Date: 2015-04-13T07:00:00+00:00
Description: Fiona Carson is een succesvolle zakenvrouw. Ze is gescheiden, maar gelukkig met haar werk en haar kinderen. Ook Marshall Weston bekleedt een toppositie, maar zijn privéleven is nogal ingewikkeld. Marshall speelt zelfs met vuur. Kan hij zich meer veroorloven omdat hij een man is? Het spel van de macht is een roman over liefde en de manier waarop vrouwen en mannen omgaan met macht.
Publisher: Luitingh~Sijthoff

DANIELLE STEEL

Het spel van de macht

Wat offer je op om je toppositie te handhaven?

vertaald door Maya Denneman

UITGEVERIJ LUITINGH-SIJTHOFF

Voor mijn lieve kinderen,

Beatrix, Trevor, Todd, Nick, Sam,

Victoria, Vanessa, Maxx, en Zara.

Dat jullie leven vol aangename verrassingen mag zijn.

Dat de mensen in jullie leven jullie eerlijk en vriendelijk zullen behandelen.

Dat de keuzes en offers die jullie in jullie leven maken de juiste mogen zijn.

Dat jullie op alle mogelijke manieren gezegend mogen zijn en een gelukkig leven zullen leiden.

Ik hou van jullie met heel mijn hart,

Mama/d.s.

1

Fiona Carson was op weg naar de bestuurskamer voor een belangrijke vergadering. Ze was ruim op tijd. Ze droeg een mantelpakje, had bijna geen make-up op en haar blonde haar was strak gebonden in een knot. Ze was de CEO van een van de grootste en succesvolste bedrijven van het land. Aan te laat komen had ze een hekel en dat gebeurde dan ook zelden. Voor iedereen die haar niet kende, en velen die haar wel kenden, leek Fiona altijd alles volledig onder controle te hebben en elke situatie aan te kunnen. Het was ondenkbaar dat een persoonlijk probleem haar werk in de weg zou staan. Dat zou een vrouw als Fiona nooit laten gebeuren.

Toen ze bijna bij de bestuurskamer was, ging haar BlackBerry. Eigenlijk wilde ze hem op voicemail over laten gaan, maar ze besloot toch even te kijken wie er belde. Het was haar dochter Alyssa, die in haar tweede jaar op de universiteit van Stanford zat. Fiona aarzelde even maar nam toen op. Tijd zat, de vergadering begon pas over een paar minuten. Als alleenstaande moeder vond ze het onprettig om niet op te nemen als haar kinderen belden. Stel dat het net die ene keer was dat er echt iets aan de hand was? Alyssa was altijd een makkelijk kind geweest en nu was ze een verantwoordelijke jongvolwassene, maar toch... stel dat ze een ongeluk had gehad... ziek was... haar hond was overreden (dat was een keer gebeurd en Alyssa was maandenlang diepbedroefd geweest). Fiona vond het haar plicht als ouder om altijd bereikbaar te zijn. En als directeur vond ze dat net zo goed haar plicht. Als er een noodgeval was, verwachtte ze dat ze werd gebeld, ongeacht het tijdstip en waar ze op dat moment was. Ze was bereikbaar, zowel voor het bedrijf als voor haar kinderen.

‘Mam?’ Alyssa klonk zoals altijd als ze iets belangrijks te vertellen had. Een geweldig goed cijfer, of juist een rampzalig cijfer, of slecht nieuws bij de dokter, zoals de ziekte van Pfeiffer.

Dit moest wel belangrijk zijn, dus Fiona was blij dat ze had opgenomen. Ze hoopte dat het niets ernstigs was en vroeg bezorgd: ‘Ja, wat is er?’

Ze sprak zacht terwijl ze door de gang liep zodat niemand zou horen dat ze een privégesprek voerde. ‘Is alles wel goed?’

‘Ja, natuurlijk,’ antwoordde Alyssa geïrriteerd. ‘Waarom vraag je dat?’

Ze had geen enkel idee hoe het was om moeder te zijn. Ze wist niet waar je je allemaal zorgen om maakte, wat je je allemaal in je hoofd haalde, of wat er allemaal fout kon gaan, echt goed fout. Het was Fiona’s taak zich van al die dingen bewust te zijn en net als het Rode Kruis of de brandweer altijd klaar te staan om in actie te komen. Als moeder werk je je leven lang bij de alarmcentrale.

AIyssa kon haar slecht horen. ‘Waar ben je? Waarom fluister je zo?’ Ze vond het irritant wanneer haar moeder dat deed.

‘Ik ben onderweg naar een bestuursvergadering,’ fluisterde ze nu harder. ‘Wat heb je nodig?’

‘Ik heb niks “nodig”. Ik wilde je alleen iets vragen.’

Alyssa klonk lichtelijk beledigd door haar moeders woordkeuze. Dit was geen fijn begin en Fiona vroeg zich af waarom haar dochter haar niet gewoon een berichtje had gestuurd. Ze wist dat haar moeder het de hele dag druk had. Maar Fiona had haar kinderen altijd duidelijk gemaakt dat ze eerste prioriteit voor haar waren, dus schroomden ze niet om haar te bellen, zelfs al was het onder werktijd. Daarom nam Fiona ook aan dat Alyssa iets belangrijks te vertellen had. Ze kenden de regels: als ze aan het werk was, moesten ze alleen bellen als het echt niet anders kon. Een uitzondering was toen ze nog klein waren en haar belden als ze zich bezeerd hadden of haar misten. Daar was ze nooit boos over geworden, niet op Alyssa en ook niet op haar zoon Mark.

‘Vraag dan.’ Fiona probeerde niet ongeduldig te klinken. ‘Ik ben er bijna en de vergadering begint over een paar tellen.’

‘Ik wil je om een gunst vragen.’

Dat mag dan wel een hele grote zijn, dacht ze, vanwege de timing en de geïrriteerde reactie van haar dochter. ‘Wat dan?’

‘Mag ik je zwarte Givenchy-rok lenen met die split aan de zijkant? Ik heb zaterdagavond een afspraakje. Het is belangrijk.’ Ze klonk alsof het een noodgeval was. Voor Alyssa voelde dat ook zo.

‘En daar bel je me nú voor? Kon dat niet tot vanavond wachten?’ vroeg Fiona. Nu was zij geïrriteerd. ‘Ik heb hem zelf nog niet eens aangehad.’ Het kwam maar zelden voor dat zij iets als eerste droeg. Of het was haar dochter die het leende, of zo’n nieuwe aankoop verdween spoorloos uit haar kledingkast. Dat gebeurde steeds vaker. Ze hadden dezelfde maat en Alyssa begon steeds meer interesse te tonen voor elegantere kleding.

‘Ik ga er geen sportwedstrijd in spelen of zo. Je krijgt hem zondag terug.’

Van welk jaar? Bij Alyssa wist je het maar nooit en Fiona wilde daar iets over zeggen, maar ze had geen tijd meer. ‘Oké, doe maar. We hebben het er vanavond over als ik thuis ben.’

‘Ik moest het weten anders zou ik nog moeten shoppen. Ik heb niets om aan te trekken.’

Daar kon ze nu maar beter niet op ingaan. ‘Het is al goed. Spreek je vanavond.’

‘Nee. Mam, wacht... Ik moet het ook nog met je over mijn werkstuk voor economie hebben. Dat moet ik maandag inleveren en de docent was het niet eens met mijn onderwerp, ik wilde...’

‘Alyssa, dat kunnen we nu niet bespreken, dat lukt niet in twee tellen. Ik heb het druk.’ Ze begon geërgerd te klinken.

‘Oké, oké. Ik snap het,’ zei haar dochter gekwetst. ‘Maar je klaagt altijd dat ik niets over mijn studie vertel, en de docent zei...’

‘Niet midden op een werkdag vlak voor een bestuursvergadering. Ik ben blij dat je het met me wilt bespreken, maar nu gaat gewoon niet.’ Ze stond bij de deur van de bestuurskamer en moest het gesprek beëindigen.

‘Wanneer dan wel?’ Alyssa klonk verontwaardigd, alsof haar moeder nooit tijd had. Dat was niet eerlijk omdat Fiona haar best deed bereikbaar te zijn, en dat wist ze.

‘Vanavond. We hebben het er vanavond over. Ik bel je.’

‘Kan niet. Ik ga naar een Franse film en daarvoor uit eten in een Frans restaurant. Hoort bij de les.’

‘Bel me dan daarna,’ zei Fiona, die nu echt moest ophangen.

‘Ik kom zaterdag de rok ophalen. Bedankt, mam.’

‘Graag gedaan,’ zei ze met een grimmige glimlach. Ze deden het erom, vooral Alyssa. Het leek wel of Fiona moest bewijzen dat ze aandacht voor haar had. En dat had ze altijd. Dat hoefde haar dochter niet uit te testen, maar ze deed het toch. Zo was ze nou eenmaal. Ja, ik ben er voor je, dacht Fiona, en ze hoopte maar dat Alyssa straks niet terug zou bellen om naar het zwarte truitje te vragen dat bij de rok paste. ‘Ik hou van je. Veel plezier vanavond.’

‘Ik ook van jou. Veel plezier met je vergadering. Sorry voor het storen, mam.’ Ze hing op.

Fiona zette de telefoon op de trilstand en liet hem weer in haar zak glijden. Ze moest aan het werk. Geen telefoontjes meer over het lenen of leasen van ongedragen rokken. Al was dit dagelijkse kost in het leven van een hedendaagse CEO en alleenstaande moeder.

Ze plooide haar gezicht in een serieuze uitdrukking en liep de bestuurskamer binnen van NTA, National Technology Advancement. Ze glimlachte naar de aanwezige leden van de raad van bestuur die om de lange, ovale tafel op de anderen zaten te wachten. De raad van bestuur bestond uit tien leden, acht mannen en twee vrouwen. De meesten van hen stonden aan het hoofd van andere bedrijven, voornamelijk kleinere maar ook een aantal net zo groot als NTA. De groep was al voor de helft compleet. De voorzitter van de raad en vier andere leden werden nog verwacht voor de vergadering. Fiona was met haar negenenveertig jaar nu zes jaar directeur van NTA, en ze deed het uitmuntend. Haar voorganger was te lang blijven zitten en had vastgehouden aan ouderwetse, risicoloze strategieën die in zijn laatste jaren voor een daling van de aandelenkoers hadden gezorgd. Fiona was zorgvuldig geselecteerd door een commissie en weggekaapt uit een andere belangrijke positie.

Ze had de functie overgenomen op haar stille, bedachtzame manier, was doortastend in haar schattingen en stoutmoedig en koelbloedig in haar plannen. Ze nam geen buitensporige risico’s, alles wat ze deed was goed uitgedacht. Haar lange- en kortetermijndoelen waren briljant geweest en precies wat het bedrijf nodig had. Binnen enkele maanden was hun aandelenkoers omhooggeschoten en was blijven stijgen, ondanks de slechte economie. Zowel het management als de aandeelhouders liepen met haar weg en haar gelijken en werknemers hadden respect voor haar. Ze was meedogenloos wanneer het nodig was, maar alles wat ze deed was nauwgezet onderzocht en behoedzaam uitgevoerd. Fiona Carson was een ster en dat was ze al haar hele carrière. Ze was een intelligente vrouw met een feilloos gevoel voor zaken en een van de succesvolste vrouwen van het land met de verantwoordelijkheid voor honderdduizend werknemers.

Op zachte toon kletste ze wat met andere leden terwijl ze binnenkwamen. De vergadering zou pas over tien minuten beginnen, maar ze arriveerde altijd een paar minuten eerder om met de bestuursleden te kunnen praten. De voorzitter, Harding Williams, kwam meestal pas binnen op het moment dat de vergadering begon. Hij had een succesvolle carrière in het bedrijfsleven gehad, hoewel niet zo glansrijk als die van Fiona. Harding was het grootste deel van zijn loopbaan directeur geweest van een groot bedrijf – maar minder groot dan NTA – dat hij als een dictatuur had geleid. Dat was de geaccepteerde stijl geweest in zijn beginjaren. Nu was alles anders, zoals Fiona hem probeerde duidelijk te maken wanneer hij weer een opstandige zet deed die op zijn eigen meningen en grillen was gebaseerd. Fiona hield zich altijd strikt aan de regels van corporate governance, de grenzen die bedrijven en de mensen die ze runnen, moeten respecteren. Van de raad verwachtte ze hetzelfde. Bij bijna elke bestuursvergadering leidde het tot onenigheid tussen Harding en haar. Ze zei altijd maar goedig dat ze net twee ouders waren die het beste voorhebben met hun kind en dat hun ver uiteenlopende meningen NTA vaak ten goede kwamen als ze tot een compromis wisten te komen. Maar de weg daarnaartoe bezorgde Fiona hevige hoofdpijnen en haalde het slechtste in hen beiden naar boven. Ze respecteerde Harding Williams als voorzitter vanwege zijn ervaring, maar het was voor iedereen duidelijk dat ze hem als mens niet kon uitstaan en dat hij zelfs nog een grotere hekel aan haar had. Dat stak hij niet bepaald onder stoelen of banken. Harding maakte vaak ongepaste, minachtende persoonlijke opmerkingen over haar of rolde met zijn ogen om haar voorstellen, terwijl zij altijd diplomatiek, respectvol en discreet bleef, hoeveel energie het haar ook kostte. Hij kwetste Fiona met de bijtende opmerkingen die hij zowel in haar gezicht als achter haar rug om maakte, maar dat liet ze nooit blijken. Ze zou hem nooit het plezier gunnen dat hij kon zien hoezeer hij haar van streek maakte. Ze was professioneel tot op het bot. Haar assistente zette standaard twee aspirines en een glas water op haar bureau klaar als ze terugkwam van een bestuursvergadering, en vandaag zou dat niet anders zijn. Fiona had de spoedvergadering ingelast omdat er een probleem was dat ze met het bestuur wilde bespreken.

Harding had het belachelijk gevonden en geklaagd dat hij niet wilde komen. Hij was al vijf jaar met pensioen, maar was nog altijd een machtig voorzitter en zat in meerdere raden van bestuur. Aan het einde van dit jaar was hij verplicht zijn werkzaamheden neer te leggen omdat hij zeventig werd, tenzij er zou worden gestemd om de regel voor de verplichte pensioenleeftijd te omzeilen, maar dat was tot nu toe nog niet gebeurd. Fiona keek uit naar zijn vertrek over zeven maanden en moest tot die tijd op een constructieve manier met hem zien om te gaan. Dat deed ze nu al zes jaar.

Ze wist dat hij al die tijd ook had verkondigd dat ze een lichtekooi en een bitch was. Hij zat al lang voor haar aanstelling in de raad van bestuur bij NTA en ze waren elkaar jaren geleden ook al tegengekomen op Harvard Business School, waar hij een van haar eerstejaarsvakken doceerde. Hij had op dat moment zijn mening over haar gevormd en nooit meer bijgesteld.

Fiona zou met heel weinig moeite een heel mooie vrouw kunnen zijn. Maar ze koos ervoor geen moeite te doen om aantrekkelijk te zijn voor de mannen die ze op haar werk ontmoette. Haar interesse lag bij het vooruithelpen van het bedrijf en de honderdduizend werknemers. Al lang geleden had ze zich de stijl van vrouwen in de zakenwereld aangemeten. Ze droeg haar blonde haar altijd in een nette knot, haar nagels waren onberispelijk gemanicuurd met kleurloze nagellak en ze droeg geen sieraden of tierelantijntjes. Ze was lang en slank, had een goed figuur en groene ogen. Fiona was de belichaming van een succesvolle, machtige, vrouwelijke bestuurder. Ze was de ijzeren vuist in de fluwelen handschoen. Een sterke vrouw die zonder haar macht te misbruiken bereid was alle moeilijke beslissingen te nemen die bij haar functie kwamen kijken en de kritiek en problemen accepteerde die daarbij hoorden. Niemand zag ooit haar eigen zorgen over haar beslissingen, haar angst dat het fout kon gaan, haar spijt als ze een fabriek moest sluiten waardoor duizenden mensen hun baan verloren. Ze lag er ’s nachts regelmatig wakker van. Maar op het werk leek ze altijd kalm, onverschrokken, intelligent, begaan en beleefd. Haar zachtere kant, en die had ze, liet ze daar nooit zien. Ze kon het zich niet veroorloven; dat zou gevaarlijk zijn. Ze moest een onbevreesde leider lijken en was zich daar te allen tijde van bewust.

Fiona wachtte tot de hele raad had plaatsgenomen en tot Harding Williams de vergadering voor geopend had verklaard. Hij keek haar aan met een sarcastische blik die ze negeerde.

‘Van jou moest deze vergadering zo nodig, Fiona. Dus vertel op. Ik hoop maar dat het niet voor niks is dat we alles uit onze handen hebben laten vallen om naar een vergadering te komen die niet gepland stond. Je had ons toch ook gewoon een memo kunnen sturen? Ik heb wel betere dingen te doen dan hierheen te rennen telkens wanneer jij een nieuw idee hebt, en ik weet zeker dat dat ook voor mijn medebestuursleden geldt.’

Zij kon haar tijd ook wel anders besteden, maar ze onthield zich van een reactie. Ze had er een goede reden voor gehad om hen bijeen te roepen en ze wist dat hij dat ook wist. Hij zat haar gewoon weer te jennen, zoals altijd. Harding liet geen enkele kans liggen om haar te kleineren. Ze voelde zich bij hem altijd nog een studente, eentje die zijn vak niet zou halen. Maar ze liet niets blijken.

Harding had zich gedurende de jaren meerdere keren laten ontvallen dat hij vond dat vrouwen geen grote bedrijven moesten leiden omdat ze dat volgens hem niet konden. En hij was ervan overtuigd dat Fiona daar geen uitzondering op was. Hij vond het maar niets dat er tegenwoordig zoveel vrouwen hoge posities bekleedden. Het stuitte hem tegen de borst. Harding Williams was zelf vierenveertig jaar getrouwd met een vrouw die op Vassar College had gezeten en een doctoraal kunstgeschiedenis aan Radcliffe College had behaald, maar nooit had gewerkt. Ze hadden geen kinderen en Marjorie Williams leefde volledig in zijn schaduw, altijd klaar om te doen wat hij zei. Het was precies wat Harding wilde en hij schepte altijd op over hoelang hij getrouwd was, vooral als hij over mislukte huwelijken van anderen hoorde. Bescheidenheid was hem vreemd en zijn arrogantie zorgde ervoor dat velen hem niet mochten. Fiona stond boven aan die lijst.

‘Ik heb jullie vandaag bijeengeroepen...’ begon Fiona rustig, terwijl ze rechtop in haar stoel zat. Ondanks haar zachte stem had ze een spreektrant waar mensen naar luisterden en kon ze iedere persoon in een ruimte aansteken met haar innovatieve ideeën.

‘...omdat ik het wil hebben over het recente lek naar de pers.’ Ze wisten er allemaal van en het baarde iedereen zorgen. ‘Ik denk dat we het erover eens zijn dat het ons in een lastig parket heeft gebracht. De sluiting van de Larksberryfabriek zal duizenden werknemers treffen en velen zullen hun baan verliezen. Dit nieuws moet met uiterste behoedzaamheid aangekondigd worden. Als de boodschap niet op de juiste wijze gecommuniceerd en afgehandeld wordt, dan kan dat in het ergste geval een zeer negatief effect hebben op onze aandelenkoers en zelfs tot paniek leiden op de aandelenmarkt. Het is duidelijk dat het nog te vroeg is om het openbaar te maken aan het publiek, onze aandeelhouders of onze werknemers, ook al hebben we er in de vorige vergadering over gestemd. We hebben tijd nodig om maatregelen te treffen om de schade te beperken en daar ben ik sinds onze laatste bijeenkomst non-stop mee bezig geweest. Ik denk dat we een aantal zeer goede plannen hebben om ten minste een deel van het leed te verzachten. We móéten die fabriek wel sluiten om NTA gezond te houden, maar het laatste wat ieder van ons wilde, was dat de pers er lucht van kreeg voordat we de details hadden uitgewerkt. En zoals jullie weten, is het twee weken geleden in The Wall Street Journal en daarna ook in The New York Times aan het licht gekomen. Sinds die tijd ben `ik met niets anders bezig geweest dan schadebeperking. Ik denk dat we het er allemaal over eens zijn dat het ergste van deze situatie niet alleen de timing is, maar het feit dat iemand uit deze raad van bestuur heeft gelekt. De informatie die de media heeft bereikt was alleen bekend bij de mensen in deze ruimte. Een deel van die informatie is nooit op papier gezet dus de pers had er onmogelijk iets vanaf kunnen weten, tenzij iemand uit deze ruimte zijn mond voorbij heeft gepraat.’

Er volgde een zware stilte waarin Fiona de leden een voor een met een intense, ernstige blik aankeek. Aan haar gezicht te zien was niemand van verdenking ontheven. ‘Zoiets is onvoorstelbaar. Het is de eerste keer in mijn zes jaar bij dit bedrijf en zelfs de eerste keer in mijn carrière dat ik zoiets meemaak. Ik weet dat het voorkomt, maar ik heb het nog niet eerder gezien en dat geldt waarschijnlijk voor de meesten van jullie.’ Ze keek hen weer een voor een aan en allen knikten ze. Ze vond niemand schuldig kijken en Harding keek zelfs ernstig geïrriteerd, alsof ze hun tijd verspilde, maar ze wisten allemaal dat dat niet zo was. Iemand van de raad van bestuur lekte informatie en Fiona was vastberaden erachter te komen wie. Ze wilde het zo snel mogelijk weten en diegene uit de raad gooien. Het was een te serieus vergrijp om licht op te nemen.

‘Ik denk dat we er allemaal recht op hebben te weten wie onze vertrouwelijkheid heeft geschonden, maar tot nu toe ontkent iedereen. Dat kan zo niet,’ zei ze met een vuurspuwende blik in haar groene ogen. ‘Er staat te veel op het spel; de gezondheid van het bedrijf en de stabiliteit van onze aandelen. We hebben verantwoordelijkheid ten opzichte van onze aandeelhouders en werknemers. Ik wil weten wie er met de pers heeft gepraat en jullie moeten dat ook weten.’ Iedereen knikte en Harding keek verveeld.

‘Kom ter zake, Fiona,’ nam hij onbeschoft het woord van haar over. ‘Wat stel je voor? De hele raad aan de leugendetector? Goed. Begin maar met mij, dan zijn we er snel weer vanaf. Ja, er was een lek. Maar zo te zien hebben we het overleefd. En misschien zijn de buitenwereld en de werknemers die we moeten ontslaan nu tenminste gewaarschuwd. Ik praat het niet goed, maar wellicht is het niet alleen maar slecht.’

‘Ik ben het niet met je eens. Het is belangrijk dat we weten wie het was en dat we ervoor zorgen dat het niet nogmaals gebeurt.’

‘Oké, hou maar een heksenjacht, maar ik waarschuw alvast dat ik niet in zal stemmen met illegale methoden om erachter te komen wie het was. We weten allemaal wat er een paar jaar geleden bij Hewlett-Packard is gebeurd bij eenzelfde soort kwestie. Het heeft het bedrijf bijna de das omgedaan. De raad van bestuur werd in de media belachelijk gemaakt en de leden hadden er geen idee van dat er illegale methoden werden gebruikt in het onderzoek. De voorzitter belandde bijna in de gevangenis toen men daarachter kwam. Ik waarschuw je, Fiona. Ik ben niet van plan voor jou of je heksenjacht de bak in te draaien. Je mag best een onderzoek instellen, maar zorg ervoor dat het honderd procent legaal is.’

‘Dan kan ik je geruststellen,’ zei ze koeltjes. ‘Ik deel je bezorgdheid en wil hier ook geen herhaling van de problemen bij HP. Daarom heb ik contact opgenomen met meerdere inspectiebureaus, van welke ik jullie de namen zal geven. Ik wil een eerlijk, volledig legitiem onderzoek naar al onze bestuursleden, inclusief mijzelf, om erachter te komen wie verantwoordelijk is voor het lek, aangezien niemand het wil toegeven.’

‘Maakt het eigenlijk wat uit?’ vroeg hij, weer verveeld. ‘Het is nu bekend en je zei dat je er alles aan doet om de schade te beperken. Weten wie er heeft gepraat zal niets veranderen. Het kan zomaar een heel slimme journalist zijn geweest die er op eigen houtje achter is gekomen.’

‘Dat is onmogelijk en dat weet je. En ik wil er honderd procent zeker van zijn dat het niet weer gebeurt. Wat er is gebeurd gaat tegen al onze regels in,’ zei Fiona.

De voorzitter rolde met zijn ogen. ‘In hemelsnaam Fiona, er is meer voor nodig dan regeltjes om een bestuur te leiden. We weten allemaal wat de regels zijn. We verspillen de helft van de tijd aan het bespreken van bestaande procedures en het bedenken van nieuwe, wat ons alleen maar vertraging oplevert. Het verbaast me dat je nog tijd overhoudt om het bedrijf te runnen. Ik heb in mijn carrière nooit zoveel tijd verspild. We namen goede beslissingen en voerden die uit. We verdeden onze tijd niet met het verzinnen van nieuwe regels over hoe we dat moesten doen.’

‘Je kunt een bedrijf niet meer als een dictatuur leiden,’ zei ze ferm. ‘Die tijd is voorbij. Onze aandeelhouders zouden dat niet pikken en ik geef ze groot gelijk. We moeten ons allemaal aan de regels houden en de aandeelhouders zijn veel beter geïnformeerd en veeleisender dan twintig of dertig jaar geleden,’ betuigde ze, en hij wist dat ze gelijk had. Fiona was een moderne CEO die zich aan al die regeltjes hield die Harding zonde van zijn tijd vond. Hij bekritiseerde haar er vaak om.

‘Ik wil graag stemmen over een onderzoek naar het lek, met gebruikmaking van louter legale methoden.’ Fiona richtte zich met haar verzoek tot de gehele raad en Harding was de eerste die vóór stemde om er maar vanaf te zijn. Hoewel hij goed duidelijk maakte dat hij het maar dwaas vond en zonde van het geld, maakte hij geen bezwaar tegen haar verzoek. Iedereen stemde ermee in.

‘Tevreden?’ vroeg hij haar toen ze samen de bestuurskamer uit liepen.

‘Ja, bedankt.’

‘En wat ga je doen als je weet wie het is geweest?’ vroeg hij met een spottende blik. ‘Billenkoek? We hebben wel wat beters te doen met onze tijd.’

‘Ik zal hem vragen zijn functie binnen de raad van bestuur neer te leggen,’ zei ze resoluut, en ze keek hem recht in de ogen. Wat ze daar zag was dezelfde minachting die al vijfentwintig jaar aan zijn blik viel af te lezen. Ze wist dat ze in haar hele leven nooit zijn respect zou verwerven. Het kon haar niets schelen. Haar carrière was fenomenaal, wat hij ook van haar dacht.

De oorsprong van Hardings aversie stamde uit lang vervlogen tijden. Ze dacht er weer aan toen ze hem gedag zei en terugliep naar haar kantoor. Ze had de hele middag besprekingen en moest zich haasten. De ingelaste vergadering had langer geduurd dan gepland, met hun discussie over het belang van het onderzoek en Hardings onderbrekingen en sarcastische opmerkingen.

In Fiona’s eerste jaar op Harvard had ze het gevoel gehad ongeschikt te zijn voor de studie en dat ze te veel hooi op haar vork had genomen. Ze had er vaak aan gedacht ermee te stoppen en voelde zich incompetenter dan bijna al haar klasgenoten, die overwegend van het mannelijke geslacht waren en een stuk zekerder van zichzelf leken. Zij had alleen maar ambitie en liefde voor het bedrijfsleven, maar dat leek haar niet genoeg, vooral in dat eerste jaar. Het was een zware tijd. Haar beide ouders waren het jaar ervoor verongelukt en ze voelde zich volkomen verloren en uit het veld geslagen zonder hen. Haar vader had haar gestimuleerd te gaan doen wat ze wilde en na zijn dood en die van haar moeder had ze haar plan doorgezet om een MBA te halen. Haar enige steun was haar oudere zus die vijfduizend kilometer verderop haar studie psychiatrie aan Stanford aan het afronden was. Fiona voelde zich bang en alleen. Veel van haar mannelijke klasgenoten gedroegen zich agressief en vijandig en haar docenten waren onverschillig ten opzichte van haar.

Harding had dat jaar een sabbatical genomen en was door een klasgenoot van hem op Princeton overgehaald om een vak op Harvard te doceren. Hij gaf Fiona zo’n laag cijfer dat ze bijna zakte. Haar enige geruststelling kwam van Hardings oude vriend Jed Ivory, die de reputatie had alles te doen om zijn studenten te helpen. Hij was ongelooflijk aardig voor haar geweest en werd de enige vriend die ze daar had.

Jed lag net in scheiding met zijn vrouw na een stormachtig huwelijk. Beiden waren jarenlang vreemdgegaan. Zijn echtgenote was een voormalig studente van hem. Hij onderhandelde rustig met haar over de scheiding terwijl ze al niet meer bij elkaar woonden, toen hij Fiona begon te helpen. Binnen een maand deelden ze het bed met elkaar en was Fiona tot over haar oren verliefd. Ze wist echter niet dat dit voor hem niet de eerste keer was. De roddel verspreidde zich al snel door de school en Fiona wist dat Harding het sterk afkeurde. Later gaf hij haar de schuld van de breuk tussen Jed en zijn vrouw, hoewel ze daar eigenlijk weinig mee te maken had. Aan haar affaire met Jed kwam aan het einde van het eerste jaar abrupt een eind toen hij haar moest opbiechten dat hij een relatie had met een andere studente van een ander vakgebied. Ze was zwanger geraakt en hij had ermee ingestemd met haar te trouwen. Fiona was er kapot van en was de hele zomer ontroostbaar.

Toen in september het studiejaar weer begon, ontmoette ze David, met wie ze uiteindelijk zou trouwen. Een beetje van de weeromstuit verloofden ze zich rond de kerst en trouwden direct na hun afstuderen. Fiona verhuisde met hem mee naar San Francisco, waar hij vandaan kwam. Dat leek haar toen juist. Maar de affaire met Jed Ivory had zijn sporen nagelaten.

Het was heel ongemakkelijk geweest toen ze Jed in haar tweede jaar op Harvard weer tegenkwam. Hij had nog een paar keer geprobeerd hun relatie nieuw leven in te blazen, hoewel hij tegen die tijd getrouwd was en een zoontje had. Fiona wist hem te ontwijken en volgde nooit meer college bij hem. Ze wist inmiddels dat hij bekendstond om zijn affaires met studentes en had zich gerealiseerd dat hij misbruik had gemaakt van haar naïviteit en kwetsbaarheid. Na haar afstuderen had ze nooit meer iets van hem gehoord, maar van anderen wist ze dat hij nog twee keer hertrouwd was, beide keren met een veel jongere vrouw. Desondanks leek Harding hem te verheerlijken en geen acht te slaan op zijn reputatie. Hij was Fiona altijd als verleidster blijven zien, hoewel zij eerder het slachtoffer was geweest. Trouw aan zijn ouderwetse denkwijzen en altijd partijdig, bleef Harding geloven dat zij Jeds huwelijk had stukgemaakt. Sinds die tijd behandelde hij haar als een slet. Hij liet geen gelegenheid onbenut om toespelingen te maken op haar ‘pikante’ reputatie op Harvard, en Fiona had nooit de moeite genomen om iets uit te leggen. Ze vond niet dat ze dat iemand verschuldigd was en zag haar affaire met Jed Ivory al lang als een ongelukkig voorval uit haar studententijd. Hij had slim misbruik van haar gemaakt in het afschuwelijke jaar na de dood van haar ouders.

Fiona hoefde zich nergens voor te verontschuldigen, maar vijfentwintig jaar later was Hardings mening over haar nog steeds hetzelfde, ondanks haar ontzagwekkende carrière, zeventienjarige huwelijk en respectabele leven. Het kwam haar belachelijk voor, en ze vond het niet nodig zich tegenover hem te verdedigen. Bij het aannemen van de baan bij NTA was ze ontzet te horen dat Harding voorzitter was van de raad van bestuur. Hij was ook niet bepaald blij geweest haar weer tegen te komen, maar omdat het onmogelijk was haar bekwaamheid, indrukwekkende werkervaring en zichtbare talent te ontkennen, kon hij ook niet anders dan ermee instemmen dat zij de juiste keuze was voor het bedrijf. Hij zou voor dwaas zijn versleten als hij dat niet had gedaan. Het hele bestuur vond dat ze geluk hadden haar bij het bedrijf te hebben en hij wilde niet toegeven aan zijn persoonlijke wrok. Fiona had gedacht dat ze zijn onaangename gedrag wel zou kunnen negeren. Dat was ook zo, op de hoofdpijn na die steevast op iedere bestuursvergadering volgde. Bij haar bureau aangekomen slikte ze de twee aspirines door met een slok water. Ze moest die middag nog tig dingen doen, waaronder groen licht geven voor het onderzoek naar de raad. Het inspectiebureau dat ze had ingehuurd hoopte over zes tot acht weken resultaat te hebben.

Tegen de tijd dat Fiona om zes uur naar haar auto liep had ze er een lange dag op zitten. Ze bleef staan bij haar witte Mercedes stationwagen, trok haar colbertjasje uit, legde het op de achterbank en rolde de mouwen van haar witte zijden blouse op. Zonder erbij na te denken waren haar handelingen dezelfde als die van haar mannelijke collega’s voordat ze in hun auto stapten en naar huis reden. Onderweg dacht ze na over alles wat ze die dag had gedaan, inclusief de bestuursvergadering. Het was een prachtige zonnige namiddag in mei en ze kon niet wachten tot ze thuis was in Portola Valley, waar ze elke dag bij thuiskomst een paar baantjes in haar zwembad trok. Ze had een auto met chauffeur kunnen hebben zonder dat iemand daar raar van op had gekeken, maar ze reed liever zelf. Ze was nooit gevallen voor de oppervlakkige extraatjes van haar functie. Ze gebruikte het bedrijfsvliegtuig als ze voor vergaderingen het land doorkruiste of fabrieken bezocht, maar ze genoot ervan om onderweg naar huis achter het stuur alles van zich af te zetten. Dat was vooral fijn toen de kinderen nog thuis woonden. Nu kwam ze al een jaar lang elke avond aan in een leeg huis. Dat was niet leuk, maar ze nam werk mee naar huis en vaak was ze zo moe dat ze onder het lezen met het licht nog aan en in haar werkkleding op het bed in slaap viel.

Fiona had altijd gevonden dat een gezin goed te combineren was met een carrière, als je maar bereid was er tijd in te steken. Haar kinderen waren dan ook altijd tevreden geweest. Haar man had echter haar carrière verfoeid sinds ze haar eerste serieuze baan kreeg toen hun zoon Mark drie was. De drie jaar die ze voor Mark thuis was gebleven waren een geschenk van haar voor haar zoon geweest, daarna had ze altijd fulltime gewerkt op belangrijke posities. De kinderen leken er nooit onder te lijden en haar band met hen was nu nog steeds sterk. Alyssa belde vaak, over elk willekeurig onderwerp, voor advies of gewoon om even te kletsen. Fiona koesterde de warme en open relatie die ze met Alyssa en Mark had. Haar toewijding aan haar gezin én haar carrière had de moeite geloond. Het was gelukt om bij toneelstukken op school te zijn en de lacrosse- en voetbalwedstrijden van haar zoon bij te wonen. Ze was met hem naar de padvinderij geweest, had al Alyssa’s balletuitvoeringen gezien, geholpen met huiswerk en midden in de nacht Halloween-kostuums voor hen zitten naaien.

Alyssa wilde na Stanford studeren aan de Harvard Business School, net zoals haar beide ouders hadden gedaan. Mark studeerde aan Colombia University in New York voor maatschappelijk werker. Hij was een tegenpool van zijn zus en moeder, die een passie voor zaken hadden. Fiona noemde hem altijd de familieheilige. Hij wilde het onrecht in de wereld bestrijden. Zodra hij was afgestudeerd wilde hij een tijd in een ontwikkelingsland gaan werken. Mark had totaal geen interesse in ondernemen. Zijn vriendin studeerde medicijnen en had de afgelopen zomer in Libië en Kenia voor Artsen zonder Grenzen gewerkt en deelde zijn dromen en altruïstische opvattingen. Fiona vond het geweldig van hem en was trots op zijn plannen, en ook op die van Alyssa.

Fiona vond dat haar loopbaan als moeder net zo dankbaar, belangrijk en geslaagd was als haar professionele carrière. Het enige gebied waarop ze zich een mislukkeling voelde was haar huwelijk met David. Het was al vrij vroeg duidelijk geworden dat het een ramp was maar ze had het evengoed zeventien jaar lang geprobeerd. Ze bleef hopen dat het beter zou worden, maar dat liet David niet gebeuren. Hij had een bescheiden familiebedrijf geërfd en was een kleine ondernemer. Fiona’s interesse lag bij grote organisaties en het bedrijfsleven op veel grotere schaal. Toen ze weer wilde gaan werken, had hij gewild dat ze hem parttime kwam helpen in het familiebedrijf. Dat had ze geweigerd, ervan overtuigd dat er alleen maar ruzies van zouden komen, zowel tussen hen onderling alsook met zijn familie. Ze was zo wijs het niet eens te proberen. En hoewel ze het niet tegen hem zei, vond ze zijn bedrijf eigenlijk ook niet boeiend genoeg. Fiona had veel liever de ingewikkeldere uitdagingen van grote ondernemingen en hun impact op de wereld, de problemen waarmee ze kampten en hun veel interessantere doelstellingen. Al bij haar eerste baan was ze zich bewust van Davids wrevel over haar succes. Ze werd de belichaming van alles waar hij een hekel aan had. Net als Harding Williams, gebruikte David haar als voorbeeld van alles wat er fout was aan vrouwen in het bedrijfsleven. Hij had vaak kritiek op het feit dat ze niet thuis bij de kinderen was, terwijl ze juist meer tijd met hen doorbracht dan hij. Hij ging elk weekend en tweemaal doordeweeks golfen met vrienden, terwijl zij zich na vergaderingen naar huis haastte om bij de kinderen te zijn.

Fiona had alle ballen hooggehouden en geprobeerd een goede vrouw te zijn voor David, maar hij bleef kritiek houden. Toen ze de baan van CEO bij NTA kreeg aangeboden, was dat de druppel. Ze was stomverbaasd geweest toen hij zei dat hij bij haar weg zou gaan als ze die baan aannam. Alyssa was dertien en Mark zestien en ze besefte dat, hoewel David anders beweerde, het niets met hen te maken had. Het ging om zijn ego en de kans om haar de mogelijkheid te ontnemen haar ultieme droom te verwezenlijken. Na ampel beraad had Fiona de baan aangenomen en was David diezelfde week nog woedend ergens anders gaan wonen. In het begin deed het haar verdriet, maar met de tijd was ze zich gaan realiseren dat het het beste was wat haar was overkomen. Niemand meer die kritiek op haar had, haar kleineerde, haar vertelde wat ze allemaal fout deed en wat een slechte echtgenote en moeder ze was. Niemand die haar een schuldgevoel aanpraatte over haar succes in het zakenleven. Van meet af aan had ze nooit een geheim van haar ambities gemaakt, maar ze was gewoon te groot voor hem geworden. Of misschien was hij te klein voor haar.

Uiteindelijk was het een opluchting geweest dat hij haar had verlaten, hoewel ze zich hier schuldig over voelde en het niet uitsprak tegen haar kinderen. Soms was het wel eenzaam, vooral nu de kinderen niet meer thuis woonden. Maar ze genoot van het rustige voortkabbelen van haar leven. Soms dacht ze dat het wel leuk zou zijn om een man in haar leven te hebben, maar dat was tot nu toe niet gebeurd. Ze was gelukkig met haar werk en kinderen, gelukkiger dan ze ooit met David was geweest. Ze realiseerde zich nu hoe verbitterd en kwaad hij was geweest, en hoeveel wrok hij tijdens hun huwelijk tegen haar had gekoesterd. Het was fijn en verfrissend om niet meer het mikpunt van zijn jaloezie en woede te zijn.

David was twee jaar na de scheiding hertrouwd met een heel aardige vrouw die beter bij hem paste, maar hij bleef boos op Fiona en greep elke mogelijkheid aan om dat te laten weten, vooral aan hun kinderen. Zijn kwaadheid leek een eeuwig brandende vlam te zijn. Zijn vrouw Jenny was dezelfde negatieve mening toegedaan over grote corporaties. Haar eerste man had zelfmoord gepleegd toen zijn carrière de mist in ging door een boekhoudschandaal, dat achteraf heel makkelijk op te lossen was geweest. Ze trouwde binnen een jaar met David, maakte een goed thuis voor hem, had zelf nooit gewerkt en hing altijd aan zijn lippen. Hoewel hij maar vier jaar ouder was dan Fiona, was hij een jaar na zijn hertrouwen op zijn vijftigste gestopt met werken. Hij en Jenny reisden de hele wereld over terwijl Fiona bleef werken en haar positie aan de top van het bedrijfsleven behield. Voor zover ze kon zien, waren David en zij nu allebei gelukkig en dat leek haar een enorme vooruitgang. Ze was verbaasd en teleurgesteld dat hij bleef weigeren haar haar tekortkomingen te vergeven en vrienden te worden. Hij had het gewoon niet in zich. De kinderen waren er ook teleurgesteld over. Het was bijna onmogelijk om hun ouders bij elkaar in een kamer te hebben zonder dat hun vader hatelijke opmerkingen over hun moeder maakte en hardop iets gemeens tegen haar zei. Fiona weigerde zich te verlagen tot zijn niveau en speelde zijn spelletje niet mee, dus kletste ze vaak maar met Jenny over haar nieuwste creatieve project of hun laatste reis. Jenny leek haar een goede vrouw.

Fiona’s eigen leven was nu heerlijk simpel. Ze zag haar kinderen wanneer ze maar kon, werkte hard bij NTA, deed wanneer ze tijd had leuke dingen met vrienden, ging voor zaken op reis – hoewel vaak alleen korte tripjes – en was het stadium van door vriendinnen geregelde blind dates wel voorbij. Ze had er tijd voor noch zin in en de mensen die ze uitzochten, pasten altijd lachwekkend slecht bij haar. Ze was zich er ook maar al te zeer van bewust dat er op de datingmarkt niet veel vraag was naar vrouwen met een carrière als de hare. Die waren voor de meeste mannen veel te eng. Men nam altijd maar aan dat ze als CEO van een groot bedrijf wel een kenau en een bitch moest zijn. Dat was ze niet, maar slechts weinig mannen waren bereid daarachter te komen. Fiona had er ook helemaal geen energie voor. Als ze thuiskwam van haar werk was ze uitgeput, ze nam te veel werk mee naar huis en het was niet makkelijk om je sexy te voelen en interesse te tonen nadat je een hele dag een groot concern had geleid. Dat was ook een van Davids vele punten van kritiek geweest. Hij had haar ervan beschuldigd niet langer vrouw te zijn. Hij zei dat ze zich kleedde, dacht en werkte als een man, en als ze geen kwartaalcijfers aan het doornemen was, dan hielp ze Mark wel met zijn huiswerk, waardoor er te weinig tijd overbleef voor seks of romantiek. Zijn nieuwe vrouw Jenny had geen kinderen en dat kwam hem goed uit. Haar leven draaide om hem.

Fiona voelde zich nog steeds schuldig over sommige dingen die hij had gezegd. Ze wist dat ze niet genoeg tijd had vrijgemaakt voor David, maar twee kinderen grootbrengen terwijl je je een weg baant door het mijnenveld van zakelijk Amerika liet niet veel tijd over voor iets anders. Nu de kinderen groot waren en studeerden, was het niet veel beter. Zonder partner of andere afleiding, werkte ze harder dan ooit en vulde al haar vrije tijd met werk. Dat was een stuk dankbaarder dan telkens maar weer te horen krijgen wat een mislukkeling ze als echtgenote was. Ze had er ook absoluut geen zin in om die situatie te herhalen. Ze hield het nu bij de dingen waar ze goed in was; werken en de kinderen zo veel mogelijk zien. En ze vond het prima zo.

Fiona reed de oprijlaan op van haar grote, mooie huis in Portola Valley waar ze de afgelopen twaalf jaar hadden gewoond en glimlachte toen ze uit de auto stapte. Ze miste het om de kinderen bij thuiskomst te zien en samen met hen te eten, maar toch voelde het goed om aan het einde van de dag thuis te komen in het huis waar ze zo dol op was.

Ze zette haar koffertje in de vestibule en ging zich omkleden. Ze had allang alle kasten in beslag genomen en kon het zich niet eens voorstellen er een man bij te hebben. De herinneringen aan David in het huis vervaagden ook. Ze leidde nu een afgezonderd leven, maar het paste bij haar. Ze was op een bepaalde manier een beetje vergeten hoe het was om een vrouw te zijn met in haar bed een man van wie ze hield. Maar ze was al lang voor zijn vertrek opgehouden van David te houden en dat was wederzijds geweest. De laatste jaren van hun huwelijk waren ze uit gewoonte en plicht, en zogenaamd voor de kinderen, bij elkaar gebleven. Ze besefte dat ze allemaal veel gelukkiger waren nu hij weg was. De jaren samen als stel waren deprimerend en stressvol geweest. Haar leven was nu een vertrouwde plek waar ze zich fijn voelde en controle had over haar wereld.

Ze schoof de deur naar de patio open en liep naar het zwembad in een zwarte bikini waarin haar figuur mooi uitkwam. Ze was fit en zag er jonger uit dan ze was. Met de laatste lentezonnestralen op haar rug daalde ze het trappetje af en zwom met lange, regelmatige slagen naar de overkant. Het voelde heerlijk na zo’n lange dag. Ineens leken haar strijd met Harding Williams, haar zorgen om de werknemers van de Larksberry-fabriek en alle grote en kleine ergernissen van die dag weg te ebben terwijl ze door het koele water gleed. Ze had niet alles waar ze ooit van had gedroomd toen ze met David trouwde en een rooskleurige toekomst voor zich zag, maar ze had wat ze nu wilde: een heel fijne baan, twee kinderen op wie ze dol was en een vredig huis om in thuis te komen. Zo vond Fiona haar leven perfect.

2

Marshall Weston reed zoals altijd iets te snel vanuit Palo Alto naar Marin County in zijn lievelingsspeeltje, de Aston Martin. Hij werkte in Silicon Valley en was CEO van UPI, United Paper International, het op één na grootste bedrijf van het land. Hij en zijn vrouw Liz woonden heerlijk in Ross. Ze hadden er tien jaar geleden een huis gebouwd toen de kinderen nog klein waren en het was er prachtig. Er waren goede scholen en hij vond het fijn om wat verder van het werk te wonen. Zo kon hij ’s avonds onderweg naar huis zijn hoofd leegmaken. De omgeving was het voor hem waard om te forenzen.

Marshall was eenenvijftig en werkte nu vijftien jaar voor UPI. Hij had zich er met een noodgang omhooggewerkt, was nu tien jaar CEO van het bedrijf en had een fortuin voor ze verdiend. UPI was goed voor hem geweest en alles aan zijn baan vond hij leuk. Als iemand het hem zou vragen zou hij zeggen dat hij een perfect leven had. Zijn carrière was voor hem het allerbelangrijkste en Liz was precies de juiste echtgenote voor hem. Ze waren zevenentwintig jaar getrouwd.

Liz was in maart vijftig geworden. Ze was nog altijd beeldschoon, immer goed verzorgd en ze sportte elke dag. Ze nam pilateslessen, trok baantjes in hun zwembad en genoot net zoveel van hun leventje als hij. Ze hadden drie geweldige kinderen en Marshall boerde beter dan ze had durven hopen. Liz zorgde uitstekend voor zijn gezin. Ze had nooit verwacht dat hij zoveel zou gaan verdienen als nu bij UPI. Toen ze trouwden had ze gedacht dat hij potentie had; hij was op de universiteit ook al ijverig en ambitieus, maar zijn succes was al een paar jaar uitzonderlijk. Al hun dromen waren uitgekomen.

Liz had een bul behaald in de rechten, maar daar had ze nooit iets mee gedaan. En hoewel ze ook veel aanleg had voor zaken, had ze ervoor gekozen thuis te blijven bij hun drie kinderen. Hun oudste zoon Tom was geboren op de dag dat ze een jaar getrouwd waren. Hij studeerde nu rechten aan Berkeley en deed het erg goed. Het was een lieve jongen en hij kon het goed vinden met zijn moeder. Met zijn vader daarentegen had hij al in de clinch gelegen vanaf het moment dat hij kon praten. Dat werd alleen maar erger naarmate Tom ouder werd. Toen hij klein was rivaliseerde hij met Marshall om Liz’ genegenheid en wedijverde met hem in elke vorm van sport. De twee mannen waren net twee mannetjesherten in het bos. Ze confronteerden elkaar bij iedere gelegenheid, wat voor alle betrokkenen stressvol kon zijn. Toen hij ouder werd, had Tom kritiek geuit op zijn vader en hem ervan beschuldigd dat hij ieders leven probeerde te beheersen. En hij beschuldigde hem altijd van oneerlijkheid, wat Marshall ontkende en Liz niet begreep. Ze vond Tom onredelijk gemeen tegen zijn vader. Daardoor kwam Tom nu hij zesentwintig was minder vaak bij zijn ouders langs. Hij had het druk met zijn rechtenstudie en als hij er wel was, ruziede hij met Marshall over zaken, politiek en alles waar zijn vader voor stond. Liz moest het altijd maar sussen en de een tegenover de ander verdedigen. Ze dacht nog steeds dat het op den duur wel over zou gaan, maar tot nu toe was dat niet gebeurd. Ze wist dat Marshall trots was op zijn oudste kind, maar ook teleurgesteld dat Tom hem zo uitgesproken bekritiseerde.

Ze hoorde Marshall soms tegen zijn vrienden opscheppen over Tom met zijn uitmuntende cijfers en prestaties en zou willen dat hij het vaker aan Tom zelf liet merken. Het was voor Marshall bijna een kwestie van trots om het niet tegen Tom uit te spreken en alleen tegen anderen, alsof Toms academische succes zijn eigen prestaties versterkte. En dat was ook weer iets waar Tom op wees en tegen zijn moeder over klaagde. Hij beschuldigde zijn vader van narcisme en zei dat hij iedereen om hem heen zag als een accessoire, wat Liz ontkende. De relatie tussen vader en zoon was geen makkelijke. Ze leken eigenlijk erg veel op elkaar; rancuneuze stijfkoppen waren het. Wat Liz niet leuk vond was dat de spanning tussen hen Tom ervan weerhield vaker thuis te komen. Hij kwam wel eens midden in de week eten omdat hij wist dat zijn vader dan in L.A. was. Hij was het ruziemaken zat. Tom had veel respect en bewondering voor zijn moeder, die hij beter, slimmer, liever en geduldiger vond dan zijn vader verdiende. Liz deed alles om Marshalls leven makkelijker te maken, uit dankbaarheid voor alles wat hij voor haar deed en gewoon omdat ze zielsveel van hem hield.

Marshalls relatie met zijn jongste zoon was vele malen eenvoudiger. John was de zoon waar hij altijd van had gedroomd; topatleet, topstudent, modelzoon. Met zijn twintig jaar zat John in zijn eerste jaar op Stanford, speelde in het footballteam, haalde bijna alleen maar tienen en kwam regelmatig langs bij zijn ouders. De strijd tussen zijn vader en Tom zorgde ook voor spanning tussen de twee broers. Voor John was zijn vader een held. Hij bewonderde alles wat hij deed en dweepte met hem bij zijn vrienden. John vond Tom te streng voor hun vader. Tom zag hem als een zondaar terwijl John hem als een heilige zag. De twee jongens waren zo verschillend als maar kon en John was zijn vaders oogappel. Marshall deed echte mannendingen met hem; hij ging met hem naar football-, honkbal- en basketbalwedstrijden en nam hem mee op jachtuitjes. Hij gaf Tom dezelfde gelegenheid, maar die ging naarmate hij ouder werd steeds minder vaak mee. Marshall en John hadden altijd de tijd van hun leven samen. Dat maakte Liz blij. Ze had alleen graag gewild dat haar oudste zoon wat milder zou worden, wat meer open zou staan voor zijn vader en hem meer zou waarderen. Ze hoopte nog steeds dat ze nader tot elkaar zouden komen en probeerde beiden die kant op te sturen. Maar het was ook duidelijk dat het voor Marshall eenvoudiger was om tijd met zijn jongere zoon door te brengen, die hem onvoorwaardelijk bewonderde.

De echte uitdaging voor zowel Marshall als Liz was op dit moment echter Lindsay, hun zestienjarige dochter. Ze deelde geen van hun ideeën en voerde een constante oorlog tegen beide ouders. Vooral tegen Liz deed ze moeilijk, hoewel zij juist oneindig veel geduld met haar had. Lindsays huidige strijd ging over een piercing en een paar tatoeages die ze wilde laten zetten. Ze had al zes gaatjes in haar oren en ook had ze een ring in haar neus gehad, maar die had haar vader gedwongen eruit te halen door te dreigen dat ze de rest van het jaar niets meer zou mogen. Onlangs was ze veganist geworden en weigerde samen met haar ouders te eten. Ze zei dat ze walgde van wat ze aten en onpasselijk werd als ze moest toekijken. Ze had een vriendje dat al een jaar dreadlocks in zijn haar had en eruitzag alsof hij schipbreuk had geleden. En als ze niet met hem optrok, dan waren er altijd anderen die even erg waren, of zelfs erger. Lindsay was niet wat Marshall van zijn dochter had verwacht. Liz bleef maar proberen hem gerust te stellen dat ze er wel overheen zou groeien en hij hoopte dat het waar was. Het was voor hem een stuk makkelijker om met John naar een honkbalwedstrijd te gaan of zelfs met Tom te discussiëren over politiek, dan om te gaan met Lindsays constante rebelse gedrag. Op school haalde ze alles met hakken over de sloot en het scheelde weinig of ze zou geschorst worden. Ze deed alles om haar ouders te ergeren en ruziede zoveel ze kon met haar moeder. Liz was eraan gewend en probeerde het zich niet aan te trekken, maar Marshall vertrouwde haar toe dat hij er gek en doodmoe van werd. Er viel niet met Lindsay te praten. Ze was de snerpende valse noot in hun verder vredige gezinsleven en Marshall was altijd opgelucht als Lindsay niet thuis bleek te zijn wanneer hij thuiskwam van zijn werk. Ook al was ze ontzettend lastig, het enige wat hem een beetje geruststelde was dat ze niet aan de drugs was. Dat zou voor hem de druppel zijn geweest. Ze was nu al moeilijk genoeg om mee om te gaan. Het geluid van haar dichtslaande slaapkamerdeur beëindigde zo ongeveer elk gesprek dat ze met haar voerden. Hij was er nu aan gewend geraakt, maar keek er nooit naar uit haar te zien.

In Marshalls ogen was Liz niet alleen de ideale partner en echtgenote van een zakenman, maar ook een buitengewoon goede moeder. Ze had ontelbaar veel uren gestoken in het helpen en grootbrengen van hun drie kinderen en klaagde nooit over wat ze alleen moest doen als hij aan het werk was. De oudergesprekken of andere activiteiten op school waar hij geen tijd voor had, de sociale gelegenheden die hij aan zich voorbij moest laten gaan omdat hij twee dagen in de week in het filiaal in L.A. werkte, of de weekenden die ze doorbracht met het onthalen van buitenlandse klanten of feestjes die ze moest geven ter bevordering van zijn carrière. Liz had de rol van directeursvrouw met plezier op zich genomen. Hij wist dat hij haar waarschijnlijk meer vertelde over zijn werk dan was toegestaan, maar ze gaf hem vaak uitstekend advies. Hij vertrouwde volkomen op haar mening en ze bracht hem regelmatig op goede ideeën waar hij zelf niet aan had gedacht. Naast wat ze voor hem en hun kinderen deed, was ze ook nog vrijwilligster bij een daklozenopvang en zat in meerdere comités. Ze zette zich onvermoeibaar in voor de gemeenschap, had in de schoolcommissie van Ross gezeten en had altijd meegewerkt aan activiteiten voor hun kinderen. Ze hadden het allebei druk; hij met zijn veeleisende carrière en zij met hun kinderen, de dingen die ze deed om hem te helpen en het vrijwilligerswerk dat haar veel voldoening gaf.

Marshall had het gevoel dat ze partners waren in het leven dat ze samen hadden opgebouwd. Het was aangenaam, warm en geslaagd. Liz was geen gepassioneerde vrouw, maar ze was toegewijd, eerlijk, betrouwbaar en intelligent. Alles waar ze zich voor inspande, deed ze goed. Ze fungeerde als rolmodel voor elke directeursvrouw die hij kende en hij was trots haar aan zijn zijde te hebben als hij klanten of bestuursleden van UPI te gast had. Hun huwelijk was als een goed geoliede machine en ze had er nooit problemen mee gehad dat hij aan de knoppen stond. Liz had niet de wens om met hem te concurreren of zelf een baan te hebben. Ze had er nooit spijt van gehad dat ze geen advocaat was geworden, ze gebruikte haar kennis om beter te begrijpen waar Marshall elke dag mee bezig was terwijl ze de jongens naar voetbal en Lindsay naar schilder- en balletlessen bracht.

Marshall parkeerde zijn Aston Martin in de garage en liep door de achterdeur naar binnen. Het huis was prachtig ontworpen. Het had hoge plafonds, schitterende lichtkoepels, een statige trap en antieke hardhouten vloeren die ze uit Europa hadden laten komen. De keuken, waar Liz te vinden zou zijn, was hypermodern met lange zwartgranieten werkbladen, alle ingebouwde keukenapparatuur die Liz maar kon wensen en een glazen atrium waar ze meestal hun maaltijden nuttigden. De eetkamer werd alleen benut als ze gasten hadden.

Toen Marshall de keuken binnenkwam, stond Lindsay ruzie te maken met haar moeder terwijl Liz eten voor hem klaarmaakte, zo te ruiken iets heel lekkers. Het onderwerp van hun huidige strijd bleek een concert in de Russian River-pub waar Lindsay dat weekend met haar vriendinnen heen wilde. Liz had al een paar keer nee gezegd en hield voet bij stuk.

‘Waarom niet? Iederéén gaat!’ zei Lindsay verontwaardigd terwijl Marshall hen begroette. Lindsay negeerde haar vader en pauzeerde amper om adem te halen. Liz glimlachte en gaf hem een kus, waarna ze hem een glas witte wijn aangaf en wat rauwkost met dipsaus zijn kant op schoof.

‘Ik heb al gezegd,’ zei Liz kalm, ‘dat daar veel drugs worden gebruikt. Er komen veel ongure types. Ik wil niet dat je gaat.’ Liz leek volkomen rustig. Marshall nam een slok wijn en sloeg het bekende tafereel gade.

‘We gaan er voor de muziek heen, mam. Niet voor de drugs.’ In haar geval was dat waar.

‘Fijn om te horen, maar toch mag je niet. Bedenk maar iets anders om dit weekend te doen. Bovendien heb je volgende week belangrijke toetsen op school en moet je daar dit weekend voor leren. Je wilt toch over een jaar gaan studeren?’

‘Je weet dat ik er eerst een jaar tussenuit ga,’ zei Lindsay op smalende toon.

Marshall keek verbaasd op. ‘Sinds wanneer?’

‘Dat zeg ik al het hele jaar, maar jullie luisteren niet,’ zei ze, terwijl ze een vies gezicht trok toen Liz een braadstuk uit de oven haalde.

‘Ik luister wel, maar ik heb daar nooit mee ingestemd. Het lijkt me geen goed idee.’ Bij een kind als Lindsay, dat toch al een hekel had aan school, was hij bang dat ze dan nooit meer een studie zou oppakken. En academisch succes was belangrijk in hun gezin.

Lindsay keek hem met absolute weerzin aan en stormde de kamer uit. Een paar tellen later was het vertrouwde geluid van haar dichtslaande kamerdeur te horen. Liz sneed het braadstuk aan, dat eruitzag als een plaatje uit een kookboek. Lindsay had al gegeten.

‘Ik snap niet hoe je dat de hele dag kunt verdragen,’ zei Marshall met een geërgerd gezicht.

‘Ze groeit er wel overheen. Haar gedrag is vrij typisch voor die leeftijd.’ Liz leek onaangedaan door de woordenwisseling met haar dochter en glimlachte naar hem. ‘Hoe was je dag?’

‘Interessant.’ Hij was blij haar te zien. Het voelde altijd als thuiskomen bij zijn beste maatje, en dat al zevenentwintig jaar lang. ‘De koers is gestegen, dat is altijd goed.’

‘Dat heb ik gezien.’ Ze noemde een zakenschandaal dat in het nieuws was en een CEO die ze allebei kenden die was beschuldigd van handelen met voorkennis. Liz zat altijd boven op het zakelijke nieuws en ze voerden er boeiende gesprekken over.

Zoals gewoonlijk had ze de tafel gedekt met een schoon tafelkleed en aan haar vochtige haar was te zien dat ze net had gedoucht. Ze had een kraakwitte blouse aangetrokken en een perfect gestreken spijkerbroek. Liz had nog altijd het frisse voorkomen van toen hij net met haar trouwde. Ze had steil blond haar tot op haar schouders, droeg zelden make-up behalve wanneer ze uitgingen, en haar elegante handen hadden korte, gevijlde nagels. Haar enige dure uitspatting was eens per week een manicure- en pedicurebehandeling. Op haar teennagels zat felrode nagellak.

Het vlees was precies bereid zoals hij het lekker vond, met vers gestoomde groenten. Ze zette hem altijd gezond voedsel voor zodat hij niet te veel aankwam en elke avond was het net of hij in een restaurant at waar ze alleen zijn lievelingsgerechten serveerden. Hij merkte het amper nog, maar hij vond het fijn dat ze zo kookte. Dat had ze ook voor hem geleerd, naast de conversatielessen Frans en Spaans zodat ze met zijn buitenlandse klanten kon communiceren. Die waren altijd onder de indruk van haar spreekvaardigheid, en hij ook. Ze kende zelfs wat Japanse en Chinese zinnetjes. Alles wat Liz deed, was in het belang van haar man.

Ze waren halverwege de maaltijd toen Liz begon over het filmfestival waar ze de volgende dag heen wilde. Ze wist dat culturele evenementen niet zijn favoriete bezigheid waren, maar zo nu en dan kon ze hem overhalen mee te gaan. Marshall hield meer van zakelijke gelegenheden. Zijn werk was het belangrijkste voor hem, en voor haar normaal ook, maar ze hield ook van andere dingen en was breed geïnteresseerd.

‘Ik heb kaartjes voor morgen, in de stad. Ga je mee?’ vroeg ze met een hoopvolle blik, maar hij schudde snel zijn hoofd.

‘Ik ga morgen naar L.A. Ik heb daar deze week een dag extra nodig. Er zijn wat problemen geweest op kantoor en ik denk dat ze grof geschut nodig hebben om het op te lossen, dus ga ik er een dagje eerder heen. Waarom ga je niet met een vriendin?’ stelde hij lichtelijk opgelucht voor. Hij was al tien jaar lang elke woensdag en donderdag in L.A. Toen ze jonger waren, gaf dat haar de mogelijkheid om dingen met de kinderen te doen en ze waren er nu aan gewend. Hij vertrok op woensdagochtend en kwam vrijdagavond terug, op tijd voor hun weekendplannen, hoewel hij wel altijd moe was van zijn twee dagen in L.A. en vrijdagavond graag thuisbleef. ‘Trouwens,’ voegde hij eraan toe, ‘komend weekend komen er Japanse klanten langs. Ik ga zaterdag en zondag met ze golfen en misschien kunnen we ze zaterdagavond mee uit eten nemen?’

‘Wil je ze niet hier uitnodigen?’ Ze had een goede cateraar die ze voor zulke belangrijke avondjes inschakelde, zodat ze al haar aandacht op haar gasten kon richten.

‘Japanners houden van chique restaurants en hun vrouwen komen mee. Ik dacht aan Gary Danko of het Ritz. Scheelt jou weer werk.’ Hij glimlachte naar haar terwijl ze de tafel afruimde om het dessert van vers fruit te kunnen serveren. ‘Jammer dat ik niet mee kan naar het filmfestival,’ zei hij met een ietwat schuldbewuste blik, en ze lachte. Ze kende hem goed.

‘Niet waar. Je vindt daar helemaal niks aan. Maar ik vond dat ik het je toch gevraagd moest hebben. Ik vraag wel een vriendin mee.’ Ze had een aantal vriendinnen die ze van het vrijwilligerswerk of via de kinderen kende en mee kon vragen. Ze kon Marshall bijna nooit overhalen mee te gaan. Dat was de prijs die ze betaalde voor haar huwelijk met een succesvolle zakenman en het hoorde er voor haar gewoon bij. Ze was het gewend dat Marshall het druk had met vergaderingen en het land door reisde, dat hij in L.A. zat of moe was en gewoon niet in de stemming om te gaan. Wanneer hij wist dat het belangrijk voor haar was, nam hij wel de moeite, maar hij wist dat dat nu niet het geval was en ze zou het toch wel naar haar zin hebben. Ze kon zichzelf goed bezighouden.

Na het eten ging Marshall naar boven om te douchen en de stapel verslagen te lezen die hij mee naar huis had genomen. Liz kroop met een boek op de bank. Ze was Lindsay welterusten gaan zeggen, die met haar vriendinnen aan het bellen was over het concert dat ze moest missen, en ze had haar moeder kwaad aangekeken maar haar desondanks een kus gegeven. De avonden waren altijd vredig en rustig, vooral nu alleen Lindsay nog thuis woonde. Toen alle drie de kinderen nog thuis waren, was het een stuk levendiger geweest. Liz miste de jongens. Ze was blij dat ze allebei in het westen studeerden, dus vlak bij huis. Zo kon ze ze tenminste af en toe nog zien. Als Lindsay ook het huis uit zou gaan zou het echt veel te stil worden. Die dreigde wel eens om in het oosten te gaan studeren na het tussenjaar waarin ze met vriendinnen in het buitenland wilde gaan reizen. Nog maar één jaar te gaan voordat het nest leeg was. Liz wist dat ze het moeilijk zou vinden. Ze dacht erover om dan misschien een dag of twee met Marshall mee te gaan naar L.A., waar hij een appartement had. Liz had nog nooit tijd gehad om met hem mee te gaan. Hij was daar natuurlijk toch alleen maar aan het werk, maar ze wilde Lindsay op haar zestiende ook nog niet alleen laten; zonder toezicht zou voor haar de verleiding te groot zijn om streken uit te gaan halen. Daardoor was ze al jaren niet meer met Marshall in L.A. geweest. Ze beperkte het tot zijn belangrijkere reisjes, zoals naar Europa, het Verre Oosten en New York. Als het goed te plannen was, vond ze het heerlijk om met hem mee te gaan. Het was een van de vele pluspunten van hun leven.

Het was al na elven toen Marshall eindelijk zijn werk weglegde en bij Liz in bed kroop. Ze sliep al bijna. Ze hadden allebei een drukke dag gehad en hij moest er morgen weer vroeg uit om met het bedrijfsvliegtuig naar L.A. te vliegen. Dat was een stuk makkelijker dan een commerciële vlucht. Je hoefde niet te wachten, had geen last van vertraging en hoefde niet in de rij voor de douane. Hij reed naar het vliegtuig, ging aan boord en ze vlogen naar L.A. Het was een geweldige manier van reizen en Marshall gebruikte het vliegtuig dan ook wanneer hij maar kon. Het was een van de vele voordelen van zijn baan. Liz was in de afgelopen tien jaar meerdere keren met hem meegevlogen en zij vond het ook heerlijk. Ze waren nu voor altijd verwend voor welke andere manier van reizen dan ook.

‘Ik ben kapot,’ zei Marshall terwijl hij bij haar in bed stapte. Dat was hun code om te laten weten dat hij die avond niet met haar zou vrijen. Dat deed hij nooit op de avond voor hij naar L.A. ging, want hij moest heel vroeg op en wist dat hij de volgende dag moe zou zijn als ze te laat gingen slapen. Op de avond dat hij terugkwam vreeën ze ook nooit. De lange dagen daar putten hem altijd uit. Meestal vreeën ze in het weekend, als hij niet te moe was na achttien holes golfen. Zo nu en dan sloegen ze zelfs een weekend helemaal over. Maar drie of vier keer seks per maand vond Liz wel prima na zevenentwintig jaar.

In nog geen vijf minuten sliep hij al. Liz keek naar hem en glimlachte. Ze vond hem nog steeds zo jongensachtig. Hij zat geweldig goed in zijn vel en zag er nauwelijks anders uit dan toen ze elkaar bijna dertig jaar geleden hadden ontmoet. Sindsdien was hij haar partner geworden, haar beste vriend, de vader van haar kinderen en de echtgenoot van wie ze altijd had gedroomd. Ze leidden een leven om te benijden. Marshall was alles wat ze ooit had gewild en zelfs meer. Ook al droop de passie er niet meer van af en klommen ze niet drie keer per dag samen in bed, niemands leven bleef na zevenentwintig jaar zo seksueel opwindend. Liz was realistisch. Ze had een schitterend leven en een man van wie ze hield en die van haar hield. Dat vond ze na al die jaren geen geringe prestatie en voor haar was het meer dan genoeg.

3

Fiona Carson had het dinsdagochtend erg druk. Er stonden interviews met zowel The Washington Post als de L.A. Times gepland om de schade van het lek te beperken. Om haar geloofwaardigheid niet te verliezen besloot ze niet ronduit te liegen over de sluiting van de Larksberry-fabriek. Ze gaf toe dat het ooit zover zou kunnen komen, maar zei dat het op dit moment nog werd besproken en dat het besluit van de raad op een geschikt tijdstip zou worden meegedeeld. Daarna probeerde ze de interviewers van het onderwerp af te krijgen en legde de nadruk op de vooruitgang die ze op andere gebieden hadden geboekt. In deze omstandigheden, gezien de nasleep van het lek, kon ze er verder niets over zeggen. Vanwege de interviews, die een mijnenveld waren, was haar dag stressvol begonnen. Maar met delicate situaties omgaan was onderdeel van haar werk en ze deed het goed.

Ze was halverwege haar eerste bespreking na de interviews, toen Marshall Weston rustig en in stijl aan boord stapte van het UPI-vliegtuig richting L.A.

Hij belde Liz vlak voordat ze opstegen.

‘Ik bel als ik er ben,’ beloofde hij zoals altijd. Hij was vergeten dat ze die avond naar het filmfestival ging.

‘Dan ben ik er niet,’ hielp ze hem herinneren. ‘Ik stuur wel een appje als ik thuis ben. Al slaap je dan vast al.’

‘Ik ga na de laatste vergadering met een collega van kantoor uit eten, maar ik denk niet dat het laat wordt. Ik stuur je een berichtje als ik naar bed ga.’ Het was een handige manier van communiceren geworden tussen hen als hij weg was voor zijn werk, of soms zelfs als hij gewoon in de stad was. Ze hadden het appen van hun kinderen overgenomen, vooral van Lindsay, die aan één stuk door berichten verzond en al vanaf haar veertiende een BlackBerry had. Het was haar belangrijkste manier van communiceren met de rest van de wereld. Liz vond het nu ook wel makkelijk.

Een paar minuten later steeg het vliegtuig op. Er waren twaalf stoelen, maar Marshall reisde alleen. De stewardess bracht hem na het opstijgen een kop koffie en had The New York Times en The Wall Street Journal netjes opgevouwen op het tafeltje naast zijn stoel gelegd, hoewel Marshall ze liever digitaal las. Het grootste deel van de tijd bracht hij door met het lezen van winstrapportages. Zodra het vliegtuig landde, stond er een auto klaar om hem naar kantoor te brengen. Hij liep daar om kwart voor tien binnen en zat twintig minuten later in vergadering. Dat ging de rest van de dag zo door. Toen hij om zes uur ’s avonds klaar was, liet hij zich door de chauffeur naar huis brengen. Het was een appartement aan Wilshire Boulevard in Beverly Hills. Zodra hij uitstapte mocht de chauffeur gaan. Als hij eenmaal in L.A. was, reed hij liever zelf. Een chauffeur was handig om van en naar het vliegveld te reizen, maar Marshall had in L.A. ook een auto. Het was een oude Jaguar die hij enkele jaren geleden had aangeschaft en die perfect was voor L.A.

Hij appte Liz om haar veel plezier te wensen op het filmfestival, nam een douche en om kwart over zeven ging hij met de lift naar de garage, stapte in de Jaguar en reed richting de oceaan. Daar aangekomen nam hij de Pacific Coast Highway richting Malibu. Het was er zoals altijd op dit tijdstip ontzettend druk, maar hij was in een goed humeur en zette de radio aan. Deze tweedaagse verblijven in L.A. gaven altijd een soort vakantiegevoel. Het was hier aangenaam met het warme klimaat, en er hing een erg fijne sfeer.

Hij deed er een halfuur over om het vertrouwde adres te bereiken. Het was een ietwat verwaarloosd huis met witte luiken voor de ramen en een scheef hek ervoor. Het zag eruit als een knus bungalowtje maar Marshall wist dat het groter was dan het leek. Hij zette de auto voor de garage. Op de grond lagen twee roze fietsjes. Hij ging naar binnen door de achterdeur die nooit op slot was, kwam langs een grote, rommelige keuken en opende de deur naar een ruime, zonnige studio waar een beeldschone jonge vrouw intens geconcentreerd aan een groot doek werkte. Haar lange blonde haar was deels opgestoken. Ze droeg een afgedragen mannenhemd vol verfvlekken waar ze niets onder aanhad. Daaronder droeg ze een heel kort afgeknipte spijkerbroek en ook op haar lange, goedgevormde benen zat verf. Ze droeg slippers.

Ze leek verbaasd hem te zien en ging met een lome glimlach op haar krukje zitten. ‘Ben je er al?’ vroeg ze duidelijk verheugd.

‘Ik had toch gezegd dat ik deze week op dinsdag zou komen?’ hielp hij haar herinneren terwijl hij naar haar toe liep met een blik die haar verslond.

‘Vergeten,’ zei ze, maar ze leek het helemaal niet erg te vinden. Integendeel, haar gezicht straalde toen hij dichterbij kwam. Ze legde haar kwast neer en veegde haar handen af aan een handdoek. Hij had een spijkerbroek aan en een blauw overhemd dat openhing. Het maakte hem niet uit als hij verf op zich zou krijgen. Dat zou niet de eerste keer zijn. Ze opende haar armen voor hem en hij sloeg de zijne om haar heen en legde zijn gezicht even in haar krullende blonde haar, waarna hij haar hunkerend op de mond kuste. Het was een zinderende kus die dwars door hen heen schoot.

‘Ik mis je zo als ik hier niet ben,’ zei hij hees met zijn neus in haar nek, en ze kuste hem weer.

‘Je weet wat daar de oplossing voor is,’ sprak ze zacht maar zonder venijn. Ze wisten allebei wat de oplossing was, maar het was al acht jaar onmogelijk voor hem. ‘Ik heb jou ook gemist.’ Nog een kus. Ze had een overweldigende, karakteristieke sensualiteit die hij al onweerstaanbaar vond sinds de dag dat ze elkaar hadden ontmoet, en zij zag hetzelfde in hem.

‘Waar zijn de meiden?’ fluisterde hij. Hij leefde vijf dagen van elke week voor deze momenten met haar.

‘Met de oppas naar de gymles. Ze komen zo thuis,’ zei ze, verloren in zijn armen. Hij wikkelde zich als een slang om haar heen en ze kon voelen hoezeer hij haar wilde. Net zoveel als zij hem.

‘Wanneer is “zo”?’ vroeg hij, en ze giechelde. Ze had een heerlijke meisjesachtigheid. Ze was op-en-top vrouw en alles aan haar wond hem op.

‘Over een halfuurtje of zo,’ antwoordde ze, en meteen tilde hij haar op in zijn armen en droeg haar de trap op naar haar slaapkamer. Ze was redelijk lang, maar slank en zo licht als een veertje. Hij legde haar op het bed en trok zijn kleren uit, terwijl zij haar afgedragen mannenhemd en afgeknipte spijkerbroek samen met haar string op de grond liet vallen. Nog geen minuut later lagen ze naakt in elkaars armen, overweldigd door de passie die hen al acht jaar in haar greep hield. Vanaf het moment van hun ontmoeting waren de vonken ervanaf gevlogen. Ze werkte toen tijdelijk als receptioniste in zijn kantoor in L.A. Bij haar vertrek een maand later hadden ze al een affaire en hij had zich niet meer van haar los kunnen rukken. Marshall kon geen genoeg van haar krijgen, hij was geobsedeerd door haar. Hij bereikte zijn hoogtepunt met een luidruchtige grom die haar altijd als muziek in de oren klonk. Ze deden zachter als de meiden thuis waren, maar nu hoefde dat niet en konden ze zichzelf in elkaar verliezen.

Toen ze daarna in bed lagen keek hij naar haar. Hij wist niet hoe het nog mooier kon worden, maar dat bleek altijd weer te kunnen. De paar dagen in de week dat hij niet bij haar kon zijn, zorgden ervoor dat hij telkens weer helemaal verliefd op haar werd.

‘Ik heb je deze week zo gemist,’ zei hij, en hij meende het.

‘Ik jou ook.’ Ze vroeg hem nooit hoe zijn week was geweest, hoe het op het werk was, of ook maar iets over zijn leven in San Francisco. Ze wilde het niet weten. Ze leefden in het moment, zonder verleden of toekomst. Ashley Briggs was de vrouw van zijn dromen.

Zeven jaar eerder had hij het huis in Malibu voor haar gekocht. Ze was een getalenteerd kunstenaar.

De voordeur sloeg dicht en ze hoorden stemmen. Marshall en Ashley sprongen uit bed, schoten in hun kleren en liepen met schuldbewuste gezichten achter elkaar de trap af. Er stonden twee identieke, beeldschone kleine meisjes in gymkleren onder aan de trap met dezelfde weelderige krullenbos als hun moeder. Ze keken verrukt toen ze Marshall zagen, renden de trap op en wierpen zich in zijn armen waardoor hij bijna omviel. Hij lachte terwijl hij in elke arm een van de meisjes optilde. Hij voelde zich hier een totaal andere man.

‘Papa! Je bent thuis!’ gilde Kendall verrukt terwijl hij haar kietelde. Kezia klampte zich alleen maar met een gelukzalige glimlach aan hem vast. Kendall was met vier minuten verschil de oudste van de eeneiige tweeling en dat wreef ze Kezia zo vaak mogelijk in. Ze vond dat ze overal het eerste recht op had omdat ze ouder was. Marshall hield van allebei evenveel. Ze waren net twee engeltjes die in zijn leven waren gekomen en Ashley was de beschermengel die ze naar hem toe had gebracht. Hij had in zijn leven nog nooit zoveel liefde gevoeld als voor haar en de meiden. Wat hij met Liz deelde was totaal anders. Dat was een verstandshuwelijk. Dit was liefde zoals hij het nooit eerder had ervaren.

‘Hoe was de gymles?’ vroeg hij alsof hij ze vanmorgen nog had gesproken. De meiden waren aan zijn schema gewend en aan het feit dat hij maar twee dagen per week bij hen was. Zo ging het al hun hele leven, dus ze stelden er geen vragen over. Hun moeder had hun verteld dat papa vijf dagen per week in San Francisco moest werken en dat hij daarna thuiskwam. De rest van de tijd was Ashley alleen met de kinderen. Het was allemaal niet echt volmaakt, maar het leek te werken. De jaren waren voorbijgevlogen.

De tweeling was een gelukkig ongelukje geweest. Ashley was drieëntwintig toen de meisjes werden geboren. Dat was een jaar nadat ze Marshall had leren kennen. Op haar dertigste was dit nu het leven dat ze leidde, met een man die zich er niet toe kon zetten zijn eerdere vrouw en gezin te verlaten. Nadat hij haar had beloofd met haar te trouwen toen ze zwanger bleek te zijn, had hij toch besloten dat zijn kinderen te jong waren om achter te laten. Daarna was er altijd wel weer een andere reden geweest. Ashley hoopte dat hij het eindelijk door zou zetten als Lindsay ging studeren. Dat duurde niet lang meer en dan zou hij geen excuus meer hebben. Hij was ook bang geweest dat er een schandaal zou ontstaan als de relatie uit zou komen en voor de impact die dat op zijn carrière kon hebben. Grote bedrijven gingen niet altijd zachtmoedig om met CEO’s die affaires hadden met jonge vrouwen en buitenechtelijke kinderen verwekten. En dat zou ook wel eens voor de aandelenmarkt kunnen gelden, wat nog erger zou zijn. Het was moeilijk geweest om dat aan Ashley uit te leggen, vooral toen ze zwanger was van zijn kinderen. Ze had zichzelf elke avond in slaap gehuild toen hij niet wilde scheiden. Maar nu, na al die tijd, waren zijn kinderen in San Francisco eindelijk ouder en ze wist dat hij niet zonder haar kon. Ze hoopte dat hij Liz vroeg of laat zou verlaten en naar L.A. zou verhuizen.

