Het juiste moment
Author: Danielle Steel
Date: 2018-11-15T07:00:00+00:00
Rights: Uitgeverij Luitingh-Sijthoff B.V., Amsterdam

Woord Vooraf

Lieve vriendin,

Ik hoop dat je zult genieten van Het juiste moment. Het boek raakt aan een aantal onderwerpen die me dierbaar zijn en heeft een paar verrassingen aan het einde. Ik houd ervan om de kracht van de menselijke geest te belichten, hoe mensen reageren wanneer ze geconfronteerd worden met ogenschijnlijk onoverkomelijke uitdagingen in hun leven, en hoe onverwachte gebeurtenissen ervoor kunnen zorgen dat rampspoed en tragedie ten goede keren. Het leven biedt Alex, die op haar veertiende zonder ouders komt te staan, een nieuwe kans wanneer ze bij een groep levenslustige, ondernemende nonnen in een klooster gaat wonen. Ze leidt daar een allesbehalve teruggetrokken bestaan en wordt beschermd maar ook aangemoedigd om de wereld te verkennen, haar hart te volgen en te ontdekken wat de wereld haar te bieden heeft.

Ik ben blij met de weg die Alex als thrillerschrijfster aflegt. Ik ben blij met haar volledige inzet. Ik geniet altijd weer van het verkennen van de grenzen van onze specifieke talenten. Ik voelde me met haar verbonden omdat ook ik op jonge leeftijd begon met schrijven en mijn eerste boek op mijn negentiende schreef. Wat daarna gebeurt kan een hele uitdaging zijn: op jonge leeftijd in een volwassen wereld terechtkomen. Meer dan dat: als je ook nog beroemd wordt, kost het heel veel jaren om daarin je weg te vinden en te beslissen hoe je ermee om wenst te gaan. Het is geen gemakkelijk leven, en hoe hard je ook je best doet, je kunt je er niet altijd voor blijven verschuilen. Alex zien worstelen met beroemdheid en succes en de prijs die ze ervoor moest betalen, kwam mij ook bekend voor. Iedereen beleeft zijn of haar succes op een andere manier en de weg die Alex aflegt helpt haar om te worden wie ze moet zijn.

Welke weg je ook volgt, iedereen heeft een talent, ook jij. Wat je ermee doet, hoe je het laat zien en aan wie je het laat zien, dat is aan jou. Je staat op je eigen manier in het leven en je mag zelf beslissen of je je talenten deelt met anderen of ze voor jezelf houdt. Ik hoop dat je zult genieten van het verhaal over deze getalenteerde jonge thrillerschrijfster. Overwinning en succes hullen zich in vele gedaanten en vermommingen en Alex’ weg is opwindend, fascinerend en de moeite waard. Ik wens jou hetzelfde toe!

Met veel liefs,

Danielle

DANIELLE STEEL

Het juiste moment

Maakt Alex ooit haar geheime leven bekend?

vertaald door Hedi de Zanger

UITGEVERIJ LUITINGH-SIJTHOFF

© 2017 Danielle Steel

All rights reserved

© 2018 Nederlandse vertaling

Uitgeverij Luitingh-Sijthoff B.V., Amsterdam

Alle rechten voorbehouden

Oorspronkelijke titel: The Right Time

Vertaling: Hedi de Zanger

Omslagontwerp: bij Barbara

Omslagfotografie: © Jovana Rikalo / Trevillion Images

Achtergrondbeeld: © Daniel Gale / Shutterstock

Foto auteur: Brigitte Lacombe

ISBN 978 90 245 8231 0 (paperback)

ISBN 978 90 245 8232 7 (e-book)

NUR 343
www.daniellesteel.com
www.lsamsterdam.nl
www.boekenwereld.com

Voor uiterst bijzondere en geliefde kinderen

Beatrix, Trevor, Todd, Samantha, Nick,

Victoria, Vanessa, Maxx en Zara.

Dat jullie hard mogen werken, grote liefde ervaren, en dat al jullie overwinningen en prestaties gevierd en gewaardeerd zullen worden.

Blijf dromen en wensen hebben,
ze worden vervuld op het juiste moment.

Ik houd van jullie met heel mijn hart,

Mama/DS

1

Alexandra Cortez Winslow was zeven jaar oud. Ze had lang, steil zwart haar, een roomkleurig blank gezicht en grote groene ogen die ze dichtgeknepen hield terwijl ze op haar buik op bed lag en probeerde niet te luisteren naar het geruzie van haar ouders. Die ruzies konden uren duren en eindigden altijd met een dichtslaande deur. Later kwam haar vader dan naar boven om te zeggen dat alles in orde was.

Deze keer was de ruzie al een uur aan de gang en Alex kon haar moeder horen schreeuwen. Die had een opvliegend Latijns-Amerikaans karakter en Alex was opgegroeid met de verhitte woordenwisselingen van haar ouders, maar de afgelopen twee jaar waren de ruzies erger geworden en tegenwoordig verdween haar moeder na z’n ruzie soms een paar dagen of zelfs een paar weken. Wanneer ze dan terugkwam was alles weer een tijdje rustig. Tot het weer begon, zoals vanavond. Tijdens het avondeten had haar moeder gezegd dat ze een paar dagen naar Miami wilde om wat vrienden op te zoeken en haar vader had haar er teleurgesteld op gewezen dat ze net terug was. Daarna stuurden ze Alex naar boven. Het kon haar moeder niet schelen of anderen hen hoorden ruziën, maar haar vader stuurde Alex altijd naar haar kamer. Ze stopte haar hoofd onder haar kussens en probeerde niet te luisteren, maar haar ouders waren door het hele huis te horen. Ze woonden in een keurige buitenwijk van Boston en soms vertelden buurkinderen wel eens aan Alex dat ze haar ouders hadden gehoord. Haar moeder was degene die het meeste schreeuwde en soms ook met dingen gooide. Haar vader probeerde haar juist altijd te kalmeren voordat ze iets kapot zou maken of de buren de politie zouden bellen. Dat was tot nu toe nog nooit gebeurd, maar het zou hem niets verbazen als dat op een keer wel het geval zou zijn.

Carmen Cortez en Eric Winslow hadden elkaar tijdens een van zijn zakenreizen ontmoet in Miami. Hij was directeur van een aannemersbedrijf dat kantoorpanden bouwde en was gespecialiseerd in banken. Eric was in Miami voor een aanbesteding en was de eerste avond van zijn reis in zijn eentje gaan eten in een gezellig druk restaurant. Hij had gezien hoe een groepje knappe jonge mensen binnengekomen was en hoorde ze Spaans praten toen ze aan een tafeltje naast dat van hem gingen zitten. Een van de knapste jonge vrouwen trok meteen zijn aandacht. Ze voelde zijn starende blik, keek hem even kort aan en daarna was hij verloren.

Eric was een verstandige man die een rustig leven leidde. Hij was twee jaar eerder weduwnaar geworden nadat zijn vrouw, een hoogleraar Amerikaanse geschiedenis, na een moeilijke strijd was overleden aan de gevolgen van borstkanker. Ze hadden er bewust voor gekozen om nooit kinderen te krijgen omdat zijn vrouw haar hele leven een zwak gestel had gehad. Ze waren niet verdrietig om die beslissing, het was gewoon een logische keuze.

In de loop van de jaren had Eric carrière gemaakt en Barbara hield van haar werk aan de universiteit van Boston en ze waren dol op hun huis dat nu veel te groot voor hem was geworden zonder haar. Hij had gedacht dat ze samen oud zouden worden en had nooit verwacht dat hij op zijn achtenveertigste alleen achter zou blijven. Nu ze er niet meer was voelde hij zich als een knikker, die rondrolde in een lege schoenendoos. Hij voelde zich eenzaam en zat ’s avonds meestal in zijn werkkamer te lezen. Het leven leek doelloos zonder haar. Hij was regelmatig op reis voor zijn werk, maar er was niemand die thuis op hem wachtte en luisterde naar zijn reisverhalen. Hij had niet verwacht dat deze zakenreis naar Miami anders zou zijn. Bij thuiskomst zou de stilte weer oorverdovend zijn. De huishoudster, Elena, kwam een paar keer per week en liet maaltijden voor hem achter in de diepvries. Maaltijden die hij vervolgens in de magnetron opwarmde. Hij had geen familie, geen broers of zussen, geen kinderen en inmiddels voelde hij zich het vijfde wiel aan de wagen bij zijn vrienden, dus bracht hij zijn avonden en weekenden grotendeels alleen door. Het enige dat afleiding bood en waaraan hij veel plezier beleefde, was het lezen van de thrillers waarvan hij inmiddels een boekenkast vol had.

Hij was verrast toen er een live salsaband bleek op te treden tijdens zijn diner op de avond dat hij Carmen voor het eerst zag, maar nog veel verbaasder toen de jonge vrouw opstond en hem uitnodigde om met haar te dansen. Ze droeg een kort, laag uitgesneden rood jurkje waarin haar slanke lichaam prachtig uitkwam en ze vertelde hem dat ze model was en soms acteerklussen had. Ze was vier jaar eerder op haar achttiende vanuit Cuba naar Miami verhuisd. Ze dansten een paar minuten voor ze met een warme glimlach afscheid van hem nam en weer naar haar vrienden ging. Hij had geen idee waarom hij haar uitnodiging om te dansen had aangenomen, dat was niets voor hem, maar ze was zo betoverend toen ze op hem afstapte dat hij niet had kunnen weigeren. Na hun dans had Carmen alleen nog oog voor haar vrienden en het viel hem op dat er veel gelachen werd aan hun tafeltje. Enigszins opgelaten gaf hij haar zijn kaartje toen hij vertrok en vertelde haar waar hij logeerde in Miami, ook al verwachtte hij niet dat een levendige jonge vrouw als Carmen hem ooit zou bellen.

‘Als je ooit in Boston bent...’ zei hij en realiseerde zich hoe belachelijk dat klonk. Hij was achtentwintig jaar ouder dan zij, meer dan twee keer zo oud en hij wist heus wel hoe hij waarschijnlijk op haar en haar vrienden overkwam, maar hij had nog nooit zo’n opwindende vrouw ontmoet. Hij dacht de hele nacht aan de vrouw met het zwarte haar en de groene ogen, haar olijfkleurige, gebronsde huid en het prachtige lichaam, en hij was perplex toen ze hem de volgende ochtend belde. Hij stond op het punt naar een vergadering te gaan en nodigde haar uit voor een etentje ’s avonds. Ze gaf hem het adres van een restaurant dat ze kende en hij kon de hele dag aan niets anders denken.

Carmen zag er fantastisch uit in haar korte zwarte jurkje met hoge hakken toen hij haar in het restaurant ontmoette. Na het eten gingen ze ergens dansen en daarna wist Carmen nog een leuke bar. Daar bleven ze tot vier uur ’s morgens praten. Eric leek gehypnotiseerd door Carmen. Ze vertelde dat ze modellenwerk deed op vakbeurzen en dat ze droomde van een carrière als actrice in Los Angeles of New York. Tot die tijd werkte ze sinds ze uit Havana was verhuisd als serveerster, model, barkeeper en danseres in disco’s. Ze sprak vloeiend Engels met een zwaar accent en ze was het mooiste meisje dat hij ooit had ontmoet. Hij vertelde dat hij de volgende ochtend weer terugging naar Boston en dat hij vaak in Miami zou zijn als zijn bedrijf de opdracht binnenhaalde. Uiteindelijk kwam hij twee weken later alweer terug naar Miami, alleen om Carmen te zien. Ze hadden een heerlijk weekend en binnen een maand was hij tot over zijn oren verliefd en hopeloos verloren. Het leek belachelijk, op zijn leeftijd, maar dat kon hem niets schelen.

Eric nam Carmen mee naar restaurants waarvan ze had gehoord maar waar ze nog nooit was geweest en ze maakten lange wandelingen over het strand. De tweede keer dat hij haar een weekend opzocht in Miami, logeerde ze bij hem in het hotel. Eric was een knappe, slanke man met een sportief uiterlijk en ze zei dat het haar niet kon schelen hoe oud hij was. Hij wist hoe moeilijk ze het financieel had en bood aan haar te helpen, maar dat wilde ze niet. Zijn bedrijf kreeg de opdracht in Miami niet, maar drie maanden nadat ze voor het eerst uit eten waren gegaan vroeg Eric in een vlaag van impulsiviteit die totaal niet bij hem paste Carmen ten huwelijk. Ze zei ja.

Ze gaven elkaar het jawoord bij een kantonrechter in Miami. Carmens moeder kon helaas niet overkomen vanuit Havana, maar er waren wel een paar van haar vrienden bij en Eric had tot grote blijdschap van Carmen een bruidsdiner geregeld in het Fontainebleau Hotel. Na het bruidsweekend vloog Carmen met drie koffers met daarin al haar bezittingen voor het eerst met Eric mee naar Boston. Bij aankomst droeg hij zijn exotische bruid over de drempel een voor haar compleet onbekende wereld in, waar ze de eerste maanden in een staat van totale verbijstering verkeerde. Het weer was grijs en koud, het sneeuwde regelmatig en dat haatte ze. Ze had het altijd koud, ze verveelde zich als Eric aan het werk was en ze miste haar vrienden. Na een paar maanden nam hij haar mee naar Miami om haar vrienden op te zoeken. Stuk voor stuk waren ze jaloers op haar luxe leventje, al hadden ze wel hun twijfels over het leeftijdsverschil tussen de twee. Zes maanden na hun trouwdag bleek Carmen tot hun beider verrassing in verwachting te zijn. Het was een ongelukje, maar Eric bedacht al snel dat het een gelukkig toeval was. Met Barbara was het krijgen van kinderen nooit een optie geweest, maar nu raakte hij opgetogen bij de gedachte aan een baby en hoopte op een zoon die de familienaam zou voortzetten. Hij zag voor zich hoe hij met zijn zoon ging baseballen, hem alle ins en outs van zijn lievelingssport zou leren en hem mee zou nemen naar wedstrijden. Misschien kon hij zelfs zijn trainer worden bij de Little League. Eric hoopte ook dat de baby Carmen en hem dichter tot elkaar zou brengen, want ze voelde zich nog steeds niet echt thuis in het conservatieve Boston en had nog geen nieuwe vrienden gemaakt. Erics vrienden mocht ze niet en vond ze saai, dus brachten ze de meeste tijd met zijn tweeën door.

Carmen verheugde zich beduidend minder op de baby dan hij en was er op haar tweeëntwintigste nog niet klaar voor om moeder te worden. Haar modellencarrière zou een jaar lang stilliggen, al had ze sinds ze in Boston woonde nog geen enkele opdracht gehad en had ze niets anders te doen. Het draaide erop uit dat ze de hele dag naar Spaanse soapopera’s keek tot Eric thuiskwam van zijn werk en wachtte tot de baby geboren zou worden. Ze was uitgerekend in februari en aangezien ze elkaar ervan hadden overtuigd dat het een jongetje was, hadden ze een blauwe babykamer ingericht. Eric verheugde zich op de dag dat zijn zoon geboren zou worden en had alvast een doos sigaren gekocht om op de grote dag uit te kunnen delen.

Alexandra werd geboren in de nacht dat er een grote sneeuwstorm woedde in Boston. De bevalling was zwaarder dan Carmen zich had kunnen voorstellen en erger dan Eric had gevreesd. De dokter zei dat het normaal was dat een eerste bevalling zo lang duurde en zo pijnlijk was. Carmen wilde de baby zelfs niet eens zien. Eric was bij de bevalling en was verbijsterd toen de dokter zei dat het een meisje was. Het duurde een paar uur om over die teleurstelling heen te komen, maar toen hij haar eenmaal in zijn armen hield was hij op slag verliefd op zijn dochter. Carmen was tegen die tijd onder invloed van zware pijnstillers in slaap gevallen. Ze toonde nauwelijks belangstelling voor de baby. Hun huishoudster, Elena, nam de zorg voor Alexandra op zich toen ze thuiskwamen. Het enige waarover Carmen zich druk maakte, was het terugkrijgen van haar figuur en het bezoeken van haar vrienden in Miami die ze al maanden niet meer had gezien omdat Eric niet wilde dat ze in de laatste maanden van haar zwangerschap met het vliegtuig reisde.

Door dagelijks in de sportschool in de buurt te trainen en een streng dieet te volgen, kreeg de jonge Carmen haar oude figuur snel terug en toen Alexandra drie maanden was vertrok Carmen voor drie dagen naar Miami. Uiteindelijk bleef ze daar twee weken feesten met haar vrienden. Gelukkig was ze daarna wel een stuk vrolijker. Eric en Elena zorgden voor de baby terwijl ze weg was.

Vanaf dat moment ging Carmen elke maand naar Florida waar ze zelfs een paar modellenopdrachten op vakbeurzen kreeg en ze liet de zorg voor de baby dan over aan Eric en Elena. Ze had nog steeds geen vrienden in Boston en hun leven daar was haar te saai en kleinburgerlijk. Het was Eric al snel duidelijk dat het moederschap niet Carmens sterkste punt was. Het enige wat ze wilde, was in Miami zijn bij haar vrienden en tegen de tijd dat Alex een jaar oud was, ontdekte Eric dat ze een verhouding had met een danser aldaar. Het was een man uit Puerto Rico en huilend beloofde ze Eric dat het nooit meer zou gebeuren.

Maar in de jaren die volgden hield Carmen zich niet aan haar belofte en had ze regelmatig nieuwe affaires. Ze voelde zich eenzaam in Boston en ze vond Eric en zijn leven doodsaai. Toch bleef Eric, ondanks Carmens gedrag, zijn uiterste best doen hun huwelijk in stand te houden. Zowel voor hun dochter als voor hemzelf. In de beginjaren was hij nog steeds verliefd op Carmen, totdat het na drie jaar eindelijk tot hem doordrong dat ze nooit gas terug zou nemen en niet van hem hield. Misschien dat ze bij hem bleef vanwege het luxeleventje, maar niet omwille van de liefde. Erics grootste angst was dat Carmen bij hem weg zou gaan en zijn dochter mee zou nemen. Hij wilde Alex niet kwijt en ook geen gedeelde voogdij. Hij wist dat Alex een ellendig leven tegemoet zou gaan als ze met Carmen en haar losbandige vrienden zou opgroeien. Alex was zijn dochter en hij wilde dat ze een gezonde, traditionele jeugd zou hebben en niet het twijfelachtige, onregelmatige leven waarin haar moeder verkeerde zodra ze weer in haar oude wereld in Miami was.

De enige manier waarop Eric zijn huwelijk dacht te kunnen redden, was Carmen in alles haar zin geven en haar naar Miami te laten gaan wanneer ze maar wilde. Hij deed net alsof hij niet doorhad dat ze affaires had, ook al wist hij altijd precies wanneer er weer een nieuwe man in haar leven was vanwege de lange, vrolijke telefoongesprekken.

Wanneer ze terug was in Boston hadden ze enorme ruzies. Ze dronk te veel op de zakelijke borrels waar hij haar mee naartoe nam en ze flirtte met elke man die naar haar keek. Ze gedroeg zich als een recalcitrante puber, maar ze was zo knap dat iedereen zich omdraaide als ze ergens binnenkwam met Eric. Aan de ene kant vervulde hem dat met trots, maar aan de andere kant wist hij dat ze een ontembare vrije geest was die eigenlijk niet van hem was. Ze kwam en ging wanneer het haar uitkwam en verwaarloosde haar kind. Ze nam Alex nooit mee op haar reisjes naar Miami en vond het gelukkig prima haar dochter achter te laten bij Eric.

Alex was eraan gewend geraakt dat haar ouders ruziemaakten of dat ze alleen met haar vader was wanneer haar moeder weg was. Samen met Elena zorgde Eric goed voor haar. De huishoudster was als een zorgzame oma voor Alex. Elena keurde Carmens gedrag af en schroomde niet haar dat in barse Spaanse woorden te vertellen. Net als Carmen praatte ook Elena Spaans tegen Alex zodat ze tweetalig was tegen de tijd dat ze drie was. Ze was een lief en mooi kind dat haar vader bewonderde en veel van haar moeder hield, maar wist dat ze niet op haar kon rekenen.

Eric was degene die Alex altijd naar school bracht en Elena haalde haar op. Zelfs als ze thuis was, vond Carmen het belangrijker om te winkelen, haar nagels te laten doen of uren met haar vrienden in Florida aan de telefoon te hangen. Het was net alsof ze niet echt aanwezig was wanneer ze in Boston was. Alex deed haar best om kleine dingetjes voor haar moeder te doen om haar blij te maken zodat er minder ruzie in huis was, maar het hielp nooit. Soms dacht Alex wel eens dat als ze nu echt heel erg haar best deed dat haar moeder dan niet zo boos zou zijn, maar er veranderde nooit iets. Zelfs Alex begreep dat haar moeder het verschrikkelijk vond om in Boston te zijn.

De ruzie waardoor Alex haar hoofd deze keer onder een kussen had gestopt was niet anders dan de andere, maar hij duurde langer dan anders voor ze de bekende deur dicht hoorde slaan en het stil werd beneden. ’s Middags had ze gezien dat haar moeder een koffer inpakte en het was niet moeilijk te raden waar ze heen zou gaan. Een paar minuten later kwam haar vader de trap op naar haar kamer. De muren waren nog steeds lichtblauw en ze wist waarom dat zo was. Haar vader had haar verteld dat hij zo dom was geweest om een zoon te wensen voordat hij wist hoeveel geluk hij juist zou hebben dat hij in plaats daarvan een dochter kreeg.

Vanaf haar vijfde nam hij haar al mee naar baseballwedstrijden en vertelde hij haar alles over de spelregels en de spelers. Alex wist meer van baseball dan de meeste jongens van haar leeftijd en haar vader had haar in de achtertuin zelf ook leren spelen. Tegen zijn vrienden schepte hij op dat ze de bal geweldig kon raken, dat ze een fantastische hand-oogcoördinatie had, dat ze de bal harder kon raken dan menig ander kind van haar leeftijd en dat ze kon werpen als de beste.

Eric las haar elke avond voor het slapengaan voor. Zelf was hij verslaafd aan spionageromans en thrillers en hij moedigde Alex aan om in haar vrije tijd te lezen. Toen ze kleiner was hadden ze alle klassieke kinderboeken zoals Charlottes Web en Stuart Little, maar ook alle Winnie de Poeh-boeken en die van Anne van het groene huis al gelezen. En nu waren ze begonnen aan de boeken van Nancy Drew. Alex vond ze geweldig, ook al was ze er eigenlijk een beetje te jong voor. Wanneer ze las ontsnapte ze voor even aan de spanning tussen haar ouders en het slechte humeur van haar moeder. Boeken waren haar vrienden.

Ze was al bezig in het tweede boek van Nancy Drew en haar vader las haar elke avond een hoofdstuk voor. Ze was dol op de raadsels die Nancy, scherpzinnig als ze was, wist op te lossen.

‘Klaar voor een nieuwe dosis Nancy Drew?’ vroeg hij met een grote glimlach toen hij haar kamer binnenkwam. Alex kroop met warrige haren en grote ogen onder haar kussen vandaan en knikte.

‘Is ze weg?’ vroeg Alex met een geknepen stemmetje.

‘Over een paar dagen is ze weer terug,’ antwoordde haar vader geruststellend. Alex wist dat hij gelijk had, al maakte ze zich altijd zorgen dat haar moeder op een dag niet meer thuis zou komen. Carmen was niet makkelijk, vaak boos en ze wilde nooit voorlezen of samen spelen, maar ze was wel haar moeder en soms lakte ze Alex’ teennagels en dat was leuk. Op een dag had haar moeder haar teennagels goud gelakt en dat had ze aan al haar vrienden op school laten zien.

Eric pakte het boek van Alex’ boekenplank en kroop naast haar op bed, met zijn rug tegen de kussens. Ze waren begonnen in Het mysterie van het oude landhuis en Eric had zijn dochter verteld dat de boeken weliswaar lang geleden geschreven, maar nog steeds erg goed waren. Nu waren ze begonnen in Het mysterie van het verdwenen paard en Alex genoot ook van dit boek. Ze was dol op de manier waarop haar vader het verhaal extra spannend voorlas.

Hij hield een arm om haar heen geslagen tijdens het voorlezen en na twee hoofdstukken was het tijd voor Alex om te gaan slapen omdat ze de volgende dag vroeg naar school moest. Toen hij stopte met voorlezen keek Alex hem met grote ogen aan.

‘Denk je dat mama belt als ze in Miami is?’

‘Dat durf ik je niet te beloven,’ antwoordde hij eerlijk. Carmen was onvoorspelbaar en soms vergat ze hun bestaan gewoon. Meestal eigenlijk.

‘Was ze heel boos toen ze wegging?’ fluisterde Alex bezorgd. Hij knikte en probeerde er niet al te verdrietig bij te kijken. Het was alsof ze op de rand van een vulkaan leefden en daar hadden ze het allebei moeilijk mee.

‘Zullen we samen naar de voorbereidingsweek voor de Major League gaan kijken?’ vroeg hij om haar af te leiden. Het was leuk om samen zulke reisjes te maken en ze waren al een keer eerder samen naar de voorjaarstraining van de Red Sox geweest. Ze knikte en keek hem lachend aan.

Ze trok haar pyjama aan, poetste haar tanden, kroop onder haar dekbed. Eric stopte haar in, kuste haar welterusten, deed het licht uit en bleef toen nog even in de deuropening staan.

‘Het komt wel goed, Alex. Dat weet je toch? Als mama thuiskomt is ze weer blij.’ Maar dat duurde nooit lang, dat wist Alex maar al te goed. ‘Slaap lekker schat, ik houd van je,’ zei hij zoals elke avond.

‘Ik ook van jou, papa,’ zei ze, en denkend aan Nancy Drew en het mysterie dat ze probeerde op te lossen viel ze in slaap. Nancy Drew was slim en had voor alles altijd een oplossing, alsof ze magische krachten bezat. Alex wenste dat zij diezelfde gave had zodat ze wist wanneer haar moeder terugkwam. Misschien als ze het boek uit hadden?

2

De volgende ochtend ging het leven van Eric en Alex weer zijn gewone gangetje. Met het vertrek van Carmen naar Miami de vorige avond, was er voor hen niet veel veranderd. Carmen stond ’s morgens uit zichzelf nooit vroeg op en Eric liet haar altijd uitslapen. Hij was degene die doordeweeks havermout, toast en bacon voor Alex maakte en in de weekenden pannenkoeken en eieren voor haar bakte. Elena zette altijd avondeten voor ze klaar voor ze naar huis ging. Carmen had nooit leren koken. Haar kookkunsten beperkten zich tot een paar Cubaanse gerechten die te pittig waren voor Alex en die Eric ook niet echt lekker vond.

Eric stopte Alex’ lunch in haar Wonder Woman-trommeltje en stopte er iets te snoepen bij. Alex werd na schooltijd opgehaald door hun buurvrouw Pattie en bleef daar spelen. De buren hadden vier kinderen, twee ouder en twee jonger dan Alex, en Pattie nam Alex wel vaker mee naar huis. Alex vond het daar gezellig druk. Bij hun thuis was het altijd erg stil tot haar vader thuiskwam. Voor Eric en Alex aan tafel gingen voor het eten dat Elena had gemaakt, haalde hij haar op bij Pattie. Het was een gewoonte geworden en Carmens afwezigheid veranderde daar weinig aan, behalve dat Alex wat teruggetrokkener was als haar moeder er niet was. Ze maakte zich altijd zorgen of haar moeder wel terugkwam.

‘Hoe is het met haar?’ vroeg Eric zachtjes aan Pattie toen hij Alex op kwam halen. Haar twee zoons zaten elkaar achterna door het huis en hij hoorde de tv hard aanstaan in de woonkamer. Pattie stond eten te koken en wachtte op haar man die advocaat was en vaak tot ’s avonds laat doorwerkte. Ze was een fijne buurvrouw en Eric was blij met haar hulp.

‘Volgens mij gaat het wel goed, ze is alleen een beetje stilletjes.’ Maar dat hoorde bij Alex, ze was gewoon een beetje in zichzelf gekeerd. Alex speelde graag met andere kinderen, maar als enig kind bracht ze veel tijd door met haar vader en andere volwassenen. ‘Maar dat is ze altijd als Carmen weg is.’

Pattie had gelijk dat het zwaar was voor Alex, ook al zei het meisje er niet veel over. Maar Pattie en haar man hoorden Carmen en Eric wel eens ruziën door de open ramen in de zomer. Het was geen prettige sfeer voor een kind om in op te groeien. Pattie had nooit vriendschap gesloten met Carmen die zich niet interesseerde voor andere moeders en speelafspraken voor haar dochter. Ze leek meer belangstelling te hebben voor zichzelf dan voor anderen, en dat gold ook voor haar eigen kind. Ze gedroeg zich niet als een moeder en zag er niet zo uit. Pattie was een heel stuk ouder. Carmen was pas dertig en leek jonger. Ze gedroeg en kleedde zich als een twintigjarige. Pattie vond Eric en Carmen een vreemd stel, maar ze begreep wel dat Eric onder de indruk was geweest van haar verschijning, haar veel te snel ten huwelijk had gevraagd en daarvoor boette hij nu. De acht jaren van hun huwelijk waren vanaf de eerste dag turbulent en lastig geweest en dat was een openbaar geheim in de buurt. Elena stortte haar hart soms uit bij Pattie, maar die had dat liever niet. Ze wilde zich er niet in mengen, maar ze vond het geen enkel probleem om Alex regelmatig op te vangen. Ze had medelijden met de kleine meid.

Eric en Alex gingen naar huis, waar hij het eten opwarmde terwijl Alex haar huiswerk maakte aan de keukentafel. Na het eten ging ze uit zichzelf naar boven om in bad te gaan en Eric hielp haar met haren wassen. Hij zei dat hij die dag naar de boekwinkel was geweest om een paar nieuwe boeken van zijn lievelingsschrijvers te kopen en dat ze voor het slapengaan verder zouden lezen in Nancy Drew.

Twee weken lang was dit hun ritme terwijl ze wachtten tot Carmen weer thuiskwam. Al die tijd liet ze niets van zich horen, maar dat was op zich niets nieuws, vooral niet wanneer er weer een andere man in het spel was. Tegenover Alex deed Eric net alsof hij zich geen zorgen maakte.

Toen kwam de dag dat Carmen hem op kantoor belde. Ze wist dat hij lastig kon praten als Alex in de buurt was en ze wilde hem iets belangrijks zeggen. Het was aan hem om de boodschap over te brengen aan Alex.

In gedachten verzonken nam hij de telefoon op.

‘Ik kom niet terug,’ zei ze op vlakke toon.

‘Deze week bedoel je?’ Hij nam aan dat ze dat bedoelde.

‘Nee, helemaal niet meer,’ antwoordde ze. ‘Ik kan er niet meer tegen. Ik heb mijn beste jaren aan een leven in Boston verspild. Ik snap niet hoe jij het er uithoudt. Het is de saaiste stad van de hele wereld.’ Misschien was hij het die zo saai was, of zijn leven, maar hoe dan ook was ze opgegroeid met de muziek en de Caraïbische levendigheid van Cuba waar mensen lachten en dansten en rum dronken. Een sensuele wereld. Als ze bij Eric in Boston was, had ze het gevoel dat ze dood was. Miami voelde als het centrum van de wereld voor haar.

‘Dus je blijft in Miami?’ vroeg hij bezorgd en verdrietig. Het verbaasde hem niet. Dit was waar hij jarenlang bang voor was geweest. Aan de ene kant was het een opluchting dat de ruzies nu tot de verleden tijd behoorden, maar aan de andere kant was het ook vreselijk voor zijn kleine meisje.

‘Voorlopig wel, ja. Ik ben geboekt voor twee modellenklussen op beurzen en ik heb iemand ontmoet die werk voor me kan regelen bij een agentschap in Las Vegas, waarvoor ik een heleboel opdrachten kan doen.’ Topless opdrachten waarschijnlijk, maar dat kon haar weinig schelen.

‘Dat is niet bepaald een verantwoorde plek voor een kind,’ zei hij ernstig. Hij wilde niet dat zijn dochter op zou groeien in Las Vegas, niet bij de types waarmee Carmen omging. Dit was nog erger dan waar hij zich al die jaren van haar onafwendbare vertrek zorgen over had gemaakt. Hij hield allang niet meer van haar. Het leven met haar was nauwelijks vol te houden, maar hij wilde Alex niet kwijt, zelfs niet de helft van de tijd, met co-ouderschap. Dit was zijn ergste nachtmerrie. Zijn hart stond bijna stil toen ze hem inlichtte waar ze heen zou gaan en hij zag geen manier om haar tegen te houden.

‘Ik neem haar niet mee,’ antwoordde Carmen zonder een vleugje spijt. ‘Ze is beter af bij jou in Boston. Ze kan op bezoek komen als ik mijn draai eenmaal heb gevonden. Eerst maar eens even kijken of ik het naar mijn zin heb in Vegas of dat ik verder trek naar Los Angeles. Je hebt helemaal gelijk, dat is geen leven voor een kind. En ik ben beter af als ik mijn handen vrij heb.’

Ze kende zichzelf en wat Eric betreft had ze haar handen al jarenlang vrij gehad. Ze had zich nooit als zijn echtgenote gedragen. In het begin was de seks geweldig geweest, maar na de geboorte van Alex waren ze ook in bed vreemden geworden. Ze greep elke kans om weg te gaan met beide handen aan en ze waren al bijna vijf jaar niet met elkaar naar bed geweest. De twee jaar die daaraan vooraf waren gegaan had ze plichtmatig met hem gevreeën. Het vuur was binnen een jaar verdwenen. Hun huwelijk was een immense fout geweest en hij wist dat hij nooit met haar had moeten trouwen. Ze was bijna dertig jaar jonger dan hij, ze haatte alles wat met zijn leven te maken had en hun huwelijk was een schijnvertoning.

‘Misschien kom ik haar wel een keertje opzoeken,’ zei Carmen vaagjes en Erics hart brak voor zijn dochter. Hoe onverantwoordelijk Carmen zich ook altijd had opgesteld, Alex bleef in haar geloven. Het was de enige moeder die ze had en ze hield van haar.

‘Je bent altijd welkom. Ze zal je missen,’ zei hij verdrietig. ‘Alleen een vader hebben is niet hetzelfde.’

‘Ze is beter af met jou dan met mij,’ zei Carmen eerlijk. ‘Ik had het gevoel dat ik gevangenzat bij jullie.’

‘Dat snap ik, maar ik denk niet dat Alex dat zal begrijpen.’ Toen stelde hij de vraag die op zijn lippen brandde. Hoewel het niet meer uitmaakte, was hij toch benieuwd waarom ze dit moment had gekozen om afscheid te nemen. ‘Is er een ander?’

Het bleef even stil en toen zei ze: ‘Ja, zo zou je het kunnen noemen. Ik denk niet dat het serieus is, maar we hebben het leuk samen. Hij heeft contacten in Las Vegas en Los Angeles.’ En dat was iets wat Eric haar met zijn rustige, burgerlijke leventje niet had kunnen bieden. Hij had haar een stabiel en rustig leven willen bieden, maar dat was niets voor haar gebleken en zelfs hun dochter had daar geen verandering in gebracht. Ze had gewoon geen moedergevoelens, daarvoor was ze veel te egoïstisch en onvolwassen en ze wilde deel uitmaken van een oppervlakkig wereldje waarin geen plek was voor Eric en Alex.

Als klap op de vuurpijl zei Carmen even later: ‘Ik wil scheiden. Ik ben er klaar mee.’ Eric had niet verwacht dat Carmen zich zou bedenken, maar hij had niet gedacht dat ze meteen over scheiden zou beginnen. Het was nogal veel om in één keer aan Alex te moeten vertellen en hij vroeg zich af of hij dat laatste voor een andere keer moest bewaren. ‘Wat mij betreft krijg jij de volledige voogdij,’ voegde ze eraan toe. Dat was heel goed nieuws. Precies waarop hij altijd had gehoopt als de dag kwam dat ze voorgoed zou vertrekken.

‘Dank je. Wil je een vaste bezoekregeling afspreken?’ Hij hoopte van niet, maar hij vond wel dat hij het moest vragen. Ze dompelde zich vast in volle vaart onder in haar nieuwe leven, zonder zich te bekommeren om hem of haar dochter. Ze was geen slecht mens, ze was alleen volslagen onverantwoordelijk. Hij wist niet hoe hij dat moest uitleggen aan een kind van zeven, al begreep Alex dat op haar eigen manier allang.

‘Nee. Laten we eerst maar eens kijken hoe het me straks vergaat. Ik zal je op de hoogte houden van waar ik ben.’ Toen stelde ze met lichte aarzeling in haar stem een laatste vraag, onzeker over zijn reactie, hoewel hij in alle jaren altijd gul was geweest: ‘Denk je dat je me financieel een beetje kunt ondersteunen? De eerste paar jaar misschien, tot ik een goede baan heb?’

Hij aarzelde, maar het was wel de moeder van zijn kind. Dat was belangrijk voor hem, al was het dat voor haar misschien niet. ‘Ja, dat is goed. Zolang het redelijke bedragen zijn, komen we daar wel uit.’ Toen schoot hem iets te binnen en hij vroeg bezorgd: ‘Bel je Alex ook?’ Het leek hem niet meer dan logisch dat ze niet zomaar uit het leven van hun dochter zou verdwijnen en was er tegelijkertijd bang voor dat ze dat wel zou doen.

‘Fijn dat je me alimentatie wil betalen. Voorlopig zal ik je niet bellen en ik denk dat het handiger is dat jij eerst met haar praat,’ antwoordde Carmen, wetende dat ze op hem kon rekenen en zo onder haar eigen verantwoordelijkheden uit kon komen. Hij had nooit verwacht dat ze zo rigoureus afscheid kon nemen en hij had dus gelijk gehad dat er een andere man in het spel was. ‘Ik zal je nog laten weten waar je de cheque naartoe kunt sturen,’ zei ze nonchalant.

‘Je belt haar toch wel af en toe, hè?’ vroeg hij nadrukkelijk aan de vrouw die niet langer zijn echtgenote en Alex’ moeder wilde zijn.

‘Ja hoor,’ antwoordde ze vaag, ‘ik doe mijn best. En Eric... het spijt me... ik kon het gewoon niet. Ik ging er echt aan onderdoor.’

Hij kreeg bijna medelijden met haar omdat hij wist dat ze de waarheid sprak. Hij kon er ook niet meer tegen. Na acht verschrikkelijke jaren was er iets in hem geknapt.

‘Dat weet ik,’ zei hij verdrietig. Het erge was dat hun dochter daar nu slachtoffer van werd nu ze haar moeder op haar zevende kwijtraakte. Ze zou niet begrijpen dat het niet aan haar lag maar aan haar moeder en het leven dat die niet kon leiden. Dat was een lastig onderscheid voor een kind van haar leeftijd.

Nadat ze ophingen, staarde Eric een tijdlang naar buiten, denkend aan de dingen die ze hadden gezegd. Hij wist dat het hem niet had moeten verbazen, maar toch had het hem overvallen. Het ging al zo lang zo slecht dat hij eraan gewend was geraakt en niet op verandering bedacht was geweest. Hoewel hij in het diepst van zijn ziel natuurlijk had geweten dat ze op een dag zou vertrekken. Nu was die dag gekomen. Die angst en de angst om Alex kwijt te raken kon hij nu loslaten.

Hij ging die dag eerder weg van zijn werk en om Alex zelf van school te halen. Hij belde Pattie om haar dat te laten weten en ze hoorde meteen aan zijn stem dat er iets was.

‘Is er iets mis?’ Ze mocht hem graag en vond hem een goede vader die de tekortkomingen van Carmen ruimschoots compenseerde.

‘Nee... Ja...’ Hij haalde diep adem. ‘Carmen wil scheiden.’

‘Is ze terug?’

‘Nee, ze zit nog in Miami. Ze heeft het erover dat ze wil verhuizen naar Las Vegas of Los Angeles. Er is kennelijk een nieuwe man in haar leven. Maar zonder man was dit ook gebeurd, hoor. Ik had alleen gehoopt dat ze zou wachten tot Alex wat ouder was. Maar goed, ze heeft besloten om het nu te doen en ze komt niet terug.’

Hij bedacht zich ineens dat ze hem niet had gevraagd haar kleren op te sturen. Ze zou haar brave kleren wel niet meer nodig hebben. Misschien wilde ze alles wegdoen wat haar aan haar leven in Boston deed denken, inclusief haar echtgenoot en haar dochter.

Pattie had het al jaren aan zien komen, maar vroeg toch bezorgd: ‘Wil ze de voogdij?’

‘Nee, ik krijg de volledige voogdij.’ Pattie hoorde hem opgelucht aan. ‘En daar ben ik heel blij om, maar het zal niet makkelijk zijn voor Alex. Om op haar leeftijd door je moeder in de steek gelaten te worden is onmogelijk uit te leggen.’

‘Laat het me weten als ik iets voor je kan doen,’ zei Pattie vriendelijk.

‘Het komt wel goed met ons,’ antwoordde hij, meer om zichzelf dan Pattie te overtuigen.

‘Dat weet ik. Maar Alex zal het er vast een tijdje moeilijk mee gaan hebben.’ Ze was wel erg jong om al zo’n enorme klap te verwerken te krijgen. Pattie had altijd gevonden dat Carmen een slechte moeder was en nu bewees ze dat door zonder omkijken haar gezin in de steek te laten.

Eric stond in zijn oude Volvo-stationwagen bij school te wachten toen Alex met de anderen naar buiten kwam. Eerst zag ze hem niet, maar toen hij haar riep kwam ze aangerend en stapte ze bij hem in de auto. Ze keek hem strak aan, met haar zesde zintuig voelde ze aan wat hij haar wilde vertellen. Eric zocht nog steeds naar de juiste woorden.

Het eerste wat ze zei was: ‘Mama komt niet meer terug, hè?’ Ze las het in zijn ogen. Hij aarzelde even en knikte toen. Het was nu eenmaal zo en hij wilde er niet over liegen. Het afscheid was definitief, met die uitzondering dat Carmen had beloofd dat ze op een dag op bezoek zou komen. Carmen kennende, durfde Eric dat echter niet aan zijn dochter te beloven. Ze was oppervlakkig en onbetrouwbaar en misschien zou ze Alex niet eens missen. Uit het oog, uit het hart. ‘Denk je dat ik haar ooit nog zie?’ vroeg Alex met een van paniek bleek weggetrokken gezicht.

‘Absoluut,’ antwoordde Eric stellig, ‘ik weet alleen niet wanneer. Ze weet nog niet waar ze gaat wonen, maar ze zei dat je bij haar op bezoek kunt komen als ze een eigen plek gevonden heeft en anders komt ze hierheen.’

‘Blijf ik bij jou wonen?’ vroeg Alex terwijl haar ogen zich vulden met tranen voor de vrouw die zich nooit als haar moeder had gedragen maar van wie ze toch zielsveel hield.

‘Wat dacht je dan? Zo makkelijk kom je niet van me af!’ Eric sloeg zijn armen om haar heen. ‘Ik houd van je. Je moeder heeft gewoon haar eigen leven nodig, zo is ze nu eenmaal. Dat heeft niets met jou te maken en daar kun jij niets aan doen.’ Hij hoopte echt dat Alex dat zou begrijpen.

‘Dat weet ik wel,’ zei Alex dapper. Eric startte de auto en Alex veegde de tranen van haar wangen. ‘Misschien was ze gewoon nog niet klaar om moeder te zijn.’ Ze zocht naar een reden waarom het misgelopen was.

‘Misschien heb je gelijk. Maar gelukkig hebben wij elkaar, schat. We gaan samen leuke dingen doen, heel veel boeken lezen, naar baseballwedstrijden en we kunnen op vakantie.’

‘Kunnen we ook naar mama?’

‘Natuurlijk,’ antwoordde Eric en hij reed naar huis. ‘Maar laten we eerst eens beginnen met alle Nancy Drew-boeken te lezen. Wat dacht je daarvan?’

Zo jong als ze was, begreep Alex dat hij probeerde haar op te vrolijken. Ze knikte en glimlachte. ‘Oké. En mag ik daarna jouw thrillers lezen?’ Ze wist hoe graag hij die boeken las en soms vertelde hij er wel eens iets over.

‘Laten we dat bewaren voor als je een beetje ouder bent.’ Hij somde de dingen op die ze in de nabije toekomst samen gingen doen en probeerde het te laten klinken alsof Carmens trouweloosheid juist een zegen was.

‘Gaan jullie scheiden?’ Haar vraag overrompelde hem. ‘De vader en moeder van Sally Portman zijn vorig jaar ook gescheiden en nu is ze op woensdagavond en in het weekend altijd bij haar vader.’

‘Ik denk het wel, maar jij blijft gewoon bij mij, hoor.’

Alex liet zijn antwoord tot zich doordringen en knikte toen bedachtzaam. ‘Denk je dat ze gaat hertrouwen?’

‘Dat weet ik niet,’ antwoordde hij eerlijk.

‘En jij?’

Hij moest lachen. ‘Ik denk het niet, jongedame. Laten we ons nu eerst maar eens op onszelf focussen. We kunnen niet alle raadsels in één keer oplossen.’ Hij vond dat Alex het nieuws goed opgenomen had, ook al was ze er natuurlijk erg verdrietig over. Die avond lazen ze Het mysterie van het oude landhuis uit. Alex was onder de indruk van de manier waarop het einde alles in het boek in een ander daglicht plaatste. Luisterend naar haar vader die voorlas, besefte ze dat ze net als Nancy nu alleen met haar vader woonde. Nancy Drew had ook geen moeder. Misschien zouden zij en haar vader op een dag ook samen mysteries kunnen oplossen. Ze vroeg zich af wat er met Nancy’s moeder was gebeurd, daar werd in het boek niets over gezegd.

‘Je weet nooit hoe een detective eindigt,’ zei ze nadenkend toen haar vader het boek dichtsloeg. Maar in dit geval had ze het al wel verwacht. Gedurende het hele boek had ze geprobeerd het raadsel op te lossen en ze had het bijna goed.

