaats van op haar hersens, maar dit was beter.

Tom stelde hen aan elkaar voor. Nu was het haar beurt om verrast te zijn. 'Senator Edward Baldwin,' zei Tom formeel, en nu snapte Alexa waarom hij haar bekend voorkwam. Hij had hetzelfde lijzige accent als iedereen hier in Charleston, en hij was de senator van South Carolina. Een van de hoogwaardigheidsbekleders die Henry had beloofd, al was het dan niet de paus.

Alexa lachte naar hem. 'Het is een eer u te ontmoeten, senator.' Ze schudden elkaar de hand, hij knikte, en hij liep naar de bar, terwijl Tom en zij verder dansten en zeiden wat een prachtige bruiloft het was. Ze wisten allebei dat het Scarlettes ouders wel een miljoen dollar had gekost, maar ze konden het zich duidelijk veroorloven. Alexa vond het leuk dat Scarlette zo gewoon deed; het enige wat ze wilde was verpleegkundige blijven en over een paar jaar aan kinderen beginnen. Er was niets arrogants of aanmatigends aan Travis' bruid. Dat vond Alexa prettig, en Tom ook. Luisa was opgetogen over de bruiloft en de rijkdom ervan. Ook het diner de avond ervoor was goed verlopen. Luisa had kosten noch moeite gespaard om maar niet karig af te steken bij de ouders van de bruid, maar dat was toch gebeurd.

Tom danste nog een keer met Alexa, een Weense wals ter ere van de oudere mensen. Het deed haar denken aan hun bruiloft in New York. Toen bracht hij haar terug naar haar tafel. Het was te rumoerig om echt een gesprek te kunnen voeren en daar was ze dankbaar voor. Hij zag er treurig uit en dronk veel champagne. Ze bedankte hem voor de dans en kletste verder met de priester.

Twee uur later dacht ze erover om discreet in haar eentje terug te gaan naar het hotel, toen senator Baldwin uit het niets verscheen en op de stoel ging zitten die de priester had verlaten.

'Zit hier al iemand?' vroeg hij.

'Alleen de paus,' zei Alexa luchtig, en hij lachte hartelijk. 'Mijn stiefzoon zei dat die zou komen, maar het was slechts een priester van de plaatselijke kerk. Hij is weggegaan.'

'Ik vond uw zaak fascinerend,' zei hij, terugkomend op het onderwerp. 'Hoe hebt u hem uit handen van de FBI weten te houden, met al die staten die erbij betrokken waren?'

'Ik wist niet van opgeven.' Ze glimlachte. 'En de officier van justitie heeft zich hard voor me gemaakt. We hadden de eerste vier zaken al, dus leek het niet rechtvaardig om die ineens aan de FBI over te dragen na al dat werk dat we hadden verricht. Ze hielden ons scherp in de gaten, maar we mochten hem wel houden.'

'Dat was dan wel een behoorlijke overwinning voor u,' zei hij, onder de indruk.

'Niet echt. We hadden een waterdichte zaak met DNA-matches voor elk slachtoffer. Bent u advocaat, senator?'

'Geweest. Ik zit al vijfentwintig jaar in de politiek.' Dat wist ze. 'Toen ik begon, heb ik twee jaar als aanklager gewerkt. Maar ik had niet genoeg lef en ook geen talent. Ik hou meer van politiek dan van recht.'

'Wat u doet, is veel moeilijker,' zei ze bewonderend. Ze was niet onder de indruk van zijn positie, maar vond hem wel intelligent. Hij dacht duidelijk hetzelfde over haar.

'Wat brengt u naar Charleston?' vroeg hij belangstellend. Ze aarzelde slechts een fractie van een seconde voor ze antwoord gaf.

'Ik was lang geleden getrouwd met de vader van de bruidegom.' Hij glimlachte en knikte goedkeurend.

'Fantastisch dat jullie nog steeds een hechte band hebben. Mijn ex-vrouw en ik zijn al twintig jaar gescheiden. We gaan altijd samen op vakantie. Ik ben dol op haar man. Hij is een veel betere echtgenoot voor haar dan ik ooit geweest ben. Ik ben twintig jaar met de senaat getrouwd geweest. Zij is met hem getrouwd en heeft nog drie kinderen met hem gekregen. We hebben er samen twee. We hebben geweldige vakanties met zijn allen.' Ze vertelde de senator maar niet dat haar relatie met Tom en Luisa niet zo in elkaar stak en dat Luisa niet haar vriendin was. Luisa zou een toeval krijgen als Alexa met kerst voor de deur stond. Alexa knikte en glimlachte, dat was makkelijker. Uit beleefdheid vroeg hij haar ten dans.

Ze vroeg of hij uit Charleston kwam. Hij zei dat hij uit Beaufort kwam. Ze wist dat dat een mooi plaatsje in de buurt was. Hij ademde aan alle kanten South Carolina uit en was vast en zeker familie van een stuk of tien generaals. En waarschijnlijk was zijn moeder lid van de United Daughters of the Confederacy, net als die van Tom.

Ze dansten een paar minuten. Hij was een elegante danser die goed kon leiden, en toen hij haar in zijn armen nam, bleek hij verrassend lang te zijn. Hij overrompelde haar met een bekentenis: hij zei dat hij het helemaal niet leuk vond in het Zuiden. Hij zei dat hij de meeste tijd in Washington, D.C. doorbracht en dat hij het daar veel aangenamer vond. 'Ik kan niet zo goed tegen al die roddel en achterklap hier, en al die oude dametjes die met de Confederatievlag wapperen, en iedereen die zogenaamd aardig tegen anderen doet en ze daarna een mes in hun rug steekt. Dat is me allemaal een beetje te ingewikkeld. Washington is een stuk simpeler.' Dat was ook niet altijd waar, wist Alexa. Maar wat hij zei, was precies hoe zij zich voelde, al had ze dat nooit durven zeggen, vooral niet hier, tegen hem.

'Ik moet toegeven,' bekende ze op haar beurt, 'dat ik ook zulke gedachten heb gekoesterd.' Terwijl ze het zei, kwam Luisa voorbij dansen in haar schreeuwend rode jurk. Toen ze zag met wie Alexa aan het dansen was, kreeg ze bijna een woedeaanval, maar er was niets wat ze eraan kon doen, want haar danspartner leidde haar een andere kant op. 'Ik vond het heerlijk om hier te wonen, maar het keerde zich allemaal tegen me. Toen ik terugging naar New York, was ik erg verbitterd over het Zuiden. Ik ben een paar maanden geleden voor het eerst in tien jaar teruggekomen naar Charleston.'

'Fijn dat u terug bent gekomen. We behandelen noorderlingen niet altijd even goed.' Dat hadden ze inderdaad niet gedaan, maar dat zei ze niet. Ze was verbaasd dat hij zo eerlijk was.

'Kwam uw vrouw ook uit het Zuiden?' vroeg ze beleefd.

Hij lachte. 'Absoluut niet. Ze komt uit Los Angeles en haat het Zuiden hartgrondig. Dat was een van de redenen waarom ze bij me wegging. Toen ik de politiek inging, wist ze dat ik hier tijd moest doorbrengen, en daar had ze geen zin in. Ze woont nu in New York met haar man. Zij is schrijfster, hij producent.' Ze klonken als interessante mensen, net als hij. Ze had die avond geen knappe prins ontmoet waar ze, zoals haar moeder had gehoopt, verliefd op kon worden. Maar ze had wel een interessante senator ontmoet. Hij zei plagend tegen Alexa: 'Als u tegen iemand zegt wat ik u zojuist heb verteld over het Zuiden, raak ik mijn zetel kwijt en dan geef ik u de schuld.' Ze legde een vinger tegen haar lippen en ze lachten allebei. Hij bracht haar terug naar haar tafel.

Even later kwam Henry haar weer gezelschap houden, en uiteindelijk vond ze Savannah en zei dat ze wegging. Er was zojuist een wilde rockband begonnen en ze wist dat Turner en zij nog uren zouden willen blijven. Alexa was klaar om naar huis te gaan. Het was leuk geweest, maar ze had genoeg gezien. Een paar minuten later werd de bruidstaart aangesneden, en daarna vertrok ze. Ze feliciteerde Scarlette en Travis nogmaals, gaf Henry een kus en ving een glimp van Tom op. Hij zat in zijn eentje aan de bar en zag er ongelukkig en stomdronken uit. Luisa danste wild op de rockmuziek, met haar tiara over haar ene oor en een woeste blik in haar ogen. Alexa had Tom de hele avond niet bij haar in de buurt gezien.

Alexa nam geen afscheid van hem toen ze wegging. Ze wilde hem niet spreken als hij in een dronken bui was. Dus stapte ze in een van de taxi's die buiten stonden te wachten en ging terug naar het hotel. Het was na middernacht en dat was laat genoeg voor haar. Ze trok haar perzikkleurige jurk uit en stapte in haar comfortabele nachthemd.

'Dag, mooie jurk,' zei ze, en ze hing hem op een hanger. 'Tot nooit weerziens.' Ze wist dat ze nooit van haar leven meer zo'n jurk zou dragen. In elk geval lange tijd niet meer. Ze ging nooit naar dit soort feesten. Het was een fantastische bruiloft geweest en ze had veel plezier gehad met Henry, de senator en de priester. Zelfs het dansen, dat ze in geen jaren meer gedaan had, was leuk geweest.

Ze hoorde Savannah om een uur of half vier binnenkomen en glimlachte toen ze naast haar in bed kroop.

'Leuk gehad?' mompelde Alexa met haar ogen dicht.

'Geweldig, het was super. Dank je wel dat je gekomen bent,' zei Savannah, en ze gaf haar moeder een kus op haar schouder. Alexa glimlachte en viel weer in slaap.

HOOFDSTUK 20

Ik voel me net Assepoester na het bal,' zei Alexa de week erna tegen Jack toen hij op kantoor langskwam om haar wat dossiers te brengen.

'Na de bruiloft in Charleston?' vroeg hij, terwijl hij ging zitten.

'Nee, na de zaak-Quentin. Het gewone leven is weer begonnen en ik werk weer aan normale zaken. Dat valt niet mee na alle hectiek.'

Hij lachte. 'We proberen gauw weer een nieuwe seriemoordenaar voor je te vinden.' Maar hij dacht er net zo over. Ze hadden een heleboel routinezaken, weinig grote. Meestal was het gewoon saai werk.

Hij was net haar kantoor uit gelopen of de telefoon op haar bureau rinkelde, en ze nam zelf op. Haar secretaresse was aan het lunchen. Aan de andere kant hoorde ze een diepe stem die ze niet meteen herkende.

'Mevrouw de aanklager?'

'Ja, u spreekt met Alexa Hamilton,' zei ze officieel.