Om haar gerust te stellen had hij vlak voordat de tweeling geboren werd het huis voor haar gekocht waarin ze nu woonde. Ook betaalde Marshall al haar rekeningen. Hij had een groter huis voor haar willen kopen, maar dit was het huis dat ze wilde en zij en de meiden waren er gelukkig. Het paste helemaal bij Ashley. Hij kwam er zelf ook graag. Het was de meest knusse plek op aarde, helemaal als hij in haar armen lag in hun grote, comfortabele bed. Maar toch was hij in Ross ook thuis. Hij hield van Liz en het leven dat ze al zoveel jaar deelden. Eigenlijk hield hij van beide vrouwen en beide levens. Ze vulden elkaar perfect aan. Hoewel hij het nooit aan iemand zou toegeven had hij ze beide nodig, elk op een andere manier.

‘Zullen we uit eten gaan?’ stelde hij voor. Ashley aarzelde. Er hing altijd een feestelijke sfeer als Marshall langskwam in Malibu. Ze liet hem de meiden vaak verwennen omdat ze hun vader maar twee dagen in de week konden zien.

‘Ja! Ja! Ja!’ riepen de meiden blij als antwoord op zijn vraag. Ze gingen naar een Chinees restaurant in de buurt waar ze allemaal graag aten. Ver na bedtijd kwamen ze pas thuis en Ashley bracht de meisjes meteen naar bed. Hun kamer bevond zich op de begane grond, onder haar eigen slaapkamer. Marshall stopte ze nog even in en gaf ze een kus.

‘Ze vinden het heerlijk als je hier bent,’ zei Ashley zacht toen hij weer in haar kamer terugkwam. Ze lag op bed, verzadigd van het eten en hun eerdere vrijpartij. Voordat hij naar boven ging had Marshall Liz geappt om welterusten te zeggen, en om zo te zorgen dat ze niet meer zou bellen als ze van het festival thuiskwam.

‘Ik ook,’ zei hij, en ze wist dat hij het meende. Toen ging hij naast haar op het bed liggen en keek naar het vertrouwde plafond met alle bekende scheuren en schaduwen. Hij had daar duizenden keren liggen denken hoeveel hij van haar hield. Hij kon zich geen leven zonder haar voorstellen. Maar wanneer hij in Ross was, kon hij zich ook geen leven zonder Liz voorstellen. Het was de grootste kwelling in zijn leven en hij stelde de beslissing al acht jaar uit.

Ashley wist dat Liz bestond, maar Liz wist niet van Ashley af. Marshall deed er ook alles aan om dat zo te houden. Voorlopig. Hij wilde Liz niet kwetsen of de liefde en respect die ze voor elkaar voelden verwoesten. Maar het bouwvallige huis in Malibu was waar hij echt tot leven kwam, met Ashley en hun dochters, die vanaf het moment van hun geboorte een geschenk waren geweest. Hij was naar L.A. gevlogen zodra de bevalling begon, had uren met haar in het ziekenhuis doorgebracht, was erbij toen ze werden geboren en had beide navelstrengen doorgeknipt. Daarna was hij veertien dagen in L.A. gebleven en had tegen Liz gezegd dat hij twee weken lang intensieve besprekingen had waar hij niet onderuit kon. Hij was bij Ashley gebleven om haar te helpen met de tweeling en had hulp geregeld voor als hij er niet was. Ashley had wel gehuild maar was vergevensgezind geweest toen hij weer vertrok. Tijdens en na de zwangerschap was ze erg emotioneel, maar ze had er nooit over nagedacht zijn baby’s op te geven toen ze eenmaal waren verwekt. Ze wilde ze. Niemand op kantoor wist wat er was gebeurd. Alleen Ashleys beste vriendinnen, die Marshall niet hoog hadden zitten. Ze zagen hem als een man met een dubbelleven en vonden hem erg onoprecht. Ashley was de enige die hem begreep en vergaf. Haar vriendinnen wisten beter dan hij hoe vaak ze huilde als hij er niet was. Ze verborg het voor de meisjes en schilderde hem af als held, zodat ze hem niet de schuld zouden geven van hun moeders tranen.

Die avond vreeën ze voor het slapengaan nogmaals. Hij lag daarna uitgeput in haar armen en viel in slaap met Ashley naakt naast hem, dankbaar voor elk moment dat ze bij hem was. Ze had acht lange jaren in pijn doorgebracht, terwijl hij zijn fantasieën op haar uitleefde. Ze wist dat het niet eerlijk was tegenover haar en de meiden, maar ze hield van hem en kon alleen maar hopen dat ze op een dag een echt leven met hem kon leiden en ze hun relatie niet langer hoefden te verbergen. Maar voor nu was ze twee hele dagen per week intens gelukkig en compleet.

4

Het voelde voor Ashley altijd alsof ze een normaal gezin waren dat een normaal leven leidde als Marshall bij hen in Malibu was. Ze ontbeten samen, waarna hij de meiden naar school bracht. Dat vonden ze heerlijk. Hij zette ze op de achterbank van de Jaguar en reed ze naar school, terwijl hij ze plaagde en grappige verhaaltjes vertelde. Zijn band met de tweeling was totaal anders dan die met zijn oudere kinderen. De jongens waren ruwer en stoerder geweest en met hen deelde hij zijn interesse voor sport. Lindsay was al van kleins af aan moeilijk geweest. Ze was twistziek, vaak dwars en ook nog eens een wildebras omdat ze twee grote broers had, die ze als helden beschouwde. Kezia en Kendall waren knuffelig, vrouwelijk en flirterig, en net zo mooi en betoverend als hun moeder. Marshall hield zo vreselijk veel van hen. Hij vond het heerlijk dat ze zo mooi waren en zo verzot op hem. Ashley en de meiden vielen altijd op als ze ergens waren. Het was een buitengewoon mooi groepje.

Liz had hun gezin altijd zo efficiënt gerund dat er weinig tijd was geweest voor spontane en doelloze spelletjes. Ashley was zo spontaan en creatief dat alles wat ze met hem en de meisjes deed betoverend leek. Hij zou zijn leven niet elke dag zo kunnen leiden, maar twee dagen in de week voelde het alsof hij met haar in sprookjesland was. Het was onmogelijk te weerstaan.

Hij had altijd een goed humeur als hij op zijn werk kwam en werkte in L.A. bijna nooit over omdat hij zo snel mogelijk weer naar haar toe wilde. Ze gingen meestal uit eten of haalden chinees of een kant-en-klaarmaaltijd van de supermarkt. Ashley was de opwindendste vrouw die hij ooit had ontmoet, maar ze was absoluut geen huisvrouw of keukenprinses. Overal heerste artistieke chaos en Marshall voelde zich weer een beetje kind als hij bij haar was. Al zijn zorgen leken te verdwijnen en het enige wat hij wilde was dollen met de meiden en in bed liggen met Ashley. Het was magisch om zich in haar wereld te begeven. En voor haar voelde het net zo als hij er was. Hij was alles waar ze van droomde. In de afgelopen acht jaar was haar hele leven om hem gaan draaien. Al het andere was onbelangrijk, behalve natuurlijk de tweeling.

Het moeilijkste moment was als hij hen vrijdag na het ontbijt weer moest verlaten. Hij bracht de meiden naar school en kwam dan meestal terug naar het huis om nog even bij Ashley te zijn. Vaak vreeën ze nog, soms gehaast, voordat hij naar kantoor ging. Rond lunchtijd vloog hij het liefst weer terug naar San Francisco zodat hij de laatste paar uur voor het weekend daar nog even op kantoor kon zijn. Hoewel het allemaal erg goed georganiseerd was, brak het telkens weer zijn hart als hij L.A. moest verlaten in de wetenschap dat hij haar weer vijf dagen niet zou zien, vier als hij een excuus kon verzinnen om eerder naar L.A. te gaan. In het weekend voelde hij zich altijd verdoofd, daarom verdween hij dan ook twee dagen naar de golfbaan. Telkens wanneer hij Ashley moest achterlaten had hij ontwenningsverschijnselen.

Op haar beurt was Ashley elke vrijdagmiddag zwaar gedeprimeerd. Het was zelfs niet mogelijk om hem een appje te sturen. Ze had aan het begin ingestemd met zijn regels en hield zich eraan. Hij nam contact op met haar, zij kon hem niet in San Francisco bellen, zelfs niet op zijn kantoor in L.A. Daardoor voelde ze zich soms gespannen en paniekerig als hij wegging, omdat ze wist dat hij onbereikbaar was. Stel dat er met een van hen iets gebeurde? Ze wist dat ze hem dan niet kon bellen, wat het nog erger maakte. Ook niet om even zijn stem te horen. Hij belde altijd voordat hij op vrijdagmiddag van kantoor wegging en in het weekend vanaf de golfbaan. Maar het enige moment dat ze volledige aanspraak op hem kon maken was als hij bij haar in Malibu was. De rest van de tijd was hij als een schim in haar leven en die realiteit raakte haar elke week weer harder. Het was voor haar moeilijk te geloven dat haar leven er al zo lang op deze manier had uitgezien. En op haar dertigste, met twee kinderen, wilde ze meer dan dat.

Ze zat in haar studio met een verslagen gezicht in het niets te staren toen haar vriendin Bonnie die vrijdagmiddag langskwam. Ze had Ashley al honderden keren zo gezien en wist waar het door kwam. Bonnie had een hekel aan Marshall om wat hij haar vriendin aandeed. En wat het nog erger maakte was dat Ashley het gewoon toeliet. Door haar liefde voor hem en voor de tweeling had ze er stilzwijgend mee ingestemd de geheime vrouw in zijn leven te zijn en was ze niet meer de vrouw die ze acht jaar eerder was. Ze leefde voor de droom van een leven samen met hem, maar Bonnie was ervan overtuigd dat dat een illusie was. Wat hij ook tegen Ashley zei, haar beste vriendin geloofde er niet meer in dat hij ooit bij zijn vrouw weg zou gaan.

‘Hai.’ Ashley klonk moedeloos toen ze Bonnie opmerkte. Ze had dezelfde korte broek en hetzelfde hemd aan als de dag ervoor, omdat ze naar hem en zijn aftershave roken. Marshall deed precies het tegenovergestelde en kleedde zich om voordat hij uit L.A. vertrok, zodat hij niets meer aanhad dat naar haar rook. Hij deed er alles aan om zijn dubbelleven te verbergen en was na acht jaar inmiddels een expert. Ashley had er geen idee van hoe voorzichtig hij was.

‘Bekende blik,’ zei Bonnie afkeurend toen ze Ashleys gezicht en afhangende schouders zag.

Ze kenden elkaar al van kleins af aan. Bonnie was productieassistente bij een filmmaatschappij. Ze werkte niet op vaste tijden en zat momenteel tussen twee filmopdrachten in. Ze was altijd zes of zeven kilo te zwaar en had al een jaar geen nieuwe vriend. Zo had ze wel veel tijd om met Ashley en de meiden door te brengen. Ze vond het hartverscheurend om haar te zien hunkeren naar Marshall. Ze gaf haar leven voor hem op. Bonnie vond hem het ergste wat Ashley ooit was overkomen, ondanks de fantastische tweeling.

‘Wat doe je dit weekend?’ vroeg ze terwijl ze een cola light uit het koelkastje van de studio pakte. Ze was altijd aan het lijnen, met weinig resultaat.

‘Weet ik niet,’ antwoordde Ashley vaag. Het duurde soms twee dagen voordat ze over zijn vertrek heen was. Het wende nooit. Soms kwam ze niet uit de put tot hij weer terugkwam. Bonnie hoopte dat het niet zo’n week zou worden. ‘Misschien gaat het wel regenen,’ zei Ashley pessimistisch.

‘Misschien ook niet, en anders kunnen we met de meiden naar de film gaan.’ Ze zat een paar minuten naar Ashley te kijken terwijl die probeerde haar gedachten te ordenen, wat nog niet wilde lukken. Ze miste hem te erg. Bonnie kon er niet tegen haar zo te zien. ‘Hoelang laat je hem je dit nog aandoen?’ vroeg ze met een stem vol wanhoop en bezorgdheid. ‘Hij doet dit nu al acht jaar. Hij zal nooit bij haar weggaan zolang hij jullie allebei kan hebben. En zij weet niets van jou, dus als íémand in actie moet komen, ben jij het. Anders verandert er niets.’ Ze wilde dat Ashley voor zichzelf opkwam, maar dat deed ze niet. Ze was te bang om hem te verliezen.

‘Dat kan ik niet,’ zei Ashley ellendig. ‘Stel dat hij dan voor haar kiest?’

‘Dat doet hij al,’ liet Bonnie haar weten, ‘door haar niet te verlaten. Hij heeft voor een dubbelleven gekozen en jij gaat eraan onderdoor,’ zei Bonnie kwaad. Ze was woedend op hen beiden, op Marshall om wat hij deed en op Ashley omdat ze hem liet begaan. Ze werkte mee aan haar eigen ondergang. Het was het oude liedje en Bonnie werd er gek van te moeten toekijken.

‘Wat als hij me dan opgeeft?’ vroeg Ashley met een blik waar paniek in af te lezen was.

‘Dat zou erg pijnlijk zijn, maar dan zou je eindelijk op zoek kunnen gaan naar een fatsoenlijke man. Eentje die bereid is zijn leven helemaal met je te delen in plaats van twee dagen in de week,’ zei Bonnie met een zure uitdrukking op haar gezicht. Als goede vriendin sprak ze haar gedachten altijd uit.

‘Zijn dochter gaat over een jaar studeren. Ik denk dat hij daarop wacht. Hij wil haar niet van streek maken. Het is een erg moeilijk kind,’ praatte ze zijn excuus na. Bonnie had het allemaal al eerder gehoord, Ashley ook.

‘Het is geen kind meer, Ash. Volgens mij is ze zestien. En hij heeft altijd wel een of andere smoes. De jongens, zijn vrouw, zijn carrière. Realiseer je je wel dat hij in acht jaar tijd niets heeft gedaan? Hoelang laat je nog met je sollen?’ Bonnie keek haar wanhopig aan. ‘Je bent de mooiste vrouw die ik ken. Je ziet er beter uit dan de meeste filmsterren met wie ik werk, maar je bent nu dertig en ik zie je dit al ondergaan sinds je tweeëntwintigste. Op een dag word je wakker en ben je veertig, of vijftig, en heb je je leven verspild aan een man die je twee dagen in de week ziet, nog steeds bij zijn vrouw is en jou verborgen houdt. Ash, je verdient zoveel beter dan dat.’

Ashley knikte en probeerde de woorden van haar vriendin te geloven. Maar Marshall was net een fruitmachine in Las Vegas. Ze dacht steeds maar dat als ze er nog íéts meer tijd in stopte, nog een maand, nog een jaar, ze uiteindelijk de jackpot zou winnen. Al begon zelfs zij te vermoeden dat hij het wel best vond zo. Het was voor hem makkelijker om hen allebei te hebben. Waar hij echt niet op zat te wachten was een schandaal dat zijn carrière op het spel kon zetten. Dat woog voor hem nog wel het zwaarste, meer nog dan de vraag of hij haar of zijn vrouw zou kwetsen.

‘Ik blijf maar hopen dat je een keer een geweldige gozer tegenkomt die helemaal het einde is. Maar zo ontmoet je nooit iemand, als je je hier verbergt en maar blijft wachten tot hij terugkomt.’ Ze wisten allebei dat Ashley emotioneel niet beschikbaar was. Ze was tot over haar oren verliefd op Marshall. Zelfs nog meer dan acht jaar geleden. Toen had ze nog een eigen leven gehad, dat was inmiddels ook anders. Ze was met hem versmolten en had het gevoel dat ze met hem was getrouwd. Bonnie wilde het niet zeggen, maar haar grootste angst was dat Ashley voor Marshall alleen een neukertje was. Bonnie vertrouwde hem voor geen meter.

‘Zullen we vanavond met de meiden naar de film gaan?’ Ze was tot alles bereid, als ze haar vriendin maar kon afleiden en opvrolijken.

‘Misschien,’ weifelde Ashley, maar ze was te gedeprimeerd om ergens heen te willen en Bonnie zag het aan haar. Zo ging het elke week. Tegen zondagavond voelde ze zich meestal iets beter. Maandag en dinsdag waren redelijke dagen en op woensdag kwam Marshall, waardoor ze weer in extase was. Dan leefden ze twee dagen lang in hun fantasiewereld en zat Ashley vrijdagavond weer in de put. Bonnie was bang dat ze er op een dag niet meer uit zou kunnen klimmen. Langzaam maar zeker ging ze eraan onderdoor.

Die middag maakten ze een strandwandeling voordat Ashley de kinderen van school moest halen en praatten ze over andere dingen. Bonnie maakte haar aan het lachen met grappige anekdotes over de laatste film waaraan ze had gewerkt en even leek Ashley weer op het meisje dat ze vóór Marshall was geweest; zorgeloos, mooi en gelukkig. Bonnie hoopte dat ze dat meisje in zichzelf weer zou terugvinden voor het te laat was.

Toen Marshall vrijdagmiddag in Palo Alto aankwam, ging hij rechtstreeks naar kantoor. Hij had twee belangrijke afspraken staan en zijn Japanse klanten zouden die avond arriveren. Zijn secretaresse had voor zaterdag voor het hele gezelschap bij Gary Danko gereserveerd en hij had ze twee dagen golf op de Lagunitas Country Club beloofd, waar ze erg naar uitkeken. Hij was volledig gefocust op zijn gasten uit Japan en de deal die hij met hen wilde sluiten. Het was een belangrijke deal voor UPI en hij dacht dan ook aan niets anders toen hij op kantoor kwam. Hij stuurde een kort berichtje naar Ashley om te zeggen dat hij haar miste en dat ze de meiden een kus van hem moest geven, en eentje naar Liz om te zeggen dat hij terug was en haar over een paar uur weer zou zien. Toen ging hij aan het werk.

Totdat hij die avond naar huis reed, dacht hij niet meer aan Ashley. Hij probeerde haar vanuit de auto te bellen, maar ze had hem geappt dat ze met de meiden en Bonnie naar de bioscoop zou gaan. Marshall mocht Bonnie niet zo en wist dat ze een van zijn hardvochtigste tegenstanders was. Maar hij wist ook dat het met zijn relatie met Ashley wel goed zat en ze net zo verliefd op hem was als hij op haar. Ze waren met elkaar verbonden door de passie en lust die ze al acht jaar deelden en de tweeling die daaruit was voortgekomen. Wat hen bond was sterker dan alles wat Bonnie kon zeggen. Maar evengoed beviel haar gestook hem niet.

Eenmaal op de Golden Gate Bridge begon hij te denken aan Liz en het weekend dat met de Japanse klanten stond gepland. Hij wist dat het haar perfect af zou gaan. Zoals altijd. Haar omgang met zijn klanten was fantastisch en haar rol van directeursvrouw vervulde ze uitmuntend. Hij wist dat Ashley het niet zou kunnen. Daar was ze te wispelturig en te vaag voor. Ze was een kunstenares en een bloedmooie, sensuele vrouw. Maar Liz benaderde haar rol als vrouw van een zakenman als een beroep, met aanleg en precisie. Ashley hield zijn ziel in leven en liet zijn lichaam om meer schreeuwen. Liz imponeerde zijn klanten en collega’s. Hij had ze allebei nodig, de een voor zijn hart en de ander voor zijn carrière. Marshall respecteerde Liz op een manier waarop hij Ashley nooit had gerespecteerd en waarschijnlijk ook nooit zou doen. Ashley had andere talenten, maar Liz’ vaardigheden waren essentieel voor zijn loopbaan. Het zou bijna onmogelijk zijn tussen hen te kiezen, dus had hij dat nooit gedaan. Hoewel Ashley hem al honderden keren had gesmeekt van Liz te scheiden. Tot dusver kon hij dat gewoon niet. Het ging om meer dan alleen zijn liefdesleven. Hij was tenslotte een CEO, en wel van het op een na grootste bedrijf van het land. Dat was niet niets.

Thuisgekomen was Marshall net zo moe als anders op vrijdagavond, na twee dagen in L.A. Liz verwachtte het al en had een eenvoudige maaltijd bereid. Lindsay was weg met vrienden, dus was het stil in huis. Ze wist dat hij vroeg op moest en een lange dag voor de boeg had. Eerst had hij een bespreking met zijn Japanse klanten gepland staan, gevolgd door een dagje golf en een chic diner. Hij zou vanavond vast uit willen rusten.

Marshall bedankte haar voor het eten en met een kus die nauwelijks haar voorhoofd raakte, zei hij: ‘Ik denk dat ik maar naar bed ga.’

‘Dat dacht ik al. Je ziet er moe uit.’ Ze glimlachte naar hem. ‘Zware week in L.A.?’

Hij knikte. ‘Veel vergaderingen. Maar alles is nu weer in orde.’

Liz knikte en terwijl ze de tafel afruimde, keek ze toe hoe hij de trap op liep. Ze had die ochtend in haar Japanse taalgidsje zitten kijken zodat ze hun gasten correct zou kunnen begroeten bij het etentje. Ze wist dat ze de echtgenotes bezig moest houden terwijl de mannen zaken zouden bespreken. Dat was voor haar als een tweede natuur en ze zag ernaar uit. Ze vond het heerlijk om deel uit te maken van zijn zakenleven en te doen wat ze kon om te helpen. Het had haar uiteindelijk een boeiender en dankbaarder leven geschonken dan wanneer ze advocaat was geworden. Zo dacht ze er tenminste over en ze wist dat Marshall altijd dankbaar was voor haar hulp.

Toen hij op bed was gaan liggen, stuurde Marshall nog gauw een appje naar Ashley om te zeggen dat hij van haar hield. Dat wiste hij zodra het was verstuurd. Ze wist dat ze niet moest antwoorden als hij thuis in Ross was. Toen Liz twintig minuten later boven kwam, sliep hij al. Ashley had hem de nacht ervoor volledig uitgeput. Liz glimlachte en ging naast hem liggen, blij dat hij thuis was.

5

Fiona ging zaterdagochtend tennissen met haar zus Jillian. Ze probeerden regelmatig te spelen, maar vaak had een van de twee het te druk. Fiona was dol op haar zus en ze speelden allebei een aardig potje tennis en genoten van de beweging en het samenzijn. Jillian was één meter vijfentachtig en met haar donkere haar het tegenbeeld van Fiona. Fiona leek op hun moeder en Jillian was het evenbeeld van hun vader. Jillian was zes jaar ouder, woonde in Palo Alto en had nog altijd patiënten op Stanford, al sinds ze daar vijfentwintig jaar geleden haar coschappen had gelopen. Ze had een geslaagde, bevredigende carrière en was succesvol en gerespecteerd in de wereld van de psychiatrie. Ze had twee boeken geschreven, het eerste over de valkuilen binnen het huwelijk en hoe die te vermijden, en het tweede over depressie in de moderne wereld. Op dit moment werkte ze aan haar derde boek, over het effect van macht en succes op mannen en vrouwen en de verschillen waarop beide geslachten erdoor beïnvloed worden.

Tijdens een korte pauze zei Jillian: ‘Je realiseert je toch wel dat jij model staat voor de vrouwelijke kant in mijn boek? Of in elk geval één van de. Ik gebruik jou al jaren als proefkonijn.’

Jillian was nooit getrouwd en had nooit kinderen gewild. Wel had ze een aantal lange en vele korte relaties gehad en was er altijd wel een interessante man in haar leven. Ze was dol op mannen, maar het had haar nooit erg aangetrokken om met een van hen in het huwelijksbootje te stappen. Meestal ging ze toch na een paar jaar verder met iemand die ze interessanter vond, nadat ze eerst een aantal nieuwe kandidaten had uitgeprobeerd. De mannen in haar leven droegen haar op handen en ze bleef nog lang na een relatie met ze bevriend. Ze zei altijd dat ze genoeg had aan haar neefje en nichtje, Fiona’s kinderen. Ze had met beiden een goede band en belde ze vaak om een praatje te maken. Ze was een geweldige tante, maar was er altijd van overtuigd dat ze een vreselijke moeder zou zijn. ‘Ik heb het veel te druk met mezelf,’ gaf ze eerlijk toe. ‘Ik zou een kind nooit voldoende aandacht kunnen geven. En een man ook niet.’ Ze leidde een druk, extreem onafhankelijk leven. En hoe intelligent de mannen in haar leven ook waren, ze behandelde ze eerder als lustobject dan als gelijkwaardige partner. Dat vonden ze heerlijk. Ze was onbeschaamd seksueel, zelfs op haar vijfenvijftigste nog.

‘Macht is als een lustopwekkend middel voor succesvolle mannen,’ lichtte Jillian haar zus in toen ze weer begonnen te spelen. Ze stuurde een verpletterende service op haar af die Fiona miste omdat ze zo geïntrigeerd was door wat haar zus zei. ‘En als verdovingsmiddel voor succesvolle vrouwen,’ concludeerde ze terwijl Fiona met interesse luisterde. ‘Neem jou nou,’ ging Jillian verder. ‘Hoelang is het geleden dat je van bil bent gegaan?’

‘En jij verwacht dat ik daar antwoord op geef?’ Fiona keek geschokt.

‘Als je die vraag niet kunt beantwoorden, kun je je volgens mij de laatste keer niet eens meer herinneren,’ zei Jillian zelfvoldaan.

‘Natuurlijk wel. Dat was twee jaar geleden,’ zei Fiona, die haar een nijdige blik toewierp voordat ze doorspeelden.

‘Dat is belachelijk voor een vrouw van jouw leeftijd. Je ziet er trouwens nog jonger uit dan je bent ook. Als je niet zo geslaagd was, zou je elke man kunnen krijgen die je maar wilt. Het probleem is dat je een succesvolle CEO bent die iedere man de stuipen op het lijf jaagt. Een man in jouw positie zou de vrouwen rijen dik voor zijn poort hebben staan en alles nemen wat beweegt. Mannen met macht voelen zich sexy en worden gedreven door seks. Vrouwen met dezelfde baan gaan ondergronds en vergeten dat ze vrouw zijn. Succes werkt isolerend.’ Het spel was uit en ze spraken met elkaar bij het net. Jillian had gewonnen. Zo ging het meestal, behalve als ze uitzonderlijk moe was.

‘Ik weet niet of ik het ermee eens ben dat het werkt als verdovingsmiddel, maar isolerend is het wel,’ zei Fiona met een bedachtzame blik toen ze het veld af liepen. Ze maakten allebei een flesje water open en dronken ervan. Het pittige spel werkte voor allebei ontspannend.

‘Ik denk dat vrouwen in jouw positie zich niet sexy voelen omdat mannen geen aandacht aan ze besteden. Mannen voelen zich zo bedreigd door succesvolle vrouwen dat ze ze negeren en als man behandelen. Het is funest voor het zelfbeeld van een vrouw om niet als vrouw gezien te worden.’

‘Misschien,’ peinsde Fiona, ‘daar heb ik nooit zo over nagedacht.’

‘Dat bedoel ik nu juist. Ik wed dat je zelfs bijna nooit aan mannen denkt. Je hebt het te druk met werken. Veel mannelijke CEO’s hebben affaires, meestal met foute vrouwen. Wanneer hoor je nou over een vrouwelijke CEO die een affaire heeft met een jonge vent die ze in een massagesalon heeft opgepikt?’ Fiona moest lachen om het idee, maar Jillian nam haar theorieën serieus. ‘Kijk naar jou. Wanneer heb je voor het laatst een date gehad, of heeft een man je uit eten gevraagd?’

Fiona dacht er lang over na en kon het zich oprecht niet heugen. ‘Ik weet niet, het is al even geleden... een hele tijd... maar in mijn geval is geheugenverlies een zegen. Ik heb een paar van de ergste blind dates ooit gehad.’

‘En dat geldt voor elke vrouwelijke CEO die ik heb geïnterviewd. De goeien zijn te bang om ze mee uit te vragen, dus die vrouwen komen terecht bij de losers die om de verkeerde redenen achter hen aan zitten. Of bij vreselijke blind dates die door vrienden worden geregeld.’

‘Ja, dat klopt wel. Hoe denk je dat het kan dat mijn mannelijke tegenhangers meer lol hebben?’

‘Waarschijnlijk omdat ze het zelf opzoeken. En een succesvolle man, vooral eentje met macht, is een held. Van een vrouw op een machtige positie wordt automatisch aangenomen dat ze een bitch is.’

Het was waar, maar Fiona vond de theorie maar deprimerend klinken. Zij was ook tegen dat stereotype aan gelopen. De meeste mannen die ze ontmoette waren bang voor haar en durfden hun vingers niet aan haar te branden. En nu durfde zij ook niet meer. Ze had het opgegeven. ‘Iedereen wil een succesvolle man, daar is grote vraag naar. Niemand wil wat met een succesvolle vrouw, of in elk geval verdomd weinig mannen. Ze zijn te bang. Machtige, succesvolle vrouwen hebben een slechte reputatie, maar niet elke vrouwelijke CEO is een bitch,’ zei Jillian overpeinzend.

Fiona stootte een nerveus lachje uit. ‘Dat is een geruststelling. Ik begon me al zorgen te maken. Ben ik een van de goeien of van de slechten?’ Even leek ze bezorgd terwijl ze op een bankje gingen zitten.

‘Wat denk je zelf?’ vroeg Jillian met een schamper glimlachje. Nu klonk ze als een zielenknijper.

‘Ik weet het niet. Misschien een beetje van allebei.’

‘Daar ben je mens voor. Ik ben ook niet elke dag even charmant, en ik ben geen CEO,’ zei Jillian terwijl ze hun rackets in hun hoezen deden.

‘Ik probeer sterk maar rechtvaardig te zijn op kantoor, anders lopen ze over me heen, vooral de voorzitter van de raad van bestuur.’ Ze dacht aan Harding Williams. ‘Maar toen ik getrouwd was, heb ik geprobeerd die houding op kantoor te laten en thuis een vrouw te zijn. Volgens David ben ik daar totaal niet in geslaagd.’

‘Kijk eens waar hij nu mee getrouwd is. Zou je haar willen zijn? Ze is aardig, maar haar grootste prestatie is dat ze driedimensionale sneeuwvlokken en paashazen uit Martha Stewarts boek kan maken. Kom op Fiona, zo wil jij toch niet zijn?’ Jillian zou teleurgesteld zijn in haar zus als ze dat wel had gewild. Ze had enorm veel respect voor haar. Fiona had zoveel meer in haar mars en dat had David nooit op waarde geschat. Tot Jillians opluchting had Fiona ook altijd meer voor zichzelf gewild dan dat. De twee zussen waren heel verschillend in hun levensstijl, maar ook op veel vlakken hetzelfde. Ze waren allebei strebers en perfectionisten, harder voor zichzelf dan de meeste mensen en succesvol op hun gebied. Jillian dacht dat het hun manier was om de verwachtingen van hun overleden ouders waar te maken. Fiona was het met haar eens. Allebei waren ze uitmuntende studenten geweest. Fiona was een zachtaardig persoon, haar zus taaier en directer. Fiona vond het huwelijk belangrijk, Jillian dacht daar heel anders over.

Fiona overwoog wat haar zus over Davids vrouw had gezegd. ‘Nee, ik zou Jenny niet willen zijn. Maar ik weet ook niet of ik wel zo blij ben met wie ik ben. Er ligt ’s nachts toch echt niemand naast me in bed. En ik heb nooit een man over de vloer. Dus iets zit er niet helemaal goed. Sneeuwvlokken en paashazen zijn een stuk minder angstaanjagend dan een vrouw die een groot concern runt.’ Fiona keek niet bedroefd toen ze het zei, ze wist dat het de waarheid was. Jillian was het met haar eens.

‘Precies. Als je een man was geweest stonden ze voor je in de rij. Als vrouw is het véél moeilijker om de juiste man te vinden. Vooral eentje die jou leuk vindt om wie je bent en daar geen wrok over koestert.’

‘En wat moet ik doen dan? Me laten ombouwen om een date te krijgen, áls ik al een date zou willen?’ Ze moest lachen. Ze was helemaal niet wanhopig, of zelfs maar op zoek, maar zo nu en dan leek het Fiona wel fijn om ’s avonds na het werk iemand te hebben om mee te praten of in het weekend samen mee wakker te worden. Dat was voor haar lang geleden. Maar het grootste deel van de tijd was ze ervan overtuigd dat ze in haar eentje veel gelukkiger was.

‘Nee, je moet iemand vinden die ballen heeft, die niet bang voor jou of voor je baan is, die niet jaloers is en slim genoeg om verder te kijken dan je functie.’ Jillian meende het. Ze vond dat Fiona een partner moest hebben. En een goede, maar dat was makkelijker gezegd dan gedaan.

‘Ik denk niet dat zo iemand bestaat,’ was Fiona’s reactie daarop. ‘Misschien ben ik wel te oud,’ zei ze zacht.

Dat maakte Jillian woedend. ‘Op je negenenveertigste? Belachelijk! Je kunt nog wel vijftig jaar voor je hebben. Mensen van vijfenzeventig hebben nog afspraakjes en worden verliefd. Een van mijn patiënten is op zijn negenentachtigste getrouwd en geniet nog steeds met volle teugen.’

‘Die zijn met pensioen en geen CEO meer. Ik heb bar weinig vrije tijd en ik heb het gevoel dat, zolang ik werk in deze functie tenminste, geen enkele vent bij me in de buurt wil komen. Ik weet niet of het me echt iets kan schelen. Nee, eigenlijk niet. Zo is het nu eenmaal. En ik ga mijn baan niet opgeven om een afspraakje te kunnen krijgen. Mijn liefdesleven is niet bepaald geweldig geweest sinds de scheiding, wat toevallig samenviel met het krijgen van deze baan.’

‘Je hebt het ook niet geprobeerd,’ zei Jillian weer met een afkeurende blik.

‘Daar heb ik ook geen tijd voor,’ bekende Fiona naar waarheid. ‘Ik werk me de hele dag te pletter, probeer bij te blijven met mijn kinderen en ze zo vaak mogelijk te zien, en tegen de tijd dat ik de papieren heb doorgelezen die ik elke avond mee naar huis neem, ben ik zelfs te moe om overeind te komen en mijn kleren uit te trekken. Hoe kan ik dan daten? En als ik al een afspraakje heb, komt er altijd wel iets tussendoor en word ik veertien keer gebeld tijdens het eten. Dat pikt geen enkele man.’ Geen van haar dates had dat leuk gevonden in de afgelopen zes jaar, en daarvóór had David het ook nooit op prijs gesteld.

De mannen die met Jillian uitgingen waren veel makkelijker en voelden zich minder bedreigd door haar, hoewel ze niet bepaald op haar mondje was gevallen.

‘De ware zal het pikken,’ zei Jillian vol overtuiging. ‘Misschien iemand die in hetzelfde schuitje zit als jij.’ Ze had er al vaker over nagedacht omdat ze het vreselijk vond hoe alleen Fiona was, helemaal nu de kinderen het huis uit waren.

‘Twee CEO’s?’ zei Fiona ontzet. ‘Dat moet wel een nachtmerrie zijn. Bovendien daten al mijn mannelijke tegenhangers met meiden van tweeëntwintig. En dat zijn vaak ook nog strippers en pornosterren, dus ik val buiten de boot. Succesvolle mannen gaan niet uit met serieuze, succesvolle vrouwen. Ze weten wel beter.’

‘Je bent gewoon de juiste man nog niet tegengekomen,’ hield Jillian vol.

‘Misschien bestaan die ook wel niet. Alle goeien zijn al getrouwd.’

‘En bedriegen hun vrouw,’ zei Jillian cynisch.

‘Zo eentje hoef ik niet.’

‘Je moet vaker uitgaan en mensen ontmoeten, gewoon wat lol maken.’

‘Ja. Misschien,’ zei Fiona, maar ze klonk niet overtuigd. ‘Als ik met pensioen ben.’

Jillian fronste. Toen vroeg ze naar het lek waar ze in de media over had gelezen. Fiona legde haar de situatie en de implicaties uit en vertelde over het lopende onderzoek naar de bron. Ze zei dat Harding Williams haar dwarszat, zoals gewoonlijk, waar Jillian ziedend om werd. ‘Wat is zijn probleem toch?’

‘Je vergeet dat hij een vriend van Jed Ivory was. Hij gaf mij de schuld van de scheiding en behandelt me sindsdien als oud vuil.’ Fiona glimlachte terwijl ze het zei, hoewel ze er soms wel mee zat.

‘Jemig, toen was je nog een kind. Jed was al van tafel en bed gescheiden toen je hem ontmoette, en is hij vergeten dat Jed een ander met jong had geschopt terwijl jij zijn gezever over ware liefde slikte? Alsjeblieft, zeg!’

‘Harding gelooft dat niet en zal dat ook nooit geloven. Hij is partijdig. Hij ziet Jed als een heilige omdat ze samen op Princeton hebben gezeten. En volgens mij heeft Harding gewoon een hekel aan vrouwen, behalve zijn heilige echtgenote over wie hij niet uitgepraat raakt.’

‘Ze heeft vast een snor en een baard,’ zei Jillian, en Fiona lachte hardop.

‘Ik moet toegeven dat ze geen schoonheid is, maar daar lijkt hij anders over te denken. Moet hij zelf weten. Ik zou alleen willen dat hij me niet zo dwarszat en me niet meer strafte voor een schandaaltje van vijfentwintig jaar geleden. Het is een beetje ouwe koek geworden. Ik was Jed praktisch vergeten totdat ik Harding weer tegenkwam. Het is zo lang geleden dat het maar moeilijk te geloven is dat hij er nog steeds zo mee zit.’

Ze kletsten nog wat langer, over Mark en Alyssa en wat die aan het doen waren, en Jillian sloeg een arm om haar zus heen toen ze naar hun auto liepen. Fiona vond het altijd heerlijk om tijd met Jillian door te brengen en stelde de wijze raad van haar zus op prijs.

‘Ik denk echt dat je gelijk hebt in dat nieuwe boek van je. Ik denk er nooit zo over na hoe verschillend mannen en vrouwen in dezelfde positie zijn, maar je theorie over het lustopwekkend middel voor mannen klopt volgens mij wel.’ Haar vaststelling dat macht en succes vrouwen verdoofden beviel Fiona minder goed, maar ze vermoedde dat Jillian daarin ook gelijk had. Ze leek goed door te hebben hoe verschillend de uitwerking van macht op mannen en vrouwen was.

‘Het is geen goed nieuws voor jou, maar ik denk het ook. Ik merk het al jaren onder mijn patiënten. Mijn mannelijke patiënten kunnen zo’n potje van hun leven maken als ze aan het machtsspelletje meedoen. Ze halen dingen uit die een verstandig mens nooit in zijn hoofd zou halen, maar ze doen het bijna allemaal en dan gaat het mis en is iedereen verbaasd. Ik niet meer. Ik wou dat jij in jouw leven wat meer van die impulsiviteit toeliet,’ zei ze, en ze gaf haar zusje een knuffel. Fiona was een goed mens en Jillian vond dat ze een goede man verdiende. Het was voor haar altijd makkelijker geweest om mannen te ontmoeten en ze stond er ook meer voor open dan Fiona, die bereid was om de romantiek helemaal op te geven en tevreden te zijn met alleen maar haar kinderen en haar werk. ‘Je moet echt meer moeite doen om iemand te leren kennen,’ zei ze goedbedoelend.

Fiona keek verbaasd. ‘Waarom? Ik ben gelukkig zo. Bovendien heb ik geen tijd voor een relatie.’

‘Jawel. Je vindt het alleen te veel moeite, of je bent bang om weer gekwetst te worden.’ Jillian zei altijd gewoon waar het op stond.

‘Misschien,’ gaf Fiona toe. De laatste jaren van haar huwelijk waren zo verbitterd geweest dat ze een angst voor relaties had ontwikkeld en meer haar best had gedaan ze te vermijden dan ernaar op zoek te gaan. En het type mannen dat op haar afstapte of aan wie ze gekoppeld werd, waren een goed excuus.

‘Goeie mannen bestaan echt,’ verzekerde Jillian haar. ‘Je hebt alleen de volgende keer wat meer mazzel nodig. David paste niet bij je. Met de tijd werd dat steeds duidelijker. Hij is altijd jaloers geweest op jou en je carrière. Hij wilde jou zíjn, maar wilde daar geen moeite voor doen en hij was ook gewoon niet slim genoeg om te slagen en dat liet hij jou voelen. Het is een vrij typische tactiek als een vrouw succesvoller is dan haar man, maar wel een erg goedkope.’

‘Ik denk dat ik voor altijd genezen ben van het huwelijk.’

‘Hopelijk niet van relaties. Ik blijf hopen dat je de juiste man tegenkomt,’ zei Jillian oprecht.

Fiona haalde haar schouders op. ‘Waarom? Jij hebt nu ook geen man.’

Hoewel dat meestal wél het geval was, had Jillian de afgelopen maanden even een pauze ingelast nadat haar laatste geliefde op negenenvijftigjarige leeftijd plotseling was overleden aan een hartaanval. Dat was een behoorlijke klap geweest. Het was twee jaar lang heel goed gegaan, al duurden haar relaties toch al nooit veel langer dan dat. Meestal raakte ze verveeld en ging weer op zoek.

‘We zijn verschillend. Jij bent geschikter voor lange relaties dan ik. Ik zou David na een jaar hebben vermoord om zijn ouderwetse ideeën.’ Ze wist dat Fiona ontelbare keren emotioneel door hem de grond in was getrapt en dat dat nog steeds gebeurde als ze hem zag. Hij had altijd iets gemeens over haar te zeggen, de zak. Maar hij was de vader van haar kinderen, dus Fiona moest hem wel af en toe zien, vooral bij belangrijke gebeurtenissen zoals diploma-uitreikingen. Hij bleef giftig, maar het deed haar niets meer. Ze vond het zielig en irritant en de kinderen hadden er last van, zij konden er ook niet voor zorgen dat hij ophield, hoewel ze dat wel hadden geprobeerd. Ook al scheen hij nu gelukkig te zijn met Jenny, hij kon het niet loslaten. ‘Je hebt er tenminste geweldige kinderen aan overgehouden,’ zei Jillian terwijl Fiona haar portier opendeed.

‘Volgende week weer?’ vroeg Fiona hoopvol. ‘Dan kun je me meer over je boek vertellen. Het klinkt erg boeiend.’

‘Ik hoef je niets te vertellen, jij bent hét schoolvoorbeeld. Ik zou je een dezer dagen eens officieel moeten interviewen.’

‘Wanneer je maar wilt.’ Fiona omhelsde haar zus en stapte in.

De twee vrouwen gingen ieder haar weg en onderweg naar huis was Fiona in een goed humeur, wat nog beter werd toen ze bij thuiskomst haar dochter aantrof. Alyssa was bezig een paar wasjes te draaien terwijl ze op haar moeder wachtte. Ook had ze de rok al gepakt die ze voor die avond wilde lenen. Ze had haar moeder geappt en wist dat ze met haar tante had getennist.

‘Alles goed met tante Jill?’ vroeg Alyssa nadat ze haar moeder een kus had gegeven.

‘Ja, hoor. Ze werkt aan een nieuw boek over mannen en vrouwen met macht. Volgens haar verandert het mannen in seksmaniakken en vrouwen in nonnen,’ vatte ze samen, en ze moesten allebei lachen. Alyssa vond het ook een interessant onderwerp, omdat ze eenzelfde carrière als haar moeder ambieerde ondanks de moeilijkheden en problemen die erbij kwamen kijken. Ze geloofde dat het huwelijk van haar ouders erdoor was mislukt en Fiona zou haar niet hebben tegengesproken. Ze waren geen van beiden verbaasd dat Alyssa’s broer helemaal niets met de zakenwereld te maken wilde hebben. Het leek hem een te grote kans op een ongelukkig leven. Hij had gezien welke prijs zijn moeder voor haar succes had betaald en vond dat zijn zus gek was om hetzelfde te willen.

‘Blijf je lunchen?’ nodigde Fiona haar uit. Alyssa knikte. Ook qua uiterlijk leek ze heel veel op haar moeder en ze was een erg mooie meid. Fiona maakte een salade die ze aan de tafel bij het zwembad opaten. Het was een prachtige dag en Alyssa vertelde haar moeder dat ze een jongen had ontmoet.

‘Wat is het voor iemand?’ vroeg Fiona geïnteresseerd. Ze vond het fijn dat Alyssa alles met haar deelde. Het was heerlijk om deel van haar leven uit te maken en ze maakte er altijd graag tijd voor.

‘Heel leuk. Hij is eerstejaars en zit in het footballteam. John Weston heet-ie. Zijn vader is de baas van UPI.’

‘De zoon van Marshall Weston?’ vroeg Fiona verbaasd. Ze had Marshall een aantal keren ontmoet in Washington op hoorzittingen van een enquêtecommissie, maar ze kende hem niet goed. ‘Dat is het schoolvoorbeeld van hoe CEO’s eruit horen te zien, een typisch Amerikaanse vent. Ik denk dat hij tijdens zijn studie ook aan football heeft gedaan, zo ziet hij er in elk geval uit.’

‘Ik heb Johns vader afgelopen weekend ontmoet,’ zei Alyssa nuchter. ‘Hij zegt dat hij een groot fan van je is.’

‘Pure beleefdheid,’ liet Fiona het compliment van zich af glijden. Daarna keek ze haar dochter onderzoekend aan. ‘Is het serieus?’

Alyssa trok nietszeggend haar schouders op. Ze had sinds de middelbare school geen vaste vriend meer gehad, maar iets aan hoe ze keek zei Fiona dat dit het wel eens kon zijn.

‘Misschien. Het is nog een beetje vroeg, maar ik vind hem wel heel erg leuk. We doen het rustig aan. Zijn moeder is erg aardig en zijn vader mag ik ook graag. Hij en Johnny zijn heel close. Hij heeft een oudere broer die op Berkeley zit en een jongere zus van wie ze allemaal stapelgek worden. Het is een schat, maar wel een lastpak.’ Fiona moest lachen om die omschrijving. Het klonk als een normaal gezin. ‘Misschien breng ik hem volgend weekend wel mee.’

‘Dat zou ik gezellig vinden,’ zei Fiona gemeend, en ze kletsten nog wat verder. Alyssa was met vriendinnen plannen voor de zomer aan het maken. Ze zei dat Mark erover dacht in augustus met zijn vriendin naar Afrika te gaan, maar dat hij er nog niet helemaal uit was. Fiona had hen beiden in Malibu uitgenodigd. Ze had daar in juli voor drie weken een huis gehuurd en ze keken er allemaal erg naar uit. Ze gingen er ieder jaar naartoe. Alyssa zei nu dat Johnny misschien ook voor een weekendje wilde komen, wat Fiona prima vond. Ze wilde hem graag leren kennen.

Toen haar dochter weer vertrok beloofde ze die week nog een keer langs te komen. Dat vond Fiona fijn. Zonder haar kinderen zou haar leven maar leeg zijn. En toen ze die middag bij het zwembad ging liggen met wat werk dat ze mee naar huis had genomen, dacht ze aan wat haar zus die ochtend had gezegd, over moeite doen om de juiste man te vinden om haar leven mee te delen. Ze kon zich maar moeilijk voorstellen dat ze zo’n man zou kunnen vinden en dat ze bereid zou zijn hem in haar leven toe te laten als het zover kwam. Haar leven was nu zoveel eenvoudiger en ze had nu nota bene alle kledingkasten voor zichzelf. Niemand kwelde of beschuldigde haar. Niemand was boos om haar carrière of vertelde haar wat ze allemaal verkeerd deed. Fiona kon zich niet voorstellen dat ooit weer mee te moeten maken. De afgelopen zes jaar was haar leven soms eenzaam geweest, maar wel eindelijk vreedzaam. Ze realiseerde zich dat ze volkomen tevreden was met hoe het was, en het laatste wat ze nu wilde was een man in haar leven die het allemaal ingewikkeld zou maken. Alléén was ze gelukkiger, al was dat een bevestiging van Jillians theorie. Fiona was verdoofd door haar succes. Dat deel van haar dat eerder een man in haar leven had gewild was compleet verdoofd geraakt of afgestorven. En dat vond ze helemaal niet erg.

6

Het dinertje van Marshall en Liz met hun Japanse gasten bij Gary Danko was vlekkeloos verlopen en hun gasten waren zeer tevreden. Het eten was als altijd uitstekend en de mannen hadden de hele avond over zaken gepraat terwijl Liz hun vrouwen bezighield en de Japanse zinnen gebruikte die ze had geleerd. Toen ze weer in de auto naar huis zaten, was Marshall blij met het verloop van de avond. Hij vertelde Liz over wat de mannen hadden besproken. Ze had met een half oor geluisterd maar kon het gesprek niet volop volgen terwijl ze de twee echtgenotes bezighield.

‘Ik denk dat we de deal vanavond rond hebben gekregen,’ zei Marshall tevreden. Perfecte, charmante, respectvolle en discrete Liz had het onberispelijk gedaan, zoals altijd. Toen ze die avond naar bed gingen, vree hij met haar, zowel uit dankbaarheid en plichtsgevoel als uit liefde. Hij vond dat hij vanavond veel aan haar te danken had. Ze was de perfecte vrouw voor zijn carrière en ze maakte hem op veel manieren gelukkig. Hij wilde met haar vrijen om haar te bedanken, maar daarna voelde hij zo’n heftige steek omdat hij Ashley miste, dat hij bijna stikte. Het enige waar hij aan kon denken toen hij Liz in zijn armen hield, was de vrouw in L.A. van wie hij al acht jaar hield. Hij kende haar lichaam als zijn broekzak en haar ziel door en door, en hij was zo vol lust en verlangen naar haar dat hij zich die avond amper in kon houden om haar te bellen om alleen maar haar stem te horen.

Wat hij voor Liz voelde was zo anders. Hij was dankbaar voor alles wat ze voor hem deed om zijn leven soepel te laten verlopen, maar Ashley was de tovenares die opwinding en pit in zijn leven bracht en haar manier van de liefde bedrijven was zo teder. Na bijna dertig jaar met Liz was zijn vrijen met haar vertrouwd en mechanisch. Met Ashley was het passie, en ze was twintig jaar jonger dan Liz. Als hij bij haar was voelde hij zich ook weer jong, met hun kleine meisjes in de buurt die altijd zo blij waren hem weer te zien. Als hij bij Liz was voelde hij zich oud. Maar hij was zich er constant van bewust dat hij ze allebei op een andere manier nodig had. Op zichzelf zou geen van beiden genoeg voor hem zijn.

Marshall lag die nacht nog lang wakker en uiteindelijk stuurde hij Ashley vanuit de badkamer een berichtje. Hij legde het dampende verlangen erin dat hij voor haar voelde en kon niet wachten haar woensdag weer te zien en met haar te vrijen.

Zondagochtend ging hij voor de tweede keer met de Japanners golfen. Toen ze zondagmiddag afscheid van elkaar namen, bevestigden ze dat de deal rond was. Het was een zeer geslaagd weekend geweest. Hij vertelde het Liz meteen bij thuiskomst. Ze was blij voor hem en trots, zoals altijd.

John kwam die avond bij zijn ouders eten en bracht Alyssa mee. Zowel Marshall als Liz mocht haar graag en vond het leuk haar beter te leren kennen. Zelfs Lindsay de Verschrikkelijke had haar het stempel ‘cool’ gegeven. Zij en Alyssa hadden een lang gesprek over rapmuziek gevoerd en Lindsay was onder de indruk van hoeveel ze erover wist. Onderweg terug naar Stanford met John moest Alyssa erom lachen en zei dat ze zijn zus een lieve meid vond. Toen ze weer op de campus waren, bleven ze nog lang in zijn auto zitten praten en zoenen voordat Alyssa terugging naar haar studentenhuis en hij naar zijn appartement. Hun relatie liep goed en ze mocht zijn familie graag. Wel miste ze het daardoor om ouders te hebben die met elkaar overweg konden, want dat had ze nooit gehad. Johnny’s vader en moeder leken een perfect stel en dat maakte haar verdrietig om wat ze niet had en nooit zou hebben. Ze vond dat John maar gezegend was met ouders die van elkaar hielden.

Maandag belde Alyssa haar moeder om erover te vertellen. Fiona had een razend drukke dag. Ze had ruzie gemaakt met Harding Williams toen ze hem belde om verslag uit te brengen van het onderzoek en hij het weer een heksenjacht noemde. Ze was uit haar slof geschoten en was daarover vervolgens kwaad op zichzelf. Fiona was zijn arrogantie en pretentieuze gedrag zo zat dat ze hem bijna een ouwe zak had genoemd, maar ze had zich in kunnen houden. Alles bij elkaar was het een stressvolle dag. Een typische dag voor een CEO. Niet elke dag was leuk. Maar ze vond het leuk om van haar dochter te horen, ook al was het midden op zo’n dag, en ze nam de tijd om naar haar te luisteren over haar afspraakje met John. Het bevestigde haar positieve beeld van Marshall Weston dat hij zo’n hecht gezin had en aardige kinderen. Hij was duidelijk een van de goeieriken, wat fijn was om te weten, en ze keek ernaar uit zijn zoon te ontmoeten.

Marshalls dag was lang niet zo stressvol als die van Fiona. De deal die hij in het weekend had gesloten was een belangrijke voor UPI en hij wist dat de raad van bestuur en de aandeelhouders tevreden zouden zijn. Het was maandenlang moeilijk geweest hem rond te krijgen en het was dan ook een enorme prestatie. Hij was net klaar een verslag ervan te dicteren voor de voorzitter van de raad van bestuur, toen Simon Stern, hun belangrijkste interne juridische man, belde om te vragen of hij naar Marshalls kantoor mocht komen. Marshall stemde in en was net bezig zijn dag af te ronden, toen Simon binnenkwam. Ze kletsten een paar minuten, totdat Simon discreet de deur sloot. Marshall wist niet waarvoor hij kwam of waarom hij zo geheimzinnig deed.

Zodra de deur dicht was keek Simon hem met een zorgelijke blik aan. ‘We hebben een probleem.’

Hij leek nerveus over wat hij ging zeggen. Marshall wachtte af. Wat hij vervolgens te horen kreeg overviel hem compleet.

‘Er belde vandaag een advocaat,’ begon Simon voorzichtig. Hij wilde de CEO niet kwaad maken. Hij had geen idee wat zijn reactie zou zijn en hield er niet van om slecht nieuws te moeten brengen. ‘Blijkbaar wil een voormalig werkneemster, ene Megan Wheeler, je aanklagen voor seksuele intimidatie en onrechtmatig ontslag. Ze beweert dat ze twee jaar geleden een affaire met je heeft gehad en zegt dat ze haar baan bij ons aan jou te danken had, maar ze zegt ook dat jij haar hebt laten ontslaan toen ze de affaire had beëindigd.’ Simon keek hem aan en wachtte op Marshalls reactie.

Die keek alsof er zojuist iemand een atoombom in zijn schoot had laten ontploffen. Hij staarde Simon vol ongeloof aan. ‘Dat meen je niet! Dat mens spoort niet!’ Hij leek vol afschuw en geschokt over wat de advocaat had gezegd.

‘Dat is een mogelijkheid,’ zei Simon hoopvol, omdat hij nog steeds hoopte dat het vanzelf weg zou gaan, wat helaas zelden gebeurde in dit soort gevallen. Ook al geloofde je niet in de ‘waar rook is, is vuur’-theorie, in zijn ervaring waren vrouwen die met beschuldigingen van seksuele intimidatie kwamen zeer vastbesloten en gaven ze niet zomaar op. Het waren meestal gekrenkte vrouwen die iets te vereffenen hadden, een slecht afgelopen affaire of avances waar niet op in was gegaan. Ze waren vaak erg gedreven en uit op wraak en het grote geld. ‘Ken je haar?’

‘De naam komt me vaag bekend voor,’ gaf Marshall toe. ‘Volgens mij hebben we haar ingehuurd voor een aantal projecten, maar ik heb absoluut geen affaire met haar gehad. Ik weet niet eens meer hoe ze eruitziet. Volgens mij is ze evenementenplanner of zoiets. Het kan zijn dat we haar na een project hebben aangehouden op de loonlijst, maar daarna ben ik haar uit het oog verloren.’

‘Ze zegt dat je acht maanden lang een affaire met haar hebt gehad en herhaaldelijk met haar in een hotel hebt afgesproken. En toen ze ermee wilde stoppen, zou je haar hebben laten ontslaan. En ja, ze organiseert zakelijke evenementen. Ik begrijp niet hoe ze als freelancer op de loonlijst heeft kunnen komen. Ze zei dat jij haar dat had voorgesteld. En ze kreeg nog een vrij aardig salaris ook. Ik heb het nagevraagd bij HR. Ze heeft zeven maanden op de loonlijst gestaan en is daarna ontslagen. Wat timing betreft komt haar verhaal overeen met de gegevens.’

‘Ik zweer je dat ik nooit met haar naar bed ben geweest,’ zei Marshall met een blik vol wanhoop. Hij zag zijn hele carrière al voor zijn ogen voorbijflitsen en eindigen met een schandaal.

‘Ze zegt dat ze bewijsmateriaal heeft van jullie verhouding; e-mails en brieven van jou, denk ik. Ze claimt dat jij daarin seksuele toespelingen en voorstellen doet.’ Simon kon zich niet voorstellen dat Marshall zo dom zou zijn geweest, maar hij moest aan hem doorgeven wat de advocaat had beweerd. ‘En het ligt nog ingewikkelder. Ze blijkt borstkanker te hebben overleefd en zegt dat jij dat wist, en de wetten om ex-kankerpatiënten te ontslaan zijn nog strenger dan die aangaande seksuele intimidatie. Als dat waar is, heeft ze ons in de tang en staan we er mooi op in de media.’ Hun interne juridische man maakte zich duidelijk zorgen en Marshall begon zich beroerd te voelen.

‘Die vrouw liegt. Ik heb nooit iemand brieven met seksuele voorstellen geschreven. Waarom zou ik zoiets doen?’

‘Het klonk mij ook al raar in de oren. Eerst maar eens zien wat ze heeft. Ze kan ze wel zelf geschreven hebben. Als dat zo is, kunnen we dat hopelijk bewijzen en haar zo afschrikken. Maar voorlopig is hun eerste aanval vrij agressief. Haar advocaat klinkt als een gehaaide. Hij werkt vast op basis van no cure no pay en gaat ervan uit dat we zullen schikken. Als er ook maar enige waarheid in zit, doen we dat ook, met toestemming van de raad van bestuur natuurlijk. Ze zullen niet willen dat zoiets als dit in de media opduikt. Haar advocaat zegt dat ze ons volgende week zullen dagvaarden. Ik denk dat we hier zo snel mogelijk met Connie over moeten praten.’ Connie Feinberg was de voorzitter van de raad van bestuur van UPI. Ze was een verstandige vrouw en Marshall mocht haar graag, maar hij had geen idee hoe ze hierop zou reageren en Simon ook niet. Ze hadden nog nooit met een dergelijke zaak op CEO-niveau gezeten. Dit was nieuw voor ze, en voor Marshall, wiens reputatie tot dan toe smetteloos was geweest. Simon wist dat hij getrouwd was en een toegewijde echtgenoot en vader. Dit zou zwaar voor het gezin worden.

‘Wat wil ze?’ vroeg Marshall met gesmoorde stem. Dit was het laatste wat hij voor zijn tot nu toe flitsende carrière had gewild. Hij had visioenen van ontslag, zijn carrière en reputatie aan duigen. Hij stond op het punt om in tranen uit te barsten, helemaal als hij aan de impact op Liz en de kinderen dacht.

‘Ze wil een miljoen dollar. Haar advocaat zegt dat ze ons zouden aanklagen voor vijf, maar maakte duidelijk dat ze voor één zouden schikken. Iets zegt me dat ze niet zal loslaten. En hij houdt vol dat het een gegronde claim is,’ zei Simon ongelukkig.

‘Ik kan je vertellen dat dat niet zo is. Ik ben nooit met die vrouw naar bed geweest. Er is geen verhouding geweest, al weet ik nu weer wie ze was. Ze zag eruit als een goedkope snol, maar heeft een aantal goede evenementen voor ons georganiseerd. Ik heb haar daarna niet meer gezien.’

‘Ik geloof je, Marshall,’ verzekerde de advocaat hem. ‘Het spijt me dat dit je overkomt. Helaas is het een onderdeel van de moderne wereld en die telt heel wat oneerlijke mensen. We zijn allemaal doelwit, vooral iemand in jouw positie.’

Marshall knikte met een gepijnigd gezicht. Hij zou niet alleen Connie moeten waarschuwen, maar ook Liz, voor het geval het in de pers verscheen. En uiteindelijk zou hij het ook aan Ashley moeten vertellen. En aan zijn kinderen. Het was een nachtmerrie waaruit hij dolgraag wakker wilde worden. ‘Ik bel Connie wel. Wat doen we nu?’ vroeg hij op gespannen toon.

‘Als er enige waarheid in zit: onderhandelen als een gek. En als het niet zo is, wachten we af om te zien wat ze doet. Haar advocaat zou kopieën opsturen van de correspondentie die ze beweert van jou te hebben en er schijnen ook foto’s te zijn. Het is waarschijnlijk allemaal larie. Je bent niet de eerste CEO die dit overkomt en zeker ook niet de laatste. We gaan niet met haar in onderhandeling als het niet waar is, tenzij de raad van bestuur er anders over denkt. Zij zullen ons richtlijnen geven.’ Marshall knikte en even later liep de advocaat zijn kantoor uit nadat hij had beloofd hem op de hoogte te houden.

Hij zat lange tijd aan zijn bureau met tranen in zijn ogen en belde daarna Connie Feinberg op haar privénummer. Ze had jarenlang een groot, gerespecteerd familiebedrijf gerund en was een uitstekende voorzitter. Ze was verbaasd toen Marshall belde, en zelfs nog meer toen hij haar vertelde wat er aan de hand was. Ze klonk geërgerd maar niet geschokt. Dit soort situaties was haar niet vreemd. Haar broer was eens aangeklaagd voor seksuele intimidatie. Hij had gewonnen; zijn beschuldiger was in opspraak geraakt en had de aanklacht ingetrokken.

‘Ik zweer je dat het niet waar is,’ zei Marshall met gekwelde stem.

‘Ik stel het op prijs dat je me belt,’ zei ze vriendelijk. ‘En ik vind het heel naar voor je. Ze beweert gelukkig niet dat je haar hebt verkracht, anders zou er een strafrechtelijk onderzoek komen. Dat komt ook wel voor. Met een beetje geluk komen we zonder al te veel gedoe van haar af. En ook al is er niks van waar, dan kan het nog slim zijn met haar te onderhandelen en voor een billijk bedrag te schikken, gewoon om van haar af te zijn. Dan geven we wel toe aan afpersing, maar soms is het verstandiger om gewoon te betalen en je reputatie te behouden, in plaats van te gaan bakkeleien met een hebzuchtige gek die misschien zal proberen het tot een rechtszaak te laten komen. Ik organiseer een conferencecall met de raad van bestuur en laat je weten hoe zij erover denken. Mijn voorstel is om haar af te betalen en haar de mond te snoeren voordat het uit de hand loopt.’

‘Maar dat zou toch impliceren dat het waar is? Ik wil geen schuld bekennen voor iets wat ik niet heb gedaan. Ik moet ook aan mijn gezin denken. En aan UPI natuurlijk. Ik vind het verschrikkelijk om de oorzaak van zo’n probleem te zijn en ik zou het vreselijk vinden als het bedrijf bloedgeld betaalt dat deze vrouw niet verdient.’

‘Tja, dat is gewoon hoe ons juridisch systeem in elkaar zit,’ zei Connie praktisch. Ze wisten allebei dat het treffen van schikkingen, of die nu rechtvaardig waren of niet, aan de orde van de dag was. ‘Je bent al vijftien jaar een geweldige aanwinst voor dit bedrijf, waarvan tien als CEO. We zijn verplicht jou tegen dit soort mensen te beschermen en willen evenmin schade aan jouw reputatie als aan de onze. Dit is vast erg beangstigend voor jou, je kinderen en je vrouw.’

‘Ik heb het haar nog niet verteld. Ik heb het tien minuten geleden gehoord en jou als eerste gebeld,’ zei Marshall, en Connie bedankte hem dat hij dat zo snel had gedaan.

‘Laten we afwachten hoe dit zich ontwikkelt, maar ik denk dat Simon er beter op voorbereid kan zijn om tot een zo gunstig mogelijke schikking te komen, mits jij daarmee instemt.’

‘Wat het beste is voor UPI,’ zei hij op sombere toon. Ze bedankte hem weer dat hij het had laten weten en beloofde hem te bellen nadat ze de raad van bestuur had gesproken.

Marshall voelde zich versuft toen hij naar huis reed en vroeg zich af wat hij tegen Liz moest zeggen. Gelukkig was Lindsay niet thuis, ze at bij haar vriendje. Liz hoefde maar één blik op hem te werpen om te weten dat er iets verschrikkelijks aan de hand was. Hij vocht tegen de tranen en barstte in snikken uit toen hij haar aan de keukentafel uitlegde wat er loos was.

‘Ik begrijp niet hoe zoiets kan gebeuren. Ik heb die vrouw zelfs nooit gesproken en nu beweert ze dat we een verhouding hebben gehad en dat ik haar heb laten ontslaan. Ze heeft zelfs gezegd dat ik haar een contract bij UPI heb aangeboden. Ik herinner me haar amper. En het laatste wat ik wil is UPI, jou en onze kinderen leed aandoen.’ Hij was helemaal in de war door de beschuldiging en Liz hield hem vast terwijl hij uithuilde. Het duurde een halfuur voordat hij weer tot bedaren kwam. Liz verzekerde hem dat ze geen woord geloofde van wat die vrouw beweerde.

‘Hoe erg ook, we slaan ons er wel doorheen, Marsh. Je weet dat je het niet hebt gedaan.’ Ze had zichtbaar alle vertrouwen in hem en dat deed hem deugd. Ze zaten hand in hand aan de keukentafel toen Connie Feinberg hem terugbelde.

‘Ik wil je alleen even verzekeren dat de raad van bestuur volledig achter je staat, Marshall. Je bent te belangrijk voor ons om je bij zoiets te laten stikken. We doen alles wat er maar nodig is. Morgen zal ik het er met Simon over hebben. We zijn het er met zijn allen over eens dat we zo snel mogelijk met deze vrouw willen onderhandelen om een schikking te treffen. We willen haar niet tegen ons in het harnas jagen en riskeren dat ze naar de media stapt.’

‘Duizendmaal dank,’ zei Marshall vol emotie en dankbaarheid.

Liz en hij praatten er rustig over tot Lindsay thuiskwam en daarna gingen ze naar bed. Ze vertelden haar er nog niets over omdat ze het erover eens waren dat het nu nog te vroeg was om de kinderen in te lichten. Het had geen zin de kinderen te verontrusten als het intern kon worden opgelost.

Dit was het ergste wat hem ooit was overkomen. Hij was doodsbang dat zijn carrière voorbij was en alles wat hij voor UPI en zichzelf had opgebouwd in rook op zou gaan. De aanklacht had hem van de wijs gebracht en hij was er erg door geschrokken. Die nacht sliep hij amper en was al voor zonsopgang wakker. Hij bleef nog een hele poos liggen omdat hij Liz niet wilde storen. Na een tijd stapte hij uit bed en ging aan het raam kijken naar de opkomende zon.

‘Ben je al op?’ vroeg Liz toen ze hem zag. Hij knikte.

‘Ik ben bang,’ zei hij zacht.

‘Het komt wel goed.’ Ze kwam bij hem staan en sloeg haar armen om hem heen.

‘Ik verdien jou niet,’ zei hij nederig.

‘Jawel,’ zei ze stellig, en ze geloofde het ook met heel haar hart.

Liz drukte hem lang tegen zich aan voordat hij naar zijn werk ging en verzekerde hem van haar onuitputtelijke liefde en onvoorwaardelijke steun. Ze weifelde geen moment en hij bedankte haar nogmaals. Onderweg naar zijn werk die ochtend in zijn Aston Martin, voelde Marshall zich bemoedigd door het feit dat het bestuur hem vertrouwde en achter hem stond. Hij wist dat, ondanks wat er was gebeurd, hij een fortuinlijk man was. Nu wilde hij dat dit snel werd afgehandeld zodat hij het achter zich kon laten.

7

Marshall ging die woensdag niet naar L.A., want twee dagen nadat hij van Megan Wheelers beschuldiging op de hoogte was gebracht kwam ze ’s morgens met haar advocaat naar de vergaderzaal van UPI om met hem en Simon Stern te praten. Terwijl ze tegenover Marshall aan tafel zat, boorde haar blik zich in de zijne. Haar advocaat herhaalde de beschuldiging en hield vast aan het verhaal over de affaire. Ze weifelde niet en leek zelfs niet eens nerveus terwijl ze luisterde naar wat haar advocaat zei en instemmend knikte. Ze probeerde Marshalls blik niet te ontwijken en had ook niet eens geprobeerd zich kuis te kleden. Ze droeg een zwart strak jurkje met stilettohakken eronder en had er alles aan gedaan om te pronken met haar spectaculair goede figuur. Haar kleding was veel te pikant en opzichtig voor een zakelijke bespreking, maar ze was wel heel erg aantrekkelijk. Ze moest ergens achter in de dertig zijn. Halverwege de bespreking gaf haar advocaat Simon een envelop, nadat hij had herhaald welke schade zijn cliënt had geleden wegens haar ontslag. Hij beweerde dat ze haar eigen evenementenbureau had opgeheven toen ze bij UPI in vaste dienst werd genomen en dat het niet was gelukt dat weer van de grond te krijgen nadat ze de laan uit was gestuurd. Toen hij vertelde over haar emotionele leed na de beëindiging van de affaire, knarsten Marshalls tanden over elkaar.

Simon maakte de envelop voorzichtig open en haalde er twee brieven uit en kopieën van een aantal e-mails die door Marshall zouden zijn geschreven. Hij las ze zonder dat er iets aan zijn gezicht was af te lezen en gaf ze daarna aan Marshall. De brieven waren op een computer getypt en geen van de documenten was persoonlijk ondertekend.

‘Hoe weten we of mevrouw Wheeler ze niet zelf heeft geschreven om meneer Weston zwart te maken?’ De brieven stonden vol seksuele toespelingen op nachten die ze samen zouden hebben beleefd en de seksuele handelingen die ze daarbij hadden uitgevoerd. Ze waren pijnlijk expliciet. Toen kwam de advocaat met het pièce de résistance. Hij gaf Simon een kleinere envelop met daarin twee foto’s van Marshalls aanklaagster poedelnaakt in suggestieve poses, genomen door een man die duidelijk zichtbaar was in een spiegel. De man leek Marshall te zijn, al even naakt. Er was er ook nog eentje van hem alleen, weer naakt, en schijnbaar slapend op een bed. Het was onomstotelijk bewijs dat ze op een seksuele manier samen waren geweest. Zonder een woord te zeggen gaf Simon de foto’s door aan Marshall. Er leek niet mee te zijn geknoeid. Ze waren met een echte camera genomen, niet met haar mobiele telefoon, en de man op de foto’s was Marshall.

Marshall werd bleek terwijl hij daar tegenover haar aan tafel zat, zonder teken van erkenning of herkenning. Ze keek hem zonder probleem recht in de ogen. Voor haar was dit puur zakelijk en niets anders. Er werd niet gerept over verbroken beloften, gebroken harten of onbeantwoorde liefde. Dit was pure chantage. Ze waren met elkaar naar bed geweest, hij had haar in dienst genomen en weer ontslagen, en nu was ze uit op wraak. Haar woede had een prijs, een heel hoge.

Simon reageerde onmiddellijk nadat hij de foto’s in de envelop had teruggedaan. Het waren maar kopieën, de negatieven had ze natuurlijk zelf gehouden. Het was de beste onderhandelingstroef die ze had.

‘We zijn bereid mevrouw Wheeler een miljoen dollar te bieden voor haar tijd en geleden schade, in ruil voor volkomen vertrouwelijkheid van deze zaak en het intrekken van haar beschuldigingen tegen meneer Weston,’ meldde hij aan haar advocaat. De raad van bestuur had hem toestemming gegeven tot twee miljoen te gaan. Dat was Marshall hen waard als competentste CEO die ze ooit hadden gehad. Hij was het beste wat UPI ooit was overkomen en het maakte hen niet uit of hij schuldig of onschuldig was, ze wilden dat Megan Wheeler uit beeld verdween, het liefst vóórdat ze naar de pers stapte. Ze had iets meer dan een jaar gewacht met zich te melden na beëindiging van de affaire en haar ontslag. De advocaat die ze in de arm had genomen had haar geadviseerd met een aanklacht te dreigen en te gokken op een mooie schikking. Haar advocaat leek onder de indruk van Simons aanbod, maar had nog een schokkend feitje achter de hand.

‘Ik denk dat we u moeten laten weten dat we vanmorgen al een persverklaring hebben afgelegd waarin we melden dat meneer Weston een affaire met mijn cliënt heeft gehad en ervoor heeft gezorgd dat ze bij UPI werd ontslagen nadat ze deze beëindigde, en dat we hem aanklagen voor seksuele intimidatie en een schadevergoeding eisen.’ Het was een eenvoudige, feitelijke verklaring van hun intentie, ontdaan van emotie. De advocaat zag er misschien goedkoop uit, maar hij was geslepen. En Megan Wheeler ook.

Marshall trok wit weg en Simon probeerde geen reactie te vertonen en niet naar zijn cliënt te kijken.

‘Dat lijkt me een extreem onverstandige zet. En prematuur aangezien wij in goed vertrouwen met u proberen te onderhandelen.’

‘Er is hier geen sprake van vertrouwen,’ zei haar advocaat bot. ‘Uw cliënt heeft, als CEO van dit bedrijf, seks gehad met mijn cliënt. Hij heeft zijn invloed en macht gebruikt om haar in dienst te nemen, mogelijk om haar ertoe te bewegen seks met hem te hebben, en haar vervolgens ontslagen toen ze daar niet meer mee instemde. Zes maanden daarvoor heeft ze chemotherapie en bestraling ondergaan wegens borstkanker, wat ze hem heeft verteld. Het lijkt me vrij duidelijk. Ze is ex-kankerpatiënte en hij heeft grof misbruik van haar gemaakt.’

‘Wat mij vrij duidelijk lijkt is dat mevrouw Wheeler een flinke som geld wil ontvangen voor seks met mijn cliënt. Dat heeft een naam. Afpersing, of erger,’ zei Simon, en hij schonk de advocaat van de tegenpartij een stalen blik. ‘En een verklaring aan de pers maakt dit allemaal alleen maar lastiger. U hebt de reputatie van mijn cliënt reeds geschaad. Waarom zouden we u nu nog betalen?’ Daar had hij gelijk in. ‘Als we instemmen met een betaling aan uw cliënt, verwachten we dat ze het gezegde zal rectificeren en publiekelijk zal toegeven dat haar aanklacht tegen meneer Weston vals was. We willen de negatieven van die foto’s en de originele brieven. En dan bieden we twee miljoen, en dat is ons eindbod.’ Het leek Simon Stern menens te zijn en hij wierp Marshall een blik toe waarmee hij duidelijk wilde maken dat die zijn mond moest houden. Marshall zag het plezier in Megan Wheelers ogen. Zij zag pure haat in de zijne. Ze wisselden geen woord.

‘De reputatie van uw CEO moet toch heel wat meer waard zijn,’ zei de advocaat, die erachter probeerde te komen hoever hij kon gaan, maar zijn tactiek leverde hem niets op. Simon begon zijn geduld te verliezen. Hij was niet blij met de situatie waar Marshall hen in had gebracht, maar het was zijn werk om hem eruit te krijgen en niet te oordelen. Dat was ook de wens van de raad van bestuur, die had gezworen Marshall te steunen.

‘We betalen niet voor chantage,’ zei Simon rustig. ‘We onderhandelen. En dat hebben we zojuist gedaan. Twee miljoen, meer niet. Anders laten we het voor de rechter komen en zullen we winnen.’ Hij wist dat dat niet waar was, met die foto’s. Simon blufte, maar hij zou geen duimbreed toegeven. Megan Wheeler wilde het geld niet mislopen, haar advocaat ook niet.

‘Ik vind dat mevrouw Wheeler als ex-kankerpatiënte minstens drie miljoen verdient.’

‘Hij heeft haar geen kanker gegeven.’ Simon stond op en seinde naar Marshall hem te volgen. De bespreking was voorbij. Ze verlieten de vergadertafel, de andere advocaat keek naar zijn cliënte, die knikte. Ze wilde het geld. Twee miljoen vond ze genoeg.

‘We gaan op uw aanbod in,’ zei de advocaat snel.

‘Ik neem aan dat het verhaal nu overal te zien en te lezen is, dus ik verwacht van uw cliënt dat ze voor het einde van deze werkdag alles heeft ingetrokken,’ zei Simon zakelijk. ‘En ik wil een ondertekende verklaring van geheimhouding,’ voegde hij eraan toe.

‘Zodra we het geld hebben ontvangen,’ zei de advocaat, en hij stond op.

‘Dat ga ik nu meteen regelen.’ Simon verliet de kamer met Marshall op zijn hielen. In stilte stonden ze in de lift en spraken geen woord tot ze in Marshalls kantoor waren.

‘Het spijt me,’ zei hij met gesmoorde stem. ‘Ik had geen idee dat ze die foto’s had. Ik moet stomdronken zijn geweest. Misschien heeft ze me wel gedrogeerd,’ zei hij zwakjes. Simon reageerde niet. Ze had hem niet acht maanden lang gedrogeerd of hem gedwongen haar die baan te geven. Het was een kwalijke zaak en Marshalls avontuurtje kostte UPI twee miljoen. Persoonlijk beviel het gebeurde hem niets, al helemaal niet dat Marshall hem had voorgelogen, maar het was niet zijn plaats om hem te veroordelen, hij moest alleen maar het probleem oplossen. ‘Ik zal Connie meteen bellen,’ zei Marshall zacht. Simon knikte en liep zijn kantoor uit. Hij ging de overeenkomst opstellen die Megan Wheeler moest tekenen. Hij had beloofd hem nog diezelfde middag per koerier naar het kantoor van haar advocaat te zenden.

Connie Feinberg bellen om haar te vertellen wat er was gebeurd, was een van de ergste telefoontjes die Marshall ooit had moeten plegen. Hij had nu geen andere keuze dan haar de waarheid te vertellen en hij bood aan de twee miljoen zelf te betalen.

‘Als je dat doet, zal het uiteindelijk uitkomen en voor een nog groter schandaal zorgen. Ik denk dat onze enige optie is haar het geld te geven en de beschuldiging publiekelijk te laten intrekken. Het is logischer dat UPI een schikking met haar treft dan dat jij dat doet. Organisaties schikken juridische claims om rechtszaken te voorkomen, of ze nu vals zijn of niet. Als jij haar betaalt riekt het naar chantage. Als wij haar betalen zul je minder schuldig lijken. Het is gewoon een van onze vele schikkingen. We kunnen het van je eindejaarsbonus aftrekken als de raad van bestuur dat besluit en jij daartoe bereid bent.’ Hij werd alleen maar op de vingers getikt, niets ergers, en het leek hem heel redelijk. Hij was meer dan bereid twee miljoen van zijn jaarlijkse bonus te verliezen om zijn hachje en carrière te redden. ‘Ik denk trouwens dat het meer dan aannemelijk is dat het bestuur zal besluiten dat dit akkefietje de prijs is die je voor een bijzonder competente CEO betaalt,’ zei ze rustig. ‘Dit soort dingen gebeurt ook bij andere bedrijven, en uiteindelijk overleeft iedereen het wel. Op den duur is iedereen het weer vergeten.’ Haar stem was kalm en beheerst. Het was duidelijk dat ze niet blij was met de situatie, maar de raad van bestuur had besloten hem onvoorwaardelijk te steunen en ze was opgelucht dat het niet meer had gekost, wat makkelijk had gekund als die Wheeler en haar advocaat hebberiger waren geweest.

‘Ik kan niet zeggen hoe dankbaar ik ben en hoeveel het me spijt. Ik beloof je dat zoiets nooit meer zal gebeuren.’

‘Daar ben ik van overtuigd,’ zei Connie vriendelijk. ‘Ik weet dat zulke dingen nou eenmaal voorkomen. Maar laten we hopen dat het nooit meer gebeurt. Het was een dure fout. Ik zal Simon de verklaring laten opstellen voor de pers waarin ze haar beschuldigingen intrekt.’

‘Volgens mij is hij daar al mee bezig.’