‘Zo is het leven,’ antwoordde haar vader. ‘Altijd vol verrassingen, soms goed, soms wat minder goed.’

‘Ik vind het leuk om te raden hoe het zit,’ zei ze.

‘Ik ook, daarom houd ik zo van thrillers,’ zei Eric, kuste haar welterusten, deed het licht uit en ging haar slaapkamer uit.

Alex knikte en dacht aan haar moeder. Waar zou ze zijn? Zou ze haar missen? Zachtjes gleden er twee tranen over haar wangen op het kussen. Ze vroeg zich af wanneer ze haar moeder weer zou zien en deed een gebedje. Toen ze eindelijk in slaap viel droomde ze over Carmen. Haar moeder zag er prachtig uit en woonde weer in Boston bij Alex en Eric. Ze hoopte echt dat dat zou gebeuren.

3

Een maand na haar telefoontje naar Eric, vroeg Carmen de scheiding aan. Hij vertelde het niet aan Alex, die hoefde de technische details van het einde van haar ouders’ huwelijk niet te weten. Zoals ze hadden besproken vroeg Carmen een laag bedrag aan alimentatie voor de komende twee jaar. Het ging haar niet om het geld, maar om haar vrijheid. Ze zat nog steeds in Miami en toen ze de scheidingspapieren opstuurde had ze Alex nog niet één keer gebeld. Ze schreef dat ze binnenkort vertrok naar Las Vegas. Eric bedacht dat hij in ieder geval zou weten waar ze verbleef als hij haar geld stuurde. Omwille van Alex wilde hij niet dat Carmen helemaal verdween. Twee maanden later stuurde ze hem haar nieuwe adres in Las Vegas.

Alex was inmiddels over de eerste schok van het vertrek van haar moeder heen en het ging goed met haar. Eric vroeg zich af of zijn dochter het misschien aan had zien komen. Zowel haar lerares als Pattie hadden hem laten weten dat ze wat stiller was dan gebruikelijk, maar dat het goed met haar leek te gaan en die indruk had hij thuis ook van zijn dochter.

Die zomer gingen ze naar een vakantieboerderij in Wyoming waar Alex genoot van het paardrijden en de rodeo. Soms herinnerde hij zich hoe hij vóór Alex’ geboorte op een zoon had gehoopt en nu een liefhebbende dochter had die nergens voor terugschrok. Ze was gek op baseball, verslond de boeken die hij voor haar kocht en ze was sportief. Haar lerares had tegen hem gezegd dat Alex schrijftalent had en op de terugweg van Wyoming vertelde ze dat ze later misschien schrijfster wilde worden. Ze was nu acht, ging naar groep vijf en sinds Carmen naar Las Vegas was verhuisd hadden zij en haar vader niets meer van haar gehoord.

‘Denk je dat ik later thrillers kan schrijven, pap?’ vroeg ze.

‘Ik zou niet weten waarom niet,’ antwoordde hij nadenkend, ‘alleen zijn de meeste thrillerauteurs mannen. Mannen schrijven vaker dat soort boeken. Het hardere soort thrillers en misdaadromans dat ik graag lees ligt de meeste mannelijke auteurs ook beter. Persoonlijk lees ik liever mannelijke auteurs dan vrouwelijke. Dus als je van plan bent om thrillers te gaan schrijven, dan adviseer ik je om charmante Agatha Christie-achtige detectives te schrijven onder je eigen naam, of een mannelijk pseudoniem te nemen en thrillers te schrijven zoals die ik lees.’ Hij meende het serieus en ze geloofde hem omdat hij zoveel van dat soort boeken gelezen had en niets anders las.

‘Moet ik dan doen alsof ik een man ben?’ vroeg ze geschokt. Haar vader knikte. ‘Met een snor en mannenkleren?’

Hij schoot in de lach om haar interpretatie. ‘Ik denk dat een snor je best goed zou staan,’ plaagde hij. ‘Ik bedoel dat je een mannennaam bedenkt zodat de mensen denken dat de boeken door een man geschreven zijn. Er zijn een paar heel goede vrouwelijke detective- en thrillerauteurs, maar ik lees zelf liever boeken van mannelijke schrijvers. Maar daar hoef je geen jongenskleren voor aan te trekken hoor,’ zei hij en ze keek hem opgelucht aan.

‘Waarom zouden de mensen mijn boeken niet lezen als ze wisten dat ik een vrouw was?’ Aan de ene kant vond ze het onlogisch, aan de andere kant was het misschien wel waar.

‘Omdat het in de meeste gevallen zo is dat mannen thrillers schrijven en vrouwen niet,’ antwoordde hij vol overtuiging.

‘Maar dat is toch raar, papa? Ik weet zeker dat vrouwen dat ook kunnen.’

Eric schudde zijn hoofd en bleef bij zijn standpunt.

‘Dan gebruik ik gewoon jouw naam en dan denken de mensen dat jij het bent,’ zei ze lachend en vroeg zich af of het echt waar was. Haar vader had eigenlijk altijd gelijk. Het idee om boeken te gaan schrijven onder zijn naam sprak haar wel aan, vooral als vrouwen én mannen haar boeken dan zouden lezen.

Pas maanden later hoorden ze eindelijk weer iets van Carmen die toen al bijna een jaar weg was. Eric kreeg een ansichtkaart waarop ze schreef dat haar vriend een opdracht in New York had, dat ze daar met de auto heen zouden gaan vanuit Las Vegas en dat ze onderweg zouden stoppen om Alex te zien. De scheiding was nog niet officieel rond en Eric vertelde niets aan Alex over het bezoek van Carmen. Hij wilde niet dat ze zich zou verheugen en teleurgesteld raakte als Carmen op het laatste moment niet op kwam dagen.

Op een avond laat ging de telefoon. Alex lag allang te slapen.

‘We zijn net aangekomen in Boston,’ hoorde Eric de hem zo bekende stem zeggen.

‘Waar ben je nu?’

Carmen noemde de naam van een goedkoop motel net buiten de stad. ‘Kan ik haar morgen zien?’

Het was vrijdagavond, dus Alex was de volgende dag vrij. Maar zelfs als ze school had gehad, had Eric haar thuisgehouden om haar moeder te kunnen zien. Hij had nu wel spijt dat hij Alex nog niet had verteld dat haar moeder op bezoek zou komen.

‘Natuurlijk. Ze zal het heerlijk vinden je weer te zien. Hoelang ben je in de stad?’ Hij vroeg zich af of het weerzien met Carmen Alex in de war zou brengen of verdrietig zou maken, maar hoe dan ook vond hij dat ze het recht had haar moeder te ontmoeten. Het was al veel te lang geleden. Alex zei vaak dat ze haar moeder miste, dat ze hoopte dat het goed met haar ging en dat ze hoopte dat ze zou bellen. En nu was ze hier. Hij hoopte dat de schok niet al te groot zou zijn.

‘We reizen morgen door naar New York. We zijn op doorreis,’ antwoordde Carmen onbezorgd.

‘Wil je haar na het ontbijt ophalen?’ bood hij aan. Het duurde even voor Carmen antwoord gaf.

‘Zal ik gewoon naar het huis komen?’

Eric keek er niet naar uit om haar te zien, maar aan de andere kant was het misschien wel gemakkelijker voor Alex op die manier. Na een jaar van totale stilte zou haar moeder een vreemde voor haar zijn.

‘Ja hoor, prima,’ zei hij beleefd. Carmen zei dat ze er om tien uur zou zijn en ze hingen op.

De volgende ochtend maakte hij Alex wakker. Meestal liet hij haar op zaterdag uitslapen, maar hij wilde haar de kans geven om zich voor te bereiden en te wennen aan het idee.

‘Je moeder is in de stad,’ zei hij toen ze wakker was.

‘Hier? Nu?’ Alex keek hem aan alsof hij had verteld dat het Kerstmis was.

‘Ze is op doorreis naar New York. Na het ontbijt komt ze hiernaartoe.’

Met een brede lach op haar gezicht sprong Alex uit bed. ‘Ik trek mijn nieuwe jurk aan.’ Ze dook in haar kast en kwam tevoorschijn met de zachtroze, fluwelen jurk en de spiksplinternieuwe, zwarte schoenen van lakleer die ze tijdens een winkeluitje laatst met Pattie had gekocht. Ze borstelde haar lange haren tot ze glansden, waste haar gezicht en trok haar nieuwe kleren aan. Vanaf negen uur zat ze klaar in de woonkamer, te opgewonden om een hap ontbijt door haar keel te krijgen. Drie uur later zat ze daar nog steeds toen haar moeder eindelijk op kwam dagen. Carmen zag er knapper uit dan ooit in haar spijkerbroek met hoge hakken, een strak T-shirt en zwartleren jack. Eric deed de deur voor haar open en zag dat er een sjofel uitziende man achter haar stond. Hij zei tegen Carmen dat hij in de auto op haar zou wachten. Hij voelde zich duidelijk ongemakkelijk in Erics aanwezigheid en keek hem niet aan. Eric schatte hem hooguit vijfentwintig en hij voelde zich stokoud toen hij Carmen binnenliet. Hij zei er niets van dat Alex al uren op haar zat te wachten, maar het ergerde hem wel.

Alex sprong op zodra ze haar moeder hoorde, schoot door de kamer, gooide haar armen om Carmen heen, tilde haar hoofd op en speurde haar moeders gezicht af naar alle emoties die ze zelf het afgelopen jaar had gevoeld. Carmen voelde zich duidelijk net zo ongemakkelijk als haar vriendje en ze was allesbehalve op haar plek in de keurige woonkamer van het huis waar ze acht jaar had gewoond. Ze leek zelf wel een tiener.

‘Moet je jou nou toch eens zien, wat ben je groot geworden!’ zei ze. Alex hield Carmen nog steeds stevig vast en langzaam sloeg ze haar armen om haar heen, alsof Alex een vreemde was in plaats van haar dochter. ‘Laat me eens naar je kijken,’ zei ze en maakte zich los uit haar dochters omhelzing. ‘Je bent nog net zo knap als vroeger,’ zei ze glimlachend.

‘Jij ook, mama,’ zei Alex vol bewondering. Ze was vergeten hoe knap haar moeder was en hoe jong.

Eric bood iets te drinken en eten aan, maar Carmen hoefde niets. ‘Ik heb net ontbeten en we moeten zo weer verder. Vince moet om zes uur in New York zijn.’

‘Wie is Vince?’ vroeg Alex. Haar gezicht betrok bij het nieuws dat haar moeder bijna meteen weer weg moest. Het was vijf uur rijden naar New York, dus Eric begreep dat Carmen niet langer dan een uur zou kunnen blijven. Alex leek verpletterd.

‘Dat is mijn vriend. Hij is acteur en danser. We gaan samen naar Californië, daar heeft hij connecties.’ Het waren loze woorden voor Alex maar Eric maakte eruit op dat ze nog steeds niet met beide voeten op de grond stond.

‘Wat ga je in Californië doen, mama?’ vroeg Alex. Met grote ogen nam ze elk detail van Carmen in zich op zodat ze het zich later kon herinneren.

‘Misschien ga ik wel acteren in een film,’ grijnsde Carmen. ‘Dan kun je me zien in de bioscoop.’

‘Ik zie je liever in het echt,’ antwoordde Alex en er viel een doodse stilte. Eric ging naar de keuken en liet de twee alleen, maar hij bleef in de buurt voor het geval Alex hem nodig had. ‘Ik heb je gemist,’ zei Alex.

Het duurde een tijdje voor Carmen antwoord gaf. ‘Ik jou ook. Maar het was echt leuk in Las Vegas.’

Alsof dat Alex iets kon schelen. Ze wilde horen dat haar moeder heel veel aan haar had gedacht, wat duidelijk niet het geval was.

‘Gaat het goed op school?’ Carmen had geen idee wat ze tegen Alex moest zeggen en ze zag niet dat Alex zich speciaal voor haar bezoek mooi had aangekleed in haar nieuwe jurk en schoenen.

De rest van het bezoek verliep moeizaam en voor het uur voorbij was, stond Carmen op. Ze zei dat ze moest gaan en dat het leuk was om haar even gezien te hebben, alsof ze oude vrienden waren. Eric kwam uit de keuken om gedag te zeggen toen hij de voordeur open hoorde gaan. Het enige wat hij zag, was het ontdane gezicht van zijn dochter die haar moeder zag vertrekken. Bij de deur sloeg ze haar armen nog een keer stevig om haar moeders middel, totdat Carmen zich losmaakte, een kus op Alex’ haren plantte en zei dat ze weg moest. Een paar tellen later was ze verdwenen, nadat Alex nog een keer ‘Ik houd van je, mama’ had geroepen vlak voor de deur in het slot getrokken werd. Er kwam geen antwoord en even later hoorden ze de auto wegrijden.

Alex barstte in snikken uit en stortte zich in de armen van haar vader. Het brak zijn hart en voor het eerst in al die tijd haatte hij zijn ex-vrouw voor wat ze Alex aandeed. Carmen bracht het kind wonden toe die Eric niet kon helen en die voor altijd littekens zouden achterlaten, terwijl ze zelf vrolijk verderging met haar leventje zonder zich om anderen te bekommeren. Hij wist nu al dat hij nooit zou vergeten hoe Alex ‘Ik houd van je, mama’ had geroepen en dat Carmen zonder te antwoorden de voordeur achter zich dicht had gedaan en even later met haar vriendje weggereden was.

‘Ze heeft niet gezegd wanneer ze terugkomt,’ snikte Alex. Of dat ze van je houdt, dacht Eric bij zichzelf.

‘Ik denk niet dat ze dat al weet,’ antwoordde hij. Hij zocht naar woorden waarmee hij zijn dochter kon troosten, maar dat was moeilijk nu hij Carmen zo verafschuwde om haar gedrag. ‘Ze vond het wel heel fijn om je even te zien,’ zei hij zwakjes.

‘Waarom bleef ze dan niet langer?’ snikte Alex verdrietig.

‘Omdat ze naar New York moest.’

Het duurde uren voor Alex een beetje gekalmeerd was en daarna nog weken om te herstellen van het bezoek dat zo pijnlijk was verlopen. Het leek wel alsof Carmen Alex deze keer nog meer in de steek gelaten had dan een jaar eerder. Ze was nu ouder en leek alles beter te beseffen. Carmen was zonder een woord in nevelen verdwenen. Er kwam geen telefoontje om te zeggen dat ze het zo fijn had gevonden om Alex te zien en ook geen belofte om snel weer een keer langs te komen.

Een maand later liet Carmen haar nieuwe adres in Los Angeles aan Eric weten voor zijn maandelijkse cheques, maar Alex hoorde niets.

Zes maanden later werd Eric midden in de nacht gebeld door iemand die zei dat hij een vriend van Vince was. Hij vertelde dat Vince en Carmen omgekomen waren bij een ongeluk op de snelweg waarbij ze aangereden waren door een dronken bestuurder. Hij vond dat Eric het moest weten maar wist geen nadere details.

Na het telefoontje staarde Eric een uur lang voor zich uit. Hij wilde medelijden met Carmen hebben maar hij voelde niets. Hij dacht alleen maar aan Alex die een onvoorstelbaar onbekwame moeder had gehad die nu dood was. Het maakte het afscheid definitief voor een meisje dat op haar negende te jong was om haar moeder te verliezen. Een moeder die er nooit echt voor haar was geweest, die twee jaar geleden zomaar was vertrokken en die ze sindsdien nog maar één keer had gezien.

Hij wachtte twee dagen voor hij het Alex op een regenachtige dag in het weekend vertelde. Hij wilde het niet zeggen voor ze ging slapen, dus deed hij het na het ontbijt en hij zou de blik op haar gezicht nooit vergeten.

‘Het is niet waar. Je liegt!’ schreeuwde Alex tegen hem. Ze rende de trap op en sloeg de deur van haar kamer achter zich dicht. Toen hij boven kwam lag ze snikkend op bed, haar hoofd verstopt onder de kussens. Het duurde uren voor hij haar enigszins wist te kalmeren. Ze gingen samen wandelen en later, toen ze in bed lag, belde hij de vriend van Vince terug en vroeg hem of er al dingen geregeld waren voor de begrafenis. Eric wilde Carmen naar Boston halen om haar naast zijn eerste vrouw te begraven zodat Alex later zou weten waar haar moeder was. Hij wilde niet dat Carmen in een ongemarkeerd graf ergens in Californië belandde. De vriend verstrekte hem de benodigde informatie en de volgende dag belde Eric met de begrafenisonderneming. Ze vertelden hem dat het lichaam van Vince naar zijn ouders in San Diego werd gezonden, maar dat er nog niemand contact opgenomen had over Carmen. Voor zover Eric wist had ze geen andere familie gehad dan haar inmiddels overleden moeder.

Carmens lichaam zou een paar dagen na Erics telefoontje aankomen in Boston. Hij zei er niets over tegen Alex. De dag nadat hij Alex had verteld over het dodelijke ongeluk van haar moeder, had ze hem een gedicht laten zien dat ze voor haar geschreven had. Het was zo prachtig en liefdevol dat hij tranen in zijn ogen kreeg bij de gedachte dat de vrouw voor wie dit geschreven was zo weinig had gedaan om de liefde te verdienen van het kind dat ze in de steek had gelaten. Het was meer dan ze verdiende en bijna meer dan hij kon verdragen.

4

Hoewel Alex altijd al een sterke band met haar vader had gehad, vooral sinds ze met zijn tweeën achter waren gebleven, werd hun band na de dood van Carmen nog sterker. Na verloop van tijd leek Alex te herstellen van de schok van het verlies van haar moeder. Ze hoefde nu in ieder geval niet meer erop te hopen dat ze haar af en toe zou zien en daarmee kon ze het min of meer afsluiten.

Ze las meer dan ooit. Nog niet zo lang geleden, nadat ze de Nancy Drew-reeks uit had, was ze overgestapt op iets volwassener detectives zoals die van Agatha Christie. Ze was nu al verslingerd aan Miss Marple en Hercule Poirot en ze probeerde de raadsels in de boeken op te lossen voor het hun lukte.

Ze was ook begonnen met schrijven. Haar lerares van groep zeven zei dat ze echt talent had voor het schrijven van gedichten en haiku’s. In groep acht won ze een prijs voor een schrijnend verhaal over een meisje dat haar moeder had verloren door een ongeluk. In groep acht, twee jaar na de dood van haar moeder, belde haar leraar Engels, meneer Farber, Eric op zijn werk met de vraag of hij de volgende dag even langs wilde komen op school. Hij klonk nogal somber, alsof Alex iets verschrikkelijks had gedaan. Eric kon zich er niets bij voorstellen omdat Alex nog nooit in de problemen was geraakt op school. Hij besloot er die avond niets over te zeggen, hij wilde eerst afwachten wat haar leraar te zeggen had.

Een beetje beschroomd ging hij de volgende dag naar school waar de leraar hem met een somber gezicht zes volgeschreven bladzijden in het jeugdige handschrift van Alex overhandigde.

‘Ik wil dit graag met u delen, meneer Winslow. Mijn collega’s en ik zijn hier nogal van geschrokken.’ Eric vroeg zich af of Alex iets onbehoorlijks had geschreven aan een van de leraren, of misschien een verontrustend opstel had ingeleverd over het leven in een moederloos huishouden. Hij kon zich niet voorstellen wat Alex geschreven zou kunnen hebben waardoor haar leraren zo van streek waren. Na een laatste blik op het gezicht van haar leraar begon hij bezorgd te lezen. Al snel ging hij op in het verhaal dat ze met een voor haar leeftijd verrassende kwaliteit en een heel eigen stijl geschreven had.

Op de eerste bladzijde introduceerde ze de personages en het kader van het verhaal. Vanaf de tweede bladzijde kon hij niet anders dan doorlezen. Op de derde bladzijde omschreef ze tot in detail een gruwelijke moord die niet misstaan zou hebben in een van de thrillers in zijn kast. De bladzijde daarna voerde ze een intrigerende politierechercheur op die ondanks de afgrijselijke misdaad over een dosis humor bleek te beschikken. Op de vijfde bladzijde ontsluierde ze een paar onverwachte verrassingen en op de laatste bladzijde kwamen alle ingrediënten bij elkaar, loste ze de misdaad op met een onverwachte twist, die zelfs Eric niet had verwacht, en stuurde iedereen naar de gevangenis. Het was een briljant geschreven kort verhaal, helemaal als je Alex’ leeftijd in acht nam. In de verwachting dat de leraar hem zou feliciteren met de schrijverskwaliteiten van zijn dochter, gaf Eric het stapeltje papier breed grijnzend terug aan de leraar. Alle gesprekken die hij met Alex had gevoerd over thrillers hadden hun werking niet gemist en haar geïnspireerd tot het schrijven van dit verhaal.

‘Heeft u enig idee hoe verontrustend het is wanneer een elfjarig meisje dit soort dingen schrijft?’ zei meneer Farber op beschuldigende toon. ‘Ik zou wel eens willen horen wat een psycholoog te zeggen heeft over dit soort gewelddadige fantasieën bij een elfjarig meisje. Was u zich ervan bewust dat ze zulke morbide gedachten heeft?’ zei hij op beschuldigende toon.

Eric keek hem een ogenblik stomverbaasd aan. ‘Om eerlijk te zijn, nee, daar was ik me niet van bewust. Maar ik moet zeggen dat ik diep onder de indruk ben,’ zei Eric trots.

Alex’ leraar Engels was geschokt. ‘Ik vind dit allesbehalve grappig, meneer Winslow. Voor mij is dit verhaal het bewijs dat uw dochter een jongedame met ernstige psychische problemen is.’

Eric hoorde hem met groeiende irritatie aan. ‘En voor mij bewijst dit verhaal dat ze absoluut schrijverskwaliteiten heeft. Haar verhaal is zorgvuldig opgebouwd en heeft zelfs mij aan het einde verrast. Ik lees nogal wat thrillers, u zou kunnen zeggen dat het mijn hobby is, en Alex en ik bespreken ze regelmatig. Kennelijk heeft ze beter naar me geluisterd dan ik dacht.’

‘Heeft u enig idee hoe ongezond en ongepast het voor een meisje van haar leeftijd is om verstand te hebben van dit soort gruwelijkheden? Dit verhaal had geschreven kunnen zijn door een volwassene.’

‘Ik vind het een enorm compliment waard dat ze een verhaal heeft weten te schrijven dat ons angst aanjaagt.’

‘U neemt dit niet serieus, meneer Winslow!’ De leraar schreeuwde nu bijna.

‘Jazeker wel. Een aantal jaren geleden vertelde ze me dat ze later thrillerauteur wilde worden. Kennelijk is ze niet van gedachten veranderd en ik denk dat ze met wat aanvullende lessen creative writing heel ver kan komen.’ Eric weigerde te geloven dat haar verhaal het gevolg was van een zieke geest, maar dat het juist de eerste tekenen waren van haar absolute schrijverskwaliteiten en hij vond het geweldig. ‘Ik ben uitermate trots op mijn dochter,’ zei hij en stond op. ‘Kan ik een kopie van het verhaal krijgen? Ik zou het vanavond graag met haar bespreken.’ Hevig verontwaardigd stak de leraar hem het origineel toe en keek met afschuw toe hoe Eric het opvouwde, in zijn binnenzak stak en zijn kantoor verliet.

‘U zult haar onmetelijke psychische schade toebrengen als u haar hierin blijft stimuleren,’ waren zijn laatste woorden aan Eric. Maar dat was precies wat Eric van plan was: zijn dochter hierin blijven stimuleren. Hij kon nauwelijks wachten haar te vertellen wat een geweldig verhaal ze geschreven had.

Elena had kaas en kip-enchilada’s met Spaanse rijst voor ze achtergelaten. Eric maakte er een salade bij en zei toen tussen neus en lippen door: ‘Ik was vandaag bij je leraar Engels op school.’

‘Bij meneer Farber?’ vroeg Alex verbaasd. ‘Hoezo?’ Ze had geen idee van de opwinding waarvoor haar verhaal had gezorgd.

Eric lachte. ‘Omdat ze denken dat het hier thuis een Sodom en Gomorra is als jij een moord kunt beschrijven zoals je dat hebt gedaan. Wat een geweldig verhaal, Alex. Hoe kwam je erop?’

Alex glunderde van trots. ‘Ik kreeg het idee door dat boek waar jij vorige week over vertelde, maar ik heb alle details zelf bedacht en een zo gruwelijk mogelijke moord bedacht en geprobeerd om het toch echt te laten lijken. Ik wilde het zo kort mogelijk houden met een grote verrassing aan het einde.’

‘Nou, ik vind het grote klasse. Ik heb het van de eerste tot de laatste letter ademloos gelezen en het einde was echt verrassend. Volgens mij heb je talent.’ En er was niets zoets of schattigs aan haar verhaal. ‘Ik denk echt dat je op een dag een geweldige thrillerauteur kunt worden als je hieraan blijft werken. Ik ben zó trots op je!’ Tijdens de rest van de maaltijd praatten ze er verder over en Alex deelde een idee voor een volgend verhaal met haar vader.

‘Ik denk alleen wel dat je je verhalen voorlopig even voor jezelf moet houden. Dan bespreken we ze thuis wel. Aan je leraar Engels zijn ze niet besteed. Voor hem kun je beter wat schattigers schrijven voor hij me in het gevang laat gooien.’

Eric zei het lachend, dus ze maakte zich niet echt zorgen, maar ze bleef verbaasd dat de leraar haar vader hiervoor naar school had laten komen. Gelukkig vond haar vader haar verhaal heel goed.

Met aanmoediging van Eric probeerde Alex nu elke dag te schrijven en dat leverde een aantal sterke en interessante korte verhalen op die haar vader vervolgens van kritiek voorzag en die ze dan herschreef tot ze helemaal naar haar zin waren. Haar vader bewaarde ze voor haar in een map en als de map vol was deed hij ze in een ringband. Aan het eind van het jaar had ze al meer dan vijftig verhalen. Het ene verhaal was beter dan het andere, maar stuk voor stuk waren ze geschreven vanuit een verrassend volwassen perspectief met een heel eigen stijl en verrassende plotwendingen die zelfs Eric meestal niet verwachtte. Ze had er echt gevoel voor. Langzaam maar zeker liet hij haar overstappen op de thrillers en detectives die hij zelf graag las, zodat ze kon leren van de schrijfstijl van beroemde auteurs als Dashiell Hammett, David Morrell, Michael Crichton en zelfs wat vertalingen van Georges Simenon. Alex begon het grootste deel van haar weekenden te spenderen aan het lezen van thrillers voor volwassenen en produceren van eigen werk.

Op haar twaalfde verjaardag kwam Eric thuis met een heel speciaal cadeau: een zo goed als nieuwe, draagbare Smith Corona-typemachine. Hij liet haar zien hoe hij werkte. Binnen twee weken typte Alex met tien vingers en was ze niet bij haar typemachine weg te slaan.

‘Veel beroemde thrillerauteurs schrijven hun boeken op oude typemachines. Het maakt deel uit van de aantrekkingskracht,’ zei hij en Alex was verguld met dit cadeau. Op een dag liet ze de typemachine zien aan Becky, een schoolvriendinnetje. Becky vond het maar vreemd.

‘Wat moet je daar nou mee?’

‘Ik rammel er in het weekend gewoon wat op,’ antwoordde Alex afhoudend.

‘Wat een antiek ding,’ zei Becky oneerbiedig. Alex vertelde maar niet dat ze er verhalen op schreef, hoe ingewikkelder hoe beter, dat haar vader haar daarbij hielp en dat ze ze zelf behoorlijk goed vond. Het was hun geheim waaraan ze veel plezier beleefden.

Op haar dertiende verjaardag had ze al drie ringbanden volgeschreven en nam haar vader haar als verrassing mee naar Boucher-con, de jaarlijkse conferentie voor misdaadauteurs, telkens in een andere stad, waar auteurs uit alle misdaadgenres welkom waren. Alex luisterde verrukt naar verschillende lezingen en schreef naderhand een briljant verhaal. Haar vader was zo trots op haar werk dat hij het tijd vond dat ze gingen proberen het gepubliceerd te krijgen in een thrillermagazine. Toen ze bespraken welk magazine het best zou zijn, keek hij haar raar aan en ineens deed hij alsof hij niet wist wie ze was.

‘Wie ben je eigenlijk?’ zei hij in een stem die veel harder klonk dan normaal. ‘Ben je er een van de buren? Wat doe je in mijn huis?’ Ze staarde hem perplex aan, maar even later deed hij weer gewoon en keek hij om zich heen alsof hij alleen even weg was geweest.

‘Is alles oké, pap?’ vroeg ze geschrokken.

Haar vader lachte het weg. ‘Ja hoor. Ik wilde je gewoon even aan het schrikken maken. Zie het maar als inspiratie voor een van je verhalen,’ zei hij en stond op om een glas water te halen.

‘Wil je dat nooit meer doen? Ik vond het doodeng.’

Een paar weken later, bij een baseballwedstrijd, gebeurde het opnieuw. De Red Sox speelden tegen de Yankees, de stand was zes tegen drie en het was een ongewoon warme dag. Halverwege de wedstrijd keek Eric Alex met een lege blik aan en vroeg: ‘Wie spelen er eigenlijk? The Yankees en de Orioles?’

‘Nou ja, zeg. The Red Sox tegen de Yankees.’ Even later was hij er weer, maar hij was echt even weg geweest en deze keer had ze het duidelijk gezien. Toen ze hem er later naar vroeg deed hij alsof het niets voorstelde en zei hij dat het aan de warmte had gelegen.

Maar toen gebeurde het ook op zijn werk. Met een vage blik kwam hij zijn kantoor uit en vroeg aan zijn secretaresse wat ze daar in het weekend aan het doen was. Ze stond perplex, maar toen ze hem later weer sprak in zijn kantoor besloot ze dat hij een grapje met haar had uitgehaald. Er was niets met hem aan de hand.

In de maanden erna was er nog een half dozijn van dit soort voorvallen en toen hij op een dag bij thuiskomst aan Elena vroeg wat ze in zijn huis deed, realiseerde hij zich dat er iets beangstigends met hem aan de hand was. Hij maakte een afspraak met zijn huisarts, beschreef de symptomen, dat hij soms een paar minuten lang niet wist waar hij was, wie de mensen om hem heen waren en dat hij soms zijn eigen naam niet meer wist. Het was dan alsof hij gedurende een paar minuten niet meer kon denken, alsof de stroom in zijn hoofd uitviel. Hij was bang dat hij een hersentumor had en bezorgd verwees zijn arts hem door naar een neuroloog voor onderzoek en een hersenscan.

In afwachting van de uitslagen vertelde Eric nog niets aan Alex. Een week later belde de neuroloog hem om een afspraak te maken. Onderweg naar de arts raakte Eric weer verward. Tien minuten lang ging hij met de lift naar boven en beneden zonder te weten waar hij heen moest en waarom hij in de lift stond. Toen hij het zich eindelijk weer herinnerde drukte hij op de knop voor de juiste verdieping. Ontsteld vertelde hij aan de arts dat hij zojuist weer een aanval had gehad. De arts keek Eric ernstig aan vanachter zijn bureau. Eric had inmiddels eens per week een vlaag van verstandsverbijstering, soms zelfs nog vaker. Zo’n aanval duurde meestal een paar minuten, net lang genoeg om tot hem door te laten dringen dat er iets angstwekkends aan de hand was in zijn hersenen.

‘Dokter, heb ik een hersentumor?’ vroeg hij, hopend op een verklaring en op een oplossing. Misschien was het gewoon stress. De zaken gingen niet zo goed op het moment en hij maakte zich er druk om dat ze hem daar de schuld van gaven. Ze waren de laatste tijd nogal wat biedingen misgelopen voor potentiële opdrachten waarvoor hij de presentaties had gegeven die niet zo goed waren gegaan.

‘Nee, je hebt geen hersentumor,’ antwoordde de dokter. ‘Maar ik ben bang dat ik geen goed nieuws voor je heb. We hebben hersenscans waarop we afwijkingen hebben gevonden.’

‘Heb ik zonder het te merken een beroerte gehad?’

De arts schudde zijn hoofd. ‘Nee, uit de tests die we hebben gedaan blijkt dat je in een vroeg stadium van alzheimer of dementie verkeert. Er bestaat medicatie waarmee we de voortgang kunnen vertragen, maar deze ziekte kan niet stopgezet of teruggedraaid worden. Het is moeilijk te zeggen hoe erg het uiteindelijk zal worden en in welk tempo de ziekte zich zal openbaren, maar ga er maar van uit dat het een voortschrijdend proces is.’

‘Mijn vader was op zijn drieënzestigste dement. Ik ben nu vierenzestig en ik heb een dochter van dertien zonder moeder. Vertelt u me nu dat ik seniel aan het worden ben? Wie moet er dan voor mijn dochter zorgen?’ Erics ogen vulden zich met tranen.

‘Dat is iets om over na te denken, meneer Winslow,’ antwoordde de arts vriendelijk. ‘Het spijt me dat ik geen beter nieuws voor u had. Misschien duurt het een tijdje voordat het erger wordt, maar als onze beoordeling klopt, dan is uw ziektebeeld onomkeerbaar.’ Hij schreef een recept voor Eric uit en zei dat hij hem na een maand weer wilde zien, tenzij de klachten in snel tempo verergerden.

Eric ging weg met het gevoel dat hij door een bus was overreden. Het was pas kwart over twee en hij was van plan geweest om terug te gaan naar zijn werk, maar hij was zo overstuur dat hij zich ziek meldde en naar huis ging. Toen hij thuiskwam was Elena aan het werk in de keuken en het duurde even voordat hij wist wie ze was en haar naam hem weer te binnen schoot.

‘Gaat het, meneer Winslow?’ vroeg ze bezorgd. Hij antwoordde dat hij griep had en naar bed ging. Bezorgd lag hij te piekeren over hoe het nu met Alex verder moest. Ze hadden geen familie die voor haar kon zorgen. Hij had uiteraard wat spaargeld en een levensverzekering, maar de eerstkomende vijf jaar kon ze nog niet op eigen benen staan. Hij maakte een afspraak met zijn advocaat voor de volgende dag.

Toen Alex thuiskwam van school zei Elena dat haar vader met griep in bed lag. Ze dacht dat hij sliep, maar hij had zijn deur op slot gedaan zodat Alex hem niet zou zien huilen.

De volgende dag legde Eric de situatie uit aan Bill Buchanan, zijn advocaat. Bill schrok van het nieuws. Ze waren weliswaar niet bevriend, maar deden al ruim dertig jaar prettig zaken. Ze bespraken Erics financiële situatie en berekenden dat er genoeg geld voor Alex zou zijn om haar school af te maken en een studie te volgen, maar de grote vraag was waar ze moest wonen als er iets met Eric gebeurde. Op papier had Eric Bill jaren geleden al als curator aangesteld, maar dat was bedoeld als formaliteit omdat hij had verwacht nog tientallen jaren te leven. Als hij nu nog zo lang zou leven zou dat zonder enig besef van zijn omgeving zijn. En als hij zijn spaargeld voor zijn eigen verzorging nodig had, hoe moest het dan met Alex? Het leek uitzichtloos en ze bespraken verschillende opties die Eric geen van alle bevielen.

Bill opperde dat Alex naar een internaat zou kunnen gaan. Als er dan iets met Eric gebeurde kon ze in de vakanties met vrienden mee naar huis. Zonder ander ouderlijk toezicht kon ze niet alleen met een huishoudster in hun huis blijven wonen, maar Eric wist dat Alex het vreselijk zou vinden op een internaat en dat kon hij haar niet aandoen. Vakanties doorbrengen bij vreemden was ook geen optie voor haar, ze was meer gewend aan het gezelschap van volwassenen dan van kinderen van haar eigen leeftijd. Maar er was niemand die hij kon vragen haar op te vangen. Ze hadden geen andere familie dan elkaar. Zelfs Carmen was er niet meer. Eric was er nog niet aan toe om Alex te vertellen wat er aan de hand was. Hij durfde het zelf nog nauwelijks onder ogen te zien.

Zijn advocaat wist geen andere oplossing. Op dit moment zat Alex op de beste privéschool van Boston. Ze was een van de besten van haar jaar en verdiende een goede opleiding. Maar ze had meer nodig dan dat. Als Eric kwam te overlijden had ze een verantwoordelijke voogd nodig.

‘Misschien is er gewoon geen andere optie,’ zei Bill verstandig. Op dit moment maakte hij zich misschien nog meer zorgen over het tempo waarin de dementie zich meester zou maken van Erics hersenen. Hij hoopte dat het nog even zou duren. Bill had beloofd om Alex’ curator te zijn en Erics executeur testamentair, maar hij hoopte nog geen beslissingen voor Alex te hoeven nemen.

De medicatie leek de frequentie van de aanvallen een beetje te vertragen. Toch waren ze er, soms heel kort, bijna elke dag. Het werd steeds lastiger om zijn werk goed te blijven doen. Twee maanden nadat de diagnose was gesteld riep zijn directeur hem bij zich. Eric beloofde hem beterschap en gaf toe dat hij de laatste tijd inderdaad niet op zijn best was geweest. Maar de directeur stelde voor dat Eric per direct, een jaar eerder dan gepland, met pensioen zou gaan.

‘Ga lekker van het goede leven genieten!’ Hij probeerde er een positieve draai aan te geven, maar het was duidelijk dat hij wilde dat Eric zou vertrekken. Het voelde als het begin van het einde.

Een paar weken later kreeg Eric een mooi afscheidsfeest en een bronzen plaquette. De dagen daarna dwaalde hij doelloos door het huis. Al snel begon hij lange wandelingen te maken waarbij hij soms vergat waar hij woonde. Tijdens het wandelen schoot het hem dan meestal wel weer te binnen, maar op een middag wist hij niet meer wie hij was en waar hij woonde. Een vriendelijke jonge vrouw zag hem verloren zoeken en reed met hem door de buurt op zoek naar zijn huis. Ineens wist hij het weer en hij was verbaasd over hoe ver hij gewandeld had. Alex was al thuis toen hij binnenkwam nadat hij de vrouw had bedankt.

‘Wie was dat, pap?’ Ze vroeg zich af of hij misschien een relatie had met de knappe vrouw. Hij had er haar niets over verteld, maar ze wist dat hij zich verveelde sinds hij met pensioen was gegaan. Hij las ook niet meer zoveel thrillers als vroeger.

‘O, niemand, gewoon een oud-collega die ik tegenkwam.’ Hij kon moeilijk aan Alex vertellen dat het een totaal onbekende was die hem van straat had gepikt en als een verdwaald kind had thuisgebracht. Hij had het gevoel dat hij steeds kinderlijker begon te worden en dat maakte hem kwaad. Zelfs tegen Alex was hij nu regelmatig kortaf, terwijl dat absoluut niet zijn bedoeling was. Het deed Alex veel verdriet als hij tegen haar schreeuwde. Hij leek lang niet zo van zijn pensioen te genieten als hij haar voorgespiegeld had. Ze had geen idee dat het hem opgedrongen was. Geen enkele ex-collega wist dat hij alzheimer had, alleen zijn arts en zijn advocaat wisten ervan. Het viel Alex wel op dat haar vader steeds vaker in de war was.

Eric kocht nog steeds alle nieuwe boeken van zijn lievelingsauteurs, maar hij leek ze nooit meer uit te lezen. Soms lagen er drie of vier opengeslagen boeken verspreid door het huis.

‘Gaat het wel goed met je, pap?’ vroeg ze bezorgd.

‘Jazeker,’ glimlachte hij. Maar hij merkte zelf ook dat de medicatie minder goed aansloeg dan in het begin. Zijn dokter had hem daarvoor gewaarschuwd.

De laatste drie weken van de zomervakantie brachten ze door in Maine waar Eric op hun derde dag verdwaalde. Hun hotel startte een zoekactie en al snel vonden ze hem niet al te ver uit de buurt. Eric schaamde zich dood en loog dat hij was verdwaald omdat zijn kompas was stukgegaan. De rest van de vakantie gebeurden er geen al te rare dingen, behalve dat hij een paar keer niet op haar naam kon komen. Alex was geschokt, dat was nog nooit gebeurd.

In de loop van de zomervakantie had ze aardig wat nieuwe verhalen geschreven en ze zelf in een ringband gedaan, maar hij zei er niets van. En op de eerste schooldag bood hij niet aan om haar te brengen. Langzaam maar zeker slopen er kleine veranderingen in zijn gedrag en Alex merkte ze stuk voor stuk op. Ze vroeg zich af of hij depressief was of zich ergens zorgen over maakte. Hij leek zo afgeleid en ongeïnteresseerd. Op een dag kwam ze thuis van school en liep Eric in zijn onderbroek door het huis. Dat was nog nooit gebeurd. Elena vertelde dat hij de hele dag in bed was blijven liggen.

Begin oktober was het Alex duidelijk dat er iets ernstigs aan de hand was met haar vader. Hij was nu bijna altijd verward en zelfs Alex begreep dat hij dement aan het worden was. Op een ochtend toen hij weigerde zijn bed uit te komen, niet wist waar hij was en Alex niet herkende, belde ze de dokter. De dokter kwam aan huis en legde haar uit wat er met haar vader aan de hand was. Hij vond haar bewonderenswaardig volwassen voor een meisje van veertien. Hij zei dat er een dag zou komen dat haar vader opgenomen zou moeten worden in een zorginstelling, maar Alex antwoordde dat daar geen sprake van kon zijn en dat ze thuis voor hem zou zorgen.

De arts hielp haar een mannelijke verpleger voor haar vader te vinden die doordeweeks een oogje op hem hield. In de weekenden zorgde ze zelf voor hem. Eric sliep toch alleen nog maar. Ze las hem voor uit de boeken waar hij vroeger zo van genoten had, maar meestal viel hij in slaap of leek hij niet te luisteren. Ze sprak nog steeds tegen hem alsof hij alles begreep en behandelde hem met het respect dat hij verdiende, al brak het haar hart om hem zo verward te zien. De ziekte denderde met zevenmijlslaarzen over hem heen en tegen de kerstdagen herkende hij alleen Alex nog. In haar eentje was de zorg voor haar niet meer te doen en ze namen er een tweede verpleger bij. Hij was al een keer in zijn pyjama de straat op gegaan en kleedde zich rustig uit in de keuken als Alex even niet op hem lette. Er viel niet meer aan de realiteit te ontsnappen: minder dan een jaar na de eerste tekenen had de ziekte alzheimer volledig bezit van hem genomen.

Het kostte Alex moeite om haar huiswerk bij te houden, ze had in geen maanden meer een kort verhaal geschreven en zelfs als ze op school zat maakte ze zich zorgen om hem. Tijdens de kerstvakantie weigerde hij nog langer te eten en uit bed te komen. Na een week aan het infuus verhuisde hij naar het ziekenhuis waar hij een neussonde kreeg. Pattie en Elena waren erbij toen haar vader met de ambulance werd opgehaald en Pattie hield haar stevig vast toen ze in tranen uitbarstte.

De rest van haar vakantie zat Alex aan het bed van haar vader in het ziekenhuis. Op nieuwjaarsdag herkende hij zelfs zijn dochter niet meer. Zijn hoofd was leeg en hij was weer als een baby. Hij sliep en huilde, lachte om niets, weigerde eten en trok zijn neussonde los wanneer hij de kans kreeg.

De week voor school weer begon, bleef Alex ook ’s nachts in het ziekenhuis. Ze sliep op een opklapbed naast haar vader, ook al wist hij dan niet meer wie ze was. Op de eerste schooldag na de vakantie ging ze meteen na de lessen naar het ziekenhuis en kwam aan in een lege kamer. Ze vroeg zich af of ze misschien nieuwe onderzoeken met hem waren gaan doen. Terwijl ze verloren in de kamer stond, kwam de hoofdverpleegster naar haar toe. Eén blik op haar gezicht vertelde alles. De verpleegkundigen waren van haar gaan houden tijdens haar vaders verblijf. Alex was erg volwassen voor haar leeftijd en was altijd beleefd. Het stond buiten kijf dat ze zielsveel van haar vader hield. Ze zorgde voor hem als een liefhebbende moeder en liet hem nooit langer alleen dan nodig.

‘Ik heb slecht nieuws voor je, Alex,’ zei de verpleegster voorzichtig. Ze sloeg haar armen om haar heen en Alex verstijfde. Ze wist dat ze niet naar school had moeten gaan die dag. Ze had niet eens de kans gehad om afscheid van hem te nemen, ook al was hij er eigenlijk al niet meer. De vader die ze had gehad was al maanden geleden verdwenen. De verpleegster vertelde dat hij vredig in zijn slaap was overleden, vlak nadat ze ’s morgens naar school was gegaan.

Ze belden Elena die haar op kwam halen. Bill Buchanan regelde alles met Alex en hielp met het organiseren van de begrafenis. De kerk zat vol oud-collega’s die hem goed hadden gekend en hem bewonderden.

Op de begraafplaats ontdekte Alex tot haar schok haar moeders grafsteen. Haar vader had haar nooit verteld dat Carmen hier begraven was. Nu waren ze, samen met haar vaders eerste vrouw, bij elkaar.

Na de plechtigheid ging ze samen met Elena naar huis en er kwamen een paar goede vrienden langs. Maar de meeste mensen wilden geen inbreuk maken op Alex’ privacy en er was geen officiële bijeenkomst. Die avond zat Alex in haar vaders lievelingsstoel en voelde hem dichtbij.

De volgende dag kwam Bill Buchanan en hij vertelde dat de rechter zijn voogdijschap als formaliteit zou bekrachtigen, zoals haar vader het had gewild. Hij legde ook uit dat haar vader niet had geweten waar Alex heen zou kunnen gaan. Hij was nu haar voogd, maar ook hij had geen pasklare oplossing.