'U spreekt met senator Baldwin,' zei hij op dezelfde toon, en hij lachte.

'Gaat u zich uitsloven, senator? U bent hoger in rang dan ik.' Het was nogal brutaal, aangezien ze hem nauwelijks kende, maar ze wist dat hij gevoel voor humor had.

'Jazeker, absoluut. Ik ben twee dagen in New York en vroeg me af of je zin hebt om te gaan lunchen.' Hij was zo direct als een noorderling en wond er geen doekjes om.

'Dat vind ik leuk,' zei ze met een glimlach.

'Heb je het druk?' vroeg hij.

'Niet druk genoeg. Ik kom om in het papierwerk.'

'Wat saai.' Hij noemde een tijdstip en een locatie voor een lunch de volgende dag, maar hij klonk gehaast en hing snel op. Ze was overrompeld door zijn telefoontje, maar hij kon wel eens een leuke man zijn om te leren kennen en hij was in elk geval een interessante gesprekspartner. Ze had geen idee waarom hij haar gebeld had. Hij had niet met haar geflirt op het feest, maar ze vond hem aardig. Hij kwam intelligent en boeiend over.

De dag erna moest ze even in de rechtszaal zijn en daarna nam ze een taxi naar het restaurant dat hij had voorgesteld. Het was een chique, drukke Italiaanse bistro met goed eten, waar ze een hele tijd geleden wel eens was geweest. Hij zat aan een tafeltje te wachten toen ze aankwam, en hij liet de papieren die hij doorkeek in zijn tas glijden. Buiten stond een auto met chauffeur op hem te wachten.

Ze spraken over van alles en nog wat, van politiek tot recht, maar ook over zijn kinderen, die eenentwintig en vijfentwintig waren. Zijn dochter van eenentwintig studeerde aan de ucla en vond het geweldig, en zijn zoon van vijfentwintig werkte in Londen bij de Royal Shakespeare Company. Hij had kort daarvoor zijn opleiding aan de nyu voltooid, waar hij de Tisch School of the Arts had gedaan. Baldwin zei dat zijn dochter arts wilde worden en dat de rest van de familie literair of artistiek was aangelegd, ook hun moeder, die weliswaar wat excentriek was, maar ook heel leuk. Hij sprak over haar als een zus. Zover was Alexa nog niet met Tom, en dat zou waarschijnlijk ook nooit gebeuren. Maar eindelijk gingen ze weer normaal met elkaar om. Tom was de dag na de bruiloft nog afscheid van haar en Savannah komen nemen. Hij zag eruit alsof hij een depressie én een kater had en ze had medelijden met hem. Maar niet genoeg om hem terug te willen.

Alexa vertelde Edward dat Savannah en zij direct na de uitspraak in de zaak-Quentin op 10 juli drie weken naar Europa zouden gaan. Dat duurde nog twee weken.

'Ik ga ook,' zei Edward Baldwin. 'Ik ga naar het huis van mijn ex-vrouw in Zuid-Frankrijk, in Ramatuelle. Dat ligt vlak bij Saint-Tropez, maar is niet zo druk. Daarna ga ik naar Umbrië, waar ik een villa heb gehuurd. Waar ga jij naartoe met je dochter?' Hij was belangstellend en vriendelijk, maar ze had niet het idee dat hij achter haar aan zat, en dat vond ze prettig. Misschien konden ze vrienden worden.

'Parijs, Londen, Florence en misschien ergens in Zuid-Frankrijk, zoals Cannes of Antibes. Ik ben er al heel lang niet geweest, maar dit is een examencadeau voor mijn dochter, omdat we een nogal heftig voorjaar achter de rug hebben. Ik moest haar voor en tijdens het proces vier maanden wegsturen omdat ze dreigbrieven van de verdachte kreeg. Dat deed hij om mij de stuipen op het lijf te jagen en dat lukte hem aardig.'

'Wat afschuwelijk.'

'Ja. Het was heel eng. Zo is ze bij haar vader in Charleston terechtgekomen. Ik kon haar nergens anders naartoe sturen.'

'Hebben jullie een goede band sinds de scheiding?' Hij ging ervan uit dat ze net zo'n relatie met haar ex had als hij. Alexa schudde lachend haar hoofd.

'We hebben elkaar tien jaar niet gesproken en hij heeft zijn dochter amper gezien, tot februari van dit jaar. Maar dat is in de afgelopen vier maanden allemaal veranderd, dus eigenlijk was het een zegen voor iedereen, behalve voor zijn vrouw.' Ze gaf hem alle informatie in een notendop. 'Het komt erop neer dat hij werd gedumpt door zijn vrouw, die hem en hun twee zoons verliet voor een ander. Toen trouwde hij met mij, iedereen blij, maar zeven jaar later kwam zijn eerste vrouw terug, dumpte hij mij en ging naar haar terug. Zijn moeder had daar sterk de hand in. Ik kom niet uit het Zuiden, zijn eerste vrouw wel. Zo simpel was het. Dus ging ik terug naar New York, werd jurist en leefde nog lang en gelukkig. Ik heb een dochter uit dat huwelijk en twee stiefzoons van wie ik veel hou en die ik onlangs weer voor het eerst in tien jaar heb gezien. Een van hen was de bruidegom op de bruiloft waar we laatst waren. En mijn ex heeft een schattig dochtertje van tien, die door echtgenote nummer één werd gebruikt om hem terug te krijgen.'

'Laat me raden,' zei Edward Baldwin laatdunkend. Het verhaal beviel hem niet. Al had ze het luchtig en humoristisch gebracht, hij zag de pijn in haar ogen. 'Nu haten ze elkaar en wil hij jou terug.'

'Zoiets, ja.' Alexa knikte. 'Maar ik heb geen interesse. Het ligt ver achter me.'

'Het klinkt als een zuidelijke roman,' merkte Edward Baldwin op. Zijn eigen scheiding was netjes en eenvoudig verlopen. Zijn vrouw had hem verlaten, maar hij kon het haar niet kwalijk nemen en ze waren nog steeds vrienden. Ze had het keurig aangepakt. 'Haat je hem?' vroeg hij nieuwsgierig. Hij kon zich indenken dat dat het geval was. Na het horen van het verhaal had hij een hekel aan hem gekregen. Hij verachtte dat soort mannen.

Zonder aarzelen antwoordde Alexa: 'Nee. Niet meer. Op de een of andere manier ging dat over toen ik daar terug was en zag hoe zwak en zielig hij eigenlijk is. Hij heeft me bedrogen, maar heeft uiteindelijk zichzelf bedrogen en nu was hij bereid ook haar te bedriegen. Ik haat hem niet meer, ik heb medelijden met hem. Maar ik ben lange tijd behoorlijk kwaad geweest. Tien jaar. Dat is veel te lang om wrok te koesteren. Het is een zware last.' Daar was ze met pijn en moeite achtergekomen, maar ze had het zich pas gerealiseerd toen ze het van zich af kon zetten.

'Ben je nooit hertrouwd?'

Ze lachte en schudde haar hoofd. 'Nee. Ik was te zeer gekwetst, en had het te druk met mijn werk en mijn dochter. Ik ben gelukkig zo. Meer heb ik niet nodig.'

'Iedereen heeft meer nodig dan dat. Ik ook. Ik heb alleen geen tijd. Ik heb het te druk met snoepreisjes naar Taiwan en Vietnam en met het politieke spel in Washington. Ik moet mijn kiezers tevreden stellen. Heel leuk allemaal, maar daardoor heb ik weinig tijd voor andere dingen.' Ze wisten allebei dat dat niet helemaal waar was. Er waren een heleboel getrouwde senators - de meesten, eigenlijk. Om wat voor reden dan ook wilde hij niet hertrouwen. Dat hadden ze gemeen. Ze waren allebei ergens bang voor: bang om gekwetst te worden of om zich te binden. En hij had niet het excuus van een vervelende ex die hem parten speelde, want ze waren goede vrienden gebleven. Het was duidelijk zijn eigen keuze om alleen te zijn. Tijdens de lunch had hij verteld dat hij tweeënvijftig was, en al twintig jaar gescheiden was. Dus was hij een man die graag speelde of bang was zich te binden. Hoe dan ook, Alexa dacht dat hij een goede vriend kon worden.

Na afloop betaalde hij de rekening, en ze bedankte hem voor de lunch. Ze riep een taxi en ging terug naar haar werk. Voor het restaurant namen ze afscheid. Ze had hem haar kaartje gegeven en was verrast toen hij haar die middag mobiel belde.

'Hallo Alexa, met Edward.' Zijn diepe stem en zuidelijke accent waren makkelijk te herkennen.

'Nogmaals bedankt voor de lunch. Het was gezellig.'

'Ik vond het ook leuk. Ik zat te denken: morgenavond heb ik een etentje bij mijn ex-vrouw en haar man, en ik vroeg me af of je het leuk zou vinden om hen te ontmoeten. Het is zo'n leuk mens.'

'Dat lijkt me enig,' zei Alexa. Ze gaf hem haar adres en hij zei dat hij haar om acht uur zou ophalen. Ze was helemaal de kluts kwijt toen ze ophing, en ze wist niet wat ze tegen Savannah moest zeggen, dus zei ze maar niets. Ze kleedde zich de volgende avond gewoon om voor het diner en trok een zwart pakje aan, dat ze gewoonlijk naar de rechtbank droeg. 'Waarom heb je je zo opgetut?' vroeg Savannah toen ze uit de slaapkamer kwam. Ze zou met vrienden naar de film gaan.

'Ik ga eten met een senator en zijn ex-vrouw.' Ze hoorde zelf hoe absurd het klonk.

'Hè? Welke senator?' Savannah wist niet dat haar moeder er een kende.

'Senator Edward Baldwin uit South Carolina.' Savannah herinnerde zich vaag dat hij op de bruiloft was geweest, al had ze hem zelf niet ontmoet. Luisa had erover opgeschept.

'Heb je hem op de bruiloft leren kennen?'

'Je vader stelde me aan hem voor. Hij is erg aardig. Gewoon als vriend, hoor. Hij heeft de zaak-Quentin op televisie gevolgd.'

'Net als iedereen in het hele land.' Ze keek haar moeder onderzoekend aan. 'Is dit een afspraakje?' vroeg ze verbluft. Haar moeder had er met geen woord over gerept.

'Nee, gewoon vriendschap,' herhaalde haar moeder met een effen gezicht.

'En hoe zit het met zijn ex?' vroeg Savannah argwanend.

'Ze zijn goede vrienden.' De portier belde via de intercom om te zeggen dat er een auto op haar stond te wachten. Ze gaf Savannah een kus, pakte haar tas en rende de deur uit. Savannah keek haar na en greep haar mobieltje. Ze belde haar New Yorkse oma op, en Muriel nam meteen op.