‘We zullen de aandeelhouders moeten laten weten dat we een schikking hebben getroffen om de tijd, kosten en slechte publiciteit die een rechtszaak met zich meebrengt te voorkomen. En dat ze haar valse beschuldigingen heeft ingetrokken en we de kosten als een vroege uitbetaling zien van jouw bonus, van wat je toch aan het einde van het jaar zou krijgen.’ Het was maar een klein deel van zijn verwachte bonus, dus er zou geen haan naar kraaien. Wat hij nu zeker wilde weten was dat Liz nooit te weten zou komen dat de beweringen klopten. Hij kon Liz vertellen dat ze gedwongen waren te schikken om een verder schandaal en langdurige rechtszaak te voorkomen. Maar de foto’s en brieven zou hij onvermeld laten. Dat hoefde ze niet te weten. En zijn reputatie zou zijn gered. Wat ze nu alleen nog maar hoefden te doorstaan was nog een paar uur het schandaal in de media aanhoren tot Wheeler haar verklaring aflegde, hopelijk aan het eind van de dag.

Nadat hij met Connie had gesproken belde hij Liz om haar te waarschuwen dat er die dag lelijke verhalen in de media zouden verschijnen die deel uitmaakten van de druk die Wheeler op hem uitoefende om te schikken, maar dat het vanavond of morgen zou worden gerectificeerd en ze haar valse beschuldiging zou intrekken.

‘Gaat het wel?’ vroeg Liz geschrokken.

‘Straks wel. Ze wilde niet opgeven tenzij we schikten. Het is afpersing, maar de raad van bestuur wil geen rechtszaak, ook al zouden we die hebben gewonnen. Het zal snel overwaaien. Je kunt het de kinderen maar beter vertellen voordat ze de dingen uit het nieuws voor waar aannemen. Vertel ze maar dat het één grote leugen is.’ Het belangrijkste was dat Liz hem geloofde en dat ze nooit de waarheid te weten zou komen. Daar was hij nu van verzekerd. Nadat hij Liz had gesproken belde hij Ashley vanuit zijn kantoor. Hij waarschuwde haar voor wat er die dag in het nieuws zou zijn en zei dat het allemaal gebluf was om met een rechtszaak te kunnen dreigen, gebaseerd op een valse beschuldiging van seksuele intimidatie door een misnoegde ex-medewerkster die probeerde wraak te nemen vanwege haar ontslag. Hij vond het wel goed klinken en een plausibele verklaring voor wat er was gebeurd.

‘Waar gáát dit over?’ vroeg Ashley, meteen achterdochtig.

Maar Marshall was nu kalm. De nachtmerrie was bijna voorbij. Hij was niet meer bang of in paniek nu hij wist dat zijn carrière niet langer op het spel stond. Zelfverzekerd antwoordde hij: ‘Het is gewoon een werkneemster die ons probeert af te persen. Dat komt wel vaker voor. We waren gedwongen te schikken om van haar af te zijn. Later vandaag zal ze toegeven dat haar beschuldiging vals was.’

‘En was dat zo? Of moest je haar afkopen omdat ze de waarheid sprak?’

Ashley stelde de juiste vragen, maar Marshall had zijn antwoorden al klaar.

‘Als ze de waarheid sprak, zou ze niet geschikt hebben en de rechtszaak hebben gewonnen. Wij zouden winnen in de rechtszaal, maar de raad van bestuur wilde het niet zover laten komen,’ zei hij nuchter. ‘Ik heb nooit iets met haar gehad, Ashley. Haar beschuldiging was vals. Liz gelooft me en de raad van bestuur ook. Ik hoop jij ook.’

Hij klonk een beetje gekwetst dat ze aan hem twijfelde en ze aarzelde lange tijd voordat ze antwoordde. ‘Ik weet wel beter dan Liz. Ik weet dat je ertoe in staat bent een verhouding te hebben en erover te liegen.’ Dat was een moeilijk te weerleggen argument. Dat probeerde hij dan ook niet.

‘Wat wij hebben zie ik niet als een verhouding,’ zei Marshall, en hij klonk beledigd. ‘We zijn al langer samen dan de meeste huwelijken standhouden. We hebben twee kinderen en hopelijk een toekomst. Deze vrouw kwam uit de lucht vallen en is niets meer dan een bimbo met een gladde advocaat die ons probeert af te persen.’

‘Ik hoop dat je niet tegen me liegt,’ zei Ashley droevig.

‘Ik wil alleen maar jou,’ zei hij met een stem vol emotie. ‘Ik kom morgen. Dan kunnen we het erover hebben. Ik wilde je alleen laten weten wat er vandaag op het nieuws zou zijn, zodat je je er geen zorgen over hoefde te maken.’ Hij klonk onschuldig en geruststellend en heel liefdevol.

‘Dank je,’ zei ze, maar ze klonk zo verward als ze zich voelde. En toen ze het een uur later op het journaal zag, kreeg ze ondanks zijn waarschuwing een vieze smaak in haar mond. Het klonk als een waargebeurd verhaal. Vijf minuten later belde Bonnie haar. Ze had het op het internet gelezen en was geschokt.

‘Wat mankeert die vent van jou?’

‘Marshall zegt dat die vrouw gek is en hem probeert af te persen. Ze is een werkneemster die ze hebben ontslagen en die daar verbolgen over is, dus heeft ze een aanklacht van seksuele intimidatie verzonnen om geld los te peuteren bij het bedrijf.’ Ashley legde het uit zoals Marshall het aan haar had verteld. ‘Ze hebben net een schikking met haar getroffen en voor het einde van de dag gaat ze toegeven dat haar beschuldiging vals is. Dat doen mensen blijkbaar bij grote bedrijven; ze klagen ze aan zodat ze een schikking krijgen.’

‘Ik vraag me af wat het ze heeft gekost,’ zei Bonnie cynisch, en Ashley wilde niet aan haar toegeven dat ze niet wist wat ze moest geloven en dat ze er ook zo haar twijfels over had. Marshall leek de waarheid te spreken toen hij zei dat hij nooit een verhouding met haar had gehad, maar ze wist niet meer wat, of wie, ze moest geloven. Het op tv te zien had Ashleys vertrouwen in hem aan het wankelen gebracht.

Tegen twee uur ’s middags was het geld bij Megan Wheelers advocaat aangekomen en had ze de overeenkomsten getekend, zowel die van de vertrouwelijkheid als de rectificatie. Haar verklaring waarin ze Marshalls naam zuiverde, werd op tijd voor het journaal van vijf uur vrijgegeven. In één dag was het hele verhaal gekomen en gegaan. Iedereen wist dat het hoofd van een grote onderneming, of mannen met macht in het algemeen, zo nu en dan met dit soort dingen te maken kreeg. Vaak was de beschuldiging ongegrond, maar soms ook niet.

De raad van bestuur had Marshall gevraagd aan het einde van de dag, na haar verklaring, een persconferentie te houden. Dat deed hij, met een gepijnigd gezicht. Hij droeg een donker pak van goede snit, een wit overhemd en een sobere das. Liz stond aan zijn zijde. Hij gaf een korte verklaring af waarin hij zijn dankbaarheid toonde aan UPI en de raad van bestuur voor hun vertrouwen, aan mevrouw Wheeler omdat ze uiteindelijk de waarheid had verteld en zijn onschuld had toegegeven, en zijn vrouw voor haar steun. Hij glimlachte naar Liz terwijl hij dat zei en zij keek waardig en liefhebbend terug. De camera zoomde in op hun verstrengelde handen. Toen Ashley in L.A. hen zo zag, moest ze huilen. Liz leek zo vredig en trots naast hem, alsof ze zich nergens zorgen over hoefde te maken. Hij glimlachte naar haar toen ze van het podium stapten en uit beeld verdwenen. Ze leek een zelfverzekerde, respectabele vrouw die achter haar man stond. Ashley wist al wat Bonnie zou gaan zeggen en misschien had ze wel gelijk dat hij nooit bij zijn vrouw zou weggaan. Zo zag het er tenminste wel uit. Het diepe respect dat ze voor elkaar hadden was gewoon zichtbaar. In paniek zat ze naar lucht te happen en stikte bijna in haar snikken, en ineens wist ze instinctief dat die affaire er wel degelijk was geweest, dat UPI hoogstwaarschijnlijk het schandaal voor hem had afgekocht. En dat hij nog heel erg verslingerd was aan Liz, meer dan hij ooit aan haar had toegegeven. Het voelde alsof haar hele wereld instortte. Haar leven leek één grote leugen nu ze hem hand in hand met zijn vrouw had gezien en de trotse, zekere blik in haar ogen. Het was duidelijk dat Liz haar man geloofde, maar Ashley deed dat niet. En ze wist dat op dat ene moment, toen ze naar Marshall en Liz op tv keek, haar wereld was verwoest. Ze zou hem nooit meer helemaal kunnen geloven, of kunnen vertrouwen als hij zei dat zijn huwelijk voorbij was. Het zag er helemaal niet als voorbij uit.

Marshall belde die avond al zijn kinderen om ze van de situatie op de hoogte te brengen. Hij legde uit dat ze op verzoek van UPI hadden moeten schikken om een rechtszaak te voorkomen en dat Megan Wheeler toegaf hem vals te hebben beschuldigd. Lindsay vond het vooral gênant, John betuigde zijn medeleven en Tom geloofde hem niet, maar om zijn moeder te sparen hield hij zijn gedachten voor zich, hoewel Marshall het in zijn toon kon horen.

Tegen zeven uur die avond was het allemaal achter de rug. Marshall belde Connie weer om haar en de raad van bestuur te bedanken voor hun steun. Connie zei dat het het waard was geweest om een schandaal voor UPI te voorkomen. Ze hadden gedaan wat ze dachten dat het beste was en iedereen was opgelucht dat het zo snel was opgelost, ondanks de prijs.

Die avond lag Marshall in bed aan Ashley te denken. Hij wist dat hij het nog moeilijk zou krijgen de volgende dag als hij haar weer zou zien. Maar het ergste was voorbij. En het belangrijkste was dat hij zijn baan niet was kwijtgeraakt en niet publiekelijk te schande was gemaakt. Hij was van alle blaam gezuiverd. Liz lag naast hem in bed, moe maar gerustgesteld. Ze had geen seconde aan hem getwijfeld en hem volkomen vertrouwd.

‘Wat een paar bizarre dagen waren dit,’ zei hij in het donker.

‘Dat soort dingen komt voor,’ zei Liz berustend, dankbaar dat het voorbij was en die vrouw eindelijk de waarheid had opgebiecht. Het zou voor hen allemaal een stuk erger zijn geweest als ze dat niet had gedaan. Maar Liz had geen enkel moment aan hem getwijfeld. Ze was er absoluut zeker van dat Marshall de waarheid sprak en voelde alleen maar blind vertrouwen in hem en medeleven dat hij dit had moeten doormaken.

Marshall voelde zich alsof hij een bijna-doodervaring had doorgemaakt en wist dat hij door het oog van de naald was gekropen. Hij sloot zijn ogen en met een overweldigend gevoel van opluchting viel hij in slaap. De nachtmerrie was voorbij. Nu wilde hij zo snel mogelijk naar Ashley om hun kindertjes te zien en zijn armen om haar heen te slaan. Het waren drie vreselijke dagen geweest. Maar alles was nu goed, hij was veilig.

8

Marshall stapte een dag later dan anders in het UPI-vliegtuig voor zijn vlucht naar L.A., nog beduusd van wat er allemaal was gebeurd. Hij had een koffer vol papierwerk bij zich, maar raakte die niet aan, staarde alleen maar uit het raam en dacht aan Ashley, terwijl hij het beeld van Megan Wheeler uit zijn hoofd probeerde te krijgen. Het was angstaanjagend om te bedenken hoe makkelijk ze hem ten val had kunnen brengen en hoe weinig het had gescheeld. Zijn naam was gezuiverd, dankzij de steun van UPI. Hij was een gekastijde man en zich er terdege van bewust dat zijn avontuurtje met Megan Wheeler een grote fout was geweest. Het was allemaal begonnen op een van de evenementen die zij had georganiseerd. Ze waren allebei nogal aangeschoten toen ze na afloop samen nog iets gingen drinken, en toen is het uit de hand gelopen. Godzijdank had ze haar woorden teruggenomen. Ze had het einde van zijn carrière kunnen betekenen, en van zijn huwelijk.

Toen hij in L.A. was geland ging hij niet naar kantoor maar liet zich door de chauffeur bij zijn appartement afzetten. Hij kleedde zich niet om, pakte gauw de Jaguar en reed over de Pacific Coast Highway naar Malibu. Het was een warme, zonnige dag dus hij had zijn jasje uitgedaan en het dak omlaag geklapt. Zoals altijd reed hij te hard. Hij wilde Ashley nu gauw zien en haar geruststellen na hun vervelende telefoontje de dag ervoor. Hij had haar die avond twee berichtjes gestuurd, en deze ochtend weer, maar ze had niet geantwoord.

Marshall parkeerde voor de garage bij het huis in Malibu en zag dat haar auto er stond. Hij was blij dat ze thuis was en de kinderen naar de opvang waren. Het enige waar hij nu bang voor was, was haar reactie op de affaire waarvan hij was beschuldigd. Hij wist dat ze hem niet geloofde toen hij zei dat hij onschuldig was. Alleen Megan zelf, haar advocaat, Simon Stern en de raad van bestuur kenden de waarheid en niemand zou er ooit nog over beginnen. Ze hadden allemaal een vertrouwelijkheidsverklaring ondertekend die hen tot zwijgen verplichtte en ze had de negatieven van de foto’s overgedragen.

Hij vond haar in de studio in een wit T-shirt en korte roze spijkerbroek. Ze had een mok met thee in haar handen en staarde uit het raam zonder iets te zien. Ze hoorde hem ook niet binnenkomen. Toen ze zijn hand op haar arm voelde, wist Ashley wie het was maar draaide zich niet om. Dat wilde ze niet. Ze zag hem nog altijd voor zich met Liz op tv, hand in hand. Langzaam draaide ze zich uiteindelijk naar hem toe en hij zag haar beeldschone, geteisterde gezicht waarin alle pijn lag die ze voelde.

‘Moet je niet naar kantoor?’ vroeg ze met gebroken stem. Het voelde alsof haar hart de dag ervoor in duizenden stukjes was gevallen, eerst door de affaire waarvan hij werd beschuldigd en toen bij het zien van Liz bij de persconferentie, hand in hand en trouw aan zijn zijde; de liefhebbende echtgenote van wie Ashley altijd probeerde te doen alsof ze niet bestond. Maar ze bestond wel degelijk en Ashley had nu duidelijk gezien hoeveel Liz om hem gaf, en Marshalls hand in de hare had boekdelen gesproken.

‘Ik wilde je zien,’ zei hij snel. Hij pakte een kruk om naast haar te kunnen zitten. ‘Het spijt me dat ik je gister moest bellen over die dreiging van een rechtszaak. Ik was er zelf ook overstuur van. Het is nu allemaal voorbij.’ Zijn stem klonk warm en geruststellend.

‘Dat weet ik.’ Ze zette de mok met thee neer en keek naar hem. Ze wist niet of ze hém zag of een vreemde. Hij leek opeens zo anders. ‘Ik heb de persconferentie gisteravond gezien. Hoeveel hebben ze moeten betalen om haar de aanklacht te laten intrekken?’

‘Twee miljoen dollar,’ antwoordde hij eerlijk. ‘Het wordt op mijn eindejaarsbonus ingehouden. We zouden de rechtszaak hebben gewonnen, maar ze wilden geen slechte publiciteit. Het was makkelijker om te schikken, zo werken die dingen. Soms moet je zelfs schikken als het een valse aanklacht betreft. Dat was ook precies waar ze op uit was. Ik vind het verschrikkelijk dat ze ook maar een cent krijgt voor het verspreiden van leugens, maar het is nu tenminste voorbij. Het zou een nachtmerrie zijn geweest om het in de rechtszaal te moeten uitvechten.’ Ashley knikte en zweeg. Hij kon aan haar zien dat ze hem niet geloofde.

‘Wanneer had je die verhouding met haar?’ Met moeite sleepte Ashley haar blik naar zijn gezicht en brandde er zowat een gat mee in zijn ogen.

‘Ik zei toch dat ik niets met haar heb gehad? Ze is ontslagen en daar was ze boos over. Dat besloot ze op mij af te reageren. Een goedkope poging, maar het werkte.’

‘Ik geloof je niet,’ zei Ashley zacht met een stem die hij nooit eerder had gehoord. Het was eng om naar haar te kijken, ze leek mijlen ver weg. Hij wilde zijn armen om haar heen slaan om haar terug te halen, maar durfde niet. Ze zag eruit alsof ze ervandoor zou kunnen gaan, of zou gaan gillen.

‘Dat weet ik, Ash,’ zei hij net zo zacht. ‘Maar ik ben niet met haar naar bed geweest. Ik ken haar zelfs niet eens.’ Hij verjoeg de brieven en foto’s uit zijn gedachten. Hij kon nu alleen nog aan Ashley denken en de relatie die hij probeerde te redden, net zoals hij de dag ervoor voor zijn baan had gevochten en voor zijn huwelijk. Hij zou alles doen wat ervoor nodig was.

‘Je hebt ook tegen me gelogen over Liz,’ zei ze met diepbedroefde ogen. ‘Je zei dat je huwelijk al jaren voorbij was.’

‘Dat was ook de waarheid. Dat is nog steeds zo. Ons huwelijk is al jaren dood.’

‘Op tv hielden jullie anders elkaars hand vast, dat heb ik zelf gezien,’ zei Ashley terwijl de tranen over haar wangen rolden en hij ze teder wegveegde. Ze kwam niet dichter naar hem toe, maar deinsde ook niet terug. Ze zag eruit als een prachtig standbeeld met zacht krullend haar.

‘Dit was voor haar ook moeilijk. Het was voor ons allemaal een publiekelijke vernedering. Voor het bedrijf, mijn kinderen, Liz, jou en mij. Die vrouw heeft ons allemaal keihard geraakt.’ Hij keek kwaad toen hij dat zei. ‘En ik vind het vreselijk dat het jou ook pijn doet,’ zei hij meevoelend.

‘Het deed net zoveel pijn om jou hand in hand met Liz te zien. Jullie huwelijk is niet voorbij. Ze zag eruit als al die echtgenotes van politici die naast hun man staan wanneer die ontkent dat hij een verhouding heeft gehad, of het juist in tranen publiekelijk opbiecht. En zij vergeeft het hem en plein public om zijn reputatie te redden. Liz houdt van jou. Dat realiseerde ik me gisteren voor het eerst. En jij van haar. Ik zag het in je blik toen je naar haar keek. Je bent nog helemaal met haar getrouwd. Daarom heb je haar ook nooit verlaten. Je hebt tegen me gelogen; het gaat niet om je kinderen, het gaat om jullie twee. In jouw leven is geen ruimte voor mij.’

‘Dan zou ik hier nu niet zijn, Ash,’ zei hij rustig. ‘Ik hou meer van jou en de meiden dan van wat dan ook. En als Lindsay volgend jaar het huis uit gaat, ben ik er klaar voor. En Liz tegen die tijd ook. Ik denk dat ze het al voelt aankomen. Mijn hart ligt daar al jaren niet meer. Dit was wat anders. Het was een openbare aanval op ons allemaal. Het moest er goed uitzien.’

‘Ik vond het er anders verdomd echt uitzien,’ zei ze, terwijl ze opstond en wegliep om weer uit het raam te staren. Marshall kwam achter haar staan en sloeg zijn armen om haar heen. Ze verroerde zich niet.

‘Dat was het niet,’ stelde hij haar fluisterend gerust. ‘Het was voor de tv. Dít is echt. Jij en ik. Voor altijd.’

‘En die andere vrouw dan?’ Ashleys zachte, krullende haar kriebelde tegen zijn kin. Hij snoof de frisse schone geur op waar hij zo van hield, een combinatie van shampoo en een zweempje parfum.

‘Wat is daarmee?’ vroeg hij, terwijl hij overpeinsde wat hij tegen haar moest zeggen. Er stond hier plotseling heel veel op het spel en dat wist hij.

‘Zeg me de waarheid. Lieg niet tegen me. Ik weet dat je met haar naar bed bent geweest, ik voel het gewoon.’ Ze draaide zich om en keek hem recht in de ogen.

Hij aarzelde lange tijd en besloot haar toen toch maar de waarheid te vertellen, of in ieder geval een versie ervan. Ze hoefde niets van de foto’s te weten, en ook niet hoelang het had geduurd. Hij wilde haar niet nog meer kwetsen dan hij al had gedaan, wat voor hem een rechtvaardiging betekende voor het verdraaien van de waarheid. Het was meer dan hij Liz had willen vertellen, maar gezien de omstandigheden moest hij wel. Ashley wist immers meer dan Liz en was op de hoogte van zijn ontrouw en leugens.

‘Het is één keer gebeurd, op een avond dat ik stomdronken was. Het was twee jaar geleden, toen wij ruzie hadden en ik kwaad was. Dat is alles, Ash. Een onenightstand. En ik heb haar nooit meer gezien.’ Twee jaar geleden was er een periode waarin Ashley dreigde hem niet meer te willen zien als hij niet zou scheiden. Ook zat Lindsay toen in haar zoveelste crisis en was Liz ziek geworden, wat gelukkig minder ernstig bleek dan aanvankelijk werd gedacht. Toen de tweeling voor het eerst naar school ging was Ashley uiteindelijk bedaard. Tot nu. Maar door haar aan de timing te herinneren, dacht Marshall dat ze het beter zou begrijpen.

‘Hoe weet ik dat je niet liegt?’ zei ze wantrouwig, maar ze herinnerde zich die periode en het was voor haar denkbaar dat hij toen een slippertje had gemaakt, hoewel ze dat zelf nooit zou doen.

‘Dat kan je niet weten,’ zei hij eerlijk. ‘Maar je weet dat ik van je hou. Daarom ben ik ook hier.’

‘Ja,’ zei ze terwijl de tranen weer over haar wangen rolden, ‘maar je houdt ook van Liz. Dat kon ik zien.’ Toen barstte ze in snikken uit en drukte haar gezicht tegen zijn borst terwijl hij haar vasthield. Ze hield zoveel van hem en nu was ze bang dat ze nooit samen zouden kunnen zijn zoals ze had gehoopt. Hij was getrouwd met een echte vrouw en Ashley had met haar eigen ogen gezien dat zij ook van hem hield.

‘Ik heb veel respect voor Liz,’ zei Marshall terwijl hij Ashley in zijn armen hield. ‘We zijn al dertig jaar samen en hebben drie kinderen.’

‘Wij acht jaar en wij hebben twee kinderen. Dat is ook niet niets,’ zei Ashley. Ze vond het zielig van zichzelf om dat tegen hem te zeggen, maar hij nam haar gezicht in zijn handen en kuste haar.

‘Wij hebben veel meer dan dat. Wij hebben iets speciaals, Ash. Ik heb nog nooit zoiets voor iemand gevoeld.’ Het had hem er niet van weerhouden om met Megan Wheeler naar bed te gaan, wist Ashley nu, maar hij was er nu in ieder geval eerlijk over. Dat dacht ze tenminste. ‘Binnenkort zullen we samen zijn. Ik wil gewoon dat Lindsay haar middelbare school afmaakt en het huis uit gaat. Dan is het onze beurt.’ Maar ze vroeg zich nu af of het ooit zover zou komen en betwijfelde of Liz hem echt zou laten gaan. Ze had zo solide naast hem gestaan op de persconferentie. Het was duidelijk dat het huwelijk voor Liz niet voorbij was en Marshall nog steeds haar man was. Maar hij was ook die van Ashley.

Ze zei niets terug en hij kuste haar. Voor ze het wist, hield hij haar zo stevig vast dat ze bijna geen lucht kreeg, waren hun kleren uit en kregen ze geen genoeg van elkaar. Het ging zoals altijd en deze keer haalden ze haar slaapkamer niet eens en bedreven de liefde op het kleine gammele bankje in haar studio. En telkens wanneer ze vreeën, vergat ze alles waar ze bang voor was in hun relatie en alle keren dat hij haar had teleurgesteld. Na afloop lagen ze naast elkaar en kwam alles weer boven. Ze kon het beeld van zijn vrouw nu niet meer uit haar hoofd krijgen en ook niet de overtuiging dat ze zelf niets voor hem betekende en gewoon de vrouw was met wie hij twee dagen in de week naar bed ging. Verder was niets aan hun leven echt, behalve de tweeling.

Marshall douchte en kleedde zich aan om naar kantoor te gaan. Hij moest zich nu haasten voor een lunchafspraak. Hij had alles opzij gezet om bij Ashley te kunnen zijn. Hij kon zien dat ze zich beter voelde, maar toen hij haar gedag zoende merkte hij toch een bezorgde blik op in haar ogen.

‘Ik hou van je. Dat is alles wat je moet onthouden.’ Ze knikte, verdoofd door alles wat hij had gezegd en door hun vrijpartij. Ze kon niet helder denken als hij bij haar was. Hij kuste haar weer. ‘Tot vanavond.’ Marshall kon deze week maar één nacht in Malibu blijven. Ze had graag gewild dat hij vrijdagavond ook nog met hen door had kunnen brengen, om de verloren tijd in te halen. Maar ze wist dat dat niet kon. Hij ging altijd naar huis voor het weekend en nu maakte dat haar bang. Hij zei dat hij op de zaterdagen met klanten golfde, maar na wat ze had gezien vroeg ze zich af wat hij nog meer met Liz deed. Het beeld van de persconferentie zou ze misschien wel nooit uit haar hoofd krijgen. Ze had voor het eerst een glimp van zijn huwelijksleven opgevangen.

Ashley hoorde de Jaguar wegrijden en ging naar boven om te douchen. Ze was net weer beneden in haar T-shirt en korte broek, toen haar vriendin binnenkwam. Bonnie was weer ingehuurd door een filmmaatschappij, maar de klus begon pas over twee weken.

‘Is de prins op het witte paard weer in de stad?’ vroeg ze na één blik op Ashley en ze pakte een flesje cola uit de koelkast.

‘Vandaag aangekomen,’ zei Ashley zacht. Ze wilde niet over hem ruziën met Bonnie. De recente ontwikkelingen in zijn leven waren maar moeilijk te verdedigen, vooral nu ze de waarheid kende. ‘Morgen vertrekt hij weer.’

‘Ik heb gisteravond de persconferentie gezien,’ zei Bonnie, toen ze buiten op de vlonder waren gaan zitten. Het was een warme dag en ze lagen als een stel kinderen op ligstoelen in de zon.

‘Ik ook.’ Geen van beiden zei iets over zijn vrouw die naast hem had gestaan en zijn hand had vastgehouden, maar Bonnie wist dat Ashley het ook had gezien.

‘Klinkt alsof hij er goed van af is gekomen. Ze moeten haar een flinke bom duiten hebben betaald om de beschuldiging terug te nemen.’

‘Dat kan.’ Ashley wilde het er niet met haar over hebben, maar toen ze daar op de stoel lag naast haar vriendin, sloeg de angst haar om het hart bij de realisatie van wat er was gebeurd. Marshall had haar bedrogen en hij had een echtgenote die bereid was hem door dik en dun bij te staan. Hij had haar die ochtend gezegd dat hij pas over een jaar bij zijn vrouw weg kon gaan als hun dochter haar diploma had. Dat had hij haar al eerder verteld, maar het was anders nu ze had gezien hoe Liz naar hem keek en hij naar haar. Ze hadden een veel sterkere band dan Ashley zich had gerealiseerd en ze had niet de macht daar tussen te komen. Het was een verbintenis die nog niet was verbroken en misschien ook nooit verbroken zou worden. Ze was er niet meer boos over, alleen verdrietig.

‘Gaat het wel, Ash?’ vroeg Bonnie voorzichtig.

Ze haalde haar schouders op. ‘Jawel.’

Bonnie had een vermoeden waar ze mee zat. Zij had de band tussen Liz en Marshall ook gezien. Het verbaasde Bonnie niet, het had haar ergste angst bevestigd en nu voelde ze zich nog bedroefder om haar vriendin.

‘Zullen we dit weekend iets leuks gaan doen met de meiden? We zouden naar het strand kunnen gaan, of Disneyland of zo. Een uitstapje zou je goed doen.’ Ashley zag eruit alsof ze wel wat plezier kon gebruiken in plaats van thuis te zitten dubben over Marshall. Ashley verdiende veel meer vreugde in haar leven.

‘Misschien,’ was haar niet erg enthousiaste antwoord. Ze had een gedeprimeerd gevoel overgehouden aan de afgelopen twee dagen. Overschakelen was moeilijk. Ze had er de kracht niet meer voor.

‘Je hebt altijd een keus, hè?’ zei Bonnie zacht. Uit vriendschap probeerde ze altijd Ashley tot redelijkheid te bewegen, maar ze drong nooit tot haar door. ‘Je hoeft niet voor hem klaar te staan als je er zelf aan onderdoor gaat. Je kunt er ook uit stappen of zelfs naar een psychiater gaan die je daarbij kan helpen als je het niet alleen kunt.’

‘Weet ik,’ zei Ashley terwijl ze weer begon te huilen. Ze had het gevoel dat ze de afgelopen twee dagen niets anders had gedaan. Hem met Liz op tv te zien was te zwaar geweest, en een openbaring die ze nooit onder ogen had willen zien. In de afgelopen acht jaar had ze zelfs nooit een foto van Liz gezien. Ze was twintig jaar ouder dan Ashley, maar nog steeds een mooie vrouw, een gewone maar mooie vrouw. En in haar eenvoudige zwarte jurk had ze eruitgezien als de perfecte directeursvrouw die ze was, zo’n echtgenote die zij nooit zou kunnen zijn. Ze vroeg zich nu af of dat ook was waarom hij bij haar bleef, niet alleen voor de kinderen. ‘Ik heb niet echt een keus,’ zei ze toen tegen Bonnie. En Liz misschien ook niet. Die gedachte overwoog Ashley nu ook.

‘Waarom niet?’ Bonnie keek haar met een vragende blik aan en hoopte dat ze niet weer zwanger was. Dat zou haar alleen nog maar meer aan hem binden.

‘Ik hou te veel van hem.’ Ashley veegde de tranen weg, de wind blies door de krullen die haar gezicht omlijstten. Ze zag eruit als een prachtig, engelachtig kind, niet alleen als de kwetsbare vrouw die ze was. ‘Ik kan niet zonder hem. Dan ga ik dood.’

‘Maar als je bij hem blijft, ga je er nog eens aan onderdoor,’ zei Bonnie ernstig.

‘Dat weet ik,’ zei Ashley, die haar recht aankeek, en het ergste was dat het leek alsof ze dat inderdaad wist en heel goed begreep hoe gevaarlijk hij voor haar was.

‘Laat hem je leven niet verpesten,’ smeekte Bonnie haar. Ashley knikte en lange tijd lagen ze in de zon en zeiden niets. Bonnie was nu nog bezorgder om haar dan anders. Ze wist dat Marshall haar in zijn macht had, lichamelijk en geestelijk. Hij was een uitzonderlijk machtig man en Ashley was als een veertje in de wind, niet tegen hem bestand.

9

Fiona wachtte nog op de resultaten van het onderzoek naar de raad van bestuur, toen ze de dag na Marshall Westons persconferentie een telefoontje kreeg van een bekende onderzoeksjournalist. Hij heette Logan Smith en ze kende zijn naam omdat ze al jaren artikelen van hem las, die regelmatig in The Wall Street Journal, The New York Times en zakelijke en financiële tijdschriften verschenen. Hij stond bekend om zijn messcherpe mening, die niet bij iedereen weerklank vond. Onbevreesd had hij witwaspraktijken en corruptie aan het licht gebracht en schreef de beste stukken over controversiële kwesties. Fiona herinnerde zich vaag dat hij een Pulitzerprijs had gewonnen, hoewel ze niet wist waarvoor precies. Ze had geen idee waarom hij haar belde en hoopte dat het niet over het lek ging. Aanvankelijk was ze geneigd het telefoontje niet aan te nemen, ze hield er niet van om met de pers te praten. Toen besloot ze dat hem ontwijken zelfs nog gevaarlijker kon zijn, dus nam ze met een lichtelijk geïrriteerde stem op. Ze was nog veel geïrriteerder dan je aan haar stem kon horen.

‘Fiona Carson,’ zei ze kortaf. Ze was de CEO dus ze kon het zich permitteren om af en toe prikkelbaar te zijn. Ze had tenslotte een enorme verantwoordelijkheid.

‘Hallo, mevrouw Carson. U spreekt met Logan Smith.’

Ze glimlachte bij zichzelf. Zijn naam was in het zakenwereldje net zo bekend als de hare. Ze wist niet of hij nu bescheiden of arrogant deed. Hij had een zware, aangename stem en klonk jong, al had ze geen idee hoe oud hij was. Het enige wat ze van hem wist was die Pulitzer en de stukken die ze had gelezen, die behoorlijk vijandig konden zijn ten opzichte van de grote concerns. Als hij grondig onderzoek deed haalde hij de onderste steen boven, hoe ongemakkelijk dat ook kon worden voor de betrokkenen. Hij leek zijn zoektocht naar de waarheid als een soort heilige missie te zien.

‘Ja, ik weet wie u bent,’ zei ze geamuseerd. ‘Daarom nam ik het telefoontje ook aan. Wat kan ik voor u doen, meneer Smith?’

‘Ik vroeg me af of u iets wilde zeggen over de recente aanklacht van seksuele intimidatie tegen Marshall Weston. Ik schrijf een stuk over de seksuele gewoonten, vrijheden en soms perversiteiten van machtige mannen. Enig commentaar?’

Ze kromp bijna ineen van zijn woorden. Het laatste wat ze wilde was commentaar geven op de seksuele gewoonten van een andere CEO, en nog wel eentje die ze niet eens persoonlijk kende. ‘Ik dacht dat die werkneemster gisteren haar aanklacht had ingetrokken. Is het dan vandaag niet oud nieuws?’

‘Niet bepaald. En ja, ze heeft haar woorden teruggenomen, hoewel we nooit zullen weten waarom precies. Er is achter de schermen altijd heel wat creatief voetenwerk gaande om van dat soort aanklachten af te komen, zoals u en ik beiden weten. Misschien heeft hij haar wel afgekocht. Ze zeggen dat er een schikking heeft plaatsgevonden om een proces te voorkomen, maar u weet net zo goed als ik wat dat betekent.’

‘Dat weet ik gelukkig niet. Ik ben nog nooit aangeklaagd voor seksuele intimidatie.’

‘Ja, dat is juist een van mijn theorieën,’ zei hij op vriendelijke toon. Hij leek oprecht geïnteresseerd in het onderwerp. ‘Dat vrouwen zich nooit met dat soort activiteiten inlaten. Want hebt u wel eens gehoord van een vrouwelijke CEO die betrokken was bij een seksschandaal of het met een mannelijke bimbo deed? En hoe zit het met Weston? Denkt u dat haar aanklacht tegen hem gegrond was of alleen een truc om aan geld te komen?’

Je kon er alleen maar naar gissen. Ze zouden het nooit weten. Fiona had het gevoel dat ze zich op dun ijs begaf met zijn vragen en daar hield ze niet van. Maar ze was er ook veel te slim voor. ‘Ik heb geen idee,’ zei ze onschuldig. ‘Ik ken die man niet eens.’

‘U hebt hem nooit ontmoet?’ Smith klonk verbaasd. ‘Gaan CEO’s niet af en toe bij elkaar langs? Hebben ze geen geheime handdruk of een clubhuis waar ze samenkomen?’

Ze lachte. Hij was grappig en slim. Maar dat maakte hem ook gevaarlijk en ze was niet van plan zijn spelletje mee te spelen.

‘Was het maar waar. Dat zou leuk zijn. Ik heb Marshall Weston wel eens ontmoet, bij een hoorzitting van een enquêtecommissie in Washington. We hebben elkaar onderweg naar binnen de hand geschud, meer niet. Ik ben niet op de hoogte van zijn doen en laten en het interesseert me ook niet. Ik heb dus ook geen idee of de beschuldigingen waar zijn of niet.’

‘Dat is nou jammer,’ zei de journalist oprecht. ‘Ik had gehoopt dat u wat lekkere roddels zou prijsgeven over uw rivaal.’

‘We zijn geen rivalen,’ corrigeerde ze hem. ‘We hebben dezelfde functie in twee verschillende bedrijven. En men zegt dat hij uitstekend werk verricht.’

‘En u bent ook al niet loslippig. Mijn poging om inside-information bij u los te peuteren is totaal mislukt.’ Daar moest ze hardop om lachen. ‘Wat denkt u van mijn theorie over het verschil tussen mannelijke en vrouwelijke CEO’s en hun seksuele gewoonten?’

Daar ging ze ook niets over zeggen wat hij later in de krant kon citeren. Ze gaf hem helemaal niets, behalve twee minuten van haar tijd. Geen enkel commentaar, en daarna kon hij opkrassen en zou ze hem succes wensen.

‘U zou eens met mijn zus moeten praten,’ zei Fiona hartelijk, ‘Jillian Hamilton. Ze is psychiater in Stanford en schrijft een boek over dat onderwerp. Ze is er net zo door gefascineerd als u en zei laatst zo ongeveer hetzelfde tegen me.’

‘In welke context? Over iemand die we kennen?’ Hij zocht een ingang. Fiona Carson had hem tot nu toe niets gegeven, hoewel hij het een leuk gesprek vond. Ze klonk aardig en heel intelligent. Grote kans dat haar zus net zo was.

‘Over mannen en vrouwen in het algemeen. En ze beweert dat ze mij als proefkonijn gebruikt voor haar onderzoek, als voorbeeld van een vrouwelijke CEO.’

‘En wat is haar conclusie?’ vroeg hij geïnteresseerd.

‘Dat we zo hard werken dat we veel minder lol maken dan onze mannelijke tegenhangers, en ons beter gedragen.’

‘Precies,’ zei hij opgewonden, ‘volgens mij zijn uw zus en ik iets op het spoor. Mannen met macht raken de weg kwijt en het wordt iets seksueels voor hen. Voor vrouwen is het meer een soort eed van kuisheid en toewijding. Ze doen niets anders dan werken.’ Toen keerde hij weer terug bij zijn onderwerp. ‘Dus u hebt niets te zeggen over Weston?’ probeerde hij nog een keer, en ze peinsde er niet over om uit eigen beweging te vertellen dat haar dochter iets met zijn zoon had. Dat ging hem niets aan en zou bovendien het vermoeden kunnen wekken dat ze Marshall tóch kende terwijl dat echt niet zo was. Het enige wat ze wist was dat hij een leuke zoon had, volgens Alyssa.

Wijselijk zei ze: ‘Ik zou niet durven iets over een man te zeggen die ik niet ken.’

‘Daar laten anderen zich anders nooit door weerhouden,’ zei hij lachend.

‘Wilt u met mijn zus over haar boek praten? Misschien kunnen jullie ideeën uitwisselen.’

‘Nog niet,’ zei Smith oprecht, ‘hoewel ik haar misschien uiteindelijk wel zou willen interviewen over haar boek. Ik ben wel benieuwd waar haar theorieën op gebaseerd zijn. Mijn eigen ideeën zijn het resultaat van zorgvuldige observatie en jarenlange verslaggeving over de top van ondernemingen. Ik wilde u trouwens nog iets vragen.’

Ze hoopte dat het niet over haar seksleven zou gaan, want daar zou ze ook geen antwoord op geven.

‘Mag ik een diepte-interview met u doen? Dat wil ik al jaren.’

Ze schrok ervan, al was het haar al vaker gevraagd. Er had een artikel over haar in het zakenkatern van Time Magazine gestaan toen ze net begon in haar huidige functie, maar meestal sloeg ze interviews af. Fiona stond niet graag in de schijnwerpers. Ze hield er niet van en het was ook nergens voor nodig. ‘Ik voel me gevleid, meneer Smith,’ antwoordde ze, ‘maar liever niet. Ik heb het niet zo op publiciteit. Ik blijf liever achter de schermen. Dat bevalt me prima.’

‘Daarom bent u ook zo interessant,’ legde hij uit. ‘Ik volg u al jaren. Ik hoor nooit iets over u, en heb zelden iets over u gelezen. U runt gewoon het bedrijf met ongelooflijke efficiëntie, maar verder is er weinig over u bekend. En de aandelenkoers van NTA stijgt met de dag. De enige keer dat ik ooit iets heb verdiend op de aandelenmarkt was dankzij u, kan ik wel zeggen.’

‘Dat is fijn voor u.’ Ze glimlachte om het compliment. Een compliment over haar zakelijke prestaties was het enige soort waarin ze geïnteresseerd was. ‘Maar meer hoeft het publiek ook niet te weten. Als ik mijn werk goed doe, is dat voldoende informatie. Waar ik op school heb gezeten, wat ik bij het ontbijt eet en of ik mijn haar laat doen is irrelevant.’

Hij hoorde zoiets wel vaker, maar als alle mensen er zo over dachten zou hij geen werk meer hebben, dus was hij geen fan van deze filosofie. ‘U studeerde aan Harvard, toch?’ Dat kon hij zich nog over haar herinneren. Ze had hem altijd geïntrigeerd, vooral omdat ze zo mysterieus was. Het publiek wist meer over Marshall Weston, nu helemaal. Zoals de meeste mannelijke CEO’s veroorzaakte hij veel meer rumoer.

‘Ja, dat klopt,’ bevestigde ze, ‘maar dit land kent nog veel meer goede scholen die bekwame jonge mensen afleveren.’ Zoals haar eigen dochter aan Stanford, en een aantal van haar vriendinnen. Maar dat zei ze niet tegen hem. Dat was persoonlijke informatie die ze niet wilde delen.

‘U geeft echt niets prijs over uzelf, hè?’ klaagde hij. ‘Daarom wil ik u ook interviewen. Men verdient het om meer over u te weten, vooral de aandeelhouders. U bent een heldin in de zakenwereld maar u weigert zich ernaar te gedragen. Dat is omdat u een vrouw bent. Als u een man was, zou u uw eigen loftrompet steken en op bimbojacht zijn,’ voegde hij eraan toe. ‘En u zou veel meer ruchtbaarheid aan uzelf geven.’

‘Dat is ook een van de theorieën van mijn zus. Jullie moeten echt eens met elkaar afspreken. Jullie hebben veel gemeen.’

‘We zouden elkaar waarschijnlijk doodvervelen, of ruziemaken over wie wat het eerst heeft bedacht. Gelijkdenkenden trekken elkaar vaak niet echt aan.’

‘Ik stelde niet voor dat u meteen met haar uit moet gaan.’ Al was het wel een goed idee, maar dat zou ze niet zeggen. ‘Gewoon om ideeën uit te wisselen.’

‘Ik bel u nog wel een keer voor haar nummer. Nu ga ik naar de louche bar tegenover mijn kantoor om boven een glas bier uit te huilen omdat u me niks bruikbaars hebt gegeven voor in mijn artikel, dat een deadline heeft overigens. En ik mag u ook al niet interviewen. U wint. Ik begin vast mijn gave te verliezen.’ Dat was niet zo, maar ze was meedogenloos discreet, zoals hij al had vermoed. Het gesprek was ook heel aangenaam geweest en ze klonk als een normaal mens. Alleen een die niet met de media sprak of privédingen prijsgaf. En dat bewonderde hij ook. Veel van de mannen die hij interviewde, hadden zulke enorme ego’s dat ze amper op de pagina pasten. Zij was het tegenovergestelde, hoewel hij zeker wist dat zij er ook een had. Ze was alleen duizend keer bescheidener.

‘Bedankt voor het bellen,’ zei Fiona gemeend. ‘Het was een prettig gesprek.’

Ze rondden beleefd af en nadat ze hadden opgehangen, zocht Logan Jillian Hamilton op op het internet. Hij was ook nieuwsgierig naar de zus en vroeg zich af of hij iets gelezen kon hebben wat zij had geschreven. Ze was zeer gekwalificeerd en de lijst met boeken en artikelen die ze had geschreven was lang. Hij kwam erachter dat ze zo’n tien jaar ouder was dan hij; hij was net vijfenveertig geworden. Op een foto zag hij dat het een aantrekkelijke vrouw was, maar ze leek wel twee meter lang. Duidelijk geen relatiemateriaal, maar wel een eventueel interessante bron, dus noteerde hij haar naam. Maar hij wilde Fiona interviewen, niet haar zus, en hij had geen idee hoe hij haar zover kon krijgen dat ze zou instemmen. Logan besloot het over een paar weken nog eens te proberen. Ondertussen moest hij zo veel mogelijk opdelven over Marshall Weston en uitzoeken wie iets over hem zou willen zeggen. Hij had dolgraag Fiona Carsons vrouwelijke standpunt willen horen, maar dat ging duidelijk niet door. Hij hoopte maar dat hij haar ooit tot een interview zou kunnen bewegen, want hij wist zeker dat dat leuk zou worden. Hij had niet gelogen toen hij zei dat hij een fan van haar was.

Na een potje tennis gingen Fiona en Jillian een kop koffie drinken. Jillian wierp Marshall Weston op als een voorbeeld van haar theorie. Ze had hem in het nieuws gevolgd en de persconferentie gezien met Liz aan zijn zijde.

‘Hij leek me zo schuldig als de pest,’ zei ze boven haar cappuccino.

‘Waarom denk je dat?’ vroeg Fiona nieuwsgierig. ‘Want mij leek hij onschuldig. Misschien naïef van me...’

‘Hij keek veel te braaf. Ik werd niet goed van zijn verontschuldigingen aan iedereen en dankbaarheid voor het intrekken van de beschuldiging. En dat hij hand in hand met zijn echtgenote stond is volgens mij hét bewijs dat hij schuldig is. Hij bedriegt haar waarschijnlijk aan de lopende band en zij weet van niks. Zo gaat dat meestal.’

‘Hoe kom jij toch zo cynisch?’ vroeg Fiona, geschrokken dat ze weigerde in Marshall Westons onschuld te geloven. Jillian klonk bijna verbitterd, maar Fiona wist dat ze dat niet was en dat haar ervaring met mannen bijna altijd positief was geweest.

‘Ik heb veel CEO’s als patiënt. Ze gaan allemaal vreemd, dus mij kun je nog meer vertellen. Je realiseert je er wel door hoe fout de meeste machtige mannen zijn en hoe vaak ze liegen en bedriegen. Ik zou er nooit met eentje uitgaan na wat ik elke dag hoor. Marshall hoort helemaal in het rijtje thuis.’

‘Hij leek me wel aardig toen ik hem ontmoette. En Alyssa is gek op zijn zoon. Ze zegt dat het een leuk gezin is.’

‘Schijn bedriegt. Want plotseling duiken er dan vrouwen op zoals deze en voor je het weet zitten ze midden in een seksschandaal, is hun vrouw in shock en iedereen in tranen. Ik heb er zelfs een paar die een heel gezin verborgen houden. Hun echtgenotes helpen hen met hun carrière, maar hun hart ligt bij een andere vrouw die vaak veel jonger en mooier is. En op een dag komen ze achter elkaars bestaan, zit de vent in de penarie en is dan verbaasd als zijn vrouw en kinderen hem een leugenachtige klootzak vinden, wat hij natuurlijk ook is. Ze zijn vaak te schijterig om te scheiden en handelen alleen maar uit eigenbelang, dus eten ze van twee walletjes.’

‘Dat moet behoorlijk link zijn.’ Fiona was onder de indruk. Het zou tijdens haar huwelijk met David nooit in haar opgekomen zijn om hem te bedriegen. Hoewel ze jarenlang ongelukkig was geweest, had ze dat nooit gedaan. Ze dacht ook niet dat David haar had bedrogen, maar nu Jillian dit allemaal vertelde, begon ze te twijfelen. Misschien had hij wel vrouwen ernaast gehad die minder bedreigend voor hem waren en minder druk met hun carrière. Maar als hij haar had bedrogen, had hij dat in elk geval discreet gedaan.

‘Ja, het is absoluut link,’ zei Jillian grijnzend. ‘Volgens mij kicken ze erop. Een geheim hebben, een dubbelleven. Twee vrouwen die ieder een ander doel dienen: eentje voor de seks en de andere voor de zaken. Het draait allemaal om de man en zijn behoeften.’

‘Waarom zou de tweede vrouw zoiets pikken? Ik neem aan dat zij weet dat de man getrouwd is, ook al weet de echte vrouw niet van háár bestaan.’

‘Meestal houdt ze van hem. Macht speelt daarin een rol. Een man in je leven hebben die ergens de baas van is; de meeste vrouwen vinden dat opwindend. Ik in elk geval niet,’ voegde Jillian eraan toe. ‘Ik heb liever een man die wat lager op de ladder staat en menselijker is. Maar veel vrouwen vinden machtige mannen opwindend.’

‘Hoe gaat het met je boek?’ vroeg Fiona toen.

‘Goed. Vordert langzaam maar gestaag. Ik gebruik veel van mijn patiënten als research om mijn theorieën te onderbouwen.’

‘Trouwens, ik sprak laatst een journalist die over dat onderwerp precies hetzelfde denkt als jij. Hij belde me om iets los te krijgen over de aanklacht tegen Marshall Weston, maar ik heb hem niks verteld. We kwamen te spreken over het onderwerp en ik vertelde hem over jou en je boek. Hij is onderzoeksjournalist, gespecialiseerd in het bedrijfsleven, en hij trekt net zulke conclusies als jij over machtige mannen en vrouwen. Slimme vent, je mag hem vast.’

‘Hoe ziet hij eruit?’ Jillian klonk geïntrigeerd.

‘Dat weet ik niet. Ik heb hem alleen aan de telefoon gehad en ik heb zijn artikelen gelezen. Hij schrijft goed, intelligente stukken. Hij heet Logan Smith. Hij klinkt wel wat jong.’ Daar had Jillian zich nooit door laten weerhouden.

‘Ik heb ook dingen van hem gelezen,’ zei Jillian, die meteen wist wie hij was. ‘Hij heeft de Pulitzerprijs gewonnen voor een serie interviews met Nelson Mandela. Puik staaltje werk. Volgens mij heeft hij ook op Harvard gezeten.’

Dat had hij niet tegen Fiona gezegd. Hij had haar vrij weinig over zichzelf verteld. Niets eigenlijk. Hij was meer geïnteresseerd in een interview met haar. ‘Hij wilde een artikel over mij schrijven. Dat heb ik afgeslagen. Ik vind dat maar niks.’

Jillian wist dat van haar, maar ze vond het een gemiste kans om een interessante man te ontmoeten. ‘Ik vind dat je toch met hem moet afspreken. En volgens mij is hij helemaal niet zo jong, van wat ik me herinner. Van rond jouw leeftijd.’

Dan had hij aan de telefoon jonger geklonken dan hij was. ‘Hij heeft me niet mee uit gevraagd. Hij wilde me alleen interviewen.’ Fiona lachte om haar zus, die altijd nieuwe mannen wilde ontmoeten. Maar zij niet, en ze had het daar ook veel te druk voor.

‘Nou, zeg maar dat hij mij moet bellen, dan kijk ik wel of het wat voor je is,’ plaagde Jillian.

Daarna dronken ze hun koffie en spraken over hun vakantieplannen. Jillian ging naar Europa met vrienden die een huis in Toscane hadden en ze wist dat Fiona elk jaar een huis in Malibu huurde. Zij en de kinderen vonden het er geweldig en het was een fijne plek.

‘Je zou eens ergens anders heen moeten gaan,’ opperde Jillian, maar ze wist dat haar jongere zus een gewoontedier was en het veel te druk had om een echte vakantie te plannen. En het huis in Malibu was ontspannend voor haar. Het was van een Hollywoodproducer en stond op een prachtige plek. Ze wilde altijd graag dat Jillian ook langskwam, maar ze gingen vaak tegelijk weg. Haar beide kinderen hadden in augustus hun eigen plannen. Mark ging naar Kenia met zijn vriendin en was van plan daar vrijwilligerswerk te gaan doen. En Alyssa zou waarschijnlijk met John Weston op vakantie gaan.

Toen ze Alyssa die avond sprak, vroeg ze haar hoe het met John ging na de stressvolle week van zijn vader. Ook al was het schandaal snel afgewend, evengoed moest het onaangenaam zijn geweest.

‘Hij is er erg van geschrokken, maar het is gelukkig vrij snel overgewaaid. Hij geloofde vanaf het begin in de onschuld van zijn vader. Zijn oudere broer schijnt er anders over te denken en zegt dat ze die vrouw gewoon hebben betaald om haar de mond te snoeren.’

Fiona zei niet dat haar tante er net zo over dacht. Ze had medelijden met Marshalls kinderen. Het moest een hele schok voor hen zijn geweest, en voor zijn vrouw, zelfs als het niet waar was. Jillian had haar niet overtuigd; voor Fiona had Marshall onschuldig geleken. Ze was niet zo cynisch als haar zus. Ze herinnerde Alyssa eraan John gauw een keertje mee te nemen en haar dochter beloofde dat ze dat zou doen. Fiona wilde hem dolgraag eens ontmoeten. Alyssa vertelde dat het goed ging tussen hen en dat hij een lang weekend mee zou komen naar Malibu. Fiona was erg blij voor haar.

De rest van de maand juni had Fiona het druk met het afronden van een aantal projecten voordat ze naar Malibu vertrok. Ze moest altijd een hoge tol betalen als ze op vakantie ging, en zelfs nog meer als ze terugkwam. Maar voor haar was het het waard.

Op de eerste dag van juli zou ze naar L.A. vliegen om het huis in Malibu klaar te maken voor de komst van de rest van het gezin. Ze kon niet wachten om drie hele weken met haar kinderen door te brengen. Ze zouden er op tijd zijn voor het weekend van 4 juli om samen Onafhankelijkheidsdag te vieren. Marks vriendin kon geen vrij krijgen, maar Mark en Alyssa zouden gewoon komen en John Weston kwam het daaropvolgende weekend.

Jillian vertrok op dezelfde dag naar Italië en belde vanaf het vliegveld terwijl ze op haar vlucht wachtte. Ze beloofde terug te komen met twee knappe Italianen, een voor haarzelf en een voor haar zus.

‘Ik zou niet weten wat ik daarmee moest doen,’ zei Fiona lachend.

‘Daar kom je vast wel achter,’ grinnikte Jillian. ‘Veel plezier met de kinderen. Ik bel je.’

‘Ik zal je missen,’ zei Fiona, die een nostalgisch momentje had. Jillian zou altijd haar grote zus zijn en het enige volwassen familielid dat ze had. Ze vond het fijn te weten dat ze vlakbij was en ze spraken elkaar vaak. ‘Tot later,’ zei Fiona, en ze voelde zich weer een klein meisje toen ze haar voor het ophangen een kus door de telefoon gaf. Fiona wist dat ze allebei een leuke vakantie zouden hebben en zouden doen waar ze het meest van genoten. Jillian zou heel veel nieuwe mensen ontmoeten, oude vrienden in Europa opzoeken en nieuwe avonturen beleven. En Fiona zou bij haar kinderen zijn, in zee zwemmen en op het strand liggen. Hemels. Ze was in een goed humeur en had er veel zin in toen ze die avond naar L.A. vloog.

10

Twee dagen nadat Fiona in Malibu was aangekomen kwamen haar beide kinderen aan. Ze had het huis op orde gebracht, boodschappen gedaan, tijdschriften in huis gehaald en overal verse bloemen neergezet. Ze huurden nu al zeven jaar hetzelfde huis en het voelde er vertrouwd. Drie weken in Malibu voelden altijd als een echte zomervakantie, ongeacht wat ze daarna ook gingen doen. En voor Fiona was dit de enige vrije tijd die ze opnam, op een week met kerst na als ze met haar kinderen ging skiën. Ze kon het zich niet voorstellen ooit zonder hen vakantie te vieren.

Mark arriveerde tegen lunchtijd vanuit New York en Fiona was dolblij hem te zien. Hij was niet meer thuis geweest sinds de voorjaarsvakantie in maart en zag er dun en bleek uit, als een echte New Yorker, maar hij was vrolijk en gezond. Mark keek erg uit naar zijn reis naar Kenia en vertelde Fiona er alles over terwijl ze op de vlonder lunchten en op Alyssa wachtten. Die arriveerde twee uur later met een koffer vol bikini’s en afgeknipte spijkerbroeken. Als ze iets anders nodig zou hebben, zou ze dat wel van haar moeder lenen. Fiona verloor regelmatig haar halve garderobe aan haar, behalve de kleren die ze naar haar werk droeg, die vond Alyssa niets. Ze zei altijd tegen haar moeder dat ze sexyer werkkleding moest kopen, waar Fiona om lachte. Ze dacht niet dat ‘sexy’ de juiste look was voor een CEO. Ze zag zichzelf niet op een bestuursvergadering met Harding Williams discussiëren in een minirok, hoewel het absoluut zijn mening over haar zou hebben bevestigd.

Ze had nog steeds geen definitieve conclusies ontvangen over het lek in de bestuurskamer. De bron bleek moeilijker te achterhalen dan de inspecteurs hadden gedacht, maar ze beloofden binnenkort met antwoorden te komen. In Malibu zou ze daar even niet aan denken. Ze was nu bij haar kinderen en die tijd was heilig. Ze was dankbaar dat ze op hun leeftijd nog steeds tijd met haar wilden doorbrengen.

‘Wat zullen we vanavond met het eten doen?’ vroeg Fiona toen ze die middag in de tuin lagen. Ze hadden gezwommen en een lange strandwandeling gemaakt. Ook had Mark daar een surfplank gehuurd, zoals hij ieder jaar deed. Hij was een lange, mooie jongen met donker haar, een knappere uitvoering van zijn vader op die leeftijd. Het enige wat hij van zijn moeder had geërfd waren zijn groene ogen. Alyssa was het evenbeeld van haar moeder. ‘Willen jullie uit eten of zullen we hier iets maken?’

‘Laten we barbecueën,’ stelde Mark voor, en hij bood aan kip met groenten klaar te maken, wat de vrouwen goed vonden klinken. Alyssa maakte de salade. Ze waren geen van allen grote eters en aten een eenvoudige, gezonde maaltijd. Dat ze bij elkaar waren vonden ze het belangrijkst. Wat Fiona heerlijk vond aan hun vakanties was dat ze elke ochtend wakker werd met de geluiden van haar kinderen om haar heen en de hele dag met ze door kon brengen. Het was een waar genot voor haar en altijd hartverscheurend om aan het einde van de vakantie afscheid van ze te nemen. Maar ze hadden gelukkig nu nog veel tijd.

Na het avondeten gingen ze binnen een film kijken op de enorme breedbeeld-tv. Het huis had een heuse thuisbioscoop met grote comfortabele leren stoelen. In een apart gebouwtje was ook nog een binnenzwembad dat ze zelden gebruikten. Ze zwommen liever in zee.

Het waren aangename dagen en rustige avondjes. Toen ze er een week waren, belde Logan Smith Fiona op haar mobiel. Ze keek er vreemd van op en vroeg zich af hoe hij aan haar nummer kwam, want dat had ze hem niet gegeven toen hij haar laatst op kantoor belde. Dat hij haar belde terwijl ze op vakantie was voelde bovendien als een inbreuk.

‘Wat is er?’ vroeg ze, bang dat hij misschien iets meer had gehoord over het lek bij NTA. Op het moment dat hij zijn naam uitsprak, was ze onmiddellijk op haar hoede en bezorgd.

‘Niks hoor,’ zei hij gewoontjes. ‘Ik zei toch dat ik je nog wel een keer zou bellen. Ik wilde proberen je over te halen toch dat interview te doen waar we het laatst over hadden.’

‘Bel je me daarom?’ Ze klonk verbaasd en niet bepaald welgezind, terwijl ze de vorige keer aardig tegen hem was geweest. Dit was anders. Ze was niet op haar werk.

‘Ja. Hoezo? Bel ik ongelegen?’ vroeg hij beschaamd toen hij de toon van haar stem hoorde. Ze was duidelijk geïrriteerd.

‘Ik ben op vakantie met mijn kinderen en niet aan het werk. En ik heb al gezegd dat ik niet geïnterviewd wil worden. Nu niet en nooit niet. Ik doe niet aan interviews. En ik wil het niet over zaken hebben als ik met mijn kinderen ben.’ Fiona wilde zelfs geen CEO zijn als ze met hen op vakantie was. Alleen moeder.

‘Het spijt me oprecht. Dat zou ik ook niet fijn vinden,’ gaf hij toe. ‘Ik hoop dat je je tenminste in dezelfde tijdzone bevindt zodat ik je niet wakker heb gebeld?’

‘Nee, dat valt wel mee. Hoe kom je aan dit nummer?’

‘Van je kantoor gekregen.’ Hij klonk verontschuldigend, maar ze gaf hem dan ook het gevoel dat hij een misdaad had begaan door haar nu te bellen.

‘Mijn assistente is op vakantie. De uitzendkracht zal het je hebben gegeven. Sorry, ik wilde niet bot doen, maar ik richt me nu graag volledig op mijn kinderen. Op kantoor weten ze dat ze me niet moeten bellen tenzij er iets verschrikkelijks is gebeurd.’ Ze klonk iets warmer nu ze het aan hem uitlegde, maar niet veel. ‘Over twee weken ben ik weer terug. Dan kun je me bellen, maar niet voor een interview,’ herhaalde ze, en hij begon haar te geloven.

Ze klonk erg stellig, wat alle hoop op een verhaal over haar in rook deed opgaan. Logan had erop gerekend dat ze van gedachten was veranderd als hij haar nog een keer belde. Maar dat was kennelijk niet het geval en dat maakte ze goed duidelijk. Op een bepaalde manier bewonderde hij haar om haar volkomen gebrek aan interesse om in de schijnwerpers te staan. Blijkbaar had ze ook sterke familiewaarden. Ze leek een fijn mens, niet wat je zou verwachten van een vrouw in haar positie. Het bevestigde alles wat hij dacht over het verschil tussen mannen en vrouwen in functies als de hare. De meeste mannen zouden niet geïrriteerd hebben gereageerd als hij ze belde wanneer ze bij hun kinderen waren. Fiona nam beide taken zeer serieus, het CEO-schap en het moederschap.

‘Luister, mag ik je alsjeblieft een keer op een lunch trakteren als je terug bent, om deze inbreuk op je privacy goed te maken en te bewijzen dat ik niet zo onbeschoft ben als je nu denkt?’

‘Ik vind je niet onbeschoft, wel wat drammerig,’ zei ze lachend en gemeend. ‘Je vist naar iets wat je nooit van me zult krijgen. Ik doe geen pr voor het bedrijf. Ik ben de directeur. Ik run die tent en dat is meer dan genoeg.’

‘Dat maakt je juist zo interessant, Fiona. Alle mannelijke CEO’s die ik ken zijn mediageil. En jij niet. Met hen verveel ik me dood. Ze willen maar al te graag dat ik over ze schrijf. Jou mag ik niet eens vijf minuten interviewen en ik heb nota bene de Pulitzerprijs gewonnen. Ik ben echt goed,’ zei hij bijna smekend, en ze lachte weer.

‘Dat weet ik. Ik lees je stukken, en mijn zus zegt het ook. Ze was weg van je serie over Mandela. Maar ik wil gewoon niet in de media. Ik heb het niet nodig, ik wil het niet en ik hou er niet van. Ik ben geen filmster, ik run een bedrijf. Het is niet sexy om daarover te lezen en hoe ik het doe gaat niemand iets aan. Zolang de aandeelhouders blij zijn is het goed. Het is niet nodig dat heel het land me kent. Ik hou ervan anoniem te zijn en een rustig leven te leiden met mijn kinderen, dus je bent aan het verkeerde adres. En ik kan je ook niet van nut zijn als bron, want ik verklap geen geheimen. Aan mij heb je niets.’ Duidelijker kon ze niet zijn.

‘Ik snap het, echt.’ Hij klonk ontmoedigd en beschaamd. ‘Ik bel je een keer om te lunchen, ook al zul je dan waarschijnlijk zeggen dat je geen tijd hebt en nooit luncht.’

‘Dat is ook echt zo.’

‘Fijne vakantie nog,’ zei hij, en hij meende het. Hij hing op.

Fiona belde de uitzendkracht op haar werk om te zeggen dat ze haar mobiele nummer nooit meer aan iemand mocht geven. Het meisje beloofde het niet meer te doen en bood haar excuses aan dat ze het aan Logan had gegeven.

Daarna vergat Fiona hem en concentreerde zich op haar kinderen. Ze genoten volop van het huis in Malibu en Alyssa was in de zevende hemel toen John langskwam en vier dagen lang bleef. Fiona was blij te merken dat hij echt aardig was. Hij was slim, vriendelijk, beleefd, en lief voor Alyssa. Ook hij en Mark konden het goed vinden en gingen zelfs samen vissen. Mark was twee jaar ouder dan John, maar John was volwassen voor zijn leeftijd en hij was een geweldige aanwinst voor hun groepje. En Fiona had haar dochter nog nooit zo gelukkig gezien. Ze kreeg de kans er met haar over te praten toen de jongens aan het surfen waren.

‘Het lijkt erg serieus tussen jullie tweeën,’ merkte ze op. Daar had Fiona niets op tegen, maar ze waren allebei nog jong en ze wilde niet dat Alyssa nu al aan trouwen dacht. Ze zei van niet, maar ze gaf grif toe dat ze verliefd waren. Fiona liet ze samen op een kamer slapen. Het was een geweldige jongen met de juiste normen en waarden. En hij had een diep respect voor zijn beide ouders, had Fiona tot haar genoegen gemerkt.

‘We hebben het gewoon leuk, mam,’ zei Alyssa ontspannen. ‘Ik ben de komende tien jaar echt nog niet van plan om te trouwen, áls ik al ga trouwen. Ik wil nog verder studeren en eerst een paar jaar werken. Johnny wil ook naar Harvard. Het zou leuk zijn als we allebei werden ingeloot, maar dat is nog zo ver weg. We maken nog geen toekomstplannen, we genieten gewoon van wat we nu hebben.’

‘En zo hoort het ook, lieverd,’ zei Fiona, en ze gaf haar dochter een knuffel. Het was fijn om dat zomaar te kunnen doen. ‘Ik mag hem echt graag.’

‘Hij wil dat jij zijn ouders ook ontmoet. Misschien kunnen we in september een keer met z’n allen uit eten? Ze zitten de hele zomer in Tahoe. Of zijn moeder tenminste, zijn vader werkt en komt alleen in de weekenden over. Volgens mij werkt hij net zo hard als jij.’ Dat verbaasde Fiona niets. ‘Zijn moeder heeft rechten gestudeerd maar nooit iets met haar studie gedaan. Ze is een huismoeder. Zonde lijkt me dat,’ zei Alyssa, die niet kon begrijpen dat er vrouwen waren die meteen na hun studie getrouwd waren en nooit een baan hadden gehad. ‘Ze helpt zijn vader met het entertainen van klanten en ze heeft voor de kinderen gezorgd. Klinkt saai.’

Fiona lachte. ‘Dat is wat directeursvrouwen doen. Of deden, tenminste. Tegenwoordig werken de meeste vrouwen ook. Misschien gaat ze wel weer iets doen als Johns zus gaat studeren?’

‘Ze doet vrijwilligerswerk bij een daklozenopvang.’ Ze vond het wel nobel, maar Alyssa had liever een leven als dat van haar moeder, die aan haar eigen carrière werkte. Het was precies wat ze wilde als ze klaar was met studeren. En haar moeder had haar laten zien dat je je werk met een gezin kon combineren, zelfs in een belangrijke functie. John had gezegd dat hij dat ook liever zou zien. Ze had hem verteld over de scheiding van haar ouders en hoe boos haar vader was geweest om haar moeders carrière. Ze wilde nooit in diezelfde situatie komen omdat ze wist dat haar vaders verbolgenheid het huwelijk had verwoest. Haar ouders hadden in een andere tijd geleefd. Alyssa was een moderne jonge vrouw die net als haar moeder een grote carrière ambieerde. En John was een moderne jonge man die ervan uitging dat hij een werkende vrouw zou hebben op wie hij trots zou zijn, als de relatie zo lang standhield. Dat hoopten ze stiekem allebei, maar het was nog te vroeg om daar iets over te kunnen zeggen.

Wat Fiona van haar hoorde en wat ze in de afgelopen vier dagen van John had gezien, beviel haar wel. Ze keek ernaar uit om in het najaar de Westons te ontmoeten. Marshall en zij zouden veel gemeen hebben, hoewel ze minder ophad met vrouwen als Liz Weston. Fiona zou voor geen goud haar leven willen leiden, maar ze mocht hun zoon graag en dat zei veel over hen. Daarvoor waren toch beide ouders verantwoordelijk.

Op de laatste avond van Johns verblijf gingen ze naar een Italiaans restaurant in Malibu. Ze lachten en kletsten en hadden met zijn viertjes een geweldige avond. John voelde al als familie en Fiona zei tijdens het eten dat ze hem zou gaan missen. Hij zei dat hij ook liever langer had willen blijven. Ze hadden afgesproken dat Alyssa hem en zijn familie in Tahoe zou opzoeken en John nodigde Mark uit ook een weekend langs te komen voordat hij naar Kenia vertrok. Daar zei Mark geen nee tegen.

John zat Alyssa net te pesten met haar slechte vistechniek en dat ze het zo vies vond om een vis van de haak te halen, toen er twee vrouwen binnenkwamen en aan een tafeltje naast hen plaatsnamen. Ze hadden twee meisjes bij zich. Fiona zag meteen dat het een eeneiige tweeling was. Alyssa keek ook naar ze en glimlachte. Het waren beeldschone meisjes. Maar hun moeder was ook heel mooi. Het was een spectaculair mooie vrouw met een halo van zacht blond haar, de tweeling leek sprekend op haar. De vrouw die bij hen was leek een vriendin te zijn. De meisjes glimlachten verlegen terug naar Alyssa en hun moeder wierp een vluchtige blik op het groepje aan Fiona’s tafel omdat ze zoveel lol leken te hebben. Fiona zag een droevige blik in de ogen van de vrouw toen ze hun kant uit keek. Ze had iets weemoedigs, alsof ze ongelukkig was, maar voor haar kinderen was ze erg lief. John keek ook vluchtig en schonk de twee kleine meisjes een glimlach, waarna hij Alyssa weer verder pestte tot ze er niet meer tegen kon en dreigde haar eten over hem heen te gooien als hij niet ophield.

‘John Weston! Hou onmiddellijk op, anders ga ik niet mee naar Lake Tahoe!’ dreigde ze, en hij gaf haar gauw een zoen en zei dat hij haar maar plaagde. Zodra Alyssa zijn naam had gezegd, luid genoeg om aan het tafeltje naast hen te kunnen horen, zag Fiona de jonge blonde vrouw met een ruk haar hoofd omdraaien en intens naar John staren alsof ze hem helemaal in zich opnam. Ze was gebiologeerd door hem. Verder merkte niemand aan hun tafeltje het. De jongelui zaten elkaar te plagen en kletsten over vissen. Maar Fiona zag de blik van de vrouw en iets zorgde ervoor dat ze met haar te doen had. Het hele daaropvolgende uur staarde de vrouw aan één stuk door naar John, bestudeerde elke beweging en elk gebaar alsof ze iemand zocht die ze was kwijtgeraakt. Fiona zag haar iets tegen haar vriendin fluisteren, die vervolgens ook naar John keek. De twee vrouwen konden hun ogen niet van hem afhouden. Toen Fiona’s groepje vertrok, staarden de vrouwen John na tot hij het restaurant uit was. Hij had niets gemerkt en Fiona zei er niets van.

Toen ze weg waren, keek Ashley Bonnie aan met een gepijnigde uitdrukking op haar gezicht. De halfbroer van haar dochtertjes was vlak bij hen geweest en had geen idee gehad wie ze waren. Ze had Marshalls zoon meteen herkend nadat ze zijn naam had horen noemen. Hij leek sprekend op zijn vader. Hij scheen het erg naar zijn zin te hebben en had meerdere keren naar de meisjes geglimlacht, die gefascineerd waren geweest door het groepje aan het andere tafeltje en de lol die ze daar hadden. Maar het deed Ashley weer pijn te beseffen dat zij en haar dochters niet bestonden in Marshalls wereld. Niemand wist van hun bestaan en dat zou misschien wel altijd zo blijven. Kezia en Kendall hadden twee halfbroers en een halfzus van wie ze niets wisten en die niets van hen wisten. Ze bestonden in een andere wereld, geheimgehouden door hun vader, en toch hadden die avond hun paden elkaar puur toevallig gekruist.

Ashley was in tranen toen ze het waagde om Marshall later die avond te bellen en hem erover te vertellen. Hij was onderweg naar huis vanuit Tahoe, waar hij het weekend met Liz, Lindsay en wat vrienden had doorgebracht. Ashley zei dat ze John een knappe jongen vond en dat hij zoveel op hem leek. Marshall schrok er een beetje van. Ze leek wel geobsedeerd.

‘Je hebt toch niets tegen hem gezegd?’

‘Nee. Dat kon niet,’ zei Ashley droevig, en Marshall was opgelucht. ‘De meisjes zijn zusjes van hem maar hij heeft geen idee dat ze bestaan. Dat klopt toch niet?’ Ze klonk verdrietig, maar hij kon er niets aan doen en dat wist ze. Hij was alleen maar blij dat ze haar hoofd erbij had gehouden en niets tegen hem had gezegd.

‘Op een dag zullen ze elkaar ontmoeten,’ zei Marshall tegen haar, en Ashley zweeg lange tijd. Zijn dubbelleven begon haar op te breken, helemaal sinds de aanklacht van seksuele intimidatie. Sinds ze wist dat hij haar had bedrogen was alles anders. Ook al was het maar een onenightstand geweest, wat ze niet helemaal geloofde. Hij had acht jaar tegen Liz gelogen, misschien deed hij nu wel hetzelfde bij haar.

‘Dit is voor mij ook niet makkelijk,’ hielp hij haar herinneren, alsof hij medelijden wilde ontlokken. Maar dat werkte niet. Marshall had de keuze om verandering in de situatie te brengen maar had dat tot nu toe niet gedaan. Hij loog nog steeds tegen Liz en hield Ashley en de tweeling verborgen. En nu had ze een van zijn kinderen bijna kunnen aanraken en waren ze elkaar gepasseerd als twee schepen in de nacht, alsof zij en de kinderen er helemaal niet toe deden. Nadat ze ophingen, huilde Ashley zichzelf in slaap omdat ze zich realiseerde dat het misschien nooit anders zou worden. Ze begon de hoop te verliezen dat hun situatie ooit zou veranderen.

11

Eenmaal terug op kantoor, werd Fiona zoals altijd de eerste paar dagen overspoeld door werk. Maar het was het helemaal waard geweest, want ze had een geweldige tijd gehad met haar kinderen. Alyssa ging naar Tahoe om John op te zoeken en Mark ging een paar dagen met haar mee voordat hij terugvloog naar New York om van daaruit samen met zijn vriendin naar Kenia te vertrekken. Fiona maakte tienurige werkdagen op kantoor en werkte ’s avonds thuis nog een paar uur door om weer op schema te komen.

Ze begon net weer een beetje grip op de zaak te krijgen toen Logan Smith belde, deze keer op kantoor. Hij durfde haar mobiele nummer niet meer te gebruiken, hoewel hij het wel had bewaard. Ze wilde net tegen haar secretaresse zeggen dat ze maar een boodschap aan moest nemen, toen ze hoorde dat hij het was en besloot het telefoontje toch aan te nemen. Ze wilde de lijst met mensen die teruggebeld moesten worden niet nog langer maken en was zich ervan bewust dat ze de vorige keer kortaf tegen hem had gedaan. Ze was al de hele week bezig mensen terug te bellen en e-mails te beantwoorden, naast al het andere dat moest gebeuren. Er waren problemen in verschillende fabrieken, documenten die ze moest ondertekenen, brieven die ze moest beantwoorden, verslagen die ze moest lezen en vergaderingen die ze moest bijwonen. Toen ze Logans telefoontje aannam, had ze het zo druk dat ze afwezig klonk.

‘Ja?’ Even was ze vergeten wie er ook alweer belde, omdat ze iets aan het zoeken was in een stapel papieren op haar bureau.

‘Fiona? Met Logan. Logan Smith.’

Hoeveel mensen dacht hij dat ze kende die Logan heetten? vroeg ze zich af. ‘Ja, sorry. Alles goed?’ Ze klonk alsof ze de weg kwijt was en alleen maar beleefd probeerde te doen.

‘Prima. Hoe was je vakantie?’

‘Geweldig,’ zei ze met een glimlach. ‘Altijd jammer als mijn kinderen weer weg moeten. Ik vind het heerlijk om tegelijk met hen op te staan ’s morgens. Het is vreselijk dat ze weer weg zijn, maar ik heb het sindsdien zo druk gehad dat ik bijna geen tijd heb gehad om er veel van te merken.’

Ze klonk warmer zodra ze het over haar kinderen had en hij realiseerde zich dat dát de ingang was bij haar.

‘Wat kan ik voor je betekenen?’ vroeg ze. Ze had haar zakelijke pet weer opgezet. ‘Toch geen interview, hoop ik?’

Hij kon horen dat ze het meende. ‘Ik weet dat je het druk hebt, maar ik vroeg me af of je een keer met me wilt lunchen. Ik vond het leuk om met je te praten toen ik over Marshall Weston belde, en in plaats van te zeuren om een interview of je te storen tijdens je vakantie, leek me dat voor de verandering wel leuk.’

Hij klonk een beetje nerveus en Fiona snapte het even niet. ‘Als basis voor een interview?’ Ze was ietwat wantrouwig, bovendien nam ze eigenlijk bijna nooit de tijd voor een lunch.

‘Nee, alleen om te lunchen. Dan kun je me over dat boek van je zus vertellen.’

Hij had onthouden wat ze had verteld. ‘Ik lunch meestal niet.’ Maar ze wilde niet weer onbeleefd zijn. Hij was altijd aardig aan de telefoon en ze vond het leuk om met hem te praten. Ze hoorde de stem van haar zus al in haar hoofd die zei dat ze het moest doen. Het was geen afspraakje, gewoon een slimme vent met wie ze leuk zou kunnen kletsen tijdens de lunch. ‘Oké,’ zei ze aarzelend. ‘Is goed. Waarom niet? Zolang je belooft dat niks van wat ik zeg in de krant komt.’

‘Dat beloof ik. En ik zal je geen zakelijke geheimen proberen te ontfutselen of vragen naar de seksuele gewoonten van de mannelijke CEO’s die je kent. Dan kunnen we het alleen nog over het weer of over sport hebben, vrees ik.’

Ze lachte om wat hij zei. ‘Dat kan een probleem worden, want ik weet niets over sport.’

‘Oké. Dan houden we het bij het weer. Volgens mij gaat het vandaag regenen.’

Ze vroeg zich af of hij het erg zou vinden om voor de lunch naar Palo Alto te komen. ‘Ik heb alleen geen tijd om naar de stad te gaan,’ zei ze verontschuldigend.

‘Daar ging ik al van uit. Maar ik heb straks toevallig een afspraak in de buurt. Kun je vandaag?’

Fiona dacht er even over na en besloot dat het wel kon. Ze had er niet echt tijd voor, maar ze was zo onder het werk bedolven dat een uurtje meer of minder weinig verschil zou maken. Als het maar niet te lang zou duren.

‘Ik kan wel een uurtje weg,’ zei ze, met een lichtelijk paniekerige blik op de stapel dossiers en mappen op haar bureau. Ze probeerde er niet aan te denken.

‘Helemaal goed.’ Hij kon zich goed voorstellen hoe druk ze het had en was blij dat ze überhaupt bereid was met hem af te spreken.

Logan noemde een eenvoudig restaurant waar zij ook graag kwam en waar ze in de buitenlucht een salade of sandwich konden eten. Daar sprak ze om één uur met hem af. Hij zei dat hij een blauw overhemd aanhad, met een tweedjasje en een spijkerbroek. En hij wist hoe zij eruitzag.

Ze had geen tijd om erover na te denken. Toen ze naar het restaurant reed, realiseerde Fiona zich ineens dat het de eerste lunchpauze in maanden was die niet ook gelijktijdig als bespreking fungeerde. Ze parkeerde voor het restaurant en ging naar binnen. Logan zat aan een tafeltje in de tuin mails te lezen op zijn telefoon. Zodra hij opkeek en haar zag, stond hij op. Ze droeg een van haar mantelpakken, maar had haar jasje in de auto gelaten. Verder droeg ze hoge hakken en een eenvoudige witte zijden blouse, en haar haren in een knotje. Ze zag er erg serieus en zakelijk uit in haar werkkleding, die ze haar ‘uniform’ noemde, en ze was verrast hoe aantrekkelijk hij was. Hij had donker haar dat wat grijs was bij de slapen en, zoals Jillian al had gezegd, ze waren ongeveer even oud. Toen ze bij hem aan tafel ging zitten, besloot ze dat hij eruitzag zoals een journalist eruit hoorde te zien. Intellectueel, geïnteresseerd en alert. Hij had levendige bruine ogen en een gemakkelijke glimlach en hij leek verheugd haar te zien. Ze was vijf minuten te laat.