‘Kan ik niet gewoon hier blijven wonen met Elena?’ vroeg ze met een klein stemmetje. Daar hoopte ze eigenlijk op, want wat zou er anders met haar gebeuren? Bill had haar uitgelegd dat haar vader de financiën voor haar school en vervolgopleiding allemaal had geregeld, maar dat ze er niet uit waren gekomen waar Alex verder heen zou moeten. Ze was te jong om op zichzelf te leven. Eric had aangegeven dat hij wilde dat Alex later in het huis zou kunnen wonen en voorgesteld om het tot die tijd te verhuren. Bill vond dat een goed idee. Het zou geld opleveren en het huis zou in Alex’ bezit blijven.

‘Ik wil niet naar een internaat,’ zei ze alsof ze zijn gedachten las. Maar er was geen familie waar ze naartoe kon, ze kon de komende vier jaar niet bij de buren terecht en ze kon niet in het huis blijven met Elena die ’s avonds naar huis ging.

‘Laten we er allebei nog eens over nadenken,’ zei de advocaat verstandig. ‘Voorlopig hoef je hier niet meteen weg.’ Toch bleef het internaat wat hem betreft de enige optie. Elena had beloofd ’s nachts bij haar te blijven tot ze een oplossing hadden gevonden.

Het dilemma liet hem niet los en ’s avonds besprak hij het met zijn vrouw.

‘Haar vader wist dat ze niet naar een internaat zou willen gaan. Maar wat moet ik dan?’ Hij voelde zich een boeman dat hij een veertienjarig meisje zonder familie naar een internaat wilde sturen, maar had hij een keuze? Als haar voogd was het zijn plicht om een oplossing voor haar probleem te vinden en hij kon gewoon niets anders bedenken. Maar de schoolvakanties zouden nog altijd een probleem opleveren.

‘Ik ga even een telefoontje plegen,’ zei Jane Buchanan. ‘Ik heb een idee.’ Ze ging van tafel om haar nicht te bellen die moeder-overste was van een druk dominicaans klooster in een buitenwijk van Boston. Het was geen weeshuis of tehuis voor jonge meisjes maar het onderkomen van nonnen die in de verpleging of het onderwijs werkten, allemaal met banen buiten het klooster, de meesten zonder habijt. Wanneer ze op bezoek was bij haar nicht, deed het klooster Jane altijd nog het meest denken aan een studentenhuis voor volwassen vrouwen. Haar nicht stond midden in het leven en het klooster organiseerde lezingen en avondstudies voor vrouwen uit de buurt. Misschien had zij een idee. Janes nicht, moeder Mary Margaret, was de enige die hen misschien zou kunnen helpen. MaryMeg, zoals haar bijnaam luidde, was verpleegster en had tot haar dertigste gewacht voor ze haar religieuze roeping volgde. Zoals gebruikelijk duurde het een eeuwigheid voor Jane haar aan de telefoon kreeg.

‘Sorry, ik zat in de pilatesles. Die hebben we sinds kort en het is zo leuk.’ Ze was achter in de vijftig en had ook kook- en fotografielessen gevolgd. De cursussen zorgden ervoor dat ze in contact met de wereld bleef en vrouwen ontmoette die buiten het klooster woonden. De drukbezochte cursussen die ze aanboden aan volwassenen waren haar, overigens slimme, manier om mensen de weg terug naar de kerk te laten vinden. Het bisdom bracht regelmatig ter sprake dat het niet de bedoeling was dat ze van het klooster een dorpshuis maakte, maar omdat ze volhield dat het in het belang van gezondheid en scholing was, kwam ze ermee weg. ‘Zeg het eens.’

‘We hebben je advies nodig. Bill zit met een probleem dat te maken heeft met een cliënt die net overleden is.’

‘Ik doe geen begrafenissen en ik ben geen advocaat. Ik ben verpleegster.’

‘En mijn slimste nicht.’ Ze legde de situatie uit van Alex die op haar veertiende wees geworden was en nergens heen kon.

‘Maar ik neem aan dat er geld is, als haar vader een cliënt van Bill was?’ stelde moeder MaryMeg vast.

‘Een heel behoorlijk bedrag, zo schijnt. Hij was niet rijk, maar er is een huis, een spaarrekening en een levensverzekering. Het probleem is dat er geen familie is en niemand die voor haar zou kunnen zorgen.’

‘Het arme kind.’ Moeder MaryMeg had medelijden met het meisje, maar zag niet in wat zij aan de situatie zou kunnen veranderen. ‘En een internaat?’’

‘Dat wil ze niet. Bill zegt dat ze onvoorstelbaar slim is. Ze heeft jarenlang alleen met haar vader geleefd. Haar moeder heeft het gezin in de steek gelaten en is overleden toen Alex negen was. Bill zegt dat het een bijzonder kind is voor wie een internaat als een gevangenis zou voelen. Ik heb geen idee hoe ze is met andere kinderen. Bill vindt haar verlegen en introvert. Ze was heel hecht met haar vader. Waarschijnlijk voelt ze zich beter op haar gemak bij volwassenen dan bij kinderen van haar eigen leeftijd. Ze heeft geen doorsnee leventje geleid.’

‘Waar zit ze nu op school?’ vroeg moeder MaryMeg aan haar nicht. Onder de indruk van het antwoord zei ze: ‘Wat zonde dat ze daar nu weg moet, maar je hebt gelijk, ze kan niet in haar eentje in dat huis blijven wonen. Wij nemen hier geen kinderen op, anders kon ze hier wel komen. Een weeshuis is ook geen optie, dan is ze nog slechter af dan op een internaat. Dus ik zie eigenlijk niet in wat ik kan doen.’

‘Jij zit meestal vol goede ideeën en je bent de beste probleemoplosser die ik ken. Ik dacht dat jij misschien een plekje voor haar zou kunnen bedenken. Dit meisje is niet echt een kind meer op haar veertiende.’

‘Maar ook geen volwassene. Onze nonnen zijn geen babysitters. Ze hebben allemaal werk buiten de deur en ’s avonds zijn we druk met onze cursussen.’ Moeder MaryMeg liet een stilte vallen. ‘Aan de andere kant... Het is een belachelijk idee, maar stel nou dat ze wél bij ons zou komen wonen. Het bisdom zou waarschijnlijk een rolberoerte krijgen, maar misschien kan ik dispensatie krijgen zodat we het een tijdje kunnen proberen. Hoewel, als ze niet naar een internaat wil, dan spreekt het idee van een klooster haar misschien ook niet echt aan.’

‘Ik denk niet dat ze veel keus heeft.’

‘Laat me er even over nadenken en met de anderen overleggen. We zitten behoorlijk vol. Ik zit hier op het moment met zesentwintig nonnen, maar ik heb wel een lege kamer boven. Zou het voor haar niet raar zijn om met een stelletje nonnen samen in een klooster te wonen?’

‘Misschien kun je haar overhalen om zich bij jullie aan te sluiten,’ plaagde Jane haar.

‘Dat doen we tegenwoordig niet meer. De meeste vrouwen die het klooster in gaan zijn tegenwoordig al in de veertig, een enkele keer in de dertig. We werven geen tieners.’ Ze lachte bij de gedachte. ‘Als we daaraan beginnen denk ik dat ze me direct uit de kloosterorde zetten. Heb je haar ontmoet? Wat voor meisje is het?’

‘Bill zegt dat het een schat van een meid is.’

‘Ik bel je morgen. Ik moet met de anderen overleggen.’ Het klooster was een democratisch geheel, hoewel het laatste woord natuurlijk aan haar was, al was in uitzonderlijke gevallen de toestemming van het aartsbisdom wel vereist.

‘Dank je. Ik wist echt niet wie ik anders moest bellen.’

Moeder MaryMeg dacht er die avond diep over na en zei een gebed voor Alex. De volgende ochtend bij het ontbijt, na de ochtendmis van zes uur, begon moeder MaryMeg over Alex tegen de andere nonnen. De meesten van hen moesten om acht uur op hun werk zijn. Overdag was het klooster dan ook uitgestorven, met uitzondering van de twee gepensioneerde nonnen die de administratie bijhielden wanneer de anderen voor de klas stonden of in de verpleging aan het werk waren.

‘Dus, wat vinden jullie ervan?’ vroeg ze en deelde geroosterd brood uit. Iedereen zorgde om beurten voor het eenvoudige ontbijt.

‘Willen we echt de verantwoordelijkheid voor een veertienjarig meisje?’ vroeg zuster Thomas, een van de oudere nonnen. Ze was moeder van zes kinderen en was het klooster in gegaan toen haar echtgenoot overleden was en haar jongste kind eenentwintig werd. ‘Dat is zo’n vervelende leeftijd.’ Ze trok een gezicht en de anderen lachten.

‘Jij kan het weten.’

‘Niets dan seks en drugs en rock-’n-roll op die leeftijd. En op alles een weerwoord. Zelfs die twee meiden van mij waren toen niet te genieten.’

‘Ze kan nergens anders heen,’ bracht moeder MaryMeg ze in herinnering. Zelf had ze tijdens het ochtendgebed haar beslissing al genomen, maar ze wilde dat de anderen zelfstandig tot hetzelfde oordeel kwamen. Ze wilde het ze niet opdringen, want dan was het gedoemd te mislukken. ‘Waarom proberen we het niet gewoon een tijdje, met de afspraak dat ze alsnog naar een internaat gaat als het niet blijkt te werken.’

‘Naar welke school zou ze hier gaan?’ vroeg hun jongste non, zuster Regina. Ze was nu zevenentwintig en was haar roeping al op haar vijftiende gevolgd. Moeder MaryMeg vond dat veel te jong, maar zuster Regina had haar noviciaat in Chicago gedaan en pas nadat ze haar geloftes had afgelegd was ze naar Boston gekomen. Als het aan moeder MaryMeg had gelegen had de jonge vrouw daar nog even mee gewacht.

‘Ze zal naar de parochieschool moeten,’ antwoordde moeder MaryMeg. ‘We kunnen haar niet op en neer brengen naar haar huidige school in de stad. De parochieschool biedt prima onderwijs en als ze zo slim is als mijn nicht zegt dan komt ze er wel. Zullen we gewoon eens met haar afspreken? Misschien ziet ze ons wel helemaal niet zitten, het was het idee van mijn nicht.’

Iedereen stemde met haar voorstel in. Ineens was het een drukte van belang en haastte iedereen zich met kopjes en borden naar de keuken waar ze in de afwasmachine werden gezet. Toen de rust was wedergekeerd nam moeder MaryMeg haar mail door, bestelde ze de boodschappen online bij de groothandel en belde toen Jane.

‘We zijn het erover eens geworden dat we haar graag willen ontmoeten en dat lijkt me een prima idee. Misschien moet het meisje er zelf niet aan denken om in een klooster vol nonnen terecht te komen en staat het idee van een internaat haar dan toch veel meer aan.’

‘En als jullie haar aardig vinden?’ vroeg Jane hoopvol.

‘Dan kijken we het een paar maanden aan om te zien hoe het gaat.’

‘Ik ga het meteen aan Bill vertellen. Je bent een heilige!’

Moeder MaryMeg lachte. ‘Dat lijkt me hoogst onwaarschijnlijk. Daarvoor heb ik te veel gefeest voordat ik hier terechtkwam. Maar het zou fijn zijn als we een helpende hand kunnen toesteken. Denk je dat ze vanavond even langs zou kunnen komen?’

‘Ik ga mijn best doen.’

‘Morgenavond hebben we allerlei cursussen en in het weekend is het altijd zo druk. Vanavond zou het beste uitkomen.’

‘Ik zal het tegen Bill zeggen.’

‘Het liefst om zes uur, voor we aan tafel gaan. Bill kan een berichtje voor me achterlaten, dan hoor ik het wel.’

Meteen nadat ze opgehangen had, belde Jane naar Bill om te zeggen dat Alex om zes uur bij het klooster werd verwacht als het idee haar aansprak.

Bill haalde Alex van school en legde haar het enige alternatieve plan dat ze hadden kunnen bedenken voor.

‘In een klooster? Met nonnen?’ Ze was met haar vader wel eens naar de kerk geweest, maar ze waren niet diepgelovig. ‘Moet ik dan non worden?’ vroeg ze geschokt.

Hij moest lachen om de vraag die op zich niet zo vreemd was. ‘Nee hoor, zo is de nicht van mijn vrouw niet. Als ze dit willen doen, dan is het omdat ze je willen helpen. Het is het drukste stel vrouwen dat ik ken. Ze werken allemaal in het onderwijs of de verpleging en ’s avonds zijn er allerlei cursussen. Ik denk dat ze gewoon van je verwachten dat je naar school gaat, goede cijfers haalt en misschien af en toe een beetje helpt. Je zult trouwens wel naar de parochieschool moeten overstappen.’

Ze zou hoe dan ook van school moeten veranderen. Sinds haar vaders dood stond haar hele leven op zijn kop en nadat Bill weggegaan was keek ze vanuit haar vaders stoel naar de gevulde boekenkast waar ze samen zoveel plezier aan hadden beleefd. Alles zou nu in de opslag gaan tot ze oud genoeg was om zelfstandig in dit huis te kunnen wonen. Haar hele verleden werd ingepakt en opgeruimd en alles zou veranderen. Ging ze werkelijk nonnen ontmoeten en bij hen in een klooster wonen? Het was dát of een internaat en ze kon niet bedenken wat ze erger vond klinken. De tranen rolden over haar wangen toen ze naar de keuken liep. Elena nam haar in haar armen en huilde met haar mee. Alex huilde om haar vader en ook een beetje om zichzelf.

5

Bill Buchanan ging wat vroeger weg van kantoor dan normaal om Alex op te halen en naar St. Dominic’s-klooster te brengen. Ze stond op hem te wachten in een eenvoudig zwart jurkje en platte schoenen. Het leek alsof ze had gehuild en dat begreep hij wel. Hij kon het Eric niet aanrekenen dat hij niet tijdig met een oplossing voor Alex was gekomen want het was nu eenmaal lastig. In de laatste maanden van zijn leven was hij niet meer in staat geweest beslissingen te nemen, laat staan over zoiets belangrijks als de woonsituatie van zijn dochter. Voor die tijd was het nooit tot hem doorgedrongen dat het nodig zou zijn.

Onderweg naar het klooster zat Alex stilletjes naast Bill. Ze staarde niets ziend naar buiten en zag beelden voor zich van een tochtig, donker klooster en stokoude nonnen en haar vader in zijn laatste dagen.

‘Gaat het, Alex?’ vroeg Bill en ze knikte. ‘Ik denk dat je de nicht van mijn vrouw aardig zult vinden. Het is me er eentje. Ze is dan misschien een non, maar ze heeft een geweldig gevoel voor humor en ze is echt heel aardig.’ Alex kon zich niets voorstellen bij een moeder-overste met gevoel voor humor, dus ze knikte maar en bleef voor zich uit staren. Toen ze aankwamen bleef ze doodstil zitten. Het idee van een internaat sprak haar ineens veel meer aan dan eerst.

Het klooster was een groot, ruim gebouw dat een slimme investering was gebleken. Het lag achter de kerk op een groot stuk grond met bomen en een tuin. Op de eerste verdieping waren de kleine kamers voor de nonnen, op de begane grond waren de klaslokalen. Het was moeder MaryMeg geweest die met de naschoolse activiteiten en avondcursussen voor kinderen, jongvolwassenen en hun ouders begonnen was. Het was een schot in de roos en op die manier integreerden de nonnen al snel in de buurt in plaats van buitenstaanders te blijven.

Traag stapte Alex uit en met slepende tred volgde ze Bill de trap op. Bij de deur werden ze bijna omvergelopen door een groep joelende kinderen en hun ouders. De kinderen kwamen met gekleide figuren, tekeningen en schilderijtjes uit een van de handvaardigheidscursussen die door de nonnen gegeven werden. De ouders waren druk met elkaar in gesprek en een groep tienerjongens verliet net een gymlokaal. Dat was dezelfde ruimte waar later op de avond ook pilates gegeven werd, aansluitend op de yogales voor zwangere vrouwen. Er was ook een avondcursus voor jonge ouders en hun pasgeboren baby’s, die werd gegeven door twee van de nonnen die overdag in de zorg werkten. De volgende activiteit op de agenda was een schildercursus voor de ouderen uit de buurt.

Bill was in geen jaren in het klooster geweest en hij geloofde zijn ogen niet toen hij de overvolle gangen zag. Moeder MaryMeg had er een florerend buurthuis van weten te maken en Alex kwam ogen tekort voor alle rondrennende kinderen, kletsende ouders en binnenkomende en vertrekkende tieners. Het klooster leek in niets op het duistere, tochtige gebouw dat ze zich had voorgesteld. Bill meldde zich bij de informatiebalie en een non in spijkerbroek en T-shirt wees ze de weg naar een kantoor voorbij de gymzaal aan het einde van een gang. Daar aangekomen stond er een vrouw in spijkerbroek en een rood sweatshirt boven op een keukentrap een lamp te vervangen. Ontzet keek ze naar Bill in zijn pak met stropdas en Alex in haar keurige jurkje. Haar grijze haar zat in een paardenstaart. De nichten waren de dochters van tweelingzussen en moeder MaryMeg leek dan ook sprekend op Bills vrouw Jane.

‘Ik had mijn habijt aan moeten trekken. Sorry, ik heb nog geen tijd gehad om me te verkleden,’ zei ze beschaamd lachend. Ze draaide de lamp in de fitting, klauterde het keukentrapje af en zette hem ingeklapt weg tegen de muur. ‘Onze technische man heeft vorige maand opgezegd en nu zat ik al drie dagen in het donker.’ Ze gaf Bill een zoen op zijn wang en stak een hand uit naar Alex die de stevige vrouw in een dertig jaar oud sweatshirt van Stanford verbaasd aankeek. ‘Ik ben moeder Mary Margaret,’ stelde ze zichzelf voor, ‘maar iedereen noemt me moeder MaryMeg. Ik ben blij je te zien. Het is hier elke dag een gekkenhuis met alle cursussen en lessen die we geven. Vooral ’s avonds, want overdag werken we buiten de deur.’

Ze gebaarde dat Alex en Bill plaats konden nemen op twee versleten stoelen en ging zelf achter haar bureau zitten. Alex kon nauwelijks geloven dat deze vrouw een non was. Ze leek eerder op een lerares, of een schooldirecteur of gewoon iemands moeder. ‘We hebben hier nog nooit een kostganger gehad, dus we zijn er niet echt op berekend,’ zei ze eerlijk, ‘maar zolang je het niet vervelend vindt om in de drukte te leven en af en toe een helpende hand uitsteekt, denk ik dat het prima zal gaan. We hebben om beurten keukendienst en de zusters doen extra schietgebedjes als het mijn beurt is, want ik kan nu eenmaal beter uit de voeten met een hamer en een boormachine dan met potten en pannen.’ Bill grinnikte want hij wist dat haar kwaliteiten verder reikten. Psychologie was een van haar hoofdvakken geweest op de universiteit, ze had een master in theologie en was een heel eind op weg geweest naar haar doctoraat in de psychologie voordat ze besloot haar roeping te volgen. ‘Lijkt het je wat hier, Alex?’ vroeg ze zonder omwegen.

‘Dat weet ik niet. Het is heel anders dan ik had verwacht,’ antwoordde Alex zachtjes en aarzelend.

‘Het spijt me van je vader. Ik begrijp dat dit een hele verandering voor je zal zijn. Bill vertelde me dat je niet naar een internaat wilt. Waarom niet? Het kan toch juist leuk zijn met kinderen van je eigen leeftijd?’

‘Ik ben niet zo sportief,’ antwoordde Alex op haar hoede. ‘Ik lees graag en ik schrijf ook. Mijn vader en ik deden veel samen. Ik ben bang dat ik me op een internaat opgesloten zal voelen en dat ik dan dingen moet gaan doen waar ik geen zin in heb. Ik ben meer gewend aan volwassenen, aan mijn vader. Mijn moeder is... mijn moeder is bij ons weggegaan toen ik zeven was en ze is overleden toen ik negen was. Dus ik was eigenlijk altijd samen met mijn vader.’ Ze vocht tegen haar tranen en moeder-overste knikte.

‘Wat schrijf je zoal?’ vroeg ze vriendelijk. Ze nam aan dat het korte verhalen of poëzie zou zijn.

‘Misdaadverhalen,’ antwoordde Alex met een klein lachje. ‘Mijn leraren vinden ze raar, dus ik laat ze niet meer lezen op school. Mijn vader vond ze goed.’

‘Misschien kun je later schrijfster worden,’ zei moeder MaryMeg vriendelijk. ‘Ik moet je waarschuwen dat je hier behoorlijk zelfstandig zou moeten zijn. De nonnen hebben geen tijd om je achterna te zitten als je niet op tijd thuis bent en te onthouden waar je uithangt. We moeten ervan uit kunnen gaan dat je naar school gaat, je huiswerk maakt en je aan de regels van het klooster houdt. Dat is nogal wat voor een meisje van jouw leeftijd, maar het kan niet anders. Wat vind je daarvan?’ Ze keek Alex recht aan en sprak haar toe als een volwassene of een non die bij het klooster kwam, niet als een bijna vijftienjarige middelbarescholiere.

‘Ik denk wel dat ik dat aankan,’ antwoordde Alex bijna fluisterend.

Bill Buchanan had al aangegeven dat Alex financieel goed verzorgd was achtergelaten door haar vader en dat er een maandelijkse bijdrage in haar onderhoud betaald kon worden aan het klooster. ‘Ach, wat eet zo’n kind nou helemaal,’ had moeder MaryMeg luchtig gezegd. Dit ging niet om geld. Dit ging om verantwoordelijkheid nemen voor een ander en om Alex’ wil om mee te werken. Nu MaryMeg haar zo zag twijfelde ze daar niet aan. Alex leek haar een prima meisje dat misschien hooguit een beetje volwassen voor haar leeftijd was. Voor zover Bill wist had haar vader nooit problemen met haar gehad. Het was een slimme leerlinge, een verstandig en beschaafd meisje, en het zou een geschenk uit de hemel voor haar zijn als ze voor een leven in het klooster koos.

‘Wat zeg je ervan als we het eens een kans gaven?’ stelde moeder MaryMeg na een paar minuten voor. Zoals Bill al voorspeld had, was ze diep onder de indruk van Alex. ‘En dan zien we wel hoe het gaat. Heb je zin om vanavond met ons mee te eten? Dan stel ik je meteen voor aan de anderen.’ Als Alex bij hen kwam wonen had ze straks zesentwintig surrogaatmoeders nadat ze het de afgelopen zeven jaar zonder echte moeder had moeten stellen. Het zou een grote verandering voor haar zijn, zoals het dat ook was voor de nonnen die zich bij hen aansloten. Sommige nonnen woonden tegenwoordig in appartementen. Grote kloosters zoals St. Dominic’s waren zeldzaam geworden, maar de nonnen die er woonden vonden het er heerlijk, vooral met moeder MaryMeg aan het roer.

‘Ik eet graag mee,’ antwoordde Alex. Het vooruitzicht in een klooster te wonen vol vrouwen die ze nog nooit had ontmoet duizelde haar.

‘Goed zo,’ glimlachte moeder MaryMeg en ze stond op. ‘Je kunt haar met een gerust hart bij ons achterlaten, Bill. Een van de nonnen brengt haar na het eten wel thuis.’ Het was inmiddels halfzeven en de bel voor het avondeten was tien minuten eerder al gegaan.

Bill nam afscheid van ze in de gang en beloofde Alex dat hij haar de volgende dag zou bellen. Moeder MaryMeg nam Alex mee naar de eetzaal in de kelder. Halverwege de trap hoorden ze de nonnen al kletsen. Dit klooster was geen stille congregatie en beneden klonk het zoals elke andere groep vrouwen geklonken zou hebben na een drukke werkdag. Respectvol kwam iedereen overeind toen moeder-overste binnenkwam, maar de gesprekken vielen niet stil en iedereen groette haar en Alex die verlegen naast haar stond. Moeder MaryMeg liep met Alex naar een tafel waar de jongere nonnen bij elkaar zaten die haar met een warm welkom begroetten. Toen ze hoorden dat Alex bleef eten schoven ze op en maakten ze plaats voor haar.

Behoedzaam ging Alex zitten. Ze kwam terecht naast zuster Regina die haar stralend toelachte en even later een schaal met gegrilde kip voorhield. ‘Op dinsdag hebben we altijd pizza,’ fluisterde ze. ‘Zuster Sofia is Italiaans en ze maakt ook zalige pasta’s. Ik kan helemaal niet koken,’ zei ze en iedereen aan tafel knikte instemmend. Alex lachte zachtjes. Het was overweldigend om zoveel vrouwen tegelijk te leren kennen. Een paar nonnen hadden de habijten waarin ze in het nabijgelegen katholieke ziekenhuis hadden gewerkt nog aan, maar de meeste andere droegen spijkerbroeken, wat Alex geruststellend vond.

Het was een moderne en informele congregatie met uiteenlopende leeftijden, maar de meesten van hen zagen er jong uit en heel anders dan ze had verwacht. Ze schepte op van de kip, spinazie en patat en de nonnen van haar tafel vroegen haar dingen over school. Ze hadden gehoord van haar bezoek en vroegen zich af of ze bij hen zou komen wonen. Ze vertelden over de activiteiten die ze organiseerden, het werk dat ze deden en de cursussen die ze ’s avonds hielden. Zuster Regina vertelde dat ze pilates doceerde en twee andere zusters gaven schilderles aan jonge kinderen uit de buurt. Zoals zij het vertelden leek het echt leuk om hier te wonen en werken.

‘Heb je een vriendje?’ vroeg een van de nonnen. Dat was niet zo, maar ze dacht ook dat het misschien een strikvraag was. Ze schudde haar hoofd. Ze had nog nooit een afspraakje gehad. Er waren een paar jongens op school die ze leuk vond, maar ze was nog nooit mee uit gevraagd. Haar vader wilde altijd dat ze daar zo laat mogelijk mee begon en dat had ze hem beloofd. ‘Ik had er twee tegelijk toen ik zo oud was als jij,’ vertelde de non die haar de vraag had gesteld. De anderen aan tafel pestten haar daarmee en toen vertelde ze dat een van de twee later priester was geworden. Hij stuurde haar nog steeds kerstkaarten vanuit Afrika waar hij nu missionaris was.

Ze voelde zich heel erg welkom tussen de nonnen uit haar groepje en moeder MaryMeg vroeg aan zuster Regina om Alex te laten zien wat haar kamer zou worden als ze bij hen kwam wonen. Het was een klein kamertje met nauwelijks genoeg ruimte voor het oude bed, bureau en de ladekast die erin stonden. Het waren gebruikte meubels die door het goede doel aan het klooster waren geschonken. De kamer was allesbehalve gezellig en ze vroeg zich af waar ze al haar spulletjes zou moeten laten, maar in ieder geval was er op het bureau genoeg ruimte voor haar typemachine.

‘Misschien kunnen we er nog een klein boekenkastje bij zetten voor je schoolboeken,’ zei zuster Regina. Alex zei maar niet dat ze ook wat van haar vaders boeken mee wilde nemen, vooral de boeken die ze zo graag samen hadden gelezen. Het zou nog passen en meten worden. ‘We zijn niet zoveel op onze kamer,’ legde Regina net aan Alex uit toen ze moeder MaryMeg tegenkwamen in de hal.

‘Wil jij Alex voor me naar huis brengen?’ vroeg ze en Regina ging meteen de autosleutels halen. Moeder MaryMeg wendde zich tot Alex en zag dat het haar duizelde. In een fractie van een seconde was haar hele leven op zijn kop komen te staan en moest ze beslissen waar ze wilde wonen en met wie. Dat waren belangrijke beslissingen voor een meisje van haar leeftijd. ‘En, wat vind je ervan, Alex?’ vroeg ze.

‘Ik wil hier graag komen wonen als dat mag,’ antwoordde Alex beleefd. ‘Iedereen was heel aardig voor me.’ Haar ogen sprongen vol tranen. Ze miste haar vader verschrikkelijk en ze wilde niet verhuizen en weg bij Elena, maar als het dan toch moest, dan ging ze liever bij de aardige nonnen wonen dan op een internaat. Waarschijnlijk zou ze hier ook meer tijd hebben om aan haar verhalen te schrijven dan op een kamer die ze met anderen moest delen op een internaat. Die overweging gaf de doorslag.

‘Wat dacht je ervan om dit weekend te verhuizen? Dan zijn we er allemaal om je te helpen. Laat ons maar weten wanneer, dan regel ik de details wel met Bill,’ zei moeder MaryMeg vriendelijk toen Regina kwam aanlopen met de sleutels van een van de vier stationwagons die continu in gebruik waren. Alex liep met Regina mee, ging naast haar zitten en deed haar gordel om. Regina kletste de hele weg naar huis.

‘Ik vind het echt leuk dat je bij ons komt wonen,’ zei de jonge non met een brede lach toen ze bij het huis kwamen waar Alex al die jaren met haar vader had gewoond. Alex vertelde dat ze het zouden verhuren en aan zouden houden zodat ze er op een dag zelf weer kon gaan wonen. ‘Ik weet zeker dat je deze plek zult gaan missen, maar ik beloof je dat we in de tussentijd goed op je zullen passen,’ zei ze. Alex knikte dankbaar, pakte haar huissleutel en stapte uit. Zuster Regina keek haar na en zag Elena vanachter de voordeur nog even een blik werpen op de auto waarmee Alex thuisgebracht was.

Alex zat op de rand van haar bed en keek om zich heen in de kamer waarin ze zoveel uren doorgebracht had. In haar nieuwe kamertje in het klooster kon ze bijna geen spullen kwijt, maar ze was van plan zo veel mogelijk boeken mee te nemen. Die kon ze onder haar bed leggen of in de hoek opstapelen. Haar boeken betekenden alles voor haar en waren zo’n belangrijk deel van het leven van haar en haar vader, dat ze het niet over haar hart verkreeg om ze in een opslag te zetten. Die avond was ze urenlang bezig met het uitkammen van haar vaders kasten om uit te zoeken welke boeken ze mee zou nemen, want met zijn lievelingsboeken nam ze een deel van hem met zich mee. Ze besloot haar Nancy Drew-reeks mee te nemen omdat die haar eerste kennismaking waren geweest met detectives en omdat ze haar herinnerden aan de vroegere jaren met haar vader. Tot ver na middernacht was ze stapels aan het maken van hun lievelingsboeken en de eerste drukken waarop hij zuinig was geweest. De avond erna pakte ze de boeken voorzichtig in de dozen die Elena voor haar had klaargezet.

Ze vond het niet erg om afscheid te nemen van de school waar ze nog maar kort naartoe ging en waar ze nog geen vrienden had gemaakt. Het was het afscheid van het huis dat haar zwaar viel. Het huis waar ze haar hele leven had gewoond en haar vader zelfs nog twintig jaar langer. Ze verruilde haar veilige thuis voor een compleet andere wereld vol nieuwe mensen. Ze had geen idee hoe dat zou gaan en hoe het verder moest als het leven in het klooster niet beviel. Met haar goede cijfers zou ze gemakkelijk toegelaten worden op een internaat, maar die leken haar allemaal zo groot en onpersoonlijk. Op de een of andere manier kwam het klooster veel gezelliger op haar over en ze was eraan gewend met volwassenen samen te leven.

Bill had beloofd dat hij haar zondag met haar spullen weg zou brengen. Het huis ging de week erna in de verhuur nadat alle spullen naar een opslagruimte waren gebracht. Elena had de opdracht gekregen om Bills kleren aan het goede doel te schenken. De verhuizers zouden de rest inpakken en naar de opslag brengen tot Alex oud genoeg was om de spulletjes uit te zoeken en misschien weer terug te verhuizen. Maar dat zou nog minstens acht jaar duren. Eerst moest ze de middelbare school afmaken en gaan studeren. Tot die tijd had ze nog een lange weg te gaan en het eerste hoofdstuk van dat boek begon aanstaande zondag op St. Dominic’s. Ze had geen idee hoe het zou zijn om daar te wonen en hoelang ze zou blijven. Misschien een paar maanden, misschien een paar jaar, de tijd zou het leren.

Alex zat samen met Elena in de woonkamer te wachten toen Bill haar zondag op kwam halen. Ze had zes koffers met kleren, twaalf dozen boeken, haar typemachine en de kinderlamp met de blauwe lammetjes ingepakt. Haar vader had haar verteld dat hij en Carmen de lamp hadden uitgekozen omdat ze zeker wisten dat ze een zoontje kregen en dat ze later heel blij waren dat ze een meisje was. Als kind was ze elke avond in het licht van dat lampje in slaap gevallen. Tussen de boeken zaten haar vaders lievelingsthrillers, haar eigen Nancy Drews, thrillers die haar inspireerden en haar mappen met korte verhalen. Ze had ook een trui van haar vader ingepakt die nog naar hem rook en haar eigen hoofdkussen. De rest van haar spullen ging allemaal naar de opslag.

Lang voor Bill verscheen zat Elena al te huilen. Ze beloofde Alex dat ze haar zo vaak mogelijk zou komen opzoeken in het klooster. Ze zag ertegenop dat ze na meer dan vijftien jaar bij de familie Winslow op zoek moest naar een nieuwe baan en het brak haar hart dat Alex niet samen met haar in het huis kon blijven wonen. Alex klampte zich snikkend aan haar vast en ze drukte het meisje een kleine, religieuze gelukspenning in handen.

Het was hartverscheurend om haar voor de laatste keer het huis uit te zien lopen en met tranen in zijn ogen startte Bill zijn SUV die volgepakt zat met Alex’ bezittingen. Het beeld van dit huilende meisje met de lamp uit haar kindertijd op schoot, was een van de verdrietigste dingen die hij ooit had gezien. Geen van beiden sprak een woord tijdens de rit naar St. Dominic’s. Er waren geen woorden voor haar verdriet om het verlies van de vader, de huishoudster en het huis waarvan ze zoveel gehouden had. Pattie en haar kinderen waren de avond ervoor afscheid komen nemen en toen had ook iedereen gehuild. Het was een verschrikkelijke situatie waar niemand iets aan kon doen en Pattie had gezegd dat ze hoopte dat de nonnen goed voor Alex zouden zorgen. Ze had met haar man besproken of Alex misschien bij hen kon wonen, maar met hun vier eigen kinderen zat het huis al tot de nok toe vol en ze wilden niet de verantwoordelijkheid dragen voor een vijfde kind.

Op vrijdag had Bill alle papieren ingevuld voor Alex’ nieuwe school en alle informatie van haar oude school zou nagestuurd worden. Met instemming van de aartsbisschop had hij met moeder MaryMeg geregeld dat er elke maand een klein bedrag voor kost en inwoning zou worden overgemaakt op de bankrekening van het klooster.

Toen Bill de auto voorreed, kwamen de nonnen net uit de ernaast gelegen kerk. Sommige nonnen droegen hun habijt, maar de jongere nonnen niet. Moeder MaryMeg zag ze aankomen en vroeg meteen aan de nonnen om even te helpen met het naar boven brengen van Alex’ spullen. Na enig nadenken had ze besloten om de zorg voor Alex aan drie nonnen over te laten, ook al zou iedereen natuurlijk voor haar klaarstaan als dat nodig was. Zuster Regina had zich spontaan aangemeld omdat ze tijdens het eerste etentje en het bekijken van haar kamer meteen een klik had gehad met Alex. Op die zondagochtend zag ze er met haar blonde vlecht, witte broek en roze T-shirt nauwelijks ouder uit dan Alex. Ze was bijna te knap voor een non en dat had moeder MaryMeg in het begin wat zorgen gebaard, maar haar roeping leek oprecht. Naast zuster Regina had moeder MaryMeg ook gekozen voor zuster Thomas die zelf kinderen had. Lachend had ze gekreund: ‘Nee toch! Ik heb juist voor het klooster gekozen om voor altijd van die pubers verlost te zijn.’ Maar ze wilde Alex met alle plezier steunen. Zuster Xavier Francis, de derde, was begin dertig. Het was een lerares met een goed gevoel voor kinderen die Alex eventueel zou kunnen helpen met haar huiswerk, vooral Latijn en wiskunde. Het waren deze drie zusters die elk voor Alex klaarstonden op de zondag dat ze arriveerde en een aantal van de anderen bracht haar spullen naar de derde verdieping. Niemand kon meer een vin verroeren toen alles in haar kamer stond. De koffers stonden op de grond en de dozen stonden op haar bed gestapeld. Alex zette de lamp en haar typemachine op haar bureau.

Zuster Xavier bewonderde de oude Smith Corona. ‘Wat een prachtig apparaat!’

‘Vroeger schreef ik detectives,’ zei Alex behoedzaam. Ze vroeg zich af wat de nonnen daarvan zouden vinden. ‘Nou ja, thrillerverhalen eigenlijk.’

De ogen van de jonge non begonnen te stralen.

‘Ik ben dol op thrillers!’

‘Daar zitten de dozen vol mee,’ grijnsde Alex. ‘Dat waren mijn vaders lievelingsboeken. Wat zijn jouw lievelingsboeken?’

Zuster Xavier noemde titels van Dashiell Hammett, Agatha Christie, Eric Ambler, Frederic Forsyth, Robin Cook en nog een aantal andere boeken die Alex en haar vader ook hadden gelezen.

‘Ik ken ze bijna allemaal,’ glimlachte Alex. ‘Toen ik klein was, las ik graag Agatha Christie.’ Onlangs had ze The Silence of the Lambs gelezen en ze vond het een geweldig boek. ‘Mijn vader las nooit vrouwelijke auteurs. Hij vond dat vrouwen geen echte thrillers konden schrijven, dus ik heb ook vooral boeken van mannelijke auteurs gelezen.’

‘Ik weet niet of ik het daarmee eens ben, maar ik lees persoonlijk inderdaad liever wat minder agressieve detectives. Liefst met een thema, bijvoorbeeld honden. Ik lees vaak boeken van Dorothy Sayers.’ Alex glimlachte om de keuze voor wat haar vader ‘schattige detectives’ genoemd zou hebben. Zonder onbeleefd te willen klinken, antwoordde ze dat ze dat stadium gepasseerd was en nu graag de hardere en gewelddadigere thrillers las.

Tijdens het praten had Alex een paar dozen met boeken onder haar bed geschoven en andere dozen in een hoek gestapeld. De kleren uit de koffers die zuster Regina uitpakte, pasten allemaal maar net in de kast. Alex zette drie ingelijste foto’s van haar vader op haar bureau en een van haar moeder.

‘Je moeder was heel mooi,’ zei zuster Regina, ‘en je vader was ook een knappe man.’

Alex bestudeerde de foto’s en knikte. Ze kon nog steeds nauwelijks geloven dat hij er niet meer was. De laatste maanden van zijn leven begonnen al te vervagen, hij was zichzelf niet meer geweest. Wat er overbleef, waren de herinneringen aan de jaren ervoor, de baseballwedstrijden waar ze samen naartoe waren geweest, de boeken die ze samen lazen, de lange avonden waarop ze hun leeservaringen deelden, het feit dat hij altijd voor haar klaarstond en haar elke avond welterusten wenste. De herinneringen aan haar moeder waren al jaren vaag, maar die aan haar vader waren helder.

Samen met de twee zusters waren haar spulletjes in een mum van tijd opgeborgen en zuster Thomas kwam even langs om te kijken of alles goed ging. Ze wilde het niet toegeven, maar het gaf een gevoel van troost en geborgenheid om weer verantwoordelijk te zijn voor een kind, zelfs een in de leeftijd van Alex.

‘En, hoe gaat het hier?’ vroeg ze glimlachend. Ze had keukendienst en kon niet eerder langskomen omdat ze met de lunch bezig was. Ze zag Alex verdrietig om zich heen kijken in haar kamertje. Ook al was iedereen heel aardig, het was een enorme overgang van het huis waarin ze opgegroeid was en van de vader die ze aanbeden had. Alex had Bill bedankt voor hij wegging en hij had beloofd contact te houden en haar op het hart gedrukt hem te bellen als ze ergens mee zat. Datzelfde had hij tegen moeder MaryMeg gezegd, maar ze had gezegd dat ze geen problemen met een lief kind als Alex verwachtte.

‘Ik weet dat het niet gemakkelijk is voor je, Alex, maar we zijn heel blij dat je bij ons bent,’ zei zuster Thomas vriendelijk. ‘Gods wegen zijn ondoorgrondelijk. Toch leiden ze uiteindelijk naar mooie dingen. Ik hoop dat je hier gelukkig zult zijn. Het is heel anders dan je gewend was, maar je zult zien dat je hier ook plezier kunt maken. Het samenleven met een groep lieve mensen geeft geborgenheid.’ Alex luisterde aandachtig.

‘Mist u uw kinderen?’ Ze vroeg zich af waarom ze het klooster in was gegaan. Moeder MaryMeg had verteld dat zuster Thomas getrouwd was geweest en zes kinderen had.

‘Jazeker, ik mis ze verschrikkelijk,’ antwoordde zuster Thomas eerlijk. ‘Maar als ik thuis was gebleven had ik ze ook gemist. Ze zijn inmiddels allemaal volwassen en wonen verspreid door heel het land. Ze komen af en toe op bezoek. Geloof me, ik zou een stuk eenzamer zijn als ik hier niet was geweest. Hier heeft mijn leven zin en doe ik nuttige dingen. Ik heb altijd non willen worden voor ik trouwde.’ Wat ze niet aan Alex vertelde, was dat ze was getrouwd omdat ze op haar achttiende zwanger was geraakt. ‘En nu ben ik het alsnog. Ik leef het beste van twee werelden.’

‘Ik wil later geen non worden,’ zei Alex zachtjes met een vastberaden blik.

‘Dat verwacht niemand van je, hoor,’ antwoordde zuster Thomas begripvol. ‘We zijn er gewoon voor je om je een veilig thuis te bieden en je op weg te helpen naar een volgende stap in je leven. Voor je het weet ben je klaar met school en ga je studeren. En op een dag heb je een goede baan, ga je trouwen en krijg je kinderen en dan kom je af en toe bij ons op bezoek.’ Ze liet het met opzet eenvoudig en veilig klinken voor Alex.

‘Het is lief dat jullie me hier willen hebben,’ zei Alex dankbaar. ‘Ik wilde niet naar een internaat. En ik wil later schrijver worden.’

‘Dan weet ik zeker dat je dat gaat lukken als je er je best voor doet. Is dat je typemachine?’ vroeg ze bewonderend. ‘Hoe kom je aan zo’n mooi ding?’ Het vintage-apparaat verkeerde in perfecte staat.

‘Die heb ik van mijn vader gekregen om mijn verhalen op te schrijven.’

‘Als het mag, wil ik graag een keer iets van je lezen,’ zei de non vriendelijk. Ineens was ze moeder MaryMeg dankbaar dat ze deze taak toebedeeld had gekregen, ook al had ze zich er eerst tegen verzet. Alex deed haar denken aan haar eigen kinderen van nog niet eens zo heel erg lang geleden. Het bracht de moederlijke gevoelens in haar weer naar boven en Alex leek een verstandig, goed opgevoed meisje. Ze had keurige manieren en leek attent en intelligent, hoewel je van een meisje van veertien natuurlijk wel mocht verwachten dat er in de komende jaren nog wat hobbels genomen zouden moeten worden. Maar dat had zuster Thomas allemaal al eerder meegemaakt en het verschil was dat ze deze keer vijfentwintig partners had om haar daarbij te helpen, in plaats van een man die vond dat het opvoeden van de kinderen tot haar taken behoorde. Ze had veel van haar man gehouden, maar het was geen gemakkelijk huwelijk geweest. ‘We gaan over een paar minuten aan tafel,’ zei ze en verdween terug naar de keuken.

Zuster Regina haalde Alex op. ‘Heb je zin om straks samen boodschappen te doen?’ vroeg ze toen ze samen de trap af gingen. In hun spijkerbroeken en T-shirts leken het net twee tieners. ‘Ik ben deze week aan de beurt. Een keer per week kopen we de hele supermarkt leeg. We krijgen korting.’

‘Ja hoor, gezellig,’ antwoordde Alex toen ze de eetzaal in liepen en naast elkaar aan tafel schoven. Zuster Xavier Francis bevond zich aan het andere eind van de tafel. Zuster Thomas zat, zoals wel vaker, bij moeder-overste en zwaaide even naar Alex. Alex zwaaide terug. Ineens had ze zesentwintig nieuwe vriendinnen, geadopteerde tantes en peetmoeders. Dit had ze in haar stoutste dromen niet kunnen bedenken en al kletsend met zuster Regina over films, boeken en haar pilateslessen, vloog de lunch voorbij. Regina wilde graag dat Alex een les kwam volgen om het eens te proberen.

Na het eten gingen ze samen boodschappen doen en daarna hielp Alex zuster Regina bij een schilderles voor ouders en kinderen en wierp ze een blik op de baby’s in de ouderschapscursus voor jonge ouders. De uren vlogen voorbij en ’s avonds na het eten lag ze op bed en liet ze de dag in gedachten nog eens voorbijkomen. Eigenlijk had ze willen schrijven, maar ze was te moe en beduusd van alle nieuwe indrukken. Zoveel nieuwe dingen en nieuwe gezichten en de volgende dag ging ze voor het eerst naar haar nieuwe school.

Verbaasd constateerde ze dat niemand haar kwam zeggen dat het bedtijd was en dat het licht uit moest. Iedereen behandelde haar als een volwassene, zoals ze van haar vader gewend was geweest, en ze leken ervan uit te gaan dat ze zichzelf wel redde. Alex was er blij om. De relatie tussen de nonnen en haar was gebaseerd op wederzijds respect.

Ze trok haar pyjama aan, poetste haar tanden, wenste de foto’s van haar vader welterusten en knipte het lampje met de blauwe lammetjes uit. Het matras was hard, maar ze had gelukkig haar eigen hoofdkussen en met de trui van haar vader met de geur van zijn aftershave er nog in voelde hij dichtbij. Het was een grote nieuwe wereld. Niet slecht maar wel heel anders dan ze gewend was.

Vlak voor ze in slaap viel, schoot haar een idee te binnen voor een verhaal dat ze de volgende dag wilde schrijven. Het zou haar eerste nieuwe verhaal worden sinds haar vader maanden geleden was gaan dementeren en het was een goed teken dat ze weer inspiratie kreeg. Hoe vreemd het misschien ook was, ze voelde zich hier thuis. Met een rustig en veilig gevoel viel Alex in slaap.