'Hé, schatje.' Ze had gezien dat het Savannah was. 'Wat is er?'

'Groot alarm. Allemachtig. Ik geloof dat mama een afspraakje heeft.'

'Hoe weet je dat? Met wie?' Muriel wist niet wat ze hoorde. 'Ze heeft zich helemaal opgedoft en zei dat ze ging eten met een senator die ze op Travis' bruiloft heeft ontmoet, bij diens ex-vrouw.'

'Zijn ex-vrouw?' Dat was gek.

'Ze zijn vrienden,' zei Savannah op samenzweerderige toon.

'Welke senator?'

'Baldwin, uit South Carolina.'

'Krijg nou wat,' zei Muriel, en ze barstten in lachen uit.

HOOFDSTUK 21

De avond bij de ex-vrouw van Edward Baldwin was leuk, onverwacht en volslagen idioot. Haar man en zij hadden een penthouse op Fifth Avenue en drie tegendraadse puberzoons. Hij was een succesvolle filmproducent en zodra Alexa aan hem werd voorgesteld, herkende ze zijn naam. Zijn vrouw schreef bestsellers. Ze zei dat ze pas was gaan schrijven nadat ze Edward had verlaten, maar Alexa wist dat ze sindsdien een extreem succesvolle carrière had gehad. Ze had haar man ontmoet toen die achttien jaar geleden een boek van haar had gekocht en de verfilming had geproduceerd. Ze waren een aantrekkelijk, grappig, geschift stel. Sybil droeg een of andere zwierige jurk die ze in Marokko had gekocht. Haar man had een spijkerbroek en een Afrikaans overhemd aan. Ze hadden vier honden die overal rondliepen, en een papegaai die in de woonkamer op een roeststok zat. Alexa had een aantal van haar boeken gelezen. Sybil was de dochter van een beroemde Hollywoodproducent en was er nu zelf met een getrouwd. Het was duidelijk dat zij en haar ex-man elkaar oprecht graag mochten, en hij kon het uitstekend met haar man vinden. Hun kinderen behandelden Edward als een oom, heel anders dan wat Luisa met Savannah presteerde.

Het leek allemaal regelrecht uit een film te komen, maar was wel ontzettend leuk. Ze kookten kreeft als diner en iedereen hielp mee, terwijl de honden blaften, telefoons gingen, de stereo blèrde en de vrienden van de kinderen in en uit liepen alsof er een feest aan de gang was. Hun leven was één groot feest en ze vermaakten zich prima. Sybil was erg knap en een jaar of tien ouder dan Alexa, ergens rond de negenenveertig of vijftig.

Het was de grappigste, amusantste avond die Alexa ooit had meegemaakt. Ze hadden allemaal een geweldig gevoel voor humor - ook de kinderen, die heel vriendelijk waren geweest - en hun papegaai zei alleen drieletterwoorden.

'Ze was lang niet zo maf toen ik met haar trouwde,' vertelde Edward toen hij Alexa thuisbracht. 'Dat heeft Brian bij haar opgeroepen, en het werkt voor hen. Maar destijds was ze ook al heel leuk. Ze was steengoed in practical jokes en had altijd wel een scheetkussen in haar tas. Eigenlijk is het gewoon een fantastische vrouw.' Hij glimlachte liefdevol.

'Mis je haar?' vroeg Alexa zonder omhaal.

'Soms,' zei hij eerlijk. 'Maar ik was een waardeloze echtgenoot. Destijds vond ik de politiek belangrijker dan mijn huwelijk. Ze verdiende veel beter, en dat heeft ze met Brian gekregen.'

'En nu? Vind je politiek nog steeds het belangrijkst?' Ze vond hem aardig en hij had een interessant leven. Hij was een mengeling van vreemde tegenstellingen: oud en nieuw, Noord en Zuid. Zijn ex-vrouw zei dat ze een bloedhekel aan het Zuiden had. Ze vond het hypocriet, ouderwets en opgefokt. Alexa vond het er leuker dan zij, maar begreep haar standpunt. Luisa was de belichaming van het slechtste wat het Zuiden te bieden had. Maar anderen waren juist een schitterend voorbeeld van alles wat er goed aan was. Charleston had zoveel waar Alexa dol op was.

'Ik weet het niet,' zei Edward als antwoord op haar vraag. 'Politiek is voor mij nog steeds de drijvende kracht. Maar ik wil meer dan dat. Ik wil niet in mijn eentje eindigen, maar ik heb ook geen zin in alle ellende waar je doorheen moet om bij de ware terecht te komen, die dan misschien helemaal niet de ware blijkt te zijn. Het liefst word ik gewoon wakker naast de juiste persoon, maar ik heb geen zin in de weg ernaartoe en wil ook niet het risico lopen dat ik het verkeerd doe. Dus eindig ik waarschijnlijk in mijn eentje.' Hij lachte. Het vooruitzicht leek hem niet bijster te storen. 'Ik denk dat ik gewoon lui ben.'

'Of bang,' zei ze uitdagend, en hij knikte traag.

'Misschien wel,' gaf hij toe. 'En jij?'

'Al tien jaar doodsbang,' zei ze eerlijk.

'En nu?'

'Misschien begin ik te ontdooien.' Ze wist het niet zeker.

'Je hebt een goede reden om bang te zijn na wat je man je heeft aangedaan. Dat was een rotstreek.'

'Inderdaad. Ik had geen behoefte om het nog eens met iemand anders te proberen. Ik vond het risico te groot. Nu sta ik er wat ontspannener tegenover, maar ik had lange tijd koudwatervrees.'

'Relaties zijn ook zo verdomd ingewikkeld,' zei hij korzelig, en ze lachte.

'Nou en of.' Daarna spraken ze over andere dingen tot hij haar afzette. Ze bedankte hem, ze schudden elkaar de hand en zijn limousine reed weg terwijl zij naar binnen liep. Hij zou de volgende dag terug naar Washington gaan.

Zoals te voorspellen was, ging zijn mobiele telefoon over toen hij onderweg was naar zijn hotel. Het was Sybil, zijn ex.

'Ze is voor je gemaakt. Trouw onmiddellijk met haar,' luidde haar openingszin, en hij kreunde.

'Ik wist dat het zo zou gaan als ik haar aan je zou voorstellen. Bemoei je met je eigen zaken. Ik ken haar net.'

'Prima. Wacht dan nog twee weken voor je een aanzoek doet. Ze is geweldig.' Sybil was dol op haar en Brian ook.

'Je bent gestoord, maar ik hou van je,' zei hij blij. Hij koesterde zijn vriendschap met Sybil; het was nu beter dan toen ze getrouwd waren. Destijds had hij het gevoeld als een te grote verplichting. Het enige waar hij toen echt om gaf was zijn politieke carrière. Dat wist Sybil, dus maakte ze er elegant een einde aan, en daarna kwam Brian.

'Ik hou ook van jou,' zei Sybil lief. 'Bedankt dat je haar hebt meegenomen. Ik mag haar echt graag. Ze is slim, eerlijk, leuk en mooi. Beter kun je niet krijgen.' Ze mocht er zelf anders ook zijn, maar dat was lang geleden voor hem.

'Ik laat je wel weten hoe het loopt,' zei hij resoluut, al was hij dat helemaal niet van plan.

'Welterusten, Eddy,' zei ze toen hij bij zijn hotel was.

'Welterusten, Sybil. Groetjes aan Brian en dank je wel voor het dinertje.'

'Graag gedaan.' Ze hing op. Ze was echt gestoord, maar hij hield van haar.

Edward belde Alexa weer voor ze naar Europa ging, en ze gaf hem haar schema door. Hij wist het nog niet zeker, maar hun wegen zouden elkaar kunnen kruisen in Londen of Parijs, en hij zou haar bellen als dat zo was. Maar eerst moest hij naar Hongkong. Het leek wel of hij altijd onderweg was.

De dag voordat ze naar Europa vertrokken, woonde Alexa de uitspraak in de zaak-Quentin bij. Luke Quentin droeg geen pak meer. Hij had een gevangenisoverall aan, net als tijdens de verhoren. Hij zag er boos en onverzorgd uit en deed kortaf tegen zijn advocaat, die hij de schuld gaf van zijn veroordeling. Hij was nu veel kwader op Judy dan op Alexa. Zijn raadsvrouw kreeg de volle laag. Hij negeerde Alexa volkomen, tot haar grote opluchting.

Jack was er, maar Sam niet. Die was met een andere zaak bezig.

De rechter deed wat hij gezegd had en gaf hem de maximum straf voor elke aanklacht en telde alles bij elkaar op: honderdveertig jaar gevangenisstraf zonder kans op vervroegde vrijlating. Meermalen levenslang. Hij zou nooit meer vrij komen. Bij het verlaten van de rechtszaal zei hij iets grofs tegen zijn pro-Deo advocaat, maar hij keek Alexa niet aan. De oorlog was afgelopen. Het kon hem niets meer schelen. Binnen een paar dagen zou hij worden overgebracht naar de Sing Sing-gevangenis.

Alexa liep samen met Jack de rechtszaal uit. Een paar familieleden van de slachtoffers waren naar de uitspraak gekomen, maar de meeste niet. Charlie en zijn familie waren er niet. Ze waren allemaal weer aan het werk, en waren tevreden met de veroordelingen. Ze konden de rest wel raden en werden later ingelicht. Ook voor hen was het voorbij. En helaas waren de achttien jonge slachtoffers voorgoed verdwenen.

De pers was er ook, maar niet zo sterk vertegenwoordigd als tijdens het proces. Na afloop verliet Alexa de rechtbank en reed samen met Jack weg. Luke Quentin was nu gewoon een zaak, een gevaarlijke crimineel die ze hadden opgeborgen. Er zouden andere zaken volgen, al zouden die minder sensationeel zijn als deze. De zaak-Quentin was het hoogtepunt van haar carrière geweest.

***

De volgende dag vlogen Alexa en Savannah naar Londen, waar ze in een klein hotel verbleven dat Alexa nog uit haar jeugd kende. Ze dronken thee bij Claridge's en bezochten de Tower of London, liepen door New Bond Street en vergaapten zich aan alle juwelen en mooie kleren. Toen keken ze naar de wisseling van de wacht bij Buckingham Palace en brachten een bezoek aan de koninklijke stallen. Ze deden alle leuke toeristendingen en winkelden in Knightsbridge en Carnaby Street, en op de vlooienmarkt in Covent Garden, waar Savannah een T-shirt voor Daisy kocht. Ze gingen ook een paar keer naar een toneelstuk. Ze hadden het er heerlijk en vlogen na vijf dagen door naar Parijs.