‘Sorry dat ik te laat ben. Ik kan nooit mijn kantoor uit lopen zonder dat iemand me aanspreekt.’ Ze zette haar telefoon op de trilstand terwijl ze dat zei, zodat ze tijdens de lunch niet gestoord zouden worden. En toen zei ze beleefd: ‘Bedankt dat je me voor de lunch hebt uitgenodigd.’

‘Ik vond dat ik je mijn excuses moest maken voor het verstoren van je vakantie.’

‘Dat kon je toch niet weten?’ zei ze vriendelijk, en ze begon al te ontspannen. Ze was vergeten hoe goed het voelde om midden op de dag even weg te zijn van kantoor. ‘Ik probeer mijn werk en mijn gezin gescheiden te houden. Als ik met hen ben, ben ik met hen. Die regel heb ik altijd gehad.’

‘Dan hebben je kinderen veel geluk. Mijn beide ouders waren arts en ik geloof niet dat ik ooit een gesprek met hen heb gevoerd zonder dat er eentje de telefoon moest opnemen of de deur uit rende. Mijn vader was orthopedisch chirurg en mijn moeder kinderarts, dat is ze nog steeds, in een klein plaatsje in Vermont. Ze is eenenzeventig, nog altijd aan het werk en heel kwiek.’ Dat vond Fiona fijn om te horen, en wat een interessant gezin om in op te groeien.

‘Hoe ben je hier terechtgekomen?’

‘Zoals de meeste mensen die naar de westkust komen: per ongeluk. Ik kwam hier voor een zomer, was meteen verknocht en ben gebleven. Maar ik reis veel. Vooral naar L.A. en New York. Al doe ik hier het meeste werk. En ik vind het leuk werk.’ Hij was een makkelijke gesprekspartner en ze pauzeerden net lang genoeg om hun lunch te bestellen. Allebei een caesarsalade.

‘Ik vind mijn werk ook erg leuk,’ zei Fiona. ‘Altijd al gedaan, hoewel ik me wel schuldig voelde toen de kinderen klein waren. Ik ben drie jaar thuisgebleven met mijn zoon en wist dat ik dat niet langer kon. Ik móést werken. Maar ik heb altijd veel tijd met ze doorgebracht. Het was jongleren, maar het is gelukt. Ik wilde per se een gezin én een carrière. Ik geloof daar nog steeds in, maar het is niet altijd even makkelijk.’

Het leek hem juist vreselijk moeilijk met een carrière als de hare, en hij wist dat ze al jaren hoge functies bekleedde. Ze was al bijna twintig jaar een belangrijke pion in de zakenwereld, toch vond hij haar nog vrij jong. Logan vond negenenveertig niet oud. Hij was maar vier jaar jonger. ‘Zorgde je man voor de kinderen?’ Hij was nieuwsgierig hoe huwelijken van de machtigen werkten, gewoon uit interesse in mensen en niet alleen voor zijn boek.

Ze lachte voordat ze antwoord op zijn vraag gaf. ‘Nee. Dat vond hij mijn taak. Dus deed ik beide, zoals veel vrouwen. Maar hij is nooit blij geweest met mijn carrière. Hij wilde dat ik in zijn familiebedrijf zou helpen, maar dat leek me geen goed idee. Dat was vragen om problemen. Dus ging ik voor andere bedrijven werken en kregen we dáár ruzie over. Hij wilde eigenlijk een huisvrouw en de tweede keer is hem dat gelukt.’

‘En jij? Geen tweede keer?’ Logan was geïntrigeerd door haar en wilde alles horen wat ze maar wilde vertellen. Hij was dol op mensen en luisterde altijd gefascineerd naar iedereen. Ze was tot nu toe heel erg open geweest. Haar scheiding van David Carson was ook niet bepaald een geheim, het stond zelfs in haar bio op internet. Er stond niet bij hoe het gekomen was, maar dat had ze hem net gewoon verteld.

‘Geen tijd voor,’ zei ze in antwoord op zijn vraag, en ze glimlachte weer. ‘We zijn nu zes jaar gescheiden. Ik heb het druk gehad met mijn werk en mijn kinderen. Er blijft niet veel tijd over voor iets anders.’

Het leek niet of ze iets miste. Ze leek een gelukkige vrouw die haar eigen leven leidde. Dat vond hij leuk aan haar, en hij was verrast hoe aantrekkelijk ze was. Nog mooier dan op de foto’s. Haar kapsel, de haren strak in een knotje en haar eenvoudige witte zijden blouse en rechte marineblauwe rok; dat was hoe zakenvrouwen eruit dienden te zien. Hij kon het niet nalaten te bedenken hoe ze eruit zou zien met haar haren los en in gemakkelijker kleding. Maar ze kon natuurlijk niet in een T-shirt en spijkerbroek naar haar werk. ‘Hoe oud zijn je kinderen?’ vroeg hij.

Ze glimlachte om de vraag. ‘Mijn instinctieve reactie is altijd twee en vijf, maar helaas zijn ze al negentien en tweeëntwintig. Mijn zoon doet een master maatschappelijk werk aan Columbia, mijn dochter zit op Stanford. Ze is net zo’n zakenfreak als ik en wil haar MBA halen. Mijn zoon is de gezinsheilige. Hij vertrekt deze week met zijn vriendin naar Kenia om waterleidingen aan te leggen.’

‘Interessante kinderen,’ zei hij bewonderend.

‘Dat zijn ze ook, en aardig als mens,’ zei ze trots. ‘Heb jij kinderen?’

‘Niet dat ik weet. Ik ben al twintig jaar gescheiden.’

‘Wat jammer,’ zei ze meelevend, maar toen bedacht ze dat niet iedereen hetzelfde over kinderen dacht. Zoals Jillian bijvoorbeeld, die het wel best vond zonder.

‘Misschien,’ zei hij vaagjes. Hij had er al in geen jaren meer over nagedacht en had lang geleden besloten dat het niets voor hem was. Het had hem wel zijn huwelijk gekost. Zijn ex-vrouw was met een ander getrouwd met wie ze zes kinderen had gekregen. Hij was blij voor haar. ‘Ik weet niet eens of het nog wel telt, zo lang is het geleden. En ik ben maar twee jaar getrouwd geweest, meteen na mijn afstuderen. Ik trouwde met een bloedmooie meid uit Salt Lake. Toen we eenmaal getrouwd waren, zei ze dat ze daar weer wilde gaan wonen en tig kinderen wilde en het was de bedoeling dat ik in de drukkerij van haar vader zou gaan werken. Ik heb het een tijdje geprobeerd, maar ik dacht dat ik mezelf van kant zou maken als ik nog langer bleef, dus nam ik de benen. Toen ben ik naar San Francisco gekomen en niet meer weggegaan. Ik wilde een soort algemene correspondent worden en vanuit de hele wereld freelancen, of over sport schrijven. Ik heb een aantal interessante zaken behandeld in Silicon Valley en werd in het hokje van zakelijk onderzoeksjournalist gestopt. Ik ontdekte wat criminele activiteiten die me fascineerden en was meteen verslaafd. Misschien ben ik diep in mijn hart een soort detective, en ik ben er goed in. Maar ik hou het meest van de menselijke verhalen, zoals dat van Mandela. Hem interviewen was het hoogtepunt van mijn leven. Dat soort kansen krijg je niet vaak.’

‘Mijn zus heeft die interviews gelezen en vond ze fantastisch.’

Hun salades werden gebracht en onder het eten kletsten ze door. Ze spraken over van alles en nog wat en hij zou haar bijna vragen naar het lek in haar bestuurskamer, maar hield zich in. Logan wilde niet dat ze dacht dat hij met haar lunchte om aan informatie te komen, want dat was echt niet zo. Hij had haar gevraagd omdat hij haar bewonderde om wat hij over haar wist en haar beter wilde leren kennen. Ze fascineerde hem, vooral hoe normaal en bescheiden ze was ondanks haar topfunctie. Je kon niet aan haar zien dat ze een van de machtigste vrouwen van het land was, die een gigantisch concern runde. Ze was ook nog gezellig en onpretentieus, en ontzettend slim. Haar bescheidenheid sierde haar en ze maakte hem aan het lachen als ze over haar zus sprak, die hem een pittige tante leek.

‘Ik denk dat je haar wel zou mogen,’ verzekerde Fiona hem. Nu ze hem goed had kunnen bekijken wist ze zeker dat hij Jillian wel aan zou staan. Logan was niet alleen slim en hoogopgeleid, hij was ook nog eens knap en heerlijk ontspannen. ‘Ze zit nu in Toscane. Ze speelt een aardig potje tennis, als je daarvan houdt.’

‘Probeer je ons te koppelen?’ vroeg hij met een grijns.

Fiona lachte om zijn vraag. ‘Daar heeft ze mijn hulp niet bij nodig. Mijn zus heeft altijd wel een vent, als ze wil. Als kind was ze net een bonenstaak, ze is één meter vijfentachtig. En lang of kort, jong of oud, mannen vallen als een blok voor haar. Ze is zo’n geweldige persoonlijkheid, ik heb nog nooit iemand ontmoet die haar niet mocht.’ Zelfs David, met al zijn kritiek op Fiona, had Jillian amusant gevonden. Hij kon altijd met haar lachen.

‘En jij? Hoe was jij als kind?’ Logan leek oprecht geïnteresseerd. Hij stelde haar vragen die hij gewoonlijk niet bij een eerste lunch zou stellen en die zij gewoonlijk zou ontwijken, maar ze was zoveel voorkomender en vriendelijker dan hij had verwacht, dat ze verbazingwekkend open tegen elkaar waren.

‘Ik was verlegen. En ik droeg een bril en had een overbeet, tot ik een beugel kreeg,’ zei ze met een ingehouden glimlachje.

‘En daarna veranderde het lelijke eendje in een prachtige zwaan,’ zei hij terwijl hij naar haar keek. Ze moest ervan blozen.

‘Niet echt. Ik heb nu contactlenzen en draag ’s nachts een bitje als ik gestrest ben, zodat ik niet knars.’

‘Dat is eng,’ zei hij, en ze moesten allebei lachen. ‘Met alle stress die jij van je werk moet hebben, verbaast het me dat je er geen helm en scheenbeschermers bij draagt. Dat je het kunt. De verantwoordelijkheid voor honderdduizend werknemers lijkt mij een hel. Het enige wat ik hoef te doen is mijn artikelen op tijd inleveren.’

‘Dat is ook stressvol,’ zei ze nuchter. ‘Ik weet het niet. Ik vind wat ik doe gewoon leuk, dat helpt.’

Ze leek helemaal op haar werk gefocust, op een heel menselijke manier. Ze was totaal anders dan de arrogante CEO’s die hij elke dag sprak en interviewde, zoals degene met wie hij die middag een afspraak had; een man die hij niet mocht maar die wel belangrijk was voor zijn verhaal. Meestal praatten ze uren over zichzelf en over hoe geweldig ze waren. En Fiona sprak over haar overbeet en haar bitje. Dat was niet bepaald een sexy beeld ondanks haar natuurlijk mooie uiterlijk, maar ze leek er geen probleem mee te hebben haar minpunten prijs te geven. Hij vond het iets aandoenlijks hebben. Ze was verbazingwekkend nederig, vooral voor zo’n belangrijk en machtig iemand.

‘Als je je werk in één woord zou omschrijven, wat zou dat dan zijn?’ vroeg hij om een idee te krijgen hoe ze erover dacht, maar eigenlijk wist hij het al. Het antwoord kwam snel.

‘Moeilijk. Tweede woord: leuk. En jij?’

Hij dacht er even over na. Hij was het niet gewend dat men hém de vragen stelde. ‘Fascinerend. Verrassend. Elke dag anders. Opwindend. De mensen die ik ontmoet vervelen me nooit, ook al mag ik ze soms niet. En mensen blijken altijd anders te zijn dan ik van tevoren dacht.’ Net als zij. Ze was zelfs leuker dan hij had gedacht. Hij vond het alleen jammer dat hij haar niet mocht interviewen. Dat zou een goed stuk zijn geworden. Maar als ze op een of andere wonderbaarlijke manier vrienden konden worden, zou dat nog veel beter zijn.

Fiona was ook blij dat ze ermee had ingestemd om te gaan lunchen. Ze besefte nu dat Jillian gelijk had en dat het leuk was om nieuwe mensen te ontmoeten. Logan was heel erg aardig, nog aardiger dan ze had verwacht. Ze had zijn aanbod uit beleefdheid aangenomen, maar had het geweldig naar haar zin. Met spijt keek ze uiteindelijk op haar horloge, zag dat het twee uur was en wist dat ze moest opstappen. Ze had over twintig minuten een vergadering.

Logan betaalde de lunch en samen liepen ze het restaurant uit.

‘Bedankt dat je vandaag met me wilde lunchen,’ zei hij oprecht terwijl hij met haar meeliep naar haar auto. ‘Het was leuk de vrouw te ontmoeten die bij de stem hoort. Je bent totaal anders dan ik had verwacht. Nou ja, een beetje dan. Je bent gewoon een normaal mens.’ Dat vond hij geweldig aan haar.

‘Ja, dat klopt,’ zei ze simpelweg. ‘De meeste mensen verwachten de Tovenaar van Oz of de Boze Heks van het Westen.’ Ze deed hem meer aan Dorothy denken dan aan een heks, hoewel hij er daar ook voldoende van had ontmoet. Maar zo was Fiona. Ze nam zichzelf niet al te serieus en luisterde naar wat anderen te zeggen hadden. Ze had ook iets onschuldigs, wat hem beviel, alsof ze zuiver en eerlijk was en dat ook van alle andere mensen verwachtte, hoewel ze allebei wisten dat dat ondenkbaar was. Maar ze leek het type vrouw dat anderen het voordeel van de twijfel gunde en het beste bovenbracht in de mensen om haar heen.

‘Ik hoop dat je interview van vanmiddag goed verloopt,’ zei ze terwijl ze de auto openmaakte en achter het stuur ging zitten.

‘Heb je geen chauffeur?’ vroeg hij verbaasd, en ze schudde haar hoofd.

‘Ik rij liever zelf. Dat is makkelijker. Ik laat me alleen rijden als ik naar het vliegveld ga.’

‘Ja, ik ook,’ zei hij met een grijns. ‘Nou, het beste en bedankt dat je wilde komen. Misschien kunnen we het nog eens doen. En ik zou graag je zus ontmoeten.’

‘Ik mail je haar nummer wel. Je zou haar eens moeten bellen.’

Maar zelfs hij had niet de moed om haar zomaar uit het niets te bellen en hij zou het suf vinden om alleen te bellen omdat Fiona het had gezegd.

‘Geloof me, je hoeft niet bang te zijn dat ze verlegen is. En ze zou het leuk vinden je te ontmoeten en over haar boek te praten.’

‘Stel jij ons maar een keer aan elkaar voor,’ zei hij.

‘Nogmaals bedankt voor de lunch.’ Ze zwaaide en reed weg. Logan dacht aan haar terwijl hij naar zijn eigen auto liep, verrast hoe gemoedelijk en leuk het was geweest. Ze had hem geenszins teleurgesteld. Het woord dat bij hem opkwam als hij aan haar dacht was ‘geweldig’.

Fiona had het ook een leuke lunch gevonden. Toen ze haar auto weer op haar plek had geparkeerd keek ze op haar BlackBerry en zag dat ze een voicemailbericht van het inspectiebureau had. Ze luisterde het af voordat ze uitstapte. Het was van de directeur van het bedrijf, die zei dat het dringend was.

Ze belde hem terug zodra ze in haar kamer was en hij zei dat hij die middag wilde langskomen om haar te spreken. ‘Is het zo dringend?’

‘Dat denk ik wel.’

Het had lang geduurd voordat ze iets van zich lieten horen en nu hadden ze ineens haast. Ze zei dat het helaas niet anders kon maar dat ze tot zes uur vergaderingen had. Hij beloofde er om zes uur te zijn. Toen ze terugkwam van haar laatste vergadering van die middag wachtte hij haar op in haar kantoor. Het was een lange dag geweest en ze was moe.

Ze nodigde hem uit in haar spreekhoekje te gaan zitten en hij overhandigde haar een dikke envelop met daarin de bevindingen van het onderzoek. Ze vroeg hem het samen te vatten zodat ze het niet hoefde te lezen terwijl hij wachtte.

‘Ik denk dat je dan beter eerst de deur dicht kunt doen,’ zei hij oplettend, en ze glimlachte om de geheimzinnige sfeer. Iedereen was al naar huis, inclusief haar assistentes.

‘Weet je wie er heeft gelekt?’ vroeg ze nadat ze zijn advies had opgevolgd en de deur van haar kantoor had dichtgedaan, hoewel ze het wel een beetje overdreven vond.

‘Jazeker,’ zei hij ernstig. ‘Gistermiddag heb ik de definitieve bevestiging gekregen en ik ben het vanmorgen nagegaan. Alles in het verslag is geverifieerd en we hebben geen telefoontaps of illegale bronnen gebruikt. Het is precies zo afgehandeld als je wilde, legaal en koosjer.’

Ze knikte tevreden. ‘Vertel me maar wie het is. Ik zal het verslag vanavond thuis uitgebreid lezen.’ Ze voelde een rilling over haar rug gaan toen de directeur haar aankeek. Hij was een gepensioneerde FBI-agent en stond goed aangeschreven.

‘Het is Harding Williams,’ zei hij zonder omhaal.

Fiona staarde hem vol ongeloof aan. Dat was onmogelijk. Het moest een vergissing zijn. Harding was pretentieus en knorrig en haatte haar, maar het was een man die zich aan de regels hield en zijn integriteit stond buiten kijf. ‘Weet je dat zeker?’ Haar stem ging de hoogte in. ‘De voorzitter?’ vroeg ze, alsof ze zeker wilde weten dat ze het over dezelfde hadden. Het kon gewoon niet waar zijn.

‘De voorzitter,’ zei hij met een somber gezicht. ‘Hij heeft nu ongeveer een jaar een affaire met een zeer aantrekkelijke jonge vrouw. Ze is journaliste en het is misschien onschuldig begonnen, maar ze trekt informatie uit hem. Ik weet niet of ze hem chanteert of niet. Ik denk het niet. Ze ontmoeten elkaar één keer per week in een hotel en ik weet niet wat ze er nog meer doen, maar hij deelt in elk geval informatie met haar. Misschien dacht hij dat het tussen hen zou blijven, maar ze heeft het wel degelijk gebruikt. En dat moet hij geweten hebben sinds het artikel over de Larksberry-fabriek. Ze heeft een van mijn agenten verteld dat ze een bron binnen de bestuurskamer van NTA heeft. Ze gaat er zelfs prat op. En hij heeft aan zijn kapper laten doorschemeren dat hij een affaire met een veel jongere vrouw heeft. Ze is tweeëndertig en niet mis.’ Hij pakte de envelop, trok er een map uit en haalde er een foto uit van een prachtige meid met een beeldschoon figuur. Ze had donker haar en lichte ogen en op de foto was een behoorlijk decolleté zichtbaar. Fiona staarde er lange tijd naar voordat ze de foto aan hem teruggaf. Hij schoof hem weer in de envelop en deed die dicht.

‘Weet je zeker dat hij een affaire met haar heeft?’ zei ze ongelovig, en hij wees naar de envelop.

‘Het zit er allemaal in. Ik heb foto’s van hen samen, twee waarop ze zoenen. Hij lijkt verzot op haar.’

Harding was meer dan twee keer zo oud en Fiona kon alleen maar denken aan zijn bedeesde echtgenote. Hij schepte nota bene altijd op dat hij vierenveertig jaar met haar samen was! En hij had Fiona vijfentwintig jaar lang als slet behandeld om een onschuldige affaire die ze in haar studententijd had gehad. Wat Harding deed was zoveel erger. Hij had zijn vertrouwenspositie van voorzitter geschonden, de vertrouwelijkheid van de raad beschaamd, hun aandelen in gevaar gebracht en het bedrijf schade berokkend. Hij had de belangrijkste regels van de raad van bestuur naast zich neergelegd en alles waarin hij beweerde te geloven tot een leugen gemaakt. Hij was een hypocriete leugenaar die naar bed ging met een meid van tweeëndertig, een journaliste, met wie hij ook nog eens uiterst gevoelige bedrijfsgeheimen deelde. Fiona dacht dat ze gek werd. Ze kon er met haar hoofd niet bij. Maar ze wist dat het waar was. Er waren foto’s van hem waarop hij het hotel in en uit liep, bonnetjes van de hotelkamer en het meisje op de foto was degene die de informatie voor het eerst had gepubliceerd. Er bestond geen enkele twijfel over. Fiona stond op met de envelop in haar hand en bedankte de agent. Ze zou het verslag die avond zorgvuldig doorlezen voordat ze een besluit nam, maar als het allemaal waar was, was er maar één conclusie mogelijk: Harding Williams kon niet hun voorzitter blijven en moest worden ontslagen uit de raad van bestuur. Ze wilde het materiaal lezen en daarna zou ze een spoedvergadering van het bestuur inlassen. Ook al mocht ze hem niet en had hij haar jaren gekweld, dit was niet de uitkomst waar ze op had gehoopt of die ze had verwacht. Ze zou in geen miljoen jaar hebben bedacht dat Harding het lek was.

Fiona verliet het gebouw en reed naar huis. Ze voelde zich vreselijk. Het was allemaal zo moeilijk voor te stellen. Ze kon niet begrijpen hoe hij de normen en waarden waarin hij zei te geloven zo aan zijn laars had kunnen lappen. Het was niet alleen het bewijs van Jillians theorie over mannen met macht en ook van Logans ideeën hierover, maar het deed haar ook aan de oude zegswijze denken: ‘Hoe ouder hoe gekker.’ En zonder twijfel was Harding Williams hier de oude gek. Het bezorgde haar niet eens een gevoel van overwinning dat ze de bron van het lek hadden gevonden; ze vond het alleen maar stuitend. Fiona had hem hoger ingeschat. Hij was zo laag als maar kon en wat hij had gedaan was verwerpelijk.

Ze at die avond niet, maar ging aan haar bureau zitten en las het verslag van begin tot eind. Toen ze klaar was, wist ze wat haar te doen stond. Ze belde Harding thuis en vroeg hem de volgende dag bij haar op kantoor langs te komen.

‘Ik heb wel wat beters te doen,’ zei hij prikkelbaar. ‘Ik heb morgen al afspraken staan, ik kom overmorgen wel.’

‘Het spijt me, Harding,’ zei ze op ijzige toon, ‘maar je moet morgen echt komen. Tien uur?’ Ze had om acht uur een afspraak met de financieel directeur en verwachtte dat die minstens twee uur zou gaan duren.

‘Wat is er zo belangrijk dat ik morgen moet komen?’ Hij klonk niet eens bezorgd, alleen maar net zo pompeus en onaardig als altijd.

‘Er zijn wat papieren die ondertekend moeten worden,’ zei ze, omdat ze hem de echte reden nog niet uit de doeken wilde doen.

Hij morde nog even door maar liet zich uiteindelijk vermurwen. ‘Je moet dat soort dingen niet tot het laatste moment laten liggen,’ klaagde hij, maar hij kon de CEO moeilijk iets weigeren.

‘Je hebt helemaal gelijk,’ zei ze. ‘Tot morgen.’ Ze probeerde een neutrale toon te houden, wat maar amper lukte.

Daarna mailde ze de leden van de raad van bestuur en vroeg hen of ze overmorgen bij elkaar konden komen. Ze stelde Harding niet op de hoogte van die bestuursvergadering. Daar zou ze hem wel over inlichten als ze hem morgen zag. Ze wilde eerst even met hem praten. Maar hij zou er weinig tegen in kunnen brengen, ze hadden al het nodige bewijs.

Vervolgens liep ze door haar huis en dacht aan hem en de leugens die hij had verteld, de bedrieger die hij was geweest en de hypocriet die hij was. Ze werd er gewoon onpasselijk van. Fiona keek niet uit naar de confrontatie, maar ze was er ook niet bang voor. Het hoorde bij haar baan om dit af te handelen. Ze had een verantwoordelijkheid tegenover de raad van bestuur en het bedrijf waarvoor ze werkte, en natuurlijk de aandeelhouders. Ze verloor nooit uit het oog wat ze hun verschuldigd was en wilde het bedrijf beschermen.

Voor ze die avond naar bed ging, stuurde ze Logan nog een mail om hem te bedanken voor de lunch en te zeggen dat ze erg had genoten. Het voelde inmiddels als maanden geleden, zoveel was er in de tussentijd gebeurd. Daarna ging ze douchen, poetste haar tanden en deed haar bitje in. En toen ze zichzelf zo in de spiegel zag, moest ze bijna lachen omdat ze dacht aan wat Logan er tijdens de lunch over had gezegd. Het was inderdaad eng. Net als Harding Williams, trouwens. Als je zo bedrieglijk kon zijn en zo omging met normen en verantwoordelijkheden, was je echt angstaanjagend. Maar na wat ze nu wist, kon hij haar niet langer kwellen. Hij had geen macht meer over haar. Ze sliep die nacht als een roos, met het gevoel dat er een enorme last van haar schouders was gevallen. Hij had haar als jonge vrouw veroordeeld en was al die jaren dat ze voor NTA werkte onbeschoft tegen haar geweest, maar nu kende ze zijn ware aard. Hij had misbruik gemaakt van zijn macht als voorzitter, zijn vrouw bedrogen en iedereen voorgelogen. Maar het was nu allemaal voorbij. De machtige voorzitter stond op het punt te vallen.

12

Toen Harding Williams de volgende dag op Fiona’s kantoor verscheen, beende hij naar binnen zonder te wachten tot haar assistente hem had aangekondigd. Fiona zat aan haar bureau wat papierwerk door te nemen en verwachtte hem. Hij was twintig minuten te laat, maar het kon haar weinig schelen. Ze had de hele ochtend aan hem gedacht en na het opstaan het verslag van het onderzoek nogmaals gelezen om zich te verzekeren dat ze niets had gemist. Het stond er allemaal in, met de foto’s erbij van hem met de jonge vrouw, zelfs zoenend in een donkere deuropening. Fiona werd er misselijk van en had medelijden met zijn vrouw.

‘Goedemorgen, Harding,’ zei ze rustig toen hij voor haar bureau boos naar haar ging staan kijken, geïrriteerd dat ze hem had laten komen. Ze stond op en deed haar deur dicht. ‘Ga alsjeblieft zitten.’ Ze gebaarde naar de stoelen in het zitgedeelte, waar ze de avond ervoor nog met de agent had gesproken.

‘Ik heb weinig tijd,’ zei hij bits. ‘Ik heb vanmiddag afspraken in de stad. Ik kan niet elke vijf minuten naar Palo Alto komen rennen omdat jij dat wenst.’

‘Dat is niet erg,’ zei ze terwijl ze gingen zitten. ‘We kunnen dit kort houden. Ik wil dat je ontslag neemt,’ zei ze met duidelijke stem. ‘Ik denk dat je wel weet waarom. En ik wil dit graag simpel houden voor ons allebei en voor de raad.’ Hij leek verbijsterd over wat ze had gezegd en hoe rustig het uit haar mond was gekomen. Ze leek niet boos of geschokt, alleen zakelijk en kil. En zonder blikken of blozen fixeerde ze zijn blik. ‘Je hebt je verantwoordelijkheden als voorzitter van de raad van bestuur beschaamd. Je hebt de vertrouwelijkheidsovereenkomst geschonden die je hebt ondertekend en ik wijs je erop dat dat een juridisch document is. Je hebt dit bedrijf in gevaar gebracht door informatie door te spelen aan iemand van de media, met wie je toevallig ook nog het bed deelt. Je bent een leugenaar en hypocriet, en uit respect dat je niet langer verdient, geef ik je de mogelijkheid om vandaag zelf ontslag te nemen. Als je ervoor kiest dat niet te doen, zul je morgen worden ontslagen. Ik stel voor dat je gezondheidsredenen aanvoert. Je zou in december toch al aftreden, dus het zal niemand erg verbazen. Het scheelt maar een paar maanden en gezondheidsredenen lijken me zeer plausibel. Daar ben je het vast wel mee eens.’

Hij had zijn mond een paar keer open en weer dicht gedaan maar niets gezegd terwijl Fiona sprak, hoewel hij haar wel woedend aanstaarde. Hij stond op en ijsbeerde door de kamer. Met giftige ogen draaide hij zich weer naar haar om. ‘Hoe durf je zo tegen me te spreken?!’ Hij probeerde haar te intimideren, maar het werkte niet.

Fiona was niet onder de indruk van zijn aanmatigende toon en zei met ijzige stem: ‘Hoe durf je de raad zo te verraden? Je hebt uiterst vertrouwelijke informatie doorgespeeld die duizenden levens beïnvloedt en onze aandelen kan laten kelderen, alleen maar zodat je van bil kan met een of andere meid? Hoe dúrf je?!’ Haar blik boorde zich in de zijne. Deze keer lag de macht bij haar. De waarheid was een machtig wapen.

‘Daar is niets van waar,’ probeerde hij.

Zonder nog een woord te zeggen, stond ze op en gaf hem de foto’s van hem met de jonge journaliste die in de map op haar bureau hadden gezeten. Het leek of hij een hartaanval zou krijgen toen hij ze zag. ‘Haar naam staat onder het eerste artikel met de gelekte info. Het gaat ons niets aan met wie je het bed deelt, maar als je liefjes vertrouwelijke informatie over ons bedrijf publiceren, gaat het ons wél aan. Je bent een gevaar voor het bedrijf, Harding. Daar zal de raad van bestuur het ongetwijfeld mee eens zijn. Om vertrouwelijkheidsredenen mogen we de reden voor jouw ontslag niet vrijgeven, maar als je me geen andere keus laat, doe ik het. Ik denk niet dat je speculaties over het waarom van je ontslag in de kranten en op het internet wilt. Ik zou dat tenminste niet willen, als ik in jouw schoenen stond.’ Ze hield zijn blik vast en ze wisten allebei dat zij sterker was.

‘Slet die je bent,’ zei hij met een van woede doordrenkte stem, en hij beefde letterlijk van kwaadheid. ‘Vuile hoer!’

‘Je vriendinnetje ja, ik niet,’ zei ze koeltjes. ‘En jij zelf. Ik ben dat nooit geweest. Ik was een onschuldige jonge meid van wie jouw vriend Jed Ivory misbruik heeft gemaakt en dat heb jij al die tijd tegen me gebruikt. Ik heb jou ook nooit gemogen, maar ik respecteerde je om je expertise, de integriteit die ik dacht dat je bezat en je gerenommeerde carrière. En nu blijk je een huichelaar. Je schept op over je vierenveertigjarige huwelijk en predikt over normen en waarden, terwijl je ze zelf niet hebt. Ik wil je onmiddellijk uit het bestuur hebben. Je bent een gevaar voor ons allemaal.’

‘Je had het recht niet om me te laten volgen,’ schreeuwde hij tegen haar.

‘Dat is niet illegaal. Ik heb je ervan verzekerd dat we alleen legitieme methoden zouden gebruiken om het onderzoek uit te voeren en zo is het ook gegaan. Je bent een sukkel dat je in het openbaar met haar zoent en jezelf voor schut zet. Als het een willekeurig andere vrouw was geweest zou het me niets kunnen schelen, hoewel ik het walgelijk van je vind en smakeloos. Maar deze vrouw is verslaggeefster, je hebt bedrijfsgeheimen met haar gedeeld en zij heeft ze gepubliceerd. Daar ga je voor mij een grens over.’

‘Het zou toch wel uitgekomen zijn dat we Larksberry willen sluiten,’ bracht hij ertegen in, maar ze wisten allebei dat het op het juiste moment heel anders gepresenteerd zou worden. In plaats daarvan was de informatie gebruikt om het bedrijf schade te berokkenen, de mensen tegen hen op te zetten, de werknemers in het harnas te jagen en uiteindelijk de aandelen in gevaar te brengen. En Harding wist dat ook. Zijn verslaggeefstertje was op de verkeerde manier met de informatie omgesprongen en hij was zo gek op haar dat hij zijn carrière en het bedrijf op het spel had gezet. ‘Als je dit aan de pers lekt, klaag ik je aan,’ dreigde hij, maar Fiona was niet bang voor hem.

‘Dit is geen laster, Harding. Het is allemaal waar. Je kunt niet iemand aanklagen voor smaad als het waar is. Dat kun je niet winnen. En we lekken niets naar de pers als jij vandaag ontslag neemt. Je kunt morgen om negen uur je functie bij de raad van bestuur neerleggen. Ik heb een spoedvergadering ingelast en ik verwacht dat je aanwezig bent. Daarna is het klaar.’ Fiona hield een neutrale toon vast, terwijl hij al zo ongeveer vanaf zijn binnenkomst tegen haar schreeuwde. ‘Het is aan jou hoe je dit aanpakt. Het kan op de nette manier of je kunt er een puinhoop van maken. Aan jou de keus. Persoonlijk zou ik voor de stille trom kiezen als ik jou was.’

‘Vrouwen als jij horen geen bedrijf te runnen,’ zei hij boosaardig. ‘Je weet niet waar je mee bezig bent.’ Maar de stabiliteit van hun aandelen, zelfs in een slappe economie, bewees het tegendeel, en dat wist hij ook.

‘Ik ben hier niet degene die ter discussie staat,’ zei Fiona rustig, en ze gaf hem de ontslagbrief die ze die ochtend voor hem had opgesteld. Hij keek ernaar, verfrommelde hem, smeet de prop voor haar voeten en liep de deur uit. Maar ze wist dat hij er de volgende dag zo eentje moest ondertekenen, anders zouden ze hem ontslaan. Het was gedaan met hem. Hij was ontmaskerd als de bedrieglijke persoon die hij was. Ze pakte de verfrommelde ontslagbrief op en gooide hem in de prullenmand op het moment dat haar assistente met een bezorgde blik kwam binnenlopen. Ze had Harding zien vertrekken en hem daarvoor door de gesloten deur heen horen schreeuwen.

‘Aspirine nodig?’

Fiona lachte. Ze had zich nog nooit zo goed gevoeld. Ze vond het alleen wel jammer dat ze zich zes jaar door hem had laten kwellen en vijfentwintig jaar geleden een schuldgevoel had aan laten praten. ‘Nee Angela, dat is niet nodig,’ zei ze, en ze ging weer aan haar bureau zitten.

Het was een dag vol vergaderingen, maar ze was niet eens moe toen ze thuiskwam. De volgende dag verscheen ze fris en fruitig op de bestuursvergadering. Iedereen was er al toen ze aankwam. Ze keken bezorgd en wilden graag weten wat de reden voor deze spoedvergadering was. Net op dat moment stormde Harding ook de ruimte binnen. Zijn gezicht was rood van woede toen hij ging zitten en hen vanaf de voorzittersstoel toesprak.

‘Ik wil dat jullie allemaal weten wat voor vrouw dit is,’ bulderde hij, en ze keken hem vol verbazing aan. Fiona wist wat er ging komen, maar het deed haar niets. Haar strijd met hem was voorbij. Hij had de oorlog verloren en dat zouden de leden van de raad ook te horen krijgen. ‘Ze heeft op Harvard een affaire met een getrouwde docent gehad. Ze heeft hem verleid en bij zijn vrouw weggelokt. Ze is een huwelijkssloper en een slet. Een immorele vrouw, en dat is ze al haar hele leven.’ Na zijn uitbarsting staarden de bestuursleden hem aan. Hij leek totaal verward.

Fiona sprak met kalme stem en men keek van Harding naar haar. ‘De man was al van tafel en bed gescheiden toen ik hem ontmoette. Het was een vriend van Harding en de docent in kwestie maakte er een gewoonte van met studentes het bed in te duiken. Hij is van zijn vrouw gescheiden om te trouwen met een andere studente, die hij zwanger had gemaakt, en hij brak mijn hart. Ik was vierentwintig jaar oud en het zwangere meisje tweeëntwintig. Hij heeft misbruik gemaakt van ons allebei en talloze andere meiden voor ons en na ons. Maar dat is niet waarvoor we hier nu bij elkaar zijn gekomen,’ ging ze soepeltjes verder, terwijl een aantal leden ongemakkelijk ging verzitten op hun stoel. Ze vonden het maar niets wat Harding had gezegd en hoe hij Fiona probeerde af te schilderen. Ze respecteerden haar, als vrouw en als CEO. ‘We zijn hier omdat onze agenten het lek hebben gevonden,’ zei ze rustig. ‘Helaas is dat Harding gebleken. Hij heeft een affaire met een journaliste, de vrouw wier naam onder het eerste stuk stond. Er bestaat geen enkele twijfel en ik heb voor eenieder van jullie een kopie van het onderzoek.’ Ze lagen opgestapeld op de vergadertafel met de namen van de leden erop en er was ‘vertrouwelijk’ op gestempeld. Vanaf haar stoel ging ze rustig verder: ‘Ik heb Harding gisteren verzocht om ontslag te nemen op grond van gezondheidsproblemen. De pers zal daar weinig acht op slaan aangezien hij over vijf maanden toch zou stoppen. Hij heeft geweigerd. Ik zou vandaag nog eens hetzelfde verzoek kunnen doen. Of we kunnen hem ontslaan, mij maakt het niet uit.’ Ze draaide zich toen naar Harding, die onderuitgezakt op zijn stoel zat. Hij had stoom afgeblazen en iedereen keek geschokt om wat ze net hadden gehoord. ‘Harding, heb je nog iets te zeggen?’ Ze stelde de vraag zonder zichtbare emotie en leek volkomen beheerst. Er ging een gefluister op onder de leden terwijl ze allemaal een exemplaar van het onderzoeksverslag pakten.

Hij deed zijn mond open. ‘Ik treed af,’ zei hij terwijl hij opstond en de vergadertafel rondkeek. ‘Ik wil de zekerheid dat er niets naar de pers lekt,’ zei hij met een doodsbenauwd hoofd. Iedereen knikte.

Harding verdiende de loyaliteit niet die hij zelf niet had laten zien, maar Fiona wilde nu alleen nog maar dat deze zaak een stille dood stierf. Als ze het aan de grote klok zouden hangen zou dat NTA alleen maar schaden. Dat was de eerste zorg voor alle aanwezigen, behalve voor hem, anders had hij niet gedaan wat hij gedaan had.

‘Je hebt ons woord,’ sprak een van de bestuursleden. Harding knikte en keek naar Nathan Daniels, het oudste lid van de raad. Hij was bankdirecteur, iedereen had respect voor hem en hij zat het langste in het bestuur.

‘Jullie ontvangen mijn ontslagbrief vandaag nog. Wegens gezondheidsredenen,’ bevestigde Harding. En toen liep hij de deur uit zonder nog naar iemand te kijken. Hij bood geen verontschuldigingen aan en nam geen afscheid. Ook keek hij niet meer naar Fiona toen hij wegliep. Er volgde een lange stilte waarin ze allemaal probeerden te verwerken wat er zojuist was gebeurd. Hij was de laatste persoon die ze van verraad hadden verdacht of van wie ze hadden verwacht dat hij gekke dingen zou doen door een jonge vrouw. Hij had zijn reputatie en eer voor haar op het spel gezet en zij had hem op haar beurt verraden door te publiceren wat hij haar had verteld.

Fiona riep hen weer tot de orde en hielp hen eraan herinneren dat ze nog een nieuwe voorzitter moesten aanwijzen. Een raad van bestuur zonder voorzitter was geen optie. Ze droeg de door iedereen gerespecteerde Nathan Daniels voor. Fiona’s voorstel werd unaniem aangenomen.

Twintig minuten later verlieten ze allemaal de bestuurskamer met een kopie van het verslag in de hand. Ze waren nog steeds geschokt van alles wat er was gebeurd. Fiona ging terug naar haar kantoor en vroeg de pr-afdeling een persbericht op te stellen waarin stond dat Harding wegens gezondheidsredenen ontslag nam en Nathan Daniels was aangesteld als nieuwe voorzitter van de raad van bestuur. Het was een welwillende mededeling. Nathans ervarenheid maakte hem een verstandige keuze die de aandeelhouders zou bevallen. Het persbericht zou nergens op commentaar stuiten. Om één uur ’s middags had Fiona de ontslagbrief van Harding in handen. Het was voorbij. Het mysterie was opgelost en Harding was weg. Fiona had het net zo afgehandeld als al het andere; vakkundig, waardig en netjes. Ze wachtte op een soort overwinningsgevoel, maar dat bleef uit. Ze voelde niets anders dan opluchting terwijl ze stilletjes verderging met haar dagelijkse bezigheden als CEO. Maar haar missie was volbracht; het bedrijf dat aan haar was toevertrouwd was eindelijk weer veilig.

13

Fiona’s eerste telefoontje op de ochtend na Harding Williams’ ontslag kwam van Logan Smith. Ze nam het aan en vroeg zich af of de timing toeval was of dat hij iets zou gaan zeggen over Hardings vertrek. Ze hoefde niet lang op een antwoord te wachten.

‘Was hij het lek?’ was het eerste wat hij na de begroeting zei.

Hij was nog slimmer dan ze dacht en had het uitgevogeld. Maar ze was niet van plan hem de waarheid te vertellen. Al vond ze hem aardig, ze zou geen geheimen aan hem onthullen. Aan niemand. ‘Hij is ziek,’ antwoordde ze rustig, alsof er niets ongebruikelijks was gebeurd. ‘Hij zou toch aan het einde van het jaar aftreden. Zeventig is onze verplichte pensioenleeftijd en dat wordt hij in december. Het zou niet goed zijn voor zijn gezondheid nog vijf maanden aan te blijven.’ Ze sprak met haar zakelijkste stem.

‘Hij lijkt me niet het type man dat er vijf minuten voor zijn pensioen de brui aan geeft, al lag hij op sterven. Ik heb hem twee jaar geleden geïnterviewd en het is een taaie.’

‘Iedereen wordt oud en ziek. Zelfs Harding. We maakten ons allemaal zorgen om hem. Maar het is goed zo.’ Dat laatste was waar.

Logan was nog steeds argwanend, want hij vond het niet plausibel klinken. ‘Volgens mij is dit puur diplomatiek, Fiona.’ Maar hij drong niet langer aan. En toen bedacht hij nog iets. ‘Wist je het toen we van de week lunchten? Ik ben gewoon nieuwsgierig. Ik zal het niet plaatsen.’

‘Nee, toen nog niet. Ik hoorde pas later die dag dat hij uit de raad van bestuur zou stappen.’ Dat was ook waar. Het was alleen niet Hardings besluit geweest maar dat van haar. ‘De raad van bestuur is gisteren bij elkaar gekomen om zijn ontslag te aanvaarden. Hij kon zijn verplichtingen niet langer nakomen.’ Ze vond het maar niets dat ze Logan halve waarheden moest voeren. Fiona wilde niet tegen hem liegen, maar ze kon en wilde hem ook niet de waarheid vertellen. Ze wilde van onderwerp veranderen, maar Logan was nog niet zover.

‘Het is geen geheim dat hij iets tegen vrouwen in hoge posities heeft. Dat heeft hij me zelf verteld. En er werd altijd gefluisterd dat hij in het bijzonder een hekel aan jou had.’

Het was een zware bewering die hij daar deed en hij verwachtte dat ze hem zou tegenspreken. Ze koos haar woorden behoedzaam. ‘Hij was een uitmuntende voorzitter.’ Haar stem was zo glad als zijde.

‘Ik ga niks uit je krijgen, hè?’ zei hij gefrustreerd.

‘Bel je me voor een verhaal of als vriend?’ Ze klonk bedroefd dat ze het moest vragen, want ze wilde niet gebruikt worden.

‘Allebei een beetje,’ zei hij naar waarheid. ‘Je bent wat dit betreft de beste bron en iets zegt me dat er meer achter zit. Het was wel héél plotseling. Je hoeft me niet te vertellen wat er is gebeurd als je dat niet wilt, maar lieg in ieder geval niet tegen me.’

‘Stel me dan geen vragen waar ik geen antwoord op kan geven.’ Ze klonk moe toen ze het zei. Het waren een paar lange dagen geweest sinds hun lunch.

‘Ik zal je niet pushen,’ zei hij zacht. Hij respecteerde haar integriteit en wist hoe zwaar haar baan was. En ze deed het zo goed. Fiona was niet het type vrouw dat het hem had verteld als Harding het lek was en dat wist hij. Het was tijdverspilling om het haar te vragen. ‘Ik belde eigenlijk voor iets anders,’ zei hij. ‘Ik heb morgen weer een interview bij jou in de buurt en vroeg me af of je een hapje met me wilde gaan eten. Ik vond het een gezellige lunch laatst en ik wilde een café in Palo Alto voorstellen waar ik vaak kom. Met bier en lekkere hamburgers. Niets chics. En ik beloof je dat ik niets over Harding Williams zal vragen. Ik zweer het. Gewoon twee maatjes die samen een hapje eten en een biertje drinken.’

Ze lachte om wat hij zei. ‘In dat geval...’ zei ze, waarna ze even aarzelde. Ze wilde eigenlijk weigeren, maar het klonk erg leuk en ze had geen plannen. En de avonden waren eenzaam na haar vakantie met de kinderen. ‘Lijkt het me leuk. Kan het een beetje vroeg? Ik heb een lange week achter de rug.’

‘Dat snap ik.’ Hij klonk meelevend, want hij wist zeker dat wat er ook voor had gezorgd dat Harding Williams was afgetreden, ook niet makkelijk voor haar kon zijn geweest. Uiteindelijk kwamen alle moeilijke beslissingen op haar schouders terecht. ‘Ik ook wel. Is zes uur te vroeg?’

‘Perfect.’ Dan kon ze na het eten nog op een christelijke tijd thuis zijn. Het was een eeuwigheid geleden dat ze met een vriend een biertje was gaan drinken, maar hij was een fijne gesprekspartner en ze was nog steeds van plan hem aan haar zus te koppelen. Hij was geknipt voor haar, ook al was hij tien jaar jonger. Ze had het gevoel dat geen van beiden om het leeftijdsverschil zou malen.

Logan gaf haar de naam en het adres van het café en zei dat hij haar daar de volgende dag om zes uur zou zien. Fiona zag tot haar opluchting dat Hardings aftreden door de kranten en het internet was opgepikt als een non-event. Er werd hier en daar wel wat gespeculeerd, maar niemand had bewijs voor het verband met het lek twee maanden daarvoor. En allemaal benadrukten ze dat hij over een paar maanden toch al met pensioen zou gaan. Eind goed, al goed. De rest van de dag was ze aan het vergaderen en hield ze zich bezig met het ingewikkelde werk van het leiden van NTA.

Toen ze die avond thuiskwam zwom ze in haar zwembad, wat haar verkwikte en deed bijkomen na een lange dag. Daarna belde ze Alyssa, die in Tahoe bij de Westons logeerde. Haar dochter vertelde wat ze allemaal hadden gedaan en na een paar minuten hingen ze op. Fiona was uitgeput en wilde naar bed.

Wat Alyssa haar moeder niet had verteld, was dat de sfeer in het vakantiehuis van Johns ouders gespannener was dan verwacht. Ze waren aardig en beleefd, maar er hing een tastbare spanning tussen zijn vader en moeder waardoor niemand zich helemaal op zijn gemak voelde. Aan het einde van de dag, toen ze met z’n tweetjes op de steiger zaten, bekende John dat dat al zo was sinds zijn vader van seksuele intimidatie was beschuldigd, ook al had de vrouw uiteindelijk openlijk toegegeven dat ze had gelogen. Het leek niets uit te maken. Zijn ouders waren evengoed van slag.

‘De vrouw die hem beschuldigde heeft toegegeven dat ze heeft gelogen en mijn moeder heeft vanaf het begin gedacht dat hij onschuldig was,’ legde John aan Alyssa uit, ‘maar ik denk dat ze er erg van is geschrokken dat iemand zomaar zoiets kan beweren. Sinds dat voorval is ze heel nerveus. En ze worden natuurlijk helemaal gek van mijn zus. Die zoekt altijd ruzie. Ze heeft tegen mijn vader gezegd dat ze denkt dat hij mijn moeder heeft bedrogen en ze gelooft nog steeds niet dat het niet waar is. Dus mijn vader is boos op haar en daar maken mijn ouders weer ruzie over. Ik denk dat het uiteindelijk wel overgaat, maar ze zijn al twee maanden zichzelf niet.’ Daarna vertrouwde hij haar zijn grootste angst toe. ‘De meeste tijd gaat het goed tussen hen. Maar mijn vader heeft veel stress op het werk. Jouw moeder vast ook. Ik weet dat het nergens op slaat, maar ik ben soms bang dat ze zullen gaan scheiden. Ik ken bijna niemand wiens ouders nog bij elkaar zijn. Kijk maar naar jou.’ Alyssa’s ouders waren al sinds haar dertiende uit elkaar. Zij was er inmiddels aan gewend, maar ze had wel medelijden met hem. John zei dat hij niet kon wachten tot hij weer naar de universiteit kon. Het was nog erger als zijn oudere broer er ook was. Tom en Marshall ruzieden over alles. Hij vond zijn vader al een leugenaar en een eikel en had dankbaar gebruikgemaakt van het gebeuren, en hij dacht ook dat zijn vader schuldig was. John zei dat Tom hun vader nooit eens het voordeel van de twijfel gunde.

‘Volmaakt gezin, hè?’ zei hij, en hij leek net een klein kind terwijl ze op de steiger zaten en hun voeten in het koude water lieten bungelen. Alyssa hield van hem en wilde er voor hem zijn. Hij was heel lief voor haar.

‘Het volmaakte gezin bestaat niet,’ zei ze, en ze leunde tegen hem aan terwijl hij een arm om haar heen sloeg. ‘Mijn ouders hadden altijd ruzie. Mijn vader verafschuwde mijn moeders werk. Hij vond dat ze thuis moest blijven, bij ons. Ik denk dat mijn moeder daarom nooit meer een andere man wil. Ze wil nu alleen maar rust. Ik maak me soms wel zorgen dat ze alleen is. Het lijkt me eenzaam voor haar nu wij het huis uit zijn. Maar ik denk dat ze door mijn vader mannen en het huwelijk voor altijd heeft afgezworen. Hij zat constant op haar te vitten. Dat doet hij nog steeds als ik hem spreek. Hij heeft altijd wel iets gemeens over haar te zeggen.’ Alyssa keek er verdrietig bij. De slechte relatie van haar ouders was heel pijnlijk voor haar.

‘Die van mij hebben niet vaak ruzie. Maar mijn moeder is nu echt voortdurend nerveus. Ze wil altijd dat alles perfect is voor ons, en helemaal voor hem, en soms kan dat gewoon niet. Ze wilde dat mijn vader een maand vrij zou nemen om hier te zijn, maar dat wilde hij niet. Hij neemt dit jaar geen vakantie op, alleen weekenden. En hij gaat elke week naar L.A. Het valt niet mee om CEO te zijn. Ik denk dat ik liever mijn eigen bedrijfje zou hebben dan een enorme onderneming runnen, zoals jouw moeder en mijn vader.’ Hij werd zich steeds meer bewust van de prijs die iedereen ervoor betaalde, niet alleen zijn ouders.

Alyssa dacht er anders over. ‘Ik zou het geweldig vinden,’ zei ze met een grote glimlach. ‘Het is echt cool. Mijn moeder houdt van haar werk. Ik wil ook ooit directeur van een groot bedrijf worden.’ De appel viel niet ver van de boom en haar moeder was al haar hele leven haar grote voorbeeld. Ze bewonderde Fiona enorm om wat ze deed.

‘Ja, maar als ze uiteindelijk helemaal alleen eindigt door die baan, wat heeft ze er dan aan? Ik heb liever een goed huwelijk en een huis vol kinderen,’ zei hij met een grijns.

‘Twee zou ik wel leuk vinden, zoals bij ons thuis,’ zei Alyssa ernstig.

‘Ik zat eerder aan vijf of zes te denken,’ plaagde hij haar. ‘En stel je voor dat ze allemaal op mijn zus lijken... ik zou mezelf van kant maken. Echt waar, die besteedt al haar vrije tijd aan het bedenken van manieren om mijn ouders te tergen. Ze vertelde mijn vader dat ze een tattoo neemt als ze achttien is.’

‘Daar was hij vast heel blij mee,’ lachte Alyssa. Ze vond Lindsay wel grappig, hoewel ze wel heel rebels was, maar het was nog maar een kind en ze zou er over een paar jaar wel overheen groeien.

‘Mijn moeder zei dat ze het niet meent, maar ik zie haar nog wel een lelijke tattoo laten zetten op haar achttiende verjaardag,’ zei John met een treurige glimlach. Lindsay was aanzienlijk erger en onbeschofter tegen haar vader geworden sinds de ingetrokken aanklacht. Het was een opluchting voor John geweest dat hij even weg kon om de Carsons in Malibu te bezoeken. Alyssa en haar moeder en broer leken hem veel gelukkiger mensen. En ondanks haar baan leek Fiona hem veel relaxter dan zijn vader en was ze duidelijk graag bij haar kinderen. Zijn eigen moeder was gespannener en stond onder druk om alles precies goed te doen. Ze maakte zich over alles zorgen, vooral de laatste tijd. Het was gewoon niet meer leuk thuis. Hun vader had een jetski voor hen gekocht, waar hun moeder alleen maar weer bezorgder van werd. Ze was bang dat ze een ongeluk zouden krijgen. Toen Marshall dat weekend kwam, mocht John van hem Alyssa mee het meer op nemen in de boot. Ze hadden rondgesjeesd en gevist en enorm genoten. Maar de boot was ook een bron van ruzie tussen zijn ouders. Het eindresultaat was dat het niet erg gezellig was. In Malibu hadden ze het veel leuker gehad. Het meer was helaas al net zo koud als de sfeer in huis. Die avond hoorde Alyssa Johns ouders ruziën over de vraag of John met haar met de boot weg mocht.

‘Het is veel te gevaarlijk. Er gebeuren elke dag ongelukken op het meer. Dodelijke. Stel dat haar iets overkomt terwijl ze bij ons is?’

‘Jemig, Liz. John is hartstikke verantwoordelijk. Je kunt hem niet als een kleuter blijven behandelen. Hij doet aan football, dat is veel gevaarlijker dan met een bootje op het meer dobberen.’

‘Dat is wat anders,’ probeerde Liz uit te leggen, maar Marshall luisterde niet en toen ze die avond naar bed gingen, draaide hij zich naar haar toe en vroeg haar wat er toch met haar aan de hand was. Zodra hij dat zei, begon ze te snikken. Ze moest de laatste tijd voortdurend huilen. Het was een soort naschok van alles wat er de afgelopen twee maanden was gebeurd. Ze was zo sterk en onwankelbaar geweest toen hij dat van haar nodig had, dat ze nu instortte.

‘Lieverd, wat is er toch?’ vroeg hij zacht terwijl ze zich in tranen aan hem vastklampte. Ze wilde de laatste tijd niet meer dat hij wegging.

‘Ik weet het niet,’ zei ze naar waarheid. ‘Ik ben de hele tijd bang dat er iets ergs gebeurt. Met jou of de jongens, of met Lindsay.’ De aanklacht had haar wereld opgeschud en ook al geloofde ze hem, het idee dat hij een affaire zou kunnen hebben liet haar nu niet meer los. Ze had nooit gedacht dat hij haar bedroog, maar ineens maakte ze zich zorgen dat het zou kúnnen gebeuren. Ze voelde zich oud en lelijk. Het kwaad op de wereld, belichaamd door een vrouw als Megan Wheeler, was te dicht bij haar vredige leventje gekomen en dat had Liz flink van de wijs gebracht. Niets voelde meer veilig. Ze maakte zich zelfs zorgen dat hem in L.A. iets zou overkomen of dat hij met het bedrijfsvliegtuig neer zou storten. Ze leed aan een soort algemeen, acuut gevoel van onbehagen.

‘Misschien moet je eens naar de dokter,’ opperde Marshall bezorgd, en Liz nestelde zich in zijn armen. Hij had het gevoel dat ze nu constant van streek was en hij niets kon doen om haar te kalmeren. Hij vroeg zich af of ze ziek was.

‘Ik kijk wel hoe ik me voel als we weer thuis zijn,’ zei ze zacht.

Hij maakte zich zorgen om haar en begreep niet wat er met haar was gebeurd. Ze was altijd zijn rots in de branding geweest en hij had altijd op haar kunnen rekenen, maar nu was ze ineens bangelijk geworden. Het was elke keer een opluchting als hij weer naar de stad kon en een paar dagen van haar af was.

En in Malibu ging het niet veel beter. Ashley was ook depressief. Het hele incident met Megan Wheeler had haar doen beseffen dat Marshall vaker vreemd kon gaan, ook al waren het maar onenightstands. En ze was geobsedeerd geraakt met Liz sinds ze hen samen op tv had gezien. Ze had genoeg van zijn dubbelleven met zijn twee gezinnen en wilde niet meer wachten tot Lindsay klaar was met school. Ze wilde dat hij nú bij Liz wegging en in Malibu bij haar en de meiden kwam wonen. Te pas en te onpas zeurde ze erover.

‘Ik kan niet nog een jaar wachten,’ zei ze snikkend aan de ontbijttafel, en Marshall voelde zich net een pingpongbal tussen twee huilende vrouwen van wie hij gek werd. Hij probeerde geduldig te zijn met Liz, maar Ashley legde zoveel druk op hem dat hij steeds vaker boos reageerde, wat het alleen maar erger maakte.

‘Zo kan ik niet leven!’ schreeuwde hij op een ochtend tegen haar toen de kinderen al de deur uit waren. Hij probeerde zich te beheersen, maar hij had op dit moment meer begrip van Ashley nodig dan ze toonde. Marshall wees haar erop dat ze een volwassen vrouw was en op de hoogte was van zijn situatie. ‘Ik denk dat Liz een zenuwinzinking of zo heeft en ik kan het niet aan als jij ook nog eens instort.’ Wanhopig ging hij met zijn handen door zijn haren. Ashley barstte in tranen uit en rende de trap op naar haar slaapkamer. Ze had er schoon genoeg van dat hij rekening bleef houden met Liz. Hij vond haar een uur later snikkend in bed en wist niet meer wat hij moest. Geen van beide vrouwen vertrouwde hem nog volledig en ze waren allebei onzeker. Hun gelukkige leventje lag aan duigen. Het maakte nu niet meer uit in welke stad hij was, het voelde steevast als de verkeerde. Hij reisde van de ene ongelukkige vrouw naar de andere. En Lindsay maakte het nog erger als hij bij Liz was. Ze had sinds mei amper een woord met hem gewisseld. De tweeling zag hem tenminste nog als held, maar verder niemand meer. Ashley beschuldigde hem van vreemdgaan, hij blafte iedereen overal af en hij kon zich nauwelijks op zijn werk concentreren, al was het wel een opluchting om even naar kantoor te kunnen ontsnappen.

‘Ashley, je moet je vermannen,’ smeekte Marshall. Hij wilde dat het weer goed kwam tussen hen, nog meer dan met Liz. Liz was zijn plicht, Ashley was zijn droom. ‘Je moet me vertrouwen. Ik zweer je dat over een jaar alles goed komt. Dan krijg je alles wat je wilt. Maar als ik nu bij Liz wegga, zullen mijn kinderen me dat nooit vergeven. Wacht nou tot Lindsay eindexamen heeft gedaan en al je dromen worden werkelijkheid.’ Maar hij wist dat ze hem niet langer geloofde en dat alles wat Bonnie tegen haar zei het alleen maar erger maakte. Ze vreeën amper nog. Hij kon bijna niet meer normaal denken en wilde alleen maar dat alles weer werd zoals het de afgelopen acht jaar was geweest. Ashley wilde meer. Ze wilde hem volledig in haar leven.

Toen hij vrijdag bij Lake Tahoe aankwam, hadden Lindsay en haar moeder ruzie gehad en praatten niet meer met elkaar. Hij schonk een stevige borrel voor zichzelf in, ging buiten op de steiger zitten en er gleed een traan over zijn wang. Zijn leven was een puinhoop en hij kon er niets aan veranderen, of dat wilde hij in elk geval niet. Hij wilde Liz niet nog meer aandoen. Megan Wheelers beschuldiging had haar leven ondersteboven gegooid, nog erger nu het opgelost was dan toen het gebeurde, leek het. En zijn schuldbetuiging aan Ashley uit naam van eerlijkheid, hoe minimaal ook, had ook niet goed uitgepakt. Hij had er nu spijt van dat hij het had verteld. Ze moesten allebei kalmeren zodat alles weer een beetje normaal kon worden. En als Lindsay over een jaar eindexamen had gedaan, zou hij wel zien hoe het er met Liz voor stond. Maar wat het ook zou worden, hij wist dat hij iemands leven, of dat van zichzelf, zou verwoesten. Dat was het laatste wat hij wilde. Wat hij van hen nodig had, was rust. En hun steun, niet hun veeleisendheid. Het voelde alsof hij twee boa constrictors om zijn nek had die hem allebei wurgden. Hij was nu zelfs zenuwachtig als hij naar L.A. ging. In plaats van met open armen te worden ontvangen en het bed in te duiken, had hij geen idee in wat voor staat hij Ashley zou aantreffen of waar ze hem deze keer van zou beschuldigen. Haar eisen waren veel dwingender geworden sinds ze hem met Liz op tv had gezien.

Met zijn drankje in zijn hand staarde hij naar het meer terwijl hij zich afvroeg wat hij moest doen. Alles leek fout te gaan in zijn leven en dat zorgde ervoor dat hij weg wilde, weg van allebei. Ashley wees hem op zijn verantwoordelijkheid ten opzichte van haar en de tweeling, iets waarvan hij wist dat het rechtstreeks van Bonnie kwam, die meer tijd met haar doorbracht dan hij en alle gelegenheid had om haar tegen hem op te stoken. En Liz wilde meer tijd samen doorbrengen en zei zelfs dat ze in het najaar met hem mee wilde naar L.A. als ze iemand kon vinden die bij Lindsay bleef. Dat bezorgde hem een paniekgevoel. Iedereen zat hem op zijn nek. Terwijl hij erover nadacht, nam Marshall de laatste slok van zijn drankje en dook daarna in het koude water. Het was goed om zijn lichaam te voelen tintelen van de shock. Hij zwom naar het vlot en weer terug en klom uit het water. Toen hij weer binnen was, hadden Liz en Lindsay weer ruzie en waren allebei in tranen. Dat kon hij er nu niet bij hebben, dus zonder iets te zeggen liep hij langs hen heen naar de slaapkamer. Hij deed de deur dicht, ging met gesloten ogen op het bed liggen en probeerde er niet aan te denken. Terwijl hij daar lag, hoorde hij een appje binnenkomen. Hij was van Ashley. Ze wist dat ze dat niet moest doen, maar soms lapte ze de regels aan haar laars en de laatste tijd nam ze steeds meer risico, om hem te pushen. Hij las het berichtje. Er stond alleen maar: ‘Ik hou van je. We missen je.’ Hij wiste het, deed zijn ogen weer dicht en probeerde te slapen. Maar hij kon alleen maar aan Ashley en de tweeling denken en hoe fijn het voelde om bij haar in bed te liggen. Hij ging dinsdag weer naar L.A. en hoopte maar dat dit een betere week zou worden. Misschien zouden ze aan het eind van de zomer allemaal weer tot rust zijn gekomen en hem niet zo aan zijn kop zeuren. Hij verlangde naar rust.

14

Vrijdag om zes uur vond Fiona zonder veel moeite het café. Het was precies zoals Logan het had omschreven: niets chics, vol Stanford-studenten en een paar mensen die na het werk voor het happy hour waren gekomen om te borrelen voordat ze naar huis gingen. Het was donker binnen en ze zag hem zitten aan een tafeltje achterin. Ze glimlachte bij zichzelf. Het was niet het soort tent waar ze gewoonlijk kwam, maar het gaf haar het gevoel jong en zorgeloos te zijn en niet een verantwoordelijke CEO. Ze droeg de broek van haar broekpak en had de mouwen van haar zijden blouse opgerold, had schoenen met een lage hak aangetrokken die ze van tevoren in haar kofferbak had gelegd, en om niet iemands moeder te lijken tussen alle studenten haalde ze haar haren uit de strakke knot, waardoor haar blonde haar losjes op haar schouders viel. Meer kon ze niet doen om er gewoner uit te zien, met de outfit die ze naar het werk had gedragen, maar toen ze naar het tafeltje van Logan liep en hij met een grijns opkeek van zijn krant, voelde ze zich al beter.

‘Je hebt het gevonden.’ Hij leek blij haar te zien. Hij droeg een spijkerbroek en een blauw overhemd, ook met opgerolde mouwen.

‘Een makkie. Alles goed?’ vroeg ze, terwijl ze ging zitten.

Hoewel ze er aanvankelijk niet voor open had gestaan, had ze het gevoel dat er een vriendschap tussen hen opbloeide. Het was precies datgene wat ze volgens haar zus in haar leven kon gebruiken. Meer mensen en minder structuur, als tegenwicht voor haar gigantische verantwoordelijkheden. En zoals gewoonlijk had Jillian gelijk. Fiona begon Logan aardig te vinden en dacht dat hij een goede vriend kon worden, als hij niet meer om inside-information over NTA zeurde tenminste, en dat viel nog te bezien. Hij had gezegd dat hij het niet meer zou doen en daar zou ze hem aan houden, anders ging het feest niet door.

‘Ja hoor. Blij dat het vrijdag is,’ antwoordde hij met een opgeluchte grijns. ‘Hoe was je dag?’

Het was verfrissend om iemand te hebben die haar dat vroeg. Hij leek oprecht geïnteresseerd. Ze hoopte maar dat het geen list was om haar aan het praten te krijgen over haar werk, maar ze besloot eerlijk tegen hem te zijn voor zover dat kon, als twee gewone vrienden die in een bar samen wat dronken. Dit was nieuw voor haar. Haar sociale uitjes waren doorgaans formeler; ofwel etentjes bij oude vrienden, die zich steeds minder vaak voordeden sinds ze geen relatie meer had, of werkgerelateerde avondjes, die noodzakelijk waren maar niet bepaald dikke pret. Dit was anders.

‘Ik had een draak van een dag,’ antwoordde ze eerlijk. ‘Ik ben ook echt blij dat het vrijdag is. Ik ben wel toe aan een paar vrije dagen. En hoe was de jouwe?’

‘Boeiend. Ik heb net een interessante jonge ondernemer geïnterviewd. Harvey Eckles. Hij heeft op het internet een miljard verdiend en is pas drieëntwintig. Ziet eruit als een onnozele hals, maar hij is een genie. Het was net of ik met Einstein in gesprek was, ik snapte niets van wat hij zei. Daarom heeft hij ook zoveel geld verdiend en ik niet. Maar het was leuk.’ Hij glimlachte naar Fiona en zat er ontspannen bij.

‘Het lijkt me fascinerend, jouw werk. Ik heb tijdens mijn studie stage gelopen bij een krant, maar ik kwam erachter dat ik nog niet eens iets interessants zou kunnen schrijven als mijn leven ervan af zou hangen, alleen zakelijke verslagen. Ik had ook een zes min voor creatief schrijven, mijn laagste cijfer ooit.’

‘Ik had een vijfenhalf voor de introductiecolleges journalistiek, daarom heb ik besloten daar mijn beroep van te maken. En dat heeft goed uitgepakt. Jij had waarschijnlijk gewoon te veel talent,’ zei hij, en ze moesten allebei lachen. De serveerster kwam hun bestelling opnemen. Logan bestelde een cheeseburger met alles erop en eraan terwijl Fiona voor een simpele hamburger met frietjes koos. Hij bestelde er een biertje bij en zij een cola light. ‘Wat doe je ter ontspanning in het weekend, Fiona?’ Hij leek geïnteresseerd.

‘Werken,’ zei ze, en ze moesten allebei weer lachen. ‘Dat is helaas echt waar. Ik neem in het weekend werk mee naar huis, anders hou ik het niet bij. Ik word op kantoor zo vaak gestoord en heb zoveel besprekingen, dat er niet veel tijd overblijft om bij te lezen. En ik breng tijd met mijn kinderen door als ze thuis zijn, wat niet zo vaak meer voorkomt. Dus vul ik de leegte met werk,’ gaf ze toe.

Hij keek naar haar ogen toen ze dit vertelde, en zag daar droefheid in. Hij dacht niet dat ze een man in haar leven had. Anders had ze waarschijnlijk niet met hem afgesproken, en zou ze haar weekenden niet met werk hoeven vullen. Dat deed iemand die niets anders te doen had. Hij kende die symptomen, want hij werkte ook veel in de weekenden. En hij had geen kinderen om vrije dagen en vakanties mee door te brengen. Alleen vrienden, maar dat was ook genoeg voor hem.

‘Hoe heb je het voor elkaar gekregen om kinderen groot te brengen én een carrière als de jouwe te hebben?’ Veel vrouwen die hij kende konden dat niet en eindigden met verknipte kinderen die hen haatten, of kregen spijt dat ze nooit kinderen hadden gekregen. En van wat ze vertelde, kreeg hij de indruk dat het goed ging met haar kinderen en dat ze hecht waren.

‘Ik kan veel ballen in de lucht houden,’ antwoordde ze vertrouwelijk. ‘Ik pleegde telefoontjes terwijl ik Alyssa naar ballet bracht en heb bijna al Marks voetbalwedstrijden gezien, met mijn BlackBerry bij de hand natuurlijk. En ik werkte ’s avonds laat als iedereen sliep. Zelf sliep ik niet veel.’

‘Margaret Thatcher sliep drie uur per nacht,’ vertelde hij haar, ‘en die regeerde een land. Mensen die weinig slaap nodig hebben, hebben het voor elkaar. Ze veroveren de wereld terwijl de rest acht uur lang ligt te ronken. Ik ben nergens als ik mijn zeven uur niet krijg en daarom zal ik ook nooit meer worden dan een eenvoudige verslaggever, terwijl jij een van de grootste bedrijven van het land runt.’

‘Tja,’ zei ze, en ze glimlachte terwijl ze het compliment van zich af liet glijden, ‘maar ik kan andere dingen weer niet. Veel zelfs. Ik ben slecht in sport, op tennis na, en dat heb ik mijn leven lang onder dwang van mijn zus moeten spelen. Ik kan niet koken, volgens mijn kinderen. Mijn zoon kookt lekkerder dan ik. En volgens mijn ex-man was ik een vreselijk slechte echtgenote en dat huwelijk was een fiasco dat zeventien jaar heeft geduurd, dus je kunt niet altijd alles. De vrouw met wie hij na mij is getrouwd maakt haar eigen kerstversieringen, is een echte keukenprinses en heeft nooit gewerkt. Dus ik denk dat ik daar al meteen de fout in ben gegaan, maar we hebben twee fantastische kinderen.’ Ze keek heel blij toen ze het vertelde en ze leek er vrede mee te hebben.

‘Ik zal je opvolgster bellen als ik mijn boom moet optuigen. Ik weet niet of het zelf maken van kerstversiering je tot een goede echtgenote maakt, Fiona. Is hij soms met Martha Stewart getrouwd?’

Ze lachte hardop en keek toen serieus. ‘Nee, gewoon een vrouw die net als hij een hekel aan de zakenwereld heeft. Volgens mij hebben ze veel lol samen. Dat gold niet voor ons. Ik had het te druk de perfecte echtgenote en moeder te zijn en me honderd procent in te zetten voor het bedrijf waar ik op dat moment werkte. Het was nogal heftig.’ Net als de ruzies en de ongelukkige jaren, maar dat zei ze niet tegen hem.

‘Het klinkt niet als een goede match. Net als mijn vrouw en ik. Ik zou eraan onderdoor zijn gegaan in Salt Lake als ik voor haar vaders drukkerijtje was blijven werken en we elk jaar een baby hadden gekregen. We maken soms domme keuzes als we jong zijn en sommigen van ons doen dat ook nog op latere leeftijd. Ik heb tien jaar geleden vier jaar lang met een vrouw samengewoond. Het was een soort open relatie, maar nog opener dan ik dacht. Ik kwam erachter dat ze het met minstens drie van mijn vrienden deed. Ze vond monogamie “onnatuurlijk”, terwijl ik er nog wel illusies over had, wat natuurlijk kortzichtig van me is. Ze woont trouwens nog steeds samen met mijn beste vriend. Ze hebben twee kinderen maar zijn nooit getrouwd. Voor hen lijkt dat te werken. We hebben allemaal onze eigen gekke ideeën over hoe een relatie moet zijn. Het lijkt erop dat de truc is dat je iemand vindt met dezelfde ideeën, of in elk geval ideeën die verenigbaar zijn met de jouwe. Dat is mij nog nooit gelukt. En net als jij, werk ik ook hard. Mijn laatste vriendin noemde me een workaholic. Daar had ze gelijk in. En in mijn geval reis ik ook nog veel voor verhalen. Ik was een halfjaar in Zuid-Afrika voor die stukken over Mandela en ik wou dat ik langer was gebleven. Geweldig vond ik het. Ik maak zulke reizen zodra ik de kans krijg. Dat houdt het leven spannend.’

‘Ik reis alleen voor het werk,’ zei Fiona met een spijtige blik. ‘De kinderen wilden altijd dat ik ze meenam naar exotische plekken, maar ik heb of geen tijd, of ik ben te moe, of het is gewoon te ingewikkeld. Ik blijf maar beloven dat ik met ze naar Japan ga, maar dat is tot nu toe nog niet gebeurd. Misschien binnenkort.’ Maar ze keek niet alsof het binnenkort zou gaan gebeuren. ‘Mijn zus is daar veel beter in. Die zit deze zomer bij vrienden in Toscane.’

‘Ja, maar volgens mij runt zij geen groot bedrijf en heeft geen kinderen. Dat maakt veel verschil. Ik snap niet hoe je het allemaal doet. En ik geloof niet dat je zo’n vreselijk slechte echtgenote was als jouw ex zegt. Ik schat je hoger in dan dat.’ Hij kon merken dat ze een perfectionist was in alles wat ze deed, anders had ze nooit haar huidige baan gekregen en twee gezonde kinderen gehad.

‘Bedankt voor het vertrouwen, maar misschien heeft hij wel gelijk. Hij is er nog steeds boos over, ook al is hij nu met “Martha Stewart” getrouwd.’ Ze had het gevoel dat die naam zou beklijven nu hij het had gezegd.

‘Wat zielig dat hij nog steeds wrok koestert na, hoelang?’

‘Zes jaar.’

‘En jij? Is er sinds die tijd niemand in je leven geweest?’ Zelfs als hij uit eten was gedroeg hij zich als journalist en vroeg hij haar het hemd van het lijf.

Ze vond het ook leuk om dingen over hem te weten te komen en hij was eveneens open over zichzelf. Hij leek haar geen man met geheimen en leek zelf goed te weten hoe hij in elkaar stak. Hij wist wie hij was en waar hij stond ten opzichte van anderen. ‘Nee,’ beantwoordde ze zijn vraag eerlijk. ‘In het begin veel blind dates gehad, geregeld door vriendinnen die medelijden met me hadden toen David en ik net uit elkaar waren. Dat beviel ongelooflijk slecht. De meeste mannen rennen gillend de kamer uit als ze erachter komen dat je een bedrijf runt, omdat ze denken dat je dan wel een bitch moet zijn. Degenen die blijven zitten zijn doof, stom of blind, of alle drie, of ze komen net uit de bak. Bovendien heb ik er gewoon geen tijd voor. Mijn leven gaat goed zo.’

‘En hoe is dat dan?’ vroeg hij geboeid. Hij vroeg zich af hoe zij het zag. Het leek eeuwig zonde dat deze fantastische vrouw op haar leeftijd geen man had. Logan dacht dat een mazzelaar van een vent iets misliep als hij niet besefte hoe buitengewoon Fiona was, en haar ex-man leek hem een regelrechte loser.

‘Ik leef een vredig, druk en verstandig leven. Prima zo,’ zei ze en ze leek het te menen. ‘Niemand die me iets verwijt, wrok koestert om mijn carrière of me zegt hoe slecht ik ben. Ik denk niet dat het mogelijk is om een huwelijk of zelfs maar een relatie te combineren met een carrière als de mijne. Ik heb het geprobeerd maar het werkt niet. De meeste mannen kunnen het niet uitstaan als een vrouw meer succes heeft dan zij, of zelfs maar net zoveel. Laat staan dat ze meer geld verdient. Mijn ex-man heeft me daar zeventien jaar lang voor gestraft. Ik zit er niet op te wachten dat nog eens mee te maken. Het was vreselijk, hoewel ik probeerde te doen alsof het niet zo was. Waarom zou ik dat nog een keer willen meemaken?’

‘Niet alle mannen zijn zo dom als jouw ex,’ gaf Logan zijn ongezouten mening, ‘of hebben zo’n breekbaar ego. Een man die blij is met zichzelf zou jou juist moeten kunnen respecteren om je carrière. En wat heb je te verliezen als je aan een nieuwe relatie begint?’

Hij liet het klinken als een hypothese en ze hoopte dat hij zich niet vrijwillig aanbood. Fiona wilde met niemand iets beginnen, ook niet met hem. Ze was echt gelukkig zoals het nu was, hoewel haar zus haar aanmoedigde weer te gaan daten. Dat werkte voor Jillian, niet voor haar. ‘Als ik weer iemand zou vinden, zet ik mijn hart, mijn geestelijke gezondheid en mijn tijd op het spel. Die zijn me alle drie nogal dierbaar. En mijn eigenwaarde, niet te vergeten. Ik had een hekel aan mezelf toen mijn huwelijk strandde. Zo wil ik me nooit meer voelen. Het heeft zes jaar geduurd voordat ik weer met mezelf kon leven. Dat geef ik voor niemand op. En waarom zou ik? Ik denk dat voor een carrièrevrouw als ik een relatie gewoon niet mogelijk is. Een man die succesvol is in zaken is een held. Voor een vrouw is het een heel ander verhaal. Je wordt meteen verdacht en bovendien is het niet sexy om CEO van een bedrijf te zijn. Mensen gedragen zich alsof je een man bent.’

‘Als dát een vermomming is,’ zei Logan, en hij grijnsde naar haar en keek naar haar lange blonde haar, dat haar veel jonger deed lijken nu ze het los droeg, ‘doe je iets niet goed. Ik vind je nog supervrouwelijk.’ Maar hij werkte elke dag met mensen als zij. Hij had honderden succesvolle, belangrijke vrouwen geïnterviewd en liet zich niet bedotten of imponeren door het uiterlijke vertoon dat erbij kwam kijken. Het ging hem om de persoon, man of vrouw, niet om hun functie of hoe belangrijk ze zichzelf vonden. Hij mocht Fiona als vrouw, wat voor hem heel belangrijk was. Hij wist zeker dat ze goede vrienden konden worden als ze maar genoeg tijd met elkaar doorbrachten. En hij vond dat ze zichzelf tekortdeed. ‘Ik ben het echt niet met je eens, Fiona. Net zoals jij vond dat je een gezin en een carrière kon combineren, denk ik ook dat je een relatie en een belangrijke functie kunt hebben. Ik heb de ware nog niet gevonden en ben ook niet op zoek geweest, maar ik weet dat ze bestaat. En je hebt je vrouw-zijn niet opgegeven op het moment dat je CEO werd. Ik denk niet dat het een keuze is die je hoeft te maken.’

‘Ik heb geen tijd om naar de ware te zoeken,’ zei ze naar waarheid, ‘en ik wil het ook echt niet. Ik zit niet te wachten op de problemen die erbij komen kijken. Op mijn negenenveertigste voel ik me daar te oud voor.’

‘Wat een onzin. Stel dat je negentig wordt? Wil je echt de komende veertig jaar alleen blijven? Dat lijkt me nogal sneu.’

‘Misschien zijn sommige mensen gewoon niet voorbestemd om samen met iemand te leven. Ik denk dat ik zo iemand ben.’

‘Je hebt gewoon je billen gebrand. Als je wilt, kun je echt de ware nog vinden.’

‘Dat wil ik niet,’ zei ze resoluut. ‘Geloof me, ze staan niet in de rij om met vrouwelijke CEO’s te daten. Risico van het vak. Onze mannelijke tegenhangers lijken volop lol te maken, terwijl wij alleen maar werken.’

‘Klinkt als een slechte arbeidsverdeling, als je het mij vraagt. En zij maken dan misschien lol, maar kijk eens wat een puinhoop ze ervan maken. Bimbo’s, pornosterren, afpersing, publieke verontschuldigingen... Ze moeten altijd weer iemands kont kussen om uit de problemen te komen. Daar lijkt me niets leuks aan.’

Fiona lachte. ‘Nee, mij ook niet. Zoals Marshall Weston twee maanden geleden. Hij is er goed van afgekomen. Zo gaat het niet altijd, dat de vrouw binnen een dag haar woorden terugneemt en de lei weer is schoongeveegd. Hij heeft mazzel gehad.’

‘Het zal voor hem ook niet makkelijk zijn geweest,’ zei Logan. ‘Wie weet in wat voor bochten ze zich hebben moeten wringen om hem van verdenking te ontheffen. Ik weet dat er een schikking is geweest, waarvan de inhoud geheim is. Ze moeten haar een flinke smak geld hebben betaald.’