6

De nieuwe school van Alex was veel groter dan ze gewend was. De klassen waren groter, er was minder ruimte en de kinderen waren luidruchtiger. Voor aanvang van de eerste les moest iedereen naar de mis. De lessen werden gegeven door een mix van nonnen en niet-christelijke leraressen, maar omdat de nonnen geen habijt droegen, was het verschil lastig te zien. Alex kon nauwelijks geloven hoe weinig huiswerk ze kreeg. Het was een prima school, maar veel minder veeleisend dan haar vroegere exclusieve privéschool en ze wist dat ze nu nog hogere cijfers zou gaan halen dan vroeger. Na school trok ze zich meteen terug op haar kamer in het klooster om haar huiswerk te maken. Een uur later was ze klaar en begon ze aan het verhaal dat ze de avond ervoor had bedacht. Het was een, zelfs voor haar doen, extreem gewelddadig en onthutsend verhaal met een einde dat zelfs Alex uiteindelijk verraste. Met een tevreden glimlach trok ze juist het laatste vel uit de typemachine toen zuster Xavier klopte en binnenkwam.

‘Kun je hulp gebruiken bij je huiswerk?’ Ze zag de glimlach op Alex’ gezicht en hoopte dat die betekende dat ze een fijne eerste schooldag had gehad. ‘Ging het goed op school?’

‘Ja hoor, en mijn huiswerk heb ik al af. Ik heb net een nieuw verhaal geschreven. Ik ben er zelf heel tevreden over,’ grijnsde ze en zuster Xavier glimlachte.

‘Mag ik het lezen?’ Alex knikte en overhandigde zuster Xavier tien getypte velletjes. De non keek tijdens het lezen een aantal keer geschokt op. Toen ze het verhaal uit had keek ze Alex verbluft aan.

‘En, wat vindt u ervan?’ vroeg Alex nieuwsgierig. Zuster Xavier was tenslotte min of meer een expert aangezien ze dol was op detectives en er veel gelezen had.

‘Schrijf je altijd dit soort dingen?’ Ze vroeg zich af of het meisje misschien toch getroebleerder was door de dood van haar vader dan ze dachten en zich nu afreageerde met gewelddadige fantasieën.

‘Ja. Soms nog wat bloederiger, maar dit is mijn schrijfstijl.’

‘Nou, dan zijn je verhalen niet voor tere zieltjes!’ antwoordde zuster Xavier, maar ze moest toegeven dat het verhaal ijzersterk in elkaar zat, met veel vaart geschreven was, angstaanjagende personages had en een perfecte plot bezat. Alex schreef als een volwassene en had duidelijk talent. Maar had ze een zieke geest of gewoon heel veel thrillers gelezen?

Alex legde trots uit dat ze detective-elementen in het korte misdaadverhaal had verweven. Zuster Xavier bedacht dat dit verhaal ruwer was dan de boeken die ze anders las en als ze niet beter wist zou ze hebben gedacht dat het door een man geschreven was en zeker niet door een meisje van veertien. Het verhaal zat fantastisch in elkaar.

‘Ik vind het geweldig,’ zei ze toen ze eenmaal van de schok bekomen was. ‘Ik had alleen niet verwacht dat je zulke dingen zou schrijven. Heb je wel eens geprobeerd een uitgever te vinden voor je verhalen?’ vroeg ze belangstellend.

‘Dat wilde mijn vader voor me gaan doen, maar toen werd hij ziek en is het er niet meer van gekomen. Ik heb drie ringbanden vol verhalen meeverhuisd.’

‘Als ik jou was, zou ik echt op zoek gaan naar een uitgever.’ Ze lachte: ‘Maar ik begrijp wel waarom je geen Agatha Christies meer leest en Silence of the Lambs een goed boek vond. Ik zou nooit meer kunnen slapen als dit soort verhalen door mijn hoofd spookten.’

Alex lachte, blij met de reactie van haar nieuwe vriendin. ‘Ik zal u wat van mijn andere verhalen laten lezen.’ Ze was blij dat ze weer iemand had gevonden die haar verhalen wilde lezen, ook al was het iemand die eerlijk toegaf dat ze liever detectives las.

‘Als je maar niet verwacht dat ik ze lees voor ik ga slapen,’ lachte zuster Xavier.

Later die middag besprak zuster Xavier Alex’ verhaal met moeder MaryMeg. Ze maakte zich toch een beetje zorgen over de inhoud. ‘Een kind van die leeftijd zou niet zulke fantasieën moeten hebben,’ zei ze zacht. ‘Ik houd zelf erg van detectives, maar dit was echt extreem.’

‘Was het obsceen of ongepast erotisch?’ vroeg moeder MaryMeg geïnteresseerd maar niet bovenmatig bezorgd.

‘Absoluut niet, maar het is het meest gewelddadige dat ik ooit heb gelezen. En tegelijkertijd geweldig. Alles zit erin: van moord tot iemand die aan stukken wordt gereten tot aan kannibalisme en het plot is meer dan verrassend. Ik heb het in één ruk uitgelezen, maar ik wilde toch even met je bespreken dat ik het schokkend vond en dat het verhaal maar door mijn hoofd blijft spoken.’

‘Misschien is dat juist een teken van haar vaardigheid in plaats van iets waar we ons zorgen om moeten maken. Klaarblijkelijk heeft haar vader haar altijd aangemoedigd en zijn lievelingsboeken met haar gedeeld. Volgens de man van mijn nicht vond haar vader echt dat ze talentvol was.’

‘Dat is ze zeker,’ gaf zuster Xavier toe. ‘Ik vind het alleen ontzettend verontrustend dat ze dit soort dingen bedenkt. Ze lijkt zo onschuldig.’

‘Ben je bang dat ze ons in onze slaap aan mootjes zal hakken en op zal eten?’ plaagde moeder MaryMeg haar.

‘Nee, dat niet, maar het is behoorlijk angstaanjagend wat ze schrijft.’

‘Ik zal er eens naar kijken,’ beloofde moeder-overste.

Even later vertelde moeder MaryMeg aan Alex dat zuster Xavier erg onder de indruk was geweest van haar verhaal en dat ze ook graag iets van haar wilde lezen.

Alex keek haar ernstig aan. ‘Ik heb haar laten schrikken, geloof ik. Ik schrijf al heel lang dit soort verhalen en ik haal mijn inspiratie uit de thrillers die mijn vader graag las. Als hij ze uit had kreeg ik ze altijd.’

Na het avondeten las moeder MaryMeg Alex’ nieuwe verhaal en ze was diep onder de indruk. Het was zelfs nog indrukwekkender dan zuster Xavier had gezegd en ze vond het geweldig. Haar vertelstem was uniek, met een feilloos gevoel voor timing en de uitgewerkte personages en het plot gaven aan dat ze met groot gevoel voor de misdadige geest schreef. Met oprecht respect gaf ze de getypte vellen terug aan Alex.

‘Je bent een groot talent, Alex. Wees er zuinig op en verspil het niet.’ Alex verwachtte dat ze het advies zou krijgen om voortaan lieftalliger verhalen over zachtaardiger personages te gaan schrijven, maar moeder MaryMeg leek ze goed te keuren. ‘Ik ben ervan overtuigd dat je op een dag een uitgever vindt en prijzen zult winnen. Blijf schrijven en jezelf ontwikkelen.’ Diep onder de indruk liep ze weg en toen ze zuster Xavier tegenkwam, zei ze: ‘Ik denk dat we onder één dak wonen met een van de toekomstige grootste auteurs van de eeuw. Een briljante geest.’

‘Dus je vindt het niet verontrustend?’ vroeg de jongere non verbaasd. In alle jaren dat ze op de middelbare school opstellen nakeek, was ze nog nooit iets als dit tegengekomen.

‘Natuurlijk wel. Daar gaat het nu juist om. Ze doet haar uiterste best om verontrustende dingen te schrijven en ze laat weinig aan de verbeelding over. We moeten haar hierin zo veel mogelijk aanmoedigen en de vrije hand geven.’

Zuster Xavier gaf toe dat Alex haar lievelingsdetectives over Miss Marple en Hercule Poirot inderdaad ontgroeid was. Alex’ pen was vlijmscherp en ze wist hem feilloos in te zetten als een scalpel.

Beide nonnen waren die avond in gedachten bij Alex. De oudste van de twee bewonderde het talent van het meisje, de jongste was nog steeds geschokt door de gruwelijkheden die ze wist te bedenken. Allebei waren ze nog in de ban van haar verhaal.

Alex stapte die avond in bed met een idee voor een nieuw verhaal. Kon haar vader haar verhalen nog maar lezen, hij begreep haar manier van schrijven en wist hoe hij haar kon helpen zichzelf te verbeteren. Ze had het idee dat ze zonder zijn hulp minder goed schreef en het maakte dat ze hem nog meer miste. Maar ze was blij dat moeder MaryMeg haar verhaal goed vond en dat ze zuster Xavier zo had laten schrikken. Met een glimlach op haar gezicht viel ze in slaap.

Alex’ eerste maand op St. Dominic’s vloog om. Drie weken nadat ze in het klooster was komen wonen, vierden ze haar vijftiende verjaardag met een grote, zelfgebakken taart. Het was haar eerste verjaardag zonder haar vader, maar met hun hulp overleefde ze het. Haar nieuwe school was saai en niet uitdagend. Ze had een paar nieuwe vrienden gemaakt, maar niemand die ze wilde uitnodigen en wilde uitleggen waarom ze in een klooster woonde. Elena kwam op visite en huilde onafgebroken, ook al zei Alex dat het goed met haar ging en dat de nonnen aardig voor haar waren. Dat was ook wat ze tegen Bill Buchanan zei toen hij belde om haar te feliciteren en moeder MaryMeg bevestigde dat later.

Alex was blij dat het geen probleem was dat ze veel tijd doorbracht op haar kamer om aan haar verhalen te werken, maar ze stond ook altijd klaar om de nonnen te helpen. Ze was een makkelijk meisje. De beste band had ze met zuster Regina en ondanks hun leeftijdsverschil van dertien jaar, waren ze vriendinnen geworden die elkaar in vertrouwen namen. Alex mocht zuster Xavier ook graag. Ze hielp haar met wiskunde en Alex had een negen gekregen voor haar laatste proefwerk. Ze haalde goede cijfers op school.

Aan het eind van het semester deelden de docenten briefjes uit om de ouders uit te nodigen voor ouder-kindgesprekken. Alex gooide haar briefje weg, zonder ouders wist ze niet wie ze moest vragen. Op een dag werd ze er tot twee keer toe door een lerares op geattendeerd dat haar ouders zich nog niet aangemeld hadden. Ze wisten niets over haar, alleen de schooldirecteur wist waar ze woonde en waarom, de rest van de leraressen had geen inzage in haar vertrouwelijke dossier.

Die avond besprak ze haar dilemma met moeder MaryMeg. ‘Waarom laten ze die stomme ouder-kindgesprekken niet gewoon zitten? Ik heb prima cijfers.’ Moeder MaryMeg dacht even na. Ze vond het vervelend dat Alex zich opgelaten moest voelen omdat haar situatie anders was.

‘Wat dacht je ervan als zuster Xavier erheen gaat, of zuster Thomas? Of allebei, als jij dat prettig vindt?’ Ze deed haar best om een oplossing te bedenken waarbij de school niet het gevoel zou hebben dat Alex’ familie geen belangstelling voor haar toonde of respectloos was ten opzichte van de leraressen op haar school. Dat soort dingen vielen nooit goed bij het docentenkorps.

‘Goed dan. Mijn vader had ook een hekel aan die gesprekken en hij vond het niet nodig om altijd te gaan. Ik had nooit problemen op school en ik haalde altijd goede cijfers. Een keer heeft mijn leraar Engels hem naar school laten komen om te klagen over mijn verhalen.’

Dat verbaasde moeder MaryMeg niets. Ze had inmiddels meer van Alex gelezen en zag haar talent, maar ze begreep ook dat een leraar die het meisje niet kende de verhalen zorgwekkend zou kunnen vinden. Dat was tenslotte bij zuster Xavier ook het geval geweest, al was die inmiddels gewend aan het geweld in Alex’ verhalen.

‘Ik zal eens kijken of zuster Xavier tijd heeft om te gaan, of zuster Tommy.’ Moeder MaryMeg gebruikte de bijnaam van zuster Thomas. Toen ze het ze vroeg wilden ze allebei omdat ze gehecht waren geraakt aan hun jonge pupil.

Alex nam nieuwe aanmeldformulieren mee en samen gingen de nonnen naar de afspraak. Ze waren erg tevreden met wat ze over Alex te horen kregen, behalve dat alle docenten vonden dat Alex introvert en teruggetrokken was en dat ze wat meer met haar leeftijdgenoten om zou mogen gaan. Maar de nonnen kenden inmiddels Alex’ andere kant en wisten dat ze sociaal en grappig kon zijn, en dat ze graag grapjes met de nonnen uithaalde. Maar buitenshuis, buiten het klooster dus, was ze stilletjes en verlegen en leek ze het lastig te vinden om vriendschappen te sluiten met jongeren van haar eigen leeftijd. De nonnen vertelden Alex wat de leraressen over haar hadden gezegd en op school zei een van de leraressen dat ze het leuk had gevonden om haar tantes te ontmoeten. Alex vroeg zich af of de nonnen zich zo hadden voorgesteld, maar een andere lerares zei dat ze haar moeder en tante had ontmoet. Kennelijk wist niemand precies wie de nonnen waren en dat was prima wat Alex betreft. Ze liet de leraressen in de waan, ze wilde niet dat ze medelijden met haar zouden hebben omdat haar ouders dood waren. Die uitzonderingspositie wilde ze niet hebben op school.

Moeder MaryMeg was tevreden met wat ze hoorde. Ze regelde dat Alex die zomer een baantje als assistent-leider kreeg op een katholiek zomerkamp in New Hampshire. Alex mopperde er van tevoren verschrikkelijk over, maar uiteindelijk had ze er een geweldig leuke tijd en kwam ze vrolijk en gebruind terug na twee maanden zeilen, zwemmen en op jongere kinderen passen. Toch kon ze niet wachten om weer te gaan schrijven. Haar verhalen begonnen complexer en langer te worden, en de nonnen die ze lazen vonden dat er progressie in zat. Zuster Xavier vond ze verontrustender dan ooit en Alex vatte het als een enorm compliment op toen de non vertelde dat ze na het lezen van haar laatste verhaal twee opeenvolgende nachten nachtmerries had gehad.

‘Yes!’ juichte Alex en danste een vreugdedansje om zuster Xavier. ‘En wacht maar tot u mijn volgende verhaal leest. Dan slaapt u een week niet!’

Zuster Xavier rolde met haar ogen, maar ze had Alex de afgelopen maanden gemist. De nonnen genoten van haar verhalen over het zomerkamp, de andere leiders en de kinderen op wie ze dol was geweest. Het was een heerlijke zomer geweest waarbij ze regelmatig baseball had gespeeld in het team van de jeugdleiders tegen de oudere kinderen. Het deed haar denken aan de tijden dat ze baseball speelde met haar vader.

In het nieuwe schooljaar ging ze bij de schoolkrant. Inmiddels was ze helemaal gewend aan haar leven in het klooster en had ze nieuwe vriendinnen op school, maar die nam ze nooit mee naar huis. Toen ze tegen zuster Regina zei dat ze niets leuks had om aan te trekken naar de feestjes waarvoor ze uitgenodigd was, gingen ze samen met zuster Xavier winkelen in het overdekte winkelcentrum. De drie vrouwen hadden enorme pret en kochten vier nieuwe jurken die Alex naar feestjes kon dragen, en haar eerste paar hoge hakken.

‘Kun je daar wel op lopen?’ vroeg zuster Xavier ongelovig en nadat Alex dat gedemonstreerd had, trok zuster Regina ze even aan. De zwarte, suède, hooggehakte sandalen met goudkleurige studs stonden haar geweldig. Zuster Regina daarentegen vond de minirokjes die Alex wilde passen te kort, maar daarbij was zuster Xavier juist de toegeeflijke.

‘Ach joh, laat haar toch. Ze staan haar hartstikke leuk.’ Geen van drieën had ooit een minirok gehad, maar Alex zag er zo onschuldig uit met haar lieve gezichtje en lange steile, zwarte haren, dat ze er geen probleem in zagen. En alle andere meisjes van haar leeftijd droegen ze tenslotte ook. Daarna kochten ze nog nieuwe spijkerbroeken en truien voor school en ze kwamen thuis met tassen vol nieuwe kleren. Het was lang geleden dat ze zoveel mooie nieuwe kleren had gekocht en wat hadden ze een plezier gehad.

Vroeger ging ze altijd winkelen met haar vader, maar die wilde meestal zo snel mogelijk de winkels weer uit. Voor het eerst van haar leven was ze gaan winkelen met vrouwen en in plaats van de moeder die ze had willen hebben, had ze er nu twee, of drie, of zesentwintig.

Zuster Tommy stond erop de inhoud van de tassen te inspecteren. Ze trok een wenkbrauw op bij het zien van de hoge hakken en de minirokjes, maar gaf toch haar toestemming. Ze dreigde wel dat ze de volgende keer mee zou gaan om mee te kunnen delen in de feestvreugde. Als drie vriendinnen legden zuster Regina, zuster Xavier en Alex samen giebelend haar nieuwe kleren in de kast. Die avond schreef Alex een spannend verhaal over een moord in een kledingzaak.

‘Jongedame, jij hebt echt een zieke geest als je zo’n leuke dag weet om te buigen tot zo’n gruwelijk verhaal,’ zei zuster Xavier toen ze het las, maar ze moest toegeven dat het een ijzersterk verhaal was. Alex lachte toen de non hoofdschuddend wegliep. Ze waren allemaal van haar gaan houden in het jaar dat ze nu bij hen was. Het meisje dat in snel tempo volwassen aan het worden was, stond altijd voor iedereen klaar om te helpen bij de avondcursussen.

Aan het eind van het schooljaar won Alex een prijs voor haar bijdrage aan de schoolkrant en dat was het laatste zetje dat ze nodig had om twee van haar verhalen op te sturen naar een crime-magazine. Ze publiceerden beide verhalen onder de naam A. Winslow, betaalden honderd dollar per verhaal en schreven een brief waarin ze haar complimenteerden met haar werk en aanmoedigden om op dezelfde weg door te gaan. Ze liet de brief en de cheque aan iedereen zien en het was dagenlang het gesprek van de dag in het klooster. Nadat ze voor de tweede keer naar het zomerkamp was geweest, kocht hetzelfde tijdschrift opnieuw twee verhalen. Ze was inmiddels zestien en het werd tijd dat ze ging nadenken over naar welke universiteit ze wilde. Zuster Xavier en zuster Tommy hielpen met het bekijken van brochures. Alex wilde eigenlijk naar een universiteit in de buurt zodat ze in het klooster kon blijven, maar moeder MaryMeg stimuleerde haar om op een campus te gaan wonen. Alex kon uiteraard in het klooster terecht wanneer ze maar wilde, maar het leek haar tijd dat ze in een wereld met leeftijdgenoten terechtkwam en zich volledig onder zou dompelen in het studentenleven.

Uiteindelijk bezocht Alex een zestal universiteiten in de omgeving van Boston, maar ze ging ook kijken bij Middlebury in Vermont, Brown in Rhode Island en Yale in Connecticut. Samen met zuster Regina ging ze een dag naar New York om een bezoek te brengen aan NYU en Columbia, maar ten slotte viel de keuze op Boston College. Ze zou zich inschrijven bij tien universiteiten, maar ze hoopte dat ze toegelaten zou worden bij Boston College, want die universiteit had haar voorkeur.

Tijdens het eerste semester van haar eindexamenjaar hielpen zuster Xavier en zuster Tommy haar met de inschrijfformulieren en Alex volgde hun advies op om ingetogener essays in te sturen dan haar gebruikelijke werk. Inmiddels publiceerden crime-magazines haar verhalen al meer dan een jaar, maar aangezien ze daarbij onder pseudoniem schreef, noemde ze die niet op haar aanmeldingsformulieren. Ze had genoeg andere vermeldenswaardige feiten die ze kon noemen: haar buitenschoolse werkzaamheden op St. Dominic’s, drie zomers groepsleiding op zomerkamp en twee prijzen voor haar werkzaamheden voor de schoolkrant. Daarnaast hadden haar leraressen, de schooladviseur en moeder MaryMeg gloedvolle aanbevelingsbrieven voor haar geschreven. De nonnen waren ervan overtuigd dat elke universiteit haar zou accepteren en in het voorjaar bleek dat ze toegelaten was tot Yale, Brown, Boston University, Middlebury en Boston College en op de reservelijst was geplaatst bij alle andere. Alex hoefde niet na te denken: Boston College was en bleef haar eerste keus.

‘En dan kan ik in de weekenden naar huis komen als ik dat wil,’ zei ze stralend tegen moeder MaryMeg die ontroerd was dat Alex het klooster na vier jaar als haar thuis was gaan beschouwen. De regeling had nog beter uitgepakt dan iedereen had durven hopen. Ze was de dochter die de meesten van hen nooit hadden gehad en die een frisse bries in hun leven bracht. Naar haar eerste afspraakje voor het afsluitende schoolfeest droeg ze een strak zwart jurkje waarin haar figuur mooi uitkwam en dat toch goedgekeurd was door de nonnen. Ze werd opgehaald door een keurige jongen in smoking die niet wist wat hem overkwam toen er zesentwintig nonnen foto’s maakten toen hij en Alex en zijn vrienden wegreden in de gehuurde limousine. Alex had hem van tevoren wel verteld waar ze woonde, maar wat dat betekende drong pas tot hem door toen hij haar ophaalde. Ze werden goede vrienden, maar kregen geen verkering. Alex wilde zich nog niet binden en besteedde haar vrije tijd liever aan haar grote passie schrijven. Er verschenen nog steeds regelmatig verhalen van haar onder de naam A. Winslow in crime-magazines. Ze werd er niet rijk van, maar het was fijn om haar verhalen in druk te zien.

Het nieuws dat Alex was toegelaten tot Boston College verspreidde zich als een lopend vuurtje door het klooster en die avond vierden ze het in de eetzaal. Via via lukte het moeder MaryMeg om negenentwintig plaatsen te reserveren voor Alex’ diploma-uitreiking zodat alle nonnen en Bill en Jane Buchanan erbij konden zijn. Alex had Elena ook uitgenodigd, maar die werkte tegenwoordig in New York en kon niet komen. Met Pattie en haar familie was het contact in de loop van de jaren verwaterd. De nonnen van St. Dominic’s waren haar familie geworden.

Toen Alex in eindexamentoga en baret stralend het podium beklom, werd ze even in verlegenheid gebracht door het luide gejoel van de nonnen. Ze waren verschrikkelijk trots op Alex en zuster Tommy zei dat het voelde alsof haar zevende kind was geslaagd. Zuster Xavier pinkte een traan weg, moeder MaryMeg straalde van trots en zuster Regina gaf haar een dikke knuffel toen ze elkaar na de ceremonie troffen. Het was nauwelijks te geloven dat de puber van vier jaar geleden een jonge vrouw was geworden die binnenkort buitenshuis zou gaan studeren.

Moeder MaryMeg had Alex er met moeite van weten te overtuigen dat het goed was als ze op de campus ging wonen. Vijf nonnen hielpen haar eind augustus met het verhuizen naar haar nieuwe kamer. Het deed iedereen denken aan de dag dat ze in het klooster was komen wonen, maar dit was een veel vrolijker gebeurtenis. De nonnen hielpen haar met uitpakken, maakten haar bed op met het nieuwe beddengoed dat ze had gekocht en hingen posters op aan haar kant van de kamer die Alex deelde met twee meisjes. Een van de twee vroeg of de nonnen haar tantes waren, maar ze deed net of ze die vraag niet hoorde. Ze zette een foto van haar vader, de laptop die ze had gekocht, haar schoolboeken en haar typemachine op haar bureau en toen was ze helemaal ingericht. Met tranen in hun ogen lieten de nonnen haar alleen achter en in de auto op de terugweg naar het klooster lieten ze hun tranen openlijk stromen.

‘Het voelt net alsof mijn kind uit huis is gegaan,’ zei zuster Xavier en ze snoot haar neus. Zuster Tommy veegde de tranen van haar wangen en knikte instemmend. Zuster Regina zweeg, maar ze miste Alex nu al verschrikkelijk. Hoewel ze inmiddels eenendertig was en Alex pas achttien, hadden ze een innige vriendschap opgebouwd en een paar weken geleden had ze aan Alex opgebiecht dat ze er voor het eerst in zestien jaar aan twijfelde of haar toekomst in het klooster lag en dat ze zich afvroeg of ze destijds wel de juiste beslissing had genomen. Alex had haar geschokt aangehoord en had beloofd het aan niemand te vertellen.

‘Wat ga je eraan doen?’ vroeg Alex fluisterend toen ze haar spulletjes aan het inpakken waren voor haar verhuizing.

‘Voorlopig niets. Ik kan niet weg. Dat wil ik ook niet. Maar ik weet ook niet of ik wil blijven. Ik kan me ineens gewoon niet voorstellen dat ik nooit zal trouwen en kinderen zal krijgen. Ik weet niet wat er met me aan de hand is. En wat als ik er later spijt van krijg dat ik uitgetreden ben? Of andersom, als ik dat niet doe?’ Zuster Regina worstelde met een enorm dilemma en Alex had haar het verstandige advies gegeven om geen overhaaste beslissingen te nemen. Deze wijze woorden klonken na in zuster Regina’s hoofd op de terugweg en ze voelde zich intens eenzaam bij het vooruitzicht terug te keren naar een klooster waar ze op haar gang niet meer op elk vrij moment de typemachine van haar vriendin zou horen ratelen. De verhalen waren, net als Alex, volwassener geworden, maar hadden niet aan geweld ingeboet. Zuster Xavier kon er niet langer tegen, maar de tijdschriften smulden ervan.

Die avond heerste er tijdens het eten een sombere stemming. Moeder MaryMeg begon de maaltijd met een gebed waarin ze bad om vreugde, ontwikkeling, wijsheid en veel nieuwe vrienden voor Alex. Veel van de nonnen volgden in gebed met tranen in hun ogen terwijl Alex op dat moment een paar kilometer verderop vriendschap aan het sluiten was met haar nieuwe kamergenootjes.

Ze gingen samen pizza eten en ontmoetten daar jongens van het naastgelegen studentenhuis. Ze eindigde aan tafel met een stuk of twaalf studenten, jongens die haar opnamen, meisjes die druk in gesprek waren en kannen bier die rondgingen, en heel even miste Alex de nonnen van St. Dominic’s. Maar er was geen weg terug. Ze was begonnen aan een nieuw leven. Ze was volwassen aan het worden en begon te ervaren hoe het was om haar vleugels uit te slaan. Het was onwennig, maar ook opwindend en tegelijkertijd doodeng. Hier zat ze dan, aan het begin van haar studentenleven en terwijl ze haar medestudenten observeerde schoot haar het plot te binnen voor een verhaal over een moord in een studentenhuis. Ze kon niet wachten om eraan te beginnen, en toen de anderen na het eten met zijn allen de campus gingen verkennen, haastte Alex zich naar haar kamer en haar typemachine.

7

Alex was aan haar eerste semester begonnen met een zwaar pakket van zes vakken. Ze wilde de verplichte vakken zo snel mogelijk afronden zodat ze snel aan haar keuzevakken kon beginnen. Gelukkig waren de verplichte collegelessen ook leuk om te volgen, vooral het vak achttiende-eeuwse Engelse literatuur, omdat ze daar ook veel essays voor moest schrijven. Het was goed om ervaring op te doen met het schrijven van andere genres dan alleen detectives en thrillers. Ze had ook geschiedenis, wiskunde en vrouwenstudies waarvoor ze veel moest lezen. De middelbare school had ze zonder al te veel inspanning doorlopen en ze was blij met het niveau van de vakken die ze nu volgde en die gegeven werden door docenten die ze bewonderde. Al snel bleek dat een van haar kamergenootjes net zo hard studeerde als zij en ze gingen vaak samen naar de bibliotheek. Het meisje kwam uit Hong Kong en had natuurkunde als hoofdvak. Eigenlijk wilde ze naar MIT maar daar was ze niet toegelaten. Ze hoopte na haar propedeuse over te kunnen stappen. Hun andere kamergenote zagen ze zelden, die was in de eerste week verliefd geworden en bracht al haar tijd met die jongen door.

Aan het einde van de eerste maand ging Alex naar huis. Ze verheugde zich op een weekend met de nonnen in het klooster, al moest ze veel leren en een essay schrijven voor Engelse literatuur. Ze was al een maand niet toegekomen aan het schrijven van nieuw eigen werk en dat begon haar te frustreren.

Op de eerste avond dat ze thuis was, kwam zuster Regina naar haar kamer en ze bleven tot diep in de nacht praten. In de voorafgaande weken was Regina zich steeds sterker gaan afvragen of haar toekomst bij het klooster lag en ze overwoog om haar twijfels met moeder MaryMeg te delen. Door de jaren heen had ze nonnen zien uittreden en ze wilde hun voorbeeld niet volgen, maar aan de andere kant viel het leven waarvoor ze had gekozen haar steeds zwaarder. Ze begon er depressief van te worden en Alex maakte zich zorgen.

‘Ik denk inderdaad dat je met moeder MaryMeg moet gaan praten,’ moedigde Alex haar vriendin aan. Ze kon geen ander advies bedenken, vooral omdat het haar na vier jaar nog steeds een raadsel was waarom vrouwen ervoor kozen om non te worden. Alex geloofde in God, maar ze was niet gelovig genoeg om het wereldse leven ervoor op te geven. Ze was weliswaar nog nooit verliefd geweest en ze had pas een paar afspraakjes gehad, maar het idee dat ze nooit zou trouwen en kinderen zou krijgen kwam haar vreemd en tegennatuurlijk voor, dus ze begreep Regina’s twijfels wel. Geïnspireerd door Alex, was Regina gaan schrijven, al was het meer een uitlaatklep in plaats van een noodzaak zoals dat bij haar vriendin het geval was. Toch vond Alex Regina’s verhalen erg goed.

‘Wat voor werk zou je gaan doen als je hier wegging?’ vroeg Alex.

‘Lesgeven, net als nu.’

Het veilige nest verlaten beangstigde haar zo dat ze de stap niet durfde zetten en Alex zag hoe ongelukkig dat haar vriendin maakte, maar ze voelde zich niet oud en wijs genoeg om haar advies te geven.

Tijdens Thanksgiving en de kerstvakantie kwam Alex opnieuw naar het klooster en gelukkig was ze eindelijk in de gelegenheid om te schrijven. Ze had een idee voor een heel boek, maar besloot ermee te wachten tot de zomer wanneer ze meer tijd had.

Haar studie nam vrijwel al haar tijd in beslag, maar in de zeldzame momenten tussen opdrachten in, werkte ze aan het uitwerken van de hoofdlijnen van haar boek dat er inmiddels om schreeuwde om op papier gezet te worden. Ze kon nauwelijks wachten om er eind mei aan te beginnen. Ze verhuisde al haar spullen uit het studentenhuis terug naar het klooster omdat ze in het najaar naar een ander studentenhuis zou gaan. Op de eerste avond thuis begon ze meteen aan de thriller die zich maanden geleden in haar hoofd genesteld had. De eerste drie weken werkte ze dag en nacht en kwam ze haar kamer nauwelijks uit. Ze had een flink aantal hoofdstukken af toen ze aan haar zomerbaantje begon bij een boekhandel die gespecialiseerd was in eerste drukken en speciale edities. Haar vader had daar vaak boeken gekocht en onder de indruk van haar kennis boden ze haar een baan aan voor twee maanden.

Elke avond als ze thuiskwam werkte ze aan haar boek en in de laatste week van augustus was de eerste versie klaar. Precies op tijd, want de week erna begonnen de colleges weer. Na het typen van de laatste regels staarde Alex verwonderd naar de vierhonderd bladzijden van haar manuscript. Ze was negentien en had zojuist haar eerste boek geschreven. Ze was zo opgewonden dat ze nauwelijks lucht kreeg en de hele nacht wakker lag.

De volgende ochtend merkte moeder MaryMeg bij het ontbijt op dat Alex eruitzag alsof ze een zware nacht had beleefd. Voor zover ze wist had Alex nog steeds geen sociaal leven en besteedde ze haar tijd liever aan haar schrijfwerk dan aan afspraakjes.

‘Ik heb gisteravond de eerste versie van mijn boek afgemaakt,’ antwoordde Alex, nog steeds een beetje overdonderd. Het voelde alsof iemand anders het verhaal bedacht had en het via haar typemachine verteld had. Haar vader misschien. Een andere schrijver. Zomaar iemand. Ze kon nauwelijks geloven dat het haar gelukt was en voelde zich ineens verloren zonder het manuscript om aan te werken. De afgelopen weken waren intensief geweest met nachten waarbij ze tot drie of vier uur ’s morgens had doorgewerkt en soms zelfs helemaal niet was gaan slapen voordat ze naar haar werk ging. Een paar dagen eerder was er een einde gekomen aan haar zomerbaan en nu was haar boek ook af.

Moeder MaryMeg glimlachte. Ze was trots op Alex’ toewijding en ze twijfelde er geen seconde aan dat ze een groot schrijfster zou worden. Dat zat in haar genen en er viel niet aan te ontkomen.

‘Zou u het voor me willen lezen?’ vroeg Alex bedeesd. ‘Misschien is het wel helemaal niets.’ Tijdens het schrijven was ze meerdere malen overvallen door onzekerheid en ze wilde graag dat iemand er objectief naar zou kijken. Ze kon het niet vragen aan zuster Xavier, want die zou er wakker van liggen en zuster Regina hield niet van thrillers, maar moeder MaryMeg was altijd oprecht geïnteresseerd.

‘Het is vast een geweldig boek, Alex, en ik ben vereerd dat ik het mag lezen.’ Twintig minuten later stond Alex in haar kantoor met het beduimelde manuscript vol aanpassingen en verbeteringen. Moeder MaryMeg pakte de stapel aan en legde hem op haar bureau. ‘Ik beloof je dat ik er vanavond aan begin,’ zei ze.

Het had Alex vast plezier gedaan om te zien dat het licht bij moeder MaryMeg om drie uur ’s nachts nog brandde, maar het was de eerste nacht in maanden dat ze zelf sliep als een roos nu ze verlost was van het verhaal dat verteld moest worden. Het viel haar de volgende morgen op dat moeder-overste er vermoeid uitzag, maar ze durfde niet te vragen wat ze tot dusver van het boek vond. Ze was ervan overtuigd dat ze te horen zou krijgen dat het niets was, of dat ze deze keer echt te ver was gegaan. Het was een beeldend geschreven thriller met een bloedstollend plot en meerdere vraagstukken die opgelost moesten worden en het was moeilijk geweest om er een goedlopend geheel van te maken. Het leek achteraf nog het meest op het tegelijkertijd berijden van vijf paarden die in bedwang gehouden moesten worden.

Twee dagen later zat Alex na het ontbijt zachtjes met Regina te praten toen moeder MaryMeg langsliep en vroeg of Alex even naar haar kantoor wilde komen. Regina en Alex keken elkaar aan en heel even dacht Regina dat moeder MaryMeg misschien een vermoeden had dat ze twijfelde over haar toekomst. Moeder-overste leek een zesde zintuig te hebben voor alles wat zich in het klooster afspeelde. Stilletjes stapte Alex een paar minuten later het kantoor van moeder MaryMeg binnen.

‘Eigenlijk zou ik enorm boos op je moeten zijn,’ begon moeder MaryMeg op serieuze toon toen Alex tegenover haar plaatsnam. ‘Dankzij jouw boek heb ik drie nachten niet geslapen.’ Alex durfde voorzichtig adem te halen, maar was benieuwd naar wat moeder MaryMeg verder te zeggen had over haar manuscript. ‘Het is briljant, Alex. Een van de beste boeken die ik ooit gelezen heb. Het kan niet anders dan dat je hier een uitgever voor vindt en er een vliegende start als auteur mee zult maken. Je zult op zoek moeten naar een uitgever.’

Alex keek haar perplex aan. ‘Vond u het echt goed?’ fluisterde ze bezorgd.

‘Goed? Ik vond het geweldig en kon het nauwelijks wegleggen. Ik weet eerlijk gezegd niet of ik een boek met zulke afschuwelijke personages zo goed zou moeten vinden, maar ik vind het ongelooflijk dat je zo’n plot weet te bedenken en alle lijntjes naar de ontknoping zo strak in handen hebt gehouden. Ik snap niet waar je je inspiratie vandaan haalt, maar ik ben diep onder de indruk. Je moet echt op zoek naar een uitgever, dit zou wel eens een bestseller kunnen worden.’

‘Dan moet ik eerst een literair agent vinden,’ antwoordde Alex terneergeslagen, ‘en ik zou niet weten hoe ik dat moest doen. Uitgevers lezen manuscripten meestal alleen maar als ze via een agent komen.’

Dat klonk moeder MaryMeg nogal hardvochtig in de oren, maar ze geloofde Alex op haar woord en vroeg zich af of ze kon helpen.

‘En zo’n literair agent weet precies bij welke uitgeverij mijn boek het best zou passen.’

‘Laat me nadenken of ik iemand weet. Er moet toch iemand zijn die een literair agent kent?’ Ze gaf het manuscript terug aan Alex, feliciteerde haar nog een keer en zei dat ze haar best ging doen om een literair agent voor haar te vinden.

Beduusd door moeder MaryMegs woorden, liep Alex terug naar haar kamer. Regina stak haar hoofd om de deur zodra ze Alex hoorde. ‘Zei ze iets over mij?’ vroeg ze angstig.

‘Nee, het was over mijn boek. Ze vindt het goed en zegt dat ik een uitgever moet zoeken. Maar ik heb geen idee hoe dat moet.’

Opgelucht verontschuldigde Regina zich dat ze Alex zo besprong. ‘Ik ben gewoon zo bang dat ze weet wat er door me heen gaat. Het lijkt wel alsof ze altijd precies weet wat er speelt.’ Het was niet voor het eerst dat ze moeder MaryMeg magische krachten toeschreven, maar deze keer ging het toch echt alleen maar om het boek.

Twee dagen later kwam moeder MaryMeg naar Alex’ kamer. ‘Ik heb iedereen gesproken die via via misschien een literair agent zou kennen, en dit is het beste dat ik voor je heb kunnen vinden,’ zei ze en stak Alex een briefje toe met daarop in haar krachtige handschrift de naam van een vrouw, met haar telefoonnummer en adres in New York. ‘Een van de zusters heeft een zwager die vroeger bij een uitgeverij heeft gewerkt. Hij is met pensioen maar heeft rondgevraagd. Hij belde me net terug om te zeggen dat hij deze vrouw nooit ontmoet heeft, maar dat ze goed aangeschreven staat. Ze vertegenwoordigt een aantal bestsellerauteurs en ik weet niet of ze jouw manuscript zelf wil lezen, maar misschien kan ze je in ieder geval op weg helpen. Ze heet Rose Porter. Misschien kun je haar bellen en kijken of je een afspraak met haar kunt maken?’

Alex hield het papiertje vast alsof het de heilige graal was en bedankte moeder MaryMeg voor haar hulp. Misschien kon ze inderdaad wonderen verrichten? Alex probeerde te kalmeren en een paar minuten later toetste ze beneden met trillende handen het telefoonnummer van het briefje in.

Een jonge stem antwoordde kordaat: ‘Porter, Stein en Giannini.’ Alex was zo gespannen dat het haar de grootste moeite kostte om niet op te hangen. Ze vroeg naar Rose Porter en hield met klamme handen de hoorn omklemd terwijl ze voor haar gevoel een eeuwigheid in de wacht stond. Toen kwam dezelfde stem aan de lijn die haar vertelde dat ze doorverbonden werd. Ze had doorgegeven dat ze Alex Winslow heette, maar dat zou Rose Porter niets zeggen. Er was haar niet gevraagd wat de reden van haar telefoontje was, en dat vond ze vreemd. Wat Alex niet wist, was dat ze het geluk had dat de jonge stem toebehoorde aan een stagiair die lukraak telefoontjes doorverbond. Even later kreeg Alex een serieus en ietwat ongeduldig klinkende stem aan de lijn.

‘Waar gaat dit over?’ vroeg ze kortaf.

‘Ik heb een thriller geschreven van vierhonderdtwaalf bladzijden. Ik heb al korte verhalen aan crimemagazines verkocht. Dit is mijn eerste boek en ik zoek een literair agent.’ Aan de andere kant van de lijn klonk een lach.

Het was voor Rose Porter niet moeilijk te raden dat ze een jong en doodsbang meisje aan de telefoon had. Normaal gesproken zou ze haar hebben gevraagd haar het manuscript te mailen en dan had ze het door iemand anders laten lezen, maar iets aan deze ingespannen stem deed haar van gedachten veranderen. Het meisje had duidelijk al haar moed bijeengeraapt om haar te bellen. Op dat moment dacht Alex eraan te vertellen wie haar Rose Porter had aanbevolen, hoewel de vrouw waarschijnlijk nog nooit van hem had gehoord.

‘Waarom denk je dat je in staat bent een goede thriller te schrijven?’ vroeg Rose Porter geïntrigeerd.

‘Omdat ik al thrillers lees vanaf mijn tiende. Dat is mijn lust en mijn leven, net als schrijven.’

‘Hoe komt het dat je zo jong al thrillers bent gaan lezen?’

‘Ik kreeg ze van mijn vader. Hij was er gek op.’

‘De meeste jonge vrouwen schrijven geen echte thrillers,’ zei Rose Porter botweg.

‘Dat weet ik, dat zei mijn vader ook altijd. Ik publiceer mijn verhalen in crime-magazines zonder volledige voornaam. Voor het boek zou ik een pseudoniem kunnen kiezen.’ De vrouw aan de andere kant van de lijn schoot opnieuw in de lach, maar Alex had er serieus over nagedacht of ze het advies van haar vader zou opvolgen en een mannelijk pseudoniem zou aannemen.

‘Laten we eerst maar eens kijken wat ik ervan vind, voordat we ons gaan verdiepen in pseudoniemen.’ Ze liet een stilte vallen en zei toen: ‘Ik zou je graag willen ontmoeten. Wil je me het manuscript komen brengen?’

Alex’ adem stokte en even dacht ze dat ze flauw zou vallen. ‘Wanneer?’

‘Morgenmiddag om drie uur, schikt je dat?’

Alex wist niet wat ze hoorde. ‘Ja, geen probleem. Ik zal zorgen dat ik er ben.’ Al moest ze blootsvoets naar New York lopen.

‘Ik ben je naam even kwijt,’ zei de agente.

‘Alexandra Winslow.’

‘Goed, Alexandra Winslow, dan zie ik je morgenmiddag om drie uur.’

Alex bedankte haar uit de grond van haar hart, hing op en rende naar moeder MaryMegs kantoor om het goede nieuws te vertellen. Bijna hysterisch hakkelde ze: ‘Ik ga morgen naar New York... om haar te zien... te ontmoeten... en het manuscript te geven... Mag ik het kopieerapparaat gebruiken?’ Moeder-overste gaf toestemming en het daaropvolgende uur bracht Alex door achter hun oude machine zodat ze een kopie voor zichzelf veilig kon stellen.

Ze vertelde verder aan niemand waar ze naartoe ging toen ze de volgende morgen de trein naar New York pakte. Om twee uur kwam ze in een eenvoudig zwart jurkje en flatjes aan op Penn Station in een snikheet New York. Ze nam een taxi naar het kantoor van de agent aan Fifth Avenue, vlak bij Rockefeller Center, en kwam tien minuten te vroeg aan met haar manuscript tegen haar borst gedrukt. Ze meldde zich bij de receptioniste, het was hetzelfde meisje dat haar de vorige dag had doorverbonden.

Na vijftien minuten wachten verscheen er een tengere vrouw in een onberispelijk blauw Chanel-mantelpakje, hoge hakken, modern kapsel en een grote bril. Ze bekeek Alex nieuwsgierig, wist meteen wie ze was en glimlachte.

‘Mag ik je uitnodigen in mijn kantoor, Alexandra?’ vroeg ze formeel. Alex volgde haar door een lange gang met dik tapijt op de vloer en dure schilderijen aan de muur naar een groot kantoor met een indrukwekkend uitzicht en een enorm bureau erin. Rose Porter verdween bijna achter het bureau maar haar persoonlijkheid compenseerde dat ruimschoots en Alex stierf duizend doden.

‘Is dat je boek,’ wees Rose Porter naar het pakket dat Alex tegen haar borst gedrukt hield. Ze stak haar hand uit en Alex reikte het haar aan met het gevoel dat ze haar kind afstond. De agent bladerde door het manuscript en lachte Alex toe. ‘Ik zie dat je er hard aan hebt gewerkt,’ merkte ze op naar aanleiding van alle kanttekeningen en toegevoegde pagina’s. Het was lang geleden dat ze een manuscript in handen had gehad dat zo toegetakeld was. Je kon zien dat het Alex’ debuut was.

‘Dat klopt.’

‘Ik vind het een goede titel.’ Het heette Blauw staal. ‘Hoe oud ben je, Alexandra?’ Het had iets ontroerends om te zien hoe het jonge meisje daar doodsbang tegenover haar zat. Rose stond erom bekend dat ze mensen soms bewust de stuipen op het lijf joeg, maar ze had medelijden met de jonge vrouw tegenover haar die haar boek zo verschrikkelijk graag gepubliceerd wilde zien.

‘Negentien,’ antwoordde Alex en ze keek Rose recht aan.

De agente vertrok haar gezicht. ‘Ik had je vierentwintig of vijfentwintig geschat, ook al zie je eruit als veertien.’ Ze had aangenomen dat Alex zo iemand was die er veel jonger uitzag dan ze was. ‘Als we een uitgever vinden, vertellen we gewoon niet hoe oud je bent.’