Ze gingen naar een klein hotel op de linkeroever en begonnen hun verblijf met een lunch op een terrasje, waar ze bepaalden wat ze zouden gaan doen. Alexa wilde naar de Notre Dame en Savannah wilde een boottocht over de Seine maken en langs de kaden lopen. Ze besloten het alle drie te doen, en trokken er die middag tijd voor uit. De volgende dag wilden ze het uitzicht vanaf de Sacre Coeur bewonderen en een bezoek brengen aan het Louvre en het Palais de Tokyo. Ze gingen terug naar het hotel om even te rusten voor het diner, en op dat moment belde senator Baldwin. Hij was net in Parijs geland en zou twee dagen in de stad blijven voordat hij verder zou reizen naar Zuid-Frankrijk.

'Wat hebben jullie gedaan?' vroeg hij aan Alexa, en ze bracht verslag uit. Hij was onder de indruk van alles wat ze al gezien hadden. 'Kan ik jullie overhalen om vanavond met me te gaan dineren, of hebben jullie al andere plannen?' Alexa vroeg of ze even met Savannah mocht overleggen en zou hem later terugbellen.

'Wat denk je ervan?' vroeg Alexa, die Baldwins uitnodiging overbracht.

'Ik vind het geweldig. Waarom ga je niet alleen?' Ze was net achttien en voelde zich al heel volwassen. Ze vond dat ze best in staat was in haar eentje door Parijs te wandelen.

'Ik wil niet alleen. Ik ben hier met jou. Wil je het, of vind je het te saai?' Savannah was haar prioriteit en dit was hun reis. Maar Savannah wilde hem wel eens zien en vond het leuk. Hij was per slot van rekening een senator. Zo erg kon het toch niet zijn?

Alexa belde hem vijf minuten later terug en zei dat ze graag van zijn aanbod gebruik maakten. Hij logeerde in de Ritz en stelde voor dat ze daar naartoe zouden komen, zodat ze in de tuin konden eten. Het was heerlijk warm weer. Hij nodigde hen om halfnegen uit. Op de afgesproken tijd waren Alexa en Savannah in het restaurant, waar ze hem begroetten in hun rok met sandalen en een mooie bloes, hun blonde haar glad over hun schouders geborsteld. Ze leken eerder zusjes dan moeder en dochter, en hij zei dat ze eruitzagen als een tweeling.

Het hotel was heel mooi, met een overdadige lobby vol spiegels en grote vazen met bloemen. De tuintafel waar de ober hen heen leidde stond op een heerlijk plekje op de marmeren binnenplaats met een fontein, waar muziek vanuit het restaurant klonk. Het was een ideale manier om een warme avond in Parijs door te brengen en hij leek blij hen te zien.

'Hoe was het in Hongkong?' vroeg Alexa toen ze hem aan Savannah had voorgesteld, die ongewoon stil was. Ze keek naar hem en zag hoe hij naar haar moeder keek. Het leed geen twijfel dat hij haar leuk vond, en niet alleen als vriend. Hij kon Savannahs goedkeuring wegdragen. Ze vond hem aardig en vriendelijk, hij was niet arrogant en had een goed gevoel voor humor. Dat was een goed begin.

'Kort, warm en druk,' zei Edward over zijn reisje naar Hongkong. 'Ik kijk uit naar Zuid-Frankrijk. Ik heb in geen maanden vakantie gehad en ben er echt aan toe.' Hij had een stressvol leven, net als zij. Vooral na het Quentin-proces en vier maanden uitputtende voorbereiding.

Ze bestelden hun eten en hij vroeg Savannah naar haar universiteitsplannen. Hij was onder de indruk dat ze naar Princeton ging en zei dat zijn dochter laatstejaars was aan de ucla en nu geneeskunde wilde studeren. Ze wilde niet terug naar het oosten, want ze vond Californië fantastisch en zou proberen op Stanford toegelaten te worden.

'Daar mocht ik niet naartoe van mijn moeder.' Savannah lachte naar hem. 'Te ver. Maar ik ben toch niet aangenomen op Stanford.'

'Princeton is prima, hoor,' zei Alexa. 'Ik wil niet dat je vijftienhonderd kilometer verderop zit. Vier maanden Charleston was al zwaar genoeg. Ik mis je gewoon te erg.' De senator en haar dochter glimlachten. Ze was tenminste eerlijk. 'Je bent mijn enige kind.'

Daarna praatten ze over kunst en theater, en welke richting Savannah op wilde. Het was net een gemoedelijke avond met een oude vriend, en hij was goed met kinderen. Dat had ze al gezien tijdens het etentje bij zijn ex-vrouw en haar drie puberzoons, die maar in en uit liepen en volkomen op hun gemak waren bij Edward. Hij zei tegen Savannah dat ze een keer naar Washington moest komen en dat hij haar dan de senaat zou laten zien. Ze keek geïnteresseerd en hij zei dat ze altijd welkom was. Hij ging ontspannen met mensen om en had een scherpe geest. Aan het eind van de avond hadden Alexa en Savannah het gevoel dat ze hem al jaren kenden. Na het diner liep hij met hen mee naar buiten en hield een taxi voor hen aan. Ze bleven even bewonderend op de Place Vendôme staan. Die was helemaal verlicht en zag er spectaculair uit met de obelisk in het midden. Toen stapten ze in de taxi en gaven de chauffeur het adres van hun hotel. Edward zwaaide hen na en liep de Ritz weer in.

'Ik vind hem leuk,' zei Savannah terwijl ze over de Alexandre III-brug naar de linkeroever reden.

'Ik ook,' gaf Alexa toe. 'Als vriend.'

'Hoezo alleen als vriend?' zei Savannah uitdagend. 'Waarom niet meer dan dat? Je kunt niet altijd alleen blijven. Ik ga in september weg, en wat ga jij dan doen?' Savannah meende het. Ze maakte zich zorgen. Het werd tijd dat haar moeder weer een man in haar leven zou krijgen. Dat was al te lang geleden, en ze was nog jong, bijna veertig. Edward Baldwin was tweeënvijftig, wat Savannah wel een goede leeftijd voor haar moeder vond.

'Hou op, je wilt me gewoon kwijt,' klaagde haar moeder. 'Het gaat prima met me.'

'Niet waar. Je eindigt nog als een oude vrijster,' zei Savannah dreigend. Alexa lachte.

Ze belde Edward Baldwin de volgende dag om hem te bedanken voor het etentje. Hij zou die avond naar Ramatuelle vertrekken en zei dat hij haar zou bellen als hij weer in New York was. Dat vond ze fijn om te horen, al vroeg ze zich af of hij het echt zou doen. Ze maakte zich er niet druk om, maar had wel genoten van hun twee avonden en hun lunch. Ze was gevleid dat hij haar mee had gevraagd.

Alexa en Savannah brachten de rest van de week in Parijs door en besloten niet naar Zuid-Frankrijk te gaan. In plaats daarvan gingen ze rechtstreeks naar Florence, waar ze een heerlijke tijd hadden en uren in musea, galeries en kerken doorbrachten. Dat deden ze daarna in Venetië nog eens dunnetjes over. Daar verbleven ze vijf dagen in een grappig oud hotel aan het Canal Grande. Het was betoverend mooi. Na bijna drie weken Europa vlogen ze vanaf Milaan weer naar huis. Ze waren allebei opgetogen over hun volmaakte reis.

Het viel niet mee om in New York hun gewone leven weer op te pakken. Alexa had helemaal geen zin om weer aan het werk te gaan, en twee dagen na hun terugkomst vloog Savannah naar Charleston om Turner te zien. Ze logeerde een paar dagen bij Julianne en daarna bij haar vader. Ze zou twee weken blijven. Luisa was er niet en Daisy was de hele maand op kamp.

In New York merkte Alexa tot haar ontsteltenis dat ze zich vreselijk eenzaam voelde zonder Savannah. Het proces waar ze het zo druk mee had gehad was voorbij en ze vond het vreselijk om 's avonds in een leeg appartement thuis te komen. Ook haar moeder en Stanley waren weg; op reis naar Montana en Wyoming.

Ze ging met Jack uit eten en beklaagde zich erover.

'Daar kun je maar beter snel iets op verzinnen,' waarschuwde hij. 'Over een paar weken vertrekt ze naar de universiteit en dan blijft het voorgoed zo.'

'Bedankt,' zei Alexa somber. Ze hadden die dag net een berovingszaak gekregen waar ze samen aan werkten en die hen geen van beiden bijster interesseerde. Het zat zowel thuis als op het werk tegen.

Toen Savannah terug was uit Charleston werd het allemaal weer beter en sprankelender. Haar vrienden kwamen telkens langs om gedag te zeggen. Alexa en Savannah moesten een heleboel spullen kopen en inpakken: opnieuw moesten al haar lievelingskleren worden gepakt, en ze had linnengoed en handdoeken nodig voor school. Ze hadden een hutkoffer om alles in te stouwen. Ze kregen het allemaal voor elkaar voor 1 september. Op haar laatste avond in New York aten ze samen met haar oma en Stanley. Die waren net terug uit Moose in Wyoming. Ze droegen allebei nieuwe cowboylaarzen, een spijkerbroek en een cowboyhemd, en Savannah moest erom lachen en zei dat ze er schattig uitzagen.

Omdat Savannah het daar zo leuk vond, gingen ze bij Balthazar in de Village eten en haar oma beloofde dat ze haar snel zou komen opzoeken in Princeton. Dat was maar anderhalf uur rijden. Ook Tom en Travis hadden gezegd dat ze in oktober zouden komen.

Toen Alexa die avond in bed lag, kon ze zich maar moeilijk voorstellen dat het allemaal voorbij was. Al die jaren had ze met haar dochter alleen in één huis gewoond en voor haar gezorgd en nu ging ze weg. Alexa was er kapot van en wist dat het nooit meer hetzelfde zou zijn. Savannah zou nog wel naar huis komen, maar er niet meer wonen, behalve in de zomer. Dat leek nog heel ver weg. De beste tijd zat erop, zo leek het in elk geval.

Alexa had een bestelbusje gehuurd om haar spullen de volgende dag naar Princeton te brengen. Savannah nam een fiets mee, en verder haar computer, een kleine stereo, kussens, dekens, een sprei, fotolijstjes en alles wat ze voor haar studie nodig had. Ze had urenlang met de vriendin gesproken met wie ze een kamer zou delen. Ze maakten al plannen. Savannah was zo opgewonden dat ze Turner wel vier keer belde tijdens de negentig minuten durende rit. Hij was de dag daarvoor naar Duke gegaan en zat met drie kamergenoten op een zaal. Dat Savannah in Princeton slechts één kamergenootje had, vond hij heel luxe. Hij zou het weekend daarop komen, en Savannah was opgetogen.