‘Hij verzet geweldig werk voor UPI,’ zei ze oprecht, in de hoop van onderwerp te kunnen veranderen. ‘Hij is een fantastisch goede CEO.’

‘Gladjanus. Ik heb hem ook geïnterviewd.’ Hij had hem niet gemogen. Marshall was zo glad dat Logan geen idee had wie hij als persoon was, en hij had een hekel aan dat soort mensen. Het was alsof je door een stenen muur probeerde te kijken. Fiona was daar het tegenovergestelde van. Ze was eerlijk en transparant en hij vond haar menselijke kant mooi. Hij mocht haar net zo graag als hij haar eerder had bewonderd en mogelijk zelfs meer, nu hij haar leerde kennen. Hij kon zich echt voorstellen dat hij vrienden met haar kon zijn als zij dat ooit zou toelaten, maar daar was hij nog niet zo zeker van. Ze was erg gesloten over haar privéleven. En haar tijd, waar ze heel weinig van had, was kostbaar.

‘Ik heb Marshalls vrouw ontmoet toen ik hem in zijn huis in Ross interviewde,’ begon Logan uit zichzelf. ‘Ze is zo’n perfect directeursvrouwtje dat alles goed doet, nooit te veel opvalt maar altijd precies genoeg, en je hebt geen idee wie ze echt zijn. Ze leek een soort volmaakte robot, exclusief voor hem gebouwd om in al zijn behoeften te voorzien. Ik krijg altijd de kriebels van dat soort vrouwen, heb het idee dat ze op een dag zullen doordraaien en vanuit een kerktoren op mensen gaan schieten of zo, na jaren als een machine te zijn behandeld.’

Fiona had in haar carrière veel van zulke vrouwen ontmoet en had niets met hen gemeen. Het was een leven van dienstbaarheid en hun enige gevoel van prestatie leek te worden afgemeten aan het succes van hun man. Om zo voor iemand anders te leven in plaats van een eigen identiteit en eigen prestaties te hebben, zou voor Fiona nooit genoeg zijn geweest. Die vrouwen leken niet meer te hebben dan hun huwelijk en de statussymbolen die erbij hoorden. Ze kreeg er koude rillingen van. Ze had haar best gedaan om David gelukkig te maken, maar ze was nooit bereid geweest zichzelf of haar dromen op te geven en dat was haar duur komen te staan. Daarom sprak het huwelijk haar ook niet meer aan. Ze wilde ook geen huisman die haar naar de mond praatte, niet dat ze veel van zulke mannen was tegengekomen in haar leven. Die rol was bijna altijd weggelegd voor vrouwen. Veel van de succesvolle vrouwen die ze kende waren dan ook alleen, net als zij. Het was de aard van het beestje en de prijs die je bereid moest zijn te betalen. Ze moest haar last dragen en haar strijd zelf uitvechten; ze kon zich geen ander leven meer voorstellen.

‘Hou je van honkbal?’ vroeg Logan opeens, waarmee hij plotseling van onderwerp veranderde. Het was niet zijn bedoeling geweest in een discussie over relaties te verzanden, het was gewoon gebeurd en ze had ervoor opengestaan om het te bespreken, wat hem verbaasde.

‘Ja, toevallig wel. En van football, al ga ik nooit naar wedstrijden.’

‘Laat me raden,’ plaagde hij, ‘geen tijd. En niemand om er mee naartoe te gaan. Nou, als je wilt, kan dat laatste in elk geval veranderen. Ik ben gek op honkbal en ik heb een seizoenkaart van de Giants. Ga je een keer met me mee?’

Het leek haar wel gezellig en ze wist dat haar zus het zou toejuichen. ‘Lijkt me leuk,’ zei Fiona glimlachend.

‘Super. Daar hou ik je aan. Wat dacht je van volgende week zaterdag? Dan spelen ze thuis.’ Ze knikte instemmend en hij vertelde tegen wie ze speelden en lepelde een massa feitjes op om haar te imponeren.

Ze was onder de indruk. ‘Wat een geheugen.’

‘Ik ben al van kinds af aan honkbalfan. Ik droomde ervan om professional te worden, maar dat is niet gelukt. Maar ik blijf fan.’ En hij was blij met een excuus om haar volgende week weer te zien. Het was geen afspraakje, gewoon een honkbalwedstrijd, en ze hadden er allebei zin in.

Ze bleven die avond langer zitten kletsen dan ze hadden verwacht. Uiteindelijk dwaalden ze af naar politiek en van daar naar hun favoriete boeken. Fiona biechtte op dat ze het vreselijk vond dat ze zo weinig tijd had om boeken te lezen. Hij was enorm belezen, maar zij las bijna alleen maar voor haar werk en dat begreep hij. Het verbaasde hem dat ze evengoed nog zoveel las, vooral non-fictie en heel af en toe een roman tijdens de vakantie.

Het was al na negenen toen ze uiteindelijk de bar uit liepen. Fiona bedankte hem voor het eten en hij zei dat hij haar op zou pikken voor de honkbalwedstrijd, maar ze zei dat ze zelf naar de stad zou komen. Anders zou hij wel erg ver moeten reizen. Hij zei dat hij nog zou bellen om de details te bespreken. Ze wenste hem een fijne week en ze reden allebei weg. Ze was trots op zichzelf dat ze dit had gedaan. In haar positie moest alles wat ze deed een doel en nut hebben. Er waren geen onverwachte uitjes en afspraakjes, behalve haar tijd met haar kinderen, die volkomen spontaan was en altijd fijn. Maar al het andere moest gestructureerd en gepland zijn. Het was leuk om zo op het laatste moment te besluiten met Logan uit eten te gaan. En de bar in Palo Alto was voor hen allebei de ideale plek geweest voor een ontspannen etentje.

Onderweg terug naar de stad dacht Logan hetzelfde over haar. Hij kon zich maar moeilijk voorstellen dat mannen zich door haar bedreigd voelden, al wist hij zeker dat ze bestonden, zoals haar suffe ex-man die hem geen geschikte kerel leek. En wat Logan betrof was één ding zeker: Fiona Carson verdiende een goede vent. Het was een geweldige vrouw en hij was blij dat hij haar mee had kunnen krijgen. En nog beter: de hele avond lang had geen van beiden over NTA gesproken. Hij had woord gehouden.

15

De volgende week ging het voor Marshall beter in L.A. Hij wist niet waarom, maar Ashley was weer de oude. Ze vertelde hem niet dat ze naar een psychiater was geweest om haar zorgen over haar relatie te uiten. Ze had Bonnies eerdere advies opgevolgd en het had wat stress weggenomen. De situatie werd er niet anders door, maar ze had met de psychiater doelen voor zichzelf opgesteld en samen hadden ze besloten dat als Marshall voor het einde van het jaar niets aan de situatie veranderde, Ashley zou proberen alleen verder te gaan met haar leven. Marshall zou versteld hebben gestaan als hij het had geweten. En omdat ze een plan had, was Ashley rustiger toen hij in L.A. aankwam en klaagde ze deze keer minder. Hij leek de oude Ashley terug te hebben die zich bij zijn binnenkomst in zijn armen wierp. Tien minuten later lagen ze samen in bed en voelde het alsof hij op een wolk zweefde. Het was weer hemels om bij haar te zijn. De meiden waren naar de opvang en het was zelfs gelukt om tijdens de lunch vanaf kantoor naar Malibu te rijden en een uur met haar in bed door te brengen voordat hij weer aan het werk ging. Net als vroeger.

‘Ik heb het gevoel dat ik je weer terug heb, Ash,’ zei hij met hese stem nadat ze op zijn tweede avond daar weer hadden gevreeën. ‘Ik had een tijdje het gevoel dat ik je kwijt aan het raken was.’ Hij liep nu veel meer risico haar kwijt te raken, maar dat wist hij niet. Ze probeerde meer voor zichzelf te kiezen en liet zich niet nog acht jaar aan het lijntje houden. Zoals haar therapeut zei, was de regeling die hij met haar had veel te gerieflijk voor hem en gevaarlijk voor haar. Ze had hem acht jaar van haar leven gegeven en hij haar de tweeling, de grootste bron van vreugde in haar leven, maar ze had geen zekerheid in hun relatie. Ze kon niet weten of hij ooit bij Liz weg zou gaan, zeker niet nu zij, zoals hij beweerde, een inzinking nabij was. Ashley vroeg zich af of Liz’ vermeende labiliteit kwam door de angst voor een leeg nest over een jaar, maar ze wilde er niet over beginnen. Ze hield er niet van om Marshall naar haar te vragen en ze had haar nooit als mens willen zien. Ze voelde zich niet schuldig om wat zij en Marshall hadden en het was aan hem om met zijn echtgenote te dealen. Ashley wilde alleen hem, en een echt leven met hem. En dat had Liz nu nog. Het was alles wat Ashley van hem wilde.

Marshall was die week zo gelukkig met Ashley en zo dankbaar dat ze geen druk meer op hem uitoefende, dat hij een extra dag in L.A. bleef en pas zaterdagochtend naar San Francisco vloog. Toen hij aan het eind van de middag in Tahoe aankwam, had hij daar de poppen aan het dansen. Lind-say had een ongeluk gehad met de jetski en was er met de schrik vanaf gekomen, maar het ding was total loss en Liz gaf hem de schuld omdat hij hem had gekocht. De afgelopen twee, nu bijna drie maanden was alles wat er gebeurde zijn fout, of hij er nu iets aan kon doen of niet. En hij was het beu. Hij en Liz hadden weer ruzie over de jetski en de boot, en dat op een zaterdagavond. Uiteindelijk wilde ze weten waarom hij een extra nacht in L.A. was gebleven. Net als Ashley was ze nu overal achterdochtig over. Megan Wheeler had een enorme impact op zijn leven gehad, veel meer dan tijdens hun affaire.

‘Ik ben wat gaan eten met wat collega’s,’ zei hij onschuldig. ‘Dat is geen misdaad, Liz. En ik ben zo snel mogelijk hierheen gekomen.’

‘Waarom kun je niet gewoon een maand vrij nemen zoals ieder ander?’ klaagde ze. Ze probeerde hem over alles een schuldgevoel aan te praten, maar deze keer lukte dat niet. De extra nacht die hij met Ashley had doorgebracht was zelfs Liz’ tranen waard. Hij had het nodig gehad ook. Ashley en hij hadden de draad nu tenminste weer opgepakt, dat kon hij niet over Liz zeggen. Hij hield van haar en ze was een toegewijde echtgenote, maar de laatste tijd was ze in iemand veranderd die hij niet kende en die hem de schuld gaf van alles wat misging in haar leven. Marshall vroeg zich af of het gewoon de leeftijd was.

Ashley was tenminste nog in de bloei van haar leven en gedroeg zich als een kind. Wanneer alles goed zat tussen hen voelde hij zich daardoor ook weer jong. Ze hadden die nacht drie keer gevreeën. Ze waren de schade van de afgelopen maanden aan het inhalen.

Liz wilde dat hij volgende maand meer tijd met haar en de kinderen doorbracht in Tahoe. Ze herinnerde hem eraan dat de mannen van haar vriendinnen in juli naar het meer pendelden en de hele maand augustus bij het meer waren. Ze wilde dat hij hetzelfde zou doen.

‘Die staan niet aan het hoofd van het op één na grootste bedrijf van het land, Liz. Wat zijn ze? Arts? Advocaat? Bankier? Dat is heel anders. Dat weet je. Waarom is dat nu ineens een punt? Ik ben nog nooit een hele maand hier geweest. Waarom ga je in september niet met me mee naar Londen? Ik moet daar drie dagen zijn.’ Hij probeerde haar op die manier te bepraten, maar het werkte niet. Ze wist hoe zijn zakenreizen eruitzagen.

‘Dan zit je de hele dag in bespreking, heb je ’s avonds zakelijke dinertjes en zie ik je helemaal niet. Dat is niet hetzelfde als hier vrij hebben. Je zult ook nooit een redelijke band met Lindsay krijgen als je niet wat meer je best doet om tijd met haar door te brengen. Ze is constant boos.’ Ze hadden het ongelukkige voorbeeld van hun oudste zoon, die weigerde moeite voor zijn vader te doen en gewoon wegbleef. Liz vond dat dat gedeeltelijk Marshalls schuld was omdat hij het probleem met Tom negeerde. Met John bracht hij wel tijd door, maar met hem kon hij dan ook veel beter opschieten. Liz wilde niet dat de situatie met Tom zich bij Lindsay zou herhalen. Ze hield vol dat Lindsay meer aandacht van hem nodig had, maar Marshall vond dat geen excuus voor haar gedrag. Bovendien was het Liz die meer aandacht wilde. Ashley zou gek worden wanneer hij een hele maand niet naar L.A. zou komen en al zijn tijd met Liz doorbracht. Het was een delicaat evenwicht, een koord waar hij al acht jaar op danste, maar tot nu toe was het vanuit zijn perspectief goed gegaan. En wie wist wat er zou gebeuren als Lindsay over een jaar eindexamen deed? Ondanks zijn beloften aan Ashley, wist hij het zelf niet precies. Hij zou moeten zien hoe het er op dat moment aan beide kanten van zijn leven voor stond en wat hem het meest logisch leek.

Marshall sliep die avond al toen Liz naar bed ging en hij stond zondag vroeg op om een verkoelende ochtendduik te nemen. John was weer op pad met Alyssa, op bezoek bij vrienden, dus Marshall ontbeet met Liz en Lindsay en tegen lunchtijd zei hij dat hij moest gaan. Hij had een zware week voor de boeg en ging een dag eerder naar L.A., waardoor hij minder tijd op het kantoor in Palo Alto zou hebben. Hij verontschuldigde zich er niet voor en bij zijn vertrek deed Liz kil tegen hem. Lindsay kwam niet eens gedag zeggen. Ze maakte een nare opmerking tegen haar moeder toen hij weg was.

‘Hij belazert je vast weer,’ zei ze. Liz voelde die woorden aankomen als een stomp in haar buik die haar de adem benam. Ze moest zich beheersen om niet tegen haar uit te vallen.

‘Ga naar je kamer,’ zei ze door op elkaar geklemde kaken en met tranen in haar ogen. ‘En waag het niet ooit nog zoiets tegen me te zeggen! Wat je vader doet is tussen hem en mij. Het is een eerlijke man en een goede vader. En zolang je onder ons dak woont verwacht ik van je dat je hem met respect behandelt.’

Lindsay kon zien dat haar moeder buiten zichzelf was van woede en bijna in tranen. Zonder nog iets te zeggen ging ze naar haar kamer en bleef daar een paar uur. Ze keek een film op haar computer en belde met vriendinnen. Ze vertelde dat het tot dan toe een saaie zomer was geweest, behalve toen de vriendin van zijn broer op visite kwam, die wel cool was. Maar haar moeder had constant een pesthumeur en haar vader was er bijna nooit. Ze zei dat haar dat niets kon schelen, maar in werkelijkheid vond ze dat niet leuk. Het leek of het gezin uit elkaar aan het vallen was sinds hij van seksuele intimidatie was beschuldigd en ze benijdde haar oudste broer Tom die bijna nooit thuiskwam. Ze kon niet wachten om weg te kunnen.

Toen Marshall maandagochtend op kantoor kwam, lagen de gewoonlijke verslagen op zijn bureau. In de zomer was het altijd vrij rustig. Er lag ook een boodschap van Connie Feinberg, die hij niet meer had gesproken sinds het incident omdat hij dacht dat het het beste was als hij zich een beetje gedeisd hield. Hij was heel dankbaar voor hoe het verlopen was en voor de steun die hij had gekregen, dus belde hij haar zodra hij het bericht zag. Ze nam meteen op. Hij vroeg hoe haar zomer was geweest en ze zei dat ze de maand juli in Santa Barbara had doorgebracht met haar kinderen en nu weer aan het werk was.

‘Ik zou je vanmiddag graag even spreken als je tijd hebt,’ zei ze. Ze klonk zoals altijd aangenaam en ontspannen. Hij mocht haar wel, ze konden goed met elkaar door één deur.

‘Is er nog een speciale aanleiding?’ Hij nam aan dat het gewoon een vriendschappelijk bezoekje was, maar wilde het graag van tevoren weten als er meer achter zat. Het ging de laatste tijd erg goed en dankzij een aantal ferme besluiten die hij in het afgelopen kwartaal had genomen waren hun aandelen aanzienlijk in waarde gestegen. Daarom waren de leden van de bestuursraad ook zo blij met hem en steunden ze hem volledig.

‘Gewoon even bijpraten.’ Ze complimenteerde hem met zijn goede werk en zei dat ze om twaalf uur zou komen. Het klonk niet onheilspellend, gewoon een standaardbezoekje van de voorzitter van het bestuur. Hij hield zich tot die tijd bezig met het beantwoorden van brieven en telefoontjes en had net zijn to-do-lijst afgewerkt toen zijn assistente haar aankondigde.

Connie kwam in zomerse vrijetijdskleding zijn kantoor binnenlopen. Het was een atletisch gebouwde oudere vrouw met felle blauwe ogen en netjes gekapt grijs haar. Ze was zelf een briljante zakenvrouw, ondanks haar oma-achtige uiterlijk.

Toen ze tegenover hem ging zitten, complimenteerde hij haar met haar bruine kleurtje. Ze had onderweg naar zijn bureau de deur van zijn kamer dichtgedaan. Ze kletsten een paar minuten over hun gezin en niets in het bijzonder, tot ze hem aankeek met een serieuze blik die hem zei dat dit gesprek niet zo ontspannen zou blijven als hij had gedacht.

‘Ik ben hier officieus, Marshall. Ik kom een privékwestie bespreken. Ik heb er al met de raad van bestuur over gesproken en we willen het graag afhandelen vóórdat het een probleem wordt. Hoe jij ermee omgaat moet je zelf weten, maar we willen niet wachten tot het openbaar wordt en problemen oplevert voor UPI, of voor ons als bestuur. We worden liever niet gedwongen een standpunt in te nemen. Dus het is aan jou wat je ermee doet.’

Nu kwam het. ‘Meerdere collega’s van ons filiaal in L.A. hebben ons ervan op de hoogte gesteld dat je daar al vele jaren een affaire met een vrouw hebt, en vrij serieus nog wel. Ons is verteld dat je er daar een tweede gezin op nahoudt en kinderen hebt bij die vrouw. Blijkbaar is een van de secretaresses daar ervan op de hoogte en zegt dat deze vrouw, je eh... maîtresse... vriendin, hoe je haar ook ziet, voor het kantoor heeft gewerkt. Ik besef dat dit soort dingen gebeurt en het is dan ook niet voor het eerst dat dit in de zakenwereld voorkomt. Maar het is een situatie die ons en jou in verlegenheid kan brengen. Ik weet niet of jouw vrouw er vanaf weet, maar als dat niet zo is en ze komt er ooit achter, dan heb je een probleem en zal ze het misschien niet voor zich houden. En nog aannemelijker: als de andere vrouw, de moeder van je andere kinderen, genoeg krijgt van de situatie, kan ze een enorm schandaal veroorzaken waardoor je in een kwaad daglicht staat, en wij dus ook. Je weet hoe gevoelig dit soort onderwerpen is en hoe hypocriet mensen kunnen zijn wat morele kwesties betreft. Dit is een erg puriteins land, hoewel ik persoonlijk realistischer ben dan dat.’

Ze ging verder: ‘Maar dit gaat niet om mijn normen of die van jou, of hoe ik erover denk. Dit kan een gigantisch schandaal worden waardoor het publiek en de aandeelhouders hun vertrouwen verliezen en het kan je reputatie enorm schaden. Het is vast een hartverscheurende situatie voor jou, maar de raad van bestuur wil dat je zo snel mogelijk schoon schip maakt voordat iemand ermee naar de pers stapt of een van je twee vrouwen besluit je in opspraak te brengen. Marshall, je bent heel belangrijk voor ons en we kunnen niet hebben dat jij zo kwetsbaar bent voor iets wat een enorme rotzooi kan worden. Je zult een moeilijke keuze moeten maken, in het belang van je carrière. Als UPI nog steeds jouw prioriteit heeft, zul je je persoonlijke situatie op één lijn moeten stellen met wat van jou verwacht wordt als CEO. Ik heb hier met onze advocaten over gesproken en we kunnen je niet dwingen om te scheiden of met je andere vrouw te trouwen, maar ik kan je vertellen dat als de situatie waar je je nu in bevindt openbaar wordt, dat niet het beeld is dat we voor onze CEO voor ogen hebben. Onze geliefden staan meestal op de eerste plaats en dat moet ook, maar dit kan je carrière in gevaar brengen. En ik vond het wel zo eerlijk om je daarvoor te waarschuwen, om je te vertellen dat we ervan op de hoogte zijn en je de kans te geven zo snel mogelijk orde op zaken te stellen. Als je echt om je baan geeft, heb je geen keuze.’

Ze keek hem aan met een gezicht vol ernst. Als ze hem over zijn bureau heen met een stuk hout had geslagen had ze hem niet harder kunnen raken of hem meer de adem kunnen benemen. Marshall had ruim een minuut nodig om bij zinnen te komen na alles wat ze had gezegd. Hij was niet tegen haar in gegaan en had ook niet gevraagd hoe ze er precies achter waren gekomen. Het maakte niet meer uit. Gedurende de jaren moet een aantal van zijn collega’s hem ergens met Ashley of met zijn dochters hebben gezien. Zijn leven met haar was blijkbaar een publiek geheim. Connie had duidelijk gemaakt dat als hij er niet snel een besluit over nam, het hem zijn carrière kon kosten, iets wat hij niet kon laten gebeuren. Maar hij barstte bijna in tranen uit bij het idee dat hij een van zijn twee liefdes op moest geven en hij had geen idee wie hij moest kiezen. Duidelijk was dat hij niet langer een dubbelleven kon leiden na Connies waarschuwing.

Ze zag hoe aangeslagen hij was en stond snel op. ‘Ik laat het aan jou over, Marshall. Hou me alsjeblieft op de hoogte over hoe je verder wilt gaan. Niemand zal boos of geschokt zijn als je besluit te scheiden. En als je besluit er een eind aan te maken met die andere vrouw, hoop ik dat je het behoedzaam afhandelt zodat deze hele situatie niet alsnog explodeert.’ Hij zat op een tijdbom en zij ook. Het laatste wat ze wilden was dergelijke publiciteit voor hun CEO. UPI was een zeer traditioneel bedrijf met een serieus en respectabel imago en hij werd gezien als een goede gezinsman. Zijn huidige situatie gladstrijken zonder dat imago te ruïneren zou een behoorlijke uitdaging worden. Men moest het gevoel hebben dat hij te vertrouwen was, niet dat hij een of andere vieze, oneerlijke bedrieger was met twee gezinnen in twee verschillende steden. Ze hoopte maar dat zijn maîtresse een fatsoenlijke vrouw was die er geen circus van zou maken. Als de vrouw die hem van seksuele intimidatie had beschuldigd een voorbode was van het soort vrouwen waar hij op viel, maakte Connie zich, samen met de rest van het bestuur, ernstige zorgen. En ze benijdde hem niet om wat hem nu te doen stond. Hij was waarschijnlijk erg gehecht aan beide vrouwen, maar als hij op de lange termijn zijn baan als hun CEO wilde behouden, zou hij moeten kiezen.

‘Het spijt me, Marshall,’ zei ze zacht voor ze wegging.

Marshall bleef lange tijd met een verbijsterd gezicht aan zijn bureau zitten. Hij had geen idee wat hij nu moest doen.

Nadat hij twee uur met de deur dicht in zijn kamer had gezeten, verliet Marshall om drie uur het kantoor. Hij zei tegen zijn secretaresse dat hij zich niet zo lekker voelde en vertrok zomaar. Ze legde geen verband tussen zijn plotselinge vertrek en het bezoekje van de voorzitter van de raad van bestuur eerder die dag. Connie kwam wel vaker langs, gewoon voor een praatje tussen voorzitter en CEO. Maar deze keer was het heel anders geweest, en Marshall wist het. Zijn hele carrière stond op het spel, zelfs nog meer dan bij de intimidatiezaak van laatst, of misschien kwam het wel daardoor. Misschien had hij zijn krediet verspeeld bij de raad van bestuur. Wat de reden ook mocht zijn, Connie was duidelijk geweest: als hij de baas van UPI wilde blijven, kon hij niet een vrouw en gezin hebben in Marin County én een geheime maîtresse en twee kinderen in Malibu. Hij was er jaren mee weggekomen maar nu kon het niet langer. Het spel was uit.

Hij kon Liz niet bellen om het met haar te bespreken en hij kon het ook niet aan Ashley vertellen. Marshall wist dat hij zo snel mogelijk een van hen moest kiezen en zijn leven op orde stellen. Hij werd al beroerd als hij er alleen maar aan dacht en zodra hij om halfvijf thuiskwam in Ross, liep hij de trap op naar de badkamer en gaf over. Dat luchtte niet op. Hij was in een nachtmerrie verzeild geraakt en deze zou niet zo makkelijk verdwijnen als Megan Wheelers beschuldiging. Er viel niemand af te kopen en geen compromis te sluiten. Als hij beide vrouwen wilde houden, zou hij uiteindelijk zijn baan verliezen, en waarschijnlijk eerder vroeg dan laat, aangezien de raad van bestuur doodsbang was voor een schandaal dat zijn weerslag zou hebben op zowel hem als UPI. Het kon invloed hebben op hun aandelen. Dus hij moest nu een besluit nemen of hij kon zijn carrière vergeten. Hij wist niet of hij getrouwd moest blijven met Liz, met wie hij al zevenentwintig jaar samen was en die altijd de volmaakte vrouw was geweest ondanks haar recente emotionele ups en downs, maar voor wie hij niet dezelfde gevoelens koesterde als voor Ashley. En de tranen schoten in zijn ogen bij de gedachte Ashley op te geven. Hij dacht niet dat hij dat zou kunnen. Maar hoe kon hij Liz dat aandoen? De kinderen zouden hem voor altijd haten als hij hun moeder zou verlaten. Marshall had niemand om bij aan te kloppen om erover te praten. Hij was nog nooit van zijn leven zo bang geweest de verkeerde keuze te maken, maar in dit geval was er geen juiste keuze en hij wist dat hij hoe dan ook een dierbare en een deel van zichzelf zou verliezen. Beide vrouwen bezaten een deel van hem, dus het zou een ware amputatie zijn om een van hen los te laten.

Die avond zat hij in het donkere huis, niet in staat zich te verroeren of helder te denken. Zijn hersens maalden maar door... Ashley... Liz... Liz... Ashley... Ging hij voor gedeelde geschiedenis of passie? Plicht of verlangen? Jeugdigheid of volwassenheid? De perfecte directeursvrouw of de vrouw van zijn dromen? Hij hield al te lang van allebei. Al uren zat hij daar, te huilen en naar lucht te happen met een steeds groter wordend paniekgevoel dat hem een galsmaak in zijn mond bezorgde, toen hij zich plotseling bewust werd van een scherpe pijn in zijn borst en een tintelend gevoel in zijn arm en hij wist dat hij een hartaanval had. Even leek het veel eenvoudiger om maar gewoon te sterven dan voor die onmogelijke keuze te blijven staan. Terwijl hij dat dacht, kreeg hij zo weinig lucht dat hij begon flauw te vallen en instinctief pakte hij de telefoon om het alarmnummer te bellen. Er werd meteen opgenomen.

‘Ik heb... een hartaanval...’ zei hij met schokkende ademhaling. Hij had geen idee hoe laat het was en het kon hem ook niet schelen. En hij hoopte nog steeds dat hij dood zou gaan, maar hij belde toch om hulp. Hij had niet Liz of Ashley gebeld en wilde dat ook niet. Hij wilde alleen sterven. Weer kon hij de keuze niet maken.

‘Wat is uw adres?’ vroeg de vrouw hem met rustige, duidelijke stem, en hij gaf het. ‘Bent u in de buurt van de voordeur?’ vroeg ze hem.

‘Nee... kan niet... naar beneden... krijg geen lucht...’ kon hij nog uitbrengen. ‘Pijn op de borst... voordeur niet... op slot.’ Hij had weer het gevoel dat hij flauw ging vallen, maar hij was nog bij kennis.

‘Hebt u gedronken?’

‘Twee whisky... ben niet dronken... ben boven... slaapkamer.’

‘Ik stuur meteen iemand naar u toe. Blijft u tegen me praten. Wat is uw naam?’

‘Marshall Weston,’ zei hij duidelijk, het zei haar niets.

‘Marshall, ben je alleen? ... Marshall?’ vroeg ze doordringend. Hij was even stil geworden, maar toen hoorde ze hem kreunen.

‘Heb overgegeven.’

Het kon een van de symptomen van een hartaanval zijn. Ze had al een paramedisch team van de brandweer op weg gestuurd dat ieder moment bij zijn woning kon arriveren. Toen hoorde ze stemmen bij hem in de kamer en wist dat ze er al waren. ‘Marshall, zijn dat de hulpverleners?’ Ze moest het zeker weten.

‘Ja,’ zei hij, en hij hing op terwijl twee stevig gebouwde mannen bij hem neerknielden. Hij lag op de slaapkamervloer in zijn eigen braaksel en keek naar hen met ogen vol angst en wanhoop. Ze controleerden zijn vitale functies. Zijn hart ging enorm tekeer maar was in orde. Er was een kans dat ze hem nog voor de daadwerkelijke aanval hadden bereikt, maar ze hadden alles wat nodig was om zijn hart weer op gang te krijgen als het onderweg naar Marin General zou stoppen.

‘Krijg geen lucht... pijn op de borst...’ zei Marshall toen twee brandweerlieden hem op een brancard legden en vastsnoerden.

‘Alles komt goed, Marshall,’ stelde de hoofdhulpverlener hem gerust. Hij leek ongeveer van Marshalls leeftijd en straalde vertrouwen uit toen hij de anderen opdracht gaf hem in de ambulance te tillen. ‘Het ziekenhuis is al gebeld en ze verwachten je.’

‘... krijg geen lucht...’ bracht hij weer met veel moeite uit. Het voelde alsof hij stikte en hij kon zijn hart nu als een gek tekeer voelen gaan, duizend slagen per minuut leek het wel.

De hulpverleners spraken met elkaar terwijl ze de brancard in de ambulance duwden en de deuren dichtdeden. Nog geen minuut later vertrokken ze met gillende sirenes. Een van hen zat naast Marshall om zijn vitale functies in de gaten te houden. Marshall keek naar hem met een zuurstofmasker op. Hij wees naar zijn borst en zei ‘pijn’ en terwijl de hulpverlener knikte dat hij het begreep, verloor Marshall het bewustzijn en verdronk in een zee van duisternis.

16

In het huis in Lake Tahoe zat Lindsay op haar kamer haar nagels te lakken en een film te kijken terwijl ze met een vriendin belde. Liz lag rustig op bed een boek te lezen, toen de telefoon ging. Het was laat om nu nog gebeld te worden en Liz ging er dan ook van uit dat het Marshall was. Maar ze hoorde een onbekende stem van een man die zich voorstelde als verpleegkundige van de eerstehulpafdeling van Marin General. Hij vertelde Liz dat Marshall was binnengebracht met een vermoede hartaanval en dat ze aan het onderzoeken waren of er een stolsel in de kransslagader zat. Liz schoot overeind. Ze hadden haar naam en telefoonnummers in zijn portemonnee gevonden en haar gebeld zodra hij was opgenomen.

‘Hoe is het gebeurd? Is hij bij bewustzijn? Komt het wel goed met hem?’ Ze stond al naast haar bed, klaar om de deur uit te rennen. Ze had een spijkerbroek en T-shirt aan en stapte in haar sandalen terwijl ze vragen op de verpleegkundige afvuurde.

‘Hij is net binnengekomen. Ze maken nu een cardiogram. Hij is onderweg in de ambulance even buiten bewustzijn geweest maar is nu alert. Over een uur kunt u bellen voor meer informatie.’

‘Dank u wel,’ zei Liz, die zelf even moeite had om lucht te krijgen. ‘Wilt u tegen hem zeggen dat ik van hem hou?’ Dit was precies waar ze de laatste tijd bang voor was geweest en ze vroeg zich af of ze het aan had voelen komen. Ze had nu constant het gevoel dat het zwaard van Damocles boven hen hing, alsof er iets vreselijks zou gaan gebeuren. Misschien was dit het. Maar ze wist dat je tegenwoordig een hartaanval kon overleven en hij was in goede handen. Zodra ze had opgehangen pakte ze haar tas en sleutels en rende Lindsays kamer binnen. ‘Ik ben naar de stad,’ zei ze met paniek op haar gezicht.

Lindsay keek verbaasd op. ‘Waarom? Wat is er dan?’

Even twijfelde Liz of ze haar wel de waarheid moest vertellen, maar met zestien jaar was ze oud genoeg om dit te begrijpen. En het ging wel om haar vader.

‘Papa heeft een hartaanval gehad. Hij ligt in het Marin General. Ik ga er nu heen.’ Ze wist dat Lindsay zich wel een nachtje alleen zou redden. De huishoudster zou morgenochtend komen en Lindsay kon de buren bellen als er iets was.

Maar haar dochter sprong meteen van het bed, draaide haar flesje nagellak dicht en stapte in haar teenslippers die naast haar bed stonden. ‘Ik ga met je mee,’ zei ze, en ze liep achter haar moeder aan de kamer uit. Liz was al op de trap. Ze stopte niet om haar tegen te spreken en was blij dat Lindsay mee wilde.

Ze dachten er niet aan om de lampen uit te doen, ze wilden geen tijd verliezen. Twee minuten later zaten ze in de auto en reed Liz zo snel als ze durfde. Ze wist dat ze op dit rustige tijdstip binnen drie uur in Marin zouden zijn en ze konden onderweg bellen om te kijken hoe het met hem ging. Liz was niet meer zo erg geschrokken sinds Tom op zijn zevende van een paard was gevallen met een zware hersenschudding tot gevolg, en die keer dat Lindsay een koortsstuip had toen ze twee was. Een hartaanval was niet niets. Ze bad dat het goed zou komen met Marshall.

Een halfuur later waren ze op de snelweg. Liz zweeg al die tijd. Lindsay zag hoe bang ze was en wist hoeveel haar moeder van haar vader hield. En zelfs al vond ze hem af en toe een eikel, zij hield ook van hem.

‘Het komt wel goed met hem, mam,’ probeerde ze haar gerust te stellen, en Liz knikte met tranen in haar ogen. Ze wist zeker dat het door die valse aanklacht kwam. Het was zo’n stressvolle tijd geweest. Ze haatte die vrouw met haar leugens. Geen van allen waren ze nadien meer hetzelfde geworden. Liz zelf was bang geweest voor wat er nu weer voor iets vreselijks zou gaan gebeuren en ze voelde zich schuldig dat ze zo tegen Marshall had gezeurd en zoveel gehuild had. Ze was bijna drie maanden lang van de wijs geweest maar hij had veel geduld met haar gehad. En nu had het noodlot weer toegeslagen. Hij rookte tenminste niet, dronk alleen zo nu en dan, maar hij had zoveel stress op kantoor; alle verantwoordelijkheid voor het welvaren van UPI rustte op zijn schouders. Ze vroeg zich af of hij nu zou moeten stoppen met werken, hoewel hij pas eenenvijftig was. Maar misschien kon hij hierna wel weer gewoon de draad oppakken. Misschien zou hij angioplastiek of een bypass krijgen, zoals een aantal echtgenoten van haar vriendinnen hadden. Er schoot van alles door haar hoofd, maar het was rustig op de weg en de reis ging voorspoedig. Ze had er flink de vaart in.

Na een uur rijden belden ze het ziekenhuis. De verpleegkundige van de hartbewaking vertelde dat zijn toestand stabiel was en dat ze een angiogram aan het maken waren. Liz wilde John en Tom bellen, maar besloot te wachten totdat ze beter wisten wat er precies aan de hand was.

Vlak na middernacht kwamen ze bij het ziekenhuis aan. Ze hadden er net iets minder dan drie uur over gedaan en Liz haastte zich naar binnen met Lindsay in haar kielzog. Daar kregen ze te horen dat hij inmiddels op de Intensive Care aan de hartbewaking lag. Het klonk niet goed en geschrokken keek ze naar Lindsay. Vechtend tegen de tranen pakten ze elkaars hand toen ze de lift naar boven namen. Liz rende naar de balie en gaf zijn naam op.

‘Hij is net terug van het angiogram,’ vertelde de verpleegkundige met een meelevende glimlach. Liz en Lindsay vonden het allemaal doodeng klinken, maar hij leefde in elk geval nog.

‘Hoe gaat het met hem?’ fluisterde Liz doodsbenauwd.

‘Prima. De arts is nu bij hem. Hij ligt op een eenpersoonskamer, jullie mogen wel naar binnen gaan.’ Ze was opgelucht dat ze niet langs alle hokjes hoefden waar patiënten aan monitors lagen met bezorgde familieleden aan hun bed. Zij was er daar nu ook een van. Lindsay liep achter haar aan naar de kamer die de verpleegkundige had genoemd en Liz deed voorzichtig de deur open, onzeker over wat ze erachter zou aantreffen. Het eerste wat ze zag was haar man, die er bleek uitzag ondanks zijn kleurtje van de zon. Met een grauw gezicht en een ernstige uitdrukking was hij in gesprek met een donkerharige arts, een broekie nog, in een witte jas. Hij glimlachte naar Marshall, die verbaasd opkeek toen hij zijn vrouw zag.

‘Wat doe jij hier?’ Hij had haar niet gebeld, maar kon zich vaag herinneren dat ze hem hadden verteld dat iemand dat had gedaan. Er stond een monitor naast het bed en die piepte zacht, maar het patroon op het scherm leek regelmatig toen Liz er een korte blik op wierp onderweg naar hem toe om hem een kus te geven en zijn hand vast te pakken.

‘Dacht je dat ik in Tahoe zou blijven wachten op nieuws over jou?’

Hij glimlachte om haar antwoord. Hij wist wel beter. ‘Dan heb je er nog lang over gedaan,’ grapte hij. ‘Ik ben hier al drie uur.’

Ze kneep in zijn hand en keek de arts aan. ‘Hoe gaat het met hem?’ Ze wilde het uit de eerste hand horen, niet de afgezwakte versie van Marshall die was bedoeld om haar niet bezorgd te maken.

‘Het gaat prima,’ zei de arts met een blik op Marshall, die plat op zijn rug in bed lag met een schrijnende lies van het angiogram. Hij had een schaapachtige uitdrukking op zijn gezicht.

‘Het was geen hartaanval,’ vertelde Marshall voordat de dokter het zei. Dat was hij haar wel verschuldigd.

‘Het klinkt wel als een duidelijke waarschuwing,’ zei Liz fronsend, vooral omdat ze wist dat hij in de ambulance buiten bewustzijn was geraakt. ‘Dat zou je iets moeten zeggen. Je moet het rustiger aan doen,’ zei ze berispend, en de arts knikte. Daar hadden ze het net over gehad toen zij binnenkwam.

‘Het was zelfs geen waarschuwing,’ gaf Marshall toe. ‘Ze hebben alles uitgeplozen en blijkbaar was het een paniekaanval, en dat is niks. Ik was gewoon neurotisch en gestrest.’ Marshall keek beschaamd toen de arts het bevestigde. Lind-say ging op de enige stoel in het kamertje zitten. Haar vader merkte haar nu pas op, glimlachte en bedankte haar voor haar komst. Ze begreep niet goed wat er nou precies was gebeurd, Liz ook niet.

‘Een paniekaanval kan veel op een hartaanval lijken, in elk geval de uiterlijke symptomen,’ legde de jonge arts uit. ‘Het grote verschil is dat je hart geen gevaar loopt. Meneer Weston heeft een gezond hart, maar het lijkt wel een reactie op een behoorlijke hoeveelheid stress. Dus u hebt helemaal gelijk dat hij het rustiger aan moet doen, of ten minste de stressveroorzakende factoren moet vermijden. Zo’n aanval kan heel onaangenaam zijn en je wilt ook niet iedere week een angiogram.’ Dat deel van de avond was zeer onprettig geweest en niet iets wat Marshall nog een keer wilde meemaken. Ze hadden vanuit zijn lies een katheter in de slagader gebracht om naar zijn hart te kijken. Toen wist hij zeker dat hij een hartaanval zou krijgen. Hij wist dat dat soms voorkwam.

‘Dus er is niets met je aan de hand, pap?’ vroeg Lindsay vanaf haar stoel, een bezorgde blik in haar ogen. Zij en haar moeder zagen er nog beroerder uit dan hij, zelfs na alles wat hij had doorgemaakt.

‘Ja, meisje. Bedankt dat je met je moeder bent meegekomen,’ zei hij weer.

‘Graag gedaan.’ Ze glimlachte opgelucht naar hem.

Het duurde een paar minuten voordat Liz had verwerkt wat de arts had gezegd. Ook vroeg ze zich af of hij wel wist wat hij deed, maar een angiogram liegt niet. Hij was oké. Alleen ontzettend gestrest. En hij wist waardoor, maar die informatie deelde hij niet met haar.

‘Ik had een zware dag op kantoor en een spoedbespreking met de raad van bestuur.’

Hij zei niet waar die over ging en zij vroeg het ook niet. Als hij er zelf niet mee kwam, vroeg ze nooit door over zijn werk.

‘Niet anders dan anders,’ loog hij, want het was een vreselijke dag geweest die zijn wereld had doen schudden op zijn grondvesten. ‘Ik denk dat het me gewoon allemaal ineens te veel werd.’

Liz voelde zich schuldig toen hij dat zei, omdat ze wist hoe labiel ze de laatste tijd was geweest en hoeveel tijd ze van hem had gevergd. Misschien was het wel haar schuld. Maar zijn paniekaanval had haar wakker geschud. Het werd nu tijd dat ze de valse aanklacht achter zich lieten. Het was gebeurd en hoog tijd om verder te gaan met hun leven.

‘Wanneer mag hij naar huis?’ vroeg ze aan de arts. Het was tegen één uur ’s nachts.

‘Als hij wil mag dat nu al.’ Hij richtte zich tot Marshall. ‘U moet nog wel een paar uur ijs op uw lies houden, maar u kunt evengoed in uw eigen bed slapen als het onze.’ Hij glimlachte naar Marshall en Liz. ‘Doe rustig aan. En probeer u deze week niet te druk te maken.’

Nee, zeker niet nu ik moet gaan kiezen met welke vrouw ik mijn leven door wil brengen omdat ik anders mijn carrière vaarwel kan zeggen, dacht Marshall. Niemand had een idee onder wat voor druk hij stond en welk risico zijn carrière liep. Zijn hele wereld stond op instorten, welke keuze hij ook zou maken. Hij wist dat en zij niet. En toen hij eraan dacht, besefte hij dat het een wonder was dat hij geen echte hartaanval had gehad. Hij was ervan overtuigd geweest dat het echt was. En Ashley wist niets van wat er was gebeurd. Alleen Liz. Niemand had Ashley gebeld, omdat haar naam natuurlijk niet in zijn papieren stond.

Ze bedankten de arts, die zei dat hij de ontslagpapieren bij de balie zou achterlaten. Toen hij uit bed stapte leek Marshall een beetje wankel. Hij had veel meegemaakt die avond. Liz hielp hem met aankleden alsof hij een klein kind was. Hij stelde haar bemoederende gedrag altijd op prijs; het bood hem troost wanneer hij ziek was. Bij Ashley was híj de volwassene en zij het kind en bij Liz was het andersom. Ze was een zorgzaam type en zorgde al bijna dertig jaar voor hem. Dat was veel waard. Het voelde veilig en vertrouwd toen ze hem de auto in hielp en Lindsay met een gaap op de achterbank plofte. Onderweg naar het huis in Ross, met Liz achter het stuur, waren ze alle drie opgelucht. Zodra ze thuis waren hielp Liz hem in bed en dweilde het braaksel op van de slaapkamervloer. Ze bracht hem een kop thee en wat crackers omdat hij zei dat zijn buik onrustig was, en een ijskompres voor zijn lies. Ze gaf haar dochter een kus voordat ze naar bed ging en bedankte haar dat ze met haar mee was gegaan. Diep vanbinnen was Lindsay een goede meid, alleen een beetje onvolwassen en verwend. Liz leek de situatie nu volledig onder controle te hebben. Ze blonk uit in tijden van crisis.

‘Bedankt, Liz,’ zei Marshall met een dankbare glimlach toen ze naast hem op bed kwam zitten. Hij wist dat het een beangstigende avond voor haar was geweest. ‘Je zorgt altijd zo goed voor me als ik ziek ben. Maar ik ben niet eens ziek, alleen gestrest.’

‘Nou, je wordt wel ziek als je niet oppast. De volgende keer kan het echt een hartaanval zijn.’ Twee van haar vriendinnen hadden hun man op die manier verloren, en die waren jonger geweest dan hij; eentje tijdens het hardlopen en de andere op de tennisbaan. Ze wilde niet dat hem zoiets overkwam. De arts had aangeboden hem kalmerende middelen mee te geven maar dat had hij geweigerd. ‘Je moet het rustiger aan doen en meer ontspannen,’ zei ze, en hij knikte. Hij keek naar haar en vroeg zich af hoe hij nu bij haar weg zou kunnen gaan. De raad van bestuur vroeg hem zijn rechterarm af te hakken... of zijn linker... of zijn hart... zijn hoofd... Anders zou hij zijn baan verliezen, waar hij de levenskracht vandaan haalde die door zijn aderen stroomde. Het was een afgrijselijke keuze. ‘Is er iets speciaals gebeurd op kantoor vandaag?’ vroeg ze hem met een bezorgde blik, maar hij schudde zijn hoofd. Weer liegen. Deze keer voelde hij zich schuldig, maar hij kon haar moeilijk de waarheid vertellen.

‘Niets bijzonders. We hebben wat interne problemen waar ik een oplossing voor moet bedenken. Daar heb ik een bespreking met Connie Feinberg over gehad.’

Liz knikte en voelde zich schuldig. ‘Sorry dat ik de laatste tijd zo lastig ben geweest. Ik denk dat dat hele seksuele-intimidatiegebeuren me nogal heeft aangegrepen. Ook al was het niet waar, zo voelde het eventjes wel, en daardoor realiseerde ik me dat er zomaar nare dingen kunnen gebeuren.’ Toen vulden haar ogen zich met tranen. ‘En ik wil niet dat jou iets overkomt... of ons...’

Marshall ging rechtop zitten en pakte haar vast. ‘Dat gebeurt ook niet,’ beloofde hij, maar vroeg zich meteen af of hij nu weer loog. Hoe kon hij haar dat nu beloven? Maar wat kon hij anders zeggen? Dat hij haar wilde verlaten voor een vrouw in L.A. die twintig jaar jonger was? Hij had geen idee hoe hij dat ooit zou kunnen, of hoe hij dat zou moeten brengen. Hij had gedacht dat hij doodging. Dat zou alles zoveel makkelijker hebben gemaakt. Hij wist dat Liz niet verdiende wat er stond te gebeuren, en zijn kinderen ook niet. Terwijl hij naar haar keek vulden zijn ogen zich ook met tranen. Liz schrok ervan. Marshall huilde nooit. Nu besefte ze hoe bang en kwetsbaar ook hij kon zijn. Ze sloeg haar armen om hem heen en hield hem vast terwijl ze zacht zijn haren streelde als bij een kind.

Daarna deed ze de lichten uit en ging zich uitkleden. Marshall was in slaap aan het vallen toen ze terugkwam, maar hij deed zijn ogen open en keek naar haar terwijl ze in bed kroop. Het was zo’n vertrouwd beeld voor hem. Hij kon zich niet voorstellen wat hij zonder haar moest of hoe het dan met zijn carrière zou moeten.

‘Ik hou van je,’ zei hij slaperig. Ze ging dicht tegen hem aan liggen en wreef over zijn rug. Hij glimlachte en sloot zijn ogen, en ze bleef naar hem kijken tot hij in slaap viel.

Toen Marshall de volgende ochtend wakker werd, was Liz beneden al bezig met het ontbijt. Een paar minuten bleef hij liggen denken. Hij vroeg zich af of de gebeurtenissen van de vorige avond met een reden waren gebeurd, om hem een teken te geven wat hij moest doen. Hij vond het vreselijk, maar het was hem nu duidelijk geworden. Liz en hij waren zevenentwintig jaar getrouwd. Hij kon haar nu niet verlaten. Het was niet eerlijk tegenover haar en hij was te zeer van haar afhankelijk. Hij zou er bijna aan onderdoor gaan dat hij Ashley moest opgeven, maar hij had geen andere keus. Liz was de moeder van zijn wettige kinderen en de vrouw die hij nodig had voor zijn carrière. Het was een besluit dat hij moest nemen. Ashley was nog jong genoeg om verder te gaan en een nieuw leven op te bouwen, zelfs om nog meer kinderen te krijgen met een man die wél bereid was met haar te trouwen. Het was voor hem op dit punt in zijn leven gewoon te ingewikkeld. Bovendien zou het een schandaal worden als hij nu zou toegeven dat hij iets met Ashley had. Ze hadden twee onwettige kinderen en ze was het bewijs dat hij Liz acht jaar lang had bedrogen. Dat was niet een kant van hem die hij aan de wereld wilde laten zien. En hij had ook een verantwoordelijkheid ten opzichte van UPI. Marshall had niet de ambitie om het schandaal van de eeuw of zelfs maar van het jaar te worden. Het was hem nu volkomen duidelijk en hij wist dat hij naar L.A. moest gaan om het Ashley te vertellen. De volgende dag zou hij daar toch heen gaan.

Hij douchte en schoor zich voordat hij naar beneden ging en voelde zich beter nu hij de keuze had gemaakt. Lindsay sliep nog. Liz was nog in haar nachthemd en ze zag er moe uit. Ze was vroeg opgestaan om te kijken of alles goed met hem was en ’s nachts was ze ook een paar keer wakker geweest. Telkens lag hij rustig te slapen. Marshall nam fris en fruitig plaats aan tafel en niemand zou kunnen vermoeden dat hij de avond ervoor een angiogram had ondergaan.

‘Hoe voel je je?’ vroeg Liz met een bezorgde blik.

‘Een dwaas,’ gaf hij met een schaapachtige grijns toe. ‘Ik voel me vreselijk dom. Ik dacht dat ik doodging en het was maar een paniekaanval. Dat is toch iets voor vrouwen?’ De arts had hem de avond ervoor iets anders verteld, maar het was evengoed gênant.

‘Blijkbaar niet,’ zei Liz terwijl ze met een kop thee tegenover hem ging zitten. ‘Ik wil nog steeds dat je het rustiger aan doet. Dit alles betekent dat je zeer gespannen bent en dat je wel degelijk een hartaanval kunt krijgen. Dat zou ik graag vermijden, want ik wil geen weduwe worden.’

‘Dat gebeurt ook niet,’ beloofde hij. Hij at de eieren die ze voor hem had gebakken en pakte een geroosterd broodje dat ze precies had gemaakt zoals hij graag wilde.

‘Waarom neem je niet een paar dagen vrij en ga je met Lindsay en mij mee terug naar Tahoe?’ Liz hoopte dat hij dat zou doen. Ze wilde graag tijd met hem doorbrengen. Ze had het gevoel dat ze hem de vorige avond bijna was kwijtgeraakt en had zelfs gevreesd dat het al zou gebeuren voordat Lindsay en zij bij hem waren.

‘Gaat niet,’ was zijn zakelijke antwoord op haar voorstel. ‘Moet morgen naar L.A. Ik moet daar wat dingetjes afhandelen. Dat heeft Connie me gisteren gevraagd.’ Het was bijna de waarheid en voor Liz klonk het dan ook zo. ‘Ik probeer vrijdag naar het meer te komen. Eerder lukt niet.’ Hij was nu weer helemaal zichzelf; de CEO van UPI die duizend dingen te doen had en verantwoordelijkheden had die bij hem altijd prioriteit kregen.

Liz zuchtte terwijl ze naar hem keek en zich afvroeg of hij het ooit rustiger aan zou gaan doen. Dat kon nog wel een hele tijd gaan duren. Hij was pas eenenvijftig en zag er zelfs jonger uit. Ze had niet het gevoel dat hetzelfde voor haar gold; sinds de vorige avond voelde ze zich ineens tien jaar ouder. ‘Nou, probeer het vandaag dan iets rustig aan te doen. En als je me vanavond weer zo laat schrikken alleen maar omdat je je weer veel te druk maakt, dan zwaait er wat.’ En toen bedacht ze iets. ‘Wil je dat ik hier blijf tot je naar L.A. gaat? Ik heb in Tahoe toch geen plannen. Lindsay en ik kunnen nog wel een nachtje blijven.’ Ze keek hem hoopvol aan. Ze vond het niets om hem nu alweer alleen te laten. Maar hij keek op zijn horloge want hij wilde aan het werk.

‘Dat is echt niet nodig. Wel lief dat je het aanbiedt. Het zal wel een lange dag worden vandaag en dan ben ik kapot als ik vanavond thuiskom. Morgen vertrek ik weer bij het krieken van de dag. We gaan er een gezellig weekend van maken,’ zei hij, en hij gaf haar een kus terwijl Lindsay de keuken binnenkwam.

‘Hoe voel je je, pap?’ vroeg ze. Haar gezicht stond nog bezorgd. Hij had hen behoorlijk laten schrikken.

‘Zo goed als nieuw. We kunnen vergeten wat er gisteravond gebeurd is,’ zei hij, omdat hij het graag achter zich wilde laten.

‘Mooi,’ zei Lindsay met een grijns, en ze ging zitten. ‘Kan ik dan nu die tatoeage laten zetten, pap?’ vroeg ze plagend, en ze moesten alle drie lachen.

‘Goed idee,’ grapte haar vader terug. ‘Ik denk dat ik er ook maar een neem. Een enorme draak op mijn kont of zo, zodat ik bij de volgende vergadering iets heb om de aandeelhouders te tonen.’

‘Leuk!’ zei Lindsay enthousiast. Hij gaf hen allebei een zoen en vertrok. Ze hoorden de Aston Martin wegscheuren. ‘Gaat het, mam?’ Liz knikte. Lindsay was bezorgd om haar. Ze had gezien hoe bang haar moeder was geweest en hoeveel ze van hem hield. ‘Het is een taaie.’

‘Ik hoop het,’ zei Liz, en ze zette zijn vaat in de vaatwasser nadat ze het had afgespoeld. Ze voelde zich ineens honderd jaar oud. De vorige avond had zijn tol geëist. ‘Het baart me wel zorgen. Hij werkt zo hard,’ zei ze verdrietig.

‘Zo is hij nou eenmaal. Hij zal het nooit rustiger aan doen. Dáár zou hij waarschijnlijk juist aan onderdoor gaan.’

‘Misschien,’ zei Liz, en ze glimlachte naar haar dochter. ‘Bedankt dat je gisteravond zo lief was,’ zei ze dankbaar. Het gaf haar hoop dat Lindsay en zij misschien ooit een normale relatie zouden krijgen.

‘Ik hou van je, mam.’ Lindsay sloeg haar armen om haar moeder heen om haar te knuffelen.

‘Ik ook van jou,’ zei Liz. Een uur later vertrokken ze naar het meer met een veel verstandigere snelheid dan waarmee ze de avond ervoor hadden gereden. Onderweg kletsten ze. Lindsay legde uit waarom ze er een jaar tussenuit wilde en het klonk niet eens zo gek. Ze wilde een paar maanden reizen en dan terugkomen en een fotografiecursus volgen om te zien of dat een carrière was die ze wilde najagen, en ze zei dat ze zich nog niet helemaal klaar voelde voor de universiteit. Liz kon haar wat dat betreft geen ongelijk geven. Ze voelde zich closer met haar dochter dan ze in lange tijd was geweest.

Marshall vertelde niemand op kantoor wat er de vorige avond was gebeurd. Ook niet aan Ashley. Hij belde haar helemaal niet omdat hij wist dat hij haar de volgende dag zou zien. Hij wilde haar niet misleiden door te bellen en te zeggen dat hij van haar hield. Al deed hij dat wel, hartstochtelijk veel. Maar hij had zijn keuze gemaakt en wist dat het de juiste was. Voor hem, voor zijn gezin, zijn carrière en uiteindelijk ook voor Ashley. De meisjes zou hij blijven zien. Zijn kinderen waren voor altijd van hem. Ashley niet. Hij zou Liz uiteindelijk over de tweeling moeten vertellen, maar nu nog niet. Misschien als ze ouder waren. Als hij dan maar al lang genoeg bij Ashley weg was. Hij zou ze graag op een dag aan hun broers en zus voorstellen. Ze hadden het recht om elkaar te leren kennen, ze waren familie en hij hield van hen allemaal. Hij was blij met zijn beslissing, hoe moeilijk die ook was. Nu hoefde hij het de volgende dag alleen nog aan Ashley te vertellen. En als hij dat had gedaan was het ergste achter de rug, dan kon hij tegen de raad van bestuur zeggen dat hij het had afgehandeld en ze zich nergens meer zorgen over hoefden te maken. Zo was het goed. En zonder het te weten was Liz de gelukkige winnaar. Zijn relatie met Ashley was een offer dat hij voor zijn carrière moest maken. Hij stond er volledig achter.

17

Maandagavond, de avond dat Marshall in het ziekenhuis was opgenomen, bracht Ashley een rustig avondje thuis door. Toen de tweeling naar bed was, keek ze op haar website om te zien of ze nog e-mails had ontvangen. Ze had onlangs foto’s van haar werk naar een aantal galerieën gestuurd in de hoop dat ze het wilden tentoonstellen. Ze moest iets doen om haar carrière uit het slop te krijgen en haar nieuwe therapeut had het voorgesteld toen ze klaagde dat er geen vooruitgang in haar leven zat, noch met Marshall, noch in haar werk. De therapeut had haar erop gewezen dat ze Marshall niet kon dwingen iets te doen, maar haar carrière naar een hoger plan brengen kon ze wel zelf. En Ashley realiseerde zich dat ze gelijk had. Het was nog te vroeg voor een toezegging van de galerieën die ze had benaderd, maar ze hoopte toch op een mailtje.

Ze bleek er inderdaad een te hebben ontvangen. Het was van een wat minder bekende galerie in Florida, waarin stond dat ze op dit moment niet met nieuwe kunstenaars in zee gingen maar dat ze haar werk erg mooi vonden. Ze was teleurgesteld. Gelukkig waren er nog zeven andere waar ze toch meer interesse in had en daar had ze nog niets van gehoord.

Nadat ze het antwoord van de galerie had gelezen, zag ze nog een e-mail. Het was van een onbekend adres; gmiles@gmail.com. Het zei haar niets. De onderwerpregel luidde: ‘Ben jij?’ Ze opende de mail, die kort en bondig was. Er stond: ‘Ben jij de Ashley Briggs die op de Harvard Westlake School in L.A. heeft gezeten?’ Het jaartal stond erbij. ‘Zo ja, ik ben Geoffrey Miles. Ik ben op mijn twaalfde naar Londen verhuisd. Deze week ben ik teruggekomen en ben erg benieuwd hoe het met je gaat.’ Hij gaf zijn mobiele nummer. ‘Als ik het over een wit paard heb dat we op het strand zagen voordat ik wegging, weet je het misschien weer. Ik hoop dat jij het bent. Als dat zo is, zou ik graag eens afspreken. Groetjes, Geoff.’ Om de verwijzing naar het witte paard moest ze hard lachen. Ze wist precies wie hij was. Geoffrey Miles. Ze was vroeger stapelverliefd op hem geweest. Een knappe jongen die precies op Alfalfa van The Little Rascals had geleken, met kuif en al. Ze waren een eindje gaan wandelen op het strand van Santa Barbara toen ze daar een dagje met haar ouders waren. En toen er een ruiter op een wit paard voorbij galoppeerde, had hij zijn kans gegrepen en haar gezoend. Het was haar eerste kus geweest, onschuldig en onhandig, maar op dat moment vond ze hem de coolste jongen die ze ooit had ontmoet. Zijn moeder was Amerikaanse, zijn vader Engelsman en een succesvol toneelschrijver. Een maand of twee na de kus op het strand was het gezin naar Engeland verhuisd. Ze kon zich nog vaag herinneren dat hij een oudere zus had die toen op de middelbare school zat. En ze had nog wel eens wat van hem gehoord na zijn vertrek. Dat was voor de tijd van e-mails. Zijn brieven hadden er een eeuwigheid over gedaan om haar te bereiken vanuit een afgelegen kostschool in het ruige Schotland waar hij het verschrikkelijk vond. Na een paar brieven was de correspondentie gestopt en had ze nooit meer iets van hem gehoord. Ashley had in geen jaren aan hem gedacht, maar ze herinnerde zich hem nog heel goed, inclusief die bespottelijke, onhandige kus die op dat moment zo spannend had geleken en die ze nu, achttien jaar later, zo schattig vond.

Glimlachend beantwoordde ze de mail. De meisjes lagen lekker te slapen en ze had toch niets anders te doen. Bonnie was weer aan het werk, lange dagen en non-stop, dus ze hadden elkaar in geen tijden gesproken. Zo ging het altijd als ze werk had.

‘Ja, ik ben die Ashley Briggs en ik herinner me het voorval met het witte paard nog goed. Waar woon je nu en hoe gaat het met je? Waarom ben je terug? En wat heb je de afgelopen achttien jaar gedaan (in tien woorden of minder)? Ik woon trouwens in Malibu. Veel strand, geen witte paarden. Liefs, Ashley.’ Ze dacht erover na of ze wel ‘liefs’ kon gebruiken, maar besloot dat dat wel kon bij een oude jeugdvriend, hoewel ze dat nooit onder een e-mail zou zetten aan iemand die ze net had ontmoet. Maar ze waren erg goed bevriend geweest.

Ze glimlachte toen ze zag dat hij drie minuten later alweer reageerde. Dit was leuk. Het fleurde haar op.

‘Wat jammer dat er in Malibu geen witte paarden zijn. Ik heb in Londen en New York gewoond en ben scriptschrijver. Ik ben net ingehuurd voor een tv-show hier. Drie dagen geleden aangekomen en op zoek naar een appartement, het liefst in West-Hollywood. Dat zijn meer dan tien woorden, maar korter lukte niet. En jij? Getrouwd? Vrijgezel? Gescheiden? Tien kinderen? Ik zie dat je schildert. Mooi, Ash! Liefs, Geoff.’

Waar zij net zo snel op antwoordde: ‘Beste Geoff, Santa Monica en Westwood zijn ook fijne plaatsen om te wonen. Leuk dat je terug bent. Gefeliciteerd met je nieuwe job. Bedankt voor het compliment. Ik ben vrijgezel en heb een tweeling van zeven, twee meiden. Zou leuk zijn om eens af te spreken. Moeten we doen. Liefs, Ash.’ Deze keer zette ze haar telefoonnummer erbij.

Nu antwoordde hij zo mogelijk nog sneller. ‘Oké. Wat dacht je ervan om morgen te gaan lunchen? The Ivy, halfeen? Mijn werk begint pas over een week of twee. Ben wat eerder gekomen om huisvesting te zoeken. Ik bel je over vijf minuten.’

Ze wachtte om te zien of hij zou bellen voordat ze antwoordde en drie minuten later ging haar telefoon. Zijn stem was nog net zoals ze zich herinnerde, hoewel wat zwaarder en volwassener en nu met een licht Engels accent. Hij was lang weggeweest.

‘Ben jij dat?’ vroeg hij toen ze opnam. Hij klonk opgetogen haar te horen en Ashley was ook verrukt. Het voelde als een verfrissende duik in haar kindertijd, wat een mooie tijd was geweest. Een paar jaar later waren haar ouders gescheiden. Haar moeder overleed tijdens haar studie en haar vader was hertrouwd en verhuisd naar een andere stad. Een paar jaar later overleed hij ook. Maar in de tijd dat ze Geoff kende, was alles nog eenvoudig en was ze gelukkig. Dat gold voor hen allebei. Ze wist dat zijn vader ook was overleden. Hij was een bekendheid geweest en ze had erover gelezen. ‘Ben jij het echt?’ vroeg hij weer, lachend.

‘Nee, het is de buurvrouw,’ plaagde ze hem. ‘Niet te geloven dat je terug bent. Wat ongelooflijk cool. En wat gaaf dat je hier aan een show gaat werken. Je moet wel een goede schrijver zijn als je wordt gevraagd hierheen te komen. Er zijn al zoveel goede schrijvers in L.A.’

‘Ik heb gewoon mazzel gehad,’ zei hij bescheiden. ‘Ik heb voor een show in Engeland geschreven en volgens mij heeft mijn agent hun het script gestuurd. Ze wilden vast wat Britse humor in de show. En jij, met een tweeling? Dan heb je het vast druk!’

‘Het zijn schatjes,’ zei Ashley trots. ‘Heb jij kinderen?’ Ze was vergeten het hem te vragen, zo blij was ze geweest iets van hem te horen. Ze herinnerde zich nog goed hoe verliefd ze op hem was geweest. Geoff was een erg knappe jongen. Ze hadden vijf jaar in dezelfde klas gezeten, maar waren pas op het allerlaatst verliefd geworden. En toen verhuisde hij.

‘Geen vrouw. Geen kinderen,’ antwoordde hij. ‘Ik heb vier jaar een vriendin gehad en met haar samengewoond. Een gestoorde Française, actrice, echt mesjogge werd ik van haar. Een paar maanden voordat ik dit aanbod kreeg zijn we uit elkaar gegaan. Ik zwolg in zelfmedelijden. Ze heeft me gedumpt,’ zei hij, maar hij klonk niet erg van streek. ‘Dus besloot ik de boel in Londen op te doeken en naar L.A. te gaan. En daar heb ik geen spijt van, want ik vind het geweldig om terug te zijn. Ik rij al drie dagen rond om dingen van vroeger terug te zien. Het is zo’n geweldige stad. Ik heb het altijd gemist. Ik heb wel een jaar in New York gewoond, maar dat vond ik vreselijk. Het weer is er net zo slecht als in Londen. Het is zo fijn om in een lekker klimaat te wonen. Iedereen in Londen is depressief omdat het of regent of ijskoud is. Ik zou dolgraag je dochtertjes zien. Zien ze er net zo uit als jij vroeger?’

Ze kenden elkaar vanaf ongeveer die leeftijd, dus hij zou het zelf kunnen zeggen als hij ze zag. Maar ze vond dat ze meer op Marshall leken, behalve hun haar dan. ‘Een beetje. Ze lijken meer op hun vader.’

‘Wie is, of was, hun vader? Want je zei dat je vrijgezel bent.’ Hij nam aan dat dat betekende dat ze gescheiden was, en zij helderde het niet op.

‘Een fascinerende man. Een topman in het bedrijfsleven. Hij is eenentwintig jaar ouder dan ik en het is een lang verhaal.’

‘Vertel maar bij de lunch. Kun je morgen? In The Ivy?’

‘Ja, hoor. Halfeen is goed,’ bevestigde ze. Ze kon niet wachten hem te zien en vroeg zich af hoe hij er nu uitzag, achttien jaar later. Het was alsof ze een verloren gewaande broer of beste vriend terugvond. Ze was niet op zoek naar romantiek, het was gewoon wat nostalgie. En ze wist zeker dat het hem om hetzelfde te doen was.

‘Denk je dat ik je nog zal herkennen?’ Hij klonk ineens bezorgd.

‘Makkelijk. Ik weeg honderdveertig kilo, heb zwart haar en ik zal een roos tussen mijn tanden houden.’

‘Moet lukken.’ Hij lachte om haar gevatte reactie. Ashley was niet veranderd. Ze was nog net zo grappig als destijds en hij had haar betoverend gevonden. De week nadat hij haar had gezoend had hij met Valentijnsdag al zijn zakgeld uitgegeven aan een doos chocola voor haar.

‘En jij?’ Ze had er niet eerder over nagedacht, ze verwachtte dat hij er nog net zo uitzag als op zijn twaalfde. In zijn verbeelding was zij ook nog steeds twaalf.

‘Ik zie er nog hetzelfde uit, alleen wat langer. Nou ja, veel langer eigenlijk. Ik ben één meter vijfennegentig.’ Hij was als kind al lang geweest, maar niet zo lang.

‘Dan zal ik goed omhoog moeten kijken om je te vinden.’

‘Maak je geen zorgen,’ zei hij vrolijk. ‘Ik vind jou wel, Ashley Briggs.’

Toen ze hadden opgehangen kreeg Geoff spijt dat hij geen contact met haar had gehouden. Nu hij haar had gesproken besefte hij dat hij haar had gemist en was blij dat hij haar weer had gesproken. Zij was er ook blij om. Toen ze die avond naar bed ging, was ze opgewonden over het feit dat ze hem weer ging zien. Ze had in de ochtend eerst een afspraak met haar therapeut, daar keek ze ook naar uit. Over Marshall praten hielp, hoewel het niet meeviel om uit te leggen hoe de relatie in elkaar stak en waarom ze bereid was geweest acht jaar lang op hem te wachten. De therapeut leefde mee en velde geen oordeel. Ze erkende dat Marshall een opwindende en fascinerende man moest zijn, maar hij had ook een vrouw van wie hij niet los leek te kunnen komen. Ze hoorde Ashley daar uitvoerig over uit. Ze verklaarde dat hij het zijn kinderen niet wilde aandoen en de therapeute knikte dan alsof ze het begreep, maar Ashley voelde zich een dwaas. Na die acht jaar klonk het als een mager excuus als ze het aan iemand anders vertelde. Het klonk logischer wanneer Marshall het tegen haar zei. Maar voor één keer dacht ze nu eens niet aan hem. Ze had zin om Geoffrey Miles te zien.

Toen Ashley de volgende dag bij The Ivy aankwam, zocht ze naar een lange man die op Alfalfa leek, maar kon hem niet ontdekken. In het restaurant en op het terras zag ze alleen maar stelletjes, groepjes en een bekende acteur die zat te zonnen, maar niemand die Geoff kon zijn. Even stond ze wat verloren op het terras op de kelner te wachten om te informeren welk tafeltje voor meneer Miles was gereserveerd, toen ze een bekende stem achter zich hoorde. Die zou ze ook hebben herkend als ze hem niet de avond ervoor nog aan de telefoon had gehad.

‘Lunchen?’ vroeg hij zacht, en ze draaide zich om en keek op in hetzelfde knappe gezicht met de brede glimlach als achttien jaar geleden. Hij was niet veranderd, was letterlijk alleen maar groter geworden. Het was een lange, zeer aantrekkelijke man. Zij was zelf ook niet klein, op schoenen met hakken was ze bijna net zo groot als Marshall, maar ze was lang niet zo groot als Geoff. Hij was slank met brede schouders, al keek ze niet veel verder dan de vertrouwde ogen en glimlach. Verrukt gaf hij haar een kus op haar wang en bewonderde de vrouw tegenover hem. ‘Wauw! Wat een schoonheid ben je geworden!’ zei hij, en ze lachte. Hij vond dat ze eruitzag als een actrice of model. Ze was veel mooier dan Martine, zijn gekke Franse ex-vriendin, die er heel Gallisch had uitgezien, die drie pakjes sigaretten per dag rookte in zijn piepkleine Londense appartement en nooit iets in huis deed in de hoop dat er vanzelf een werkster zou verschijnen. Geoff had het gepikt omdat hij van haar hield, of dat dacht hij tenminste. Ze had hem verlaten voor een van zijn vrienden, die nu over haar klaagde. Geoff vond dat hij zijn verdiende loon had gekregen. Een enorm vervelend mens, met ondertitels. Ze sprak niet graag Engels, dus zijn Frans was uiteindelijk vrij goed geworden, legde hij aan Ashley uit toen ze waren gaan zitten en hun lunch hadden besteld. Ze gingen allebei voor een salade en hij nam nog een kom chili con carne erbij, want dat had hij erg gemist.

Ze hadden veel bij te praten. Toen hij hoorde dat haar ouders waren overleden, zei hij dat hij dat heel erg vond.

‘Ik mis ze,’ zei Ashley weemoedig, ‘maar ik heb nu de meisjes. Zij zijn nu mijn familie.’

Geoff knikte en benijdde haar erom. Hij vertelde dat hij het nu zonde vond dat hij vier jaar met Martine had verspild en er nog niet toe gekomen was te trouwen en kinderen te krijgen. Martine had een hekel aan kinderen en vond het huwelijk overbodig, hoewel hij haar twee keer had gevraagd. ‘Ze zei dat trouwen voor intelligente mensen overbodig is. Maar wat trouwen nou precies met intelligentie te maken heeft weet ik nog steeds niet,’ zei hij tegen Ashley, en ze lachte. ‘Wanneer ben jij gescheiden?’ vroeg hij haar terwijl de kelner hun salades en chili con carne kwam brengen. Vol genot nam hij een hap.

‘Niet,’ zei ze gewoonweg. Ashley ging niet tegen hem liegen. Ze waren oude vrienden, dus ze vond dat ze wel eerlijk tegen hem kon zijn. En als dat niet kon, dan waren ze geen echte vrienden. Ze was niet trots op haar situatie, maar ze had er vrede mee, voor nu. Ze schaamde zich er in ieder geval niet voor. ‘Ik vind het huwelijk niet “overbodig”, maar ik ben nooit met de vader van de meiden getrouwd. Nog niet, tenminste.’

‘Dus hij is nog in beeld?’ Geoff leek geïntrigeerd. Ze knikte.

‘Twee dagen per week.’ Geoff trok een wenkbrauw op.

‘Dit klinkt mysterieus. Vertel vertel.’ Hij wilde alles horen wat hij had gemist.

‘Het is niet mysterieus. Ingewikkeld is het wel. Hij is CEO van een groot bedrijf en woont in San Francisco.’ Tot zover klonk het normaal, maar toen vertelde ze de rest. ‘Met zijn vrouw en drie kinderen. De twee oudsten studeren en de jongste zit op de middelbare school. Om de kinderen te sparen wilde hij niet scheiden.’ Ze probeerde het normaal te laten klinken, maar Geoff dacht daar anders over.

‘Dus hij is nog getrouwd?’

Ze knikte met een bezorgde blik. ‘Nog wel. Hij zegt dat hij gaat scheiden als zijn dochter volgend jaar eindexamen heeft gedaan.’

‘En jij gelooft hem?’ vroeg Geoff, omdat hem dat stug leek.

Ze aarzelde en keek onzeker. ‘Soms. Ik wíl hem geloven.’ Toen zuchtte ze en keek haar oude vriend in de ogen. ‘Na acht jaar begin ik eraan te twijfelen. Het duurt nu al zo lang. En hij heeft veel redenen om niet te scheiden. Misschien wil hij ook wel niet. Hij is twee dagen per week bij ons en de meiden zijn dol op hem,’ zei ze alsof ze wilde rechtvaardigen waarom ze nog met hem was.

Het klonk als een klassiek geval – getrouwde man met bloedmooie jongere vrouw – maar geen goede situatie voor haar. Het speet Geoff dit te horen. ‘Je krijgt twee dagen in de week en geen vakanties en weekenden? En je kunt hem ’s avonds nooit bellen?’

‘Overdag op kantoor ook niet,’ gaf ze toe. ‘Hij is heel voorzichtig. Hij heeft veel te verliezen als iemand erachter komt.’

‘Zoals? Alimentatie?’ Ze kon merken dat hij het afkeurde. Niet haar, maar wat Marshall deed.

‘Zijn baan. Hij kan zich geen schandaal veroorloven. Dat was dit voorjaar even het geval en het was niet fraai.’

‘Wat voor schandaal dan?’

‘Een vrouw met wie hij een onenightstand had gehad heeft hem gechanteerd en uiteindelijk twee miljoen gekregen om haar woorden terug te nemen. Ze had het openbaar gemaakt.’

‘Dus hij is getrouwd en heeft jullie allebei bedrogen. Onenightstands tellen ook mee,’ betoogde Geoff. ‘En je kunt hem nooit bellen. Is dat genoeg voor jou?’ Hij vroeg zich af of haar minnaar haar rijkelijk onderhield en ze het geld nodig had, maar daar was Ashley niet het type voor. Ze droeg een eenvoudige katoenen jurk en geen diamanten. Ze had nog hetzelfde gouden kruisje om haar nek dat ze als kind had gedragen en niets wat ze aanhad zag er duur uit. Het ging haar duidelijk om de liefde, niet om het geld.

‘Nee, het is niet genoeg,’ zei ze, en ze staarde in de verte terwijl ze erover nadacht.

Hij stond weer versteld van hoe mooi ze was. Je kon makkelijk zien waarom die vent haar wilde. Wie zou haar niet willen? Wat Geoff niet snapte was waarom zij bereid was met zo weinig genoegen te nemen en met de schamele hoop te leven dat hij op een dag zijn vrouw zou verlaten. Hij was het met Ashley eens dat een man na acht jaar echt niet meer bij zijn vrouw weg zou gaan. Ze komen ermee weg zo lang als ze kunnen en blijkbaar had Ashley hem zijn gang laten gaan. Hij klonk als een machtig man die duidelijk de touwtjes in handen had. Geoff had medelijden met haar en met haar kinderen. Ze verdiende zoveel meer dan ze kreeg.

‘Het is wat het is,’ maakte ze het antwoord op zijn vraag af. ‘Ik kan hem niet dwingen te scheiden.’

‘En je hebt er nooit een punt achter willen zetten?’

‘Zonder de meisjes had ik dat misschien wel gedaan,’ zei ze naar waarheid, ‘maar hij is hun vader. Ik vind niet dat ik het recht heb ze hem te ontnemen. En ik hou van hem. Ik blijf hoop houden en hij blijft beloven dat hij haar na volgend jaar... volgend dit... volgend dat... zal verlaten. Maar dat is nog niet gebeurd. En ik probeer me erbij neer te leggen dat dat misschien ook wel nooit zal gebeuren. Dat is nieuw voor me. Voor mij veranderde alles toen die vrouw ineens opdook en hij me opbiechtte dat hij met haar naar bed was geweest. Eén keer. Ik zou hem dat nooit hebben aangedaan. Ik denk dat ik me sinds die tijd anders voel.’

‘Zijn vrouw zal er ook niet blij mee zijn geweest,’ merkte Geoff op.

‘Hij heeft het alleen aan mij opgebiecht. Ze weet ook niet van mijn bestaan. Pas geleden zat ik in een restaurant vlak naast zijn zoon. Dat was gek, om te beseffen dat hij geen idee had wie ik was of dat de meisjes zijn zussen waren. Dat doet echt pijn.’

De blik die Geoff toen in haar ogen zag maakte dat hij haar wilde vastpakken en troosten, maar hij wilde haar niet afschrikken of een ongemakkelijk gevoel geven. ‘Ongelooflijk wat we soms doen om een dierbare bij ons te houden. Ik heb uiteindelijk bedacht dat het het niet waard is. Gedurende onze hele relatie wist ik dat Martine me bedroog, maar tegen haar en mezelf deed ik alsof ik het niet wist. Dat eist zijn tol en uiteindelijk ondermijnt het de relatie omdat het niet oprecht is. Een man die een leugen leeft, zoals de vader van jouw kinderen, is geen eerbaar mens. En als hij tegen zijn vrouw liegt, kan hij dat net zo goed tegen jou doen.’

‘Dat weet ik,’ zei ze zacht. ‘Ik vertrouw hem ook niet meer. Maar ik hou wel van hem. Ik blijf maar hopen dat ik uiteindelijk zal winnen.’

Geoff zei maar niet dat hij daar zijn vraagtekens bij had. Ook vroeg hij zich af wat ze dan zou ‘winnen’. Een onoprechte man. Dat leek hem een slechte deal.

‘Maar goed, dat is dus mijn verhaal. Geen echtgenoot, twee kinderen. Het is niet wat ik voor ogen had toen ik twaalf was, maar ik ben dol op mijn meiden en ontzettend blij met ze.’

Als hij zo naar haar keek en naar haar luisterde, wist Geoff dat er nog veel meer mannen waren die haar dolgraag twee kindjes hadden gegeven, plus veel meer dan ze nu had. Maar hij zei het niet tegen haar. Hij wilde haar niet van streek maken.

‘Ik wil ze echt aan je voorstellen,’ zei ze. Ze glimlachte naar hem en hij pakte haar hand en hield die vast terwijl ze elkaar aankeken.

‘Bedankt dat je zo eerlijk tegen me bent. Je had ook kunnen zeggen dat je getrouwd was, of gescheiden, of dat ik me met mijn eigen zaken moest bemoeien.’ Ze was zo open tegen hem geweest en zag er zo kwetsbaar uit dat het hem diep raakte, en hij zou graag een paar stevige meppen uitdelen aan de getrouwde rotzak die al jaren bezig was haar hart te breken. Geoff vond dat hij al veel eerder had moeten scheiden om met haar te kunnen trouwen. Ashley was een door en door goed mens, maar dat kon je niet zeggen van de man van wie ze hield. ‘Wanneer mag ik ze ontmoeten?’ vroeg hij met een warme glimlach. ‘Vanavond misschien?’