‘En ook niet hoe ik heet,’ antwoordde Alex vastberaden. ‘Ik wil dat mijn boek uitgegeven wordt onder een mannelijk pseudoniem.’ Ze had erover nagedacht en wist het zeker.

Rose reageerde verbaasd. ‘Dat maakt het wel ingewikkeld. Vooral als je boek een besteller wordt of als je hierna nog meer boeken schrijft. Weet je het heel zeker?’

‘Ja, de lezer zal me nooit serieus nemen als ze denken dat ik een vrouw ben. Dat heeft mijn vader me verteld.’

‘Ik ben het niet met hem eens, maar laat ik je manuscript eerst eens lezen voor we het daarover gaan hebben. Woon je hier in de stad?’

Alex schudde haar hoofd. ‘Nee, in Boston.’

‘En je bent speciaal voor mij naar New York gekomen vandaag?’ vroeg ze verbijsterd.

Alex knikte en voegde daar gehaast aan toe: ‘Ik wil u heel hartelijk bedanken dat u tijd voor me vrij wilde maken vandaag.’

Rose vond het verfrissend om een gesprek te voeren met een dankbare en niet-veeleisende auteur. Ze had een hele schare moeilijk hanteerbare auteurs met enorme ego’s in haar bestand die verwachtten dat hun agenten en uitgevers het vuur voor ze uit hun sloffen liepen. Alex was een frisse bries.

‘Hoe kan ik je bereiken?’

Alex schreef haar naam, telefoonnummer en adres op. ‘Ik studeer aan Boston College.’ Maar ze had het telefoonnummer van het klooster opgegeven.

‘Het kan even duren voor je iets van me hoort. Ik heb een aantal werkbezoeken gepland staan en meestal lees ik manuscripten van nieuwe auteurs niet zelf, maar ik beloof je dat ik jouw boek zal lezen zodra ik tijd heb.’ Iets zei haar dat Alex bijzonder en anders was en ze wilde niet op andermans oordeel afgaan bij dit boek. Eens in de zoveel tijd dook er iemand op vanuit het niets met een geweldig boek en ze wilde zeker weten dat ze dat niet misliep. Ze had een vreemd, onverklaarbaar gevoel bij Alex. Het was niet ongewoon dat buitengewone auteurs al op jonge leeftijd groot werk afleverden. Misschien was Alex zo iemand. Het type boek dat ze had geschreven was in ieder geval uitzonderlijk voor een vrouw.

Rose Porter stond op en het manuscript lag tussen hen in op haar bureau. Ze zag Alex ernaar kijken en ze glimlachte. ‘Ik beloof je dat ik er goed voor zal zorgen, maar ik neem aan dat er wel een kopie is?’ Ze wilde niet de verantwoordelijkheid voor de enige versie van dit boek.

‘Ja, ik heb een kopie gemaakt.’ Alex bedankte Rose nogmaals dat ze mocht komen en even later verliet ze het kantoor en stond ze in de lift. Beneden aangekomen schreeuwde ze het op straat bijna uit van opwinding. In de zinderende hitte liep ze terug naar Penn Station met het gevoel dat ze zweefde. Vanaf nu kon ze er niets meer aan doen. Ze had haar best gedaan en haar manuscript was bij een agente. Het lot ervan lag in Gods hand, zou moeder MaryMeg zeggen.

8

Alex begon aan haar tweede jaar aan Boston College in de week nadat ze naar New York was geweest. Ze had nog niets gehoord van de literair agente, maar dat verwachtte ze ook niet. Rose Porter was een drukbezette, hardwerkende vrouw en Alex wist dat het een tijdje kon duren voor ze aan haar manuscript toe zou komen en iets kon laten horen.

Halverwege september begon er een idee in haar hoofd te rijpen voor een tweede boek en in een weekend dat haar kamergenote weg was begon ze aan de opzet ervan. Eigenlijk moest ze studeren, maar dit idee liet zich niet wegleggen en de woorden rolden als vanzelf op papier. Tegen het einde van het weekend had ze het plot uitgewerkt en zelfs al een paar bladzijden van het eerste hoofdstuk geschreven. Met de eerste pagina’s werd je meteen het verhaal in getrokken en ze gaf het boek de titel Duisternis.

Twee weken later, begin oktober, had ze de eerste vier hoofdstukken van haar nieuwe boek af, toen moeder MaryMeg haar belde om te zeggen dat Rose Porter een bericht voor haar achtergelaten had. Alex had geen idee of dat goed of slecht nieuws was. Zouden afwijzingen ook telefonisch doorgegeven worden? Met trillende handen belde ze Rose Porter terug vanuit de hal van het studentenhuis. Ze werd direct doorverbonden.

Rose klonk gehaast en kwam direct ter zake: ‘Ik heb Blauw staal gelezen.’

‘Dank u,’ antwoordde Alex, en ze hield haar adem in.

‘Het is geweldig. Ik wil je graag vertegenwoordigen. Er moet wel het een en ander aan geredigeerd worden, maar daar hebben we het later wel over. Ik ga het laten digitaliseren en dan stuur ik het je volgende week op. Ik stuur je ook een contract in tweevoud van ons agentschap en als je het ermee eens bent zie ik graag een getekend exemplaar terug en het andere is voor jou. Je kunt er een advocaat naar laten kijken als je wil.’

‘Dat is goed,’ antwoordde Alex perplex van alles wat haar zojuist verteld was.

‘Weet je al onder welke naam je uitgegeven wil worden? Wil je nog steeds een mannelijk pseudoniem?’

‘Ja. Alexander Green,’ antwoordde Alex spontaan.

‘Waarom “Green”?’ Het was vast de meisjesnaam van haar moeder, nam Rose aan. Zoiets was meestal het geval met pseudoniemen.

‘Dat is mijn lievelingskleur,’ zei Alex grijnzend.

Haar nieuwbakken agente kreunde: ‘Mijn God, je bent niet ouder dan dertien. Ik hoop dat je die naam echt wil, want het kan zomaar zijn dat je er nog jaren aan vast zult zitten. Dat hoop ik tenminste. Je hebt een geweldig boek geschreven en ik ben er trots op dat ik je mag vertegenwoordigen,’ voegde ze er vriendelijk aan toe. Alex had overduidelijk geen idee hoe de uitgeefwereld in elkaar stak, maar ze mocht het meisje graag en ze had een geweldige thriller geschreven. Het was een buitengewone vondst en een van de beste boeken die ze in jaren gelezen had. Het lot had Alex en Rose bij elkaar gebracht.

‘Dank u,’ zei Alex beleefd. ‘Ik ben al aan een nieuw boek begonnen en ik heb de eerste vier hoofdstukken af.’

‘Er is iemand aan wie ik je wil voorstellen. Iemand die je kan helpen met redigeren,’ zei Rose, ineens weer een en al zakelijkheid. ‘Hij heet Bert Kingsley en hij woont toevallig in Boston. Hij werkt alleen maar met schrijvers die hij aardig vindt. Ik wil dat je hem belt en samen met hem aan de slag gaat met Blauw staal. Hij kan je ook adviseren bij je nieuwe boek. Hij is een geweldige redacteur. Ik zal hem eerst even bellen. Ik zal hem betalen en je kunt me terugbetalen wanneer we je boek hebben verkocht. Ik denk dat we hierin moeten investeren. Hij zal je helpen je schrijfstijl nog krachtiger te maken. In het begin kan Bert wat nors overkomen. Officieel is hij met pensioen, maar heel af en toe werkt hij wel eens aan projecten zoals dit. Als hij zich kan vinden in je werk, dan heb je een geweldige partner aan hem. Probeer zo veel mogelijk van hem te leren. Er zijn nog maar weinig redacteuren zoals hij.’ Het deed haar plezier te horen dat Alex al aan een nieuw boek was begonnen. Het bewijs dat ze een echte schrijfster was die niet van plan was te wachten op de reactie van Rose of eerst wilde zien of het boek verkocht zou worden. Ze had een nieuw boek in haar hoofd en dat moest eruit. Dat was pure toewijding, passie en talent.

Alex krabbelde Bert Kingsleys nummer op een briefje en Rose zei dat ze niet moest opgeven als het even zou duren voor ze hem aan de lijn kreeg omdat hij de telefoon niet altijd opnam. Alex vond dat hij klonk als een chagrijnige oude man en maakte zich een beetje zorgen over hun toekomstige samenwerking, maar ze vond dat ze hem minimaal een keer moest ontmoeten. Ze vertrouwde op Rose’ oordeel.

Drie dagen later viel het contract op de mat bij het klooster. Alex belde Bill Buchanan en stuurde het contract ter controle naar hem op. Een week later belde hij terug om te zeggen dat ze het gerust kon ondertekenen.

‘Dus je hebt een boek geschreven, Alex?’ vroeg hij geïmponeerd. Ondanks alles wat ze had meegemaakt was ze blijven schrijven en nu was er zelfs een heel boek. Hij bedacht hoe trots haar vader op haar geweest zou zijn.

‘Ja, en ik ben al bezig aan het volgende.’

‘Wat goed zeg! Vergeet je niet om ook een beetje te genieten van je studententijd?’

Alex genoot zeker van haar studententijd, maar vooral van de uren dat ze schreef. Ze had nog geen afspraakjes gehad en dat kon haar weinig schelen. Ze had dit jaar maar één kamergenote, een meisje uit Mississippi dat net verloofd was en al haar tijd bij haar aanstaande doorbracht. Alex genoot van de rust en de ruimte die haar dat gaf.

Alex gaf Rose Porter een week de tijd om Bert Kingsley te spreken en het manuscript naar hem toe te sturen voor ze hem zelf belde. Hij klonk alsof ze hem wakker belde toen hij opnam. Ze verontschuldigde zich uitgebreid toen hij allesbehalve opgetogen klonk om van haar te horen.

‘Rose Porter heeft me gebeld. Ze heeft me je boek gestuurd.’ Hij vertelde er niet bij of hij het gelezen had of niet en Alex durfde het hem niet te vragen.

‘Ik ben al aan mijn tweede boek bezig,’ zei Alex. ‘Rose gaat me vertegenwoordigen.’

‘Dat zei ze, ja.’ Hij leek er niet van onder de indruk en klonk als een nukkige oude man. Rose had haar niet voor niets voor hem gewaarschuwd.

‘Rose wil graag dat u me helpt bij het redigeren,’ zei Alex voorzichtig.

‘Ik ben met pensioen,’ gromde hij. ‘Er gaat hartstikke veel tijd zitten in het redigeren van werk van jonge auteurs,’ mopperde hij. Er viel een stilte waarin Alex niet wist wat ze moest zeggen. ‘Kom zaterdag maar hiernaartoe. Dan heb ik je manuscript gelezen,’ zei hij met tegenzin. Hij vertelde dat hij in Cambridge woonde, vlak bij de campus van Harvard waar hij tot aan zijn pensioen lesgegeven had.

Alex keek niet bepaald uit naar hun ontmoeting, maar ze wilde Rose niet teleurstellen en dus fietste ze die zaterdag op de afgesproken tijd naar hem toe. Hij had gezegd dat hij haar om twaalf uur verwachtte. Eenmaal aangekomen duurde het een eeuwigheid voor hij opendeed. Ze wilde al bijna weggaan toen hij de deur voor haar openmaakte. Verschrikt keek hij haar aan, alsof hij vergeten was dat ze zou komen, maar toen knikte hij en liet haar binnen nadat ze zich had voorgesteld. Hij zei het niet hardop, maar hij was verbluft door haar schoonheid en ze was zelfs nog jonger dan hij had verwacht.

Ze liep achter hem aan naar een grote woonkamer die prachtig geweest zou zijn als hij hem af en toe op zou ruimen. Overal lagen stapels boeken en kranten, op het bureau bevond zich een berg manuscripten naast een halfleeg bord eten van de vorige dag. Op de koffietafel stond een lege wijnfles. Hij woonde hier duidelijk alleen en een huishoudster zou geen overbodige luxe zijn. De man zelf zag er met zijn warrige, witte Albert Einstein-kapsel en lange baard, versleten spijkerbroek en trui met gaten net zo verwaarloosd uit als zijn huis. Het was lastig te bepalen hoe oud hij was, maar ze schatte hem een jaar of zeventig. Later vertelde Rose haar dat hij pas zestig was. Aan de hand van de lege wijnfles op tafel vermoedde Alex dat hij een kater had.

Hij schoof wat papieren opzij om plek voor Alex te maken op de bank en ging zelf in de enorme, doorgezakte fauteuil tegenover haar zitten.

‘Ik heb je boek gelezen.’ Hij keek haar een tijdlang zwijgend aan en Alex verwachtte dat hij haar elk moment zou vertellen dat het waardeloos was en dat ze kon vertrekken. Het zou haar niets verbazen. ‘Het begin moet eenvoudiger. En de laatste twee hoofdstukken moeten rustiger, daar heb je te veel haast gehad,’ zei hij kritisch.

Alex was het met hem eens.

Bert kwam meteen ter zake en aan zijn aantekeningen te zien had hij Blauw staal meerdere malen gelezen. ‘In het tweede hoofdstuk maak je het te ingewikkeld en raak je het tempo kwijt. De meeste dingen die je daar vertelt, kun je ook later toevoegen. Zorg dat je nooit het leesritme van de lezer verstoort.’ Hij pakte haar manuscript erbij en liet haar verschillende passages zien die ze naar een andere plek, verderop in het boek, zou kunnen verplaatsen. Toen ze zijn aantekeningen doornam, zag ze dat hij gelijk had. Het waren kleine veranderingen, maar ze hadden een groot effect op het ritme van het verhaal.

Alex bleef twee uur. Berts aantekeningen bleken steekhoudend en hij wist precies aan te geven met welke kleine aanpassingen ze het boek kon verbeteren. Hij had een scherpe blik.

‘Als je volgende week zaterdag alle aanpassingen hebt verwerkt kun je terugkomen. En ik vind je boek goed, trouwens.’

Nu ze een paar uur met hem had gewerkt, begreep Alex dat dit een enorm compliment was, voor zijn doen. Hij had haar niet eens een glas water aangeboden en was alleen maar gefocust geweest op het boek.

‘Rose zei dat je goed was. Ze heeft gelijk. Anders had ik je niet laten komen. Ze heeft oog voor talent. Ik zie je volgende week, zelfde tijd. En neem de opzet voor je nieuwe boek ook mee,’ zei hij en deed de deur achter haar dicht.

Hij leek haast te hebben van haar af te komen en verspilde geen tijd aan kletspraat. Maar ze was het met hem eens dat het boek veel beter zou worden met de suggesties die hij aangedragen had. Het was alsof het boek er een extra glanslaagje van kreeg. Rose had gelijk gehad dat ze Bert aan haar gekoppeld had. Hij was een geweldige redacteur en ze was gevleid dat hij haar boek goed vond. Ze was nieuwsgierig naar hem, maar hij had niets over zichzelf verteld en ook niets persoonlijks aan haar gevraagd. Het was hem écht alleen maar om het boek te doen.

Ze had al zijn aantekeningen in het manuscript verwerkt voor hun volgende afspraak op zaterdag en ze had de opzet en het eerste hoofdstuk van haar nieuwe thriller voor hem meegenomen. Hij las wat ze had veranderd aan Blauw staal, zei dat hij tevreden was, schonk zichzelf een glas wijn in zonder haar iets aan te bieden en toen hij een nieuwe afspraak maakte voor de zaterdag erop, wist ze dat dat het teken was dat ze kon vertrekken. Het was een vreemde man, maar ze vond het fijn om met hem te werken. Hij hielp haar echt het boek te verbeteren. Ze lachte naar hem en vroeg zich af wat hem was overkomen waardoor hij en zijn huis zo haveloos waren geworden. Hij liep erbij alsof hij jaren geleden schipbreuk had geleden.

De daaropvolgende maandag vertelde ze Rose Porter aan de telefoon dat ze twee zaterdagen met Bert had gewerkt, dat het goed was gegaan en dat ze haar een kopie zou sturen van de veranderingen die ze had aangebracht in Blauw staal. Rose was er blij mee. Bert was de beste redacteur die ze kende en hij kon Alex leren om haar stijl aan te scherpen.

‘Hoe was het met hem?’ vroeg ze licht bezorgd.

Alex wist niet zeker waar ze op doelde en ze antwoordde eerlijk: ‘Nors en chagrijnig, zoals u had voorspeld. Maar hij zag precies wat er aan het boek verbeterd kon worden, zelfs als het om heel simpele voorstellen ging.’

‘Dat maakt hem tot de beste redacteur die er is. Eenvoud is vaak het best. Alles draait om timing en balans en het juiste woord op de juiste plek. Ik ken niemand met zo’n scherp oog als hij.’

Alex was het met haar eens.

‘En ging het verder goed met hem?’

Alex aarzelde even voor ze antwoordde: ‘Zijn huis ziet eruit alsof er een bom is ontploft terwijl hij thuis was. Maar hij vond mijn boek goed en hij was aardig tegen me. Niet overdreven vriendelijk, maar ook niet onaardig of onbeschoft. Hij gaat gewoon recht op zijn doel af.’

‘Hij was niet dronken?’ vroeg Rose zonder er doekjes om te winden.

‘Nee, afgelopen zaterdag schonk hij een glas wijn in toen ik wegging, maar toen we aan het werk waren was hij nuchter.’ Alex voelde medelijden met hem toen Rose haar naar zijn drankgebruik vroeg en het zou haar niets verbazen als hij na haar vertrek dronken was geworden. ‘Heeft hij een drankprobleem?’

Rose zuchtte voor ze antwoordde. Ze voelde zich wonderbaarlijk op haar gemak bij deze jonge vrouw die ze onder haar hoede had genomen. ‘Dat had hij, maar volgens mij heeft hij het inmiddels weer onder controle. Er zijn wat dingen gebeurd in zijn leven waar hij nooit meer helemaal overheen gekomen is. Jarenlang was hij zo’n vrijgezel die niet van plan was ooit te trouwen. Hij was een geweldig redacteur en daarnaast gaf hij les aan de universiteit. Een jaar of twintig geleden, hij was toen veertig, werd hij smoorverliefd op Faye, een van zijn studenten. Ze schreef prachtige poëzie en historische romans, een compleet ander genre dan dat van jou, maar heel elegant. Het was een getalenteerde jonge vrouw en ze waren heel gelukkig samen. Maar ze had ook de duistere kant die je bij sommige schrijvers ziet. Die schemerde door in haar werk. Het had iets te maken met dingen die in haar familie waren gebeurd, haar zus die overleden was aan kanker of zoiets. Hoe dan ook, op haar zesentwintigste pleegde ze zelfmoord. Echt heel erg verschrikkelijk jammer, het was zo’n talentvolle, lieve vrouw. Bert is er bijna aan onderdoor gegaan. Ik geloof dat hij een jaar lang non-stop dronken is geweest. Uiteindelijk is hij weer voor de klas gaan staan, maar hij is nooit meer de oude geworden. Hij kan nog steeds goed redigeren, maar een deel van hem is met haar gestorven en dat is nu vijftien jaar geleden. Een paar jaar geleden is hij met pensioen gegaan en sinds die tijd leeft hij min of meer als een kluizenaar. Faye is de enige vrouw van wie hij ooit gehouden heeft. Het is een verdrietig verhaal. Ik weet dat het een moeilijke man is, maar hij is me heel dierbaar en ik ben blij dat jullie met elkaar overweg kunnen. Hij is de beste redacteur die je je kunt wensen.’

Diep onder de indruk van het verhaal zei Alex zachtjes: ‘Wat afschuwelijk voor hem.’ Nu begreep ze waarom hij zo in zichzelf gekeerd was en hij leefde zoals hij leefde.

Ze praatten nog een paar minuten over wat andere dingen en de opzet van Alex’ nieuwe boek voor ze ophingen.

Deze week deed Alex haar ‘huiswerk’ voor Bert met dat wat Rose over hem verteld had in gedachten. Het maakte dat ze het hem nog gemakkelijker vergaf als hij chagrijnig tegen haar deed. Hij leek altijd een kater te hebben, maar in haar bijzijn dronk hij maximaal één glas wijn als ze aan het werk waren. Wel had ze hem een paar keer een stevig glas whisky in zien schenken toen ze vertrok. Hun samenwerking leverde enorme resultaten op en de hele herfst begeleidde hij haar bij het schrijven van haar tweede boek. Ze bouwden een sterke professionele band op die nooit de grens van het persoonlijke overschreed. Bert was haar mentor en leraar en dat verbeterde de kwaliteit van haar werk zo mogelijk nog meer.

Tijdens de kerstvakantie legde ze de laatste hand aan Duisternis, haar tweede boek, en met goedkeuring van Bert stuurde ze het naar Rose zodat ze de rechten ervan aan een uitgever kon verkopen. Ze had inmiddels al een idee voor een derde thriller en zat nu echt in een schrijversritme. Bert plaagde haar daar wel mee, maar hij en Rose waren enorm trots op haar.

Hoewel Bert erop tegen was omdat hij het tijdverspilling vond, nam ze in het tweede semester het vak creatief schrijven. Ze verwachtte dat ze er andere genres zou leren schrijven, maar dat werd een teleurstelling. Ze had een arrogante medestudent die haar werk bekritiseerde maar zelf gespeend was van enig talent. De assistent-docent was liever lui dan moe en de beroemde auteur die de colleges had zullen geven, was er nooit.

Tijdens haar tweede jaar begon ze, na het inleveren van haar tweede boek, met Berts hulp meteen aan haar derde boek Horen, zien, zwijgen. Op schrijfgebied liep alles voorspoedig, maar op sociaal gebied voelde ze zich een mislukkeling.

Ze had zich bij geen enkele club of team aangesloten en op momenten dat ze zich eenzaam voelde ging ze een weekend naar huis, naar het klooster. In haar vrije tijd was geen ruimte voor een andere activiteit dan schrijven en daarom verwaarloosde ze haar sociale leven. Dat vertelde ze dan ook aan moeder MaryMeg toen die vroeg of Alex wel eens afspraakjes had. Het verbaasde haar, want Alex was van een leuk meisje en een vlotte tiener uitgegroeid tot een knappe jonge vrouw.

‘Ik kom gewoon niemand tegen die ik echt leuk vind.’

‘Doe je wel je best om iemand tegen te komen, of zit je daar net zo hard aan je boeken te werken als je hier deed?’

Alex lachte schaapachtig, moeder MaryMeg had gelijk: ze sloot zich nu eenmaal graag op om te schrijven. Er was nog geen uitgever voor haar eerste twee boeken, maar Rose twijfelde er niet aan dat dat zou gebeuren. Ze vertegenwoordigde Alex pas sinds september.

‘Heb je er wel eens over nagedacht wat er gebeurt als je boeken bestsellers worden?’ vroeg moeder MaryMeg die oprecht verwachtte dat dit binnenkort het geval zou zijn.

‘Dan kan ik vaker gaan winkelen,’ lachte Alex en daarmee klonk ze als een doorsnee meisje van haar leeftijd.

‘Ja, dat ook, maar je zult mensen tegenkomen die jaloers op je zijn. Misschien is dat ook de reden dat die arrogante jongen zo vervelend tegen je deed. Hij was vast jaloers op je talent. Jaloezie is een vervelende en gevaarlijke eigenschap van mensen en daar zal je jezelf tegen moeten wapenen.’

‘Daarom schrijf ik onder pseudoniem,’ antwoordde Alex onschuldig. ‘Niemand die straks weet dat ik het ben, behalve u, mijn redacteur en mijn agente.’

‘Wat vertel je mensen als ze vragen wat je doet voor de kost?’ vroeg moeder MaryMeg belangstellend.

‘Ik kan altijd zeggen dat ik redacteur ben, of journaliste,’ antwoordde Alex.

‘Je kunt je talent niet voor altijd blijven verstoppen,’ waarschuwde moeder-overste vriendelijk.

Bert had min of meer hetzelfde gezegd toen ze vertelde dat haar boek onder pseudoniem uitgegeven moest worden. ‘Je moet niet bang zijn om jezelf te laten zien. Niemand kan en mag jouw talent van je afpakken,’ zei hij stellig. Ze was hem dierbaar geworden in de maanden dat ze hadden samengewerkt. Soms behandelde hij haar meer als een dochter dan als een leerling.

‘Vrouwen horen geen thrillers te schrijven,’ zei Alex eigenwijs vasthoudend aan haar vaders vroegere vooroordeel. ‘Als mijn boeken onder mijn eigen naam verschijnen, dan krijg ik geen mannelijke lezers.’ Na al die jaren vertrouwde ze nog steeds op het oordeel van haar vader. Hij had nooit thrillers van vrouwelijke auteurs gelezen of gekocht.

‘Het zijn nog steeds vooral mannen die thrillers schrijven, dat ben ik met je eens,’ gaf Bert toe. ‘Het probleem is dat jouw boeken gruwelijker zijn dan die van de meeste schrijfsters. Wat wordt je pseudoniem?’ vroeg hij nieuwsgierig.

‘Alexander Green,’ zei ze trots. Als ze als vrouw niet met de grote jongens mee mocht spelen, dan maar als man.

‘Dat klinkt goed,’ antwoordde hij goedkeurend. ‘In sommige opzichten schrijf je als een vent, Alex, maar hoe dan ook zal je mensen voor het hoofd stoten, gewoon omdat je goed bent. Mannelijke lezers zullen zich willen identificeren met een mannelijke auteur. Misschien heb je gelijk en maakt het de zaken makkelijker voor je.’

‘Dat is wat mijn vader altijd zei.’

‘Ik ben eigenlijk geen voorstander van tunnelvisie,’ zei Bert glimlachend, ‘maar vanaf nu gaan we het doen met Alexander Green.’

Ze bogen zich weer over het manuscript van haar derde boek en vonden een paar oplossingen voor problemen die Alex in haar eentje niet had weten op te lossen. Hij had altijd een suggestie, wist altijd precies welke woorden toegevoegd of verwijderd moesten worden en zette uiteindelijk de puntjes op de i. Het bleef haar boek, maar hij hielp haar het beste uit zichzelf te halen, zoals een goede redacteur hoort te doen. Hij drong haar nooit zijn eigen ideeën of woorden op, maar hielp haar met een kritische blik naar haar eigen werk te kijken.

In maart was Horen, zien, zwijgen klaar. Nu kon Rose drie boeken verkopen. Alex schreef niet alleen goed, maar ook veel.

In april belde Rose.

‘Goed nieuws, Alex. We hebben een bod voor Blauw staal.’ Ze had de andere twee manuscripten nog aan niemand aangeboden. Ze wilde eerst de verkopen van Alex’ debuut afwachten. Ze had Alex uitgelegd dat het debuut eerst goed moest verkopen voordat een uitgever de rechten van volgende boeken zou willen kopen. En nu was er een uitgeverij van aanzien die haar debuut voor een standaardbedrag had gekocht. Het zou over een jaar, het volgend voorjaar, verschijnen. De uitgeverij was akkoord gegaan met de voorwaarde dat de auteur geen pr zou doen. Dat ging nu eenmaal niet als ze haar geheim wilde bewaren. ‘Ik verwacht het contract volgende week binnen te hebben.’

Alex kon het nauwelijks bevatten. Ze bedankte Rose uitgebreid en belde daarna meteen naar Bert. De volgende dag ging ze stralend naar St. Dominic’s om het de nonnen persoonlijk te vertellen. Moeder MaryMeg was de eerste die ze zag.

‘Ik heb een uitgever!’ riep ze blij. Ze kreeg een knuffel van moeder MaryMeg en daarna rende ze naar boven om het de anderen te vertellen. Heel even bleef ze in de deuropening van haar kamer staan kijken naar een foto van haar vader. Hij zou zo trots op haar zijn geweest.

Ze trof zuster Regina in haar kamer. Ze was enorm afgevallen in de afgelopen maanden en ze zag er slecht uit. Ze miste geen enkel gebed, maar tot nu toe bracht dat geen verlichting wat haar twijfels over haar toekomst betrof. Moeder MaryMeg was op de hoogte van haar tweestrijd en had voorgesteld dat ze met een coach zou gaan praten. Ze had haar ook verteld dat het niet ongewoon was dat er een moment van twijfel kwam in het leven van mensen die hun bestaan aan de kerk wijdden. Dat kon zorgen voor een nieuwe koers in het leven, of juist voor een bewuste hernieuwing van de geloften. Zuster Regina worstelde nog steeds met het vraagstuk en had nog geen keuze gemaakt, maar ze was heel blij voor haar vriendin en het goede nieuws over haar boek. Alex’ carrière als schrijfster was begonnen.

Alex liet Bill Buchanan ernaar kijken en tekende toen het contract. Intussen hadden Rose en Alex met veel plezier een korte biografie bedacht voor ‘Alexander Green’. Hij was zesendertig en geboren in de Verenigde Staten, maar had zijn school en opleiding gevolgd in Engeland waar hij was opgegroeid. Hij was nogal een kluizenaar en woonde de helft van het jaar in Schotland en de andere helft van het jaar in Montana. Hij hield meer van de vrije natuur dan van de stad, was ongetrouwd en had geen kinderen. Hij was onder geen enkele voorwaarde beschikbaar voor pr-activiteiten voor het boek en er werden geen foto’s van hem vrijgegeven.

De uitgever was zo onder de indruk van zijn debuut dat ze met alle voorwaarden instemden. Amanda Smith werd zijn redacteur, maar alle contact met haar zou per e-mail plaatsvinden. De werkelijke redactie was natuurlijk al gedaan door Bert.

Zodra het studiejaar afgelopen was, verhuisde ze terug naar het klooster om te werken aan de opzet van haar vierde boek.

‘Schrijf je nog steeds van die boeken waar je lezers van schrik bijna in blijven?’ plaagde zuster Xavier haar op een dag toen ze Alex een broodje en wat verse perziken bracht omdat ze de lunch weer eens vergeten was. Het was ongelooflijk warm in Alex’ kamer, maar Alex leek er geen last van te hebben en typte onafgebroken door op haar typemachine. Ze was nog nooit zo gelukkig geweest.

‘Ik doe mijn best,’ grijnsde Alex. Nu haar debuut binnenkort zou verschijnen was haar zelfvertrouwen gegroeid. Het enige wat ze vervelend vond, was dat ze nog tien maanden moest wachten voor de rechten van haar tweede en derde boek verkocht zouden kunnen worden. Het leek een eeuwigheid.

Die avond nam ze even pauze en schoof ze bij de nonnen aan in de eetzaal. Ze vertelde dat ze in augustus een week naar New Hampshire zou gaan voor een schrijversworkshop. Er zouden een paar beroemde auteurs optreden en van de meeste deelnemers was nog nooit iets gepubliceerd. Het leek haar interessant, maar toen ze aan Bert vertelde waar ze naartoe ging, zei hij opnieuw dat het geld- en tijdsverspilling was.

Ze had gewoon zin om iets leuks te doen met het voorschot dat ze had gekregen voor haar boek. Rose had haar uitgelegd hoe het werkte met het voorschot: de uitgeverij had berekend wat haar verdienste zou zijn voor een bepaald aantal verkochte exemplaren. Als er meer verkocht werd, kreeg ze meer, als er minder exemplaren verkocht werden, mocht ze het verschil houden. Het leek haar een prima regeling.

‘Waar heb jij in godsnaam een schrijversworkshop voor nodig? Blijf nou maar gewoon hier om aan de opzet van je boek te werken,’ zei Bert. ‘Je zit straks tussen van die arrogante amateurs die nooit iets zullen publiceren en uitgerangeerde zielenpoten die menen dat ze iets te melden hebben.’ Bert geloofde duidelijk niet in workshops creatief schrijven. Zeker niet voor iemand die zich nu in het rijtje professionals mocht scharen.

Ondanks Berts stekelige waarschuwingen vertrok ze in augustus naar het zomerkamp. Ze keek uit naar de beloofde kampvuren ’s avonds, het kamperen en uiteraard de lezingen en de workshops die gegeven zouden worden om de schrijfvaardigheid van de deelnemers naar een hoger plan te tillen. Maar wat voor Alex de doorslag had gegeven, was het aangekondigde optreden van een beroemde misdaadauteur. Ze keek uit naar een interessante en inspirerende ontmoeting met hem.

Eenmaal aangekomen bleek de accommodatie ronduit onprettig: er scharrelden wasberen door haar tent, ze werd opgevreten door de muggen en de docenten en aspirant-schrijvers brachten het grootste deel van hun tijd dronken of seksend door. Soms allebei. De lezingen waren ongelooflijk saai en de beroemde misdaadauteur kwam niet opdagen en werd vervangen door een knappe schrijver van eind dertig die twee pornografische thrillers geschreven had waarvan nooit iemand had gehoord en die later in eigen beheer uitgegeven bleken te zijn. Hij investeerde het grootste deel van zijn tijd aan het verleiden van de huisvrouwen uit Connecticut die duidelijk niet alleen voor de schrijfworkshops waren gekomen, en na het drinken van te veel mojito’s was hij steevast naaktzwemmend te vinden in het nabijgelegen meer.

Hij heette Josh West en het was hem al snel opgevallen dat Alex de afzondering zocht en het grootste deel van haar tijd wandelend in de heuvels rondom het kamp doorbracht en de andere cursisten meed. Ze schrok een beetje en voelde zich ongemakkelijk toen hij haar op een dag op een van haar wandelingen achternakwam. Hij kwam op haar af gelopen toen ze op een steen zat te overdenken of ze het kamp vroegtijdig zou verlaten.

‘Wat kijk je serieus,’ zei hij. ‘Onderbreek ik je in je literaire meditatie?’ Hij schoof naast haar, iets dichterbij dan haar lief was. ‘Het is hier leuk, hè?’ Hij had de lach van een filmster, het uiterlijk van iemand die veel tijd doorbracht in de sportschool en hij had zijn T-shirt uitgedaan zodat ze zijn gespierde torso kon bewonderen.

‘Het is niet helemaal wat ik ervan had verwacht,’ antwoordde ze. Helaas was het wél precies was Bert had voorspeld.

‘Wat had je dan verwacht?’ Josh leek verbaasd. De meeste deelnemers hadden het geweldig naar hun zin.

‘Iets meer aandacht voor schrijven, iets minder voor plezier.’ ’s Nachts kon ze meegenieten van de seksuele escapades van medecursisten, nadat ze dronken en stoned waren geworden bij het kampvuur, strippoker hadden gespeeld of terugkwamen van een middernachtelijke duik in het meer. Het was hier een groot Sodom en Gomorra voor aspirant-schrijvers.

‘Het kan geen kwaad om af en toe eens uit de band te springen. Welk genre schrijf je?’ Hij had haar nog niet eerder gesproken omdat ze hem uit de weg ging vanaf het moment dat ze had gezien hoe hij achter alle vrouwelijke deelneemsters aan zat. Alex was de jongste deelnemer. De enige andere jongere was een gesjeesde student van Dartmouth die non-stop wiet rookte en zei dat hij bezig was aan een boek over walvissen. Tot nu toe was de jongen elke dag tegen etenstijd stoned geweest en dag en nacht rook Alex de marihuanadampen rond zijn tent.

Ze twijfelde over wat ze Josh zou vertellen, in ieder geval niet de waarheid, dus ze antwoordde het eerste wat in haar opkwam: ‘YA-romans.’ Haar antwoord lag mijlenver van de waarheid, maar het paste beter bij haar uiterlijk dan de waarheid.

‘Daar komt weinig seks in voor, denk ik?’ zei hij verveeld. Glimlachend legde hij een hand op haar dij en in paniek vroeg Alex zich af of hij van plan was haar te verkrachten. ‘Misschien is het tijd voor wat proefondervindelijk onderzoek zodat je de stap kunt maken naar volwassen literatuur. Hoewel het grote geld tegenwoordig verdiend wordt met YA. Maar dat wil natuurlijk niet zeggen dat je jezelf hoeft te gedragen naar wat je schrijft.’ Na die gladde woorden stond Alex op om zijn hand van haar dij te krijgen. Alleen al door naast hem te zitten, voelde ze zich smerig.

‘Ik denk dat ik maar terugga.’ Ze liep weg en hij kwam haar achterna. Ze was de knapste deelneemster van de hele workshop, het was gewoon pech dat hij haar niet eerder had gesproken. Het was een man die verwachtte dat elke vrouw met hem naar bed wilde, maar hij vergiste zich wat Alex betrof, dat had ze meer dan duidelijk gemaakt. Hij deed haar denken aan een slang die naast haar voortglibberde.

‘Wat vind je ervan om even een duik te nemen? En aangezien we onze badkleding niet bij ons hebben...’ Hij wierp haar een misselijkmakend suggestief lachje toe. Ze versnelde haar pas, wat hem alleen maar meer opwond. Vlak voordat ze bij het kamp aankwamen greep hij haar vast, trok haar in zijn armen en drukte zijn lichaam tegen het hare. Ze voelde zijn erectie door de stof van zijn korte broek en ondanks haar onervarenheid wist ze precies wat het was. In een reflex deed ze het enige dat ze kon bedenken om hem van haar af te krijgen: ze trok haar knie hard op in zijn kruis. Terwijl hij dubbelgeklapt stond van de pijn, rende ze terug naar het kamp waar ze direct haar spullen pakte. Ze had veel geld betaald voor deze week, maar dat kon haar niet schelen.

Tegen de tijd dat Josh strompelend bij het kamp aankwam, was Alex klaar met inpakken. Met een van woede en pijn vertrokken gezicht stond hij voor haar tent en schreeuwde: ‘Wat is er met jou aan de hand? Ben je een pot?’

‘Nee, ik ben schrijver, maar kennelijk ben ik de enige hier. Wat is dit voor belachelijk kamp? Een seksfeest voor verveelde huisvrouwen en zogenaamde schrijvers zoals jij?’

‘En jij bent Prudentia? Wat had je dan verwacht?’

‘In ieder geval veel meer dan dit. Ik wens je nog een prettige week verder,’ zei ze en glipte langs hem om zich bij de hoofdtent af te melden. Zonder een verklaring voor haar vertrek af te hebben gegeven zat ze vijf minuten later in haar huurauto. Langzaam reed ze terug door New England en toen ze vier uur later aankwam in het klooster was iedereen verbaasd haar al terug te zien. Tijdens het avondeten vertelde ze wat er gebeurd was en de nonnen waren blij dat ze daar weggegaan was. Een week later vertelde ze aan Bert dat hij gelijk had gehad.

‘Dat zei ik toch. Dat soort kampen is voor losers die het grootste deel van de dag dronken en stoned zijn en zich alleen maar druk maken om met wie ze die nacht nou weer eens de koffer in zullen duiken.’

‘Dat van die seks had je me niet verteld,’ zei ze bedremmeld.

‘Jij hoort daar gewoon niet thuis. Jij bent een echte auteur, Alex. Er valt voor jou op dat soort plekken niets te leren.’

Daar was Alex inmiddels zelf ook achter gekomen en ze voelde zich opnieuw misselijk toen ze aan Josh West dacht. Ze vertelde Bert wat er was gebeurd.

‘Wat moet ik me voorstellen bij een pornografische thriller?’ lachte hij toen ze hem vertelde hoe ze Josh een knietje had gegeven.

‘Dat heb ik hem niet gevraagd, maar toen hij een lezing gaf over uitgeven in eigen beheer en dat hij dat iedereen aan kon raden, bedacht ik me dat hij die waarschijnlijk zelf uitgeeft.’

‘Heeft hij nog gevraagd wat jij schrijft?’

Alex schoot in de lach. ‘Ja, ik heb gezegd dat ik YA schrijf. Ik kon zo snel niets anders bedenken.’

‘Je ziet eruit als een YA-schrijfster. Ze moesten eens weten dat jij de meest gruwelijke thrillers schrijft die ik ooit onder ogen heb gehad.’ En dat deed ze met vakkennis, precisie en passie. Tot nu toe waren de slachtoffers in haar boeken altijd misdadigers die gemist konden worden in deze wereld. Er kwam nooit geweld tegen vrouwen en kinderen in voor. Het bijzondere aan haar boeken was niet het geweld dat erin zat, maar de ingenieuze plotwendingen waardoor je het niet weg kon leggen tot alle raadsels opgelost waren. Haar thrillers waren zo gelaagd dat je als lezer tot de laatste bladzijde in spanning werd gehouden en ze waren nooit onsmakelijk. Het waren intelligente thrillers voor slimme mensen, waarbij het was alsof ze een Rubiks kubus ontleedde en vlak voor het einde weer in elkaar zette terwijl niemand dat voor mogelijk had gehouden. Het lezen van haar boeken was als het kijken naar een optreden van een illusionist, je had als lezer geen idee hoe ze het deed. Zelfs Bert wist het niet en dat vond hij geweldig. Er kwamen geen seksscènes voor in haar boeken en dat miste je niet. Ze had een volledig eigen stijl ontwikkeld, samengesteld uit haar leeservaring met thrillers, detectives en misdaadromans. Naar zijn mening was haar derde boek waarin een veelvoud aan moorden voorkwam nog beter dan de eerdere twee.

‘Geen schrijversworkshops meer voor jou, jongedame,’ zei hij bestraffend. ‘Hup, en nu weer aan de slag,’ zei hij streng. In zichzelf grinnikend liep hij naar de keuken om een glas wijn in te schenken. Hij genoot ervan met haar samen te werken en had in geen jaren zo’n plezier gehad. Ze leerde niet alleen van hem, maar hij ook van haar. Net als Alex was hij blij dat Rose hen bij elkaar had gebracht.

Hij ging in zijn lievelingsstoel zitten en las de nieuwe bladzijden die ze had meegebracht. Ze was klaar met de opzet en begonnen aan het boek.

Na een paar minuten keek hij op en zei: ‘Dit vind ik werkelijk vreselijk.’

‘Echt? Ik vond zelf juist dat het meteen goed was,’ zei Alex teleurgesteld.

‘Precies, en dat is nu juist het probleem. Ik vind het vreselijk dat ik hier niets aan kan verbeteren. Je begint te goed voor me te worden, Alex. Rustig aan een beetje, jij. Je leert veel te snel voor deze oude man.’

Alex lachte blij. ‘Maak je geen zorgen. Deze week ging het per ongeluk goed. Volgende week maak ik er weer een puinhoop van.’

Bert betwijfelde dat. Ze leerde snel en er kwam een dag dat ze hem niet meer nodig had. Maar voorlopig was dat nog niet het geval en hij wist nog wel een paar dingen die hij zijn leergierige student kon leren.

Hij stuurde haar bijtijds naar huis om aan haar boek verder te werken en toen ze weg was schonk hij zichzelf nog een glas wijn in. Als hij kinderen had gehad, was een dochter als Alex fijn geweest. Dat was helaas niet het geval, maar hij was blij dat hij haar mentor en vriend kon zijn. Ze was niet meer weg te denken uit zijn leven en hij hoopte dat het zo zou blijven. Het vergoedde zijn gemis van de afgelopen vijftien jaar een beetje.

9

Na de zomervakantie begon Alex aan haar derde jaar en kon ze eindelijk aan de keuzevakken beginnen die ze nodig had voor haar hoofdvak literatuur en haar bijvak creatief schrijven. Dat laatste vak leek inmiddels minder van belang omdat haar debuut al bijna verscheen, maar ze keek uit naar de vakken die haar persoonlijk aanspraken. Al met al had ze een vol rooster, maar haar studiementor twijfelde er niet aan dat Alex dat aankon, ze haalde altijd bovengemiddelde cijfers.

Ze was begonnen aan haar vierde boek en bracht nog steeds al haar zaterdagen door met Bert Kingsley. Zijn begeleiding bleef van onschatbare waarde.

Deze herfst werd extra bijzonder omdat haar goedkeuring gevraagd werd voor het omslag van haar binnenkort te verschijnen debuut, advertenties en de tekst op de achterkant van het boek. Zorgvuldig las ze alles en stuurde ze de correcties terug naar Rose die als tussenpersoon fungeerde omdat Alexander Green zogenaamd in Schotland verbleef. Alex was blij met het omslag van haar boek. Het was staalblauw, glanzend metallic met een opvallende afbeelding van het lemmet van een mes. Ze keek enorm uit naar de verschijning van haar boek in april.

In het voorjaarssemester begon het vak Fictie. Ondanks het feit dat haar eigen carrière een vlucht leek te gaan nemen, had Alex zich ervoor aangemeld omdat de professor een bekende schrijfster was. Haar boeken waren grappig, onderhoudend en totaal anders dan Alex’ eigen werk en ze had ze met veel plezier gelezen. Van Scott Williams, de onderwijsassistent, was tot nu toe geen eigen werk verschenen, maar hij vertelde de studenten dat hij aan een roman bezig was en dat hij de professor zou vervangen tijdens haar vier weken durende publiciteitstour voor haar meest recente boek.

Scott was een vrolijke, intelligente man. Hij zei dat hij haar schrijfstijl bewonderde, maar tot haar verbazing vond hij haar plotwendingen zwak en had hij elke keer iets aan te merken op de essays die ze inleverde. Op een dag kreeg ze een mager zesje voor een essay waar ze zelf juist erg trots op was, met het commentaar dat haar personages eendimensionaal waren en niet tot de verbeelding spraken. Ineens drong tot haar door dat het niet aan haar lag, maar dat hij zich competitief opstelde en onterecht hard oordeelde over haar naar wat zij meende goede essays waren. Ze besloot een paar van haar essays aan Bert te laten lezen.

‘Is dit zo slecht als hij zegt?’ vroeg ze over het essay waar ze een zes voor had gekregen.

‘Ben je besodemieterd? Persoonlijk houd ik meer van je thrillers, maar dit is geweldig. Wat is er mis met die vent?’

‘Ik heb geen idee. Hij is op zich heel aardig tegen me, maar hij geeft me slechte cijfers voor alles wat ik inlever.’

‘Dat is het groenogige monster, lieverd.’

‘Wat bedoel je?’

‘Dat hij jaloers is. Heb je wel eens iets van hem gelezen?’

‘Er is tot nu toe nog niets van hem verschenen, maar hij schrijft al zes jaar aan zijn Grote Amerikaanse Roman.’