Ze had een plattegrond van de campus die ze gebruikte om haar moeder te vertellen waar ze heen moesten als ze eenmaal in Princeton waren. Ze moesten het busje op een parkeerplaats zetten. Savannah gebruikte Nassau Hall, het oudste gebouw op de campus, en de Cleveland Tower erachter als belangrijkste herkenningspunten om de rest te kunnen vinden. Haar kamer was in Butler Hall, die ze vonden nadat ze een paar minuten hadden rondgelopen en wat mensen de weg hadden gevraagd. Haar kamer was op de eerste verdieping. Ze deden er twee uur over om alles naar haar kamer te brengen en hem in te richten. Ze moesten de computer en de stereo nog aansluiten, maar alles stond op zijn plek. De ouders van haar kamergenootje deden hetzelfde. Haar vader hielp Alexa met de computer. De meisjes zouden een magnetron en een koelkastje delen, die ze gehuurd hadden om op hun kamer te zetten. Beide meisjes hadden een telefoonaansluiting, een bed, een bureau, een stoel en een ladekast. De kastruimte was minimaal, en terwijl Alexa ermee worstelde, liepen de meisjes naar de gang om andere studenten te leren kennen. Een uur later ging Savannah helemaal in haar nieuwe leventje op en zei ze tegen haar moeder dat ze wel kon gaan.

'Moet ik je kleren niet even ophangen?' vroeg haar moeder teleurgesteld. Ze had net het bed opgemaakt. Ze had ook wat lekkers meegenomen en dacht dat er nog wat boodschappen gedaan moesten worden. Maar Savannah wilde graag verder en stond te popelen om de andere studenten te leren kennen. Haar nieuwe leven was zojuist begonnen.

'Nee, mam, ik red me wel,' zei ze. Het andere meisje zei hetzelfde tegen haar ouders. 'Echt waar. Je kunt gaan.' Dat was een beleefde manier om te zeggen dat ze haar weg wilde hebben. Alexa omhelsde haar stevig en drong haar tranen terug. 'Hou je taai... bel me...'

'Ja, dat zal ik doen,' zei Savannah, en ze gaf haar een kus. Alexa lachte dapper toen ze wegging, maar toen ze op de parkeerplaats kwam, rolden de tranen over haar wangen. Ze was niet de enige moeder die huilde. Het was vreselijk om haar daar achter te laten, net of ze een vogeltje vrijliet dat ze achttien jaar had liefgehad en verzorgd. Waren haar vleugels sterk genoeg? Zou ze nog weten hoe ze moest vliegen? Hoe zou ze zelf aan eten komen? Savannah was er klaar voor, maar Alexa niet. Ze stapte in het busje, startte de motor en huilde de hele weg naar huis. De navelstreng was definitief doorgeknipt, en het voelde als de ergste dag van haar leven.

HOOFDSTUK 22

Alexa had het gevoel dat er iemand dood was toen ze zich de volgende dag aankleedde om naar haar werk te gaan. Haar mobiel ging vlak voordat ze van huis ging, en ze dacht dat het Savannah was. Ze had zichzelf gedwongen haar de avond ervoor niet te bellen. Het nummer dat in de display verscheen was onbekend, en toen ze opnam, bleek het niet Savannah te zijn, maar Sam Lawrence. Ze had hem al sinds juli niet meer gesproken en was blij hem te horen.

'Wat een verrassing,' zei ze vriendelijk. 'Hoe gaat het?'

'Wel goed.' Hij klonk druk en opgewekt. 'Heb je zin om vandaag met me te gaan lunchen?' vroeg hij. Ze was niet in de stemming.

'Eerlijk gezegd voel ik me verschrikkelijk. Mijn kind is gisteren naar de universiteit gegaan. Ik heb het gevoel dat mijn leven voorbij is. Ik ben ineens afgedankt. Ik haat het. Wat dacht je ervan om volgende week te gaan lunchen? Dan ben ik vast in een betere bui.' Ze wilde nu niemand zien. Ze rouwde om Savannahs jeugd. Het was een groot verlies voor haar.

'Laten we toch vandaag gaan lunchen. Ik vrolijk je wel op.' Ze hoopte dat hij niet uit was op een afspraakje of zo, want daar was ze nog minder voor in de stemming. Ze waren collega's, en meer wilde ze ook niet van hem. Ze probeerde onder de lunch uit te komen, maar dat lukte niet.

'Oké. Ik zie je bij het eettentje aan de overkant. Misschien ga ik dan wel dood aan voedselvergiftiging en hoef ik me in elk geval geen zorgen meer te maken over mijn depressie.'

'Over een paar weken voel je je vast beter. Het ging prima met je toen ze in Charleston was tijdens het proces,' bracht hij haar in herinnering.

'Niet waar. Ik miste haar vreselijk, maar ik had het druk. Op dit moment heb ik niet bepaald veel aan mijn hoofd.' Hij gaf geen commentaar, maar ze spraken om half een af.

Hij was er al toen ze aankwam en hij zag dat ze zich ellendig voelde. Haar haar was naar achteren getrokken in een rommelige paardenstaart, ze had zich niet opgemaakt en ze droeg een spijkerbroek. Ze zag eruit alsof ze net ziek was geweest. Ze treurde om haar kind.

Sam praatte wat over koetjes en kalfjes, ze zeiden hoe slecht het eten was, en toen glimlachte hij. 'Misschien heb ik wel iets om je op te vrolijken,' zei hij. Hij hoopte maar dat hij geen vergissing beging om het haar te vragen nu ze zo somber was. 'Ik heb een voorstel voor je,' zei hij raadselachtig, en ze keek hem met een mengeling van nieuwsgierigheid en argwaan aan.

'Wat voor voorstel?'

Hij haalde diep adem en zei: 'Een baan.'

'Wat voor baan?' Ze fronste haar voorhoofd. 'Een zaak?' Ze lachte. 'Jullie hebben een zaak waar je mijn hulp bij nodig hebt? Nou, wat een compliment!' Ze voelde zich gevleid dat de FBI haar hulp nodig had, maar ze hadden dan ook heel goed samengewerkt voor de zaak-Quentin.

'Geen zaak, Alexa.' Hij glimlachte. 'Een baan. We willen je een baan aanbieden bij de ocg, de Office of de General Counsel van de FBI. Het is een kantoorbaan, geen veldwerk, dus je hoeft niet op slechteriken te schieten. Je weet wat de ocg doet. Ze zaten ons op de huid tijdens de zaak-Quentin. Maar nu zou jij degene zijn die iedereen lastigvalt, alles in de gaten houdt of de zaken zelf overneemt. Ze gaan je nog officieel benaderen, maar ik wilde er eerst met je over praten. Ik wil dit al sinds we samen aan de zaak-Quentin hebben gewerkt. Ik denk dat je wel klaar bent bij het om. Dit kan echt een waanzinnige stap in je carrière zijn. De verdiensten zijn goed, het is interessant en hé, het is de FBI.' Daar had ze nog nooit over nagedacht. Niet één keer. Ze was ervan uitgegaan dat ze tot haar pensioen bij het om zou blijven.

'Hier? In New York?' vroeg ze nog steeds verbaasd. Het was absoluut een prestigieuze baan en een enorm compliment dat ze gevraagd werd.

'Nee,' zei Sam opgelaten. 'In Washington, D.C. Maar je dochter is weg, Alexa. Voor zover ik weet is er geen man in je leven. Wat is er mis met Washington, D.C.?'

'Mijn moeder woont hier,' zei ze verstrooid en in de war. Het was heel wat om in één keer te verwerken. Nieuwe baan, nieuwe stad, nieuw leven.

'New York is drie uur met de trein. Het stelt niets voor. Het is verdomme geen Venezuela.'

'Nee, inderdaad niet. En het geld? Ga ik meer verdienen dan nu?'

'Ja.' Hij glimlachte. 'Je kunt niet verliezen. En als je het vreselijk vindt, kun je altijd nog terugkomen. Maar dat zul je niet willen. Je bent hier klaar. Je hebt het gehad. Je bent opgebrand, dat weet je heus wel.' Zo had ze zich voor de zaak-Quentin inderdaad gevoeld, en door die zaak was het allemaal een stuk spannender geworden. Maar nu hield ze zich weer bezig met berovingen en winkeldiefstal, drugsinvallen en af en toe een moord. Ze miste het gevoel dat ze met iets belangrijks bezig was. 'Wil je erover nadenken?'

'Ja,' ze knikte glimlachend en voelde zich een stuk minder depressief dan een uur eerder. Ze was bang, maar opgewonden. 'Ik dacht dat je me mee uit wilde vragen.' Ze lachte.

'Dat kan ik ook wel doen.' Hij grijnsde. 'Ik dacht dat je nee zou zeggen als ik dat vroeg, anders had ik het wel gedaan.'

'Ik zou ook nee gezegd hebben. Ik ga niet uit met collega's. Dat heb ik ooit een keer gedaan, maar dat was stom en ik doe het nooit meer.'

'Dat dacht ik al.' Hij had het goed geraden; ze straalde uit dat ze alleen maar collega's wilde zijn. Hij zag dat ze dat bij Jack ook deed. 'Neem die baan nou maar aan. Zij willen je en jij zult het heerlijk vinden. Je hebt iets nieuws in je leven nodig. En misschien ook wel een nieuwe man.'

Ze haalde haar schouders op. 'Je klinkt als mijn moeder. En mijn dochter.'

'Misschien moet je naar hen luisteren.' Weer lachten ze, en de rest van de lunch hadden ze het over de ocg.

Twee dagen later kwam het officiële aanbod. De baan klonk interessant, de voorwaarden waren geweldig en het salaris was fantastisch. Ze kon het eigenlijk niet afslaan. Maar ze voelde zich schuldig als ze weg zou gaan bij het om. Ze werkte er al sinds ze zeven jaar eerder haar rechtenstudie had afgemaakt, en ze waren goed voor haar geweest. En ze kon goed met Joe McCarthy opschieten. Ze vond het niet leuk om bij hem weg te gaan, maar ze hadden haar niet echt nodig.

Zoals altijd wanneer ze een moeilijke beslissing moest nemen, ging ze aan het eind van de dag naar haar moeders raadskamer. Ze keek zorgelijk.

'Alles goed?' vroeg haar moeder. 'Hoe gaat het met Savannah?'

'Die is walgelijk gelukkig,' antwoordde Alexa. 'Het gaat om mijn werk.'

'Ben je ontslagen?' Haar moeder keek ontzet. Ze had zulk goed werk verricht met de zaak-Quentin. Hoe konden ze haar nou ontslaan? Maar Alexa schudde haar hoofd.

'Ik heb een aanbod gekregen. Van de FBI.' Haar moeder keek haar met grote ogen aan.

'Indrukwekkend. Neem je het aan?'