Even keek ze verbaasd, maar knikte toen. Marshall zou pas de volgende dag komen, dus het kon best. Ze wilde haar korte tijd met hem niet met iemand anders doorbrengen en deed dat dan ook nooit, maar vanavond kon dus nog. ‘Is goed. Kom je eten? Dat vinden de meiden vast geweldig, dan kun je ze vertellen wat een rotmeid ik vroeger was.’

Hij glimlachte. ‘Dat was je niet. Je was een engeltje.’

‘Niet in míjn herinnering,’ zei ze lachend. ‘We haalden op school constant kattenkwaad uit.’

‘Nou ja, je zag er in ieder geval uit als een engeltje.’ Achteroverleunend staarde hij naar haar met een nostalgische schittering in zijn ogen. ‘Nog steeds. Je bent echt niet veranderd. Alleen groter geworden.’

‘Jij ook. En hóé!’ Ze moesten allebei lachen.

Terwijl ze herinneringen ophaalden aan hun gedeelde kinderjaren, ging de tijd te snel voorbij en moest ze haar dochters bij de opvang ophalen. En hij moest drie appartementen gaan bezichtigen. Geoff beloofde om zes uur bij haar thuis te zijn. Toen ze weer in de auto zat, had ze het gevoel dat ze een deel van haar jeugd had teruggekregen en het verbaasde haar hoe goed dat voelde. Het leek alsof een deel van haar, waarvan ze niet had geweten dat het weg was, weer op zijn plek was gegleden, als een deel van een puzzel. Nu Geoff haar had gevonden voelde ze zich heel, op een manier die haar verraste. Het was leuk om terug te denken aan hun zorgeloze, gelukkige kindertijd. Hij was uitgegroeid tot een heel lieve, zachte man. Als kind was hij al lief geweest en zijn ouders erg aardig, hoewel zijn vader een echte Brit was en een beetje gereserveerd, maar zijn moeder was een warme, fantastische vrouw. Geoff had verteld dat ze nog leefde en in Engeland woonde. En ze was hertrouwd, weer met een schrijver, maar eentje die minder bekend was dan zijn vader. Geoff zei dat hij zo vaak mogelijk bij ze langsging. Ze woonden op een boerderij ergens op het platteland.

De tweeling was druk en opgetogen toen ze ze ophaalde en alles vertelde over haar vriend met wie ze vroeger op school had gezeten. Ze vertelde hun niet over de eerste zoen. Maar ze vonden het leuk dat er een schoolvriend van hun moeder was opgedoken. En ze waren geïntrigeerd door Geoff toen hij stipt om zes uur verscheen met een groot boeket voor Ashley en twee kleine boeketjes voor de meiden, en een fles wijn voor bij het eten.

‘Wij drinken geen wijn,’ legde Kendall uit, ‘maar mama wel.’

‘Goed om te weten,’ zei hij serieus. ‘Drinken jullie wel bier?’

Kendall lag helemaal dubbel van het lachen. ‘Nee!’

‘En cola dan?’

‘Soms,’ verklaarde ze. Ze was de serieuze van de tweeling, Kezia was ondeugender. Hij vond het beeldschone meisjes. Ze hadden het zachte blonde haar van hun moeder. ‘Maar dan mogen we maar één colaatje,’ legde Kendall verder uit, ‘en die moeten we delen, anders kunnen we niet slapen.’

‘Aha.’ Hij glimlachte over hun hoofden heen naar hun moeder en kon zien hoeveel ze van hen hield. Misschien verklaarde dat wel waarom ze bij Marshall bleef ondanks het feit dat hij haar zo tekortdeed.

Ashley maakte hamburgers, een grote pan pasta en een salade. Ze schonk de wijn in die hij had meegebracht en ze aten buiten op de vlonder. Terwijl zij in de keuken stond, had hij in de studio haar werk bekeken en hadden de meisjes hem hun kamer en hun speelgoed laten zien. Na het eten mochten ze van tafel terwijl Ashley en Geoff nog even doorkletsten.

‘Wat een geweldig stel,’ zei hij met een bewonderende blik. ‘En jij bent een fantastische moeder.’

‘Het zijn fantastische kinderen. Ik was zelf nog maar een kind toen ik ze kreeg. Ik had voor een maand een uitzendbaan als receptioniste op Marshalls kantoor om geld te verdienen voor de kunstacademie. Toen hebben we elkaar ontmoet en heeft het leven me nogal overvallen. Hij zou toen bij Liz weggaan, voor ze geboren zouden worden, maar dat is niet gebeurd. En daarna werd alles zo ingewikkeld en dat is het nog steeds. We hadden er in het begin constant ruzie over en de laatste tijd zet ik hem ook weer een beetje onder druk, maar dat verergert de boel alleen maar. Hij heeft me gevraagd nog één jaar te wachten.’ Ze klonk bedroefd.

‘En daar heb je mee ingestemd?’ vroeg Geoff met een spijtige blik. Hij vond het zo erg voor haar.

‘Min of meer. Ik ga sinds kort naar een therapeut en probeer met de dag te leven. Anders moet ik er de hele tijd aan denken en raak ik alleen maar van streek. En het heeft geen zin om de spaarzame tijd die we samen hebben te verpesten. Ik voel mezelf echt opleven als hij hier is en de andere vijf dagen zweef ik maar een beetje doelloos rond.’

Toen ze dat zei, bedacht hij dat ze vijf zevende van haar leven misliep terwijl ze wachtte tot Marshall weer kwam. Dat was nogal wat. Zeventig procent van haar leven wachtte ze op hem en op een echt leven. Hij vroeg zich af wat ze ervan zou vinden als hij dat tegen haar zei, en of ze er zelf ooit zo tegenaan had gekeken.

Daarna hadden ze het over andere dingen; wat hij zoal had geschreven en de show waar hij aan zou gaan werken. En na een tijdje ging ze de kinderen naar bed brengen. Voor een keertje hoefden ze niet in bad. Ze las voor en deed het licht uit. Ashley en Geoff konden nog een tijdje gegiechel uit hun kamer horen komen. Ze bleven op de vlonder zitten en trokken nog een fles wijn open. Het was een warme avond, dus bleven ze buiten. Ze schrokken er allebei van dat het al na middernacht was toen ze overeind kwamen en hij zei dat hij moest gaan. Hij had de volgende ochtend een vergadering en zij moest de meiden naar de buitenschoolse opvang brengen.

‘Bedankt voor de fijne avond, Ash,’ zei hij toen ze met hem meeliep naar zijn auto. Hij vertelde dat hij in een hotel logeerde vol rocksterren die de hele nacht door feestten en niet kon wachten tot hij een eigen huis had. Geoff draaide zich om en keek naar haar in het maanlicht. Hij had nog nooit zo’n mooie vrouw gezien. Ze leek wel een visioen in het zachte licht, met die halo van haar om haar gezicht. En ineens zag ze er niet meer uit als het meisje van vroeger, maar als een prachtige vrouw. Hij nam haar gezicht in zijn handen en boog voorover om haar op de mond te kussen, en voor hij wist wat hem overkwam, legde hij er meer passie in dan de bedoeling was geweest en waren ze aan het zoenen, hield hij haar stevig tegen zich aan en kuste ze hem terug. Al het verlangen en de tederheid uit hun jeugd belandde in die kus en het duurde lang voordat ze ophielden. Toen dat eenmaal gebeurde, waren ze allebei verbijsterd. Geen van beiden had zoiets verwacht, het was een spontane opwelling.

‘O,’ zei Ashley verbaasd. ‘Wat was dat nou?’

‘Ik weet het niet. Maar ik denk dat ik net een wit paard voorbij zag komen,’ zei hij in een poging het luchtiger te maken, en ze lachte. Ze waren geen twaalf meer en de kus was niet zo onschuldig geweest als bedoeld. Het was heel echt geweest, voor hen allebei. Ashley realiseerde zich ineens dat ze in acht jaar geen enkele andere man dan Marshall had gezoend en Geoff kon zien dat ze zich schuldig voelde toen ze naar hem keek. ‘Het spijt me, Ash... ik weet niet wat me bezielde.’ Maar het speet hem helemaal niet en haar zo te zien ook niet.

‘Ik denk dat ik een beetje dronken ben,’ zei ze zacht als excuus. Ze hadden twee flessen wijn op, maar verspreid over vele uren.

‘Ik denk ik ook,’ gaf hij toe, en hij deed zijn autosleutels weer in zijn zak. ‘Ik kan maar beter een taxi bellen.’

Terwijl ze samen op de taxi wachtten kuste hij haar weer en geen van beiden gebruikte de dronkenschap nog als excuus. Toen de taxi kwam omhelsde hij haar en keek haar in de ogen.

‘Ik bel je morgen,’ zei hij. Hij gaf haar nog een laatste, lichte kus en ze zwaaide hem na. Toen liep ze stilletjes naar binnen en vroeg zich af of hij een geschenk van het lot was of een verleiding die op haar pad was gebracht, of gewoon een vreemd toeval. Ze had geen idee. Voordat ze het antwoord kon bedenken, lag ze in bed en viel als een blok in slaap.

Ashley werd de volgende ochtend wakker met verschrikkelijke hoofdpijn en kreunde toen ze uit bed stapte. De zon was te fel, de meiden waren te luidruchtig tijdens het ontbijt en haar maag was overstuur. Met een acuut schuldgevoel dacht ze terug aan haar gezoen met Geoff. Ze was bang dat Marshall haar bedroog, maar wat zij had gedaan was bijna net zo erg, vond ze zelf. Ze had zich mee laten slepen door jeugdherinneringen en het maanlicht en het feit dat alles zo moeiteloos ging met Geoff. Het was zo gewoon geweest om hem te zoenen. Ze hield zichzelf voor dat het de wijn was, maar ze wist het niet zo zeker.

Nadat ze de meisjes had weggebracht belde ze hem vanuit de auto. Hij had zijn auto al opgehaald en was onderweg naar een bespreking. Hij klonk blij haar te horen.

‘Ben je boos op me?’ vroeg hij meteen.

Ze zuchtte. ‘Nee, ik ben boos op mezelf. Ik had dat niet moeten doen... maar fijn was het wel,’ zei ze, en ze giechelde en hij lachte. Ze voelde zich weer net een kind en hij ook. Twaalf jaar oud, op het strand.

‘Ja, dat was het zeker. Ik zou liegen als ik zei dat ik er spijt van heb. Eigenlijk ben ik er juist blij om,’ zei hij gemeend.

‘Ik ook,’ gaf ze toe. Het leek zo eenvoudig en zorgeloos, tot ze aan Marshall dacht en dan was het meteen verkeerd. Maar toen ze Geoff kuste, had ze alleen maar aan hem gedacht. ‘Ik heb in acht jaar niemand anders gezoend.’

‘Misschien had je dat wél moeten doen.’ Hij moest naar zijn bespreking. ‘Vanavond afspreken?’

‘Nee,’ zei ze spijtig. ‘Marshall komt. Het is woensdag.’

‘En wanneer vertrekt hij weer?’ Geoff klonk hoopvol. Hij wilde haar weer zien, en snel.

‘Vrijdagochtend. Maar Geoff, ik ga dat niet nog een keer doen. Ik ga niet achter zijn rug om met iemand iets beginnen. Dat is geen haar beter dan wat hij doet, met zijn heen en weer gereis tussen zijn vrouw en mij en zijn leugens.’

‘We kunnen ook vrienden zijn,’ bond hij in. ‘Ik beloof dat ik me zal gedragen. Voor ons geen wijn meer.’ Ze lachte. ‘Ik bel je vrijdag. Misschien kunnen we in het weekend iets leuks met de kinderen doen. Naar het strand, de dierentuin, iets wat de meisjes leuk vinden.’

‘We kunnen naar mijn beachclub gaan. Ze zijn dol op zwemmen.’ Het was leuk om iemand te hebben om in het weekend dingen mee te doen. Behalve Bonnie had ze nooit iemand om haar weekenden mee door te brengen. Gedurende de jaren had ze steeds minder met andere vrienden afgesproken omdat ze haar situatie niet steeds maar wilde uitleggen. ‘Veel succes met je bespreking.’

‘Dat kan ik wel gebruiken! Ik heb drie aspirines als ontbijt gehad en ik heb nog steeds het gevoel dat mijn hoofd uit elkaar kan spatten.’

‘Ja, ik ook,’ lachte ze. ‘Spreek je snel weer.’ Onderweg naar huis dacht ze aan hem en toen ze thuiskwam appte Marshall haar. Er stond in dat hij net op het vliegtuig was gestapt en hij haar vanavond zou zien. Hij voegde er geen ‘ik hou van je’ aan toe. Dat was ongebruikelijk en meteen voelde ze zich schuldig. Dat werd nog erger toen ze de hele dag aan Geoff en hun kus dacht. Ze vroeg zich af of ze misschien beter niet met hem kon afspreken dit weekend. Het was zo heerlijk geweest om hem weer terug te zien, maar nu was ze in de war.

Ze had de hele dag het gevoel dat ze in een centrifuge zat. Niets voelde goed. Bij het ophalen van de kinderen had ze geen geduld voor ze, en toen ze de meisjes om vijf uur naar de oppas bracht had ze nog steeds hoofdpijn. Om zes uur stapte ze uit de douche en kwam Marshall binnen. Hij liep meteen door naar boven. Ze stond naakt in de badkamer en hij keek naar haar alsof hij haar voor het eerst zag. Zodra ze hem zag, wist ze hoe verkeerd ze de vorige avond bezig was geweest. Marshall staarde naar haar en werd getroffen door een vloedgolf van hartstocht. Omdat hij wist dat de meiden er niet waren, schreed hij naar haar toe en even later had hij haar in zijn armen en werden ze door zo’n oerkracht overvallen dat ze nadien allebei na lagen te hijgen terwijl ze zich afvroegen wat er zojuist was gebeurd. Het was zoals de allereerste keer geweest, maar dan beter. Het was alsof hij zijn hart en ziel in haar had gegoten en hij kon niet van haar loskomen. Hij wilde haar nooit meer loslaten. Toen ze hem aankeek, stonden de tranen in zijn ogen en rolden vervolgens over zijn wangen.

‘Lieverd, wat is er?’ vroeg ze. Marshall schudde alleen maar zijn hoofd.

Hij was gekomen om er een punt achter te zetten, maar zodra hij haar zag wist hij dat hij het niet kon. Hij moest haar in zijn leven hebben en kon haar onmogelijk opgeven. Hij was van haar, hij was verslaafd aan haar, maar het kon niet zo blijven als het was want dan raakte hij zijn baan kwijt. Als hij zijn carrière intact wilde houden moest hij Liz opgeven. Niet Ash. Niet nu. Hij was van Liz afhankelijk voor zijn carrière, maar van Ashley voor al het andere. Marshall ging rechtop in bed zitten en vertelde haar over de paniekaanval die hij maandag had gehad. Toen pas zag ze de beurse plek in zijn lies. Die was haar niet eerder opgevallen. Ze hadden zich zo snel op elkaar gestort dat ze geen tijd had gehad om naar hem te kijken.

‘Waarom heb je me niet gebeld?’ vroeg ze bedroefd. ‘Geen tijd, het ging zo snel.’

‘Je had me de dag erna kunnen bellen. Je hebt me niet eens geappt. Ik dacht dat je het druk had.’

‘Had ik ook. Ik dacht: ik vertel het wel als ik hier ben,’ zei hij, maar in werkelijkheid had hij toen al besloten er een punt achter te zetten en wilde hij geen contact met haar tot hij in L.A. was. En toen was alles weer veranderd omdat hij haar naakt zag en haar gewoon móést hebben. En hij wilde haar nu weer verschrikkelijk graag. Hij had het gevoel dat hij haar de afgelopen twee dagen was kwijtgeraakt en dat was bijna ondraaglijk.

Ze keek bezorgd om zijn paniekaanval. ‘Weet je waar het door kwam?’

Dat wist hij, maar hij wilde het haar niet vertellen. ‘Een combinatie van dingen. Ik had maandag een bespreking met de voorzitter van de raad van bestuur. Gewoon de gebruikelijke stress. Ik denk dat het ineens te veel werd. Ik dacht dat ik doodging.’

Wat zou er dan zijn gebeurd, vroeg ze zich huiverend af. Wie zou haar hebben gebeld, aangezien niemand van haar bestaan wist? Ze zou het op het journaal hebben gezien of in de krant hebben gelezen. Dat was een schokkende gedachte die haar positie meteen weer duidelijk maakte. Ze had er nooit eerder over nagedacht dat hij dood zou kunnen gaan. Ze zei niets, maar ze leek erg geschrokken toen ze naar beneden gingen. Marshall was die avond extra lief tegen de meiden toen de oppas ze kwam terugbrengen en hij las hun een verhaaltje voor bij het slapengaan en speelde een tijdje met ze. Daarna gingen Ashley en hij naar boven en vreeën nog een keer. Na wat hij haar over maandagavond had verteld, verlangden ze allebei wanhopig naar elkaar, alsof ze zich aan het leven wilden vastklampen. Ze waren allebei bekaf en emotioneel uitgeput toen ze die nacht in elkaars armen in slaap vielen.

De volgende ochtend bleef hij tot ze de meiden naar de opvang had gebracht. Ze was verbaasd dat hij er nog was.

‘Gaat het wel?’ vroeg ze bezorgd. Misschien had hij zich te veel ingespannen en zou hij nog een aanval krijgen, maar hij schudde zijn hoofd.

‘Ik moet met je praten,’ zei hij zacht. Ze gingen buiten op de vlonder zitten.

‘Is er iets aan de hand?’ Ze had hem nog nooit zo gezien.

‘Dat was er wel. Maar nu niet meer. Voor ons. Ik kreeg maandag een bezoekje van de voorzitter van de raad van bestuur. Ze weten het van ons, Ash. En na het gedoe van die beschuldiging willen ze niet nóg een schandaal. Daar zijn we toen op het nippertje aan ontsnapt en ze hebben het goed opgevat. Maar ze willen geen CEO die elke vijf minuten het epicentrum van een schandaal is. Mijn baan staat op het spel,’ zei hij eenvoudigweg. Dit was een serieuze zaak. Serieuzer kon niet.

‘Gaan ze je ontslaan vanwege mij?’ Ze begreep het niet en keek geschrokken, maar hij schudde zijn hoofd.

‘Nee. De voorzitter zei dat ze willen dat ik schoon schip maak. Het maakt ze niet uit voor wie ik kies, voor jou of voor Liz, maar ze weten het van mijn dubbelleven. Mensen op kantoor zijn er blijkbaar achter gekomen, een of andere secretaresse die jou kende. Ik denk dat mensen ons wel samen gezien moeten hebben de afgelopen jaren. Niemand heeft er ooit iets tegen mij over gezegd, maar het heeft wel het bestuur bereikt. Ze willen dat ik bij een van jullie twee wegga. Ik ben hierheen gekomen om er een punt achter te zetten met jou, Ash. Daarom heb ik je niet gebeld na die paniekaanval. Ik zou je vandaag vertellen dat het over is tussen ons. Maar ik kan het niet.’

‘Nádat je hier de nacht hebt doorgebracht?’ Ze was flink geschrokken, maar de timing ontging haar niet.

‘Ik dacht dat we nog een laatste nacht samen konden hebben als afscheid.’ Hij was genadeloos eerlijk tegen haar zoals hij nooit tevoren was geweest. Hij had die laatste nacht willen hebben voordat hij het haar vertelde, wat heel oneerlijk en egoïstisch van hem was.

‘En de meiden dan?’ Ashley keek paniekerig toen tot haar doordrong wat hij zei. Hij was van plan geweest bij haar weg te gaan.

‘De meiden en jij staan in mijn testament vermeld,’ legde hij uit. ‘Dat heb ik zeven jaar geleden al geregeld.’

‘Zou je ze nog wel zien als je bij me wegging?’ Haar gezicht stond bedroefd omdat ze niet zeker was van het antwoord. Ze had het gevoel dat ze hem helemaal niet meer kende.

‘Natuurlijk. Na een tijdje. Ik wist nog niet helemaal goed hoe of wat. Ik wist alleen dat ik er met jou een punt achter moest zetten om mijn carrière bij UPI te houden. Dat hebben ze me goed duidelijk gemaakt. Maar toen ik je gisteren zag, wist ik dat ik het niet kon. Ik kan niet zonder je. Dus ga ik Liz vertellen dat ik van haar wil scheiden. Ik moet het doen, anders verlies ik mijn baan,’ zei hij ellendig. Hij had medelijden met Liz, maar er zat niets anders op. Hij moest een van de twee vrouwen verlaten. Met Ashley kon hij het niet had hij ontdekt, dus werd het Liz.

‘Je gaat nu dus van haar scheiden?’ Hij knikte. ‘Waarom kon je dat dan niet voor mij doen? En Lindsays eindexamen dan, en je andere kinderen, en alle redenen die je mij hebt gegeven?’

‘Lindsays laatste jaar thuis zal een stuk onprettiger worden als haar vader werkloos is.’ Ashley wist dat het hem niet aan geld ontbrak, maar hij had zijn werk, de macht en alles wat erbij kwam kijken nodig als voedsel voor zijn ego. Dáár ging dit om, niet om zijn liefde voor haar of Liz.

‘En wat nou als zij je weer van gedachten laat veranderen wanneer je het haar vertelt? Stel dat ze je smeekt of met zelfmoord dreigt?’

‘Dat doet ze niet. Liz is een verstandige vrouw. En ik hoop dat jij dat ook nooit zou doen.’ Hij dacht van niet, maar je wist maar nooit.

‘En stel dat ze op een dag zeggen dat je mij moet dumpen omdat ze je anders ontslaan? Dan ben ik zeker ook verleden tijd?’

‘Doe niet zo raar. Daar hebben ze geen enkele reden voor als ik geen dubbelleven meer leid. Dat is waar ze op tegen zijn, niet tegen jou. Het kan ze niet schelen met wie ik trouw, ze willen gewoon niet dat er een schandaal komt waardoor de aandelen kelderen en de aandeelhouders boos worden. Dit is puur zakelijk voor ze, liefde of romantiek is voor hen onbelangrijk.’ Hij keek ongeduldig. Marshall vond haar vragen onnodig en overbodig. Nu kreeg ze eindelijk wat ze wilde en was het nog niet goed. Dat stond hem totaal niet aan. Marshall wilde nu niet de les gelezen worden of ondervraagd worden om zijn beslissing.

‘En waarom maak je nu de keus?’ vroeg ze hem met dichtgeknepen keel. ‘Uit liefde of voor je baan? Als ze je nu niet hadden gedwongen, zou je Liz dan ooit hebben verlaten of zou je me de komende twintig jaar aan het lijntje hebben gehouden terwijl je vijf dagen per week bij haar woont?’

‘Dat is niet relevant,’ zei hij nors. ‘Ik zeg toch dat ik van haar ga scheiden? Morgen rij ik naar het meer en vertel ik het haar. Ik vlieg vanavond terug.’ Hij had het allemaal al uitgedacht. Hij had een plan. En maandag zou hij de raad van bestuur vertellen dat het achter de rug was.

‘Stel dat ze weigert?’

‘Ze heeft geen keus. Ik vraag de scheiding onmiddellijk aan. Ik moet de raad tevredenstellen.’

Ashley zag voor zich hoe zijzelf op een dag, net als Liz nu, keihard gedumpt zou worden. Als haar bestaan ooit zijn carrière in de weg zat, zou hij haar zo verlaten. Nu was zijn vrouw de ongelukkige. Na jarenlang smeken en pleiten, verliet hij Liz nu voor de raad van bestuur, niet voor haar. Ze voelde een ijzig koude rilling over haar ruggengraat lopen toen ze naar hem keek. Hij was de kilste man die ze ooit had ontmoet en ze besefte nu dat hij om niets anders dan zijn carrière gaf. Meer dan een mooi lijf was ze niet voor hem. En dat mooie lijf was de reden dat hij nu voor haar koos en niet voor Liz. De echte liefde van zijn leven was UPI. Dat was nu heel duidelijk. Zelfs hun dochters konden hem niets schelen. Ze stonden in zijn testament, maar niet in zijn hart gegrift. Hij gaf alleen om zichzelf en zijn carrière. Het was angstaanjagend om dat te bedenken en Ashley had zich haar hele leven nog nooit zo alleen gevoeld. Hem nu voor zich winnen was een lege overwinning. Marshall had het besluit om de verkeerde redenen genomen en zij kon zo de volgende zijn. Zolang UPI hem in haar macht had en zijn carrière gevaar liep, zou haar leven met hem niet zeker zijn en kon het per direct worden beëindigd. Zwijgend zat ze naar hem te kijken. Hij had gezegd wat hij te zeggen had.

‘Ik bel je dit weekend om te laten weten hoe het is gegaan met Liz,’ zei hij zakelijk, en ze knikte.

Ze wist niet wat ze moest zeggen. ‘Bedankt’, ‘succes’, ‘veel plezier’? ‘Ik hou van je’ leek nu irrelevant in zijn wereld. De raad van bestuur had hem opgedragen een van hen te dumpen en zij was dat bijna geweest, nadat hij een nacht bij haar had doorgebracht en met haar naar bed was geweest terwijl ze geen idee had wat hij van plan was. Het maakte hun vrijpartij van gisteravond een schijnvertoning. Hij hield niet van haar. Hij had haar nodig om zich machtig, vitaal en viriel te voelen. Hij hield alleen maar van zichzelf. Ashley zag het nu zo duidelijk als een bliksemschicht die een donkere hemel verlichtte.

Voordat hij vertrok, pakte hij haar vast en voelde ze zich net een houten plank. Ze kon niets uitbrengen. Ze kon er alleen maar aan denken dat hij daarheen was gekomen om het uit te maken en dat hij van gedachten was veranderd. Ze was als een deal die hij op het laatste nippertje had binnengesleept. Fusies en aankopen. Hij had de ene fusie voor de andere verruild. Ze wist dat ze dankbaar zou moeten zijn dat hij haar had gekozen in plaats van Liz, maar dat was ze niet. Ze voelde zich alleen maar ellendig.

‘Ik hou van je, Ash,’ zei hij zacht. ‘Ik heb altijd van je gehouden.’ Maar ze geloofde hem nu niet meer en wist dat ze dat ook nooit meer zou doen. Die woorden betekenden niets voor hem. Hij zou bij haar zijn dankzij de raad van bestuur, niet omdat hij dat zelf wilde. ‘We hebben altijd geweten dat er uiteindelijk iemand gekwetst zou raken. Ik ben blij dat jij dat niet bent geworden,’ zei hij grootmoedig, maar ze was evengoed gekwetst, meer dan hij ooit zou begrijpen. En zelfs al zou hij nu gaan scheiden, dan had ze nog verloren. Ze kon niet langer vasthouden aan de illusie dat hij van haar hield en bij haar wilde zijn. Hij wilde gewoon zijn baan als CEO niet kwijt en zij was jonger en sexyer dan Liz en gaf hem het gevoel potent te zijn.

‘Ik ook van jou, Marshall,’ zei ze, en ze kuste hem. Maar het waren nu slechts woorden en hij kuste niet hartstochtelijk terug zoals de avond ervoor toen hij werd overweldigd door lust en passie, of zelfs maar zoals Geoff die ene avond had gedaan toen hun gevoelens hen hadden overweldigd. Het was een korte, kille kus. Het was de kus van een machtig man die nooit iets zonder reden deed of iets waar geen voordeel uit te behalen was. Op zijn winst-en-verliesrekening was ze door puur toeval en niets anders, van verlies naar winst verschoven. ‘Goede vlucht.’

‘Ik bel je nog voor ik opstijg,’ zei hij, en toen ging hij naar kantoor. Ashley bleef lang op de vlonder aan hem staan denken en vroeg zich af hoe het leven met hem zou zijn. Ze had er acht jaar van gedroomd en nu kon ze het niet voor zich zien. Ze kon zich niet voorstellen dat ze ooit nog het gevoel zou hebben dat hij echt van haar hield.

Ze vroeg zich ook af of hij het lef zou hebben om tegen Liz te zeggen dat hij wilde scheiden. Er was altijd een mogelijkheid dat hij weer van gedachten veranderde of dat Liz hem ervan zou overtuigen dat zij en hun kinderen hem meer nodig hadden. Het zou Ashley allemaal niets meer verbazen. Hij had haar wereld doen schudden op zijn grondvesten met wat hij haar had gezegd en al haar illusies met de grond gelijkgemaakt.

18

Zoals hij had beloofd belde Marshall Ashley donderdagavond vanuit de auto op weg naar het vliegveld. Hij klonk moe en bedeesd en zei dat hij van haar hield, maar ze vertrouwde hem niet meer en wist dat ze dat nooit meer zou kunnen. Hij was niet in staat tot de waarheid. Ze praatten een paar minuten en hingen toen op. Nog tot diep in de nacht zat ze in haar slaapkamer te denken over alles wat er was gebeurd. De zon was al op en ze hoorde vogels fluiten toen ze eindelijk in slaap viel.

Al gauw kwamen de meiden naar boven om haar wakker te maken en ging ze naar beneden, maakte ontbijt en bracht ze naar de opvang.

Later die ochtend zat ze in haar studio afwezig naar een wit doek te staren toen Geoff belde. Hij had twee dagen lang aan haar gedacht en vertelde dat hij een appartement in West-Hollywood had gevonden, precies zoals hij had gewild.

‘Je kunt me wel adviseren over de inrichting als je wilt. Daar ben ik heel slecht in. Martine het Monster koos altijd al onze kunst uit.’ Ze glimlachte om wat hij zei, maar ze klonk afwezig en Geoff hoorde het. ‘Hoe ging het met hem?’ Hij had zich zorgen om haar gemaakt. Het leek hem een verschrikkelijke situatie.

‘Wel oké, denk ik. Hij zei dat hij direct gaat scheiden.’

Ze klonk niet erg blij, wat Geoff verbaasde. Hij vroeg zich af of de man het eerder had beloofd en het niet had gedaan en dat ze hem nu niet geloofde. ‘Nou, dat moet goed nieuws zijn als je daar al acht jaar op wacht.’ Misschien hield Marshall toch van haar. Geoff hoopte het voor haar maar had zo zijn twijfels.

‘Het moest van de raad van bestuur,’ zei ze mat.

‘Moet hij van de raad van bestuur scheiden? Dat gaat hen toch niets aan?’ Het leek hem maar vreemd.

‘Ze weten het van de meiden en mij. En ze hebben tegen hem gezegd dat hij een van ons moest dumpen om een schandaal te voorkomen. Hij kon kiezen tussen dat of zijn baan verliezen.’

‘Dus hij gaat van haar scheiden om zijn carrière te redden?’

‘Yep. Hij zei dat hij eerst mij wilde dumpen maar van gedachten was veranderd.’ Ze gruwde ervan toen ze het aan Geoff vertelde.

‘Heeft hij dat tegen je gezegd?’ Geoff was net zo geschokt als zij zich nog voelde nadat ze het de vorige dag had gehoord.

‘Ja. Gisteren, voor hij wegging.’

‘En wat vind jij daarvan?’

‘Ik vind het nogal ziek. Ik kan er nog niet zo goed bij. Hij zou alles doen om zijn baan als CEO te behouden.’ Dat had hij wel bewezen.

‘Blijkbaar, ja. Dus nu verhuis je naar San Francisco en leef je nog lang en gelukkig?’ Hij klonk bedroefd. Hij had haar net weer gevonden en zou haar nu alweer verliezen. Maar hij had het recht niet zich ermee te bemoeien. Ze had hier acht jaar op gewacht en had twee kinderen met de man. Geoff wilde het niet voor haar verpesten. Daarvoor gaf hij te veel om haar.

‘Misschien,’ zei ze. ‘Ik moet erover nadenken. Het overviel me nogal toen hij het gisteren zei. Het is niet bepaald romantisch. Het is puur zakelijk, maar ja, zijn werk is dan ook de liefde van zijn leven. Dat maakte hij vrij duidelijk. Als ze hem niet hadden gedwongen was hij bij haar gebleven. In elk geval nog een jaar. Hij kan nog van gedachten veranderen voordat hij het haar vertelt, net zoals bij mij gebeurde. Ik weet niet wat hij gaat doen.’

Geoff kon horen dat ze Marshall niet meer vertrouwde. Hij vond het ook echt een slechte vent. ‘Wil je vanavond misschien wat gaan eten?’ vroeg hij voorzichtig. Ze had nogal wat aan haar hoofd.

‘Ik weet niet of ik dat wel moet doen.’ Ze klonk in de war. ‘Ik wil er niet een nog grotere warboel van maken dan het al is en ik wil niet dat jij ook gekwetst wordt.’

‘Dat gebeurt niet. Ik ben een grote jongen. Gewoon een hapje eten en ik beloof dat ik me zal gedragen.’

Ze glimlachte en dacht aan de vorige keer. Ze had er geen spijt van dat ze met hem had gezoend, maar ze wilde het niet nog een keer doen. Ze was al genoeg in de war.

‘En als ik jou én de meiden mee uit eten neem? Ik zag gister een leuk tentje dat echt iets voor hen is. Een pizzeria met een jukebox en videospelletjes en met een draaimolentje voor de deur. Wat denk je?’

‘Dat vinden ze vast heel leuk. Bedankt, Geoff.’ Het klonk als een aangename manier om de avond door te brengen en superleuk voor de meiden.

‘Ik haal jullie om zes uur op. Komt dat uit?’

‘Helemaal goed.’

Toen hij voor de deur stond waren ze er klaar voor. Ze had de hele dag niets van Marshall gehoord en vroeg zich af of hij inderdaad naar Lake Tahoe was gegaan. Maar terwijl ze met Geoff op stap waren zou ze er tenminste niet aan denken.

De meiden gingen voor het eten in de draaimolen en zij en Geoff probeerden boven de jukebox uit te praten. Hij kon zien dat ze gespannen en uit haar doen was. Het waren twee zware dagen geweest met Marshall. Geoff had met haar te doen. Ze zag eruit alsof al haar illusies aan diggelen lagen.

Na de pizza dansten ze eventjes en speelden de meiden videospelletjes. Tegen de tijd dat ze thuiskwamen, lagen Kezia en Kendall al half te slapen op de achterbank van zijn auto. Het was een perfecte avond geweest. Hij hielp met ze naar binnen te dragen en wachtte op de vlonder terwijl Ashley ze instopte. Ze sliepen al voordat ze het licht uitdeed.

‘Bedankt. Ze vonden het heel leuk,’ zei Ashley toen ze op de ligstoel naast hem ging zitten.

‘Volgens mij vond ik het nog leuker dan zij,’ zei hij met een glimlach. ‘Je mag blij met ze zijn. Ooit, als ik de juiste vrouw vind, wil ik ook kinderen.’ Hij keek er weemoedig bij.

‘Ze zijn het mooiste wat me ooit is overkomen.’ Ashley zag er moe uit en deed haar ogen even dicht terwijl hij naar haar keek. Hij wilde dat hij het voor haar kon oplossen, maar hij kon niets doen. Toen ze haar ogen weer opende, glimlachte ze naar hem. ‘Ik vraag me af wat er gebeurd zou zijn als jij niet naar Engeland was verhuisd.’

‘Dan zou ik op mijn veertiende met je zijn getrouwd en hadden we nu vijftien kinderen,’ grapte hij, en toen pakte hij haar hand en hield hem vast. Zo zaten ze een tijdje in stilte in het maanlicht, allebei in gedachten verzonken. Ashley dacht aan Marshall en vroeg zich af wat zich nu in Tahoe afspeelde en Geoff dacht aan haar en wat ze zou doen als Marshall echt zou gaan scheiden. Hij zag haar niet graag met die vent samen en ze leek er zelf ook niet enthousiast over.

Hij bleef nog een poosje, maar stond vervolgens op om te gaan. Ze was moe en afwezig en hij had werk te doen. Hij had scripts te schrijven.

‘Wil je nog naar het strand morgen?’ vroeg hij, en ze knikte.

Ze wist dat het niet goed was om bij hem te zijn, maar het was nu het enige wat ze wilde. Ze voelde zich veilig bij hem, alsof ze even weg was van alles wat er speelde. ‘We kunnen daar lunchen en de meisjes kunnen de hele dag in het zwembad spelen.’

‘Klinkt goed.’ En toen hij deze keer naar voren boog om haar een voorzichtige kus te geven, smolt ze in zijn armen en klampte zich aan hem vast. Hij hield haar lange tijd vast en streelde haar haren. Geoff wilde niets doen om haar in de war te maken, maar toen kuste ze hem en alles eraan voelde simpel en puur en gewoon goed, voor allebei.

‘Ik weet niet wat ik aan het doen ben,’ fluisterde ze.

‘Geeft niet,’ zei hij zacht, ‘dat hoef je ook niet nu meteen te weten. Dat komt wel. En wat je ook zult doen, ik vind het goed. Ik ben gewoon te laat. Je bent me niets verschuldigd.’ Hij meende het.

‘Dank je.’ Een paar minuten later ging hij weg, nadat hij had beloofd hen de volgende dag om twaalf uur op te halen. Ashley wist niet wat haar overkwam, maar voor nu voelde het goed om bij hem te zijn en hij wilde niets van haar. Op dit moment had ze ook niets om te geven, niet eens aan Marshall. Na wat Marshall haar de vorige dag had verteld voelde ze zich leeg vanbinnen en kon zich niet voorstellen ooit nog iets te kunnen voelen.

Na zijn aankomst in San Francisco donderdagavond ging Marshall naar het huis in Ross om te overnachten. Hij voelde zich vreemd rustig nu hij zijn keuze had gemaakt en was niet meer gespannen. Hij wist dat hij deed wat juist was. Het zou een schok voor Liz zijn, maar het werd tijd dat hij eerlijk tegen haar was. Hij had te lang tegen haar gelogen en voelde zich lichter nu hij wist dat het bijna voorbij was.

Toen hij hun slaapkamer in liep, vroeg hij zich af of ze het huis zou verkopen of er zou blijven wonen. Hij zou nu op zoek moeten naar een huis waarin hij met Ashley kon wonen. Na zijn gesprek met Connie Feinberg op maandag zou hij een makelaar en zijn advocaat bellen. Maar eerst moest hij met Liz praten.

Op vrijdagochtend reed hij naar Tahoe. Hij deed er vier uur over en toen hij er aankwam, was ze niet thuis. Naar de manicure, zei de huishoudster, en Lindsay was bij een vriendin. Marshall trok zijn zwembroek aan en ging in het meer zwemmen. Het was een schitterende dag.

Hij zat nog op de steiger toen Liz thuiskwam. Ze was verbaasd hem daar zo vroeg aan te treffen en vroeg zich af of hij zich weer niet goed voelde, maar hij leek in orde en ze was blij dat hij er was.

‘Wanneer ben je uit L.A. teruggekomen?’ Ze glimlachte naar hem.

‘Gisteravond.’ Hij keek haar aan maar glimlachte niet terug. Ze leek nu een vreemde voor hem. In zijn hoofd was hij al bij haar weg. Hij had haar niet geappt toen hij terug was, wat ongewoon voor hem was. ‘Ik heb een dag vrij genomen.’ Dat was duidelijk. Hij zag dat haar nagels felrood waren. Ze zag er meer uitgerust en ontspannen uit dan toen hij naar L.A. vertrok. ‘Ik moet met je praten,’ zei hij uiteindelijk met een ernstig gezicht.

‘Is er iets gebeurd? Heb je in L.A. nog zo’n aanval gekregen?’ Ze was onmiddellijk bezorgd, maar hij schudde zijn hoofd terwijl ze naast hem op de steiger kwam zitten.

‘Er is maandag toch iets gebeurd,’ zei hij.

Ze had het vreemde gevoel dat er iets aan zat te komen, maar ze wist niet wat. Hij keek haar aan terwijl ze wachtte tot hij het uit zou leggen.

‘Connie Feinberg kwam bij me langs op kantoor. En ze dwong me zo’n beetje iets te doen waar ik acht jaar lang het lef niet voor heb gehad.’

‘Wat dan?’ Liz begreep het niet.

‘Eerlijk zijn tegen jou. Ik leef al acht jaar met een leugen.’

‘Hoezo?’ Ze vond dit maar raar.

‘Er is een andere vrouw in L.A.,’ zei hij, alsof dat volkomen normaal was.

Ze staarde hem ongelovig aan. Haar hoofd weigerde te verwerken wat hij zojuist had gezegd, alsof iemand meteen op de delete-knop had gedrukt. ‘Wat bedoel je?’

‘Ik heb al acht jaar iets met een vrouw in L.A.,’ zei hij kil. ‘Ik heb je nooit willen verlaten of het je willen vertellen, daarom ben ik twee dagen per week bij haar. We hebben twee dochtertjes van zeven, een tweeling. Ze wonen in Malibu.’ Liz keek hem aan terwijl hij dat zei en dacht dat ze flauw ging vallen. ‘Iemand heeft het aan de raad van bestuur verteld en die wil dat ik schoon schip maak, anders ontslaan ze me.’ Hij zei het alsof hij verwachtte dat ze het zou begrijpen, maar dat was niet zo. Ze begreep niets van wat hij zei. Niet hoe het was gebeurd en ook niet hoe het kon dat zij er nooit iets van had geweten of zelfs maar een vermoeden had gehad. Ze had hem volledig vertrouwd. Liz viel bijna om toen ze opstond. Ze trilde als een rietje. Hij stak zijn arm uit om haar te ondersteunen, maar ze rukte zich los alsof ze zich aan zijn hand zou branden, zoals zijn woorden zojuist haar hart hadden dichtgeschroeid.

‘Je hebt twee kinderen met haar?’ vroeg ze met een hoge piepstem die geen van beiden herkende. Marshall was angstaanjagend kalm terwijl hij naar haar keek. Voor het eerst in jaren wilde hij haar nu alleen nog maar de waarheid vertellen. ‘En je hebt al die tijd gewoon met me gevreeën en tegen me gelogen en tegen onze kinderen? Hoe kun je me dat aandoen?’ Ze verslikte zich in een snik en barstte in tranen uit terwijl ze daar samen bij het meer stonden. Het leek alsof ze hem zou gaan slaan en dat zou hij haar niet kwalijk hebben genomen. Dit was voor hem ook moeilijk. Het was niet makkelijk het aan haar op te biechten, maar hij wilde het nu, om alles duidelijk te krijgen en zijn besluit uit te leggen.

‘Ik was verliefd op haar. Tot over m’n oren, onredelijk, hartstochtelijk. Ik dacht dat het wel over zou gaan, maar dat was niet zo. Het hield stand, jaar in jaar uit. En ze raakte meteen in het begin al zwanger. Ze wilde de baby’s houden, helemaal toen we wisten dat het er twee waren. Misschien dacht ze dat het de enige manier was om mij aan haar te binden. Ze was nog erg jong.’

‘Hoe jong?’ vroeg Liz met gesmoorde stem. Ze wilde nu alles weten. Hij had haar al helemaal opengereten dus ze dacht dat het niet erger meer kon worden.

‘Ze was tweeëntwintig toen het begon. Ze is nu dertig. Het gaat niet om de leeftijd, Liz,’ zei hij zacht. ‘Je bent een prachtige vrouw en ik hou van je. Toen Connie zei dat ik een keuze moest maken, wilde ik bij jou blijven. Ik ging naar L.A. om het haar te vertellen, maar ik kon het niet. Als ik het uit zou maken met haar zou ik binnen een week weer stiekem naar haar toe gaan. Ik kan gewoon niet zonder haar. Ik weet niet eens wat het is. Verstand staat er volledig buiten. Jij en ik hebben bijna dertig jaar samen gehad. Misschien is het gewoon klaar en is er niets over behalve respect, plicht en iets vertrouwds. Maar ik weet dat ik in L.A. nog niet klaar ben. En ze heeft hier heel lang op gewacht. Ik ga van je scheiden, Liz,’ zei hij alsof hij verwachtte dat ze gracieus haar plaats zou afstaan en hem het beste zou wensen.

In plaats daarvan liet ze een angstaanjagende schreeuw horen die over het meer echode. Hij staarde haar aan, niet wetend wat te doen om haar te kalmeren. Ze schreeuwde zo lang door dat de huishoudster het huis uit kwam rennen. Marshall wuifde haar weg. Hij probeerde zijn armen om Liz heen te slaan om haar rustig te krijgen en ze sloeg hem, hard. Ze zwaaide wild met haar armen, schreeuwde tegen hem hoe hij haar dat kon aandoen. Ze was er altijd voor hem geweest, had hem haar leven gegeven en drie kinderen geschonken, en hij had van haar hele leven één grote leugen gemaakt. ‘Het was geen leugen,’ zei hij. ‘Ik hield van je. Nog steeds. Ik kan alleen niet meer bij je zijn.’ Toen keek ze naar hem als naar een massamoordenaar en rende het huis in. Hij ging haar achterna, maar liet haar begaan toen ze hun slaapkamer in rende en de deur achter zich dichtsloeg. Een uur later ging hij naar de deur en hoorde haar snikken, maar hij ging niet naar binnen. De huishoudster wist dat er iets ergs was gebeurd en bleef uit de buurt. Ze was bang dat een van de jongens iets was overkomen, maar durfde het niet te vragen, dus zat ze in de keuken te huilen zonder te weten wat er aan de hand was.

Lindsay kwam thuis. Ze kon Liz in de slaapkamer niet horen en was verbaasd dat ze haar vader daar zo vroeg op vrijdagmiddag in de hal tegenkwam. ‘Waar is mama? Is alles goed met je, pap?’ vroeg ze met een bezorgde blik.

Hij was geroerd en vroeg zich af hoelang ze bezorgd om hem zou blijven als ze zou horen wat hij net tegen haar moeder had gezegd. Hij wist dat hij hier nooit meer welkom zou zijn als Liz besloot hun de waarheid te vertellen. ‘Ze voelt zich niet lekker. Ze is in haar... onze slaapkamer. Laat haar maar even met rust.’

Lindsay ging wat eten pakken in de keuken, trof daar de huilende huishoudster aan en vroeg zich af wat er gaande was. ‘Wat is er?’ vroeg ze haar met een bange blik. Zij moest ook meteen aan haar broers denken.

‘Dat weet ik niet. Je moeder is van streek. Volgens mij hadden ze ruzie.’

‘O,’ zei Lindsay. Ze liep de keuken uit en besloot bij haar moeder te gaan kijken. Ze vond haar onregelmatig snikkend met haar gezicht in het bed gedrukt en toen ze opkeek, was haar gezicht verwrongen van verdriet. Lindsay werd doodsbang toen ze haar in deze toestand aantrof. Zo had ze haar moeder nog nooit gezien. ‘Mam, wat is er?’ Liz kon alleen maar snikken. Lindsay nam haar in haar armen en probeerde haar te troosten, maar haar moeder bleef maar huilen. ‘Hebben papa en jij ruzie gehad?’ vroeg ze, om wat de huishoudster had gezegd.

Liz antwoordde met bevende stem. ‘We gaan scheiden,’ zei ze domweg. Haar dochter staarde haar met grote ogen aan. ‘Je vader is verliefd op iemand anders. Hij verlaat me voor haar.’ Ze vertelde er niet bij dat het al acht jaar gaande was en dat ze een tweeling hadden. Meer kon ze nu niet uitbrengen.

‘Wie?’ Lindsay kon het amper geloven, maar het was duidelijk waar.

‘Een jonge meid in L.A.’

‘Hoe jong?’ vroeg ze vol ontzetting.

‘Dertig,’ zei Liz, en ze probeerde te kalmeren terwijl Lindsay naast haar op bed ging zitten en begon te huilen. Ze hielden elkaar lange tijd vast, niet in staat te geloven wat er was gebeurd. Het was donker toen ze eindelijk beneden kwamen. Marshall zat in de woonkamer en was zichtbaar van streek. Liz’ gezicht was rood en dik en hun dochter zag er nog erger uit. Ze hadden uren zitten huilen.

‘Het spijt me,’ zei hij ellendig. ‘Ik weet dat dit voor iedereen moeilijk is. Ook voor mij. Maar ik kon niet anders dan het je vertellen,’ zei hij tegen Liz terwijl ze hem met een gekrenkte blik aankeek.

‘Hoe heb je al die jaren tegen me kunnen liegen?’

‘Ik wilde je niet kwetsen. En ik wist niet wat ik moest doen. Ik wilde jullie allebei niet kwijt. En ik weet ook niet of ik ooit een keuze had gemaakt als de raad van bestuur me er niet toe had gedwongen.’ Hij was nu eerlijk tegen haar, en wat hij zei ontging haar niet.

‘Dus je gaat van me scheiden om je baan te redden?’

‘Het zal niet helpen als mijn carrière ook nog naar de knoppen gaat. Ons huwelijk was al over, Liz. Dat is het al jaren.’ Dat was wat hij Ashley altijd had voorgehouden, maar ze wisten allebei dat het niet waar was. Hij had zich al die jaren als haar echtgenoot gedragen, zelfs in bed.

‘Dat was het niet en dat weet jij ook,’ wierp Liz tegen. Lindsay had vol afschuw staan luisteren en rende nu de trap op naar haar kamer. ‘Het was niet over. Je hebt vorige week nog met me gevreeën. Of was dat ook uit plichtsbesef?’ Marshall vertelde niet dat het de afgelopen jaren uit genegenheid en respect was geweest en dat hij had gevonden dat hij het haar was verschuldigd. Hij vond niet dat ze dat hoefde te weten. ‘En wat voor mens moet zij wel niet zijn om acht jaar een verhouding te hebben met een getrouwde man en kinderen van hem te krijgen? Wat voor hoer is dat?’ Liz schreeuwde nu weer en Lindsay kon haar in haar kamer horen, hoewel ze de woorden niet kon onderscheiden.

‘Zij heeft hier meer onder geleden dan jij,’ zei Marshall cru. ‘Ze weet al acht jaar van jouw bestaan. Jij had nog het voordeel dat je dacht dat je een echt huwelijk had.’

‘En jij niet?’ Ze was diep verontwaardigd.

‘Ik kende de waarheid.’

Toen realiseerde Liz zich dat zij de enige was die van niets had geweten. Hij had vijf dagen per week gedaan alsof hij met haar getrouwd was en twee dagen per week in L.A. doorgebracht met de vrouw van wie hij echt hield.

Ze ging terug naar boven om met Lindsay te praten en Marshall glipte stilletjes een van de logeerkamers in om te slapen. Er kon die avond, misschien zelfs het hele weekend, toch niets zinnigs meer gezegd worden. Wat overbleef waren verwijten en verwensingen nu Liz de waarheid kende en terugkeek op de afgelopen acht jaar. Toen ze in bed stapte, herinnerde ze zich dat John dat weekend langs zou komen met Alyssa. Dat kon ze niet laten gebeuren. Ze appte hem dat ze een weekend voor het gezin nodig hadden en Alyssa niet mee kon komen naar het meer. John belde zodra hij het bericht kreeg en klonk boos.

‘Waarom niet? Ik heb haar weken geleden al uitgenodigd. Dat kun je nu niet ineens afzeggen, mam. Dat is onbeschoft.’ Hij vond dat zijn moeder vreemd klonk. ‘Ben je ziek?’

Ze wist niet wat ze moest zeggen, want ze wilde hem het nieuws niet door de telefoon vertellen. ‘Ik ben verkouden. Het komt nu niet uit om haar mee te nemen. Zeg haar dat het me spijt en dat ze een andere keer van harte welkom is.’

‘Dat is niet eerlijk. Dan kom ik ook niet.’

‘Je moet komen,’ zei Liz wanhopig. ‘Alleen het weekend.’ Haar stem werd onvast. ‘Ik heb je hier nodig.’

‘Waarom?’ Hij klonk opstandig en niet blij, wat zeer ongewoon voor hem was.

‘Gewoon.’

Hij aarzelde lange tijd en legde zich er toen bij neer. Zijn moeder klonk echt ziek. ‘Oké, maar het is wel onbeleefd, mam,’ zei hij belerend.

Ze bood hem haar excuses aan en zei dat ze Alyssa persoonlijk haar verontschuldiging zou aanbieden als ze haar weer zou zien. Daarna lag ze in bed te denken aan alles wat Marshall tegen haar had gezegd. Ze wist dat ze het nooit zou kunnen vergeten. Zevenentwintig jaar in één keer weggevaagd. En hij had een maîtresse met een tweeling. Het was allemaal niet te geloven en leek wel een slechte film, maar die slechte film was haar leven gebleken.

Toen John de volgende middag aankwam, zaten zijn ouders op hem te wachten. Lindsay zat te mokken op haar kamer. Ze weigerde ook maar een woord met haar vader te wisselen. Liz had Tom die ochtend gebeld en gevraagd of hij naar Tahoe wilde komen, maar hij had geweigerd. Dus zou ze hem moeten bellen om het hem te vertellen nadat ze met John hadden gesproken. Ze had het Tom liever persoonlijk verteld, maar hij wilde zijn vader nu al niet zien. Dat zou nog veel erger worden als hij dit wist. Tom zou het hem nooit vergeven. Alles wat Tom al jaren over zijn vader zei was waar gebleken.

Toen John binnenkwam, zag hij de ernstige blik op hun gezichten en wist meteen dat er iets ergs was gebeurd. Hij kon nu zien dat zijn moeder niet ziek was, maar huilde. En zijn vader leek niet op zijn gemak en gespannen.

‘Wat is er aan de hand? Is er iets met Tom?’ Alleen een sterfgeval in het gezin kon verklaren hoe ze erbij zaten. En er was ook iets gestorven; hun huwelijk. Maar Liz stelde haar jongste zoon snel gerust.

‘Er is niets met Tom. Ik heb hem vanmorgen nog gesproken en gevraagd of hij ook wilde komen, maar hij kon niet.’

‘Wat is er dan?’ Er viel paniek uit Johns ogen af te lezen.

‘Je vader en ik,’ zei Liz zacht, en ze probeerde niet te huilen. ‘We gaan scheiden.’ Ze barstte weer in tranen uit terwijl John hen verschrikt aanstaarde. Het was zijn grootste angst geweest, zeker de laatste tijd. Hij had al het gevoel gehad dat er iets niet goed zat.

‘Waarom?’ Terwijl hij het vroeg begon hij ook te huilen. Zijn vader gaf geen antwoord. Hij kon het niet. Het deed hem meer om zijn zoon zo verslagen te zien. Hij wist hoeveel zijn zoon van hem hield en hem respecteerde en wilde dat niet ook nog verliezen. Marshall was bang dat John hem nu zou gaan haten. Lindsay had hem de oorlog verklaard en hem een leugenaar en een monster genoemd, maar van haar was hij dat gewend. Zijn oudste zoon had ook al jaren een hekel aan hem. Die had dwars door hem heen gekeken en altijd gezegd dat hij een bedrieger was. Misschien voelde Tom het instinctief aan. Al vanaf dat hij klein was konden ze het nooit ergens met elkaar over eens zijn en dat zou nu alleen maar erger worden. Hij had in één klap een heel gezin verloren, maar dat viel te verwachten. En het was de keuze die hij had gemaakt toen hij had besloten zijn carrière te redden, Liz te verlaten en met Ashley verder te gaan.

‘Je vader heeft iets met een andere vrouw,’ legde Liz door haar tranen heen aan John uit. ‘Ze zijn al heel lang bij elkaar.’ Ze keek naar Marshall voordat ze verderging, maar ze moest het hem vertellen en Marshall hield haar niet tegen. ‘Ze hebben twee dochters samen, een tweeling.’ Na die genadeslag schoten Johns ogen wagenwijd open.

‘Je hebt wát?’ zei hij, zich tot zijn vader wendend. ‘Zeg me alsjeblieft dat het niet waar is!’ schreeuwde hij.

‘Het is waar,’ bevestigde zijn vader. ‘Ik heb foto’s meegenomen, voor als je ze wilt zien. Het zijn je zusjes.’ John staarde hem aan alsof hij gek geworden was.

‘Ben je wel helemaal lekker? Je wilt me foto’s van mijn “zusjes” laten zien? Hoe oud zijn ze? Vijftien? Hoelang is dit al aan de gang?’

‘Acht jaar,’ antwoordde Marshall op sombere toon. ‘Ze zijn zeven en het zijn prachtige meiden. Ik weet zeker dat je dol op ze zult zijn.’

‘Ik wil ze nooit ontmoeten,’ zei John met gekwelde stem. Hij vond dat hij dat zijn moeder verschuldigd was en hij wilde ze toch niet zien. Ze waren het levende bewijs van zijn vaders verraad. ‘Heb je ook foto’s van je vriendin bij je?’ vroeg hij geschokt, maar zijn vader schudde zijn hoofd. Hij had gedacht dat ze de foto’s van de meiden wel wilden zien, uit nieuwsgierigheid, maar hij had het mis. Niemand van hen wilde iets met zijn dochtertjes of met Ashley te maken hebben. Hij ging naar boven en stuurde haar vanuit de logeerkamer een berichtje. Hij schreef dat hij in Tahoe was en het aan het afhandelen was en dat hij van haar hield. Hij zei niet dat zijn hele gezin er kapot van was en dat ze hem nu stuk voor stuk haatten en haar nog meer. Dat kon hij haar maar beter besparen. Marshall wilde niet dat zij zich schuldig zou voelen over hun pijn. Hij deed dit voor haar maar ook voor zichzelf en was bereid alle verantwoordelijkheid op zich te nemen.

Het was een zwaar weekend met eindeloos veel tranen. Ze praatten niet meer tegen hem, behalve om verwijten naar zijn hoofd te slingeren. Maar Marshall sloeg zich erdoorheen en toen hij zondagmiddag wegging, wilde niemand hem gedag zeggen. Hij had tegen Liz gezegd dat hij maandagochtend een advocaat zou bellen, wat het allemaal nog echter maakte, en ze zei hem dat ze wilde dat zijn spullen weg waren uit het huis in Ross voordat zij terug was. Hij zei dat hij de volgende week zou verhuizen en zijn intrek in een hotel zou nemen.

Toen hij wegreed bij het huis in Tahoe had hij het gevoel dat hij het hele weekend geradbraakt was. Hij wist dat hij het verdiende en eigenlijk was Liz’ woede op zondag een opluchting. Hij kon beter met woede omgaan dan met tranen. De aanblik van een snikkende John had zowat zijn hart gebroken. Het ergste was toen zijn zoon hem had aangekeken en had gezegd: ‘Je stelt me zo teleur, pap.’ Toen ging hij echt door de grond.

Liz belde Tom om het te vertellen. Die zei dat het hem niets verbaasde. Zijn vader bewees nu alles wat hij al jaren over hem had gedacht.

Toen John zaterdagavond Alyssa belde, vertelde hij haar alles wat hij wist, zelfs over de tweeling en Ashley. Het was al zijn hele leven zijn grootste angst en nu was het waarheid geworden. Alyssa bleef maar zeggen dat hij het zou redden, dat ze eraan zouden wennen en dat het later beter zou worden. Maar hij geloofde haar niet. Hun gezin, zoals hij het kende, was kapot en zijn vader was een leugenaar en bedrieger gebleken. Hij zag niet in hoe ze hier ooit van zouden herstellen, zeker zijn moeder niet, die ineens wel twintig jaar ouder leek en het hele weekend had gehuild. Zij allemaal. Toen ze zondagavond rond de eettafel zaten na Marshalls vertrek, leken ze wel een stel overlevenden van een schipbreuk. Maar ze hadden het tenminste overleefd en tijdens het eten keek Liz verbaasd op omdat haar oudste zoon binnen kwam lopen. Voor het eerst in twee dagen kon er bij John ook weer een glimlachje vanaf.

‘Ik dacht dat jullie me wel konden gebruiken hier,’ zei Tom bars. Hij was lang en knap en leek veel op zijn vader in zijn jonge jaren, maar daar hield de gelijkenis op. Hij at met hen mee en nadien bleven de twee zoons nog tot diep in de nacht zitten praten. John vond het fijn zijn gedachten te kunnen delen. Tom was tenminste naar huis gekomen, dat was het enige goede aan dit weekend. Liz kuste hen allemaal en wenste ze een goede nacht. Het was het ergste weekend van haar leven, maar al haar kinderen waren er en ze leken hechter dan ooit terwijl ze zich samen tegen hun vader keerden en voor hun moeder kozen.

De twee jongens dronken die avond een beetje te veel bier en gaven Lindsay er ook twee. Ze had al haar vriendinnen gebeld om te vertellen wat er was gebeurd. Die waren allemaal geschokt geweest, hoewel de meesten van hen ook gescheiden ouders hadden. Maar ze hadden altijd gedacht dat de Westons gelukkig waren.

Marshall stuurde Ashley die avond vanuit Ross een berichtje om te zeggen dat hij van haar hield, maar Ashley reageerde niet en hij was te moe om erover na te denken of haar te bellen, dus ging hij naar bed. Hij was emotioneel uitgeput na dit verschrikkelijke weekend. Voordat hij ging slapen, herinnerde Marshall zichzelf eraan dat hij de volgende ochtend Connie moest bellen om te zeggen dat alles was geregeld. Hij sliep in met de wetenschap dat zijn baan bij UPI was veiliggesteld. Dat was het belangrijkste.

19

Die zaterdag waren Ashley en de tweeling met Geoff naar de beachclub gegaan. Ze hadden met z’n allen een uur gezwommen om vervolgens aan het zwembad te lunchen. Kezia en Kendall gingen bijna meteen toen ze klaar waren met eten weer het water in en Ashley en Geoff lagen op ligstoelen in de zon terwijl ze toekeken hoe de meisjes in het water doken en met andere kinderen speelden. Als ze naar Geoff keek was het onbegrijpelijk dat hij pas een paar dagen geleden weer in haar leven was opgedoken, want hij leek al deel uit te maken van het gezin. Het was allemaal zo snel gegaan en het was zo gemakkelijk om bij hem te zijn. Hij was met scripts bezig maar had tijd vrijgemaakt om met haar en de meiden iets leuks te doen. Het was alsof ze zonder het zelf te weten op zijn komst hadden gewacht en nu leek het doodnormaal om hem om haar heen te hebben, zelfs de tweeling gedroeg zich alsof ze hem al hun hele leven kenden. Hij was zo gemakkelijk in de omgang. Hij hield de meisjes al uit elkaar, wat de meeste mensen niet lukte. Zelfs Marshall ging wel eens de fout in. Geoff leek volkomen op zijn gemak met hen, en hij en Ashley met elkaar, alsof hij nooit was weggegaan en ze de afgelopen achttien jaar bevriend waren gebleven.

De romantische ondertoon tussen hen leek ook volkomen natuurlijk. Ashley moest zichzelf eraan blijven herinneren dat Marshall terugkwam en dat hij eindelijk van Liz zou scheiden om met haar te trouwen. Ze voelde zich niet als iemand die ging trouwen en het voelde nu ook helemaal niet feestelijk, alleen maar droevig, omdat ze wist wat de echte reden was voor zijn scheiding van Liz. Ze wist dat de raad van bestuur van UPI de katalysator was geweest achter zijn gedwongen keuze en dat hij het niet uit liefde voor haar deed maar uit liefde voor zijn baan.

Geoff lag te soezen in de zon terwijl zij op Kendall en Kezia lette en een van hen zo nu en dan uit het zwembad klom om iets tegen Ashley te zeggen. Na een tijdje opende Geoff één oog en glimlachte toen hij naar haar keek.

‘Ben ik soms gestorven en in de hemel terechtgekomen? Niet dat je mij hoort klagen, hoor. Tien dagen geleden woonde ik nog in een ellendige flat in Londen, waar ik vier maanden alleen heb gezeten nadat mijn overspelige vriendin me had verlaten. Nog nooit had ik zoveel medelijden met mezelf gehad. En nu, met één druk op de knop, heb ik een geweldige nieuwe baan, een superappartement in West-Hollywood voor de helft van de prijs, én heb ik mijn jeugdvriendin teruggevonden. Ik lig heerlijk in de zon, speel met haar schatten van kinderen en hoewel ik weet dat ze waarschijnlijk met een ander gaat trouwen, begin ik toch verliefd op haar te worden. Of eigenlijk ben ik dat al.’ Hij vatte het kort samen en zij keek hem glimlachend aan.

‘Maar het nadeel is dat die jeugdvriendin een vrouw is die zit te treuren om haar na acht jaar nog steeds getrouwde vriend en die niemand heeft om wat leuks mee te doen in het weekend. En nu lig ik hier met jou in de zon alsof het nooit anders is geweest.’ Ze pakte zijn hand. Wat ze er niet aan toevoegde, was: ‘En ja, ik ben ook op jou verliefd aan het worden en probeer er niet aan te denken zodat ik niet ga flippen.’ Ze was totaal in de war. Marshall was dat weekend Liz’ hart aan het breken zodat hij het goede nieuws maandagochtend aan de raad van bestuur kon meedelen, en aan haar. Of misschien was hij weer van gedachten veranderd en genoot hij volop van zijn tijd in Tahoe terwijl hij nu weer van plan was háár te dumpen. Hem kennende was dat evengoed mogelijk.

Wat ze niet wist, was wat ze met zichzelf aan moest. Moest ze maar gewoon dankbaar zijn dat hij zijn leven nu met haar wilde delen om de raad van bestuur tevreden te stellen? Of moest ze kijken naar het feit dat hij drie dagen geleden naar Malibu was gekomen om nog een laatste keer met haar naar bed te gaan voordat hij een punt achter hun relatie wilde zetten? Ze had zich bij geen enkele man zo onzeker gevoeld of zoveel op het spel gezet als bij hem. Ze was acht jaar lang aan het lijntje gehouden en nu kon ze zichzelf niet langer wijsmaken dat hij van haar hield en zijn beloften zou nakomen. Hij had haar laten zien dat hij alleen maar deed en zei wat hem op dat moment het beste uitkwam en haar zou kunnen afdanken wanneer hij maar wilde zonder ooit nog om te kijken. Ze wist dat hij daartoe in staat was.

En ze rekende er niet op dat Geoff het probleem zou oplossen en wilde dat ook niet. Ze kenden elkaar niet goed genoeg en hij was zo lang weggeweest. Maar het was wel heel toevallig dat hij precies op dit moment was opgedoken en ze hadden het zo gezellig. Ze kon het dan ook niet laten zich af te vragen wat er was gebeurd als hij was teruggekomen voordat ze Marshall had ontmoet. Zou het iets geworden zijn tussen hen? Zou het ooit kunnen werken? Of waren zijn kussen en zijn wens tijd met haar door te brengen slechts afleiding of een verleiding om haar uit de koers van haar echte leven te sturen? Ze had absoluut geen idee en wist dat voor Geoff hetzelfde gold. Het was veel te vroeg om dat te zeggen, of te laat. En ze kon niet alles waar ze al die tijd op had gewacht voor hem op het spel zetten. Dat vroeg hij haar ook niet. Hij vroeg helemaal nergens om. Ze bekeken het gewoon van dag tot dag. Maar bij hem zijn voelde idioot goed, beter dan het ooit met Marshall had gevoeld.

‘Waar denk je aan?’ vroeg Geoff, die naar haar keek. Ze had met gefronste wenkbrauwen in het niets zitten staren in haar piepkleine roze bikini, die haar geweldig stond.

‘Ik zat te denken hoe erg ik in de war ben en hoe raar ik me soms voel en hoe vreemd het leven is. Je wacht zo lang op iets dat je er bijna aan onderdoor gaat en dan valt het zomaar ineens in je schoot, als een groot, schitterend cadeau. Tot je ziet dat er een worm in die appel zit, of dat het een slang is die hem in je handen drukt. En dan weet je niet of je het aan moet nemen, of er juist voor weg moet rennen. Ik weet niet meer wat ik moet geloven of wat ik moet denken.’ Hij wist het ook niet, maar hij vond het interessant dat ze Marshall met een slang vergeleek. Geoff was het daar geheel mee eens zonder de man ooit te hebben ontmoet. Marshall vertrouwen leek hem een slecht plan. Maar hij wist ook dat ze van hem hield, heel lang had gewacht en twee kinderen met hem had. En soms was het moeilijk om weg te lopen van iets wat je zo graag wilde ook al wist je dat het gevaarlijk of slecht voor je was. Je kon jezelf makkelijk wijsmaken dat het wel goed zou komen, ook al wist je dat dat niet zo was.

En Ashley was niet langer blind voor wat en wie Marshall was. Ze had het deze week duidelijk gezien. Hij was een man die altijd zichzelf vooropstelde, ten koste van iedereen. Marshall was niet de echtgenoot met wie Geoff haar wilde zien en als man wilde hij haar voor zichzelf, maar hij wist dat dat ook eigenbelang was en dat hij wat dat betrof niet beter was dan Marshall. Als iemand die van Ashley hield, wilde hij wat het beste voor haar was. Hij wilde haar beschermen en zou nooit tegen haar hebben gelogen.

Ashley kon merken dat Geoff gevoelens voor haar had. Waarom kwam er nu ineens een goede vent op haar pad, net nu degene die ze wilde eindelijk binnen bereik was? En om het nog erger te maken bracht het zoenen met Geoff haar van haar stuk. Ze had acht jaar lang niet omgekeken naar andere mannen en nu wist ze niet wie de slang was; Marshall, Geoff of zijzelf.

‘Het leven is gewoon raar,’ merkte ze op. Ze lagen daar zo zij aan zij en als ze even fantaseerde, kon ze zich goed voorstellen met hem getrouwd te zijn. Hij schreef voor de tv terwijl zij schilderde en ze voedden samen de meiden op alsof het altijd zo was geweest. Maar dat was niet zo. En wie wist welke wending hun leven zou nemen? Ze wist nu dat je niets of niemand kon vertrouwen, want in een oogwenk kon alles waar je ooit van had gedroomd verdwijnen of konden je dromen veranderen. ‘Misschien ben ik te oud om nu van koers te veranderen en moet ik gewoon het pad volgen dat ik heb gekozen.’

‘Niet als dat van een klif af loopt,’ opperde hij. ‘En als je op je dertigste al te oud bent, kunnen we beter allebei de handdoek in de ring gooien en zou ik hier moeten zitten sippen om de vier verloren jaren met Martine. Maar dat doe ik niet. Ik prijs me gelukkig dat ze weg is gegaan. En dat deed ik al voordat ik jou terugvond. Je kunt je niet ergens aan vasthouden alleen maar omdat je dat al heel lang doet. Misschien probeert het leven je hiermee wel een boodschap te geven. Iets heeft deze week jouw ogen geopend, Ash. Je moet ze niet weer sluiten zonder eerst goed te kijken. Dan weet je in elk geval welke kant je op gaat en of het veilig is of niet.’

‘Ben jij dat of hoor ik nou mijn psychiater praten? Die zei gisteren precies hetzelfde toen ik haar belde. Dat ik hier met open ogen in moest lopen en zeker moest zijn dat het ook echt is wat ik wil. Ze zei ook dat de geschiedenis zich herhaalt en mensen niet veranderen. Wat mensen je ooit hebben aangedaan, zullen ze je hoogstwaarschijnlijk weer aandoen.’

‘Wat een slimme vrouw is dat. Ik ging steeds weer terug naar Martine als we het uit hadden gemaakt of als ze was vreemdgegaan en dan probeerde ik er weer samen met haar uit te komen. Maar dat ging niet. Ze deed elke keer weer precies hetzelfde en elke keer was ik verbaasd. De laatste keer liet ik haar gewoon gaan en wenste haar het beste.’ Toen dacht hij aan iets anders. ‘Maar aan de andere kant: wij hadden geen kinderen. Dan is het natuurlijk anders. Je moet ook denken aan wat goed voor hén is. Ik hoefde alleen maar aan mezelf te denken en ik wilde niet dat ze me weer zou krenken, want ik weet zeker dat ze dat zou hebben gedaan. Ze bedriegt mijn vriend nu alweer zonder dat hij het weet. Ik denk dat hij er uiteindelijk wel achter zal komen, maar als dat niet zo is, is dat zijn probleem en niet het mijne. Hij was tenslotte ook bereid om mij te bedriegen. Ze verdienen elkaar, dus misschien gaat het tussen hen juist wel goed.’ Martine was een totaal andere vrouw dan Ashley en hij had haar nooit echt gerespecteerd, hij was gewoon verblind geweest. Wat hij voor Ashley voelde was compleet anders. ‘Maar weet je, dit gaat niet om jou en mij,’ hielp hij haar herinneren, ‘maar om jou en hem. Misschien kwam ik wel gewoon langs om je een uitweg te bieden, je een reddingsboei toe te werpen zodat je niet zou verdrinken. Maar zelfs zonder mij verdrink je niet. En misschien blijkt de oplossing voor jou wel heel iemand anders te zijn en moet je de man die perfect bij je past nog tegenkomen. Misschien ben ik hier gewoon om zijn plek bezet te houden totdat hij langskomt. Of misschien moet je nu wel helemaal geen man in je leven hebben en gewoon een tijdje samen met de meiden zijn. Of met Marshall. Je komt er wel uit, Ash. Je bent een slimme meid. Altijd al geweest.’ Hij had vertrouwen in haar, zelfs al dacht ze dat ze in de war was.

‘Dank je. Nu weet ik het helemaal niet meer.’ Het klonk wel logisch wat hij zei. ‘Bedankt voor de motie van vertrouwen die ik niet verdien. Ik ben al die jaren dat hij me belazerde niet slim bezig geweest. Toen ik zwanger bleek zei hij al dat hij bij haar weg zou gaan en dat we getrouwd zouden zijn voordat de meiden werden geboren. Maar er was altijd wel wat en zijn excuses leken altijd logisch. Ik denk niet dat hij het ooit gedaan zou hebben. Hij wilde me gewoon niet kwijt, dus zei hij wat er op dat moment nodig was om me te houden. Dat de raad van bestuur hem erop aansprak, is het enige wat hem ooit heeft gedwongen de stap te zetten. Mijn vriendin Bonnie heeft gelijk en mijn psychiater ook; het was wel makkelijk voor hem zo en ik liet het toe. Ik zat hier gewoon te wachten tot hij twee dagen in de week langskwam, als hij niet met zijn gezin op vakantie was en niets beters te doen had. Zij waren altijd het hoofdgerecht en ik het toetje. Zijn vrouw is waarschijnlijk veel beter voor zijn carrière dan ik. Ik ben niet goed in dat soort dingen. Ik hou gewoon alleen maar van hem. En plotseling is hij bereid haar op te geven. Terwijl hij haar tot nu toe op haar post heeft laten zitten en ik alleen maar zijn neukertje was,’ zei ze cru. Zo voelde ze zich nu ook, zijn hoer voor erbij. En zo zou zijn gezin haar ook zien, vooral zijn kinderen. Ze had te lang in de schaduw gestaan en nu stond ze er net zo slecht op als hij.

‘Ik weet zeker dat je meer was dan dat,’ zei Geoff zacht. ‘Zo’n soort vrouw ben je niet.’ Hij kon haar niet zo zien en zou dat ook nooit kunnen. Ze was een te fatsoenlijk mens om haar in die categorie onder te brengen, maar het was de rol die haar was toegewezen.

‘Wees daar maar niet zo zeker van,’ zei Ashley droevig. Ze was hard voor zichzelf de laatste tijd, maar vond dat ze dat verdiende. En haar therapeut wilde dat ze naar zichzelf keek en zichzelf de vraag stelde waarom ze zo lang bij Marshall was gebleven zonder te krijgen wat ze wilde of verdiende. Dat gebeurde in affaires met getrouwde mannen; je bleef maar zitten hopen en al gauw werd je iemand die je nooit had willen zijn en nooit had gedacht te kúnnen zijn. Ashley was altijd een fatsoenlijke vrouw geweest en ineens was ze de ‘andere vrouw’ geworden, in haar eigen ogen een schande. ‘Ik weet zeker dat het voor hem is begonnen als alleen maar seks,’ zei Ashley. Geoff vermoedde dat dat waar was. ‘Ik was als een drug voor hem. Hij kon in het begin geen genoeg van me krijgen. Daarna was hij verslaafd en dat is hij nog steeds. Maar het jammere eraan is dat voor mij hetzelfde geldt. Hij raakte verslaafd aan mijn lijf en ik aan de droom om zijn vrouw te zijn. Misschien was het een egotrip; dat ik de vrouw wilde zijn van zo’n belangrijk en machtig man. Het is opwindend om met zo iemand te zijn, totdat je je realiseert wat er allemaal bij komt kijken en dat mannen als hij het niet zo ver schoppen door alles volgens het boekje te doen. Dat doet hij niet. Dat hoeft hij ook niet. Hij heeft de wereld in zijn zak.’

‘Maar jou niet, Ash.’

‘Tot nu toe wel,’ zei ze naar waarheid. ‘Maar ik weet niet of dat nog steeds zo is.’ Ze keek naar Geoff.

‘De enige die jou hoort te bezitten, ben jij zelf,’ zei hij met een ernstig gezicht. Hij wilde haar niet bezitten, hij wilde alleen maar bij haar zijn, als dat voor hen allebei het juiste was. En dat was nog niet helder. Het enige wat ze zeker wisten was dat ze elkaar graag mochten, een krachtige band vanuit hun jeugd hadden en zich tot elkaar aangetrokken voelden. Het was niet genoeg om een toekomst op te bouwen of een affaire van acht jaar voor te beëindigen, maar het zou een goed begin geweest zijn als ze allebei vrij waren. Maar dat was ze niet. Ze zat nog volkomen verstrikt in haar gevoelens voor Marshall. Hoe slecht hij haar ook had behandeld, dat leek haar gevoelens niet te veranderen. Dus was ze nog steeds verslaafd. Net als Marshall. En Geoff vroeg zich af of ze ooit van hem zou loskomen. Die vraag stelde hij haar nu niet. Hij wist dat ze het antwoord schuldig zou moeten blijven en er zelf wanhopig naar op zoek was. Hij kon wachten tot het zover was. Geoff was een geduldig man.

Ze gingen weer bij de meiden het zwembad in en bleven de hele middag met ze in de beachclub. Hij bracht ze rond etenstijd naar huis maar bleef zelf niet. Hij zei dat hij nog aan die scripts moest werken en hij dacht dat ze even alleen moest zijn, wat niet verkeerd was. Hij wilde haar niet afleiden. Zondag werkte Geoff ook, terwijl Ashley in huis schoonmaakte en met de meisjes speelde, en ondertussen probeerde niet aan Geoff te denken maar zich op Marshall te concentreren. De ontdekking dat ze gevoelens had voor Geoff woog zwaar op haar gemoed, terwijl Marshall als een steen op haar hart drukte.

Zaterdag had Geoff haar voor zijn vertrek gekust. Maar om de meisjes niet ook in de war te brengen had hij dat gedaan toen hij zeker wist dat ze hen niet konden zien. Ze hielden van hun vader en hun band met hem was een stuk puurder en eenvoudiger dan die van Ashley. De kus tussen haar en Geoff was weer zinderend.

‘Ik wil dit niet moeilijker voor je maken, Ash,’ zei hij met een bezorgde blik, maar elke keer dat ze dicht bij hem kwam, kon hij haar niet weerstaan. Daarom bleef hij ook niet eten en wilde niet voor zondag afspreken. Hij raakte er zelf ook van in verwarring. Hij wilde niet tot over zijn oren verliefd worden op een vrouw die hij niet kon krijgen en die een ander toebehoorde, maar het leek evengoed te gebeuren. Omdat hij het niet kon tegenhouden kon hij alleen maar zijn best doen het enigszins af te remmen. ‘Ik wil je niet nog meer in verwarring brengen,’ zei hij terwijl hij haar weer kuste, hoewel hij het gevoel had dat hij het meer tegen zichzelf had.

‘Het geeft niet,’ fluisterde ze terwijl ze hem terug zoende. ‘Breng me maar in verwarring, ik vind het heerlijk.’ Hij lachte en duwde haar zachtjes zijn auto uit.

‘Ga naar huis. Waarom ben je toch zo mooi en sexy? Waarom had je nou zo’n prachtige vrouw moeten worden?’ Lachend stapte ze de auto uit en zwaaide toen hij wegreed. Ze had hetzelfde over hem gedacht. Waarom was hij zo’n lieve en geweldige, knappe man geworden? En hij was twintig jaar jonger dan Marshall. Het ging niet om hun verschil in lichamen, wat overduidelijk was, maar in levens. Ashley en Geoff hadden dezelfde referentiepunten, geschiedenis en dezelfde interesses. Marshall zat op een heel ander punt in zijn leven, omgeven door succesvolle mensen en met volwassen kinderen. Ashley stond nog maar aan het begin. Marshall was een man met macht, die hij gebruikte als een brandende fakkel die de nachtlucht verlichtte. Het was bedwelmend en Ashley besefte dat dat voor haar ook een deel van de magie was. Zijn aantrekkingskracht voor haar was niet dat hij onbereikbaar was geweest, maar juist bereikbaar, en aanlokkelijk. Elke keer dat ze bij hem was en voelde hoezeer hij haar wilde, voelde als het beklimmen van de Mount Everest. En dat zou moeilijk op te geven zijn, áls ze dat ooit zou willen of zou kunnen. Tot dan toe had ze dat nooit gewild.