‘Ik durf te wedden dat je tien keer beter bent dan hij, in welk genre je ook schrijft. Je bent een geweldige schrijfster, Alex, en ik vermoed dat deze jongeman er zelf niets van bakt en vooral bang is dat je hem overschaduwt. Ik zou wel eens wat van hem willen lezen.’

‘Maar wat moet ik nu doen? Ik word niet blij van dit soort cijfers op mijn eindlijst. Als ik dit vak laat vallen, is het zonde van de tijd die ik erin gestoken heb en moet ik zorgen dat ik een ander vak inhaal. Tot nu toe nam ik zijn adviezen serieus, maar na dat laatste cijfer ging ik twijfelen. Hij is voor mij veel strenger dan voor de anderen.’

‘Heeft hij iets gelezen van je thrillergenre?’

‘Nee, natuurlijk niet. Daar heb ik jou voor,’ antwoordde ze somber. ‘Ik heb hem niet nodig om te leren hoe ik een thriller moet schrijven, dat weet ik al. Ik wilde gewoon eens wat leren over een ander genre.’

‘Wil je overstappen op het schrijven van romans?’

‘Nee, maar het leek me geen kwaad kunnen om er wat meer over te leren en me erin te verdiepen.’ Maar met zijn overdreven en onzinnige kritiek verpestte Scott het voor haar.

De eerstvolgende keer dat ze Scott zag probeerde ze het met hem te bespreken. Hij stelde voor om het er ’s avonds tijdens een etentje over te hebben. Ondanks de slechte cijfers die hij haar gaf vond Alex hem aardig, dus ze accepteerde de uitnodiging.

Op een ijskoude avond fietste Alex naar Washington Square Tavern, een paar straten van de campus, waar ze hadden afgesproken. Haar wangen waren rood en haar donkere haren glansden toe ze het eetcafé binnenkwam. Scott zat al aan de bar op haar te wachten en zijn ogen lichtten op toen hij haar zag. Tijdens het grootste deel van hun etentje wist hij het onderwerp van haar cijfers te vermijden. Pas tijdens het dessert legde hij aan Alex uit wat er allemaal mis was aan haar essays. Alex hoorde hem aan en liet haar ijs smelten, er klopte niets van wat hij zei.

Hij sprak zichzelf meerdere malen tegen over haar personages en verhaallijnen en zei dat de diepgang in haar werk ontbrak. Eigenlijk was hij behoorlijk onbeschoft en zonder contract voor haar debuut en zonder Bert zou ze intens verdrietig zijn geweest. Waarom deed Scott zo vijandig over haar werk? Hij zei alles op vriendelijke toon en met een glimlach op zijn gezicht, maar naderhand realiseerde ze zich dat hij intens gemene dingen had gezegd.

Hun volgende opdracht was het schrijven van een kort verhaal en opnieuw kreeg Alex een zes van hem. Toen hij haar weer mee uit vroeg, accepteerde ze zijn uitnodiging omdat ze hoopte het raadsel van zijn gedrag tegenover haar te kunnen oplossen. Dat tweede avondje uit was hij zo mogelijk nog kritischer over haar essays, maar tegelijkertijd was hij charmant en grappig en hij gaf haar een kus toen hij haar naar de campus bracht. Maar Alex kon zijn commentaar over haar schrijven niet van zich afzetten.

‘Misschien spreekt mijn schrijfstijl je gewoon niet aan,’ zei ze toen hij met haar meeliep naar de voordeur van haar studentenflat. Ze vroeg hem niet mee naar boven en zei dat haar kamergenote thuis was. Dat was niet zo, maar ze was niet van plan om met hem naar bed te gaan. Het streelde haar ego dat hij haar duidelijk zo leuk vond, maar hij deed vreemd over haar essays.

‘Het is niets persoonlijks,’ legde hij uit. ‘Vergeleken met de anderen in de klas ben je gewoon niet zo sterk en ik vind dat je beter zou kunnen.’

In plaats van dat Alex zijn commentaar naast zich neerlegde, had het juist tot gevolg dat ze nog beter haar best deed hem te laten inzien dat ze wist wat ze deed en echt kon schrijven. Ze begreep zelf niet waarom ze hem wilde overtuigen van haar talent. Haar debuut zou binnenkort verschijnen en ze had geen idee of híj wel echt kon schrijven. Aan de andere kant werkte hij al vier jaar als onderwijsassistent en ze ging ervan uit dat hij meer van het schrijven van romantische fictie wist dan zij. Kennelijk schoot ze toch ergens tekort.

In de daaropvolgende weken nam hij haar mee naar een American football-wedstrijd en de film en kuste hij haar opnieuw. Maar hoe hard ze ook werkte, haar cijfers werden niet beter. In ieder geval had ze nu een vriendje, waardoor ze het gevoel had dat ze er eindelijk bij hoorde en hij was knap om te zien. Haar kamergenote noemde hem een ‘stuk’ toen ze hem ontmoette.

Als ze samen was met Scott, wist hij altijd een paar opmerkingen te plaatsen over haar gebrek aan schrijverskwaliteiten, waardoor ze zich rot voelde. Tegelijkertijd vertelde hij haar dat ze de leukste en knapste vrouw was die hij ooit had ontmoet. Alex werd er heel onzeker van en dat beïnvloedde haar bij het schrijven van haar essays. De enige momenten waarop ze zelfverzekerd was, waren wanneer ze met Bert aan haar laatste boek werkte of in de weekenden in haar eentje op haar kamer zat te schrijven. Dan zei ze tegen Scott dat ze moest studeren. In de voorjaarsvakantie vroeg hij haar mee op skivakantie, maar dat sloeg ze af omdat ze naar de nonnen wilde en hoopte haar boek af te maken.

Op een dag in april stond ze met een brede grijns voor de etalage van een boekwinkel waar een exemplaar lag van Blauw staal van Alexander Green. Op slag vergat ze alle gemene opmerkingen van Scott. Ze had haar boek opgedragen aan haar vader en ze huilde bijna van geluk nu ze het, tastbaar en echt, in de winkel zag liggen. Haar eigen gratis exemplaren had ze uitgedeeld onder de nonnen die dolblij voor haar waren.

Twee dagen later kwam ze met Scott langs dezelfde boekhandel. Ze stopten om in de etalage te kijken en Scott wees naar haar boek: ‘Die ben ik nu aan het lezen. Die vent is geweldig. Jij zou er niets aan vinden, veel te hard, maar hij is echt briljant. Het is zijn debuut, hij woont afwisselend in Schotland en Montana en is opgegroeid in Engeland. Een echte mannenman. Het verhaal is ingenieus en ik heb zelden zulke lugubere moorddetails gelezen als in dit boek. Zijn pen maakt van moord een kunstvorm.’ Haar hart maakte een sprongetje bij die woorden. Dus hij vond haar geen slecht auteur, alleen een slechte studente. Ze voelde zich ineens een stuk beter. Uit nieuwsgierigheid naar wat hij erover te zeggen had, liet ze hem doorpraten over het boek. Hij had het nog niet uit en Alex bedacht bij zichzelf dat hij nog voor een paar flinke verassingen zou komen te staan.

‘Ik heb gehoord dat het einde spectaculair is,’ zei ze toen ze verder liepen.

‘Het hele boek is spectaculair,’ antwoordde Scott.

Inmiddels was de professor terug van de promotietour voor haar boek en ze gaf Alex voor haar laatste essays twee negens en een tien. Alex besloot daarop om na het laatste college even met de professor te gaan praten. De cijfers die Alex tijdens de afwezigheid van de professor van Scott had gekregen, zouden haar gemiddelde ernstig naar beneden halen. Alex legde de situatie aan haar uit en vroeg of haar docente diezelfde essays en verhalen nogmaals zou willen beoordelen. De professor zei dat ze dat anders niet zou doen, maar vanwege de enorme verschillen in beoordeling wilde ze deze keer een uitzondering maken.

Twee weken later kreeg ze antwoord. De professor verklaarde dat er ontegenzeglijk een vergissing gemaakt was, dat ze Alex’ verhalen en essays geweldig vond en dat ze ze met terugwerkende kracht allemaal met een tien beoordeelde. Alex was opgelucht, maar het vertelde haar ook iets over Scott. Hij was zo jaloers geweest dat hij misbruik had gemaakt van zijn positie en haar bewust gekleineerd had. Ze voelde zich, terecht, bedrogen en toen hij die avond belde om iets af te spreken zei ze dat ze het te druk had. Het kon haar niet langer schelen wat hij over haar schrijverskwaliteiten zei, maar ze was verbolgen dat hij haar zo omlaag had gehaald en haar aan haarzelf had laten twijfelen. Ze voelde zich misbruikt door zijn passief-agressieve gedrag. Een tijdlang had hij haar ermee in zijn macht gehad, maar gelukkig hadden de cijfers van de professor haar geholpen het vertrouwen in zichzelf terug te krijgen.

Ze had een verdrietige les geleerd. Bert en de anderen hadden gelijk gekregen. Er bestonden dus mensen die jaloers waren op haar schrijfkunst. Diezelfde mensen zouden op een dag jaloers zijn op haar succes. Door deze mensen haar talent te tonen, betrad ze een mijnenveld en Scott had haar gehaat om haar talent en het geprobeerd te ondermijnen en vernietigen. Het voelde alsof hij het van haar had geprobeerd af te nemen. Vanaf dat moment nam ze zijn telefoontjes niet meer aan.

Op de laatste schooldag stond hij haar op te wachten in de hal van haar studentenflat. Ze had zojuist haar nieuwe boek naar Rose opgestuurd en ze voelde zich vrij en gelukkig.

‘Waarom ontloop je me?’ Hij wachtte al twee uur en leek boos toen hij haar zag. ‘En wat geeft je het recht om achter mijn rug bij de professor te strooplikken voor hogere cijfers?’

‘Hetzelfde recht als elke student,’ antwoordde ze. ‘Het was persoonlijk, Scott. Mijn werk was stukken beter dan jij zei.’

‘Wat mij betreft niet,’ antwoordde hij. Vilein ging hij verder: ‘Ik vond je waardeloos. Als het aan mij had gelegen was je gezakt, maar dat heb ik niet gedaan omdat ik je leuk vond. Maar ik vind er weinig leuks aan dat je achter mijn rug hebt lopen klagen over mijn beoordeling.’ De professor had hem op het matje geroepen en dat stak hem.

‘Ik heb haar alleen maar gevraagd of ze mijn essays en verhalen zelf nog eens wilde beoordelen en kennelijk was ze het niet met je eens.’

‘Het gaat jou alleen maar om de cijfers voor je werk en niet om de kwaliteit. Zo kom je nergens. Je zult nooit verder dan wat pulpverhalen komen. Je bent gewoon een heel sneu type.’

Ze zag aan zijn ogen hoezeer hij haar minachtte, of hoe jaloers hij op haar was. Misschien wel allebei. Het kwam als een schok dat hij haar haatte vanwege de gave die ze had.

‘O, trouwens, hoe was dat boek verder?’

‘Welk boek?’ Hij wist even niet waar ze het over had.

‘Blauw staal, van die nieuwe auteur, Alexander Green.’

‘Grandioos. Kwalitatief van een niveau dat jij nooit zult bereiken, totaal het tegenovergestelde van de bagger die jij schrijft.’ Hij probeerde haar nog een keer te kwetsen aangezien ze hem afgewezen had omwille van redenen die hij nooit zou begrijpen en toegeven.

Alex keek dwars door hem heen en zijn woorden raakten haar niet meer. Hij stak de loftrompet af over Alexander Green, die hij ‘grandioos’ vond.

‘Ik denk dat ik dat boek maar eens moet kopen dan,’ zei ze met een boosaardige grijns.

‘Doe geen moeite, je steekt er toch niets van op. Je bent een slijmjurk, Alex, dat is de enige reden dat je hoge cijfers hebt gekregen. Ik word kotsmisselijk van je.’

‘Misschien moet je Greens laatste hoofdstuk nog even herlezen. Misschien helpt het je om je eigen boek eindelijk eens af te schrijven. Doei!’ Ze stak haar hand op en vloog de trap op.

Scott staarde haar na. Zo was hij nog nooit behandeld, en zeker niet door een meisje. Hij had geen idee wat ze bedoelde met dat laatste hoofdstuk. Zou ze het boek dan al gelezen hebben? Zo klonk het wel en dat leek hem vreemd. Hoe kon ze anders weten dat het laatste hoofdstuk ging over een jonge schrijver die een andere schrijver vermoordt voor zijn manuscript?

De eerstvolgende keer dat ze met Bert ging lunchen – er was geen boek om aan te werken – vertelde ze hem over haar aanvaring met Scott. Ze nam even adempauze nadat ze haar vierde boek had ingeleverd. Haar debuut kreeg lovende recensies en de uitgever liet weten dat de verkopen in de eerste maand boven verwachting waren. Ze was in afwachting van een bericht van Rose die Duisternis en Horen, zien, zwijgen met een voorstel voor een overeenkomst voor beide boeken naar de uitgever had opgestuurd.

‘Wees op je hoede voor schrijversvolk, mijn beste,’ zei Bert. ‘Het is een jaloers volkje, vooral de mannen. Ze zitten er niet op te wachten tot de dames er met hun buit vandoor gaan. Jij bent een topvrouw en topauteur en ik ben bang dat je nog een heleboel nare mannetjes tegen gaat komen in je leven,’ voorspelde hij. Bert was blij dat ze deze man had doorzien en bijtijds afstand van hem had genomen voordat het hem was gelukt haar hart te breken.

‘Ik hoop dat je het mis hebt,’ antwoordde Alex zachtjes en ze herinnerde zich dat haar vader min of meer hetzelfde had voorspeld. Eigenlijk was het vreemd dat ze onder een mannennaam boeken moest schrijven om de waardering te krijgen die ze verdiende. Zelfs haar uitgever wist niet wie ze werkelijk was, alleen haar dierbaarste vrienden en haar agente.

‘Dat denk ik niet,’ zei Bert wijs. ‘Andere auteurs zullen altijd in je schaduw staan en dat vinden ze niet leuk. Zoek een dokter, een advocaat, een politieman. Blijf uit de buurt van coauteurs, Alex, ze zullen je alleen maar willen straffen voor je talent.’

‘Dat weiger ik te geloven,’ zei Alex verdrietig.

‘Geloof me maar,’ zei Bert en hij schonk zich nog een glas wijn in. Ze wisten allebei dat hij te veel dronk, maar het had geen negatieve invloed op zijn werk. ‘Als je met schrijvers uitgaat of verliefd op hen wordt, bedenk dan dat ze zullen proberen je te beroven van je magie. Maar vergeet nooit dat ze dat nooit zal lukken. Het is jouw magie waar niemand anders iets mee kan.’

Op de terugweg naar haar studentenkamer dacht ze na over Berts woorden. Dat was wat Scott had geprobeerd: haar magie te stelen en misschien had Bert gelijk. Haar magie kon haar niet worden afgenomen of worden aangetast. Die was van haar alleen en niemand anders kon er iets mee. Anderen moesten zelf op zoek.

10

Er gebeurden de zomer voor ze aan haar afstudeerjaar begon twee belangrijke dingen in het leven van Alex. Rose Porter verkocht haar tweede en derde boek aan dezelfde uitgever die haar debuut uitgegeven had voor twee keer zoveel geld per boek. Alex kon het nauwelijks geloven. De recensies voor Blauw staal waren unaniem jubelend geweest, de verkoop ervan beter dan verwacht, en de uitgever was van plan haar tweede boek, Duisternis, nog datzelfde jaar voor Kerstmis op de markt te brengen. Haar derde boek, Horen, zien, zwijgen, stond gepland voor de volgende zomer. Rose had haar vierde boek nog niet aangeboden omdat Alex en Bert er nog wat aan wilden schaven. Daarnaast wilde Rose eerst zien hoe Alex’ debuut bleef verkopen. Als dat zo succesvol bleef als nu, dan was ze van plan veel meer geld te vragen voor de volgende contracten.

Het tweede dat die zomer gebeurde, was dat ze via haar professor creatief schrijven bij toeval een stageplek aangeboden kreeg bij een grote uitgeverij in New York. De professor had haar gebeld met de vraag of ze misschien geïnteresseerd was en het leek Alex geweldig om meer over het uitgeefvak te leren bij een andere uitgeverij dan die haar boeken publiceerde. Ze besprak het nog dezelfde avond met Moeder MaryMeg die haar aanmoedigde om het te doen. De volgende dag accepteerde ze de stageplek. Het werk verdiende slecht, maar ze had genoeg geld op de bank van de verkoop van haar boeken en nog steeds meer dan genoeg van wat haar vader haar nagelaten had, en ze vond een spotgoedkope kamer in onderhuur in de East Village in een huis dat ze deelde met vier andere meisjes. Het zou een spannende zomer voor haar worden. Ze zat op dat moment tussen twee boeken in, dus ze hoefde zich niet schuldig te voelen dat haar schrijfwerk eronder leed. Bert mopperde een beetje en vond dat Alex aan de slag moest met de opzet voor een nieuw boek, maar uiteindelijk was hij het toch met haar eens dat het een leuk idee was.

Op 28 juni vertrok ze alvast naar haar kamer in New York en op 1 juli verscheen ze bij Weldon en Small in een donkerblauw mantelpakje dat ze speciaal voor haar stage had gekocht, op hoge hakken en met haar lange donkere haar in een paardenstaart. Ze voelde zich heel volwassen. Ze kwam te werken bij Penelope Robertson, de senior redacteur van de succesvolle afdeling romantische fictie. Penelope Robertson was een vrouw met een grote bos rood krullend haar die vloekte als een bootwerker, de hele dag koffie dronk die Alex haar op een drafje moest brengen, en in haar kantoor rookte, ook al was dat verboden. De spanning die om haar heen hing was te snijden en Alex had constant het gevoel dat ze zich in oorlogsgebied begaf. Toch vond ze het er heerlijk. Haar leidinggevende had een goed gevoel voor humor en behandelde Alex alsof ze wist wat ze deed, wat niet het geval was. Ze had de helft van de tijd geen idee, maar door het vertrouwen waarmee haar baas haar in het diepe liet springen, voelde ze zich volwassen en bekwaam. Er waren die zomer ook andere stagiaires van universiteiten uit het hele land aan het werk bij de uitgeverij. Ook haar huisgenoten hadden zomerbaantjes. Drie van hen studeerden aan NYU en Pascale was een uitwisselingsstudente uit Parijs en allemaal gingen ze regelmatig ’s avonds uit.

Alex genoot van New York en haar werk op de uitgeverij waar ze heel veel leerde over een compleet ander genre dan ze zelf schreef.

Op een dag ging ze lunchen met Rose Porter om bij te praten over de verkoop van haar tweede en derde boek, de geweldige recensies van haar debuut en de lezers die ze ermee had bereikt. Rose had haar uitgenodigd bij Le Bernardin, een van de beste restaurants van New York, en Alex voelde zich heel belangrijk.

‘Je weet dat er vroeg of laat een dag komt dat de uitgever je zal willen ontmoeten, Alex. Ik betwijfel of het gaat lukken om ze voor altijd in het ongewisse te laten. Met je volgende contract wil ik echt voor het grote geld gaan en dat kan betekenen dat ze in ruil daarvoor willen weten aan wie ze dat geld betalen. Ze hebben me deze keer al onder druk gezet en ik weet niet of we het ze nog een keer kunnen weigeren,’ waarschuwde Rose haar.

Het was niet dat Alex haar redacteur niet mocht. Ze had goed contact met Amanda Smith, via e-mail. ‘Waarom moeten ze weten wie ik ben? Ze hebben de boeken toch? Het gaat niet om mij.’ Alex genoot ervan om anoniem te zijn.

‘Het ligt wat genuanceerder dan dat. Ze staan op het punt om veel geld in je te investeren en over de hoogte van het bedrag zijn we nog niet uitgepraat. Ze zijn bereid te investeren in de toekomst, maar het is niet ongebruikelijk dat daar dan een gezicht bij hoort.’

‘Ik weet niet of ik dat wil.’ De huidige regeling beviel haar prima en daar wilde ze geen concessies aan doen. Ze realiseerde zich steeds meer hoe belangrijk het was dat haar lezers, de recensenten en zelfs de uitgever bleven geloven dat ze een man was. Als ze nu zou openbaren dat ze een vrouw was zouden de lezers zich bedrogen voelen. Alexander Green was steeds bekender aan het worden, dat wilde ze nu niet in gevaar brengen, zeker niet als haar twee volgende boeken nog succesvoller moesten worden dan Blauw staal.

‘De kans bestaat dat je uitgever op een dag nijdig wordt wanneer je blijft weigeren hem te ontmoeten. Los van het feit dat je nooit pr voor je boeken zult kunnen doen als we blijven verbergen dat je een vrouw bent. Op een dag zal het misschien toch nodig zijn om de verkoop van je boeken een zetje te geven.’

‘Daar zullen we dan iets anders op moeten verzinnen. Alexander Green is de auteur en dat blijft zo.’

‘Ik beloof je dat ik mijn best zal blijven doen, maar houd in je achterhoofd dat ik je uitgeverij misschien niet voor altijd op afstand kan houden. Je bent een instant succes en ze branden van nieuwsgierigheid naar je. Het zou een enorme schok voor iedereen zijn wanneer ze ontdekten dat je een vrouw bent.’ Om over de leeftijd van Alex nog maar te zwijgen, dacht Rose bij zichzelf. ‘Maar vertel eens, hoe vind je het in New York?’ vroeg ze glimlachend. Alex zag eruit om door een ringetje te halen in haar blauwe mantelpakje, kraakhelderwitte bloes en haar lange, steile haar.

‘Geweldig,’ antwoordde Alex stralend. ‘Het is een opwindende stad.’

‘Ja, dat klopt.’ Rose glimlachte en voelde zich eerder de tante of oma van deze jonge vrouw, dan haar agente. Ze mocht Alex echt graag. Het was een door en door fatsoenlijk meisje met de juiste normen en waarden dat zich niet gek liet maken door haar succes. Ze was bescheiden, bereid om hard te werken, stond open voor verbeteringen aan haar werk en ze was enorm talentvol en toegewijd. Rose was ervan overtuigd dat Alex op een dag een groot bestsellerauteur zou zijn.

‘Zou je hier willen wonen?’

‘Dat weet ik niet,’ antwoordde Alex peinzend. ‘Misschien is het op de lange duur te veel voor me. Ik houd van Boston. Ik houd van het klooster.’ Ze had nooit verwacht er zo lang te zullen wonen, maar in zeven jaar tijd was het haar thuis geworden met zesentwintig moeders. ‘Ik ben er nog niet over uit wat ik na mijn afstuderen wil doen. Behalve schrijven natuurlijk.’

‘Op den duur zal je meer ruimte en vrijheid willen hebben dan je in het klooster hebt.’

Alex knikte, maar op dit moment was ze daar nog niet klaar voor. In St. Dominic’s voelde ze zich veilig, alhoewel het appartement in New York een opwindend avontuur was. ‘Misschien moet je eens overwegen om na je afstuderen hierheen te verhuizen.’ Daar kon ze nog een jaar over nadenken.

‘Misschien zou ik me hier eenzaam voelen,’ zei Alex eerlijk.

‘Niet als je eenmaal vrienden hebt gemaakt. En je kunt in de weekenden altijd naar Boston gaan.’

Alex was door verschillende jonge mannen van de uitgeverij mee uit gevraagd. Het waren ook stagiairs en haar huisgenoten hadden haar aan ze voorgesteld. Ze trok voornamelijk met groepjes op en maakte geen officiële afspraakjes. De meesten van hen waren op zoek naar een zomerliefde, maar Alex kon alleen maar denken aan nieuwe ideeën voor haar volgende boek. Tijdens het toetje besprak ze een paar van die ideeën met Rose. Haar agente was enthousiast over de richting die Alex ermee insloeg. Ze was van plan de rechercheur uit haar eerste boek terug te laten komen in haar nieuwe boek. Ze was er nog niet aan begonnen, maar ze had allerlei ideeën die ze met Bert wilde bespreken wanneer ze terug was in Boston. Hij had de zomer vrij genomen en had Alex een keer gebeld om te zeggen dat hij haar miste. Ze miste hem ook.

Al snel werd ze door een paar van haar nieuwe vrienden uitgenodigd om het weekend met ze door te brengen in New England. Een van haar huisgenoten nam haar mee naar de Berkshires en met een collega van haar werk die op Princeton zat ging ze naar Greenwich, Connecticut. Door verschillende mensen werd ze meegevraagd naar de Hamptons, waar allerlei jonge mensen huizen hadden gehuurd om de weekenden met vrienden in door te brengen. Uiteindelijk was ze elk weekend op pad en zette ze, buiten een paar aantekeningen, geen letter op papier.

Eind augustus zag haar baas haar met lede ogen vertrekken.

‘Je was geweldig,’ zei ze en omhelsde Alex. ‘Ik zou het fijn vinden als je contact hield, en als het je wat lijkt, weet ik zeker dat we na je afstuderen een plekje voor je kunnen vinden hier.’ Alex was de ideale stagiaire geweest en haar leidinggevende zou haar van harte aanbevelen. Ze had geen idee dat Alex schrijfster was. ‘Je zou een goede redactie-assistente zijn,’ zei ze en Alex bedankte haar.

Alex had de professor die haar getipt had voor deze stageplek al geschreven om te bedanken voor de kans die haar was geboden en te zeggen hoe fijn ze het had gehad. Het was jammer dat haar tijd in New York erop zat.

Ze reed terug naar het noorden, naar Boston met Jack, een jongen die aan Boston University studeerde en een relatie had met een van haar voormalige huisgenoten. Het was een gezellige rit waarin hij vertelde dat hij op een reclamebureau had gewerkt, de afgelopen zomer. Hij studeerde kunstwetenschappen en hoopte op een dag zijn brood te kunnen verdienen met het schilderen van portretten, maar om in zijn levensonderhoud te kunnen voorzien had hij besloten eerst in de reclame te gaan werken en daarom had hij zijn cv al naar verschillende grote bureaus in New York en Boston gestuurd. Hij hoopte in januari te kunnen afstuderen.

‘En jij? Wat zijn jouw plannen?’ vroeg hij.

‘Ik weet het nog niet echt,’ antwoordde ze. ‘Ik wil eigenlijk schrijven.’

‘Misschien is een baan als copywriter op een reclamebureau dan iets voor jou,’ zei hij.

Het was het laatste waar Alex zin in had. Ze was van plan om direct na thuiskomst aan een nieuw boek te beginnen.

‘Mijn baas was echt leuk,’ vertelde ze in de uren dat ze aan het kletsen waren. ‘Knettergek, maar heel leuk om voor te werken. Ze is redacteur op de afdeling romantische fictie.’

‘Daar zijn mijn moeder en oma dol op,’ lachte hij.

‘Mijn vader en ik lazen altijd misdaadromans,’ zei Alex weemoedig. Ze miste haar vader nog dagelijks.

‘Heb jij dat boek van die nieuwe auteur al gelezen, Andrew Green of zoiets? Ik weet niet meer precies hoe het heet. Ik heb hem van mijn vader gekregen.’

‘Alexander Green,’ verbeterde Alex hem. ‘Heb je het al gelezen?’ vroeg ze geïnteresseerd. Ze was benieuwd wat iemand van haar eigen leeftijd ervan zou vinden, haar eigen kleine marketingonderzoek.

‘Nee, ik hoor er goede dingen over, maar ik ben er nog niet in begonnen, daar ben ik niet aan toegekomen deze zomer.’ Hij was verliefd geworden op Pascale, de Franse uitwisselingsstudente uit Alex’ huis en hij had al zijn vrije tijd met haar doorgebracht. Als hij het geld bij elkaar kon krijgen wilde hij haar met Kerst opzoeken in Parijs. Misschien met het afstudeergeld dat hij van zijn ouders zou krijgen.

Alex vond het jammer dat hij haar boek nog niet had gelezen. Eenmaal in Boston wees ze hem de weg naar St. Dominic’s waar hij haar af zou zetten. Hij was onder de indruk van de grootte van haar huis, voor tot hem doordrong dat hij voor de deur van een klooster stond.

‘Ben je non in opleiding?’ vroeg hij geschokt.

Alex schudde glimlachend haar hoofd. ‘Nee, mijn vader is overleden toen ik veertien was en mijn moeder was vijf jaar eerder al gestorven, en toen hebben de nonnen me in hun midden opgenomen. Door de jaren heen is dit mijn familie geworden.’

‘Is het zoiets als een weeshuis?’ Hij was onder de indruk van het gemak waarmee ze over haar zware verlies vertelde en had medelijden met haar.

‘Nee hoor. Het is gewoon een nonnenklooster en ze zijn heel erg goed voor me geweest.’ Hij vond het een bijzonder verhaal. Hij hielp haar met haar bagage en zette haar spullen in de grote hal. Zodra ze haar zagen, kwamen er drie nonnen aangesneld om haar te verwelkomen. Alex stelde Jack aan ze voor en even later was hij verdwenen. Hij vond haar erg leuk, en als hij Pascale niet ontmoet had, zou hij haar zeker mee uit hebben gevraagd.

De nonnen waren dolblij dat Alex thuis was en die avond wilde iedereen haar even spreken. Ze waren nieuwsgierig naar haar stage, de mensen die ze had leren kennen, haar huisgenoten en of ze New York zo leuk had gevonden dat ze er nu zou willen wonen. Ze vertelde ze dat ze niet wilde verhuizen en blij was dat ze weer thuis was, maar het was duidelijk dat ze een fijne zomer had gehad waarin ze volwassener geworden was. Moeder MaryMeg vond dat het Alex goed had gedaan om even afstand van hen te nemen. Tot deze zomer was Alex elk vrij moment teruggekeerd naar het klooster en het werd tijd dat ze op eigen benen leerde staan en haar eigen leven ging leiden zonder inmenging van de nonnen. Moeder MaryMeg wist dat die dag eraan kwam, ook al weigerden Alex en de andere nonnen daarover na te denken. Zuster Tommy zei regelmatig dat Alex haar zevende kind was.

De eerste zaterdag dat Alex in Boston was, ging ze meteen naar Bert. Ze liet hem haar aantekeningen voor haar nieuwe boek zien en legde hem uit dat ze haar boek wat inhoudelijker, psychologisch gelaagder en misschien zelfs nog wat ingewikkelder voor zich zag dan haar eerdere boeken. Hij stelde een paar aanpassingen voor, maar niet veel. De verhaallijn die ze voor ogen had was ambitieus, maar Bert wist dat ze het kon. Hij was blij haar weer te zien. De zomer had eindeloos geleken zonder hun gesprekken en zaterdagse lunches waarbij hij nadat ze klaar waren met werken altijd te veel wijn dronk. Waarvoor Alex hem overigens altijd berispte omdat ze hem inmiddels goed genoeg kende en zich zorgen maakte.

Twee dagen later begonnen de colleges weer. Alex had het druk met nieuwe vakken en docenten en studeren. Pas twee weken later had ze weer tijd om te schrijven. Ze maakte een schema waarin ze de komende periode zowel zou kunnen studeren als aan haar boek zou kunnen werken. Het betekende vroeg opstaan en laat naar bed en dus weinig slaap, maar dat had ze ervoor over. Het schema liet geen ruimte over voor sociale activiteiten. De eerstvolgende keer dat ze Bert sprak, vertelde ze hem over haar rooster.

‘Is dat nou wel zo verstandig?’ vroeg hij bezorgd. ‘Je bent maar één keer jong en je hoort ook plezier te maken. Dit is je laatste studiejaar en als je het nu niet doet, dan komt het er straks niet meer van. Je hebt toch geen haast met dat boek?’ Het zou al haar vijfde boek worden, een enorme prestatie.

‘Dit is wat ik wil,’ antwoordde Alex vastberaden. Schrijven was haar passie en studeren was een plicht. Het schrijven aan haar boek, letters op papier zetten en een eigen wereld creëren was haar idee van plezier maken.

‘En wat nou als je dit jaar een leuke jongen ontmoet? Dan gaat je hele schema naar de Filistijnen,’ plaagde hij.

‘Nee hoor,’ antwoordde ze met een vastberaden blik in haar ogen. Die blik kende hij. Alex wist precies wat ze wilde en was bereid om de prijs daarvoor te betalen. Dat soort offers werd alleen door echte schrijvers gebracht en daarvan had hij er in zijn leven maar een paar ontmoet. Alex was de meest gedecideerde auteur die hij kende. ‘Eerst schrijven, dan mijn studie en dan jongens. Als ze dat niet begrijpen hebben ze pech. Ik ken sowieso niemand voor wie ik een uitzondering zou willen maken.’ Haar ervaring met Scott, de onderwijsassistent van vorig jaar, had zijn sporen bij haar nagelaten, en hoewel ze inmiddels ouder en wijzer was, wilde ze niet opnieuw verstrikt raken in een relatie met iemand die haar passief-agressief manipuleerde. Scott was haar vuurdoop geweest in de omgang met jaloerse mannelijke coauteurs. Als hij van haar boek geweten zou hebben, was zijn gedrag nog vele malen erger geweest. Bert was daarvan overtuigd en had haar gewaarschuwd. Maar Alex was niet van plan ooit iemand te vertellen dat zij de persoon was achter de auteur Alexander Green. Niemand behalve Rose Porter, Bert en de nonnen hoefde er ooit van te weten. Zij deelden haar diepste geheim, haar passie.

Ondanks Berts twijfels, hield Alex haar zware schema het hele eerste semester vol. Ze behaalde goede cijfers en haar boek vorderde zelfs nog sneller dan het vorige. Bert zei haar keer op keer dat ze de tijd moest nemen, maar er zat nu eenmaal enorm veel vaart in haar schrijfstijl en die liet zich niet beteugelen. Ze nam de lezer in volle vaart mee langs gebeurtenissen die hen op het einde sprakeloos en verbijsterd achterlieten. Haar fans en recensenten waren er dol op.

Vlak voor de kerstvakantie leverde Alex haar laatste essay in op hetzelfde moment als haar tweede boek, Duisternis, verscheen. In overleg met de uitgever was er bewust voor gekozen om het boek op tijd voor de kerstinkopen te laten verschijnen.

Alex was haar spullen aan het inpakken om naar het klooster te vertrekken, toen iemand haar kwam zeggen dat er telefoon voor haar was. Alex rende de trap af naar de hal van het studentenhuis en nam op. Het was Rose Porter die ademloos zei: ‘Ik heb een kerstcadeau voor je, Alex. Zondag over een week staat Duisternis in de bestsellerlijst van de Times.’ Dat wist Rose omdat de lijst tien dagen eerder bekendgemaakt werd aan de uitgevers en agenten. ‘Op nummer tien. Zalig kerstfeest!’

Het kostte Alex de grootste moeite om geen vreugdekreten te slaken. Op dit soort momenten kwam het kind in haar naar boven en ze verheugde zich om het goede nieuws aan de nonnen te vertellen.

‘Er lijkt iets bijzonders met dit boek aan de hand te zijn,’ ging Rose verder, ‘en ik geloof niet dat het iets met de verschijningsdatum te maken heeft. De critici zijn jubelend. Publishers Weekly heeft het al het beste boek van het decennium genoemd en de uitgever zegt dat de exemplaren niet aan te slepen zijn.’

Alex straalde.

‘We kunnen natuurlijk niet voorspellen hoe het verder gaat, want de concurrentie is moordend. Iedereen wil zijn boeken in deze tijd van het jaar op de markt brengen.’

De volgende dag vertelde ze het nieuwtje van de New York Times bestsellerlijst aan een paar nonnen en het nieuws verspreidde zich als een lopend vuurtje door het klooster. Een paar thriller lezende nonnen had het boek als vooruitexemplaar van Alex gekregen en ervan genoten. Andere nonnen hielden eigenlijk niet van thrillers maar lazen het omdat ze trots op Alex waren en haar wilden steunen.

Een week later belde Rose naar het klooster om Alex te vertellen dat haar boek was gestegen naar de vierde plek in de bestsellerlijst. En het mooiste kerstcadeau kwam een week later toen Rose belde om te zeggen dat ze nog een plekje waren gestegen naar de derde plaats. Daar bleef Duisternis twee weken staan, tot in januari. Ondanks de gruwelijke inhoud en het feit dat het boek voornamelijk door mannen gelezen werd, werd het gezien als de sensatie van het seizoen. De boeken van Alexander Green werden nauwelijks door vrouwen gelezen en er waren dan ook maar weinig mannen die Duisternis als kerstcadeau voor hun vrouw of vriendin kochten. Mannen kochten het boek voor zichzelf of kregen het van hun vrouw.

Bert belde direct om Alex te feliciteren. Amanda, haar redacteur op de uitgeverij, mailde haar elke week met felicitaties.

‘Je uitgever is hier heel erg blij mee,’ zei Rose. ‘Dit is een belangrijke stap in je carrière.’ Het was nauwelijks te geloven dat dit op haar tweeëntwintigste gebeurde. Haar uitgever had natuurlijk geen idee hoe jong ze was, aangezien alles contractueel via haar agente, Rose, verliep. Voor zover de uitgever wist, was Alexander Green de kluizenaar die Rose en zij bedacht hadden.

Alex kon zich niet voorstellen wat het succes van Duisternis zou betekenen voor de toekomst. Waarschijnlijk zou ze meer geld ontvangen voor haar volgende boek, nog meer lezers krijgen en hopelijk opnieuw in de bestsellerlijsten terechtkomen. Verder dan dat kon ze nu nog niet kijken en dat was ook niet nodig. Voorlopig betekende het in ieder geval dat ze met schrijven in haar levensonderhoud kon voorzien. Als haar lezers tenminste niet genoeg van haar boeken kregen. Ze durfde er nog niet echt op te rekenen, bang als ze was dat de ballon op een dag doorgeprikt zou worden. Het had schrijvers als John le Carré, Stephen King, Georges Simenon, Frederic Forsyth en Agatha Christie jaren gekost om te komen waar ze waren. Alexander Green had dat niveau nog niet bereikt en de vraag was of het ooit zou gebeuren. Maar ze genoot ervan dat haar tweede boek zo goed verkocht en dat er een stijgende lijn in zat ten opzichte van haar eersteling. Ze liep zo vaak ze kon boekwinkels binnen om haar boek op stapels in de top tien te zien liggen en straalde dan van oor tot oor. De nonnen deden precies hetzelfde.

Ondanks het overweldigende succes van haar boek, ging Alex na de kerstvakantie terug naar Boston College om aan haar laatste semester te beginnen. Ze hoefde nog maar een paar eenvoudige vakken af te ronden voor haar afstuderen. De moeilijke en verplichte vakken had ze allemaal achter de rug.

Tijdens de voorjaarsvakantie rondde ze haar vijfde boek af, stuurde het met Berts goedkeuring naar Rose en verwachtte een hartelijke ontvangst ervan. Maar toen Rose een week later belde, klonk ze bezorgd.

‘Het moment van de waarheid is gearriveerd, Alex. We willen een nieuw contract voor je laatste twee boeken en na het succes van Duisternis, willen we je in het rijtje van de grote namen scharen.’ Haar derde boek zou in de zomer verschijnen. ‘Ze hebben me laten weten geen contract voor je laatste twee boeken te willen bieden, tenzij je instemt met een ontmoeting. Ik ben er al drie dagen over met ze in onderhandeling.’

‘Zeg maar dat ik in Europa ben en allebei mijn benen heb gebroken,’ grapte Alex.

Rose antwoordde: ‘Ze menen het serieus, Alex. Het kan ze niet schelen hoelang ze moeten wachten. Ze willen weten wie het brein achter deze boeken is. Misschien willen ze gewoon met eigen ogen zien dat het een persoon is, en geen schrijverscollectief.’ Het kwam tegenwoordig regelmatig voor dat een auteur de opzet voor een boek schreef, maar dat het werkelijke boek geschreven werd door een aantal van zijn volgelingen. ‘Hoe dan ook, er komt geen contract als ze je niet kunnen ontmoeten. Tot die tijd willen ze de laatste twee manuscripten niet eens zien.’

‘Dat is belachelijk. Na het succes van het laatste boek zouden ze de nieuwe boeken zelfs moeten willen kopen als ik een driekoppige kabouter was.’

‘Daar gaat het nu even niet om,’ zei Rose. ‘Ze willen je gewoon ontmoeten en geven geen duimbreed toe voordat we dat hebben toegezegd. Ze zijn net zo eigenwijs als jij.’ Rose klonk gespannen. Alex leek niet in de gaten te hebben dat haar toekomst op het spel stond. Soms was ze net een koppig kind.

‘Als ze verraden dat ik een vrouw ben, kunnen ze alles verpesten,’ zei Alex. ‘Ik ben bang dat de lezers dan echt boos zullen zijn. Of ze geloven het zelfs niet eens.’ Dat laatste dan misschien nog meer vanwege haar leeftijd dan haar geslacht.

‘We kunnen een waterdichte vertrouwelijkheidsovereenkomst laten opstellen bij een advocaat, waarbij je een torenhoge schadevergoeding ontvangt wanneer ze hun mond voorbijpraten. Dat is niet ongebruikelijk. Dan is het in hun eigenbelang dat je identiteit geheim blijft. Je ontkomt er echt niet aan ze te ontmoeten, Alex. Je bent een te grote investering voor ze geworden. Nu en in de toekomst.’

Alex vroeg zich af of Rose misschien te veel geld had gevraagd voor haar vierde en vijfde boek en of de uitgeverij daar misschien boos over was, maar Rose verzekerde haar dat dat niet het probleem was.

‘Wat heb je gevraagd?’ vroeg Alex fronsend.

‘Een bedrag dat je, gebaseerd op de verkopen van je eerste en tweede boek, verdient. Dit zou sowieso gebeurd zijn. Ze deden de vorige keer al moeilijk. Je kunt je niet eeuwig blijven verschuilen.’

‘Ik zal wel moeten. Ik ben geen man en de uitgever en de rest van de wereld denken van wel,’ antwoordde Alex stellig. ‘Ik weet dat je me niet gelooft, maar het is echt zo dat de meeste mannen geen thriller zullen kopen als die geschreven is door een vrouw. Mijn vader zei het al.’ Alex had zijn woorden nooit in twijfel getrokken en dit was niet het moment om dat wel te doen.

Rose wilde de ergernis van de uitgever niet verder opwekken door een ontmoeting met Alexander Green te blijven weigeren en een contract voor nieuwe boeken zou alleen gesloten worden als die ontmoeting er kwam. Aan de andere kant had Alex gelijk dat het gevaar bestond dat lezers massaal zouden afhaken als ze erachter kwamen dat de boeken van Alexander Green geschreven waren door een nu eenentwintigjarige studente. Alex was geniaal, maar Rose wilde dat niet moeten uitleggen aan het publiek, noch aan de uitgever. ‘Laat me eens kijken wat voor contract ik kan opstellen met een advocaat, zodat er een enorm bedrag mee gemoeid is wanneer ze je identiteit niet waarborgen. Maar houd er rekening mee dat de uitgever het niet zal willen ondertekenen,’ waarschuwde ze Alex.

Het kostte Rose’ advocaat een week om een contract op te stellen waar zowel Alex als Rose achter stonden. In het contract eisten ze tien miljoen dollar wanneer haar identiteit door toedoen van de uitgever bekend werd. Een ander pseudoniem zou in dat geval geen uitkomst bieden omdat haar stijl inmiddels te eigen en herkenbaar was.

Met toestemming van Alex stuurde Rose het geheimhoudingscontract naar de uitgever en wachtte vol spanning af wat de reactie zou zijn. Alex was gerustgesteld met de boeteclausule van tien miljoen dollar. Niet omdat ze dacht dat ze dat waard was, ze kon zich niet eens een voorstelling maken van zoveel geld, maar omdat het de uitgever zou dwingen discreet te zijn en haar identiteit geheim te houden.

Tot Rose’ verbazing werd ze twee dagen later gebeld door de algemeen directeur van de uitgeverij zelf.

‘Wie is die vent? De president van de Verenigde Staten? Wat maakt dat zijn identiteit tien miljoen dollar waard is?’

‘Nee, het is niet de president,’ antwoordde Rose rustig. ‘Maar zijn carrière zou ernstige schade toegebracht worden wanneer jullie bekendmaken wie hij is.’ Onder geen voorwaarde zou ze laten doorschemeren dat de auteur van de ‘Green-boeken’, zoals ze inmiddels genoemd werden, een vrouw was vóór het contract getekend was.

‘Is het een crimineel? Brengt zijn identiteit ons in verlegenheid? Moeten we ons voor hem schamen?’ De algemeen directeur maakte zich ernstig zorgen en Rose kon hem geen ongelijk geven voor het bedrag dat ze als schadeloosstelling vroegen. Een klein foutje kon de uitgeverij heel veel geld kosten, maar Alex’ carrière zou onherstelbaar beschadigd zijn. Het ging om een foutje dat nooit meer ongedaan gemaakt kon worden.

‘Absoluut niet,’ verzekerde Rose hem. ‘Het risico ligt bij de auteur, niet bij jullie.’

‘Met een boete van tien miljoen als iemand zijn mond voorbijpraat, denk ik daar anders over,’ antwoordde de algemeen directeur licht geïrriteerd. ‘Ik meld me over een dag of twee. Dit moet intern besproken worden.’

‘Geen probleem,’ antwoordde Rose effen. ’s Avonds lichtte ze Alex in over het gesprek. Vanaf nu moesten ze afwachten. Rose had er een goed gevoel over. Er viel voor de uitgever te veel geld te verdienen in de toekomst om nu af te haken.

Uiteindelijk duurde het langer dan ze had verwacht en belde de algemeen directeur een week later. Hij klonk er niet gelukkig mee, maar het bestuur had ingestemd met ondertekening van het geheimhoudingscontract. Ze hadden geen keuze, maar ze maakten zich wel zorgen dat de auteur een crimineel was of iemand van wie ze om een andere reden geen boeken zouden willen uitgeven, ook al had Rose gezegd dat dat niet zo was.