'Ik weet het niet. Het verdient goed en ik vind het een leuke baan. Op dit moment is de FBI leuker voor me dan het om.' Ze zuchtte. 'Maar het is in Washington. Wat vind je daarvan?' Muriel dacht na.

'Interessante vraag. Goed dat je hem stelt.' Ze waardeerde de relatie die ze met haar dochter had en vond het fijn dat Alexa rekening met haar hield. 'Ik wil niet dat je voor mij een baan afslaat.' Haar moeder glimlachte. 'Zo oud ben ik nu ook weer niet. Ik werk nog steeds en heb het druk. Het is net als Savannah die gaat studeren. Je moet je kinderen naar de plek laten gaan waar ze thuishoren. Dat moest ik onder ogen zien toen jij met Tom trouwde en naar Charleston verhuisde. Washington is lang niet zo ver. Ik zal je wel missen, maar ik kan op bezoek komen, en jij ook. Wat vind je zelf van Washington? Daar gaat het om. Je hebt hier niet zoveel meer. Je hebt geen leuke jaren achter de rug. En ik denk dat je huidige baan je uiteindelijk gaat vervelen.'

'Dat is nu al zo,' gaf Alexa toe. 'Sinds de zaak-Quentin is het niets meer.'

'Misschien ben je wel aan verandering toe, en nu Savannah weg is, is het juiste moment aangebroken.' Grijnzend zei ze: 'Misschien ontmoet je in D.C. wel een leuke man.'

'Daar maak ik me niet druk om. Het gaat me om jou en Savannah.'

'Zij is weg en ik red me wel. Vanuit Princeton kan ze je net zo goed daar opzoeken, en als ze naar New York wil, kan ze bij mij logeren. Ik vind dat je het moet doen.' Ze was onzelfzuchtig, maar gaf eerlijk toe dat ze haar zou missen.

'Ik ook. Ik vind dat ik het moet doen. Weet je zeker dat je het redt?'

'Ja.' Haar moeder zuchtte. 'Stanley dringt erop aan dat we samen moeten gaan wonen. We willen niet trouwen, maar nu we ouder worden, vindt hij dat we niet alleen moeten leven. Hij wil dus samenwonen, in zijn huis of bij mij.' Ze waren al zeventien jaar bij elkaar en Muriel vond het prima zoals het nu ging.

'Wat wil je zelf, mam? Ongeacht wat hij vindt.'

'Ik vind het wel fijn. Ik was bang dat jij het er niet mee eens zou zijn.' Ze glimlachte een beetje verlegen.

'Volgens mij heeft hij gelijk. Ik ben het ermee eens. Ik maak me ook zorgen om jou. Zijn we eruit?' Alexa gniffelde.

'Misschien. Ik wil er even over nadenken, ik wil geen overhaaste beslissing nemen.'

Alexa schaterde het uit. 'Hoe lang hebben jullie al verkering?' 'Ik denk zeventien jaar, maar volgens Stanley is het achttien.' 'Hoe dan ook, dat lijkt me niet bepaald overhaast.'

'Ik doe het waarschijnlijk ook wel. Ik wil liever dat hij bij mij intrekt. Ik wil mijn appartement niet opgeven en ik vind dat van hem niet leuk. Hij vindt het best. Misschien na de kerstdagen. Voor die tijd heb ik heel veel te doen. En jij, denk je dat je het doet?'

'Ja, ik denk het wel. Dank je, mam.' Ze boog zich voorover en gaf haar een kus, waarna ze samen de rechtbank uit liepen.

Alexa dacht er die avond over na en belde Savannah. Ze was aan het studeren en Alexa vertelde haar van het aanbod. Ze was verrast en onder de indruk. Ze dacht dat het leuk en goed voor haar moeder zou zijn om naar Washington te verhuizen, en ze was het met haar oma eens dat ze bij haar in New York kon logeren als ze haar vrienden daar wilde zien. De tijden veranderden voor hen allemaal.

'Verandering is goed, mam. Heb je trouwens al iets van de senator gehoord?' Savannah mocht hem graag. Alexa ook.

'Volgens mij zat hij tot half of eind augustus in Europa. Hij zal het wel druk hebben.' Hoe het ook zij, Savannah was het helemaal eens met haar verhuizing en bedankte haar moeder dat ze het met haar had overlegd.

De volgende dag vertelde Alexa het aan Joe McCarthy. Ze vond het vreselijk, maar hij zei dat hij het wel begreep. Hij zei dat hij had geweten dat dit vroeg of laat zou gebeuren, maar dat hij er altijd van uit was gegaan dat ze bij een grote firma zou gaan werken. Aan de FBI had hij nooit gedacht.

'Slim van ze dat ze jou willen inhuren.' Hij omhelsde haar.

'Wanneer ga je ons verlaten?'

'Vind je een maand opzegtermijn redelijk?'

'Heel redelijk. Zo heb ik de tijd om jouw zaken aan iemand anders toe te wijzen.'

Er schoot haar iets te binnen waar ze hem nogmaals voor wilde bedanken. 'Bedankt dat je je nek hebt uitgestoken om mij de zaak-Quentin te laten houden en hem niet zomaar aan de FBI over te dragen.'

'Dat had ik beter wel kunnen doen,' zei hij plagerig. 'Ik ben blij voor je. Volgens mij is dit goed voor je carrière. Ik vind het erg dat ik je kwijtraak, maar ik ben het er wel mee eens.' 'Dank je wel.'

Het nieuws over haar vertrek ging als een lopend vuurtje door het kantoor. Jack keek haar om half vijf die middag somber aan over haar bureau heen.

'Wat hoor ik verdomme allemaal?' vroeg hij ongelukkig.

'Het spijt me, Jack,' zei ze verontschuldigend. 'Ze hebben me een aanbod gedaan dat ik onmogelijk kon weigeren.'

'Het zal hier een stuk minder leuk zijn zonder jou,' zei hij treurig, en hij liep haar kantoor weer uit, zo terneergeslagen dat hij niets meer kon zeggen.

Ze bedacht wat ze allemaal nog moest doen: een appartement zoeken, haar huur opzeggen, verhuizen, aan een nieuwe baan beginnen, haar zaken aan een ander overdragen. Vlak voor ze wegging, belde Edward Baldwin.

'Kan ik je op de valreep verleiden tot een hamburger? Ik ben vanavond in de stad. Sorry dat ik je niet gebeld heb toen ik terug was. Ik heb zo'n vierhonderd keer hoofdpijn gehad en moest een week in Charleston zijn. Hoe gaat het trouwens met Savannah in Princeton?'

'Ze vindt het er fantastisch.' Alexa glimlachte. Hij klonk levendig en druk, alsof hij tweehonderd dingen tegelijk deed. Dat gold voor haar nu ook. 'Die hamburger klinkt goed. Waar spreken we af?'

'Ik ben zo'n twee straten bij je kantoor vandaan. Zal ik je oppikken? Dan bedenken we samen waar we naartoe gaan.'

'Klinkt goed.'

Vijf minuten later stond ze beneden, en hij stond in zijn auto voor de deur. Hij maakte het portier open en ze stapte in, waarna ze naar zijn hotel reden voor een borrel en daarna een hamburger.

'Hoe was de rest van jullie reis?' vroeg hij.

'Fantastisch. En die van jou?'

'Geweldig.' Hij glimlachte. 'Ik heb veel aan je gedacht. Ik wilde je steeds bellen, maar het kwam er niet van. Ik kwam je ex vorige week trouwens nog tegen in Charleston. Eerlijk gezegd ziet hij er slecht uit. Ik begrijp wel waarom, want hij had zijn vrouw bij zich en die ziet eruit alsof ze citroenen als ontbijt eet en hem elke nacht in elkaar slaat. Het lot heeft wel wraak op hem genomen, zeg.'

'Misschien wel, ja.' Ze lachte naar Edward. Tom was niet langer haar probleem. Ze vertelde tijdens het eten dat ze naar Washington zou verhuizen om voor de FBI te gaan werken, en daar stond hij van te kijken.

'Echt? Wat een enorme kans. Wat dapper van je.'

'Het leek me een goed tijdstip, nu Savannah weg is. Eerder zou ik het waarschijnlijk niet gedaan hebben.' Maar ze had de laatste tijd meer dappere dingen gedaan. Ze had Savannah naar Charleston laten gaan, de strijdbijl met Tom begraven, en nu ging ze naar een andere stad om aan een nieuwe baan te beginnen. Het was tijd om te groeien. 'Ik moet wel snel op zoek naar een appartement.'

'Ik help je wel,' bood hij grijnzend aan. 'Wanneer begin je bij de ocg?' Hij vond het fantastisch. Het grootste deel van de tijd was hij in Washington. Hij had haar ook veel willen zien als ze in New York was, maar nu werd het allemaal veel makkelijker en hadden ze meer tijd om elkaar te leren kennen.

'Ik begin op 1 november, en heb nog een heleboel te doen voor die tijd.'

'Kom anders dit weekend langs, dan kunnen we alvast kijken.'

Ze dacht er even over na. Ze had toch niets anders te doen.

Ze keek hem over tafel glimlachend aan.

'Oké.'

'We kunnen het hele weekend op appartementenjacht gaan,' opperde hij. Dat leek haar een uitstekend plan.

HOOFDSTUK 23

Zoals gepland verliet Alexa het OM op 1 november. Het was een bitterzoete dag voor haar, en Joe McCarthy bood haar een etentje aan voor haar vertrek. Ze gaven haar een insigne en een heleboel gekke cadeautjes.

Ze ging de volgende dag via Princeton naar Washington. Ze had haar eerste dag bij de ocg nog een week uitgesteld, zodat ze tijd had om in haar nieuwe huis te trekken. Haar meubels zouden twee dagen later in Washington aankomen. De laatste week had ze bij haar moeder gelogeerd, wat best leuk was geweest. En Edward belde haar een paar keer per dag met allerlei plannen en uitnodigingen. Hij had haar uitgenodigd voor een diner in het Witte Huis over twee weken.

Op de heenweg wilde ze Savannah opzoeken in Princeton. Toen Alexa aankwam, had Savannah het druk. Ze zag er gelukkig uit, had al een heleboel vrienden gemaakt en Turner zou dat weekend weer vanaf Duke naar haar toekomen. Savannahs nieuwe leven was goed van de grond gekomen. Nu dat van Alexa zelf nog.