20

Logan en Fiona hadden vrijdagmiddag e-mailadressen uitgewisseld en voor de volgende dag afgesproken. Ze zou haar auto in een parkeergarage zetten en buiten voor het AT&T Stadion op hem wachten. Een kwartier voor de wedstrijd gaf hij door bij welke ingang ze moest gaan staan. Vlak voordat ze van huis vertrok, belde Alyssa haar omdat ze samen wilde lunchen, en ze kon niet geloven dat haar moeder naar een honkbalbalwedstrijd ging.

‘Waarom in godsnaam, mam?’ Het klonk niet als iets wat haar moeder normaal zou doen, omdat die haar vrije tijd altijd met werk of met haar kinderen doorbracht en weinig van sport wist.

‘Een vriend nodigde me uit en het leek me wel leuk. Zo af en toe moet je eens iets anders proberen, dat zegt tante Jillian tenminste altijd. Ik dacht dat jij in Tahoe zat?’ herinnerde Fiona zich plotseling. Het speet haar dat ze niet voor de lunch konden afspreken en ze voelde zich er een beetje schuldig over. Ze had in het weekend anders nooit plannen en was altijd beschikbaar voor haar dochter. Vandaag was een zeldzame uitzondering.

‘Dat was de bedoeling, maar Johns moeder is ziek of zo dus ik kon niet komen. Ze wilde wel dat hij kwam, maar een gast kon ze er niet bij hebben. Hij was er kwaad over, mij maakt het niet uit. Ik denk dat ik thuis maar even een wasje ga draaien.’ Ze klonk een beetje bedrukt, wat maakte dat Fiona zich nog slechter voelde over het feit dat ze met Logan in de stad had afgesproken.

‘Sorry, lieverd. Ik had het af moeten slaan. Maar ik dacht dat jij toch weg was.’

‘Het geeft niet, mam.’ Ze lachte. ‘Jij mag ook een leven hebben. Wie is die vriend eigenlijk?’ Ze kon niet bedenken met wie haar moeder naar een honkbalwedstrijd zou kunnen gaan.

‘Een journalist die ik een tijdje geleden ontmoet heb. Een interessant figuur. Heeft de Pulitzerprijs gewonnen.’ Ze deed er luchtig over.

‘Is het een afspraakje?’ Alyssa was stomverbaasd. Haar moeder had al een paar jaar geen afspraakjes meer gehad. Dat kwam haar eigenlijk best goed uit, want daardoor stond haar moeder altijd voor haar klaar als ze niet aan het werk was. Haar vader was druk met zijn nieuwe vrouw en nu hij was gestopt met werken, waren ze voortdurend op reis. Ze hadden de afgelopen winter een cruise om de wereld gemaakt van vier maanden, wat niets voor Fiona zou zijn geweest.

‘Nee hoor, gewoon een vriend,’ corrigeerde Fiona haar snel. ‘Hij schrijft zakelijke stukken, vooral voor The Wall Street Journal en The New York Times. Hij heeft die Pulitzer gewonnen voor een reeks interviews met Nelson Mandela. Interessante man, en blijkbaar een honkbalfan, dus hij vroeg of ik mee wilde. Er wilde zeker niemand anders met hem mee.’ Ze wist dat dat niet helemaal waar was, maar ze wilde haar dochter niet nerveus maken en ze zag niets romantisch in Logan. Maar ze vond het leuk om hem beter te leren kennen en genoot van hun beginnende vriendschap.

‘Nou, veel plezier. Misschien kom ik morgen nog wel langs voordat John terugkomt uit Tahoe. Het zal daar wel niet erg gezellig zijn nu zijn moeder ziek is.’

‘Dan zal ik thuis zijn,’ verzekerde Fiona haar, en ze vertrok naar de stad. Terwijl ze voor het honkbalstadion op Logan stond te wachten in een spijkerbroek, een rode trui en Nikes was ze nog met haar gedachten bij haar dochter. Ze had ook een jasje meegenomen voor het geval er mist op kwam zetten. Vaak was het de hele zomer mistig in San Francisco. Het was een van de redenen waarom ze graag net iets ten zuiden van de stad woonde. Daar was het altijd warm en het was niet te ver van haar werk. Ze wilde niet lang hoeven reizen. Maar tot nu toe was het een stralende dag. Na twee minuten zag ze hem al aan komen lopen. Hij zwaaide. Logan droeg een windjack, ook een spijkerbroek, en een petje van de Giants en hij glimlachte naar haar.

‘Ik was vergeten te zeggen dat je een jas mee moest nemen voor als het koud wordt. Gelukkig heb je daar zelf aan gedacht, anders had je de mijne gekregen,’ zei hij terwijl ze naar de kaartcontrole liepen. De sfeer was zo feestelijk dat ze blij was dat ze was meegegaan. Er waren gezinnen en jonge mensen, stelletjes en groepen mannen, mensen die buiten hun kaartjes nog probeerden te verkopen en iedereen was vrolijk en had er zin in. De Giants stonden er goed voor. Logan zei dat hij verwachtte dat ze de World Series zouden halen. Hij had gelijk over de jas. Het was dertig graden geweest toen ze uit Portola Valley wegreed, maar in de stad was het twaalf graden kouder en in het honkbalstadion koel en winderig. Ze zou het koud hebben gehad zonder haar trui en ijskoud tegen het einde van de dag als ze haar jas niet had meegenomen.

Zodra ze zaten bood hij aan een hotdog en een biertje voor haar te gaan halen. Ze ging mee.

Onderweg kletsten ze. ‘Ga je vaak naar wedstrijden?’ vroeg ze, en ze schonk hem een glimlach toen ze achter tientallen anderen in de rij bij het etensstandje aansloten. Ze wist niet waarom, maar ze voelde zich als een kind op een verjaardagsfeestje. Logan zag er ook uit alsof hij zich vermaakte, vooral met haar. Hij gaf haar het gevoel dat ze welkom was en ze voelde zich bij hem op haar gemak alsof ze elkaar al heel goed kenden. Hij was heel makkelijk in de omgang, waarschijnlijk juist omdat het geen afspraakje was en ze alleen maar vrienden wilden zijn.

‘Ik probeer geen wedstrijd te missen.’ Hij bestelde hun hotdogs, friet en bier, propte wat servetjes in zijn zak en vroeg of ze mosterd, ketchup of piccalilly wilde. Ze koos voor ketchup en mosterd. Onderweg naar hun stoelen stopte hij bij een ander kraampje, kocht een Giants-petje voor haar en gaf haar die met een grijns. ‘Nu zie je er ook uit als een fan,’ zei hij, terwijl hij hem op haar hoofd zette. Ze droeg haar lange blonde haar in een staart en niet in een knot en hij moest glimlachen toen hij haar met de pet zag. ‘Staat je goed, Fiona. Erg schattig. Je zou hem naar je werk op moeten doen.’ Ze lachte. Zodra ze zaten vielen ze aan op het eten en kletsten gezellig terwijl het stadion volstroomde met fans die wat rondliepen en uiteindelijk gingen zitten. Er schalde muziek uit de speakers en mensen lachten en bliezen op hun toeters. Zoals altijd bij honkbalwedstrijden was het een gemengd publiek, met chic opgedofte mensen op dure seizoensplaatsen, gezinnen met kinderen, fans van allerlei rassen en nationaliteiten en een paar die eruitzagen alsof ze al hun geld bij elkaar hadden geschraapt voor een toegangskaartje. Maar Logan had goede plekken, vlak achter de thuisplaat, en ze hadden een perfect zicht op het veld in het nog relatief nieuwe stadion.

‘Ik ben ook gek op football,’ zei hij. Hij had zijn hotdog al half op en grijnsde toen hij ketchup op haar kin zag en het eraf veegde met een servetje. ‘Je bent een knoeipot,’ plaagde hij haar, ‘maar een pet staat je goed. Ik wilde eigenlijk sportjournalist worden,’ biechtte hij op, ‘toen ik geen prof meer kon worden. Ik heb op mijn veertiende mijn werparm gebroken, dus dat was het einde van mijn honkbalcarrière. Ik heb ook nog gevoetbald, maar ik werd te oud. Levensgevaarlijke sport. Ik heb twee jaar geleden mijn achillespees gescheurd, toen was ik er klaar mee.’

‘Tennis je ook?’

‘Soms. Ik was beter in voetbal.’

‘Mijn zus is echt een kei,’ prees ze Jillian, en hij keek haar vreemd aan terwijl hij aan zijn tweede hotdog begon. Fiona had er maar één besteld en die was lekker geweest. Ze at een frietje en met een glimlach naar hem nam ze een slok van haar bier.

‘Waarom heb ik het gevoel dat je me probeert te koppelen?’ Het was zo’n beetje de tiende keer dat ze over haar zus begon en de opmerkingen leken consequent en doelbewust, vooral die laatste. En hij was er niet blij mee. Hij had het leuk met haar. Natuurlijk was hij bereid haar zeer interessante zus te ontmoeten, maar niet als date. Hij wist nu al dat ze niet zijn type was en hij wilde toch niets met een zielenknijper, die zou hem alleen maar analyseren en willen weten waarom hij deed wat hij deed en hoe ze dat, en hemzelf, moesten veranderen.

‘Misschien omdat dat zo is,’ gaf Fiona toe. ‘Ik denk dat jullie goed bij elkaar passen.’

‘Ik wist niet dat bevriend zijn met jou je het recht gaf om voor koppelaarster te spelen,’ zei hij met een betekenisvolle blik, en ze lachte.

‘Natuurlijk. Ik wist ook niet dat bevriend zijn met jou betekende dat ik naar honkbalwedstrijden zou moeten, maar ik heb het enorm naar mijn zin. Je moet openstaan voor nieuwe dingen.’

‘Dat doe ik. Maar ik was niet uit op een afspraakje met je zus.’

‘Omdat je haar nog niet kent,’ zei Fiona stellig. ‘Mannen vallen bij bosjes voor haar. Ze is lang,’ gaf ze toe, zodat hij niet gek zou opkijken als hij haar zou ontmoeten, ‘maar ze is super. Iedereen is gek op Jillian.’

‘Dan ik vast ook,’ zei hij cryptisch.

‘Over een week is ze weer terug. Misschien kunnen we volgend weekend samen tennissen, als we een vierde man kunnen vinden om te dubbelen.’

Hij trok een wenkbrauw op en keek haar aan met een blik die dreigend zou moeten zijn maar dat echt niet was. ‘Niet zo pushen!’

Fiona lachte alleen maar. Toen begon de wedstrijd. De Giants scoorden twee runs in de eerste inning en iedereen ging uit zijn dak. Logan juichte luid en toen hun bier op was, kocht hij twee ijsjes.

Halverwege stond het 4-0 voor de Giants. Logan was door het dolle heen. Ze kwamen steeds dichter bij de play-offs en uiteindelijk de World Series, waar hij zo op hoopte. En toen ze met 6-1 wonnen, was zijn dag goed en liepen ze met alle uitgelaten Giants-fans het stadion uit. Fiona had genoten, ook van zijn gezelschap.

‘Ontzettend bedankt, ik heb het geweldig naar mijn zin gehad,’ zei ze met een glimlach. Ze was van plan om terug te gaan naar de garage, haar auto te halen en naar huis te rijden.

‘Ik ook,’ zei hij blij. ‘Heb je nog tijd voor een hapje eten of moet je weg?’ Hij wist niet of ze plannen had of nog moest werken, want hij wist dat ze dat in de weekenden deed.

‘Ja, hoor. Ik heb dit weekend een keertje niet zo heel veel te doen. Ik heb deze week aardig bij kunnen werken.’ Werk kwam altijd op de eerste plaats. Ze was verantwoordelijk en plichtsgetrouw, en zo was hij ook.

‘Ik heb dit weekend ook geen deadlines, dat komt maar zelden voor,’ zei hij met een opgelucht gezicht terwijl ze naar zijn auto liepen en de hare in de garage lieten staan.

Ze had niet veel trek na alles wat ze al hadden gegeten, maar hij stelde een Grieks restaurant voor vlak bij de Embarcadero waar je ook kleine porties kon krijgen of hummus en avgolemono-soep kon eten. Daar was Fiona toevallig dol op en dus besloten ze daar naartoe te gaan.

Het was een drukke zaterdag in San Francisco en iedereen was levendig en in een goed humeur. In het restaurant was het ook druk en lawaaierig. Het gebouw had stenen muren en in meerdere ruimten was er een open haard. Aan de bar stonden veel jonge, knappe mensen. Logan en Fiona namen plaats in een rustige nis achterin. Ze was er nooit eerder geweest. Alles wat ze tot nu toe met hem had gedaan was een nieuwe ervaring voor haar.

Tijdens het eten praatten ze veel over zijn werk en de stukken waar hij mee bezig was. Hij had verschillende interviews in het vooruitzicht die haar interessant leken.

‘Het lijkt me opwindend om steeds nieuwe mensen te ontmoeten. Ik werk jaar in jaar uit met dezelfde lui. Het valt niet mee om het nog een beetje afwisselend te maken en iedereen te blijven motiveren,’ zei ze, en hij knikte.

‘Jouw baan is een stuk uitdagender dan de mijne, Fiona. En zwaarder,’ zei hij vol bewondering, ‘maar ik hou van wat ik doe. Mijn vader zei altijd: “Ga iets doen wat je leuk vindt.” En ik heb naar hem geluisterd. Het was een slimme man. Hij hield van geneeskunde, net als mijn moeder. En ik hou van schrijven en verslaggeving. Ooit ga ik een boek schrijven als ik er de tijd voor heb.’ Hij had het druk als onderzoeksjournalist en had soms moeite om al zijn opdrachten op tijd af te krijgen. ‘Ik ben een beetje een opruier met de stukken die ik schrijf. Altijd op zoek naar de scherpe randjes of verborgen leugens in wat mensen je niet vertellen. Ook al zie je het niet, je weet dat het er is.’

‘Dacht je dat ook bij mij?’ vroeg ze een beetje geschokt. Zijn ogen lichtten op als hij het had over de waarheid boven tafel halen.

‘Nee,’ zei hij onmiddellijk. ‘Ik ben al jaren fan van je. Jij bent een fatsoenlijke vrouw, in alles. En dat zie je. Je schittert als een baken tussen de verdomd onoprechte mensen in de zakenwereld,’ zei Logan. Hun eten arriveerde. Zijn ongezouten mening deed haar weer aan haar zus denken, hoewel die het altijd wat diplomatieker bracht. Maar zij hield er ook van om mensen te analyseren. Fiona zei het tegen hem. Hij glimlachte toen ze dat zei, en zij moest lachen.

‘Oké, waarom wil je nou niet met mijn zus uit? Heb je dan geen vertrouwen in mijn vaardigheden als koppelaarster?’ Ze glimlachte terug. Ze kon zien dat hij niet in Jillian geïnteresseerd was als date, wat ze jammer vond. Ze wist zeker dat ze het leuk zouden hebben samen. Dat kon ook niet anders met Jillian, die een formidabel gevoel voor humor had dat even scherp was als het zijne. Maar zijn tong was minder scherp. Hij was een aardig mens met een goed stel hersens. Net als Jillian.

‘Ik heb in geen enkele koppelaar meer vertrouwen na een aantal blind dates die vrienden voor me hebben geregeld. Daar trap ik al lang niet meer in.’ Fiona kon hem geen ongelijk geven na haar eigen ervaringen. Alleen zijn was nog altijd beter dan de blind dates die zij had gehad. ‘Hoewel ik haar graag zou ontmoeten, is er een andere reden waarom ik niet met haar uit wil,’ zei hij eenvoudigweg. ‘Ze lijkt me een leuk mens. En slim, net als haar zusje.’ Fiona moest glimlachen om zijn onhandige compliment.

‘Waarom dan? Heb je het gehad met daten?’ informeerde ze. Het leek haar eeuwig zonde als dat zo was. Hij was een geweldige man en ze vond dat een vrouw die met hem uit mocht gaan in haar handen mocht knijpen.

‘Nee hoor, ik sta open voor daten,’ corrigeerde hij haar. ‘Alleen niet met haar.’ Fiona keek teleurgesteld. Hij ging zachter praten zodat de mensen in het nisje naast hen het niet konden horen, en keek haar recht in de ogen. ‘Maar met jou.’

‘Met mij?’ vroeg ze geschrokken. Hij knikte.

Hij maakte zichzelf nu heel duidelijk, omdat hij besefte dat het anders niet tot haar door zou dringen. Fiona zag zichzelf niet meer aan een relatie beginnen en had het helemaal uit haar hoofd gezet. Ze beschouwde hem als vriend, maar hij had iets anders voor ogen. Hij zag dat ze het nog steeds niet snapte, dus zei hij het weer: ‘Ik wil graag met jou uit. Een echt afspraakje.’

‘Waarom?’ vroeg ze hem met een verbijsterd gezicht.

Daar moest hij hardop om lachen. ‘Omdat je beeldschoon bent, eerlijk, gezellig, intelligent, een goed mens, integer en omdat ik het geweldig naar mijn zin heb met je. Wil je nog meer horen?’ Succesvol, machtig en CEO had hij niet opgenoemd omdat hij daar niets om gaf, hoewel anderen dat wel zouden doen. ‘Dat is nog maar het begin. Ik bewonder je. Ik vind je aardig. Ik vind je een geweldig mens. En ik vind dat je jezelf tekortdoet als je het mannelijke geslacht opgeeft. Je hebt wat slechte ervaringen gehad, maar dat is nog geen reden om de handdoek in de ring te gooien. Ik denk dat je best een relatie én een belangrijke baan kunt hebben. Het een sluit het ander niet uit, als je de juiste persoon vindt en het goed doet. Misschien is je dat nog niet eerder gelukt. En ik weet dat ik geen CEO ben, of voorzitter van de raad van bestuur van een groot bedrijf, of een industrieel topman, maar ik hou van wat ik doe en ben er goed in. Ik zit goed in mijn vel en ben blij met wie ik ben, dus ik voel me niet bedreigd door jou en ben ook niet boos dat je meer geld verdient dan ik of een hogere functie hebt. Ik vind je leuk. Ik heb lol met jou en wil graag met je uit. Maar dan echt, en niet met je fantastische oudere zus die één meter vijfentachtig is, reteslim en een geweldig tennisster. Met jou. Haar jongere zusje. Dat lijkt me nou echt wat. En jou?’ Hij wist dat het niet was wat ze in eerste instantie in gedachten had gehad, maar hij hoopte dat ze er nu voor open zou staan.

‘Ik heb nooit... ik wist niet...’ Ze struikelde over haar woorden en wendde haar blik af naar de kruimels op tafel. Ze wist niet wat ze moest zeggen. Maar voordat ze iets kón zeggen, pakte hij haar hand. Hij wilde haar niet afschrikken, maar hij wilde ook niet dat ze weg zou rennen, en ze zag eruit alsof ze daartoe in staat was.

‘Het hoeft niet ingewikkeld te zijn. Geef het gewoon een kans en we zien wel. Er staan geen levens op het spel als we besluiten dat het toch niks wordt. Het ergste wat er kan gebeuren is dat we goede vrienden zullen worden. Daar heb ik wel ruimte voor in mijn leven. En jij? Wil jij het een kans geven?’ Hij was direct en niet bang om te zeggen wat hij wilde. Qua zaken was Fiona hetzelfde, maar niet in haar privéleven. Daar was ze al jaren geleden mee gestopt, misschien zelfs al voordat David en zij uit elkaar gingen. Hij had haar jarenlang afgekraakt en dat wilde ze niet nog eens meemaken.

Haar ogen stonden treurig toen ze hem aankeek en hij zag de pijn erin. Ze leek zo kwetsbaar en bang, dat hij haar in zijn armen wilde nemen.

‘Stel dat we elkaar kwetsen of teleurstellen? Dan haat je me straks.’

‘Niet waar.’ Hij keek haar onverschrokken aan en leek zowel vertrouwen in haar als in zichzelf te hebben. ‘Ik zal teleurgesteld zijn. Maar je zult me niet belazeren of iets onoprechts doen. Dat weet ik nu al over jou. En ik ook niet. Dat weet je nog niet over mij, maar het is waar. En wie weet, misschien hebben we wel een geweldige tijd samen en werkt het. Proberen kan altijd.’ Hij glimlachte naar haar. ‘Mensen als jij en ik kom je niet elke dag tegen. We zijn zelfs verdraaid zeldzaam. We zijn allebei eerlijke, fatsoenlijke mensen. En misschien worden we wel heel gelukkig. We kunnen in elk geval uit eten gaan, naar honkbalwedstrijden en lol maken. Je kunt wel wat lol gebruiken in je leven, Fiona. Je kunt niet altijd maar werken en ik ook niet. Ik ben bereid genoegen te nemen met de tijd die je over hebt en te werken als jij dat ook doet. Er zijn genoeg weekenden waarin ik deadlines moet halen en niet weg kan en drie maaltijden per dag aan mijn bureau eet. Ik verplicht je tot niets. Hou alleen de deur op een kier en we zien wel.’ Hij was erg overtuigend.

Fiona opende haar mond om iets te zeggen maar deed hem weer dicht. Lange tijd keek ze hem aan, haar hand nog in de zijne. Ze had hem niet teruggetrokken, wat hij als goed teken beschouwde. Ze was verrast door alles wat hij had gezegd. Het was nooit bij haar opgekomen dat hij iets met haar zou willen. Eerst had ze gedacht dat hij haar als informatiebron gebruikte en daarna dat hij haar gewoon als maatje zag. Ze zag zichzelf niet meer als vrouw en had geen idee hoe mooi hij haar vond. Het kon hem ook niets schelen dat ze vier jaar ouder was, het was niet aan haar af te zien. Ze zag er zelfs tien jaar jonger uit dan hij en leeftijd vond hij irrelevant. Hij vond alles aan haar leuk. Hij voelde hoe ze zachtjes in zijn hand kneep voordat ze eindelijk iets ging zeggen.

‘Ja,’ zei ze zo zacht dat hij het bijna niet kon horen, maar hij zag haar lippen bewegen.

‘Ja? Als in ja, je wilt met me uit?’ Hij leek net zo verbaasd als zij een paar minuten geleden.

‘Ja,’ zei ze deze keer luider, en ze lachte. ‘Ik snap er niks van en verklaar je voor gek dat je iets met me wilt. Mijn leven is krankzinnig. Ik maak belachelijke werkdagen, ik werk gewoon bijna altijd. En ik breng tijd met mijn kinderen door wanneer ze maar tijd voor mij hebben. Maar als je dat allemaal niet erg vindt, dan ja, misschien heb je wel gelijk en moet je in het leven de deur op een kier houden en is het het proberen waard. Maar ik wil dat we het over één ding eens zijn.’ Logan zette zich schrap voor een of andere afschuwelijke clausule die roet in het eten zou gooien. Hij wist hoe hard ze in zaken kon zijn en vroeg zich af of ze dat in haar privéleven ook was, hoewel ze er niet zo uitzag. Het was niet aan haar af te zien dat ze de CEO van een megabedrijf was. Als persoon was ze niet stug, ze was zacht en vrouwelijk en aardig, en dat vond hij ook zo leuk aan haar. Hij wachtte op de voorwaarde. ‘Je mag me nooit als bron gebruiken. Ik ga geen informatie aan je prijsgeven, Logan. Ik wil niet dat je dat ooit van me vraagt of me gebruikt om iets los te krijgen.’ Hij kon zien dat ze het meende maar dat zou hij toch niet gedaan hebben. Hij wist dat het alles zou verpesten en dat wilde hij helemaal niet, nu niet en straks niet. Helemaal straks niet, als alles goed ging. Dat zou hij voor niets ter wereld op het spel zetten.

‘Natuurlijk niet,’ zei hij, verbaasd dat ze het ook maar hoefde te vragen. ‘Op mijn erewoord.’ Hij stak zijn vrije rechterhand naar haar uit. Ze schudde hem. ‘Ik beloof het.’ Ze kon zien dat hij het meende en vertrouwde erop dat hij zich aan zijn woord zou houden.

‘Dan hebben we een deal,’ zei ze glimlachend, en ze zag er zorgeloos en jong uit. ‘Maar ik wil je wel nog steeds aan mijn zus voorstellen. Je zult haar echt mogen, je hebt geen idee wat een geweldige kans je laat liggen.’ Ze giechelde als een meisje.

‘Ik zal moeten leren leven met de deal die ik zojuist heb gesloten,’ zei hij, en hij glimlachte terug. ‘Maar volgens mij is die lang niet slecht.’ De rest van de avond kletsten ze geanimeerd en de tijd vloog om.

Na het eten bracht hij haar naar de garage en liep mee naar haar auto. Ze nodigde hem uit de volgende dag bij haar langs te komen in Portola Valley om aan het zwembad te liggen. Dat leek hem erg leuk. Vlak voordat ze instapte, gaf hij haar een zoen op de wang en daarna heel voorzichtig eentje op haar mond. Hij wilde haar niet afschrikken of overhaasten en hij had het idee dat het lang geleden was dat ze met iemand intiem was geweest. Hij had gelijk. Maar ze hadden de tijd.

‘Tot morgen,’ zei hij.

Ze stapte in de auto en bedankte hem. ‘Ik vond het een leuke avond.’ Daarna reed ze weg en ging hij met een vergenoegd gevoel terug naar zijn auto. Het was beter gegaan dan hij had durven dromen. Het was een erg goede dag geweest.

21

Zondagochtend sliep Fiona langer uit dan anders en zat bij een kop koffie de zondageditie van The New York Times te lezen toen haar dochter ontdaan de keuken in kwam lopen. Ze had de halve nacht met John aan de telefoon gezeten. Alyssa ging bij haar moeder aan de keukentafel zitten en keek haar met grote ogen aan. Fiona wist meteen dat er iets was. Ze vroeg zich af of ze misschien ruzie met John had gehad.

‘Alles goed?’ vroeg ze met gefronste wenkbrauwen. ‘Wil je ontbijt? Goedemorgen, trouwens.’ Ze gaf haar dochter een kus. Het leek of ze had gehuild. ‘Is er iets met jou en John?’ Het was de enige verklaring die ze kon bedenken voor Alyssa’s gemoedstoestand en ze vroeg zich af of het weekendje om een andere reden dan een zieke moeder niet was doorgegaan.

‘Nee. Er is wel iets met John, maar niet wat jij denkt. Tussen ons is alles goed, mam.’ Ze keek haar moeder aan en liet haar beloven dat ze het aan niemand zou doorvertellen.

‘Aan wie zou ik het dan in hemelsnaam moeten vertellen? En nee, natuurlijk niet. Wat is er?’ Ze vroeg zich af of Marshall weer problemen had, na het eerdere akkefietje met die valse aanklacht.

‘Zijn ouders gaan scheiden,’ viel Alyssa met de deur in huis. ‘Toen zijn vader vrijdag naar Tahoe kwam heeft hij zijn moeder verteld dat hij wil scheiden. John zegt dat ze is ingestort. Maar dat was nog niet alles. Marshall vertelde dat hij al acht jaar een vriendin in L.A. heeft. Veel jonger dan Johns moeder, vijfentwintig of dertig is ze. Maar hij heeft al die tijd al iets met haar en daarom gaat hij elke week naar L.A., om bij haar te zijn. Ze hebben zelfs samen een huis in Malibu. En mam, dit geloof je echt niet, ze hebben twee dochtertjes samen, een tweeling! Dat is toch niet te geloven? Hij wilde John en Lindsay foto’s van hen laten zien omdat het hun zusjes zijn. Lindsay ging door het lint. Ik heb de hele nacht met John aan de telefoon gehangen. Maar zijn vader gaat dus de scheiding aanvragen en wil gaan trouwen met die vriendin met de tweeling.’

‘Allemachtig,’ zei Fiona verbijsterd. Ze had wel meer van dat soort verhalen gehoord: mannen met een geheim gezin en maîtresses, maar nooit over iemand die zo dichtbij stond. Marshall had nog wel zo’n modelvader en -echtgenoot geleken. Zo zag je maar weer dat je nooit kon weten wat zich in het leven van mensen afspeelde. Ze leefde mee met John en de andere kinderen. De perfecte CEO bleek dus helemaal niet zo’n fatsoenlijke man te zijn. Logans voorgevoelens over hem waren juist. Hij was waarschijnlijk ook schuldig wat die seksuele intimidatie betrof.

Fiona had bovenal medelijden met zijn vrouw, die hem altijd had gesteund. Misschien waren er nog wel anderen, wie zou het zeggen? Marshall was lang niet zo respectabel als hij had geleken, verre van dat. Fiona vroeg zich af waarom hij nu, na zoveel jaar, had besloten met de jongere vrouw te trouwen. Ze leefde mee met alle betrokkenen, behalve met de maîtresse met de tweeling. Die had beter moeten weten dan iets met een getrouwde man te beginnen en baby’s met hem te krijgen. Fiona nam aan dat het een geldwolf was die net zo lang had volgehouden tot ze had wat ze wilde. Of misschien had ze Marshall wel gechanteerd om hem zover te krijgen. Maar het kon geen fatsoenlijke vrouw zijn als ze het met een getrouwde man deed en zijn gezin verwoestte voor het hare. Fiona keurde het af en voelde mee met Liz en haar kinderen, en haar hart ging uit naar John.

‘Hij zegt dat het altijd zijn grootste angst is geweest,’ vertelde Alyssa, ‘dat zijn ouders zouden scheiden. Vooral nadat die vrouw zijn vader van seksuele intimidatie had beschuldigd en zei dat ze een verhouding met hem had gehad. Misschien was dat wel waar en heeft hij haar betaald om erover te liegen.’ Alles leek nu mogelijk. Marshall was alle geloofwaardigheid kwijt nu de maîtresse met de kindertjes boven tafel was gekomen. ‘John zegt dat zijn moeder ontzettend gespannen is sinds die vrouw uit het niets Marshall beschuldigde. Ze geloofde hem, maar ze was evengoed van streek. Ik denk dat ze ervan geschrokken was. En nu is het hele gezin van de kaart. Johns oudere broer zegt dat hij Marshall nooit meer wil zien. Hij vindt hem een psychopaat. En Lindsay heeft het hele weekend geen woord tegen hem gezegd. John weet niet wat hij moet denken. Hij had zijn vader altijd zo hoog zitten. Hij verafgoodde hem.’ Alyssa stortte het hele verhaal over haar verbaasde moeder uit. ‘Wat kan ik doen, mam?’ vroeg ze bezorgd. ‘John is zo verdrietig en hij zegt dat hij zich voor zijn vader schaamt. En hij weet zeker dat de media het zullen oppikken.’

‘Dat kan heel goed,’ bevestigde Fiona. ‘Dit soort dingen komen altijd uit, vooral als hij nu met haar gaat trouwen.’ Er hadden meer publieke figuren in vergelijkbare situaties gezeten en de roddelpers had het altijd volop uitgemolken. ‘Je kunt niets doen, lieverd. Behalve er voor John zijn en hem troosten. Hij heeft niets misdaan. Hij kan hier niets aan doen.’

‘Hij houdt zoveel van zijn vader en nu zegt hij dat hij het hem nooit zal vergeven.’

‘Misschien niet. Maar misschien dat het hem op een dag wel lukt. Er is tijd voor nodig.’

‘Hij zegt dat hij die meisjes nooit wil ontmoeten en ze nooit als zusjes zal accepteren.’

‘Dat is voor hen ook jammer. Ze zijn automatisch paria’s door wat hun ouders hebben gedaan en dat is niet eerlijk. Alle kinderen betalen de prijs voor de zonden van hun vader, en zijn vrouw ook. Ik kan me slechts indenken hoe John zich voelt.’ Het kwam ineens bij Fiona op dat het al Jillians theorieën staafde over exorbitant seksueel gedrag van mannen met macht. Dit was er weer een perfect voorbeeld van.

Fiona keek op haar horloge en zag dat Logan elk moment kon komen. Ze moest zich nog douchen en aankleden. Ze hadden twee uur zitten praten. Ze ruimde de tafel af, Alyssa hielp mee, en Fiona zei dat ze zich moest gaan aankleden.

‘Ga je ergens heen dan?’ Alyssa keek verbaasd. Haar moeder ging op zondag bijna nooit de deur uit. Meestal bleef ze thuis werken.

‘Ik krijg visite,’ zei Fiona, die haar blik ontweek terwijl ze de krant opvouwde en weglegde.

‘Wie dan?’

‘Een vriend,’ antwoordde ze vaag.

Haar dochter keek haar bedachtzaam aan. ‘Wat voor vriend?’

‘Die me gister meenam naar die honkbalwedstrijd.’

‘Dus je hebt alwéér met hem afgesproken?’ Alyssa was verrast toen haar moeder knikte.

‘Het stelt niks voor. Ik ben een paar keer wat met hem wezen eten en hij is goed gezelschap. Ik wilde hem eigenlijk aan tante Jill koppelen, maar we bleken zelf erg veel lol te hebben samen.’ Ze glimlachte naar haar dochter, die nu bezorgd keek. Ze was er niet aan gewend dat haar moeder met iemand uitging en wist niet of ze het wel een goed idee vond. Stel dat het een klootzak was? Fiona had dezelfde zorgen gehad, maar ze was inmiddels gerustgesteld. Ze was er zeker van dat Logan een eerlijke man was, of ze nu bij elkaar zouden passen of niet. De tijd zou het leren.

‘Hij is toch onderzoeksjournalist?’

‘Ja. Hoezo?’

‘Vertel hem alsjeblieft niks over Johns vader, mam!’ riep Alyssa in paniek uit.

‘Natuurlijk niet.’ Hij had haar de avond ervoor beloofd dat hij niet zou proberen informatie los te krijgen, maar ze zou hem zo’n verhaal toch niet hebben verteld. Het zou snel genoeg uitkomen zonder dat zij daaraan meewerkte. En uit respect voor John zou ze het nooit hebben gedaan. ‘Dat zou ik nooit doen,’ stelde ze haar dochter gerust. ‘Waarom blijf je niet, dan kun je met hem kennismaken? We gaan bij het zwembad lunchen. Ik denk dat je hem wel zult mogen.’

Alyssa zei niets en keek haar moeder bezorgd aan. ‘Waarom ga je met hem uit, mam? Je hebt ons toch? Je hebt geen man nodig.’

‘Dat is misschien wel waar,’ zei Fiona nuchter, omdat ze meteen wist waarom haar dochter zich zorgen maakte. Haar zeldzame vrije tijd was altijd voor haar kinderen geweest. Ze wilden haar niet met iemand anders hoeven delen. Het feit dat ze alleen was en daardoor altijd tot hun beschikking stond, kwam hun goed uit. Zo hoefden ze nooit met iemand te concurreren. ‘Maar jij en Mark studeren allebei. Je broer zit in New York en komt alleen tijdens vakanties thuis. En jij bent ook altijd druk, zeker nu je John hebt. Ik wil ook wel eens wat plezier kunnen hebben. Ik ga nergens heen en jullie zullen altijd mijn eerste prioriteit blijven,’ stelde ze haar gerust. ‘Maar misschien is dit wel goed voor me. Mocht dat niet zo zijn dan stop ik ermee. We moeten maar zien hoe het gaat, oké?’ Ze glimlachte naar Alyssa, die knikte. Nu wilde ze die man zien ook. Haar moeder had in geen jaren een date gehad en ze snapte niet waarom dat nu ineens was veranderd. Ze had geen idee dat haar tante haar moeder had aangespoord uit te gaan en te daten. En ze wist niet of ze het wel leuk vond. Maar haar moeder leek het verstandig aan te pakken, ze ging niet onbezonnen of losbandig te werk.

Alyssa ging bij het zwembad liggen tot haar moeder klaar was. Fiona trok een korte broek en T-shirt aan. Ze had geen make-up op en haar haar hing los. Op haar slippers zag ze er ontspannen uit toen de deurbel ging. Het stond Alyssa wel aan dat ze zich niet helemaal had opgedirkt voor haar afspraakje, want dat zou ze hebben gezien als een teken dat haar moeder net als Johns vader gek was geworden. En ze was aangenaam verrast toen Logan binnenliep. Hij droeg een spijkerbroek en T-shirt, was gladgeschoren en had donker haar. Hij zag er intelligent en aantrekkelijk uit, en hij liep ook ontspannen op slippers. Hij had een stokbrood, Franse kaas en wijn meegebracht, leek blij om Fiona te zien en behandelde Alyssa als een interessante volwassene en praatte met haar over meer dingen dan alleen maar school. Toen ze gedrieën aan de tafel bij het zwembad zaten, ging hij meer met haar moeder om als een gewone vriendin dan als toekomstig partner, hoewel duidelijk was dat hij haar graag mocht en respecteerde. Alyssa kon niets aan hem ontdekken wat haar niet beviel en toen ze haar moeder hielp de tafel af te ruimen, fluisterde ze in de keuken tegen haar: ‘Hij is oké, mam... En een lekker ding!’ Ze giechelde.

‘Wat is-ie nou? Oké of lekker?’ Fiona moest lachen. ‘Maak me nou niet in de war.’

‘Allebei. Hij is aardig en volgens mij vindt-ie jou leuk.’ Alyssa leek daar blij om. Hij was dus goedgekeurd.

‘Ik dacht dat hij perfect bij tante Jill zou passen,’ zei ze met een zweempje spijt.

‘Hij is te jong voor haar. Dat zou maf zijn. Hij is precies goed voor jou.’

‘Dus je vindt hem aardig?’ peilde Fiona nog een keer voor de zekerheid, en Alyssa lachte.

‘Heel erg.’

Een poosje later ging Alyssa weg en terwijl ze in zwemkleding bij het zwembad lagen, complimenteerde Logan Fiona met haar dochter.

‘Ze is erg slim, net als jij.’ Hij glimlachte naar haar en keek even bezorgd. ‘Ik ben toch wel geslaagd?’ Hij wist hoe belangrijk haar kinderen voor haar waren en hij kon zien dat Alyssa haar moeder wilde beschermen.

‘Met vlag en wimpel. Je bent zowel “lekker” als “oké”. Volgens mij is dat een erg groot compliment bij jongeren.’

Hij was opgelucht en draaide zich op zijn zij om naar haar te kijken. ‘Ik vind je echt heel leuk, Fiona. Ik voel me zo op mijn gemak bij je.’

Zij genoot ook van zijn aanwezigheid. Er gebeurde die middag niets bijzonders. Ze lagen gewoon in de zon te kletsen, aten de rest van de kaas met de wijn als vervroegd diner en daarna ging hij terug naar de stad. Hij kuste haar voor hij wegging, meteen op de lippen deze keer en met meer passie dan de vorige dag, maar niet te veel. Ze had niet het gevoel dat hij zich opdrong of haar zo snel mogelijk in bed wilde krijgen. Alles verliep op een aangenaam tempo. Ze had er nog maar net mee ingestemd met hem uit te gaan, dus hij wilde het niet overhaasten en ze genoten met volle teugen van elk moment samen. Ze hadden afgesproken elkaar het volgende weekend pas weer te zien. Dat kwam haar wel goed uit want ze had een drukke week voor de boeg.

Toen hij thuiskwam stuurde hij haar een berichtje om haar te bedanken voor de leuke dag. En zij deed hetzelfde toen ze hem beantwoordde. Tot nu toe was het een gelijkwaardige uitwisseling. Ze wilde een partner en vriend, niet iemand die haar commandeerde. En ze wilde hem ook niet commanderen. Logan leek goed bij haar te passen. Ze was er erg blij mee en ze kon niet wachten het aan Jillian te vertellen als die weer thuis was.

Zodra hij maandagochtend op kantoor kwam, deed Marshall alles wat hij van plan was geweest, beginnend bij het belangrijkste. Het was een lang, onaangenaam en stressvol weekend geweest en hij was blij dat hij naar zijn werk kon vluchten. Hij had niets meer van Liz of de kinderen gehoord sinds hij uit Tahoe was vertrokken, maar dat had hij ook niet verwacht. Hij had tegen haar gezegd dat ze een advocaat moest zoeken. Hij wilde de scheiding snel in werking zetten en zij moest beslissen of ze het huis in Ross wilde houden of verkopen. Hem maakte het niet uit. Hij zou een mooi nieuw huis voor hem en Ashley kopen, mogelijk in de stad, wat ze misschien wel leuk zou vinden. Of misschien in Hillsborough, dan konden de meisjes paarden nemen. Als Liz in Marin County bleef zouden ze haar niet hoeven tegenkomen. Hij had alles al uitgedacht.

Zijn eerste telefoontje van die dag was naar Connie Feinberg om haar te vertellen dat hij het ‘gefikst’ had, zoals ze had gewild.

‘Liz en ik gaan scheiden,’ zei hij eenvoudigweg.

‘Wat naar, Marshall.’ Ze klonk bedroefd, bedroefder dan hij. Ze was een beetje geschrokken van de harteloze toon waarmee hij het meedeelde. ‘En het spijt me als de raad van bestuur je tot dat besluit heeft gedwongen. Ons had het niet uitgemaakt wie je koos. We wilden alleen niet dat je kwetsbaar zou zijn voor nog een schandaal. Maar ik weet zeker dat dit voor jullie allemaal heel erg moet zijn.’

‘De kinderen komen er wel overheen,’ zei hij nuchter, ‘en Liz en ik moeten ieder ons eigen leven weer oppakken. De andere situatie zou nooit zijn ontstaan als ons huwelijk nog levensvatbaar was en ik heb het veel te lang laten sudderen. Het bestuur had gelijk; het werd hoog tijd er iets aan te doen. Ik bel straks mijn advocaat. Ik wil zo snel mogelijk scheiden zodat Ashley en ik in februari kunnen trouwen. Als de geldzaken meer tijd nodig hebben, kunnen we dat loshalen van de scheiding zelf zodat die geen vertraging oploopt.’ Hij denderde met volle vaart door. Connie had hem blijkbaar bang gemaakt.

‘We vragen je niet dit te overhaasten,’ zei Connie, die zich verantwoordelijk voelde en medelijden had met zijn aanstaande ex-vrouw. ‘Als je de mensen eenmaal vertelt dat je uit elkaar bent en gaat scheiden, is de rest aan jou en mag je met wie dan ook gezien worden. Ik weet zeker dat er op een gegeven moment ruchtbaarheid gegeven zal worden aan je dochtertjes, maar dat soort dingen komt vandaag de dag wel vaker voor. De volgorde waarin mensen dingen doen lijkt te zijn veranderd en zoiets is veel minder choquerend dan twintig of dertig jaar geleden. Het wordt meteen weer vergeten. Dat hopen we tenminste. En bedankt dat je het zo snel hebt afgehandeld.’ Ze had hem precies een week geleden gesproken en niet verwacht dat hij het zo snel zou oplossen. Maar ze was er blij om. ‘Gaat het wel met Liz?’ Ze klonk bezorgd, maar Marshall leek heel relaxed. Toen zijn besluit eenmaal vaststond, helemaal nadat hij Ashley had gezien, was het voor hem klaar. Na jaren van besluiteloosheid en stilstand had hij na Connies waarschuwing razendsnel gehandeld.

‘Ze redt zich wel. En ik zal goed voor haar zorgen.’ Hij bedoelde financieel, wat Connie onmiddellijk begreep. Maar Connie wist dat er meer was dan dat. Een vrouw van vijftig die na zevenentwintig jaar haar huwelijk kwijtraakte, en daarmee haar status, haar baan, haar levensdoel en de man van wie ze hield. Ze wist zeker dat Liz het gevoel had dat ze alles kwijt was en zich geen leven zonder Marshall kon voorstellen. Ze hoopte dat hij dat ook inzag. Zo klonk het niet, maar het waren haar zaken niet. Hij had gedaan wat ze had gevraagd en daar stopte haar inmenging. Ze bedankte hem weer voordat ze ophingen.

Zijn volgende telefoontje was naar zijn advocaat om hem te vertellen dat hij ging scheiden. Hij zei dat hij het snel rond wilde hebben, de financiële zaken zo nodig los wilde afhandelen en dat hij bereid was gul voor Liz te zijn, binnen redelijke grenzen natuurlijk. Hij wilde dat Liz hun huizen kreeg, zowel dat in Ross als dat in Lake Tahoe, en een royale toelage overeenkomstig met zijn fortuin en inkomen. Zijn advocaat vertelde dat er tabellen waren om dat soort dingen te berekenen, maar Marshall zei dat hij bereid was verder te gaan dan dat. Hij wilde dat Liz’ verdere leven gerieflijk en zorgeloos was zodat zijn kinderen hem niets konden verwijten. Ook wilde Marshall dat de scheiding onmiddellijk aangevraagd zou worden, omdat hij over een halfjaar wilde hertrouwen. De advocaat vroeg zich af of er misschien een baby op komst was. Dat was meestal het geval als mannen zo vastberaden waren en zo snel gingen als Marshall nu.

‘Is er soms een baby in het spel?’ vroeg hij voorzichtig, omdat hij Marshall niet wilde beledigen maar wel vond dat hij het moest weten.

‘Ja, twee,’ gaf Marshall grijnzend toe. ‘En ze zijn zeven jaar oud.’ Hij had een advocaat in L.A. zijn testament laten opstellen, dus zijn advocaat hier wist niets van de regeling die hij voor Ashley en de meiden had getroffen. Als hij zou zijn overleden zou iedereen bij het voorlezen van zijn testament steil achterover zijn geslagen.

De advocaat beloofde alles zo snel mogelijk in gang te zetten. Vervolgens belde Marshall de makelaar. Hij zei dat hij op zoek was naar een groot huis met grond eromheen in Hillsborough of mogelijk in de stad. Hij beschreef wat hij wilde en welk bedrag hij in gedachten had. De makelaar zei dat ze wel wat voor hem op het oog had en over een paar dagen contact met hem zou opnemen.

Daarna belde hij Ashley op dezelfde zakelijke toon. Hij zei dat hij het druk had gehad. ‘Ik heb het Liz dit weekend verteld,’ zei hij. Er volgde een stilte aan de andere kant van de lijn. Ze had hem niet meer gesproken sinds hij uit L.A. was vertrokken en had dagenlang met haar eigen gedachten geworsteld. Ze had besloten Geoff niet te zien tot ze wist wat ze wilde. Het voelde niet juist om nu tijd met hem door te brengen omdat het onmogelijk leek om als vrienden af te spreken zonder zich tot elkaar aangetrokken te voelen. En ze had al zoveel aan haar hoofd. Ze was de twee mannen niet aan het vergelijken, ze keek diep in haar hart, en ze wilde nu alleen maar aan Marshall denken. Geoff was veel te aanlokkelijk en omdat ze hem achttien jaar niet had gezien was te veel van hem onbekend. Het zou tijd kosten om alles te ontdekken. Hij was nu alleen maar een afleiding. Toen ze hem de vorige avond had gesproken had hij gezegd dat hij het begreep. Hij was bereid te doen wat zij wilde. Ze wisten dat ze om elkaar gaven, dat was voorlopig genoeg.

‘Hoe nam ze het op?’ vroeg Ashley uiteindelijk. Acht jaar had ze op dit moment gewacht en nu had ze medelijden met Liz en voelde zich schuldig.

‘Slecht,’ antwoordde Marshall eerlijk. ‘Dat had ik al verwacht. Ze heeft nooit iets vermoed, hoewel dat misschien wel had gemoeten.’ Hij was al die jaren uiterst voorzichtig geweest. ‘Ik heb haar over jou en de meiden verteld. Ik ben volkomen eerlijk geweest tegen haar en de kinderen.’

‘Hoe gaat het met ze?’ Ashley leek zich er rotter onder te voelen dan hij. Ze was verantwoordelijk voor het verwoesten van vier levens en hij was haar medeplichtige.

‘Ze reageerden net zoals hun moeder. Ik ben de grote boosdoener. Ze zullen na verloop van tijd wel bijdraaien, behalve Liz misschien. Ik weet niet of ze er wel overheen komt.’ Ashley vroeg zich af of het haar zou zijn gelukt en in wat voor toestand ze zich nu zou bevinden als hij het de afgelopen woensdag met haar had uitgemaakt zoals hij van plan was geweest. Hij had geweten dat er iemand gekwetst zou worden, Ashley of Liz, en had besloten dat het Liz moest worden. Maar voor hetzelfde geld was zij het geweest. Het was alsof hij een muntje had opgegooid. Als ze het vorige week niet zo fijn hadden gehad in bed, was zij nu misschien in zak en as geweest. En het kon haar nog steeds overkomen als ze ooit een gevaar voor zijn carrière zou vormen. Ze maakte zich geen illusies meer.

‘Ik heb vanmorgen mijn advocaat gesproken. De scheiding wordt deze week nog aangevraagd. En ik heb mijn makelaar gebeld voor een huis voor ons. Hillsborough lijkt me wel leuk voor ons en de kinderen en ik heb gezegd dat we ook wel wat huizen in de stad willen bekijken. Tot die tijd moeten we een huurhuis zoeken. Ik denk dat je zo snel mogelijk hierheen moet verhuizen zodat de meiden hier naar school kunnen. Ik zal wat namen van scholen voor je opzoeken en zet het huis in Malibu te koop.’ Hij had alle beslissingen zonder haar genomen en Ashley had het gevoel dat ze door een krachtige stroomversnelling werd meegesleurd zonder controle over haar eigen leven te hebben. Zo werkte het bij mannen als Marshall. Ze namen beslissingen en handelden ernaar. Het voelde voor haar alsof ze een onderdeel van een zakendeal was en ze was geschokt over het huis in Malibu.

‘Kunnen we mijn huis niet aanhouden? Ik vind het zo fijn hier,’ zei ze droevig.

‘Je hebt het niet meer nodig. Je kunt nu bij mij wonen,’ zei hij rustig.

‘We kunnen hier toch af en toe een weekend naartoe, als herinnering aan hoe het was?’ Ze had er een paar van haar gelukkigste momenten gekend, maar ook een paar van de droevigste. En hier was de tweeling geboren. Er lagen hier zoveel herinneringen. Maar nu had ze hem en een heel nieuw leven. Ze probeerde blij en opgewonden te zijn, al voelde ze alleen maar angst. Dit was hoe hij zaken deed en zijn leven leidde. Dat had ze nog nooit zo helder gezien. En hij had haar tijdens dit gesprek nog niet één keer gezegd dat hij van haar hield. Ze durfde er niet over te klagen. Hij had net zijn vrouw voor haar verlaten, eindelijk na acht jaar, en misschien vond hij dat bewijs genoeg. Plotseling vroeg ze zich af wat hij nu zonder haar in L.A. zou gaan doen als zij als zijn vrouw in San Francisco woonde. Zou haar op een dag hetzelfde lot beschoren zijn als Liz nu?

Ze praatten nog een paar minuten, maar hij had alles gezegd wat hij te vertellen had en zei dat hij haar woensdagavond zou zien.

‘Marshall...’ begon ze aarzelend voordat ze ophingen. ‘Bedankt... voor alles wat je nu doet.’ Het leek te weinig voor de vier levens die hij voor haar ondersteboven had gegooid en de vrouw die hij had opgegeven. ‘Ik hoop dat ik je gelukkig zal maken,’ zei ze met tranen in haar ogen.

‘Daar ben ik van overtuigd,’ zei hij koeltjes. Hij leek geen twijfels of spijt te voelen. Toen hij eenmaal wist wat er op het spel stond had hij zijn stap gezet. Ashley wist dat het gewoon zijn manier van doen was. Uiteindelijk was alles voor hem een zakelijke beslissing. Tot nu toe was zij dat nooit voor hem geweest. Dat het bestuur van UPI zijn baan op het spel zette, had haar pas echt op zijn radarscherm geplant. Maar ze kon hem nu niets kwalijk nemen. Beslissingen nemen was zijn ding. Ineens ging alles wel heel snel. Eigenlijk te snel voor haar.

‘Ik hou van je,’ zei ze zacht. Ze wilde dat hij bij haar was zodat ze hem in de ogen kon kijken en beter kon begrijpen wie hij was en wat hij voor haar voelde. Ze moest het weten.

‘Ik ook van jou,’ antwoordde hij. Hij moest snel ophangen, want hij was al laat voor een vergadering. Ashley zat lange tijd op een ligstoel, haar mobiele telefoon nog in haar hand, en wilde dat ze hem kon aanraken. Ze had het gevoel dat ze hem in de afgelopen paar dagen was kwijtgeraakt, ook al had ze hem nu eindelijk voor zich alleen. Alles ging zo snel dat haar hoofd ervan tolde en ze verlangde naar de tijd dat ze nog zeker wist dat hij van haar hield. Ze wist niet of hij op dit moment nog wel van íémand hield. Hij hield van zijn werk en iedereen die daarmee botste zou uit de weg worden geruimd. Ze voelde zich verloren toen ze naar binnen ging en was blij dat ze die middag een afspraak met haar therapeut had staan.

Bonnie belde die avond, maar Ashley nam niet op. Geoff belde de volgende dag en sprak een boodschap in dat hij zich zorgen om haar maakte. Ook hem belde ze niet terug. Het was dinsdag; woensdagavond zou Marshall komen om te praten, plannen te maken en met haar te vrijen. Ze was al door een makelaar gemaild over het te koop zetten van het huis. Marshall had zijn secretaresse namen van scholen voor Kezia en Kendall laten doormailen, maar Ashley had nog geen contact met ze opgenomen. Ze had het gevoel dat ze onder water zwom. De hele dinsdagnacht lag ze wakker. Geoff belde haar drie keer, maar ze kon nu niet met hem praten. Ze realiseerde zich hoe fout het was geweest dat ze met hem had afgesproken en gezoend. Ze moest nu alles opgeven voor Marshall. Hij had zijn vrouw voor haar verlaten en ze was hem haar trouw, haar leven en haar toekomst verschuldigd. Ze zou zijn vrouw worden, zoals ze altijd had gewild. En misschien maakte het niet uit hoe ze de prijs had gewonnen, dat ze hem op een presenteerblaadje had gekregen van het bestuur van UPI. Ze had acht jaar op dit moment gewacht. Toen woensdagochtend de zon opkwam, lag ze op de vlonder te denken aan de man met wie ze zou gaan trouwen. Ze had de Mount Everest beklommen en het overleefd. De lucht op de top was zo ijl dat ze amper kon ademen, maar Marshall was bij haar. Het was hun gelukt. Eindelijk.

22

Ashley bracht Kendall en Kezia woensdagochtend zoals altijd in de vakantie naar de buitenschoolse opvang. Deze keer voelde ze zich anders. Ze was nu een van hen; de moeders die echtgenoten en kinderen hadden. Ze zou met een belangrijk man trouwen die zoveel van haar hield dat hij zijn echtgenote voor haar had verlaten en eindelijk een fatsoenlijke vrouw van haar zou maken. Niemand zou nu nog medelijden met haar hebben, geschokt zijn door haar verhaal of achter haar rug om fluisteren dat ze de vriendin van een getrouwde man was die maar twee nachten per week bij haar sliep. Ze had dat allemaal voor hem doorstaan en het overleefd. Het was het waard geweest.

Toen ze weer thuis was en Marshall haar appte dat hij in de stad was, begon ze heftig te trillen. Ze vroeg zich af of er iets ernstigs met haar aan de hand was. Ze ging buiten zitten en hield haar hoofd een tijdje tussen haar knieën. Toen ze weer opstond was ze nog steeds duizelig. Plotseling kon ze aan niets anders meer denken dan dat ze hem moest zien. Ze wilde hem zien en in de ogen kijken en weten dat hij van haar hield. Ze kon niet langer gissen of hopen, zich afvragen of het waar was, op de inschatting van een ander vertrouwen. Ze moest het zien.

Het leek wel of ze in trance was toen ze in de auto stapte en naar het centrum reed. Ze parkeerde haar auto voor een brandkraan en nam de lift naar het kantoor waar ze in de acht jaar sinds ze er had gewerkt niet meer was geweest. In een zomerse bloemetjesjurk en op sandalen liep ze met een verdwaasde blik de receptie van UPI binnen. Ashley herinnerde zich waar zijn werkkamer was geweest en vroeg zich af of Marshall daar nog steeds zat. Als een rondwarend spook liep ze de gang door tot ze hem vond. Niemand merkte haar op of schonk aandacht aan haar. Toen ze door de open deur Marshall aan zijn bureau zag zitten was hij aan het bellen en leunde achterover in zijn stoel in het gigantische hoekkantoor. Het was nog hetzelfde kantoor als toen ze er receptioniste was. En nu was ze de moeder van zijn kinderen en zou ze zijn vrouw worden.

Marshall keek verbaasd op toen hij haar zag en legde meteen de telefoon neer. Hij stond op en liep om zijn bureau heen naar haar toe. Ze had een vreemde, afwezige blik in haar ogen.

‘Ashley, is alles goed? Wat doe je hier?’ Ze wilde hem vertellen dat ze het niet zo goed wist, maar ze zei niets en stopte om op adem te komen.

‘Ik moest je zien,’ zei ze, terwijl ze in zijn ogen zocht naar de antwoorden waar ze al dagen, maanden, jaren naar op zoek was. Ze zag alleen maar de CEO van UPI in zijn hoekkantoor. Ze vroeg zich af of dat alles was wat er ooit was geweest en ze zich de rest had ingebeeld of dat het in het begin misschien anders was geweest. En zelfs nu nog waren zijn ogen vol verlangen en passie wanneer hij met haar vree. Hij wilde haar, maar ze was er nooit zeker van dat hij van haar hield. Nu ook niet.

‘Ik zie je vanavond toch?’ zei hij met een bezorgd gezicht. Ze keek toe hoe hij naar de deur liep om die dicht te doen. ‘Je kunt hier niet komen, Ashley. Ik heb het druk. Ga naar huis.’ Ze leek zichzelf niet en hij kon zien dat ze trilde. Maar ineens voelde ze zich helderder dan ze in jaren was geweest.

‘Hou je van me?’

‘Natuurlijk hou ik van je. Waar gaat dit over? Waarom ben je hier? Ik heb net mijn vrouw voor jou verlaten. Dat is toch wel voldoende bewijs dat ik van je hou?’ Maar ze keek hem aan en schudde haar hoofd.

‘Je hebt je vrouw verlaten om je baan te behouden, niet omdat je van me houdt. Als je van me hield, had je haar al jaren geleden verlaten. Je deed het pas toen ze je baan op het spel zetten, om je eigen hachje te redden.’

‘Dat maakt toch niet uit? Je hebt wat je wilde, is dat dan niet genoeg?’ Hij staarde haar boos aan. Haar houding beviel hem niet en hij wilde dat ze wegging. Ze ging haar boekje te buiten. Marshall wilde niet dat ze een scène zou schoppen op kantoor.

‘Nee, dat is niet genoeg,’ zei ze zacht, en het trillen stopte. ‘Want vorige week had je bijna mij gedumpt in plaats van haar en de volgende keer ben ik het misschien wél.’

‘Niet als je je gedraagt,’ zei hij lomp, en de woede smeulde in zijn ogen. Ze zou hem dankbaar moeten zijn, maar dat was ze niet. Ze wilde meer. Ze wilde zijn hart.

‘En wat betekent dat? Wat hoor ik voor je te doen? Hoe luidt het reglement? Ik heb je kinderen gebaard, ben je trouw geweest, ik heb acht jaar lang van je gehouden. Dat was niet genoeg om je voor me te winnen. En Liz heeft bijna dertig jaar alles gedaan wat je wilde en wat kreeg zij ervoor terug? Je bedroog haar en loog tegen haar en ging hier met mij naar bed. Je hebt achter haar rug om twee kinderen gekregen en nu heb je haar afgedankt om je baan te redden.’

‘Gaat dit om geld? Wil je een of andere financiële garantie?’ Het verbaasde hem niet. Niets verbaasde hem nog. Maar van haar vond hij het niet leuk.

Ze schudde alleen maar haar hoofd. ‘Nee, het gaat niet om geld, maar om liefde,’ zei ze, en ze kon het antwoord op haar vraag in zijn ogen zien. ‘Je houdt niet van me, Marshall. Dat heb je nooit gedaan. Je houdt niet van Liz. Je houdt niet van onze kinderen, de hare noch de mijne. Je houdt van jezelf en je carrière. En weet je wat? Dat is niet genoeg. Ik hoef geen huis in Hillsborough of zelfs maar dat in Malibu. Ik hoef je geld niet. Ik wilde alleen maar jou. En het enige dat je me ooit zult geven zijn spullen, zolang het jou uitkomt. Zolang ik niet op de een of andere manier je dierbare carrière in de weg sta. Maar je houdt niet van me.’ Nu had ze haar antwoord. Het was glashelder en ze wist dat ze er bijna aan onderdoor zou gaan, maar ze moest zich van hem losmaken, wat daar ook voor nodig was. ‘Ik kan dit niet. Acht jaar heb ik je alles gegeven, er is niets meer over. Je hebt het uitgeput. Toen je hier vorige week kwam om me te dumpen en me dat vertelde nadat je van gedachten was veranderd, was het voor mij over. Ik weet dat je mij op een dag hetzelfde zult aandoen als wat je Liz nu aandoet. Ik vertrouw je niet, Marshall. Ik hou van je, maar ik zou je nooit meer kunnen vertrouwen. En ik kan niet met een man leven die ik niet respecteer.’ Ze was rustiger dan ooit tevoren nu ze dit uitsprak. Ondertussen liep hij naar haar toe en pakte haar bij haar arm. Als een bankschroef klemde hij zijn hand eromheen en keek haar aan.

‘Het kan me niet schelen of je me vertrouwt, Ashley. En of je me respecteert. Je doet wat ik zeg. Ik ben net voor jou bij mijn vrouw weggegaan, waar je acht jaar lang om hebt gezeurd. Nu heb je wat je wilde, je kunt niet meer terug. We hebben kinderen samen. We gaan trouwen en je gaat me niet een of ander schandaal in slingeren omdat ik Liz voor jou heb verlaten. Ik betaal je wat je maar wilt.’

‘Ik hoef niets van je,’ zei ze, ‘behalve dat je je verantwoordelijkheid tegenover je dochters neemt. Verder wil ik niets voor mezelf. En het spijt me dat je Liz hebt verlaten en als dat een schandaal wordt. Dat had je lang geleden moeten bedenken toen ik zwanger raakte en jij zei dat je met me zou trouwen en dat nooit hebt gedaan. Je had haar toen moeten verlaten, niet nu voor UPI. Dat is iets tussen jou en het bedrijf. Ik weiger de oplossing voor je probleem te zijn als je niet van me houdt, Marshall. Ik wil niet de rest van mijn leven doorbrengen met een man die niet van me houdt en dat ook nooit heeft gedaan. Ik verdien beter.’

‘Heb je soms een ander?’ vroeg hij, en hij liet haar arm los. Hij was zelf even bang geworden van hoe stevig hij haar vasthield. ‘Is dat het?’

‘Nee, ik heb geen ander.’ Ze wist dat ze hem niet verliet voor Geoff, dus het was een eerlijk antwoord. Ze had geen idee wat er tussen haar en Geoff zou gebeuren, áls er al iets zou gebeuren. Het ging om Marshall.

‘Als je me nu verlaat, zul je voor altijd boeten, Ashley,’ zei hij met een dodelijke blik. Hij zou het haar nooit vergeven als ze hem in de steek liet, dat zag ze aan zijn gezicht. Maar bij hem blijven zou erger zijn.

‘Ik heb al geboet, acht jaar lang, met alles wat ik had. Ik kan het niet. Het spijt me.’ Ze deed de deur open en draaide zich nog even naar hem om. ‘Ik hou van je. Ik heb altijd van je gehouden,’ zei ze. Ze liep zijn kamer uit en Marshall staarde haar met een ziedende blik na. Hij beende naar de deur en zag haar in de gang verdwijnen. Met alle kracht die hij in zich had smeet hij de deur dicht maar ging haar niet achterna. Hij probeerde haar niet tegen te houden. Hij wist wat hij nu moest doen, als het niet al te laat was.

Ashley kwam het gebouw uit met een gezicht dat nat was van de tranen. Ze wist dat ze nog steeds van hem hield, maar ze kon niet bij hem zijn en nu wist ze waarom. In die ogen was niemand. Ze had zichzelf dat nooit eerder laten inzien. Dat wilde ze niet. Ze had naar zijn woorden en beloften geluisterd en hem de dingen die hij naliet altijd vergeven. Maar dat kon ze niet meer.

Ze reed terug naar Malibu, verblind door tranen, en liep het huis in. Ze vroeg zich af of ze nu evengoed zou moeten verhuizen, maar dat maakte ook niet uit. Hij mocht het huis terug hebben in ruil voor haar leven. Ze had alles wat ze nodig had, de herinneringen aan hoeveel ze van hem had gehouden, en ze had de meiden.

Met trillende handen zocht ze het nummer op van een van de moeders van de opvang en vroeg haar of ze Kendall en Kezia mee naar huis kon nemen. Ze zei dat ze koorts had en vreselijke griep. Ze klonk zo ziek als ze beweerde te zijn en de vrouw bood heel aardig aan om ze een nachtje te houden. Ashley accepteerde dat aanbod graag.

Toen liep ze de trap op en ging naar bed. Ze rolde zich op in de foetushouding en vroeg zich af of Marshall langs zou komen om te proberen haar over te halen bij hem te blijven. Het zou nog iets hebben betekend als hij dat had gedaan, maar ze wist dat ze niet van gedachten zou veranderen. En hij kwam niet. Hij had haar zijn leven uit laten lopen als een misgelopen zakendeal. De boosheid in zijn ogen zou ze nooit vergeten. Het was geen hartzeer of de angst haar te verliezen. Hij was woedend omdat ze niet deed wat hij wilde en hij voor niets een einde aan zijn huwelijk had gemaakt. Ze kon hem niet verwijten dat hij boos was. Dat was logisch. Maar ze moest zichzelf redden.

Geoff belde die avond een paar keer. Ze nam niet op en luisterde ook zijn boodschappen niet af. Ashley wilde zijn stem niet horen. Ze had tijd nodig om te rouwen. En Mar-shall belde niet één keer. Ze lag in bed en huilde de hele nacht. De waarheid was nu aan het licht gekomen. Hoeveel pijn het ook deed, Ashley wist dat ze juist had gehandeld. Ze was vrij.

Marshall vertrok die avond om zes uur uit Los Angeles, dezelfde dag dat hij was aangekomen. Er was weinig te doen in L.A. die week en Ashley had hij niets meer te zeggen. Hij had geen zin in spelletjes en wilde niet ‘bewijzen’ dat hij van haar hield. Hij had genoeg gedaan. Onderweg naar het vliegveld had hij naar Tahoe gebeld en de huishoudster had hem verteld dat Liz een nachtje naar Ross was en de volgende dag terug zou komen. Ross was toch makkelijker voor hem.

Zijn vliegtuig landde vlak voor zeven uur in San Francisco. Door een file bij de brug was hij om acht uur thuis.

Hij liet zichzelf binnen. Liz was in de woonkamer bezig en keek op toen hij binnenkwam. Ze sorteerde stapels boeken in kartonnen dozen op de grond. Ze had al een makelaar gebeld en de volgende week zouden er kijkers komen. Ze was alvast wat dingen aan het weggooien.

‘Wat doe je hier? Ik dacht dat je in L.A. zat.’ Daarom was ze nu gekomen. Lindsay was bij het meer gebleven, dus ze waren alleen in het huis. Ze had op ijzige toon gesproken.

‘Ik ben teruggekomen,’ zei hij bedeesd. ‘Ik wil met je praten.’

‘Ik heb je niets te zeggen en ik wil dat je nu weggaat. Ik ga morgen terug naar het meer, dan kun je hier komen. En ik wil dat je weg bent voordat wij terugverhuizen. Vanaf volgende week kunnen er kijkers voor het huis komen.’

‘Ga je het verkopen?’ vroeg hij. Hij was niet van plan weg te gaan. Haar gezicht zag er niet uit en haar ogen waren flets. Ze had een gescheurde spijkerbroek, een oud T-shirt en gympen aangedaan voor het inpakken van de boeken en ze zag eruit alsof het haar niet kon schelen hoe ze erbij liep. Hij kon zien dat ze in die paar dagen was afgevallen.

‘Ja, ik verkoop het huis,’ zei Liz op vlakke toon. Ze zei het er niet bij, maar ze had besloten naar de stad te verhuizen. Lindsay vond het wel fijn. Zij ook. Ze wilde helemaal opnieuw beginnen en alles van haar leven met Marshall vergeten. Ze wilde zo snel mogelijk het huis in Ross uit en het daarna nooit meer zien. Hun hele bestaan daar was een leugen geweest. Ze verkocht alles, zelfs de meubels en de kunst. Ze wilde een nieuw leven. ‘Ik vroeg of je weg wilde gaan,’ zei ze weer.

Dit was moeilijker dan hij dacht. Hij ging zitten en keek toe hoe ze inpakte terwijl ze hem negeerde. ‘Luister, Liz,’ begon hij rustig, ‘wat ik je van de week heb verteld moest boven tafel komen. Ik kon niet langer met de leugens leven. Ik had het je jaren eerder moeten vertellen, maar dat heb ik niet gedaan. Dat was fout,’ zei hij, terwijl hij opstond en haar langzaam benaderde, als een dier dat hij niet wilde laten schrikken. Een dier dat hij had geschoten en nu gewond was en waar hij in het bos naar op zoek was. Ze verschool zich voor hem. ‘Ik heb mezelf in de nesten gewerkt en wist niet meer hoe ik eruit moest komen. Ik voelde me verplicht tot haar. Ze was jong, ze had geen geld, ze wilde de baby’s laten komen, maar mijn loyaliteit heeft altijd bij jou gelegen en daarom heb ik jou ook nooit voor haar verlaten.’ Terwijl hij het zei, vroeg hij zich af of dit de echte reden was; of hij meer van Liz had gehouden dan hij dacht en daarom nooit bij haar weg was gegaan. Of had hij het schandaal willen vermijden dat erop had gevolgd als hij zijn vrouw verliet voor een ander? Hij wist het niet meer. Hij wist alleen maar dat hij nu het schandaal dat het zou teweegbrengen ook niet wilde. Het zou beter voor hen zijn als ze het gewoon achter zich lieten en verdergingen waar ze gebleven waren. Beter voor hém in elk geval, en voor Liz, in plaats van nog een heel nieuw leven te moeten beginnen op haar leeftijd, hoewel hij dat niet tegen haar zei.

Liz hield op met wat ze aan het doen was en draaide zich naar hem om met een blik zo vol minachting en haat dat hij ervan schrok. Ashley had gekweld gekeken toen ze naar zijn kantoor kwam, en hij wist dat ze van hem hield ook al wilde ze niet meer bij hem zijn, maar Liz was ijzig kil en haar stem was giftig toen ze sprak.

‘Laat me je één ding duidelijk maken,’ zei ze tegen de man die haar echtgenoot was geweest en die ze nu haatte. ‘Het kan me niet schelen wat jij denkt of wat je hebt gezegd, hoe je het hebt gedaan of wat je me wilt uitleggen. Het kan me allemaal niets schelen, Marshall. Jij kan me ook niets schelen. Je hebt het gedaan, en dat jarenlang. Het is voorbij. Je hebt van ons leven een leugen gemaakt en je hebt me voor schut gezet en de spot gedreven met alles wat ik voor je voelde en probeerde voor je te doen. Ik gaf daadwerkelijk om je carrière en om jou. Ik hield van je. Ik weet niet waarom, maar het was zo, terwijl jij met die vrouw was en kinderen bij haar verwekte. Voor mij ben je dood. Het is voorbij. Ik voel niets meer voor je. Het kan me niets meer schelen wat er met je carrière of met jou gebeurt. Het kan me geen reet schelen dat je spijt hebt of vindt dat ik de waarheid moet kennen. Je bent verleden tijd en ik wil alles vergeten wat ik ooit over je heb geweten. Ik wil vergeten dat ik je ooit heb gekend, want ik ken je niet. Ik had geen idee wie je echt was en ik wil het nu ook niet meer weten. En nu mijn huis uit anders bel ik de politie.’ Ze staarde hem aan en de blik in haar ogen zei hem dat het haar ernst was.

Marshall wilde iets tegen haar zeggen maar wist dat hij het niet kon. Nu was hij ze allebei kwijt. Hij had een verkeerde inschatting gemaakt en de verkeerde zet gedaan. Hij had Ashley moeten dumpen en Liz nooit de waarheid moeten vertellen. Hij had het verkeerd gespeeld.

‘Liz, wil je er niet over nadenken?’ smeekte hij. Hij had haar nodig. Dat wist hij nu. Ashley had hij niet nodig, die had hij gewild en dat is anders, maar Liz had hij nodig.

‘Je maakt toch zeker een geintje? Nee, ik wil er niet over nadenken. Ik heb je gewaarschuwd, ik bel de politie.’ Met een nijdige blik in haar ogen pakte ze de telefoon. Hij was nu een vreemde voor haar.

‘Ik ga al,’ zei hij zacht, om haar te kalmeren. Hij pakte zijn jasje en liep naar de deur. ‘Liz?’

‘Nee,’ zei ze, en ze keek toe hoe hij de deur achter zich dichtdeed. Onderweg naar zijn auto rolden de tranen over zijn wangen. In één klap had hij alles verloren. Nadat ze hem had horen wegrijden ging Liz verder met het inpakken van de boeken en hoopte hem nooit meer te zien.

23

Het duurde drie dagen voordat Ashley weer haar bed uit kwam. Tot die tijd was ze amper in staat geweest te bewegen of te praten. Kendall en Kezia bleven twee dagen bij vriendinnetjes en kwamen vrijdagavond tegen bedtijd thuis. Toen ze ze zag, kon ze niet nalaten zich af te vragen of Marshall ze ooit weer zou zien. Ze had een e-mail van zijn advocaat ontvangen met het aanbod van een regeling, die ze niet wilde, en uitleg over het fonds dat Marshall voor de meisjes had opgezet. Ze mocht het huis houden, hij zou het op haar naam laten zetten. Maar de advocaat schreef niets over bezoekrecht of vakanties. Hij schreef dat Marshall die zaken later zou afhandelen als de rest was geregeld. Hij wilde de meiden wel zien, maar Ashley niet. Zij hem ook niet, maar de meisjes hadden een vader nodig. Na alles wat ze nu over hem wist, had het haar niet moeten verbazen dat hij geen haast had ze te zien, maar toch. Ze kon alleen maar hopen dat hij in de toekomst naar ze om zou kijken. Ze waren dol op hem en het zou moeilijk voor ze zijn als ze hem niet zagen, al was het maar voor een tijdje.

De tweeling was blij haar te zien. Ze zei dat ze ziek was geweest, bracht ze naar bed en nam vervolgens een lang, warm bad. Op haar voicemail stonden tientallen berichten van Geoff en ze wist dat hij zich zorgen om haar maakte, maar ze was nog niet klaar om met hem te praten. Ze appte hem dat hij wat afstand moest houden.

Het eerste telefoontje dat ze opnam was zaterdagochtend, van Bonnie. Die was klaar met haar film en wilde weten hoe het ging. Ze hadden elkaar in geen weken gesproken en ze had dan ook geen idee wat er in Ashleys leven gaande was.

‘Nog nieuws?’ vroeg ze opgewekt. Ze had Ashley gemist en wilde haar en de meiden graag zien. Ze stelde voor die avond samen te eten. Ashley voelde zich alsof ze van een lang ziekbed of ernstig ongeluk aan het herstellen was en wist niet of ze het aankon om uit eten te gaan. Het voelde alsof ze aan het afkicken was na acht jaar verslaafd te zijn geweest aan harddrugs. Marshall was de ergste drug die er bestond.

‘Niet echt,’ zei ze tegen Bonnie. Ze was nog steeds moe maar voelde zich beter dan eerder.

‘Machtige film, hoor,’ zei haar vriendin. ‘Echt ongelooflijke special effects. De laatste dag was ik bang dat ze ons allemaal zouden opblazen. Echte dynamiet gebruikten ze.’

‘Ik ben bij Marshall weg.’ Het bleef stil aan de andere kant van de lijn.

‘Wat? Spoel even terug. Heb ik iets gemist? De laatste keer dat ik je sprak was je nog ondersteboven van hem en wilde je dat hij bij zijn vrouw wegging.’

‘Dat heeft hij ook eindelijk gedaan. Maar om de verkeerde reden. Het bestuur was achter onze relatie gekomen en stelde hem een ultimatum. Het was ik eruit of Liz eruit. Hij wilde eerst mij dumpen, en dat vertelde hij me ook. Maar het werd toch Liz. En toen ben ik een paar dagen aan het malen geweest en besefte ik dat het niet om mij ging, dat hij alleen om zijn carrière gaf. Dus ging ik naar zijn kantoor, draaide door en heb hem de bons gegeven. Dat is de korte versie, maar het zegt genoeg.’

‘Jeminee, Ash. Hij is bij Liz weggegaan en toen ben jij bij hem weggegaan?’

‘Zo ging het, ja.’

‘Hij kon je vast wel vermoorden.’

‘Zo zag hij er wel uit. Hij wilde eindelijk de scheiding aanvragen, maar ik had nooit gedacht dat als ik eenmaal had wat ik wilde, het zo betekenisloos zou zijn. Ik denk niet dat hij ooit van mij of van de meiden heeft gehouden. Hij zal dezelfde dag wel hebben geprobeerd het goed te maken met Liz.’ Ze kende hem goed.

‘Als ze hem tenminste terugneemt. Het klinkt alsof hij het bij jullie allebei heeft verknald. Goed stom voor zo’n slimme man.’

‘Ja, misschien wel.’

Ashley nodigde haar uit om later die dag langs te komen, belde daarna Geoff en verontschuldigde zich dat ze hem niet eerder had teruggebeld.

‘Is alles goed met je?’ Op de voicemail had hij paniekerig geklonken, maar hij was rustiger nu hij haar stem hoorde. Hij was doodongerust geweest en vroeg zich af wat er tussen haar en Marshall gaande was. Hij dacht dat ze misschien bij hem in San Francisco zat, maar dat was niet zo.

‘Ik was gewoon hier,’ zei ze zacht. ‘Maar ik kon niet met je praten. Ik moest rouwen.’

‘Hoezo?’ vroeg hij verdrietig. Hij dacht dat het over hem ging.

‘Ik ben bij hem weg. Eindelijk. Veel te laat, maar toch.’

‘Ben je bij hem weg?’ Hij klonk nog verbaasder dan Bonnie, maar wilde niet laten doorschemeren hoe blij hij was. Ze klonk zo bedroefd.

‘Ik heb het niet voor jou gedaan,’ maakte ze meteen duidelijk. ‘Dat wilde ik niet doen. Daarom kon ik niet met je afspreken of met je praten. Ik wilde je niet in mijn hoofd. Ik heb hem voor mezelf verlaten.’

‘Dat is nog beter,’ zei hij, en hij bewonderde haar erom. ‘Hoe voel je je nu?’

‘Belabberd,’ zei ze naar waarheid, en toen moest ze lachen. ‘Dat zal nog wel even duren, denk ik.’

‘Misschien niet zo lang als je denkt. Ik heb bewondering voor wat je hebt gedaan. Heb je je psychiater er al over gesproken?’

‘Elke dag.’ Haar therapeut was de enige met wie ze had gesproken. ‘Ik weet dat het goed was, het doet alleen zo’n pijn.’ Ze hield nog steeds van Marshall, hoe slecht hij ook was of hoe verkeerd voor haar, en ze wist dat dat nog wel even kon duren. Maar ze was toch bij hem weggegaan, wat heel dapper was.

‘Kunnen we afspreken?’ vroeg Geoff.

‘Nog niet. Daar ben ik nog niet klaar voor. Misschien binnenkort.’ Ze bleef vaag en vroeg hem toen hoe het met de show ging. Hij was er erg enthousiast over en vond het leuk om de scripts te schrijven. Hij drong niet meer aan dat hij haar wilde zien. Hij wist dat ze tijd nodig had.

‘Je weet me te vinden als je me nodig hebt, Ash. Ik ga nergens heen.’

‘Ik ook niet,’ zei ze, en ze beloofde hem snel weer te bellen, daarna hing ze op.

Bonnie kwam die avond langs met pizza die ze samen met de kinderen opaten. Ashley wilde het niet over Marshall hebben, dus deden ze dat ook niet. De meiden hadden een paar keer naar hem gevraagd en Ashley had gezegd dat hij moest werken. Voorlopig accepteerden ze het, maar ze wist dat dat niet altijd zo kon blijven.

Beetje bij beetje keerde ze terug in het land der levenden. Marshall had nooit meer gebeld nadat ze op zijn kantoor was geweest en ze wist dat hij dat ook niet meer zou doen. Ze vroeg zich af of hij nu weer samen met Liz was, maar kon het aan niemand vragen, en ze wilde het ook niet echt weten. Het waren haar zaken niet meer.

Toen Jillian die week terugkwam uit Italië belde ze Fiona en spraken ze af die zaterdag te gaan tennissen. Ze zei dat ze een heerlijke vakantie had gehad.

‘Wat zeg je ervan als we deze keer eens gingen dubbelen?’ vroeg Fiona, en Jillian was meteen wantrouwig.