Rose maakte zich zorgen over de aanstaande bijeenkomst. Ze was nu niet bang meer dat de afspraak geschonden zou worden, maar ze had geen idee hoe ze zouden reageren op het feit dat hun topauteur, hun winstmachine, hun meest recente ontdekking een jonge vrouw was die haar tienerjaren pas net ontgroeid was. Ze wisten dat Bert Kingsley met Green werkte en dat was naar hun volle tevredenheid omdat ze al jaren met de briljante redacteur werkten. Maar ze hadden geen idee wie de auteur was en voordat ze opnieuw veel geld wilden betalen voor twee nieuwe boeken, wilden ze toch echt weten wie hij was. Het was geen onredelijk verzoek, het lag alleen gevoelig en het was riskant.

De ontmoeting werd gepland op een vrijdagmiddag om drie uur op het kantoor van Rose. De algemeen directeur zou er zijn, samen met de CEO, financieel directeur, hoofdredacteur en Amanda Smith, Alex’ contactpersoon met wie ze regelmatig mailde. Rose kende alle mannen die aanwezig zouden zijn, alleen Amanda had ze nooit ontmoet. Elk van hen had het geheimhoudingscontract ondertekend en de zwijgplicht geaccepteerd.

Op de afgesproken dag nam Alex de trein vanuit Boston. Ze droeg het nieuwe donkerblauwe jurkje met de bijpassende jas die ze eerder had gekocht voor het afscheidsdiner van de universiteit over zes weken. Voor het geval de trein vertraging had en ze zou moeten rennen, had ze platte, zwartsuède schoenen aangetrokken. Desondanks zag ze er meer dan ooit uit als een schoolmeisje met haar lange, donkere haar dat loshing op haar rug toen ze om halfdrie bij Rose op kantoor kwam. Doodnerveus zat ze met grote ogen op het puntje van de stoel tegenover haar agent.

‘Het komt allemaal goed, maak je geen zorgen,’ probeerde Rose haar gerust te stellen. ‘Ze lopen met je weg straks.’ Daar was Rose van overtuigd. Maar eerst zouden de mensen van de uitgeverij over de enorme schok moeten zien te komen die ze te wachten stond. Alex zag er in geen enkel opzicht uit als de auteur van de gecompliceerde, geniale en gewelddadige Green-boeken. Ze leken veel te complex voor iemand van haar leeftijd, zeker als je naging dat ze de afgelopen zesenhalf jaar in een klooster en op een studentencampus had gewoond. Toch was het zo.

De mensen van de uitgeverij arriveerden stipt om drie uur. Vol verwachting lieten ze zich door de assistente naar het kantoor leiden waar Rose flessen water, whisky, cognac, gin en champagne in een ijsemmer had neergezet op de koffietafel in de ruime comfortabele zithoek. De drank zou het bezoek wellicht helpen bekomen van de schok of om de kennismaking te vieren.

Instinctief ging Alex naast Rose staan, alsof ze bescherming zocht. Met haar meisjesachtige jurk en spierwitte, angstige gezicht zag ze eruit als een donkerharige Sneeuwwitje toen de vier mannen en de vrouw met gespannen gezichten het kantoor van Rose binnenkwamen. Rose was even bang dat Alex flauw zou vallen en hield haar met een half oog in de gaten toen ze handen schudde met de delegatie en ze uitnodigde om plaats te nemen op de leren bank en stoelen. Ze zagen de alcoholische dranken op tafel staan maar zeiden er niets over. De vijf gespannen bezoekers schonken geen enkele aandacht aan Alex die nog steeds haar best deed te verdwijnen achter Rose. Rose vermoedde, terecht, dat ze ervan uitgingen dat Alex haar assistente was, hoewel ze zelfs daar te jong voor leek.

‘Waar is hij?’ vroeg John Rawling, de CEO, kortaf. ‘Is hij te laat of maakt hij zijn grande entree vanuit een ander kantoor?’ Hij was fel op het ondertekenen van het geheimhoudingscontract tegen geweest, maar de algemeen directeur had hem duidelijk gemaakt dat ze geen keuze hadden.

‘Hij is hier,’ antwoordde Rose, genietend van de spanning die ze opbouwde en de vijf verwachtingsvolle gezichten die haar aankeken. ‘Hier in kantoor, bedoel ik.’ Langzaam deed ze een stap opzij. Alex, die eruitzag alsof ze elk moment in huilen kon uitbarsten, stond zonder haar bescherming voor het vijftal. ‘Mag ik jullie voorstellen aan mijn cliënte, Alexandra Winslow. Bij jullie bekend als Alexander Green.’

In doodse stilte staarden de mensen van de uitgeverij haar aan. Een paar van hen zelfs met open mond. Rose legde een hand op haar schouder.

‘Dag,’ zei Alex nauwelijks hoorbaar.

‘Dit meen je niet! Wat is dit voor grap?’ viel de CEO woedend uit tegen Rose. Hij negeerde Alex volledig.

Intussen bestudeerde Hugh Stern, de algemeen directeur, Alex zorgvuldig en zag met belangstelling hoe haar blik zich richtte op het vijftal en hoe ze, ondanks haar jonge leeftijd en duidelijke angst voor dit moment, het tafereel uiterst geconcentreerd in zich opnam.

‘Het is geen grap,’ antwoordde Rose rustig. ‘Alexandra kwam tweeënhalf jaar geleden via een gezamenlijke kennis op mijn pad. Ze is me het manuscript van haar eerste boek, Blauw staal, persoonlijk komen brengen. Ik werd erdoor overdonderd, net als jullie. Vanaf de eerste dag heeft ze duidelijk te kennen gegeven dat ze een belangrijke voorwaarde had. De voorwaarde dat niemand ooit te weten mag komen dat ze een vrouw is, een meisje toen nog. Ze is ervan overtuigd dat mannen geen thrillers kopen van vrouwelijke auteurs. Mijn persoonlijke mening staat hierbuiten, dit is waar Alex in gelooft omdat haar vader dat aan haar heeft verteld. Eerlijk gezegd weet ik ook echt niet of het tweede boek zo succesvol zou zijn geweest als de lezers wisten dat de auteur een eenentwintigjarige vrouw is. Alex heeft veel ervaring met het genre waarin ze een eigen stijl heeft ontwikkeld die aan lijkt te slaan bij het publiek. Haar vader heeft haar op haar zevende al kennis laten maken met thrillers, misdaadromans en detectives, en volgens mij heeft ze op dat gebied alles gelezen wat er bestaat. Ik heb Bert Kingsley ingeschakeld om haar te helpen bij het redigeren van haar eerste boek en ze zijn een hecht team geworden. Jullie weten hoe hij werkt. Jullie kennen het werk van Alex. Het enige wat jullie tot vandaag niet wisten, is dat Alexander Green een jonge vrouw is. Jullie kunnen nu met eigen ogen zien waarom het van het uiterste belang is dat we de verkoop van de boeken bewaken door haar identiteit te beschermen. Nu jullie de waarheid kennen, verwacht ik dat jullie daar hetzelfde over zullen denken.’

Alex begon zich wat meer op haar gemak te voelen. De vier mannen leken nog niet bekomen van de schrik. Amanda Smith wel. Ze lachte naar Alex, die voorzichtig teruglachte. Amanda had een dochter van Alex’ leeftijd en ze was diep onder de indruk van het feit dat er een jonge vrouw achter de rauwe, scherpe, onversneden en geniale Green-boeken bleek te zitten.

De CEO liet zich achterovervallen in zijn stoel en streek met een hand over zijn ogen. Hij keek alsof hij op het punt stond een hartaanval te krijgen. ‘Mijn god,’ was alles wat hij kon zeggen. De financieel directeur keek grimmig voor zich uit. De hoofdredacteur was sprakeloos.

Ineens barstte de algemeen directeur in lachen uit. Hij keek Rose en Alex beurtelings aan en klopte zijn CEO geruststellend op zijn arm. ‘Dames, mijn complimenten. In geen miljoen jaar zou ik bedacht hebben dat de Green-boeken geschreven worden door een vrouw. Laat staan door een jongedame van deze leeftijd. Alex, jij bent in het bezit van een uitzonderlijk verwrongen geest.’ Hij liet het klinken als een compliment.

‘Dank u,’ zei Alex grijnzend.

Rose liet zich op een van de grote fauteuils zakken en gebaarde naar Alex om ook te gaan zitten. ‘Nu begrijpen jullie waarom we hier geen enkele ruchtbaarheid aan willen geven. Het zou de verkoop van de boeken enorme schade toebrengen.’

‘Maar hoelang gaan we dit stilhouden?’ De CEO haalde zijn hand van zijn ogen.

Rose ontkurkte de champagne en schonk voor iedereen een glas in. Ze zag de CEO met een verlangende blik naar de whisky kijken en schonk voor hem een stevige bel in die hij van haar aannam alsof het een reddingsvest was.

‘Voor altijd, hoop ik,’ antwoordde Rose. ‘In ieder geval nog heel veel jaren tot het merk Green er niet langer door beschadigd kan raken. We hebben een biografie voor de auteur bedacht waarin hij als kluizenaar leeft. Tot nu toe lijkt dat te werken en krijgen we geen aanvragen voor interviews of klachten over zijn onzichtbaarheid. De lezers verslinden zijn boeken en daar gaat het om. Maar nog veel belangrijker: Alex is een harde werker die zich met enorme passie inzet voor haar boeken. Vanaf het moment dat ik haar heb leren kennen is ze niet meer gestopt met schrijven, en gezien haar leeftijd denk ik dat jullie heel blij mogen zijn met deze fondsauteur.’

De algemeen directeur hoorde haar met een brede lach aan. Nu hij het tot zich had laten doordringen vond hij het geweldig. Ineens zat iedereen geanimeerd door elkaar te praten: Amanda met Alex en de anderen met Rose. Amanda feliciteerde Alex met haar succes. Twee uur lang bespraken ze de risico’s en mogelijkheden, manieren om van de geheimzinnige auteur een merknaam te maken, de kwaliteit van de geweldige boeken en ondertussen werd er stevig gedronken. Met zijn allen hadden ze drie flessen champagne op, en de CEO had vier glazen whisky achterovergeslagen om te bekomen van de schrik.

Toen het groepje rond een uur of zes uit Rose’ kantoor vertrok, was niemand meer helemaal nuchter. Ook Alex had een glas champagne gedronken en Rose had een Johnnie Walker met ijs en water op. De algemeen directeur omhelsde Alex bij vertrek.

Bij het afscheid nemen benadrukte Rose nog een keer dat talent soms op de vreemdste plekken zijn kop opsteekt, maar dat je als uitgever en agent daar nooit voor weg mag lopen.

‘En ik ben heel blij dat je dat ook in dit geval niet gedaan hebt,’ zei de algemeen directeur gemeend. Hij was het volledig met haar eens en heel erg blij dat ze bij zijn uitgeverij terecht was gekomen. ‘Ik zal zorgen dat je het contract voor de volgende twee boeken aanstaande maandag in huis hebt,’ verzekerde hij Rose. Ze knikte. Er zat weer beweging in.

Toen ze met zijn tweeën achtergebleven waren, liet Rose zich in een stoel vallen. ‘En, Mr. Green, wat zegt u ervan?’ Rose was heel tevreden over de bijeenkomst. Het had niet beter kunnen gaan.

‘Ik was doodsbenauwd,’ gaf Alex toe en ze nam een laatste slokje champagne. Ze had niet te veel durven drinken.

‘Ik dacht op een gegeven moment dat John Rawlings een hartaanval zou krijgen, hier in mijn kantoor,’ lachte Rose. ‘Die blik op hun gezichten vergeet ik nooit meer en Hugh Stern is echt een goede vent.’ Hij was de eerste geweest die bijdraaide toen hij in lachen uitbarstte en daarmee het ijs brak.

‘Ik ben blij dat ik Amanda heb ontmoet. Ze is echt heel aardig en altijd heel behulpzaam,’ zei Alex.

‘En ze is een goede redacteur, maar niet zo goed als Bert.’

Ze praatten nog een halfuurtje door over de bijeenkomst en toen moest Alex gaan om haar trein te halen. Ze ging met de taxi terug naar het station.

‘Ik ben heel erg trots op je, Alex,’ zei Rose toen ze Alex stevig omhelsde.

‘Ik ben blij met hoe jij het vertelde,’ zei Alex zachtjes. ‘Denk je dat ze het geheim zullen houden?’

‘Maak je daar maar geen zorgen over. Die tien miljoen willen ze niet kwijt. We zijn nu partners in crime. Je geheim is veilig.’

Alex vertrok om haar trein te halen en Rose schonk nog een borrel in voor zichzelf. De bijeenkomst was gespannen begonnen, maar was uiteindelijk beter verlopen dan ze had durven dromen.

Op maandag hield Hugh Stern zich aan zijn woord. Hij stuurde het getekende contract voor Alex’ twee volgende boeken terug zonder verdere kanttekeningen. Rose bekeek het document glimlachend. Alex hoorde nu echt bij de grote jongens. Haar honorarium voor de volgende twee boeken bedroeg een miljoen dollar per boek. De deal was gesloten. En Alexander Green was veilig, hopelijk voor altijd.

11

Om met alle nonnen tegelijk naar Alex’ diploma-uitreiking te kunnen gaan, had moeder MaryMeg twee extra lange limousines gehuurd waar iedereen in paste. Ze hadden allemaal een kaartje voor de aula waar ze een hele rij in beslag zouden nemen. Alex verkleedde zich op haar kamer op de campus en ze zouden haar pas zien tijdens de processie. Ze waren zo verschrikkelijk trots op haar. Het was een van de meest bijzondere dagen van haar leven en de Buchanans zouden er ook bij zijn. Elena werkte nog steeds voor een gezin in New York en het contact tussen hen was inmiddels verwaterd tot het uitwisselen van kerstkaarten. Alex had haar al in geen jaren meer gezien. Zelfs toen ze de zomer in New York had doorgebracht, was het helaas niet gelukt omdat Elena toen met haar werkgevers in Martha’s Vineyard was.

Het was stralend weer toen de familie en vrienden van de afgestudeerden hun plaatsen opzochten in het Robsham Theater van de faculteit van Kunst en Wetenschappen. De nonnen konden nauwelijks stilzitten en zaten druk te keuvelen. En toen zagen ze haar door het gangpad komen en samen met haar studiegenoten haar plaats opzoeken. In tweetallen kwamen ze naar voren om hun diploma’s in ontvangst te nemen. De nonnen joelden en juichten nog harder dan ze bij haar eindexamen hadden gedaan en met een juichkreet wierpen de oud-studenten hun baretten na de ceremonie allemaal tegelijk in de lucht. Het was een heel speciale dag.

Na de ceremonie nodigden de Buchanans iedereen uit voor een lunch bij Chart House, een restaurant in het oudste havengebouw van de stad, met uitzicht op het water. Alex straalde en iedere non wilde apart met haar op de foto. Uiteindelijk was ze opgegroeid met zesentwintig moeders in plaats van één, en dat was fijn geweest. Ze was uitgegroeid tot een gelukkige, stabiele persoonlijkheid, en ook al miste ze haar vader nog steeds, ze had in de afgelopen zeven jaar ruimschoots liefde ontvangen van haar surrogaatmoeders. Bill feliciteerde haar en was diep onder de indruk van het bedrag dat de uitgeverij haar als voorschot voor haar laatste twee boeken had betaald. Het was een enorme prestatie en boven op het bedrag dat haar vader haar nagelaten had, zou ze het er een flinke tijd mee kunnen uitzingen.

Alex had Bert ook uitgenodigd, maar hij had gezegd dat hij geen zin had om een pak aan te trekken en thuis met een glas wijn of misschien wel rum op haar diploma en toekomstige successen zou proosten. Ze had hem er graag bij gehad, maar hij zei dat hij zich niet op zijn gemak voelde bij plechtigheden.

Tegen de tijd dat ze laat die middag thuiskwam na de lunch, was Alex doodmoe. Ze had de Buchanans bedankt voor alles, alle nonnen omhelsd, haar gehuurde afstudeertoga teruggebracht, de kwast van haar baret als souvenir meegenomen en haar diploma in een leren fotolijst op haar bureau gezet. Deze dag was een mijlpaal. Ze was afgestudeerd. Binnenkort zou ze haar droom om door Europa te reizen achternagaan. Ze wilde naar Frankrijk en Italië. De nonnen maakten zich zorgen, maar moeder MaryMeg had het uitgebreid besproken met zuster Tommy en die had haar overgehaald om Alex te laten gaan. Het werd tijd dat ze haar vleugels uitsloeg. En ze hoefde niet op een dubbeltje te letten, dus ze kon in de betere hotels verblijven. Beide vrouwen vertrouwden erop dat Alex voor zichzelf kon zorgen en veilig zou zijn. Ze was verstandig en zou het gevaar niet opzoeken.

Alex lag op bed te dromen over de volgende week, over de dag dat ze zou vertrekken naar Rome, toen er op de deur werd geklopt en zuster Regina binnenglipte. Ze zag er de laatste tijd beter uit. Ze was weer wat aangekomen en ze leek rustiger. Glimlachend ging ze aan het voeteneinde van Alex’ bed zitten.

‘We waren allemaal zo trots op je vandaag.’ Ze waren altijd trots op haar geweest en Alex glimlachte dankbaar.

‘Het was geweldig.’ Deze dag was alles waar ze ooit van had gedroomd en meer. De enige die ontbrak was haar vader.

‘Ik moet je iets vertellen,’ begon zuster Regina voorzichtig. Moeder MaryMeg had haar gevraagd het nieuws pas aan Alex te vertellen na haar afstuderen zodat ze niet afgeleid zou raken.

Alex raadde meteen wat ze wilde zeggen: ‘Treed je uit?’

Haar vriendin knikte met tranen in haar ogen. Het waren tranen van emotie, niet van verdriet. Ze had er jaren over gedaan om tot deze beslissing te komen en ze wist dat het de juiste keuze was. Alex was niet verbaasd. Ze wist hoelang haar vriendin met het vraagstuk geworsteld had.

‘Ik moet wel. Als ik niet ga zal ik altijd het gevoel hebben dat het leven aan me voorbijgegaan is. Moeder MaryMeg heeft gezegd dat ik altijd terug mag komen. Het is niet dat ik verbannen of geëxcommuniceerd word. Ik moet het leven buiten het klooster proeven en zien of het iets voor me is. Misschien kom ik met hangende pootjes terug, maar als ik niet ga krijg ik spijt. Het is vergelijkbaar met jouw behoefte om te schrijven. Als je niet schrijft ben je jezelf niet. Ik wil een doorsnee leven met een man en kinderen, als dat me gegeven is.’

Alex vond het een logische stap en ze hoopte dat Regina zou vinden wat ze zocht. Als ze een kinderwens had, dan zou het fijn zijn als die ook uitkwam. ‘Waar ga je wonen?’

‘Ik heb de helft van een appartement gehuurd, samen met een huisgenoot. En ik heb een baan gevonden als onderwijzeres op een openbare school in Boston-Zuid. Ik begin eind augustus. Ik blijf tot juli hier en dan verhuis ik naar mijn appartement.’ Regina had het gevoel dat dit haar laatste kans was om het leven te leiden waar ze al zo lang van droomde.

‘Weten de anderen het al?’

‘Nee, jij bent de eerste. Behalve moeder MaryMeg, die lieverd weet het al een maand.’ Verdrietig keek ze Alex aan. ‘We houden toch wel contact, hè?’ Ze waren al ruim zeven jaar vriendinnen. Regina had Alex op zien groeien van tiener tot jonge vrouw en was getuige geweest van het ontwikkelen van haar schrijverstalent. Regina was van plan om zelf ook een boek te schrijven, een roman over een non die uit het klooster trad. Ze wist dat ze niet het talent had van Alex, maar ze had een verhaal te vertellen, zelfs als het maar voor één boek was. ‘Het is alleen niet te hopen dat er in mijn boeken koppen gaan rollen.’

Lachend omhelsden ze elkaar en Alex beloofde dat ze haar zou schrijven vanuit Europa.

‘Hoelang ga je?’

‘Dat weet ik nog niet,’ zei Alex. ‘Ik heb geen haast. Ik ben van plan om een paar maanden te reizen en ik denk dat ik in het najaar terugkom om aan een nieuw boek te beginnen. Maar ik kan daarginds natuurlijk ook schrijven.’

‘Kom me gauw opzoeken wanneer je terug bent.’

Opgewonden bleven ze tot het avondeten op Alex’ bed kletsen over hun respectievelijke plannen voor ze samen naar beneden gingen. Moeder MaryMeg zag direct dat zuster Regina haar geheim met Alex had gedeeld. Dat was prima, ze wist hoe sterk de band was tussen de twee. Daarnaast zou Regina niet in schande vertrekken, ze vertrok met haar persoonlijke zegen om op zoek te gaan naar zichzelf. Moeder MaryMeg begreep heel goed dat het kloosterleven niet voor iedereen was weggelegd en dat de keuze van een tiener, twintig jaar geleden, niet meer paste bij het toekomstbeeld van een vijfendertigjarige vrouw.

Een week later nam Alex afscheid van Bert. Ook hem beloofde ze te schrijven en af en toe te bellen. Hij raadde haar aan om de komende twee maanden even afstand te nemen van haar schrijven en op die manier de put weer te vullen, zoals hij het noemde. Het zou haar goeddoen om even pauze te nemen. Ze had in relatief korte tijd vijf boeken geschreven en hij verwachtte dat ze in Europa veel nieuwe ideeën op zou doen. Er waren zoveel plaatsen die ze van plan was te bezoeken: Parijs, Rome, Florence, Pisa en de Provence. Ze had een lange lijst van steden en regio’s waarover ze gelezen en gedroomd had, en stuk voor stuk zouden het geweldige settings voor nieuwe boeken zijn.

Met zijn drieën brachten zuster Regina, zuster Xavier en zuster Tommy Alex naar het vliegveld. Ze had maar twee tassen bij zich. De ene tas was loodzwaar omdat haar Smith Corona daarin zat. Haar laptop zat in haar handbagage, samen met twee van haar vaders lievelingsboeken en een paar notitieboeken voor het geval ze handgeschreven aantekeningen wilde maken. Ze had vooral casual kleding ingepakt en een paar jurkjes.

Voor vertrek had ze moeder MaryMeg stevig omhelsd en bedankt voor alles. Maar hoe bedankte je iemand die je een derde van je leven een thuis had gegeven en als familie was geworden? Daar waren geen woorden voor, dus hield ze haar alleen maar stevig vast. Moeder-overste gaf haar haar zegen en liet haar beloven voorzichtig te zijn en af en toe te bellen. Dat beloofde Alex.

In tranen namen de drie surrogaatmoeders en Alex afscheid op het vliegveld. Het kostte moeite om elkaar los te laten en Alex bleef zwaaien toen ze door de douane ging, totdat ze haar niet meer zagen. Afwisselend lachend en snikkend haalden de nonnen herinneringen aan de tijd met Alex op, toen ze terugreden naar het klooster. Tegen de tijd dat ze daar aankwamen zat Alex in het vliegtuig aan hen te denken. Ze ging een spannende tijd tegemoet, maar ze wist dat ze altijd een thuis had om naar terug te keren.

Gelukkig overtrof de reis haar stoutste verwachtingen. Rome was de mooiste stad die ze ooit had gezien met het Colosseum, de Sint-Pietersbasiliek, het Vaticaan en de ontelbare hoeveelheid prachtige, kleine kerkjes. Ze bleef er een week en wandelde overal naartoe. Daarna reisde ze door naar Florence, waar ze dagen doorbracht in het Uffizi voor ze doorreisde naar Venetië en elke kerk en elk monument op haar verlanglijstje bezocht.

In Venetië rijpte het idee voor een nieuw boek en maakte ze veel aantekeningen. De grachten en de palazzi waren de ideale setting voor een sinistere, middernachtelijke misdaad waaraan Interpol te pas moest komen, en zo ontstond het idee voor een Italiaanse thriller.

Na Venetië maakte ze een korte stop in Milaan voor ze doorvloog naar Parijs waar ze twee weken bleef. Intussen was het half juli en ze had een paar keer gebeld naar het klooster om te laten weten hoe het met haar ging. Na Parijs huurde ze een auto waarmee ze naar de Loirevallei reed en verliefd werd op de Provence.

Na Frankrijk genoot ze ondanks het vreselijke weer van Ierland voor ze naar Londen vloog om daar twee weken lang de stad te verkennen. Inmiddels was ze ruim twee maanden in Europa, had ze nog geen zin om naar huis te gaan en stond een van haar notitieboeken vol aantekeningen voor een nieuw boek.

Ze vond een kamer in een klein hotel in Bloomsbury en vroeg zich af wat ze verder wilde doen. Ze belde Rose om te vertellen waar ze was, en die had een leuk idee: ‘Je uitgever heeft een vestiging in Londen. Misschien kunnen zij voor je regelen dat je daar een tijdje kunt werken. Aangezien het een Amerikaans bedrijf is, weten ze vast wel hoe ze je aan een werkvergunning kunnen helpen en betalingen kunnen waarschijnlijk via de Verenigde Staten worden geregeld als een soort stageplek of iets dergelijks.’

Alex vond het een leuk idee. Ze had nog geen zin om naar huis te gaan en dit zou haar de kans geven om nog even te blijven. Ze kon natuurlijk niet vertellen dat ze Alexander Green was, maar met haar stage in New York als werkervaring zou ze misschien een kans maken. Een paar dagen later ging ze naar de uitgeverij om te vragen of er vacatures waren voor een assistent-redacteurstagiaire op de redactie. Een van de junior redacteuren was onlangs terugverhuisd naar Amerika en de assistent-redacteur zou haar plek innemen, dus ze stelden voor dat Alex een dag later op gesprek zou komen. Dan zou ze als stagiair zonder werkvergunning de functie van assistent-redacteur kunnen innemen tot er iemand anders gevonden was.

Alex trok het enige nette jurkje aan dat ze meegenomen had en na een gesprek van twee uur, waarbij ze met verschillende mensen gesproken had, werd ze aangenomen. Het salaris was laag, maar ze had haar eigen geld. Het ging haar om de ervaring, niet om wat ze zou verdienen en dat was een heel verschil met haar vriendin Regina die op het punt stond weer Brigid O’Brien te worden en zich zorgen maakte over hoe ze de eindjes aan elkaar moest knopen met haar baantje in het onderwijs. Alex had de vrijheid om te doen wat ze wilde, zolang ze wilde. Ze belde moeder MaryMeg om te vertellen wat ze ging doen en legde uit dat het voor de duur van een paar maanden zou zijn omdat de uitgeverij tegen die tijd vast weer een vervanger voor haar zou hebben gevonden.

‘Heel goed,’ zei moeder MaryMeg, ‘dit is waarvoor je in Europa bent. Om de wereld te ontdekken en inspiratie op te doen voor je boeken.’

Via een makelaar huurde Alex voor de duur van drie maanden een klein, gemeubileerd appartement in Knightsbridge. Dat leek haar verstandiger dan drie maanden in een hotel te logeren. Nu had ze een baan en een huis in een nieuwe stad. Ze voelde zich heel avontuurlijk toen ze de volgende dag naar haar werk wandelde en zich meldde bij Margaret Wiseman, een oudere redacteur met een specialisatie in historische fictie. Kortaf wees ze Alex haar bureau, overhandigde haar een stapel werk en deed verder geen moeite om haar welkom te heten. Tot aan de lunch was Alex zoet met de eenvoudige klusjes, zoals archivering, die Margaret Wiseman haar had toebedeeld en toen kwam Fiona, een van de jongere assistenten, haar vragen of ze zin had om met hen te lunchen. Fiona bleek drie jaar ouder dan Alex en ze gingen met een gezellig groepje naar een broodjeszaak waar het gesprek ging over mensen die ze nog niet kende. Ze waren benieuwd hoe iemand vanuit Boston op een stageplek bij een uitgeverij in Londen terecht was gekomen. Geïnteresseerd luisterden ze naar Alex die vertelde dat ze in juni afgestudeerd was in Boston en sinds die tijd op reis was geweest door Europa.

‘Wat goed!’ zei een van de meisjes bewonderend. Met het hele groepje wandelden ze gezamenlijk terug naar de uitgeverij, waar ze in de lift stapten met een aantrekkelijke man in een zwart shirt, zwarte spijkerbroek en zwarte motorlaarzen. Zijn haren zaten door de war en Alex vermoedde dat zijn stoppelbaardje opzettelijk de indruk moest wekken dat hij zich een week niet had geschoren. Ze lachte zachtjes bij de gedachte dat hij haar aan een van de personages uit haar boeken deed denken.

Hij sprak haar aan toen ze tegelijkertijd de lift uit stapten en dezelfde kant op liepen.

‘Nieuw in de stad?’ vroeg hij met een opgetrokken wenkbrauw.

Alex droeg een spijkerbroek en T-shirt met lange mouwen omdat haar verteld was dat dat de gangbare kledingkeuze was op de uitgeverij. Geen teenslippers, korte broeken of haltertopjes, maar een spijkerbroek was prima. De man paste zijn tempo aan het hare aan en ze antwoordde eenvoudigweg: ‘Ja.’

‘Aha. Amerikaanse?’

‘Boston.’

‘Interessant.’ Hij glimlachte.

Alex liep naar haar plek en vroeg zich af wat zijn functie was, aangezien de hele verdieping voornamelijk uit redactiemedewerkers leek te bestaan. Hij verdween een andere gang in en pas aan het einde van de dag, toen ze allebei tegelijk het pand verlieten, zag ze hem weer terug.

‘En, hoe was het op school?’ vroeg hij.

‘Niet slecht voor een eerste dag,’ lachte ze. De taken van haar eerste dag waren eenvoudig geweest. Het was vooral veel archiefwerk geweest, maar dat vond ze niet erg. Ze was in een ander land en er lag een hele stad waar ze haar eigen taal kon spreken klaar om ontdekt te worden.

‘Logeer je bij vrienden?’ vroeg hij nieuwsgierig toen Alex probeerde het busschema voor de deur te ontcijferen. Ze had een plattegrond bij zich gestoken, maar daarmee zag ze eruit als een toerist en dat wilde ze niet.

‘Nee, ik heb geluk gehad, ik heb een gemeubileerd appartement gevonden.’

‘Zal ik je afzetten?’ Hij gebaarde naar een kleine, gehavend uitziende Fiat die langs de stoep geparkeerd stond. Het stuur zat, in tegenstelling tot Britse auto’s, aan de linkerkant. Ze twijfelde even en knikte toen. Hij was geen volslagen vreemde, ze wist tenslotte waar hij werkte.

‘Oké, graag.’

‘Waar woon je?’ Ze noemde het adres en net als eerder op de dag schoot een van zijn wenkbrauwen omhoog. ‘Zo, dat is chic. Ik woon in Notting Hill.’ Onderweg naar haar huis stelde hij voor om samen een hapje te eten. Alex vond dat hij nogal hard van stapel liep en ze wist niet zeker of hij gewoon aardig was of een oogje op haar had. ‘Vlak bij waar je woont zit een eetcafé waar ik graag kom. Heb je zin om daar een biertje en een hamburger te doen?’

‘Dat klinkt goed,’ glimlachte ze.

Ze bestelden eten en wijn in het gezellige, donkerbruine eetcafé. Ze bedacht dat ze niet eens wist hoe hij heette en stelde zichzelf voor.

‘Ivan White,’ zei hij in antwoord. ‘Vertel eens, wat wil je later worden als je groot bent?’ vroeg hij terwijl ze op hun eten wachtten. ‘Toch geen redacteur, of wel?’

‘Waarschijnlijk niet, nee. En jij?’

‘Ik ben redacteur non-fictie. Ergens in mij broeit een roman. Ik wacht op de dag dat die eruit komt.’ Alex kreunde bijna toen hij dat zei. Alsjeblieft niet weer een auteur. Maar misschien liep ze op de zaken vooruit. Hij had weliswaar in hoog tempo toenadering gezocht, maar misschien was het gewoon vriendelijk collegiaal gedrag. ‘En je bent geen auteur?’ Hij leek verbaasd.

‘Niet echt. Ik heb tijdens mijn studie wel wat dingen geschreven,’ antwoordde ze vaag. ‘Vooral voor mijn opleiding. En wat korte verhalen toen ik op de middelbare school zat.’

‘Dus het is niet je droom om fictie voor vrouwen te schrijven?’

‘Nee, absoluut niet,’ antwoordde Alex hartgrondig. Daar was geen woord van gelogen.

‘Wat heerlijk verfrissend. De meeste vrouwen die ik ken willen romanschrijfster worden. Bijzonder oninteressant, kan ik je vertellen.’

Alex vroeg zich af waarom het wel interessant was als hij een roman schreef, maar niet als een van de vrouwen met wie hij uitging dat deed. Maar dat vroeg ze niet.

‘Wat heb je op schrijfsters tegen?’

‘Ze nemen zichzelf veel te serieus en inhoudelijk is het allemaal erg emotioneel en overdreven dramatisch of romantisch. Bah.’ Hij trok een vies gezicht.

‘Wat voor roman zou jij dan schrijven?’ Ze begon nieuwsgierig te worden naar wat hem dreef. Hij leek behoorlijk zelfverzekerd en hij zag er goed uit en dat wist hij. Zelfs het vijfdagenstoppelbaardje leek gekunsteld, maar het stond hem goed. Ze vond nog steeds dat ze hem moeiteloos als een van de schurken in haar boeken kon opvoeren, misschien terecht.

‘Ik zie mezelf meer als een Tom Wolfe,’ zei hij zorgeloos.

‘Indrukwekkend.’

‘Dat is waar ik me toe aangetrokken voel en ik denk dat mijn stijl daarop zal lijken als ik ooit een keer ga zitten om mijn verhaal op papier te zetten.’ Hij klonk erg zelfverzekerd en Alex lachte in zichzelf.

‘Ik ben zelf een groot liefhebber van thrillers,’ zei ze om een klein beetje van onderwerp te veranderen.

‘Zoals welke?’

Ze noemde wat titels en auteurs waar hij niet van onder de indruk leek. Ze besloot hem een beetje uit te dagen. ‘Heb je wel eens iets van Alexander Green gelezen?’

Hij knikte. ‘Ja, die is heel goed. Maar is het jou ook opgevallen dat hij een vaste formule volgt?’

Het raakte haar dat hij vond dat ze aan de hand van een vaste formule schreef, in plaats van elke keer nieuw en verfrissend.

‘Hoeveel heb je er gelezen?’

‘Twee, geloof ik. Bijzonder dat jij ze hebt gelezen. Ze zijn nogal wreed.’

‘Ik las vroeger behoorlijk bloederige thrillers met mijn vader.’

‘Je bent een bijzonder meisje, of niet?’ mijmerde hij. ‘Je trekt de wereld rond, blijft hangen in Londen en vindt een baantje en een appartement en je leest mannenboeken. Je was vast een enorme wildebras als kind. Hoe zijn je ouders?’

‘Die zijn overleden toen ik klein was. Mijn vader werkte voor een bouwbedrijf, mijn moeder was actrice en model.’

‘Dat klinkt niet als een geweldige combinatie,’ zei hij en nam een hap van zijn eten.

‘Dat klopt. Mijn moeder is bij ons weggegaan toen ik zeven was en daarna was ik tot mijn veertiende alleen met mijn vader.’

‘En toen?’

‘Dat is een lang verhaal.’ Ze had geen zin om hem over het klooster te vertellen. Ze kende hem nog niet goed genoeg en had hem nu al meer verteld dan ze van plan was geweest.

‘Dat klinkt als een heel verdrietig of juist heel gelukkig verhaal,’ raadde hij.

‘Best gelukkig. Ik ben goed terechtgekomen.’

‘Je bent getrouwd en hebt drie kinderen.’

‘Haha, nee, dat zeker niet.’

‘Hoe oud ben je eigenlijk?’ Dat vroeg hij zich al af sinds hun ontmoeting in de lift. Hij ging recht op zijn doel af en wilde alles van haar weten.

‘Tweeëntwintig. Ik ben in juni afgestudeerd.’

‘En meteen uitgebreid op rondreis door Europa,’ zei hij. ‘Dan had je rijke ouders, want arme mensen kunnen dat niet. Hebben ze je veel geld nagelaten?’

‘Dat is wel een beetje een botte vraag, hè?’

‘Het kan geen kwaad om ernaar te vragen, toch? Als je rijk bent, betaal jij. En anders betaal ik,’ zei hij half schertsend.

‘Zullen we de rekening delen?’ Alex wilde hem niets verschuldigd zijn. Als ze als gelijken begonnen, dan konden ze misschien vrienden worden. Maar uiteindelijk betaalde hij en zei hij dat hij een grapje maakte. Hij bracht haar thuis en bedankte haar voor de leuke avond.

‘Jij ook bedankt,’ antwoordde Alex op haar gemak. Ze had nog geen vrienden in Londen en wilde beginnen met een schone lei. Ze verheugde zich erop om weer te gaan schrijven wanneer ze eenmaal haar draai gevonden had.

‘Maar ik denk wel dat je tegen me liegt,’ zei hij.

‘Waarover?’ vroeg ze verbaasd.

‘Ik denk dat je stiekem toch een schrijver bent.’

‘Hoezo?’ Ze was benieuwd naar waarom hij dat dacht.

‘Omdat er weinig is dat je ontgaat. Ik heb gezien hoe je naar mij kijkt en alle andere mensen om je heen. Ik durf te wedden dat je een nauwkeurige omschrijving kunt geven van iedereen die vanavond in het eetcafé was.’

‘Nee hoor.’ Hij had volkomen gelijk en dat betekende dat hem ook weinig ontging.

‘Je kijkt als een auteur naar mensen, je observeert hun reacties en emoties zodat je ze later kunt gebruiken.’

‘Je laat me klinken als een giftige spin of een enge slang.’

‘Misschien ben je dat wel en heb ik het nog niet door.’ Ze wisten natuurlijk nog helemaal niets van elkaar. Hij had haar zelfs nog minder over zichzelf verteld dan Alex hem. Het was een eenrichtingsgesprek geweest.

‘Waar ben jij eigenlijk opgegroeid?’ vroeg Alex.

‘In Londen. Bij mijn oma. Mijn ouders waren acteurs die eeuwig op tournee waren. Ik zag ze zelden. Dus we hebben een beetje dezelfde jeugd gehad. Misschien dat we ons daarom tot elkaar aangetrokken voelen.’

Alex vond dat hij daar wel een enorme aanname deed. Ze hadden elkaar net ontmoet en alleen nog maar een hapje gegeten. Ze voelde zich niet ‘tot hem aangetrokken’. Ze was gewoon nieuwsgierig van aard en vooral heel voorzichtig sinds haar ervaring met Scott.

‘Mensen uit disfunctionele gezinnen zoeken elkaar altijd instinctief op, denk je niet? Al mijn vriendinnen kwamen van gescheiden ouders.’

Haar ouders waren gescheiden, maar haar vader was allesbehalve disfunctioneel geweest. Hij was een ontzettend stabiele man, die hooguit de grote fout had gemaakt met haar moeder te trouwen.

‘Ik weet niet of die theorie opgaat,’ zei ze sceptisch.

‘Ik durf te wedden van wel. En er zijn een heleboel dingen die je me nog niet hebt verteld.’

‘En misschien wel nooit zal vertellen ook,’ plaagde ze hem. Hij liep behoorlijk hard van stapel, voor een eerste afspraak. Bij haar appartement aangekomen stapte ze uit en bedankte ze hem voor het etentje.

‘Binnenkort doen we het over,’ antwoordde hij alsof die beslissing alleen bij hem lag. Hij stak zijn hand op als groet en reed weg en Alex ging naar binnen. Ze had nog een tas uit te pakken en kleren op te bergen en dacht na over Ivan White terwijl ze dat deed. Hij was aspirant-schrijver, iets te opdringerig naar haar smaak en te nieuwsgierig. Ze besloot hem op afstand te houden. Ze zette hem uit haar hoofd en zocht een plekje voor haar vaders foto en zijn twee lievelingsboeken.

De daaropvolgende weken bleek Ivan verrassend vasthoudend. Elke keer als hij haar mee uit eten vroeg, zei ze dat ze geen tijd had. En elke keer wilde hij weten waarom en of ze misschien een vriendje had in Londen. Dat ontkende ze.

‘Wil je geen relatie?’

‘Nee, niet per se. Ik wil een beetje rondkijken, mijn werk goed doen, de stad verkennen, wat vrienden maken en wat werk dat ik bij me heb afmaken. Als er tussen die bedrijven door een man opduikt, dan is dat prima, maar ik ben niet op zoek.’

‘Ben je soms bang voor mannen?’ drong hij aan.

‘Nee, ik ben bang dat ik een vergissing maak en verdrietig word.’

‘Dan zet je er een punt achter en begin je opnieuw.’

‘Dat klinkt me te vermoeiend. Ik ben liever voorzichtig vanaf het eerste moment.’

‘Je bent niet wijs. Je moet toch leven? Hoe kun je nou leven als je nooit fouten maakt?’ Hij probeerde haar altijd zijn mening op te dringen. Een maand lang bleef hij aandringen op een volgend etentje voor ze eindelijk toegaf. Intussen wist ze dat hij zevenentwintig was en dat hij nog niet zo lang single was omdat zijn vriendin hem verlaten had voor iemand anders. Alle vrouwen op de uitgeverij vonden hem een lekker ding, maar hij leek ze ook een playboy. Tijdens een lunch met Fiona, een prentenboekenredacteur uit Dublin waar ze goed mee op kon schieten en een paar andere vrouwen, vroeg Alex waarom ze dat dachten en ze zeiden dat het gewoon een gevoel was dat ze bij hem hadden.

Alex’ werk bleek allesbehalve uitdagend. Haar leidinggevende gaf haar weinig interessante klusjes en vooral veel archiveringswerk. Ze nam aan dat Alex niet lang zou blijven en ze nam niet de moeite om vriendelijk tegen haar te zijn. Het leek zelfs alsof ze Alex niet mocht. De dagen waren lang en saai. In de weekenden was ze druk met het schrijven van de opzet voor haar nieuwe boek.

Ivans werk als ‘redacteur non-fictie’ leek voornamelijk te bestaan uit het corrigeren van drukproeven voordat de boeken naar de drukker gingen. Geen van beiden hadden ze dus interessant werk, maar Alex genoot van het idee dat ze een baantje had in een stad als Londen en meer had ze op dit moment niet nodig. Ze was bijna zover dat ze aan haar nieuwe boek kon beginnen en had al een paar keer telefonisch overleg gevoerd met Bert. Hij was enthousiast over haar opzet en verwachtte dat de uitgever dat ook zou zijn.

Ivan bracht graag tijd met haar door, zogenaamd als vrienden. Hij had het vaak over de roman die hij wilde schrijven en daar werd Alex onrustig van. Als hij er ooit achter kwam dat er boeken van haar hand verschenen waren, zou hij net als Scott verteerd kunnen worden door jaloezie en het op de een of andere manier op haar af kunnen reageren. Dat wilde ze niet nog een keer meemaken en ze paste dan ook altijd heel goed op haar woorden.

Op een dag kwam Ivo Alex ophalen om naar de tentoonstelling over toegepaste kunst in het Victoria en Albert Museum te gaan. Terwijl hij op haar wachtte zag hij een envelop van haar agente op haar bureau liggen, met daarin de verschijningsdata van haar boeken en een cheque van vijftigduizend dollar voor de royalty’s van haar eerste boek. Gelukkig stonden de titel en de naam Alexander Green nergens vermeld, alleen de verschijningsdatum. Ze zag nog net hoe hij een blik in de envelop wierp toen ze de kamer binnenkwam. Hij deed een stap naar achteren en keek haar geschokt aan. Hij wist, net als veel andere Britten, wie Rose Porter was.

‘Waar heb jij een literair agente voor nodig?’ vroeg hij op beschuldigende toon.

‘Ik heb geen literair agent. Ik heb vorige zomer een tijdje voor haar gewerkt,’ antwoordde Alex, maar het klonk niet erg overtuigend. ‘Ik krijg soms nog post van ze en ik had nog geld van een belastingverrekening van ze tegoed,’ voegde ze eraan toe voor het geval hij had gezien dat er een cheque in de envelop zat. Maar ze was vooral boos dat hij zo onbeschoft was geweest om haar post door te nemen.

‘Dan heb je kennelijk een torenhoog salaris verdiend daar,’ merkte hij scherp op.

‘Nee hoor. Hoezo? Waar maak je dat uit op?’

‘Uit een belastingverrekening van vijftigduizend dollar.’

Alex kromp in elkaar. ‘Bemoei je met je eigen zaken, Ivan,’ zei ze.

‘Sorry. Je hebt gelijk. Ik had niet aan je spullen mogen zitten. Maar ik wilde weten waarom je post krijgt van zo’n beroemde literair agent.’

‘Dan had je me dat moeten vragen. Ik wil dat je van mijn spullen afblijft.’

‘Je verbergt iets voor me, hè?’ zei hij op beschuldigende toon. Ze wist dat hij steil achterover zou slaan van haar verhaal, maar gelukkig zat er niets in de envelop dat haar in verband bracht met de Green-boeken. De uitgeverij was zo zorgvuldig dat zelfs de mensen van de administratie niet wisten wie ze was. De betalingen werden gedaan aan Rose Porters agentschap die ervoor zorgde dat het geld bij Alex terechtkwam. De boeken werden, zonder titel, boek 1, boek 2, et cetera vermeld. Maar het was inderdaad een enorme cheque en waarom zou een literair agent zo’n bedrag naar haar sturen?

‘Er is niets wat je zou moeten weten.’

‘Heb je ooit een boek geschreven?’ vroeg hij terwijl hij haar recht in de ogen keek. Eerder had ze gezegd van niet en ook dat ze geen plannen in die richting had, wat een klinkklare leugen was en hij voelde dat ze iets voor hem verborgen hield.

‘Ik schreef vroeger wel eens korte verhalen, maar dat is al lang geleden.’

‘Het is een enorm bedrag, Alex.’

‘Ik heb vorig jaar via het agentschap als ghostwriter voor een beroemde auteur gewerkt.’ Ze bedacht het ter plekke en het klonk zo plausibel dat ze hem er bijna mee overtuigde.