Ze reed naar Washington met haar laatste spulletjes, en toen ze daar aankwam, wachtte Edward op haar in het kleine huisje in Georgetown dat ze had gehuurd in plaats van een appartement. Het leek net een poppenhuis. Hij had haar helpen zoeken en ze wist zeker dat Savannah het geweldig zou vinden. De hele bovenverdieping was voor haar dochter bestemd. Meer ruimte had Alexa niet nodig. Edwards appartement was vlakbij, en dat was ruim en modern. Hij hielp haar bij het uitladen van de auto, en ze liepen samen door het lege huis. Ze vond het geweldig. Haar leven kreeg een heel andere wending. Nieuwe stad, nieuw huis, nieuwe baan en misschien een nieuwe man. Dat wist ze nog niet zeker. Maar al die veranderingen haalden de angel uit Savannahs vertrek naar de universiteit. Ze waren eigenlijk allebei geslaagd, en Alexa vond het heerlijk om aan haar nieuwe leven te beginnen, net zoals Savannah zin had om in Princeton aan de slag te gaan.

Edward nam haar die avond mee uit eten en liep daarna mee naar haar hotel. Daar zou ze één nacht logeren, en hij kuste haar voor hij wegging. Het was de eerste keer dat hij dat deed, en ze waren er allebei door verrast. Maar ze vond het heerlijk, en hij ook.

Hij kwam de volgende dag naar haar huis toen de verhuizers er waren. Hij bleef tot middernacht om haar te helpen uitpakken. Ze vond een doos met beddengoed en hij hielp haar het bed opmaken. Hij maakte grapjes en vertelde gekke verhalen, en ze vielen lachend op bed en keken elkaar uitgeput aan. Het was een aardige man, hij was goed voor haar en maakte haar gelukkig. En hij overrompelde haar door wat hij vervolgens zei.

'Ik geloof dat ik verliefd op je word, Alexa. Vind je dat goed?' Hij wist hoe erg ze vroeger gekwetst was en wilde haar niet van streek maken door iets te doen wat ze niet wilde of waar ze nog niet aan toe was.

'Dat denk ik wel,' zei ze zachtjes. 'Ik geloof dat ik ook verliefd op jou word.' Ze vond het eng om te zeggen, maar het voelde goed en het was waar. Ze was gek op hem, een gevoel dat ze al in geen twintig jaar meer had gehad. Hij voelde precies goed voor haar en ze vertrouwde hem volkomen.

'Dat zou voor ons allebei wel eens heel goed kunnen uitpakken,' zei hij, terwijl hij haar dicht tegen zich aan trok. Alles was op zijn plek gevallen. Door haar nieuwe leven in Washington hadden ze alle tijd die ze nodig hadden.

'Wil je vannacht hier blijven?' vroeg ze, tot hun beider verrassing. Haar leven werd met de minuut gekker. Het was eng en leuk tegelijk. Het was heel opwindend, net als hij.

'Graag.' Hij glimlachte en hield haar in zijn armen. Een tijdje later ging ze douchen en kroop in bed, onder de schone lakens. Ook hij nam een douche en kwam een paar minuten later bij haar liggen. Die nacht ging er een wereld voor hen open. Een wereld waarvan ze nooit hadden gedacht hem ooit nog te zullen betreden. Het was net een wonder.

Alexa was de hele week bezig haar huis op orde te brengen, en Edward kwam langs zodra hij de tijd had. Hij bleef elke nacht slapen. Ze vertelden niemand wat er tussen hen speelde; dat wilden ze voor zichzelf houden tot ze wisten wat ze wilden. Misschien zou het niet blijvend zijn, maar voorlopig was het heerlijk. Meer hoefde Alexa niet.

Ze begon aan haar nieuwe baan en genoot ervan. Het was alles wat ze gehoopt had. Werken voor de FBI was heerlijk opwindend en prestigieus. De week daarop nam Edward haar mee naar het diner op het Witte Huis waar hij haar voor had uitgenodigd. Ze werden gefilmd door de nieuwscamera's, en vormden een knap stel. Het was een diner ter ere van de president van Frankrijk. De volgende dag was er een nieuwsitem waarop te zien was dat de senator het Witte Huis binnenging met een bijzonder mooie vrouw aan zijn arm.

Toevallig zaten Tom en Luisa samen naar het nieuws te kijken, en omdat de senator uit South Carolina kwam, werd het fragment vaak vertoond. Luisa schoot overeind toen ze het zag en stond woedend midden in de studeerkamer.

'Die trut! Zag je dat?' Ze keek Tom zijdelings aan.

Tom had het niet gezien. Hij had even de andere kant op gekeken, waardoor hij het gemist had. 'Over wie heb je het? De First Lady of de presidentsvrouw van Frankrijk?'

'Nee, natuurlijk niet! Over Alexa! Zag je Edward Baldwin naar binnen gaan bij dat diner in het Witte Huis? Alexa liep naast hem!'

'Alexa? Onze Alexa?' vroeg Tom verbaasd.

'Jouw éx Alexa, ja. Ze waren samen! Ze heeft hem zeker versierd op de bruiloft.' Luisa was laaiend.

'Ze heeft hem niet versierd, ik heb ze aan elkaar voorgesteld.' Zijn ontreddering vormde een groot contrast met haar razernij.

'Waarom?' snauwde Luisa.

'Omdat we tegen hem aan botsten tijdens het dansen.' Daar had hij nu ontzettend veel spijt van. Hij was haar kwijt, maar het was niet zijn bedoeling geweest om haar aan de volgende man in haar leven voor te stellen. Hij had het wel prettig gevonden dat ze alleen was.

'Ze is een hoer,' zei Luisa, en ze zette de tv uit.

'Nee,' zei Tom fel, 'dat is ze niet. Jij was het, en ik ook, maar zij niet. Ze zou nooit doen wat wij hebben gedaan. Ze wilde niets van me weten, omdat ik getrouwd ben. Wij waren de hoeren, Luisa. Zij niet. Jij hebt met de man van een andere vrouw geslapen en ik heb mijn vrouw bedrogen. Niet bepaald netjes, hè?'

'Ik weet niet waar je het over hebt.' Ze keek verontwaardigd.

'Jawel, dat weet je net zo goed als ik. Dus misschien heeft ze die aardige senator wel verdiend.' Luisa liep zonder iets te zeggen de kamer uit. Ze was nog kwader nu ze wist dat Edward Baldwin Alexa mee had genomen naar het Witte Huis. Dat verdiende ze helemaal niet.

Toen Luisa de kamer uit was, zat Tom nog lang naar het zwarte scherm te staren, in de wetenschap dat Alexa het juist wél verdiend had. Ze verdiende al het goede wat haar nu overkwam, ter compensatie van wat hij haar had aangedaan. Toen hij eraan dacht dat ze nu met Edward Baldwin samen was, rolden er twee stille tranen over zijn wangen.

'Wat doen we met Thanksgiving?' vroeg Edward het weekend daarna aan Alexa. Het duurde nog twee weken voor het Thanksgiving was, dus ze keek hem wezenloos aan.

'Daar heb ik nog helemaal niet over nagedacht, zo druk had ik het met de verhuizing. We doen het meestal bij mij thuis: Savannah en ik, mijn moeder, en haar vriend Stanley. Maar ik weet niet of ze hierheen willen komen. Zal ik Savannah en mijn moeder even bellen? Of had je iets anders in je hoofd?' Ze boog zich naar hem toe en kuste hem. Ze lagen in bed, met overal stukken van de zondagochtendkrant, en een kop koffie op hun nachtkastje. Ze vond hun leven samen heerlijk, en hij ook. Het was comfortabel, ontspannen, gezellig en fijn. Hij was een warme, liefdevolle man, net zo sympathiek als ze had gehoopt. En hij vond Alexa net zo volmaakt als zijn ex-vrouw al had gezegd.

'Ik ga meestal naar Sybil. Mijn kinderen vliegen hierheen en we vieren het met zijn allen. Ik zou het leuk vinden als je erbij bent, en ik wil dat je mijn kinderen leert kennen.'

'Ik bel Savannah en mijn moeder wel.' Dat deed ze die ochtend, maar was verbijsterd door hun reactie. Savannah zei dat ze, als haar moeder het niet erg vond, naar Charleston wilde om het samen met haar familie te vieren. Turner zou ook komen, en natuurlijk Daisy, Henry, Travis en Scarlette... en Luisa. Die was de enige dissonant in het gezelschap. Savannah smeekte haar moeder of het mocht, en Alexa stemde toe. Toen belde ze haar moeder, die zei dat Stanley net tickets voor een cruise in de Bahama's had geboekt, maar dat ze het nog niet aan Alexa had durven vertellen.

'Maar als je alleen bent, ga ik niet.' Alexa had zojuist verteld dat Savannah naar Charleston zou gaan. Eigenlijk had haar tijd in Charleston eerder dat jaar Alexa voorbereid op een periode zonder haar. Anders was dit nu veel harder aangekomen en was ze er kapot van geweest.

'Ik red me wel,' zei ze geruststellend tegen Muriel. 'Ga die cruise maar maken. Jullie zullen het heerlijk hebben.'

'Wat ga jij dan doen?' vroeg haar moeder bezorgd.

'Edward heeft me net uitgenodigd het met zijn kinderen en zijn ex-vrouw te vieren.'

'Edward? Je bedoelt senator Edward Baldwin?' vroeg haar moeder.

'Ja,' zei Alexa alleen maar. Ze had haar moeder nog niets over het diner op het Witte Huis verteld en op de een of andere manier had haar moeder het niet in de krant gelezen. Savannah wel, en die was er blij om. Ze had haar oma er een sms'-je over gestuurd.

'Interessant.' Ze begreep dat Alexa er niet over wilde praten, en vroeg zich af of ze bij hem was. 'Dan zeg ik tegen Stan dat we die cruise kunnen maken,' zei ze grijnzend. Ze voelde dat er iets gaande was.

'We zijn allemaal onder de pannen,' vertelde .Alexa aan Edward. 'Mijn hele familie heeft me buitengesloten.' Ze grinnikte. 'Dus ik sta volledig tot je beschikking met Thanksgiving.'

'Dat is uitstekend nieuws,' zei hij, en hij kuste haar. Hij belde Sybil en die verheugde zich erop. Iedereen was blij. Vooral Edward en Alexa en de fanclub die hen in stilte toejuichte.

Thanksgiving bij Sybil was al net zo chaotisch, liefdevol en warm als al het andere wat ze deed. In plaats van kalkoen had ze een heerlijke lamsbout bereid, op zijn Frans, met knoflook en sperziebonen. Voor het eten kregen ze kaviaar, en als voorgerecht foie gras. Voor de kinderen was er pompoentaart, maar ze had ook omelette sibérienne gemaakt. Het was een ongewone, maar verrukkelijke maaltijd. En de wijnen die Edward had meegebracht waren zalig.

Al Sybils kinderen waren er, niet alleen die van haar en Edward. Alexa was dol op zijn dochter, die drie jaar ouder was dan Savannah en op haar leek. Zijn zoon John was interessant, slim en grappig, en net als zijn moeder een beetje excentriek. Hij wilde Shakespeare-acteur worden en kreeg goede kritieken in Londen. Zijn haar was bijna net zo lang als dat van Alexa, en zijn vriendin, die ook actrice was, leek minstens drie meter lang.