‘Hoezo? Ik kan jou in mijn eentje wel aan, hoor. Daar heb ik echt geen hulp bij nodig,’ zei ze, en ze lachte.

‘Dat zou je willen,’ daagde haar jongere zus haar uit. ‘Het leek me wel leuk,’ zei ze onschuldig.

‘Ik ruik onraad. Probeer je me te koppelen of zo? Een of andere engerd van kantoor die verder niemand anders wil?’

‘Nee, hoewel ik dat wel van plan was. Maar het is geen engerd. Ik heb iemand ontmoet die je wel zult mogen.’

‘Nou, na de Italianen die ik heb gehad, eentje in Venetië, twee in Positano en eentje in Rome, zul je met Brad Pitt moeten komen aanzetten wil je me nog imponeren.’ Ze had het drukste liefdesleven van alle vijfenvijftigjarige vrouwen die Fiona ooit had gekend. ‘We zijn door heel Italië gereisd.’ Ze klonk gelukkig en ontspannen.

‘Nou, je bent hier iets misgelopen. Je bent te lang weggebleven,’ vertelde Fiona haar.

‘Hoezo? Heeft hij nu iemand anders?’ Jillian klonk geïntrigeerd.

‘Zoiets. Eigenlijk ben ik een paar keer met hem uit geweest, soort van. Ik weet dat het gek klinkt, maar hij is heel leuk.’

‘Het klinkt helemaal niet gek.’ Jillian was blij voor haar. ‘Welkom bij het menselijk ras, ik kan niet wachten om de man te ontmoeten die de eeuwige maagd heeft verleid.’

‘Draaf niet te ver door. Ik ben nog niet met hem naar bed geweest.’

‘Jammer,’ zei Jillian teleurgesteld. ‘Ik snap niet hoe het kan dat de ene zus zo kuis is en de ander een slet van middelbare leeftijd.’ Fiona lachte. ‘Is er een kans dat je deze eeuw nog eens van bil gaat, of in dit leven? Ik had een kaarsje voor je moeten branden in Rome.’

‘Maak je daar maar geen zorgen over. We hebben het leuk samen. Ik doe het rustig aan, haasten is niet nodig.’

‘Natuurlijk. Eén keer in de vijf jaar een wip maken is voor iedereen genoeg. Fiona, doden hebben nog vaker seks dan jij. Je zou wat vaker een borreltje moeten drinken. Maar wie is het?’ Ze was nieuwsgierig naar hem.

‘Ik heb je toch over Logan Smith verteld? Die onderzoeksjournalist, weet je nog? Hij belde om informatie uit me te krijgen, maar in plaats daarvan raakten we bevriend. Hij heeft me meegenomen naar een honkbalwedstrijd. Vind je het goed als hij zaterdag komt tennissen?’

‘Natuurlijk. Ik wil hem ontmoeten. Moet ik hem laten winnen?’ Ze klonk zorgelijk.

‘Nee, maar sla hem alsjeblieft niet met je racket als je verliest. Dat maakt een slechte indruk, en ik heb hem juist verteld hoe geweldig je bent.’

‘Ik zal me gedragen,’ beloofde Jillian grinnikend.

‘Ik zal vragen of Alyssa onze vierde man wil zijn.’

Ze stuurde Alyssa een e-mail en die deed graag mee. Ze zouden na het tennissen met zijn vieren gaan lunchen. Fiona vertelde het Logan toen hij haar die avond belde. Hij belde elke avond.

‘Iets zegt me dat ik bang moet zijn voor je zus,’ zei hij lachend.

‘Ze is echt een leuk mens, hoor. Ze is alleen erg recht voor z’n raap, verslindt mannen bij de vleet en is soms wat lomp.’

‘O jee, nu ben ik zeker bang. En jij wilde me aan haar koppelen?’ Hij probeerde doodsbang te klinken.

‘Het is nog niet te laat,’ bood Fiona aan.

‘Jawel,’ zei hij op serieuze toon. Hij was gek op haar en het ging heel goed tussen hen. ‘Gaan we deze week nog een keer uit eten?’ Hij pushte haar nooit, maar ze waren allebei planners. Ze spraken af voor donderdag- en zaterdagavond, het tennis op zaterdag, en zondag bij het zwembad als ze daar allebei zin in hadden. Zo was het perfect voor hen.

Haar zus stelde Fiona niet teleur zaterdag tijdens het dubbelen met Logan en Alyssa. Jillian versloeg hem maar vernederde hem niet totaal en was extreem grappig tijdens de lunch toen ze vertelde over een aantal van de mannen met wie ze tijdens haar reis was uit geweest. Uiteindelijk kwamen Logan en zij te spreken over het onderwerp van haar huidige boek en haar theorieën over machtige mannen en vrouwen en het verschil in uitwerking die macht op beide geslachten had.

‘Neem nou mijn zus hier, de Vestaalse maagd,’ zei ze over Fiona, die keek alsof ze haar wel kon slaan. ‘Ze is het klassieke voorbeeld van wat er met vrouwelijke CEO’s gebeurt. Ze nemen hun baan te serieus, worden workaholic en niemand wil meer met ze uit. Totdat...’ zei ze, alsof ze tromgeroffel verwachtte, ‘... er een knappe prins voorbijkomt... of een onderzoeksjournalist. Hij kust de CEO en tada! Ze verandert weer in een normale vrouw en iedereen is gelukkig. In tegenstelling tot haar mannelijke tegenhanger, die zo zelfingenomen is dat hij op hol slaat als een losgeslagen seksmaniak, zijn libido uitput en iedere vrouw bestijgt die hij te pakken krijgt. Hij moet zich constant verontschuldigen op tv, zet zichzelf finaal voor schut en iedereen weet dat het een enorme zak is. In sommige gevallen eist zijn vrouw heel veel alimentatie, of zijn vriendin,’ zei ze, en ze moesten lachen. Maar ze wisten allemaal dat er waarheid in haar woorden schuilde en voor Alyssa leek het alsof ze Marshall Weston beschreef.

Daarna gingen Logan en Jillian serieus op de stof in en maakten voor de volgende week een lunchafspraak om wat van haar research door te spreken. Ook hadden ze het erover om samen een artikel over het onderwerp te schrijven. Ze was niet zijn type als vrouw, ze was te extravert en agressief en een beetje te lomp, maar hij mocht haar graag als gewone vriendin.

‘Dat is nou het soort vrouw met wie ik bevriend kan zijn,’ zei hij tijdens het eten tegen Fiona. Hij had haar meegenomen naar een erg goed restaurant in Palo Alto en hield vol dat hij het niet erg vond om na afloop weer terug naar de stad te rijden. Ze vond het lastig dat ze hem dat moest vragen, maar ze was er nog niet klaar voor om met hem het bed in te duiken en hij drong niet aan. Hij zei dat hij liever wachtte tot het goed voelde.

‘Ik heb een voorstel voor je,’ zei hij met een glimlach aan het eind van het diner. Ze hadden een heerlijke avond gehad en het eten was verrukkelijk geweest. Tot nu toe hadden ze het altijd nog leuk gehad samen. ‘Ik zit volgend weekend in New York. Ik moet vrijdagmiddag een interview doen, maar dat duurt niet lang. Het zou ook telefonisch kunnen, maar er gebeurt meer als ik er persoonlijk aanwezig kan zijn en het is een belangrijk item. Ik was van plan vrijdagavond naar het theater te gaan, in een super-de-luxe hotel te overnachten, zaterdag een wedstrijd van de Yankees mee te pikken, ’s avonds heerlijk te gaan eten en zondag weer terug. Heb je zin om mee te gaan?’

Hij keek haar met een hoopvolle blik aan en ze voelde zich gevleid, maar aarzelde. Ze had het gevoel dat ze Logan nu goed genoeg kende om hem de cruciale vraag te stellen. ‘Een of twee kamers?’

Hij lachte om hoe simpel ze het stelde. ‘Mag jij zeggen, schoonheid. Wat jij wilt. Het aanbod blijft hetzelfde.’

Het klonk een beetje als een minihuwelijksreis en ze stelde het op prijs dat hij het zo aantrekkelijk voor haar wilde maken. Ze waren nu een paar keer uit geweest en het was overduidelijk dat ze gek op elkaar waren. ‘Dat lijkt me heel leuk,’ zei ze met een warme glimlach, en toen verraste ze hem. ‘Eén kamer, graag. Ik denk dat ik dat wel aankan.’

Hij keek haar stralend aan, pakte haar hand vast en kuste die. ‘Ja, ik ook. Dat wil ik graag proberen. Doen we.’

24

Fiona nam de vrijdag vrij, iets wat ze bijna nooit deed, zodat ze samen met Logan naar New York kon vliegen. Hij had erop aangedrongen dat hij de vlucht zou betalen en had eersteklastickets gekocht, wat indruk op haar maakte. Hij had gezegd hoe leuk hij het vond dat ze met hem mee kwam. Bijna de hele reis brachten ze kletsend door. Daarna keken ze een film en een uur voor de landing was Fiona in slaap gevallen. Logan zette haar af bij het hotel en ging meteen door om het interview af te nemen, zodat dat in ieder geval gedaan was. Het was met een van haar mannelijke tegenhangers, een bekende CEO die onlangs betrokken was geraakt bij een schandaal over inside-information. Hij beloofde tegen etenstijd terug te zijn en ze hadden besloten niet naar het theater te gaan, voor het geval het interview uit zou lopen.

Ze logeerden in het Four Seasons aan Fifty-Seventh Street, waar Fiona veel korting kreeg omdat ze daar altijd verbleef, dus nadat ze er in het vliegtuig wat discussie over hadden gehad, stond hij toe dat zij het hotel betaalde. Ze zei dat het wel zo eerlijk was aangezien hij de vlucht had betaald en ook op al het andere wilde trakteren. Het leek hun allebei een billijke regeling en Fiona was blij te zien dat ze hun een grote suite op de zevenenveertigste verdieping hadden toegewezen. Fiona had zich al omgekleed voor het eten toen hij om halfnegen terugkwam in het hotel. Ze hadden om negen uur gereserveerd in de 21 Club. Ze droeg een zwart cocktailjurkje. Elegant, maar kort genoeg om met haar benen te pronken. Ze zag er sexyer uit dan ooit en hij ging zich snel douchen en omkleden terwijl zij in het zitgedeelte van de suite naar CNN keek.

Logan douchte, schoor zich en kwam om vijf voor negen uit de badkamer in een donker pak, wit overhemd en donkerblauwe das.

‘Wauw!’ zei ze toen ze hem zag. ‘Wat zie je er geweldig uit!’ Zo had ze hem nog nooit gezien. Ze hadden het nu al naar hun zin.

‘We zien er wel erg volwassen uit zo, hè?’ zei Fiona toen ze aan hun tafeltje plaatsnamen. 21 was een van haar favoriete restaurants in New York en ook van hem, hadden ze ontdekt, daarom hadden ze besloten daar de eerste avond te gaan eten. De tweede avond wilde hij haar verrassen door te reserveren bij La Grenouille. Chiquer kon je het niet krijgen in New York. Dit was een speciaal tripje en alleen het beste van het beste vond hij daarvoor goed genoeg. En Logan kon het zich veroorloven. Hij was nog nooit zo enthousiast geweest over een reis en zij was de geweldigste vrouw met wie hij ooit uit was geweest. Hij was trots dat hij haar mocht vergezellen. ‘Hoe ging het interview?’ vroeg ze, en hij vertelde haar er alles over. Hij wist dat hij haar de informatie kon toevertrouwen zonder de vertrouwelijkheid te schaden. Veel over het onderwerp en de situatie van de man was al openbaar gemaakt. Hij was op het nippertje aan gevangenisstraf ontsnapt en het spande er nog altijd om. Logan had er vanaf het begin bovenop gezeten. ‘Dat wordt vast een goed stuk.’ Ze was onder de indruk van wat hij deed en hoe goed hij het deed, net zoals hij onder de indruk was van haar werk. Tot dusver was hun relatie gebaseerd op wederzijds respect en bewondering.

Na het eten wandelden ze door Fifth Avenue en gingen naar de Sherry Netherland voor een afzakkertje, waarna ze de drie straten terugliepen naar hun hotel. Toen ze hun suite betraden, drong het ineens tot haar door dat ze de nacht met een man ging doorbrengen.

Hij zag de paniek in haar ogen. ‘Rustig maar, Fiona,’ fluisterde hij terwijl hij haar kuste. ‘Er gaat niets naars of engs gebeuren. Er hoeft zelfs helemaal niets te gebeuren.’ Het voelde echt alsof hij op huwelijksreis was met een maagdelijke bruid.

‘Waarom niet?’ fluisterde ze, en hij moest lachen. Het liefste had hij meteen de kleren van haar lijf gerukt, maar hij dwong zichzelf het rustig aan te doen en niet verder te gaan dan zij wilde. Ze zaten lange tijd in het donker op de bank in het zitgedeelte van de suite te zoenen en te kijken naar het uitzicht. Het was een uiterst romantische scène. Hij kon zich niet langer bedwingen en moest haar overal aanraken. Ze voelden zich net tieners toen hij eindelijk haar jurk openritste en haar beha losmaakte en zij zijn kleren uittrok. Voordat hij het wist, lagen ze allebei naakt op de bank. In het maanlicht zag Logan dat ze een prachtig lijf had. Al het zwemmen had resultaat opgeleverd, net als haar gebalanceerde dieet. Ze had het lichaam van een jonge meid en hijzelf zag er al net zo atletisch uit. Fiona liet haar handen over zijn lijf glijden. Ineens was ze niet bang of verlegen meer, ze voelde zich net zo op haar gemak bij hem als altijd. Ze leidde hem aan de hand mee naar het slaapgedeelte en zijn verlangen naar haar was duidelijk zichtbaar toen ze op het bed vielen. Even later waren ze aan het vrijen alsof ze elkaar al een eeuwigheid kenden. Het was precies wat ze allebei hadden gehoopt, maar wat hij niet had durven verwachten. Hij was bang geweest dat het ongemakkelijk zou zijn en ze pijnlijk verlegen zou worden. Maar in plaats daarvan bleek ze een wellustige vrouw die zich helemaal niet onzeker voelde bij hem. Ze kwamen tegelijkertijd klaar en daarna lag hij hijgend en buiten adem naast haar met een brede grijns op zijn gezicht.

‘Fiona, je bent fantastisch! Ik blijf er bijna in. Hoezo, verlegen?’

‘Het was voor mij heel lang geleden,’ fluisterde ze, en toen kuste ze hem weer.

‘Genade! Genade!’ plaagde hij, en ze lachte. Het ginnegappen liep uit op nog een vrijpartij. ‘Mijn god,’ zei hij daarna, ‘als we weer thuis zijn, mag je nooit mijn bed meer uit. Misschien moesten we allebei maar stoppen met werken.’ Ze lachten en kletsten tot diep in de nacht en vielen uiteindelijk lepeltje-lepeltje in slaap, hij met zijn armen om haar heen. Toen Logan de volgende ochtend wakker werd, stond er een schone vrouw met haar lange, slanke lijf naakt naast het bed naar hem te glimlachen. Wat ze zag beviel haar erg goed. Hij opende één oog, zag haar en werd onmiddellijk overweldigd door verlangen, trok haar het bed weer in en bedreef nogmaals de liefde met haar. Daarna gingen ze nog een uurtje slapen. Toen ze weer wakker werden, stond hij op. Hij had haar beloofd dat ze voor de wedstrijd minstens twee uur zou kunnen winkelen. Ze wilde naar Bergdorf’s. Hij bestelde roomservice terwijl Fiona douchte en zich aankleedde.

Ze kwam tevoorschijn in een witte katoenen jurk en op platte schoenen. Ze zag er jong, mooi en fris uit. Het was een totaal andere look dan haar mantelpakken met haar haar in een knot. Dat had ze nu los zoals hij het graag zag, en ze had wat lippenstift en rouge op.

‘Jemig, waar heb ik dit aan verdiend?’ zei hij terwijl hij haar bewonderde. ‘Je bent bloedmooi, Fiona.’ Hij gaf haar een zoen en ging zich daarna snel aankleden voordat hij weer aan zijn verlangen toegaf. Hij kon bijna niet van haar afblijven.

Ze liepen naar Bergdorf’s en hij hield haar gezelschap tijdens het winkelen. Ze kocht twee paar sexy schoenen, een zijden blouse voor het werk en een zachtroze kasjmieren sjaal, en toen was de tijd om. Ze gingen terug naar het hotel om de auto te halen en naar de wedstrijd te gaan. De Yankees verloren, maar Logan en Fiona hadden het evengoed naar hun zin en hij kocht weer een pet voor haar, als souvenir.

‘Ik denk dat ik een verzameling begin,’ zei ze. Ze straalde terwijl ze in haar mooie witte jurk een hotdog at. Onderweg terug in de auto zoenden ze.

‘Ik zal je zus toch even moeten rechtzetten,’ zei hij toen ze de skyline van New York voorbij zagen glijden vanuit de limousine. ‘Ze noemde je een Vestaalse maagd, maar ze heeft het flink mis.’ Hij keek Fiona als een dolverliefde jongeman aan.

Ze lachte. ‘Ik ben gewoon niet zo’n slet als zij. Toen we jong waren kreeg zij altijd al alle jongens, maar ze is ouder dan ik dus ze had dan ook meer ervaring. En daar werkt ze nog steeds aan.’ Jillian had net nog met half Italië het bed gedeeld. Overal waar ze kwam leek ze vrienden te maken. Fiona had dat altijd in haar bewonderd. Zijzelf was altijd veel gereserveerder geweest.

‘Dan heb ik absoluut de goede zus,’ zei Logan tegen haar, ‘maar ik werk graag mee aan haar boek. Ik denk dat we eerst met een artikel moeten beginnen.’

‘Er valt goed met haar samen te werken, ze is heel ordelijk en georganiseerd en altijd op tijd. Ik heb zelf ook een paar artikelen met haar geschreven, telkens met een goed resultaat.’ Daar kon hij zich iets bij voorstellen.

Teruggekomen in het hotel gingen ze op bed liggen en keken naar het journaal. Fiona begon na hun lange dag, en nacht, in te dutten en hij maakte haar op tijd wakker zodat ze zich kon omkleden voor het diner. Deze keer liet ze hem steil achteroverslaan met een sexy rood jurkje dat zelfs nóg korter was dan het vorige, met zwarte stiletto’s eronder. Hij was nu zelfs nog meer onder de indruk van haar verschijning dan de avond ervoor.

‘Waarom draag je niet vaker dat soort dingen?’ vroeg hij toen ze de suite verlieten om naar het restaurant te gaan.

‘Wanneer dan?’ Ze lachte. ‘Naar mijn werk? Of naar onze stamkroeg in Palo Alto? Of naar het stadion? Waar in San Francisco kan ik zoiets aan? Het hangt al twee jaar in de kast te wachten op de juiste gelegenheid.’ En het was er nu de perfecte avond voor. Iedere man in het restaurant keek naar haar toen ze La Grenouille binnenliep, en niet omdat ze haar herkenden als CEO van NTA. Ze hadden geen idee wie ze was, ze was gewoon een elegante en sensuele vrouw.

Logan fluisterde tegen haar toen ze aan hun eten begonnen: ‘Je ziet er megasexy uit. Ik ga je nog heel vaak meenemen naar New York als je hier dat soort dingen draagt.’

Ze verorberden een heerlijk maaltje en daarna gingen ze terug naar het hotel en vreeën met elkaar, keken een film die ze allebei graag hadden willen zien maar waarvoor ze de tijd niet hadden gehad, vreeën daarna weer en vielen uiteindelijk in slaap.

De volgende ochtend maakten ze na het ontbijt een lange wandeling om de botenvijver van Central Park. Ze waren allebei in spijkerbroek voor de terugreis naar San Francisco. Al Fiona’s mooie kleding zat weer in haar koffer. Toen ze naar Logan keek terwijl ze op een bankje in het park naar voorbijgangers zaten te kijken, zag ze dat er iets aan hem veranderd was.

‘Wat dan?’ wilde hij weten toen ze het hem zei. Hij kuste haar in haar nek en sloeg een arm om haar heen.

‘Je ziet eruit alsof je van mij bent,’ fluisterde ze, en hij glimlachte.

‘Dat ben ik ook. Na dit weekend ben ik voor altijd de jouwe.’

‘En ik de jouwe,’ zei ze met een lome glimlach. Ze liepen terug naar het hotel, haalden hun bagage op, gingen naar het vliegveld en vlogen naar huis. Fiona sliep het grootste deel van de vlucht, met haar hoofd tegen Logans schouder. Ze was moe en ontspannen en nu helemaal op haar gemak bij hem. Het was het beste weekend van haar leven geweest. En toen hij haar die avond thuis afzette, keek hij in de ogen van een vrouw, niet van een CEO.

‘Waarom blijf je niet?’ vroeg ze, en hij aarzelde. Hij wilde zich niet in haar dagelijkse leven opdringen. Ze moest de volgende dag gewoon weer werken.

‘Weet je dat zeker?’

‘Ja.’ Ze liet hem zien waar alles was en hij hield haar gezelschap terwijl ze haar koffer uitpakte. Ze moest grijnzen toen ze hem in haar bed zag. ‘Dat zie je ook niet elke dag,’ zei ze, en ze moesten allebei lachen. De romantiek die ze in New York hadden gevonden zette zich voort in Portola Valley en nadien zwommen ze naakt in haar zwembad. Ze vond het fijn dat hij was gebleven. Anders zou ze erg alleen zijn geweest na het gezamenlijke weekendje weg.

‘Ben je me nog niet zat?’ vroeg hij toen ze zich afdroogden en het huis weer in liepen. Ze bleven in de keuken voor een snack en bespraken het nieuws en de trend op de aandelenmarkt en wat dat voor de economie betekende. ‘Dit is leuk,’ zei hij toen ze naar bed gingen. Deze keer sliepen ze, tot haar wekker om zes uur ging.

Logan maakte ontbijt voor haar. Roerei op toast met koffie. Hij glimlachte breed toen ze in de keuken verscheen in een donkergrijs broekpak met een lichtgrijze zijden blouse en haar haar in de strakke knot. Ze zag er heel anders uit dan de privé-Fiona die hij nu kende. Maar zo vond hij haar ook geweldig.

‘Ik hou van je,’ zei hij terwijl hij haar een kus gaf, en ze grijnsde, nam een slok koffie en pakte The Wall Street Journal. Ze vond het fijn om vroeg op kantoor te zijn zodat ze alvast kon beginnen. Hij ook.

‘Ik hou ook van jou,’ zei ze en glimlachte naar hem over de krant heen. Ze gaf hem The New York Times en een halfuur later vertrokken ze allebei naar hun werk.

25

Het eerste weekend van september kwam Mark vanwege Labor Day vanuit New York overgevlogen om zijn moeder te bezoeken. Hij was net terug uit Afrika en Fiona wilde hem graag zien voordat het schooljaar weer begon. Zijn vriendin had weekenddienst in het ziekenhuis, dus zoals gewoonlijk kwam hij alleen. Hij schrok wel toen hij ontdekte dat er dat weekend ook een man bij zijn moeder verbleef.

‘Wanneer is dít gebeurd?’ vroeg hij aan zijn zus toen hij haar in de keuken tegenkwam.

‘Deze zomer,’ antwoordde Alyssa met een veelbetekenende blik. ‘Kijk niet zo moeilijk, hij is heel aardig. En hij is gek op haar.’ Alyssa’s zegen hadden ze, dat was duidelijk.

‘Ik had niet gedacht dat we dat nog zouden meemaken.’ Mark wist nog niet zo goed wat hij ervan moest denken en hij wilde zijn oordeel uitstellen tot hij de man had gesproken. Hij was heel beschermend wat zijn moeder betrof.

‘Ik ook niet, maar het lijkt te werken. En als mam en ik even wat samen willen doen verdwijnt hij gewoon weer.’ Mark luisterde en knikte. Buiten ging hij bij het zwembad naast Logan zitten. Ze spraken een tijdje over Afrika en Logan vertelde hem over zijn ontmoeting met Mandela. Mark was zichtbaar onder de indruk, vooral omdat hij er niet opschepperig over deed, hij zei alleen maar dat het de interessantste, meest nederig stemmende ervaring van zijn leven was geweest. Fiona merkte terloops op dat hij de Pulitzer voor de interviewreeks had gekregen. Logan steeg meteen in haar zoons achting.

Zaterdag kwam Jillian lunchen. Ze had een stapel papieren bij zich die ze op de tafel bij het zwembad uitspreidde. Het was het onderzoek waarover ze het met Logan had gehad. Een uur lang zaten ze er samen overheen gebogen.

Die avond aten ze met z’n allen en werd er veel gelachen. Dat leek het kenmerk te zijn van Logans relatie met Fiona. De volgende dag nam hij haar en de kinderen mee naar een honkbalwedstrijd. Hij had twee extra kaartjes gekocht. Logan ging bij Mark zitten, aangezien ze allebei verstand van honkbal hadden en de twee vrouwen niet. De Giants wonnen weer, tot Logans vreugde; ze waren nu bijna zeker van deelname aan de World Series. Hij vond het leuk dat Mark ook fan was. Maandag liet hij hen alleen zodat ze nog wat tijd als gezin konden doorbrengen. Hij wilde zich niet opdringen en ging in zijn eigen huis in de stad aan het materiaal werken dat Jillian met hem had gedeeld.

‘Die Logan is een leuke vent, mam,’ vertrouwde Mark haar aan de ontbijttafel toe toen Logan was vertrokken.

‘Ja, vind ik ook,’ viel Alyssa hem bij.

‘Is het serieus?’ vroeg haar zoon met een licht bezorgde blik.

‘Ik weet niet wat “serieus” op mijn leeftijd betekent.’ Ze glimlachte naar haar kinderen. ‘Vind ik hem leuk? Ja, heel erg. Hou ik van hem? Ik denk het wel. Het lijkt goed te gaan en ik denk dat dat voorlopig genoeg is. Ik ga niet trouwen en nog meer kinderen krijgen. Het blijft bij jullie.’

Ze keken allebei opgelucht.

‘Hoe gaat het trouwens met John?’ vroeg ze aan Alyssa. Hij was nu voortdurend bij zijn moeder in Tahoe en Fiona had hem dan ook niet meer gezien. Alyssa zag hem ook niet veel, hoewel ze wel constant met elkaar belden en appten. Hij zei dat iedereen nog steeds van slag was.

‘Ze verhuizen naar een appartement in de stad,’ bracht Alyssa haar op de hoogte. ‘Ze hebben hun vader niet meer gezien. Willen ze ook niet. Ze zijn allemaal razend op hem.’ Dat was logisch. Fiona had medelijden met ze. ‘Het schijnt dat hij nu toch niet met die andere vrouw gaat trouwen, maar hun moeder wil hem ook niet meer terug.’

‘Daar kan ik inkomen,’ zei Fiona zacht. ‘Doe John de groetjes als je hem weer spreekt. En zeg maar dat hij hier altijd welkom is.’

Mark ging met de nachtvlucht terug naar New York en Alyssa’s schooljaar op Stanford begon die week. De Westons zouden na dat weekend ook terugkomen uit Tahoe, want Lindsay moest ook weer naar school.

Het laatste weekend in Tahoe verliep beter dan Liz had verwacht. Tom was overgekomen en haar andere twee kinderen waren er ook. Ze zei tegen John dat ze Alyssa miste en hij zei dat ze dat weekend bij haar moeder en broer in Portola Valley was.

‘Sorry dat dit zo’n rare zomer is geweest,’ zei ze tegen hen allemaal. Maar nu het ergste wat ze zich kon indenken haar was overkomen, voelde ze zich vreemd kalm. Ze hoefde nergens meer bang voor te zijn. Het was de ergste zomer van haar leven geweest, maar ze hadden het overleefd en het was fijn dat haar oudste zoon weer vaker thuis was en deel uitmaakte van het gezin. Ze had geen idee wanneer haar kinderen hun vader weer zouden zien. Dat moesten ze zelf maar uitzoeken, daar wilde ze zich niet mee bemoeien.

Ze had van John gehoord dat Marshall en Ashley toch niet gingen trouwen. Dat had Marshall hem verteld. En het verbaasde haar niet, aangezien hij had geprobeerd haar terug te krijgen die keer in het huis in Ross. Ze vroeg zich af of Ashley hem ook niet meer hoefde. Ze vond het erg voor hun kindertjes.

‘Wanneer verhuizen jullie naar de stad, mam?’ vroeg Tom tijdens het eten.

‘Dat weet ik nog niet. Ik heb volgende week een paar bezichtigingen. Ik wil iets wat groot genoeg is voor als jullie allemaal op bezoek komen,’ zei ze, en ze glimlachte naar hen. Ze zag er nog steeds bedroefd uit, maar het ging al beter en Lindsay was heel erg lief en behulpzaam geweest. Ze konden beter met elkaar overweg sinds Marshall hen met het nieuws had overrompeld. Haar dochter was een echte steun geweest en was in no time volwassen geworden.

Ze wisten, al spraken ze er niet over, dat hun vader dat weekend uit het huis in Ross verhuisde. Niemand leek te weten waar hij logeerde. John dacht misschien in het Four Seasons in Palo Alto, maar hij wist het niet zeker. Marshall had gezegd dat hij alles wat hij meenam zou laten opslaan. En hij had een lijst opgestuurd met de dingen die hij graag wilde houden.

De kinderen gingen dat weekend nog een paar keer waterskiën en Liz deed haar best er niet over te zeuren of zich te veel zorgen te maken. Ze was gewoon blij dat ze er waren en ze wist dat Tom een verantwoordelijke jongeman was. Ze vertrouwde de jongens met de boot, zolang ze Lindsay maar niet aan het roer lieten.

Liz voelde zich nog steeds constant moe, alsof ze een vreselijk ongeluk had gehad en langzaamaan verder herstelde. Ze probeerde niet aan Marshall te denken en sprak nooit over hem. Hij was een taboeonderwerp geworden.

Op de laatste vakantiedag stond ze op de steiger en keek uit over het meer. Het was al fris geworden. Ze wist dat ze hier altijd aan zou terugdenken als de plek waar Marshall haar over zijn minnares in L.A. had verteld. Ze ging het huis in Tahoe ook verkopen, maar had dat nog niet tegen de kinderen gezegd. Ze dacht dat ze de volgende zomer misschien ergens anders een huisje konden huren. Hier wilde ze nooit meer naar terugkeren.

‘Klaar, mam?’ riep Tom. Hij had de auto ingeladen en zou met haar en Lindsay terug naar Ross rijden met alle spullen die ze voor de zomer hadden meegenomen. John reed in zijn eigen auto terug naar de stad.

‘We lijken wel zigeuners,’ merkte ze op toen ze instapte, en ze besefte dat ze glimlachte. Het was ook allemaal zo gek. Tom glimlachte terug naar haar en door de achteruitkijkspiegel naar zijn zusje. Een tijdlang had hij het niet gedacht, maar het zag ernaar uit dat ze het gingen redden. Toen ze wegreden deed Liz haar ogen dicht en legde haar hoofd tegen de hoofdsteun.

Geoff was in het Labor Day-weekend met Ashley en de tweeling voor een dagje naar het Coral Casino in Santa Barbara gereden en vertelde Kendall en Kezia dat hij en hun moeder hier vroeger als kind kwamen, waar ze om moesten giechelen. Ashley had hem die week eindelijk laten weten dat ze er klaar voor was om hem te zien. Het had niet lang geduurd, maar het had voor hen allebei een eeuwigheid geleken. Nadat ze elkaar hadden gesproken was hij meteen in de auto gesprongen.

‘Ik begon al bang te worden dat ik je weer achttien jaar niet zou zien,’ plaagde hij haar nu. Ze zag er hetzelfde uit als toen hij net naar L.A. was gekomen, ze was alleen wat stilletjes en hij zag dat ze dunner was geworden. Maar ze was wel vrolijk. Zelf had hij het razend druk gehad met de scripts voor de nieuwe tv-show.

Ze spraken niet over wat er was gebeurd. Hij was allang blij dat hij haar weer zag. En hij was verbaasd dat ze tijdens de strandwandeling ineens haar hand in de zijne liet glijden. Hij draaide zich een stukje om, keek haar aan, ze glimlachte naar hem en ineens wist hij dat alles goed was. Hij was doodsbang geweest dat hij het bij haar had verbruid toen hij haar had gekust terwijl ze probeerde uit te vogelen wat ze met Marshall wilde. Ook voelde hij zich schuldig dat hij haar in de war had gebracht. Maar ze leek er evengoed uit te zijn gekomen en rust te hebben gevonden. De pijn was nog wel zichtbaar in haar ogen. Geoff wist dat ze om het verlies had getreurd en om Marshall rouwde, maar hij kon zien dat het al stukken beter met haar ging. Hij hield haar hand vast en ze renden hand in hand het water in om met de meiden te spelen. Hij spatte ze nat en zij spatten terug, en toen spatte Ashley hem nat en dompelde hij haar onder, en iedereen was aan het gillen en lachen en spetteren en Ashleys blonde halo van krullen was doornat. Per ongeluk botste hij tegen haar aan en keek in haar ogen toen ze zo dicht bij elkaar stonden. ‘Ik heb je gemist,’ zei hij.

‘Ik jou ook,’ gaf ze met een grijns toe, en toen trok ze hem met zich mee een golf in en was hij ook doornat, terwijl Kendall en Kezia vanaf het strand om hen lachten.

Toen ze die avond terug naar L.A. reden, vonden ze allemaal dat het een heel fijne Labor Day was geweest. Geoff keek naar Ashley en zij schonk hem een lange, lome glimlach.

26

De bespreking begon zodra Marshall was gearriveerd. Hij zag er waardig en serieus uit in zijn donkere pak. Tegenover hem aan de vergadertafel zaten drie mannen van een bedrijf in Boston dat nog net niet zo groot als UPI was, maar de afgelopen twee jaar buitengewoon snel was gegroeid. Het was hard onderweg het grootste bedrijf van het land te worden en alle concurrenten voorbij te streven. Nu alleen nog een machtige leider aan het roer. Iedereen op de thuisbasis in Boston was ervan overtuigd dat dat Marshall Weston moest zijn. Ze hadden geen idee of hij ook maar wilde overwegen na vijftien jaar bij UPI weg te gaan en ze betwijfelden het, maar ze waren toch naar Californië gekomen om te proberen hem daartoe over te halen en hij luisterde geboeid naar wat ze te zeggen hadden. Het was hun tweede ontmoeting in twee dagen. Ze zouden die avond teruggaan naar Boston.

Marshall had nog niets toegezegd, maar zijn interesse was zeker gewekt. Als ze wilden dat hij daarheen zou verhuizen, moesten ze het alleen nog echt de moeite waard maken. Werknemersopties, tekenpremie, een aandeel in het bedrijf en alle voordeeltjes en extraatjes die hij kon krijgen. Hij zat op rozen bij UPI, maar net als ieder ander in zijn positie was hij te koop. En Boston Technology deed erg haar best.

‘Nou heren, het is een mooi voorstel,’ zei hij neutraal. Ze konden aan hem zien dat ze nog niet de juiste snaar hadden geraakt. Dat was jammer, maar ze hadden nog wat troeven achter de hand die ze voor het laatst hadden bewaard. Vlak voor het einde van het gesprek schoof het hoofd van de wervingscommissie, en lid van de raad van bestuur, een vel papier over tafel met daarop een netjes getypte lijst. Hij was gemachtigd nog een laatste aanbod te doen: een privévliegtuig dat altijd tot Marshalls beschikking stond, tien miljoen extra per jaar en tweehonderd miljoen dollar aan aandelen die hij op elk gewenst moment mocht verkopen. Daarbij nog eens driehonderd miljoen na vijf jaar, onafhankelijk van hun winst. Zo zeker waren ze van zijn kunnen. Het kwam neer op een half miljard dollar als hij vijf jaar bij hen bleef. Marshall las de lijst, glimlachte, stond op en stak zijn hand uit. ‘We hebben een deal.’ Hij glunderde en zij ook. Het was het beste aanbod dat hij ooit had gezien en hij zou er absoluut geschiedenis mee schrijven. Ze spraken af dat de voorwaarden vertrouwelijk zouden blijven en dat zijn aantreden pas zou worden bekendgemaakt nadat hij ontslag had genomen bij UPI en de raad van bestuur op de hoogte had gesteld. Dat was wel zo netjes. Iedereen stemde in en de deal was beklonken.

Marshall verliet de vergaderruimte van de neutrale locatie die ze hadden uitgekozen als een binnenkort zeer rijk man, hoewel hij het nu ook al niet slecht had.

Hij schreed het gebouw uit naar de wachtende limousine die hij voor de gelegenheid had gehuurd. Het was het perfecte einde van wat een onaangename zomer was geweest en precies hoe hij UPI wilde verlaten. Vanaf de aanklacht van seksuele intimidatie en hun chantage vanwege Ashley wilde hij daar weg. Hij had er misschien anders over gedacht als hij toch met haar was getrouwd of als het met Liz te lijmen was geweest, maar nu had hij hier geen banden meer. Zijn kinderen waren groot en bijna zelfstandig. Zijn gezin was uit elkaar gevallen door de scheiding. Hij wist zeker dat de kinderen nog wel zouden kalmeren en bij zinnen zouden komen. Hij was één keer naar Malibu geweest om de tweeling te zien en zou ze met kerst een paar dagen meenemen naar Aspen. Als ze ouder werden zou het makkelijker voor hem worden om ze te zien, maar voorlopig wist hij dat ze bij Ashley in goede handen waren en hij had belangrijke dingen te doen. Hij wilde geen contact met hun moeder, ook niet met Liz. Marshall had zijn schepen achter zich verbrand en was een vrij man. Vrij om het beste aanbod aan te nemen en te gaan en staan waar hij wilde. Boston Technology was een van de spannendste jonge bedrijven van het land. Hij was helemaal klaar voor verandering en een nieuwe horizon en zij hadden erkend wat hij te bieden had en waren bereid hem te betalen wat hij waard was. Een half miljard dollar in vijf jaar zag hij wel zitten. Ze hadden hem een astronomisch salaris geboden, dat ze zojuist nog hadden verhoogd, en winstbonussen die hij elk jaar kon vermenigvuldigen. Hij wist zeker dat hij over vijf jaar, of hooguit tien, een miljard dollar op de bank had staan. Dat was meer dan genoeg compensatie voor de narigheid van de afgelopen maanden. Ze wilden hem op 15 oktober in Boston hebben en dat vond hij prima. Het was geen lange opzegtermijn voor UPI, maar het was redelijk en beter verdienden ze toch niet. Zijn loyaliteit lag niet langer bij hen. Boston Technology had zijn hart veroverd, voor de juiste prijs.

De limousine reed een gelukkig man terug naar kantoor.

Vijf dagen nadat Marshall met Boston Technology om de tafel had gezeten, sprak Fiona na een bestuursvergadering met Nathan Daniels. Hij stond te trappelen om de roddel te vertellen die hij net had gehoord: dat Marshall Weston bij UPI vertrok en voor een astronomisch bedrag door BT was weggelokt. Het verhaal was bevestigd door een vriend van hem bij UPI, het was dus blijkbaar waar. Nathan zei dat er wild gespeculeerd werd over het bedrag, maar niemand wist precies hoeveel het was. Dit was het pikantste nieuwtje in het bedrijfsleven in jaren, misschien wel ooit. En Nathan roddelde zelden, maar nu kon hij het niet laten.

Fiona kon zich ook nauwelijks bedwingen toen Logan die avond binnenkwam. Hij sliep meerdere nachten per week bij haar in Portola Valley en dat vond ze heerlijk. Ze kookten samen en trokken vaak voor het naar bed gaan nog even wat baantjes in het zwembad. Ze vond het ook leuk in zijn appartement in de stad, in de Upper Haight, maar het was voor haar niet handig daar buiten het weekend te zijn. Doordeweeks moest ze dicht bij haar werk zijn, wat Logan begreep, dus kwam hij meerdere keren per week over om haar leven makkelijker te maken. Eigenlijk deed hij dat op ieder front.

‘Je zult niet geloven wat ik vandaag hoorde,’ zei ze zodra hij binnen kwam lopen.

‘Moet ik raden?’ Hij keek geïnteresseerd en geamuseerd. Hij vond het ook heerlijk de avonden met haar door te brengen. Hun seksleven was geweldig en alles aan hun relatie leek te werken, zelfs beter dan ze hadden gehoopt.

‘Het zijn pure roddels die ik vandaag na de bestuursvergadering heb opgevangen en ik wil niet je bron zijn,’ herinnerde ze hem, ‘maar Marshall Weston vertrekt bij UPI, gaat naar Boston Technology en hij krijgt er een fortuin voor, met ongelooflijke extra’s. Mogelijk werknemersopties die hij ongestraft mag verkopen wanneer hij wil, een vliegtuig, noem maar op. Ze hebben alles in de strijd gegooid, op een operatie voor geslachtsverandering na.’

‘Terwijl hij die juist zo goed zou kunnen gebruiken! Ik kan me geen betere kandidaat voorstellen!’ lachte Logan. Tegen die tijd wist iedereen van Marshalls fratsen in L.A., de twee buitenechtelijke kinderen en de aanstaande scheiding. Er had bij UPI iemand uit de school geklapt en nu ook weer over zijn nieuwe baan bij BT. Logan had de geruchten ook gehoord, maar had niets tegen Fiona gezegd. Zijn informatie kwam van een betrouwbare bron binnen het bedrijf en was dus niet zomaar een roddel.

‘Het vliegtuig is een 757, exclusief voor zijn gebruik.’ Haar ogen schitterden bij de gedachte en Logan moest lachen. Zij zat ook op dat niveau. De CEO’s van Silicon Valley leken van elkaar op de hoogte te blijven en roddelden graag over de laatste deals, waarvan sommige voor astronomische bedragen gesloten werden.

‘Je moet opslag vragen, schatje,’ plaagde hij haar.

‘En of.’ Ze veinsde verontwaardiging, maar ze genoot van het roddelen over Marshall. En ze had het bepaald niet slecht bij NTA. Zij en haar kinderen zaten er voor de rest van hun leven warmpjes bij en dat vond Logan fijn voor haar. Het ging hem allemaal boven zijn pet, het was voor hem net monopolygeld. Fiona sprak nooit over wat ze verdiende en hij vroeg het ook niet, want het kon hem niets schelen. Ze leidde een bescheiden leven met het comfort dat ze wilde, en behoefte aan meer had ze niet. Het was een verstandige vrouw. ‘Wat vind je daar nou van?’ vroeg ze.

‘Ik vind hem een mazzelaar. Het is een klootzak, maar hij lijkt maar omhoog te blijven vallen. Hij heeft beide vrouwen in zijn leven bedrogen, heeft voor een schandaal gezorgd voor UPI met een of andere bimbo en er bijna nog een over zich heen gekregen met die meid in L.A., en nu koopt BT hem voor triljoenen en is hij ineens een held. Je moet het hem nageven: hij weet het spelletje te spelen. Wat geld betreft dan. Als mens bungelt hij wat mij betreft helemaal onderaan.’ Fiona had hem nu ook niet erg hoog meer zitten, maar het fascineerde haar om te zien hoe hij zich naar een zelfs nog betere positie manoeuvreerde. ‘En na al dat bedrog smeert hij ’m ook nog eens. Wat een vent!’

‘Ga je erover schrijven?’ vroeg ze belangstellend. ‘Je kunt niets gebruiken van wat ik heb gezegd, hè? Al wordt er overal geroddeld over zijn vertrek en aanstelling bij BT. Ik heb een vriendin gebeld en zij gokt dat hij ergens tegen de tweehonderd miljoen aan zit.’ Fiona keek niet jaloers, wel geïntrigeerd.

‘Schat, ik heb een bron voor dit soort verhalen. Daar ben ik al de hele week mee in gesprek, maar ik wil zeker weten dat mijn informatie klopt voordat ik er iets mee doe.’ Logan deed niet aan roddels, hij was een serieuze journalist en deed alleen verslag van echt nieuws.

De rest van de avond bleef Marshall Weston het gespreksonderwerp en vroeg Fiona zich tussendoor af wat John ervan zou vinden dat zijn vader naar Boston ging verhuizen. Het klonk alsof de deal al was beklonken. Maar Alyssa zei dat de kinderen hem toch niet zagen en niet wilden zien, als steunbetuiging aan hun moeder. Fiona was nieuwsgierig, maar ze kon het Alyssa niet vragen voor het geval John er nog niets over wist. Het was nog niet bekendgemaakt en dat kon naar alle waarschijnlijkheid nog wel een paar weken duren – tot kort voor zijn vertrek – zodat UPI tijd had om een opvolger te vinden en niet zou destabiliseren. Maar als het bekend werd, zou het groot nieuws zijn.

Logan en Fiona raakten uiteindelijk uitgepraat over het onderwerp, ontspanden zich in bed en kletsten over andere dingen. Ze beëindigden de avond zoals bijna altijd: met een vrijpartij. Fiona was in geen jaren, of misschien wel nooit, zo gelukkig geweest.

De daaropvolgende dagen hoorde ze niets concreets over Marshall op het werk. De gesprekken bij de koffieautomaat gingen al gauw weer over iets anders. Een schandaal rond een jonge bekende ondernemer die honderd miljoen dollar uit een hedgefonds had gestolen, wat tegenwoordig niet veel voorstelde, maar toch een goed verhaal was. Logan schreef er een groot stuk over.

Hij bleef donderdagavond in de stad omdat hij een deadline had, maar vrijdagavond zou hij weer naar haar toe komen. Toen Fiona vrijdagochtend alleen aan het ontbijt The Wall Street Journal openvouwde, werd ze aangestaard door Marshall Weston op de voorpagina boven een artikel met daarin elk detail dat ze die ene avond aan Logan had verteld. Er werd gesproken van een anonieme bron op topniveau en alles wat ze had gezegd werd aangehaald. Ze was woedend. Zijn naam stond eronder dus hij kon het niet ontkennen. Hij had haar als bron gebruikt en zijn belofte verbroken. Ze zou hem nooit meer kunnen vertrouwen. Het kon haar niet schelen hoe goed hij in bed was, Logan was een leugenaar. Zij was die bron ‘op topniveau’. Ze kon hem wel vermoorden. Hij appte haar voordat ze naar haar werk ging maar ze antwoordde niet. De hele dag zat ze woedend aan haar bureau.

Rond lunchtijd belde hij, maar ze nam zijn telefoontje niet aan. Ze zei hem niet dat hij die avond niet moest komen, want ze wilde hem persoonlijk de kop van zijn romp rukken en hem de deur wijzen. Daarna hoefde ze hem nooit meer te zien. Hij was gevaarlijk voor haar carrière en een eerloze zak die zich niet aan zijn woord hield. Vertrouwen was het belangrijkste in haar leven en zou dat ook in het zijne moeten zijn. En als iemand zijn ‘anonieme bron’ naar haar zou herleiden, zou ze voor schut staan. Ze kon het zich niet veroorloven dat iemand met haar reputatie speelde en dat had hij zojuist gedaan.

Fiona was de hele dag boos gebleven en zat hem die avond in haar woonkamer op te wachten. Ze was eerder van het werk weggegaan. Zodra hij binnenkwam en haar gezicht zag, wist hij dat er iets goed fout was. Toen hij door de deur kwam, smeet ze de krant naar hem toe. ‘Wat is er?’ vroeg hij met een verbaasde blik. ‘Ik heb je de hele dag proberen te bellen, maar je nam niet op.’ Nu begreep hij waarom; ze was ergens boos over.

‘Ik wilde je recht in je gezicht zeggen wat een walgelijke ploert ik je vind. Je hebt me je woord gegeven en beloofd dat je me nooit zou gebruiken als informatiebron, maar dat heb je wél gedaan!’ Ze wees naar The Wall Street Journal die nu op de vloer lag.

Logan was diep geschokt en zijn gezicht verhardde. ‘Je hebt me jouw roddel verteld, maar daar heb ik niets van gebruikt. Ik wilde wachten tot ik het van mijn vaste bron kreeg. Die vertelde me alles wat jij had gezegd en meer. Ik heb geen woord gebruikt van wat jij me vertelde, Fiona. Dat zou ik nooit doen. Ik hou me altijd aan mijn woord. Ik haal mijn informatie niet bij amateurs, Fi. Ik werk met professionals.’ Hij keek kwaad en gekwetst en ze schreeuwden allebei. Fiona was zeer geagiteerd. ‘Je hebt me nog niet de helft verteld van wat mijn vaste bron me al had gegeven. Ik doe niet aan achterklap, ik gebruik alleen het echte werk. En als bron ben jij dat niet. Je bent slim en discreet en ik zou je nooit zo belazeren. Ik hou toevallig van je en bovendien respecteer ik je. Of dat deed ik tenminste tot nu toe. Dus beschuldig me niet van dingen waar je niets vanaf weet. Ik heb maar één interesse in jou en dat is als de vrouw van wie ik hou, met wie ik vrij en om wie ik geef. Ik roddel dan misschien met je, maar geloof me, voor iemand als ik ben je geen goede bron.’ En daarmee vertrok hij en smeet de deur met een klap achter zich dicht. Fiona wilde hem iets naar zijn hoofd slingeren, maar had niets bij de hand. Ze geloofde hem niet. Hij had haar woord voor woord geciteerd. Ze las het artikel nog een keer en er stond wel veel meer in, maar hij had alles gebruikt wat ze hem had verteld, elk woord. En haar ogen vielen bijna uit hun kassen toen ze zag dat Marshall Weston binnen vijf jaar een half miljard dollar zou krijgen. Dat was absurd. En het was een eikel. Logan Smith ook, wat haar betrof.

Fiona stormde die avond door het huis, smeet met deuren en keukenkastjes. Hoewel ze het wel als een toekomstige mogelijkheid besproken hadden, was ze blij dat hij niet bij haar was ingetrokken, want dan had hij er nu uit gegooid. Ze draaide die avond een wasje, maar was er met haar hoofd niet bij en waste veel te heet. Het eten dat ze in de magnetron had gezet verbrandde. Toen ze in bad stapte, was het water kokendheet. Ze dacht erover hem een mail te sturen om te zeggen wat een eikel hij was, maar deed het toch maar niet. Van hem hoorde ze ook niets, geen verontschuldigingen of zelfs maar een appje, en het kon haar niets schelen ook. Ze zou hem nooit vergeven dat hij zich niet aan zijn woord had gehouden en haar vertrouwen had beschaamd.Fiona realiseerde zich plotseling dat ze geen haar beter was dan Harding Williams, die met een journaliste naar bed was geweest en haar vertrouwelijke informatie had verteld. Nu had ze bijna hetzelfde gedaan. Het enige verschil was dat ze niet getrouwd was en niet vreemdging, en ze had geen geheimen over haar eigen bedrijf onthuld, maar wel geroddeld. Naar haar mening was wat Logan had gedaan nog erger. Hij had haar als anonieme bron gebruikt, hoe hard hij het ook ontkende.

Ze lag er de hele nacht van wakker en ’s ochtends was ze zelfs nog bozer, op hem en op zichzelf. Ze had er spijt van dat ze ooit iets met hem was begonnen. Eigenlijk wilde ze haar tennisafspraak met Jillian afzeggen, maar ze besloot toch te gaan. Toen ze met een donderwolk boven haar hoofd bij de tennisbaan uit haar auto stapte, schrok haar zus zich rot.

‘Lieve help, volgens mij heb jij geen goede dag. Is er iets?’

‘Niks hoor,’ zei Fiona, en ze liep naar de baan toe. Met haar openingsservice sloeg ze bijna Jillians hoofd in. Haar zus moest opzij springen.

‘Jezus! Wat héb jij? Heb ik iets verkeerd gedaan?’

‘Nee, ik ben gewoon boos,’ gaf Fiona toe, en ze serveerde nog een keer, bijna net zo hard.

‘Liefdesperikelen?’

‘Het is uit. Ik wil het er niet over hebben. Het is een klootzak.’

‘Wat rot. Kan ik iets doen?’ Jillian mocht Logan graag en ze hoopte dat deze breuk maar tijdelijk was. Maar haar zus leek wel tot moord in staat. Jillian had haar in geen jaren in zo’n slecht humeur gezien. Fiona won het potje tennis, maar wat had ze eraan?

Ze praatten even na. ‘Hij heeft me als bron gebruikt,’ legde Fiona uiteindelijk uit. ‘Hij had me in het begin zijn woord gegeven dat hij dat nooit zou doen, maar heeft het toch gedaan.’

‘Weet je dat zeker?’ Jillian leek verbaasd. ‘Met alle respect, hij is een professional. Hij heeft waarschijnlijk wel betere bronnen dan jij.’

‘Nee, dit kwam echt van mij,’ zei Fiona, en haar gezicht betrok. ‘Ik mocht hem ook graag. Ik hou zelfs van hem, dat is het rottige eraan. Maar ik wil hem niet meer terug. Het is voorbij. Ik wil niets met een man die ik niet kan vertrouwen. Bovendien is het te gevaarlijk voor me als hij me constant citeert.’

‘Ik vind het echt heel rot,’ zei Jillian. Ze voelde met haar mee. Onder de woede was Fiona duidelijk teleurgesteld. Jillian vond het erg sneu voor haar. Logan leek zo’n leuke man, maar een journalist bleef een journalist en zij had ook ervaren dat het niet erg betrouwbare lieden waren. Hoort bij het vak.

Een paar minuten later ging Fiona terug naar huis. Daar trof ze Logan op de stoep, hoewel hij een sleutel had. Die gaf hij haar toen ze langs hem heen probeerde te lopen.

‘Ik kwam de sleutel terugbrengen,’ zei hij zakelijk. Hij zag er net zo beroerd uit als zij. ‘En dit.’ Hij gaf haar een envelop. ‘Ik wil dat je weet dat ik mijn hele leven nog nooit een bron heb onthuld. Dat soort dingen doe ik niet. Ik bescherm ze, maar ik wilde je dit laten zien omdat ik niet wil dat je denkt dat ik mijn belofte heb verbroken. Want dat is niet zo. Hier zit het materiaal in dat ik van mijn bron heb gekregen. Ik wilde dat je het zou zien. Ik heb zijn naam onleesbaar gemaakt omdat ik zelfs aan jou mijn bronnen niet prijsgeef. Maar je kunt zien wat hij me heeft gestuurd en hoe gedetailleerd het is. Ik betaal hem een bom duiten om informatie naar me te lekken en het is elke cent waard.’

‘Is dat niet illegaal?’ vroeg ze hem kiltjes.

‘Misschien. Maar zo werkt het nou eenmaal. Zo verdien ik mijn brood en belegt hij het zijne. Het is een goed werkend systeem. Dus je wordt bedankt,’ zei hij, en hij draaide zich om en vertrok. Ze keek hoe hij wegreed en had de envelop nog in haar hand toen ze naar binnen liep en aan de keukentafel ging zitten. Fiona maakte hem open. Er zat een e-mail in die Logan had uitgeprint, van iemand bij UPI. De naam was doorgekrast, maar het kwam van hoog in het management, wat op zich al choquerend was. Ze las het mailtje. Alles wat hij in zijn artikel had gebruikt stond erin, bijna woordelijk. De bron bij UPI had Logan alles verteld wat hij wist. Alles wat zij tegen hem had gezegd stond er ook in, met nog veel en veel meer. Nu ze het las, wist ze dat Logan de waarheid had gesproken. Hij had niet gelogen of zijn belofte verbroken, hij had haar niet als bron gebruikt. Hij had gewacht tot hij het hele verhaal had gekregen van een uit de school klappende leidinggevende bij UPI. Na het lezen voelde Fiona zich belabberd. Ze wist niet wat ze moest doen en zat daar maar. De uitgeprinte e-mail verscheurde ze en gooide hem bij het afval. Ze dacht erover Logan te appen, maar ze voelde zich dom. Ze had zich vergist en hem beschuldigd van iets wat hij niet had gedaan. Ze was hem haar excuses verschuldigd. Zelfs al zouden ze elkaar daarna nooit meer zien, Fiona moest hem ten minste vertellen dat het haar speet dat ze hem vals had beschuldigd. Want hij was onschuldig.

Ze pakte haar tas, stapte in de auto en reed naar de stad. Bij zijn appartement aangekomen, belde ze aan. Hij was er niet, dus ging ze op de stoep zitten en wachtte. Twee uur later zag ze hem met boodschappen in zijn handen de straat in komen, en hij zag haar voordat hij haar had bereikt. Toen hij bij haar was, zag Logan dat ze niet boos meer was. Ze keek heel berouwvol en was bijna in tranen.

‘Het spijt me. Ik had die vreselijke dingen niet tegen je moeten zeggen. Ik dacht dat je me had gebruikt.’ Haar ogen stonden diepbedroefd om hoe ze hem had behandeld. Ze had hem diep gekwetst.

‘Ik zou dat nooit doen, Fiona. Ik heb je mijn woord gegeven. Dat is heilig voor mij. En jij ook.’ Hij keek verdrietig toen hij dat zei en zette zijn boodschappen neer. ‘Als ik jou iets beloof zal ik die belofte nooit verbreken.’ Terwijl hij het zei, spreidde hij zijn armen naar haar uit, bereid haar te vergeven. Ze wierp zich in zijn armen, bereid om hetzelfde te doen. Het was hun eerste grote ruzie geweest en ze hadden wat kleerscheurtjes opgelopen, maar ze hielden nog steeds van elkaar. Hij keek naar haar. ‘Je noemde me een walgelijke ploert,’ zei hij, en hij moest lachen.

‘Sorry. Dat had ik niet moeten zeggen.’ Ze keek schaapachtig en beschaamd.

‘Ik heb wel ergere dingen naar mijn hoofd geslingerd gekregen. Dat van jou is nog heel tam. Kom je mee naar binnen? Ik wilde net gaan koken.’ Ze liep hem achterna de trap op en ze maakten samen eten klaar en praatten over zijn bron bij UPI. Ze was nog geschokt van wat er allemaal in de e-mail had gestaan.

‘Hoe kan hij zoiets doen? Hij schendt zijn eigen positie!’

‘Dat doen mensen nou eenmaal. Zo kan ik mijn werk doen. Mensen praten. Sommige van mijn beste bronnen zijn mensen op hoge posities.’

‘Harding Williams hebben we voor zoiets ontslagen. Nou ja, we hebben hem tot zijn ontslag gedwongen. Hij was het lek uit de bestuurskamer.’

‘Ik wíst dat je hem had ontslagen, of had gedwongen! Ik heb die gezondheidsredenen-onzin nooit geloofd.’ Hij grijnsde. Maar het verhaal was niet interessant genoeg om op te volgen. Dat was helemaal in het begin geweest, na hun eerste lunch samen, en hij had haar gebeld de dag nadat Harding ontslag had genomen als voorzitter. ‘Je hebt tegen me gelogen.’ Hij lachte. ‘Je bent een waardeloze bron, Fiona. Jou zou ik echt nooit gebruiken,’ zei hij ernstiger.

‘Dat weet ik nu, en het spijt me.’

Ze sliepen die nacht in zijn bed en gingen ’s morgens terug naar Portola. Jillian belde haar die avond om te vragen hoe het met haar ging. Fiona antwoordde dat het prima ging en dat Logan eten stond te koken.

‘Ah... dus jullie hebben het bijgelegd?’ Daar was ze blij om.

‘Ja. Ik zat fout. Hij heeft me niet als bron gebruikt. Hij had een veel betere.’

‘Goed om te horen. En je mag nooit meer met me tennissen als je ruzie met hem hebt. Ik heb het nauwelijks overleefd. Een van je opslagen kostte me bijna mijn hoofd.’

Fiona moest lachen. ‘Sorry.’ Ze hingen op en Fiona ging terug naar de keuken om Logan met het eten te helpen. ‘Dat was Jillian. Ik was zo boos, dat ik haar gisteren heb ingemaakt met tennis.’ Hij glimlachte en gaf haar een glas wijn. ‘Wat eten we?’ Hij had zijn boodschappen meegenomen en was zonder haar alvast aan de slag gegaan.

‘Stof,’ zei hij. ‘Een extra grote portie voor jou.’ Ze lachte, zette haar wijnglas neer en sloeg haar armen om hem heen. Hij kuste haar. ‘Ik hou van je, Fiona. Ook al heb je me uitgemaakt voor walgelijke ploert. Daar zal ik nog een gepaste straf voor moeten bedenken. Maar eerst heb ik een ander ideetje.’ Hij zette het gas uit en zij dacht aan hetzelfde toen ze hem achternaliep naar haar slaapkamer. De ruzie was voorbij. Ze waren allebei als winnaar uit de bus gekomen, vooral in bed.

27

Marshall ging door de douane op San Francisco Airport en bedacht dat het de laatste keer was dat hij dat ooit hoefde te doen. Zodra hij in Boston was, zou hij zijn nieuwe vliegtuig krijgen. Dit was dus zijn laatste commerciële vlucht en hij wist dat hij het niet zou gaan missen. Gekleed in pak met overjas ging hij samen met de andere eersteklaspassagiers aan boord van de vlucht naar Boston. De crew was al ingelicht over wie hij was en begroette hem met alle egards zodra hij het vliegtuig in stapte.

Er zat een jonge vrouw op de stoel naast hem, wie het meteen opviel dat de stewardessen hem met veel omhaal verwelkomden. Ze boden hem een glas champagne aan, dat hij afsloeg, en hingen zijn jas voor hem op. Marshall liet zich in de stoel naast haar zakken en nam haar discreet in zich op. Ze leek halverwege de dertig, droeg een jasje van Balenciaga, spijkerbroek en schoenen met hoge hakken en rode zolen. Het was een mooie meid. Toen ze opstegen merkte hij luchtigjes op dat hij gewoonlijk naast de Air Marshal zat en dat dit zijn geluksdag moest zijn omdat hij nu naast haar mocht zitten. Ze lachte en legde het tijdschrift weg dat ze had zitten lezen. Ze zei dat ze naar Boston ging om haar moeder te bezoeken, die daar woonde.

‘Ik ook. Of ik gá er wonen, tenminste.’ Hij glimlachte weer naar haar. ‘Ik verhuis daarheen voor mijn nieuwe baan,’ zei hij bescheiden, maar ze wist al dat hij een vip was. Hij droeg een op maat gemaakt pak en zijn schoenen zagen er duur uit en waren onberispelijk gepoetst. Zijn haar was perfect gekapt en hij droeg een gouden horloge. Ze wist niet wie hij was, maar alles aan hem straalde macht en succes uit. ‘Hoelang blijf je in Boston?’ vroeg hij haar. Hij vond het ineens helemaal niet meer zo erg dat hij op een commerciële vlucht zat.

‘Dat weet ik nog niet. Een paar weken, misschien langer. Misschien ga ik er wel een baan zoeken.’ Ze was vaag en een beetje verlegen. Ze realiseerde zich dat hij ongeveer net zo oud was als haar vader, maar hij leek een erg boeiende man. Marshall had de vitaliteit van een jonge vent, versterkt door zijn zelfverzekerdheid en charme.

‘Wat voor werk doe je?’

‘Ik heb modellenwerk gedaan, maar het afgelopen jaar heb ik als personal assistent gewerkt. En ik zit erover te denken om naar de kunstacademie te gaan.’ Ze wist duidelijk nog niet goed wat ze wilde, maar dat maakte Marshall niet uit. Ze had lang donker haar dat haar gezicht omlijstte en laag op haar rug hing. Het was een heel mooie meid die hem met grote ogen aankeek. ‘Wat doe jij?’ vroeg ze onschuldig.

‘Ik leid een bedrijf,’ zei hij en hij glimlachte naar haar terwijl ze zonder het zelf te beseffen iets dichter bij hem ging zitten. Hij zag haar delicate blanke hals en de schaduw van een borst en kanten beha onder het Balenciaga-jasje dat deels openstond.

‘Dat is vast heel spannend,’ zei ze glimlachend.

‘Soms,’ gaf hij toe, terwijl hij zich afvroeg hoe het zou zijn om haar te zoenen. Het was opwindender te weten dat hij haar kon hebben als hij haar wilde, net zoals elke vrouw in het vliegtuig als ze eenmaal wisten wie hij was. Hij had ze voor het uitkiezen en ze werden hem zo in de schoot geworpen.

Marshall kletste een tijdje met haar, daarna deed hij zijn ogen dicht en sliep even. Toen hij weer wakker werd, zat ze een film te kijken. Hij staarde een tijdje naar haar en toen, heel zachtjes alsof het per ongeluk ging, raakte hij haar hand aan, en ze draaide zich om, glimlachte naar hem en deed haar oortjes uit. ‘Zullen we een keertje afspreken in Boston?’ vroeg hij zacht. ‘Misschien kunnen we samen uit eten gaan?’

‘Dat lijkt me leuk,’ zei ze, in haar nopjes. Een paar minuten later gaf ze hem het telefoonnummer van haar moeders huis en haar mobiele nummer op een papiertje. Hij knikte en stopte het in zijn zak.

‘Ik bel je morgen,’ beloofde hij. Ineens bedacht hij iets. ‘Kun je misschien een lift gebruiken?’ Ze knikte, weer met grote ogen. ‘Er staat een auto met chauffeur voor me klaar.’

‘Ik was van plan een taxi te nemen.’

‘Dat hoeft dan nu niet meer. Ik zet je af waar je wilt. Ik logeer in het Ritz Carlton.’ Hij gaf haar zijn kaartje met zijn mobiele nummer. Ze deed het in haar tas en keek de film af.

Tijdens het avondeten in het vliegtuig kletsten ze nog even en na de landing liep ze met hem mee. Het verliep precies zoals hij had verwacht. Hij hielp haar bij de bagageband en zijn chauffeur nam haar koffer van haar over. Even later reden ze weg en had ze sterretjes in haar ogen als ze naar hem keek. Hij was de opwindendste man die ze ooit had ontmoet. Voor Marshall was ze gewoon de zoveelste mooie meid, een makkelijke prooi en een mooie manier om zijn leven in Boston te beginnen.

Ze bedankte hem uitgebreid toen hij haar bij een aardig huis in Beacon Hill afzette. Ze kwam uit een welgestelde familie. Heel goed om mee te beginnen, misschien zelfs voor een poosje. Hij zou haar bellen en mee uit eten nemen. Nog voor hij bij zijn hotel was belde Marshall haar op haar mobiel.

‘Ik mis je nu al, Sandy,’ zei hij, en hij hoorde het stokken van haar stem voordat ze antwoordde.

‘Dank je, Marshall.’ Ze klonk alsof ze de loterij had gewonnen, en dat gevoel had ze ook, omdat zo’n indrukwekkende man haar had opgemerkt en mee uit wilde nemen.

‘Zie ik je morgenavond?’

‘Ja, leuk.’ Het klonk alsof ze het meende.

‘Ik haal je om halfacht op,’ beloofde hij. En na het eten zouden ze naar zijn hotel gaan. Wanneer ze de volgende ochtend wakker werd, zou ze bijna niet kunnen geloven wat er was gebeurd, dat een man als hij haar wilde. Het was zo makkelijk om eraan te beginnen, en zoveel moeilijker om het te beëindigen, maar daar hoefde hij nu nog niet aan te denken. Het was een nieuw begin. Boston, de baan, het meisje, zijn nieuwe vliegtuig. Marshall glimlachte bij zichzelf toen ze bij het hotel arriveerden. De manager stond hem buiten op te wachten en onthaalde hem vorstelijk. Boston Technology had de penthousesuite voor hem geboekt. Toen hij om zich heen keek, wist hij dat het precies was wat hij verdiende. Hij zag het meisje uit het vliegtuig hier al voor zich. Sandy. Het was perfect. En meer had hij nu niet nodig. Zijn nieuwe leven was begonnen.

Liz had de goederenlift van het stadsappartement zaterdag voor vier uur gereserveerd zodat zij, Lindsay en de jongens de rest van haar dozen omhoog konden brengen. De verhuizers waren twee dagen bezig geweest met haar nieuwe meubels en alles was precies zoals ze wilde. Ze had de hulp van een binnenhuisarchitect ingeroepen en er waren kamers voor Lindsay en de jongens voor als ze naar huis kwamen. Het gebouw lag aan Nob Hill met uitzicht op Huntington Park, The Fairmont Hotel en Grace Cathedral, en vanuit haar slaapkamer kon ze Alcatraz en de baai zien. Ze droegen de laatste dozen met kleren uit het huis in Ross naar binnen en zetten ze neer in de grote, zonnige, nieuwe slaapkamer. Liz glimlachte toen ze om zich heen keek. Het was op tijd gelukt voor Thanksgiving, haar kinderen waren bij haar en alles aan het appartement was gloednieuw. Al het andere had ze op een veiling verkocht.

‘Wauw, ziet er goed uit, mam,’ zei John toen hij rondkeek. Het was de eerste keer dat hij het nieuwe appartement zag. Het was een nieuw begin voor zijn moeder en Lindsay. Zijn zus gedroeg zich de laatste maanden uitstekend en kon nu erg goed met haar moeder opschieten. Ze had het naar haar zin op haar nieuwe school in de stad en haalde redelijke cijfers. Ze had vanaf september gependeld en het leek haar heerlijk om in de stad te wonen, en Liz ook. Liz had een ander kapsel en zag er beter uit dan ooit. En ze dacht erover na om als vrijwilligster aan de slag te gaan bij een juridisch project voor daklozen. Ze had al het mogelijke gedaan om een nieuwe start te maken.

John was klaar met spullen uitpakken in zijn nieuwe kamer en vertelde zijn moeder dat Alyssa die middag langs zou komen. Lindsay kreunde toen hij dat zei.

‘Shit. Ik heb mama beloofd mijn inschrijfformulier voor Berkeley vandaag in te vullen, maar ik zit liever bij jullie.’

‘Berkeley?’ plaagde hij. ‘Je wilde er toch een jaar tussenuit?’

‘Ik neem maar genoegen met een tatoeage.’ Ze wilde haar moeder niet van streek maken na alles wat hun vader had gedaan. Ze waren opgelucht geweest te horen dat hij de vorige maand naar Boston was verhuisd. Geen van hen had hem nog gezien voordat hij wegging. Hij had al gezegd dat hij er met kerst niet zou zijn omdat hij naar Aspen ging. En als ze hem wilden zien moesten ze maar naar Boston komen en dat waren ze niet van plan. Ze wilden hun moeder niet alleen laten met Thanksgiving en hadden helemaal geen zin in hem.

Tom vond zijn nieuwe kamer ook mooi, al zou hij er niet vaak zijn omdat hij zijn eigen appartement in Berkeley had. Toch was het fijn om te weten dat hij welkom was. Hij bracht nu de laatste dozen naar binnen en gaf de lift weer vrij.

‘Bedankt voor jullie hulp, jongens,’ zei Liz met een brede glimlach. ‘Het ziet er mooi uit, hè? Wat willen jullie eten?’ Er was een restaurant aan de overkant in het Huntington Hotel, dat Lindsay en zij al hadden geprobeerd, en er waren er meerdere bij het Fairmont iets verderop. Ze hadden bijna elke avond afhaalmaaltijden gehaald sinds ze twee weken geleden waren begonnen met verhuizen. Lindsay was niet langer vegetariër, wat alles een stuk makkelijker maakte. Liz had al sinds de zomer niet meer gekookt en wist niet of ze dat ooit nog zou gaan doen. Haar dagen in slavernij waren voorbij. Ze wachtte niet langer elke avond tot Marshall thuiskwam om hem op zijn wenken te bedienen. Ze miste het niet. Hem ook niet. Het was alsof hij uit haar leven was gewist en ze deed ook haar best hem uit haar hoofd en hart te krijgen.

Terwijl Liz dozen aan het uitpakken was, kwam Alyssa zoals beloofd langs. Ze vond alles schitterend, mooier dan het huis in Ross en ze was blij te zien dat Johns moeder er beter uitzag. Ze had weer een glinstering in haar ogen.

Uiteindelijk werd het pizza en chinees. Ze zaten met z’n allen in de keuken te praten en te lachen. Liz keek toe en glimlachte. Het leven voelde weer goed, ze waren veilig geland en ze was thuis.

Hetzelfde weekend dat Alyssa bij John in het nieuwe appartement van de Westons op bezoek kwam, maakte Logan een reis in tegenovergestelde richting en bracht een auto vol met spullen van zijn appartement in de Upper Haight naar Fiona’s huis. Hij had de helft van een kast toegewezen gekregen en probeerde alles daarin te krijgen, maar het paste niet.

‘Is dit alles wat ik krijg?’ vroeg hij met een gemelijke blik. ‘Meer niet, in dit hele huis?’

‘Meer niet!’ zei Fiona zonder een duimbreed te wijken, en plotseling barstte hij in lachen uit. Hij herinnerde zich iets wat ze in het begin had gezegd. Ze had hem gewaarschuwd, maar hij was het vergeten.

‘Ik weet het weer,’ zei hij, en hij ging op de grond zitten, omgeven door zijn hardloopschoenen waar hij er te veel van had meegenomen, maar hij dacht dat hij ze hier wel zou gebruiken. ‘Je hebt gezegd dat alle kasten nu van jou waren en dat dat je prima beviel. Ik herinner me dat dat een van de vele redenen was waarom je geen relatie wilde. Je lijf heb ik al, nu wil ik ook je kasten.’

‘Je kunt niet alles hebben,’ zei ze lachend, en ze ging bij hem op de vloer tussen alle schoenen zitten.

‘Je had verliefd moeten worden op een nudist. Valt er niet over te onderhandelen? We moeten in kastentherapie,’ zei hij terwijl hij haar verder naar beneden trok en naast haar ging liggen. Hij vond nog steeds dat hij een enorme bofkont was om een vrouw als zij te hebben gevonden. Ze was op-en-top vrouw en was zowel zijn beste vriendin als zijn geliefde geworden, ook al was ze een kastenvrek.

‘Je kunt je kleren toch weggeven?’ opperde ze. ‘Dan kunnen we voor altijd in bed blijven. We komen er toch amper nog uit. Die hardloopschoenen heb je dus ook niet nodig.’

‘Goed punt.’ Het huwelijksreisgevoel dat in New York was begonnen was bij allebei nog niet verdwenen. Ze waren gelukkig samen en alles in hun leven leek beter te gaan nu ze een stel waren. Logan zat de laatste tijd aan trouwen te denken, maar het leek Fiona niet uit te maken en hij wilde niet verpesten wat ze nu hadden. Hij was blij dat ze in elk geval samen gingen wonen, als ze hem tenminste een plek voor zijn kleren zou geven.

Ze stemde er uiteindelijk mee in om hem een metertje extra vloerruimte te geven in de kast en een paar van haar oudere mantelpakken ergens anders te hangen.

‘Als je nou stripper of cocktailserveerster was, zouden je kleren veel minder ruimte innemen,’ betoogde hij. ‘Misschien moest je maar geen pakken meer naar je werk dragen.’ Hij zag haar liever in de kleding die ze in haar vrije tijd droeg, maar ze had een imago hoog te houden op het werk en deed dat heel strikt. Hij had haar er uiteindelijk van kunnen overtuigen de rode jurk die hij haar zo mooi vond staan in New York aan te trekken naar een etentje in de stad, maar ze had de hele avond geklaagd dat ze zich te opgedoft voelde. Ze hadden plannen voor weer een reisje naar New York. Fiona had daar een afspraak en had Logan uitgenodigd mee te gaan. ‘Ben ik dan nu officieel het directeursvriendje?’ had hij gevraagd. ‘Zoals een directeursvrouw. Ben ik dat?’ Hij had geen titel. Wat ze van elkaar waren leek geen naam te hebben, maar het was nu voor allebei duidelijk dat wat hij in het begin had gehoopt helemaal was uitgekomen. Wat het ook was, het werkte.

Voor het laatste warme weekend in oktober nam Geoff Ashley en de meisjes weer mee naar het Biltmore in Santa Barbara. Het was schitterend weer en ze bouwden zandkastelen op het strand. Dat deed Geoff en Ashley aan hun kindertijd denken. Nu deden ze dezelfde dingen met Kendall en Kezia. Het was moeilijk te geloven dat hun eigen kindertijd alweer twintig jaar geleden was.

Ashley was weer verwoed aan het schilderen geslagen voor een expositie in het voorjaar en Geoffs tv-show deed het goed. De kijkcijfers waren geweldig en de scripts werden goed ontvangen. Het was heel veel werk, maar hij vond het leuk om te doen. Hij bracht meer tijd door in Malibu dan in West-Hollywood en vond het heerlijk om hen zo vaak mogelijk een weekendje ergens mee naartoe te nemen.

‘Waarom gaan we hier niet wonen?’ vroeg hij toen ze over het strand wandelden, de tweeling ver voor hen uit. Ashley keek verrast naar hem op. ‘Ik hoef niet elke dag naar kantoor. Ik kan hier werken en jij ook. We kunnen hier toch een huis huren en het een halfjaar proberen?’

Dat idee stond Ashley wel aan, ze had er nooit eerder over nagedacht. ‘Het lijkt me leuk om helemaal opnieuw te beginnen,’ zei ze, en ze glimlachte naar hem. In het huis in Malibu had ze te veel herinneringen aan Marshall. En ze wilde een nieuw leven met Geoff, een nieuw huis, en aan deze plek had ze alleen maar goede herinneringen.

‘We kunnen morgen wel naar wat huizen kijken voordat we weer teruggaan?’ stelde hij voor. Ze knikte. Achter hen hoorde ze het geluid van hoefgetrappel in het zand. Toen ze zich omdraaiden, zagen ze een ruiter op een wit paard langs galopperen. Ze dachten allebei meteen aan hetzelfde. ‘Je weet wat dat betekent, hè?’ vroeg hij haar met een schalkse blik.

‘Nee. Wat dan?’ zei ze onschuldig.

‘Het brengt geluk. Weet je nog wat er de vorige keer gebeurde toen we een wit paard op het strand zagen?’ En voordat ze antwoord kon geven, kuste hij haar net als die allereerste keer op hun twaalfde. ‘Ik hou van je, Ash,’ zei hij erachteraan.

‘Ik ook van jou,’ fluisterde ze. Hij kuste haar weer en de kinderen kwamen terug om ze te halen. Ashley en Geoff waren te ver achtergebleven.

‘Ik wil voor altijd bij jou en de meiden zijn,’ zei hij zacht. ‘Wil je met me trouwen?’ Hij vroeg het voordat de tweeling hen had bereikt. Ze glimlachte en zag er weer net zo uit als toen ze jong waren.

‘Ja.’ Hij wilde nog meer kinderen met haar en zou Kendall en Kezia adopteren als Marshall dat toestond. En zo niet, dan was hij nu evengoed hun vader op de manieren die ertoe deden. Marshall deed geen moeite regelmatig contact met ze te hebben en was alleen geïnteresseerd in zijn eigen leven en werk. Nu hij naar Boston was verhuisd kon Ashley zich niet voorstellen dat hij ze vaker zou zien dan een of twee keer per jaar voor een vakantie. Haar enige contact met hem verliep via advocaten over praktische zaken en dat vond ze prima. Alles wat ze nodig had waren Geoff en de meiden, plus eventuele cadeautjes die de toekomst misschien nog voor hen in petto had. Ze was dankbaar voor wat ze had en dat Geoff was teruggekomen, en nog wel precies op het juiste moment. Eerder zou ze niet klaar voor hem zijn geweest.

De volgende dag bekeken ze wat huizen en vonden er op loopafstand van het strand een dat perfect voor hen was. Ze huurden het voor een jaar en toen ze zondagmiddag terugreden naar Malibu, dacht hij aan de vraag die hij haar op het strand had gesteld en het antwoord dat ze had gegeven, en hij glimlachte naar haar terwijl de meiden op de achterbank zaten te kletsen.

‘Vergeet niet dat je ja hebt gezegd,’ herinnerde hij haar, voor het geval ze het was vergeten of het niet echt had gemeend. Maar dat had ze wel. En ze wist het nog net zo goed als hij.

‘Waarop ook alweer?’ plaagde ze hem.

‘Ik vraag het je later nog wel een keer, zodat je het nooit meer zult vergeten. Op één knie als je dat wilt.’

‘Dat lijkt me wel wat,’ zei ze, en ze boog zich naar hem toe om hem een kus te geven. Zo had ze toch nog haar ‘en ze leefden nog lang en gelukkig’ gekregen.

© 2014 Danielle Steel

All rights reserved

© 2015 Nederlandse vertaling

Uitgeverij Luitingh-Sijthoff B.V., Amsterdam

Alle rechten voorbehouden

Oorspronkelijke titel: Power Play

Vertaling: Maya Denneman

Omslagontwerp: b’IJ Barbara

Omslagfotografie: Random House Inc.

ISBN 978 90 245 6600 6

NUR 343

www.daniellesteel.com
www.lsamsterdam.nl
www.boekenwereld.com

Table of Contents

- 1
- 2
- 3
- 4
- 5
- 6
- 7
- 8
- 9
- 10
- 11
- 12
- 13
- 14
- 15
- 16
- 17
- 18
- 19
- 20
- 21
- 22
- 23
- 24
- 25
- 26
- 27