'Het is een wonder dat ik nog gekozen word met een familie als jullie,' zei Edward plagend. Na het eten speelden ze hints, waarbij de honden voortdurend blaften. De papegaai zei tegen iedereen dat ze op moesten rotten, en er kwamen een paar vrienden langs, onder wie een heel beroemde artiest.

Het huis was net een grote filmset, en toen het een beetje rustiger werd, schonk Sybil ze een uitstekende Chateau d'Yquem in, die fantastisch smaakte.

'Goed, hoe zit het met jullie twee?' vroeg ze grijnzend. 'Ik sterf van nieuwsgierigheid. Volgens mij zijn jullie verliefd,' zei ze tegen Edward. 'Ik ken Alexa niet goed genoeg om het haar te durven vragen. Ze is nog niet mijn schoonzus. Maar wordt ze het?'

'Dat gaat je niets aan,' zei Edward gekscherend. 'Als we je iets te vertellen hebben, ben je de eerste die het hoort. Ga intussen maar iets nuttigs doen in plaats van je met mijn zaken te bemoeien.'

'Nou Edward, wat bot!' Maar ze plaagde hem maar, en hij was heel blij dat zijn kinderen Alexa graag mochten. Dat was heel belangrijk voor hem. Hij had Savannah al in zijn hart gesloten en dacht dat zijn kinderen haar ook aardig zouden vinden.

'Ik hoop dat jullie met Kerstmis ook komen,' zei Sybil toen ze weggingen.

'Dan moet ik naar mijn moeder,' legde Alexa uit. 'Maar misschien kunnen jullie langskomen voor een drankje,' voegde ze er hoopvol aan toe.

'Heel graag,' zei Sybil. Alexa realiseerde zich dat ze haar moeder dan wel even moest inseinen wat haar te wachten stond, al was het maar voor een cocktail. Een beroemde schrijfster, een bekende filmproducent, een senator en ook nog vijf kinderen. Dat zou een schok voor haar moeder worden, in haar kleine appartement. Maar gelukkig was het alleen voor een drankje. Een diner zou haar moeder nooit aankunnen. Als ze alleen was, at ze altijd een salade die ze meenam van haar werk. Muriel was nooit een goede kokkin geweest.

Edward en Alexa logeerden tijdens het Thanksgiving-weekend in Hotel Carlyle en spraken voor de volgende dag weer af met zijn zoon en dochter. Sybil en haar man gingen met haar drie jongste kinderen naar hun huis in Connecticut. Het was een druk groepje, maar het werd een heerlijk weekend. Ze gingen met de kinderen eten en naar de film, ze wandelden in Central Park en bezochten het Guggenheim en het Museum of Modern Art. Aan het eind van het weekend waren ze allemaal vrienden, en ze vertelde Savannah er alles over. Ze miste haar, maar Savannah klonk gelukkig. En Luisa had haar Thanksgiving niet verknald, wat al heel wat was. Daisy vond het geweldig dat ze thuis was. Henry had zijn 'kamergenoot' Jeff meegenomen, en ook hem mocht Savannah graag.

Muriel schrok zich een hoedje toen ze van haar cruise terugkwam en van Alexa hoorde wie er met kerst allemaal kwamen borrelen.

'Je maakt zeker een grapje? Die passen niet eens in mijn appartement.' Muriel klonk paniekerig. Maar ze wilde Edward graag ontmoeten en hem samen met Alexa zien. Natuurlijk was ze ook benieuwd naar zijn ex-vrouw en zijn kinderen. Ze had al Sybils boeken gelezen.

'Natuurlijk wel, mam,' zei Alexa sussend. 'Het is maar voor een borrel, en ze zijn heel makkelijk. Nou ja, eerlijk gezegd zijn ze zo gek als een deur, behalve de kinderen dan, maar wel erg leuk. Volgens mij mag je hen wel.'

'Je klinkt gelukkig,' zei Muriel teder.

'Dat ben ik ook,' zei Alexa zacht. 'Het is een fantastische man.'

'Hoor ik daar bruidsklokken luiden?' vroeg haar moeder opgewonden. De vrouw van een senator, dat klonk goed. En een goede man voor haar dochter, dat klonk nog beter. Het werd een keertje tijd.

'Nee, alleen maar vreugdeklokken,' zei Alexa. 'Ik hoef niet te trouwen. Dat heb ik al eens gedaan.' En daar ben ik flink de boot mee in gegaan luidde de rest van de zin, maar dat zei ze niet hardop. Trouwens, Edward was Tom niet. Er zat geen greintje zwakte of oneerlijkheid in hem. Hij was volkomen oprecht en fatsoenlijk.

'Zo denk ik over het huwelijk,' zei Muriel. 'Maar ik ben veel ouder dan jij en ik zie niet in wat je bedoelt. Op jouw leeftijd mag je wel wat meer lef hebben.'

'Hoezo? Ik ben gelukkig zoals het nu gaat.'

'Als hij een goede man is, kun je ook gelukkig met hem getrouwd zijn. Sluit het niet uit. Je weet nooit hoe je er later over denkt.'

'Dat zou kunnen,' zei Alexa, maar ze klonk niet erg overtuigd. Ze vond het huwelijk maar eng, en dat zou waarschijnlijk altijd zo blijven.

Toen de senaat kerstreces had, nam Alexa een week vrij en vlogen ze naar New York. Savannah logeerde bij Stan en haar oma, en Alexa en Edward verbleven weer in het Carlyle. Ze namen ook een kamer voor Savannah, die later ook in het hotel zou logeren. Turner zou de dag na kerst komen. Ze gingen met oud en nieuw met vrienden skiën in Vermont, en Edward en Alexa bleven in de stad.

Op kerstavond arriveerde Sybil met haar legertje in Muriels appartement. Alleen de papegaai en de honden ontbraken. Alle vijf de kinderen waren er, en Johns vriendin, die weer met hem was meegekomen uit Londen. Brian had onverwacht zijn nichtje meegenomen, en twee volwassen kinderen uit een eerder huwelijk waar Alexa niets over wist. Ze dromden met zijn allen het appartement van Muriel en Stan binnen en dronken eierpunch en champagne. Muriel vertelde Sybil dat ze zo van haar boeken genoot, Brian en Stan praatten over hun favoriete oude films en over vissen, John en zijn vriendin zaten met Savannah te praten, en Edwards dochter Ashley maakte over de telefoon huilend ruzie met haar vriendje in Californië. Het was een en al chaos, en Alexa deed een stapje naar achteren en keek samen met Edward lachend toe. 'Mijn familie is wel gegroeid, zeg. Vorig jaar met Kerstmis was ik alleen met mijn moeder en Savannah. Stanley kwam pas na het diner, die was op bezoek bij een zieke vriend.'

'Wat vind je leuker?' vroeg Edward. 'Dat of dit?'

'Dit,' zei ze zonder aarzelen. 'Het is zo bruisend, zo gelukkig en zo liefdevol.' Voor ze het wist stelde haar moeder voor om Chinees te halen en in de keuken en op de grond in de woonkamer te picknicken. Ze had een kleine kalkoen in de oven staan, maar die bewaarde ze wel tot de volgende dag. Sybil en haar troepen vonden het een geweldig idee en wilden graag blijven. Ze sloegen het diner thuis gewoon over. Sybil zei dat het toch weinig voorstelde.

De jongeren gingen in Muriels woonkamer op de grond zitten. De volwassenen gingen naar de eetkamer, waar maar plaats was voor acht personen. Op de een of andere manier pakte het allemaal goed uit. Het was de beste kerst die Alexa ooit had meegemaakt, zelfs nog beter dan in haar goede periode in Charleston.

Ze lieten Savannah nog een nacht bij Muriel slapen, en terwijl Edward en Alexa naar het Carlyle liepen, begon het te sneeuwen. Ze zongen samen vals 'White Christmas' en hij stond midden op straat stil om haar te kussen. Het was de gelukkigste kerst van haar leven en daar dacht hij precies hetzelfde over. Hij had het in de begintijd van zijn huwelijk met Sybil heerlijk gevonden, maar dit was beter, volwassener. Soms was Sybil trouwens een tikje te wild, zelfs voor hem, hoewel hij zielsveel van haar hield.

'Misschien blijft het wel sneeuwen en kunnen we morgen sneeuwballen gooien,' zei Alexa hoopvol, die haar arm door de zijne stak.

'Dat dacht ik niet,' zei Edward met een ernstige blik in zijn ogen.

'Nee? Waarom niet? Hou je niet van sneeuwballengevechten?' Ze kon het zich niet voorstellen. Hij was altijd zo sportief.

'Ik hou wel van sneeuwballengevechten,' zei hij, en weer stond hij stil en keek haar aan. 'Ik weet alleen niet of het zo'n goed idee is om als senatorsvrouw sneeuwballen te gooien in het park. Voor je het weet, raak je een vreemde en staat het de volgende dag breed uitgemeten in de krant.' Ze keek hem met grote ogen aan. 'Wat vind je daarvan?' vroeg hij zacht.

'Van sneeuwballen gooien?' vroeg ze met ingehouden adem. 'Nee... dat andere... Senatorsvrouw. Klinkt dat heel gek?' Hij wist dat ze als de dood was voor het huwelijk, maar hij was nu zeker van zijn zaak. Hij had er lang over gedaan om haar te vinden. Sybil had gelijk. Alexa was de ware. Ze was geknipt voor hem.

'Ik... ja... nee.' Ze kwam niet uit haar woorden en hij kuste haar opnieuw. 'Ja. Nee, bedoel ik. Nee, het klinkt niet gek... en ja, dat wil ik.' Ze huilde en lachte tegelijk toen hij haar weer kuste, en innig gearmd liepen ze naar het Carlyle.

Alexa grijnsde breed en keek verrukt, ondanks de vlinders die in haar buik buitelden, en de senator van South Carolina zag er buitengewoon verheugd uit.

De auteur: Danielle Steel

Table of Contents

- Inhoud
- HOOFDSTUK 1
- HOOFDSTUK 2
- HOOFDSTUK 3
- HOOFDSTUK 4
- HOOFDSTUK 5
- HOOFDSTUK 6
- HOOFDSTUK 7
- HOOFDSTUK 8
- HOOFDSTUK 9
- HOOFDSTUK 10
- HOOFDSTUK 11
- HOOFDSTUK 12
- HOOFDSTUK 13
- HOOFDSTUK 14
- HOOFDSTUK 15
- HOOFDSTUK 16
- HOOFDSTUK 17
- HOOFDSTUK 18
- HOOFDSTUK 19
- HOOFDSTUK 20
- HOOFDSTUK 21
- HOOFDSTUK 22
- HOOFDSTUK 23