‘Waarom heb je dat niet eerder gezegd?’

‘Omdat ik een geheimhoudingscontract heb moeten tekenen met de auteur, dus ik mocht er niets over vertellen. Dat mag ik nog steeds niet,’ zei ze stijfjes.

‘Sommige mensen hebben ook altijd mazzel,’ zei hij jaloers. ‘Voor dat soort bedragen wil ik ook wel ghostwriter worden. Wie was het?’

‘Dat zeg ik net, daar kan ik niets over zeggen zonder contractbreuk te plegen.’

‘Is het een man of een vrouw?’ hield hij vol.

‘Een man,’ verzon ze.

‘Belachelijk. Waarom zouden ze een vrouw vragen als ghostwriter voor een man. Dat heb je als lezer toch meteen door? Een vrouw kan nooit of te nimmer schrijven als een man.’ De geschiedenis bewees het tegendeel, maar ze had geen zin om hem daarop te wijzen. Mensen zoals hij, met een beperkte visie en een groot vooroordeel, hadden ervoor gezorgd dat ze haar boeken onder pseudoniem publiceerde.

‘Omdat ik de enige was die de opdracht aan wilde nemen. Het is nogal een moeilijke man.’

‘Nou, dan heb je geluk gehad dat je zoveel geld kon verdienen. Dus je had geen rijke vader maar een luxe zomerbaantje. Dat soort bedragen hoef je deze zomer niet te verwachten,’ zei hij.

Alex knikte, legde de envelop in haar bureaula en hoopte dat hij het onderwerp verder zou laten rusten. Maar Ivan was de rest van de dag uit zijn humeur en toen ze na hun museumbezoek een hapje gingen eten begon hij weer over de roman die hij wilde schrijven. Inmiddels vreesde Alex dat onderwerp. Ze was bang dat hij haar zou haten als hij wist hoe hoog het honorarium voor haar meest recente twee thrillers was. Zou ze ooit weten te ontkomen aan dit soort jaloerse aspirant-schrijvers die haar het succes zouden misgunnen als ze wisten dat zij schuilging achter Alexander Green?

‘Schrijf dat boek dan,’ reageerde ze kribbig, ‘in plaats van er alleen maar over te praten. Als je die roman wil schrijven moet je met je kont op een stoel gaan zitten en er gewoon aan beginnen.’

‘En wanneer zou ik dat moeten doen? Ik werk de hele dag en ’s avonds kom ik moe thuis.’

Dat gold voor haar ook en tijdens haar studie was ze zelfs regelmatig om vier uur ’s morgens opgestaan om te kunnen schrijven voor de colleges begonnen of na het studeren opgebleven om ’s nachts door te werken aan haar boek. Die gedrevenheid moest je nu eenmaal hebben.

‘Je zou er in de weekenden aan kunnen werken,’ gaf ze aan.

‘Dan heb ik andere dingen te doen,’ antwoordde hij op klagende toon. En ik moet naar buiten om inspiratie op te doen. Je kunt niet gewoon gaan zitten en als een boekhouder met een rekenmachine aan de slag gaan.’

‘Soms is dat gewoon hoe het gaat,’ antwoordde Alex vol overtuiging. Ze wist wat het kostte om een boek te schrijven, Ivan niet. Hij dacht dat hij op zijn gemak kon gaan schrijven wanneer hij daar zin in had. Hij was er niet serieus mee bezig en zou nooit een boek schrijven, dat begreep ze nu. Hij zou er altijd over blijven praten, maar als hij echt had gewild had hij zijn roman allang geschreven. Hij kon alleen maar klagen en zou altijd jaloers zijn op anderen die zich wel inzetten om hun doel te bereiken. Het schrijven van een boek was geen sinecure, het was hard werken. Ze had er nachtrust, feestjes en plezier voor laten schieten en er romantiek en potentiële relaties voor opgegeven. Voor Alex was het schrijven haar leven en de beloning bestond uit het schrijven van de laatste bladzijde in de wetenschap dat je een heel boek had voltooid. Ze verwachtte niet dat Ivan dat plezier ooit zou beleven, die inzet had hij er gewoonweg niet voor over.

‘Omdat jij een keertje als ghostwriter voor een vent met een dikke portemonnee hebt gewerkt, denk jij nu te weten hoe het is om een boek te schrijven?’

Zowel de toon als de woorden zelf, vielen niet in goede aarde bij Alex.

‘Ik weet wat ervoor nodig is om een boek te schrijven. Je moet er een heleboel voor opgeven. Maar wat je ervoor terugkrijgt is veel beter.’

‘Ja, het geld,’ zei hij schamper.

‘Nee, de trots op je werk,’ antwoordde ze met lichtjes in haar ogen die hij nog niet eerder had gezien. ‘Het geld is een prettige bijkomstigheid, maar uiteindelijk gaat het daar niet om.’

‘Ik haat mijn werk,’ zei hij toen en Alex had medelijden met hem.

‘Misschien moet je ander werk zoeken.’

‘Zoals wat?’

‘Geen idee. Wat lijkt je nog meer leuk, behalve een boek schrijven?’ Ze vroeg zich af of dat laatste hem wel echt leuk leek. ‘Het mooie van schrijven is dat je een wedstrijd met jezelf aangaat, en niet met iemand anders.’

‘Lulkoek. Elke auteur wil in de bestsellerlijsten terechtkomen.’ Hij zei het met een air alsof hij de wijsheid in pacht had.

‘Natuurlijk, maar tijdens het schrijfproces staan ze er alleen voor, als het beklimmen van een persoonlijke Mount Everest.’

Ivan keek haar blanco aan, alsof ze onzin sprak en hij geen woord geloofde van wat ze zei. ‘Jij zult nooit of te nimmer een boek schrijven, Alex,’ zei hij vol overtuiging. ‘Je begrijpt totaal niet waar het om draait.’

‘Nee, je zult wel gelijk hebben,’ stemde ze met hem in en daarna ging het gesprek eindelijk over andere dingen, zoals het museum dat ze die dag hadden bezocht.

Alex was ontdaan dat Ivan zo weinig wist van het uitgeversvak en van wat auteurs tijdens het schrijfproces meemaakten. Zelf had ze enorm veel respect voor andere auteurs. Het waren stuk voor stuk eenzame bergbeklimmers die onderweg moesten vechten voor hun eigen leven en dat van hun personages. Het was alsof je een standbeeld uit marmer beitelde, het tot leven bracht en er een wezen van vlees en bloed van wilde maken. Auteurs bevielen van hun personages. Door zich alleen maar te richten op het geld, miste Ivan het beste van het schrijven. Het geld was een prettige bijkomstigheid, maar het creatieve proces was niet in geld uit te drukken. Maar geen enkele auteur deed het alleen voor het geld want daarvoor kostte het eindresultaat hun te veel bloed, zweet en tranen.

Tijdens het eten spraken ze over van alles en nog wat en aan het eind van de avond was Ivans humeur weer opgeklaard. Hij was graag in haar gezelschap, ook omdat ze iets mysterieus had.

Alex had gemengde gevoelens over Ivan. Wanneer hij charmant en grappig was, dan was hij leuk. Maar op de momenten dat hij bozig en jaloers was wilde ze wegrennen. Onderhuids brandde er bij hem een afgunstig vlammetje. Ze wist niet of ze vriendschap voor hem voelde of meer, en ze wist niet goed raad met die gevoelens. Ze zou zo graag iemand in vertrouwen nemen over de boeken die ze schreef, maar ze wist dat hij nooit die persoon zou zijn.

Hun vriendschap verliep onregelmatig. Soms vond ze het leuk om met hem uit te gaan, maar toen ze een paar weken later aan haar nieuwe boek begon had ze geen tijd meer voor hem of de collega’s van de uitgeverij die haar mee uit vroegen. Ze had veel telefonisch contact met Bert in Boston. Hij was als de dirigent en zij was als het orkest dat alle instrumenten bespeelde die hij haar aanwees. Ze had enorm veel respect voor hem en vertrouwde blind op zijn aanwijzingen. Hij vond de onderhuidse subtiliteiten in haar nieuwe thriller geweldig, vooral in combinatie met het psychologische element dat ze had toegevoegd. Haar schrijfstijl was volwassen geworden en dit boek werd beter dan al haar voorgaande.

Een aantal weken lang maakte ze geen tijd voor Ivan en toen ze eindelijk weer eens afspraken in een eetcafé vroeg hij achterdochtig: ‘Heb je een relatie?’

Ze overwoog even om te zeggen dat ze weer als ghostwriter aan het werk was, maar deed het niet. Voor wie zou ze hier moeten schrijven? Behalve Ivan, haar leidinggevende en de collega’s kende ze niemand in Engeland. Ze had geen tijd gehad om nieuwe vrienden te maken, zeker niet nu ze weer aan een boek begonnen was. Hij had de Smith Corona op haar bureau zien staan, maar de getypte bladzijden van het manuscript lagen veilig in haar afgesloten bureaula.

‘Nee hoor,’ antwoordde ze onschuldig. Dat was gelogen, ze was verwikkeld in een innige relatie met de personages uit haar nieuwe boek.

De ene keer gedroeg Ivan zich als haar vriendje, de andere keer als een gewone vriend. Alex voelde zich aan de ene kant tot hem aangetrokken, maar aan de andere kant boezemde zijn competitieve, jaloerse kant haar angst aan. Ze zag hem niet als haar ideale man, maar hij was sexy en toen hij haar op een avond dat ze uit waren geweest vurig kuste, zoende ze hem met meer passie terug dan ze van plan was geweest. Zijn stemmingswisselingen waren zo extreem dat ze hem soms niet uit kon staan. Maar toen hij kuste leek haar lichaam in brand te staan. Hij wist precies hoe hij haar in vuur en vlam kon zetten en in haar onschuld was ze als was in zijn handen. Ze wist dat hij seks gebruikte om van vrouwen gedaan te krijgen wat hij wilde en ze realiseerde zich dat het een vergissing was geweest hem binnen te vragen.

‘Nee,’ zei ze zachtjes, zonder overtuiging, toen hij haar spijkerbroek openritste toen ze samen op haar bank zaten. ‘Dit mag niet... Dit wil ik niet.’ Hij lachte haar uit en liet zijn hand onder haar kanten onderbroekje glijden. Alex werd overvallen door de krachtige sensatie die hij bij haar opriep, sterker dan ze tot nu toe ooit ervaren had. Ze had seksscènes beschreven, maar nog nooit meegemaakt.

‘Kun je niet kiezen?’ fluisterde hij tussen het kussen en strelen van haar tepel door. Hij was overal: op haar mond, haar tepel, tussen haar benen en Alex kreeg nauwelijks lucht. ‘Wil je niet of mag het niet? En van wie mag het niet, Alex?’

Alex kon zich het juiste antwoord op de vraag niet herinneren. Ze had zelf ook een paar glazen wijn op en kon niet helder meer denken. Maar wat deed dat er nog toe? Waarom zou je helder willen denken als iemand zulke ongelooflijke dingen met je deed? Langzaam trok hij haar spijkerbroek uit en ineens wilde ze niets liever dan dat en kon ze geen reden bedenken waarom het verkeerd zou zijn.

‘Ik wil je, Alex... Ik heb je nodig,’ kreunde Ivan. Alex wilde hem ook. Hij spreidde haar benen, trok haar bloes uit, kuste haar tepels en drong bij haar binnen terwijl ze kreunde. Zijn handen waren overal en ze mompelde zijn naam toen hij ritmisch op haar bewoog, tot hij ineens harder stootte en ze een kreet van pijn slaakte. Ivan schonk er geen aandacht aan en Alex drukte haar nagels in zijn rug. Ze wilde dat hij stopte, maar ook dat hij doorging. Ineens slaakte hij een luide kreet, net als Alex. Het was een sensatie van pijn en genot tegelijkertijd.

Verrast keek Ivan op Alex neer. ‘Was je nog maagd?’ vroeg hij toen tot hem doordrong wat er was gebeurd.

Alex knikte. Er rolden twee tranen over haar wangen. Ze had gehoopt dat haar eerste keer zou zijn met iemand van wie ze hield. Niet omdat ze overweldigd was door lust omdat ze een paar glazen wijn had gedronken. Ze schaamde zich voor wat er was gebeurd, maar begeerte had bezit van haar genomen. Langzaam rolde hij van haar af om een handdoek te pakken om het bloed van haar benen te vegen en nam haar daarna stevig in zijn armen. Ze hoopte dat hij zou zeggen dat hij van haar hield, maar dat deed hij niet. Ze hield ook niet van hem. Soms vond ze hem niet eens aardig, maar ze hield wel van wat hij zojuist met haar had gedaan. Verward, een beetje eenzaam en met een schuldgevoel kroop ze dicht tegen hem aan en toen hij haar streelde wilde ze niets anders dan dat hij hetzelfde als daarvoor met haar deed.

12

Hun relatie was verwarrend voor Alex. Soms leek Ivan haar te haten, soms leek hij van haar te houden. Zelf wist ze ook niet wat ze voor hem voelde. Ze had een hekel aan zijn bijtende sarcasme, wrok en zijn afgunst op iedereen die het beter had dan hij of meer bereikt had dan hij. Andere keren was hij lief en zorgzaam en bracht hij haar in bed tot hoogtepunten die haar het angstwekkende gevoel gaven dat ze niet zonder hem kon. Het was niet haar gedroomde relatie, toch dacht ze soms dat hij haar beste vriend was.

Ze nam hem niet in vertrouwen over haar boeken. Dat was onmogelijk. Ivan voelde aan dat er een geheim was dat ze nooit aan hem zou toevertrouwen, een geheim waarvan hij haar de code nooit zou weten te ontfutselen. Ze was onvermurwbaar als het ging om de tijd die ze voor zichzelf nodig had om te schrijven en ze gaf geen uitleg over de afstand die ze op die momenten tussen hen creëerde. Ivan vroeg zich nog steeds af of er een andere man in het spel was, maar het leek hem onwaarschijnlijk. Hun seksleven was onvoorstelbaar, al sloot ze hem bij vlagen totaal buiten haar leven. Niets of niemand kwam tussen haar en het boek waar hij niets vanaf wist. Het was zoals het altijd was geweest: haar schrijven kwam op de eerste plaats. Daarover voelde ze zich af en toe schuldig tegenover Ivan.

Ze overwoog de kerstvakantie in Boston door te brengen, maar toen vroeg Fiona of ze zin had om samen Kerstmis bij haar familie in Ierland te vieren. Dat leek haar erg leuk. Ivan zei dat hij een hekel had aan Kerstmis en dat hij in die perioden ergens wilde zijn waar hij geen verhalen over de Kerstman hoefde aan te horen en ook geen mensen met pakjes en kerstbomen wilde zien. Hij ging naar Marokko en nodigde Alex uit om mee te gaan, maar ze wilde naar huis naar de nonnen, met Fiona mee naar Ierland, of een echte Britse Kerst in Londen beleven. Onder geen voorwaarde zou ze met hem samen de kerstdagen negeren in Marrakech. Al voor hij ging zette ze een kerstboom in huis en uiteindelijk besloot ze met Fiona mee te gaan en op oudejaarsdag terug te komen omdat Fiona die avond met vrienden door zou brengen. Ivan zou twee weken in Marokko zijn, dus dat betekende dat ze op oudejaarsavond alleen was. Ze was geïrriteerd dat Ivan wegging en ze vertelde hem dat het haar stoorde dat hun relatie alleen gebaseerd was op seks. Ze wilde de feestdagen samen met hem doorbrengen, maar hij was niet op andere gedachten te brengen.

‘Ik doe niet aan feestdagen. Het waren de meest vreselijke dagen uit mijn kindertijd en daarom kunnen ze me voortaan gestolen worden,’ zei hij koeltjes.

Er waren steeds meer dingen die haar ergerden binnen hun relatie, zoals de manier waarop hij haar behandelde als hij chagrijnig was, de dingen die hij tegen haar zei om haar naar beneden te halen, het feit dat hun samenzijn altijd om seks draaide en dat hij nooit tegen haar zei dat hij van haar hield. Of juist wanneer zijn stemming omsloeg en hij lief en zorgzaam was en wanneer de seks extra liefdevol was, wat zijn manier was om zijn liefde te tonen. Alex vroeg zich wel eens af of hij stiekem een vrouwenhater was, of dat hij gewoon niet gelukkig was en zichzelf haatte. Soms was hij moeilijk in te schatten en vlak voor de vakantieperiode was hij zo prikkelbaar dat ze blij was toen hij vertrok.

Alex had een brief gekregen van Brigid, de vroegere zuster Regina. Ze vertelde dat ze het naar haar zin had als lerares op haar school in Boston, dat ze een relatie had met de wiskundeleraar van dezelfde school en dat ze tijdens de kerstvakantie met hem meeging om zijn familie te ontmoeten. Haar vriend was achtendertig, was niet eerder getrouwd geweest en had net als zij een kinderwens. Brigid klonk gelukkig en Alex was blij voor haar.

Rose Porter had haar een witte kasjmier sjaal met bijpassende wanten gestuurd om warm te blijven tijdens de koude winterdagen. Er waren momenten dat Alex iedereen enorm miste, maar haar leven was op dit moment in Engeland en dat wilde ze nog even volhouden.

Ze belde moeder MaryMeg om te zeggen dat ze met Kerstmis niet naar huis kwam en dat ze met een vriendin naar Ierland ging.

‘Als je maar met kerst bij een familie bent,’ antwoordde moeder MaryMeg toegeeflijk, ‘dan maak ik me geen zorgen over je. We praten wel bij als je hier weer terug bent.’

Alex had geen idee wanneer dat zou zijn. Ze wilde geen afscheid nemen van Ivan en haar baan. Ze had geen idee hoe de toekomst met Ivan eruitzag. Zijn gevoelens voor haar leken met de dag te wisselen en waren onvoorspelbaar.

‘Houd je van hem?’ vroeg Fiona toen ze in de trein naar Heathrow zaten om vandaar naar Ierland te vliegen.

‘Dat weet ik niet,’ antwoordde Alex eerlijk. ‘Ik weet het echt niet.’

‘Seks vertroebelt alles, vind je niet?’ zei Fiona treurig. In Ierland was er een jongen geweest met wie ze zou trouwen, maar toen was er in Londen iemand anders in haar leven gekomen en daarna was alles misgelopen. Fiona was na vier jaar in Londen veel wereldwijzer dan Alex. Alex had tot zes maanden geleden in de beschermde omgeving van het klooster en de universiteit geleefd, al was er sinds die tijd wel veel veranderd. En Fiona had gelijk, bedacht ze, seks vertroebelde inderdaad alles. Ze wist niet meer wat ze voelde of waar ze thuishoorde. Soms wilde ze niets liever dan terug naar Boston, maar ze was nog niet klaar om een punt achter haar relatie met Ivan te zetten. Misschien zouden zijn scherpe kantjes na verloop van tijd slijten. Hij verwachtte dat de wereld hem zou schenken wat hij wilde, een succesvol debuut bijvoorbeeld, maar hij was niet van plan om erin te investeren en ervoor te knokken. Alex had niets van hem gehoord sinds hij naar Marrakech vertrokken was. Hij was er al eerder geweest en zei dat het er goedkoop, zonnig en leuk was, meer verlangde hij niet twee weken lang.

De week die Alex bij Fiona’s familie doorbracht was warm en liefdevol. Fiona had een honderdtweejarige overgrootmoeder die bij de familie inwoonde en iedereen was vriendelijk. Ze voelde zich meer dan welkom. Voordat ze met zijn allen naar de nachtmis gingen op kerstavond, belde Alex naar de nonnen in Boston. Daar was het pas zeven uur ’s avonds en zaten ze net aan het kerstavonddiner. Alex had iedereen even aan de lijn en ze zeiden allemaal dat ze haar misten maar dat ze het haar gunden om een tijd in Londen te wonen. Verdrietig hing ze op en Fiona zag dat Alex heimwee had. Die nacht bad Alex voor de nonnen tijdens de mis.

De volgende ochtend verzorgden Fiona en zij samen het ontbijt en een uur later zat de hele familie samengepakt in de keuken, zelfs de overgrootmoeder in haar rolstoel zat erbij. Fiona had vier jongere broers en twee zussen en Alex vond het heerlijk om de kerstdagen met deze mensen door te brengen. Ze was blij dat ze haar erbij wilden hebben. Fiona en Alex vonden het allebei jammer dat ze op oudejaarsdag weer vertrokken, maar Fiona had die avond een veelbelovend afspraakje met een man in Londen.

De pauze met Fiona en haar familie in Dublin had Alex goedgedaan. Het was fijn geweest om tijd door te brengen met een gewoon gezin en het samen met Fiona in een stapelbed slapen had haar het gevoel gegeven dat ze weer even kind was.

Toch kon ze niet wachten om weer aan de slag te gaan met haar boek en ze ging dan ook voluit aan het werk toen ze thuiskwam. Ze overwoog zelfs even om haar stageplek op te geven om fulltime aan haar boek te kunnen werken. Het was eigenlijk te zwaar om het allebei goed te doen, maar ze was nog niet helemaal klaar voor die beslissing en ze wist dat Ivan het vervelend zou vinden als ze stopte bij de uitgeverij. Het had wel iets om op dezelfde plek te werken.

Ze had de nonnen niets over hem verteld, maar moeder MaryMeg vermoedde dat ze een vriendje had en wilde er niet zelf naar vragen. Alex was oud en wijs genoeg om de juiste keuzes te maken, hoopte ze.

Alex was een eind op weg met haar manuscript toen Ivan terugkwam uit Marrakech. ‘Heb je me gemist?’ vroeg hij toen hij zonder aankondiging ineens voor haar neus stond. Het lukte haar net om alle bladzijdes achter slot en grendel in de la te leggen toen hij de trap op stormde. Hij trok haar in zijn armen, scheurde haar kleren praktisch van haar lijf. Ze haalden het bed niet en bedreven de liefde op de grond van de woonkamer. Soms voelde ze zich net een lustobject in plaats van de vrouw van wie hij hield. In het begin had ze dat vleiend en opwindend gevonden, maar tegenwoordig was ze teleurgesteld dat alles om seks in plaats van liefde draaide. Hij vroeg niet naar haar week in Dublin en verontschuldigde zich niet dat hij niet had gebeld. Hij was als een wilde hengst die naar de stal was teruggekeerd om zijn merrie te bestijgen. Ze vrijden die nacht drie keer en toen ging hij naar huis. Hij zei dat hij nog moest uitpakken en nog wat dingen voor de volgende werkdag moest voorbereiden. Zodra hij weg was, haalde Alex haar manuscript weer tevoorschijn. Ze werd altijd rustig van het werken aan haar boek. Die nacht schreef ze een seksscène en vroeg zich af wat Bert daarvan zou vinden. Ze had hem niets verteld over Ivan. Ze wilde niet dat hij ernaar zou raden of zou denken dat het haar werk zou schaden.

In de maanden na de kerstvakantie leek de verhouding tussen Ivan en Alex in rustiger vaarwater te komen. In maart hadden ze inmiddels ruim zes maanden een relatie, maar toen ze nagenoeg al haar vrije tijd aan haar boek besteedde, begon hij weer lelijk te doen. Ze faxte hele hoofdstukken naar Bert, die ze met suggesties weer terugfaxte. Hij overwoog om in mei naar Alex te komen om samen te werken aan alles wat ze tot nu toe geschreven had. Alex verheugde zich op zijn komst. Ze vertelde Ivan er op een avond dat ze uit eten waren over, en hij reageerde gepikeerd.

‘Wie is die vent, en wat moet hij hier? Heb je iets met hem?’

‘Natuurlijk niet. Ik was maagd, weet je nog? En hij is oud genoeg om mijn opa te zijn. Het is gewoon een heel goede vriend van me.’ Ze kon niet zeggen dat Bert kwam omdat hij haar redacteur was en Ivan had daar niet het minste vermoeden van, maar hij was geïrriteerd en mopperde een week lang onafgebroken. Hij zei dat ze te veel voor hem verborgen hield in haar leven. ‘Hij heeft me met wat projecten voor mijn opleiding geholpen vroeger, als een soort mentor.’ Het leek haar een goede uitleg.

‘Je zit hier niet meer op school. Zeg maar dat hij wegblijft.’

‘Het is een vriend. Hij is als familie voor me.’

Het werd een terugkerend meningsverschil dat symbool leek te staan voor alles wat Ivan intuïtief aanvoelde maar niet begreep.

Toen Alex een paar weken later, op een avond dat Ivan niet kon, ging eten met Fiona, vond ze dat haar vriendin er bezorgd uitzag. ‘Is er iets? Is er iets gebeurd op het werk?’

Fiona schudde haar hoofd ontkennend en vroeg zich af waar ze moest beginnen met wat ze wilde zeggen. ‘Er gaan geruchten,’ zei ze en staarde naar haar bord voordat ze Alex aan durfde kijken. Ze wist niet of ze er goed aan deed, maar ze wilde niet dat haar vriendin gekwetst zou worden.

‘Wat voor geruchten?’

‘Over Ivan. Er is een nieuwe stagiaire bij marketing en iemand zei dat Ivan nogal veel tijd met haar doorbrengt. Ik weet niet of het waar is, maar ik vond wel dat je het moest weten. Degene die het me vertelde, zei dat ze ze vorige week samen in een restaurant had gezien.’

Alex rekende terug en wist meteen dat ze de voorgaande week hard aan haar boek had gewerkt en Ivan nauwelijks had gezien. Daar kon ze niets aan doen, ze had Bert beloofd hem tegen het einde van die week een nieuw hoofdstuk te sturen zodat hij dat in het weekend kon redigeren. Beloofd was beloofd, maar daar wist Ivan natuurlijk niets van. Ze vroeg zich af of hij die tijd gebruikte om haar te bedriegen.

‘Denk je dat ze een verhouding hebben?’ vroeg ze aan Fiona.

‘Ik weet het echt niet,’ antwoordde haar vriendin verdrietig. Het zou de eerste keer niet zijn dat Ivan iemand bedroog, daar had ze Alex in het begin voor gewaarschuwd. ‘Misschien moet je het hem zelf vragen.’

Dat was precies wat Alex de volgende avond deed en Ivan lachte haar recht in haar gezicht uit. ‘En wat kan jou dat schelen? Jij bent degene die geen tijd heeft voor mij.’

‘Ik had werk dat af moest,’ antwoordde ze behoedzaam.

‘Wat voor werk?’

Het duurde even voor ze antwoord gaf. Ze overwoog de waarheid, of een deel ervan, te vertellen. Misschien zou het de zaken na zes maanden eenvoudiger maken. Zolang ze hem maar niet vertelde wat ze schreef en onder welke naam.

‘Ik ben bezig met een boek,’ antwoordde ze nauwelijks hoorbaar.

‘Dat kan niet. Jij? Dat heb je niet in je.’

‘Wie ben jij om daarover te oordelen? Je hebt nog nooit een letter gelezen van wat ik geschreven heb. Dit is de reden dat mijn vriend volgende maand komt. Hij is de redacteur.’

‘Van wat?’

‘Ik heb weer een opdracht als ghostwriter.’ Ze kon niets anders bedenken.

‘Voor wie?’

‘Dat is geheim,’ zei ze ongemakkelijk. Het web van leugens werkte verstikkend.

‘Ach, wat maakt het mij ook uit. Je bent geen auteur, je bent niets meer dan een archivaris met een stageplek. Ghostwriting voor de een of andere beroemdheid maakt je heus geen echte schrijver. Ik heb geen idee waarom je denkt dat je kunt schrijven.’ Alex wist wel waarom ze dat dacht, maar dat kon ze hem niet vertellen. Ze leek wel gek dat ze het hem had geprobeerd uit te leggen. Ivan ging door: ‘Waarom probeer je me een rotgevoel te bezorgen? Denk je soms dat je meer bent dan ik? Ik heb je verteld dat ik een boek wil schrijven en daarom schrijf jij er nu een? Wat sneu zeg. Is het nu een wedstrijdje geworden?’

Ivan was inmiddels mijlenver afgedwaald van de vraag die ze hem had gesteld en ze stelde hem opnieuw: ‘Bedrieg je me, is er een ander?’ vroeg ze kalm.

Hij liet een stilte vallen en liet zich toen schouderophalend achteroverzakken in zijn stoel, Alex uitdagend om er iets aan te doen. ‘Wie weet. Het is niet alsof we getrouwd zijn. Je hebt me nooit horen zeggen dat ik niet meer met andere vrouwen naar bed zou gaan. Daar hoef je niet zo ouderwets over te doen. Het is een leuk grietje, hoor. Misschien kunnen we binnenkort een keer met zijn drietjes plezier maken.’

Vol ongeloof staarde ze hem aan en probeerde te bevatten wat ze hem hoorde zeggen. Zijn woorden waren gespeend van respect, zowel voor haar als voor het andere meisje. Ze wist dat mensen dit soort dingen deden, maar daar hoorde zij niet bij. Hij had geen enkel fatsoen. Het was een luie, verwende man die vond dat hij alles kon doen waar hij zin in had. Eindelijk vielen de schellen van haar ogen. Hij hield niet van haar. Hij hield van de seks die ze hadden. Hij was de moeite niet waard die het haar kostte om haar boeken voor hem verborgen te houden, want ook haar schrijven respecteerde hij niet.

‘Het is tijd dat je gaat,’ zei ze tegen hem. Ze stond op. ‘Ik kan hier niet meer tegen. Ik had nooit iets met je moeten beginnen. Je bent altijd boos, Ivan. Je hebt niet het recht om kwaad te zijn dat ik schrijf. Ook jij zou een roman kunnen schrijven als je dat echt wilde, zelfs als je moe thuiskomt van je werk of geen zin hebt om er laat voor op te blijven of er vroeg voor op te staan. Andere mensen doen het ook, dus ik zou niet weten waarom jij het dan niet zou kunnen. Houd op me te straffen omdat ik de moeite wel neem om te schrijven. En nee, ik heb geen behoefte aan “plezier” met zijn drietjes. Je bent walgelijk. Je hebt totaal geen respect voor anderen en je bent alleen maar geïnteresseerd in jezelf. Ik heb geen zin meer om me elke keer druk te moeten maken of je ontevreden, jaloers of chagrijnig gaat zijn over iets wat ik wel of niet doe. Je bent zo gefrustreerd dat je groen ziet. En als je daarbovenop dan ook nog besluit me te bedonderen, dan ben ik er klaar mee. Helemaal klaar. Ik moet aan het werk. Dag Ivan.’

‘Stel je niet zo aan. Werk? Ga je een verhaaltje schrijven? Denk je nou echt dat je dat kunt? Een romannetje?’

‘Het doet er niet toe wat ik schrijf. Ik doe tenminste wat ik zeg. Wat heb jij nu helemaal gedaan behalve klagen, neuken en kwaadspreken over wat andere mensen doen of hebben? Je bent een naar mens en, zoals nu blijkt, nog een playboy ook. Ik ben klaar met je. Ik wil dat je gaat.’ Met haar armen over elkaar geslagen bleef ze staan wachten tot hij uiteindelijk overeind kwam uit de stoel en naar de deur liep. Hij keek er niet eens verdrietig bij.

‘Ze ziet er trouwens stukken beter uit dan jij en ze heeft grotere tieten,’ zei hij voor hij de deur achter zich dichtsmeet.

Misselijk van verdriet dat hij zulke dingen durfde te zeggen en zo weinig om haar gaf bleef ze achter. Hij had nooit van haar gehouden, hij gaf alleen maar om zichzelf.

Na nauwelijks geslapen te hebben ging ze de volgende morgen naar haar werk. In de hal kwamen ze elkaar tegen en hij groette haar niet eens. Die middag zag ze hem bij de achteruitgang staan zoenen met de kleine blonde stagiaire van marketing en dat was het moment dat ze wakker werd. Ze leek wel gek. Ze bracht haar dagen door met archiveren, alleen maar om te kunnen zeggen dat ze werk had in Londen. Die rechtvaardiging had ze helemaal niet nodig. Ze kon gewoon in Londen blijven omdat ze daar toevallig zin in had. En ze had een boek dat af moest. Bert kwam al over een maand en daar wilde ze op voorbereid zijn. Ze wist dat ze het baantje alleen maar aangehouden had om Ivan overdag te kunnen zien. Idioot gewoon. De seks met hem had rare dingen met haar gedaan. Maar zelfs dat was niet leuk meer geweest. Hij was niets meer dan een lege huls. In het begin was ze verblind geweest, maar hij bleek inhoudsloos. En het was er niet beter op geworden met het verstrijken van de maanden, alleen maar erger. Zeker nu hij haar ook nog bleek te bedriegen. Ze kromp in elkaar bij de gedachte aan hoe ze zich zeven maanden lang door hem had laten kleineren. Dat zou haar vanaf nu nooit meer gebeuren, nam ze zich voor.

Diezelfde middag diende ze haar ontslag in met twee weken opzegtermijn. Ze zeiden dat ze haar daar niet aan zouden houden omdat het een stageplek was. Als ze wilde kon ze per direct weg. Ivan zag ze niet meer toen ze vertrok en ze hoopte dat ze hem nooit meer tegen zou komen. Er was een boek dat geschreven moest worden en hij was een afleiding die ze zich niet meer kon en wilde veroorloven. Ze wilde het manuscript af hebben voor Berts komst, dat was wat ze ging doen.

Ze vertelde Fiona dat ze vertrok en ze spraken af om snel een hapje te gaan eten samen. Fiona voelde zich schuldig dat haar eerlijkheid ervoor had gezorgd dat de relatie tussen Alex en Ivan nu voorbij was, maar ze kon niet toezien hoe Ivan haar vriendin voor gek zette. Vreemd genoeg leek Alex er heel kalm onder.

Alex ging terug naar haar appartement waarvan ze de huur inmiddels had verlengd tot juni. Een maand eerder had ze een visum gekregen waarmee ze langer in Groot-Brittannië mocht blijven. Ze had ze niets verteld over haar stageplek, maar die had ze nu toch niet meer. Ze zette haar typemachine op tafel, pakte het manuscript uit de la en ging aan de slag. De tijd van feestjes en plezier was voorbij. Er zat een nieuwe thriller in de pen van Alexander Green en het was een boek dat zelfs zijn verstokte fans steil achterover zou doen slaan. Ze was niet eens verdrietig dat ze Ivan was kwijtgeraakt aan een andere vrouw. Er viel niets kwijt te raken. Hij was nog net zo leeghoofdig en verbitterd als toen ze elkaar net ontmoetten en het raakte haar niet meer. Hij was een grote vergissing geweest en nu wilde ze niets liever dan hem vergeten en aan de slag gaan met wat er werkelijk toe deed in haar leven.

13

Zonder de afleiding van Ivan en haar stageplek, dompelde Alex zich onder in haar werk. Ze schreef onafgebroken, zoveel uren per dag als ze kon en het was een opluchting om zichzelf in haar boek te kunnen verliezen. Soms, ’s avonds laat als ze was gestopt met schrijven, dacht ze wel eens aan Ivan en vergeleek de voorbije periode dan met de relatie die ze had gehad met Scott. Scott was afgunstig geweest op haar vermogen om te schrijven en had haar gekleineerd om zichzelf belangrijker te maken. Maar bij Ivan draaide het niet om haar schrijfkunst, hij had nooit iets van haar gelezen. Bij hem waren het haar toewijding, haar doorzettingsvermogen, haar doelgerichtheid geweest en haar weigering om zich af te laten leiden van het plan dat ze voor zichzelf had uitgestippeld.

Ze hield altijd met een schuin oog haar einddoel in de gaten en dat maakte hem woest omdat hij dat niet kon. Hij zei wel dat hij een boek zou schrijven, maar dat zou nooit gebeuren, daar was hij veel te lui voor. Hij was laks en nijdig op mensen die dat niet waren. Hij had nooit van haar geheime carrière en haar connectie met de Alexander Green-boeken geweten, maar hij voelde aan dat ze het op een dag ver zou schoppen en misgunde haar dat. Hij wilde geloofd en geprezen worden zonder er een vinger voor uit te hoeven steken. Alex vroeg zich af hoeveel mensen zoals hij er op deze wereld rondliepen, jaloers op wat anderen voor elkaar kregen maar te lui om zelf iets te bereiken. Hij was nooit eens blij voor haar geweest, alleen maar ontevreden. Er was een enorme last van haar schouders gevallen toen ze hem had gevraagd te vertrekken. Het was vreselijk vermoeiend om altijd op haar tenen te lopen om hem niet te kwetsen met de dingen die hij niet had en waarvoor hij niet wilde werken, maar waarvan hij toch vond dat hij er recht op had.

Na heel veel uren hard werken, had Alex de eerste versie van haar boek klaar toen Bert in mei aankwam in Londen. Ze had een kamer voor hem gereserveerd in een klein hotel bij haar om de hoek. Hij was van plan een week te blijven en intensief samen te werken. Alex kon vervolgens de door hem geadviseerde aanpassingen uitwerken, ze was het altijd met hem eens, en vandaar gingen ze dan verder in het volgende hoofdstuk. In de tijd dat Alex aan het werk was, zou hij tijd hebben om van de stad te genieten. Hij zei dat hij in geen jaren in Londen was geweest.

Alex vloog Bert in zijn armen toen hij voor de deur stond. Hij voelde als familie. Hij omhelsde haar stevig en mompelde nors wat tegen haar toen hij binnenstapte. Hij droeg een spijkerbroek, een versleten tweedcolbert en wandelschoenen. Zijn baard en haren zaten net zo warrig als ze van hem gewend was en het was heerlijk om hem weer te zien. Het was elf maanden geleden dat ze uit Boston vertrokken was en ze had hem gemist.

Hij liet zich in een grote, versleten leren stoel zakken en ze overhandigde hem een glas wijn dat hij dankbaar aanpakte. Hij zei dat ze in het voorbije jaar knapper was geworden. En magerder.

‘Eet je wel?’ vroeg hij na zijn eerste slok wijn. ‘Daar ziet het namelijk niet naar uit.’

‘Ik heb de afgelopen maand heel erg hard gewerkt om alles af te hebben voor jou.’

‘Ga ik je vriendje ontmoeten?’ Hij was nieuwsgierig en niet blij met de dingen die ze over Ivan had verteld, maar hij wilde haar niet ongerust maken. Hij verwachtte niet dat het goed af zou lopen voor haar. Zoals ze de jongen aan hem beschreven had, leek hij degene te zijn die er beter van werd, terwijl Alex vanuit Berts standpunt er vooral hoofdpijn van kreeg, en misschien geweldige seks, maar dat ging hem niets aan. Hij wist dat Alex als maagd uit Boston was vertrokken en hij vermoedde dat dat na een relatie van zeven maanden met een zevenentwintigjarige man niet langer het geval zou zijn. Zelfs Alex was niet zo heilig: ze was menselijk en al drieëntwintig.

Alex schudde haar hoofd. ‘Het is voorbij,’ antwoordde ze, ‘Het ging niet meer.’

‘Hoezo niet?’ Bert keek haar scherp aan. Hij vond niet dat ze er ongelukkig uitzag, hooguit vermoeid, maar hij wist dat ze hard had gewerkt. ‘Heb jij het uitgemaakt, of hij?’ Naar aanleiding van alles wat ze hem over Ivan had verteld, hoopte hij het eerste. ‘Moet ik hem een schop onder zijn achterwerk verkopen? Geen probleem hoor, als hij je hart gebroken heeft. Maar andersom vind ik het prima, dan zal hij het wel verdiend hebben.’

Alex moest lachen om zijn loyaliteit. ‘Ik heb er een punt achter gezet. Hij was altijd ontevreden en jaloers op alles wat ik deed, en dan wist hij nog niet eens van de Green-boeken. Dat heb ik hem nooit verteld.’

‘Gelukkig maar,’ zei Bert opgelucht. ‘Ik heb toch gezegd dat je uit de buurt moest blijven van andere auteurs?’

‘Hij was geen schrijver. Hij zei alleen maar dat hij ooit een boek wilde schrijven, maar daar is hij veel te lui voor. Hij is alleen maar uit op de roem en het geld en weet helemaal niet wat het inhoudt. Hij noemt zich redacteur, maar in werkelijkheid is hij gewoon assistent.’

‘Mijn God, hij zou je gehaat hebben als hij van de Green-boeken wist.’

‘Ik heb hem wijsgemaakt dat ik af en toe als ghostwriter werkte. Hij zag een keer een cheque op mijn bureau liggen en toen moest ik iets verzinnen. Ik weet niet of hij erin trapte. Het heeft onze relatie niet geholpen dat ik tegen hem loog, want dat voelde hij wel aan. Maar toen hij me bedroog heb ik het uitgemaakt en dat had ik veel eerder moeten doen. Eigenlijk had ik nooit iets met hem moeten beginnen.’

‘Dat spijt me voor je, Alex,’ zei Bert hartelijk. Dit was de tweede relatie die op de klippen was gelopen, en deze was serieuzer geweest en had langer geduurd. ‘Ben je erg verdrietig?’ Hij hoopte van niet, zo zag ze er niet uit, gelukkig.

‘Eigenlijk ben ik opgelucht,’ antwoordde Alex schaapachtig. ‘Hij ging ten koste van mijn werk en daar heb ik een enorme hekel aan. Ik wil een vriend die niet al mijn tijd opslokt en niet jaloers is op alles wat ik doe en bereik.’

‘Dat zou fijn zijn.’ Bert glimlachte, blij om haar weer te zien. Ondanks hun telefoongesprekken had hij haar enorm gemist. Het was niet hetzelfde als samen in een kamer te zijn en samen aan oplossingen te werken. Het zou een heerlijke werkweek in Londen worden. ‘En laat nu dat boek maar eens zien.’

Ze gaf hem het manuscript dat op haar bureau lag. Hij zette zijn wijnglas neer, zette zijn bril op en bladerde door de bladzijden. Van tijd tot tijd keek hij naar haar op met een glimlach op zijn gezicht, knikte en fronste al verder lezend en keek toen verrast op.

‘Een seksscène? Toe maar...’ Alex bloosde, maar hij maakte geen tegenwerpingen. Even later zei hij dat ze iets voor zichzelf moest gaan doen zodat hij aan de slag kon en zorgvuldig verder kon lezen. Hij had natuurlijk al een beeld gekregen van het boek omdat ze hem het nodige had opgestuurd, maar ze had er sindsdien een goedlopend geheel van gemaakt. Stilistisch was ze nog meer gegroeid en met de vertelstem die haar zo eigen was, had ze prachtige zinnen geschreven. Het knappe plot kende hij al.

Alex maakte de keuken schoon, ruimde wat kleren op en las de post die op haar bureau lag terwijl Bert zat te lezen en ze zette de fles wijn naast hem neer. Desondanks was Bert compleet nuchter toen hij na drieënhalf uur de eerste hoofdstukken neerlegde. Hij had met potlood wat aantekeningen gemaakt, maar het waren er tot nu toe niet veel. Zenuwachtig ging ze tegenover hem zitten toen hij haar dat vroeg.

‘Wat vind je ervan?’

‘Ik denk dat dit je allerbeste boek is tot nu toe. De seksscènes heb je goed op papier gekregen. Mannelijk genoeg om niet te verraden dat je een vrouw bent, maar toch stijlvol. En met deze verhaallijn blaas je iedereen omver. Zelfs ik zit in spanning, terwijl ik het verhaal ken.’

Alex keek even waar hij was en knikte toen. ‘De moord zit in het volgende hoofdstuk. Maar er komt er nog een. Die heb ik later toegevoegd. Het maakt het verhaal net even wat spannender.’

‘Dezelfde dader?’ vroeg Bert.

‘Nee, natuurlijk niet. Dat zou saai worden.’ Hij lachte om haar opmerking en ging na een korte pauze weer verder met haar boek. Na zeven uur lezen zei hij dat zijn ogen vermoeid raakten en dat hij meer wijn wilde. Tijdens het lezen had hij de hele fles leeggedronken maar hij vertoonde geen enkel teken van dronkenschap.

In de uren dat Bert zat te lezen, had Alex shepherd’s pie gekocht die ze in de magnetron opwarmde terwijl ze de aanpassingen bespraken die in detail aan het manuscript moesten gebeuren. Het waren er niet veel. Bert was geen bijzonderheden tegengekomen.

Tijdens het eten bespraken ze de grote verhaallijn. Bert stelde voor dat ze twee nieuwe personages zou toevoegen en een bijfiguur zou laten vervallen of juist een grotere rol moest geven. Berts suggesties waren altijd raak en Alex wist dat hij ook deze keer gelijk had.

Na het eten vertrok Bert naar zijn hotel en Alex ging aan de slag met alles wat ze besproken hadden. Om twee uur ’s nachts was ze klaar en tevreden.

Ze plofte in bed en toen Bert de volgende morgen om negen uur met een ontbijt van scones en croissants voor de deur stond, zette ze jam en clotted cream voor de scones op tafel, maakte koffie en liet ze hem zien wat ze ’s nachts had gedaan.

‘Heel goed,’ knikte hij goedkeurend met croissantkruimels in zijn baard. Met zijn wilde, witte manen leek hij meer op Einstein dan ooit.

Plichtsgetrouw werkten ze de hele week keihard. Gaandeweg had Bert nog meer suggesties aangedragen en Alex verder geïnspireerd en ze waren allebei heel blij met het eindresultaat.

‘Ik blijf bij wat ik je vorige week meteen al zei: dit is je allerbeste boek tot nu toe.’

‘Ik hoop dat de uitgever het daarmee eens is,’ zei ze, zoals altijd onzeker over hoe haar boek ontvangen zou worden. Ze vergde het uiterste van zichzelf en was niet snel tevreden. Ze was elke keer opnieuw bang dat ze haar boek niet goed genoeg zouden vinden, waardoor ze extra haar best deed. Die instelling en dat harde werken waren een paar van de dingen die Bert het meest in haar bewonderde.

Op hun laatste avond samen gingen ze naar de Rib Room om te vieren dat het manuscript klaar was en alle correcties waren verwerkt. Alex had het manuscript gescand en naar Rose Porter gemaild zodat die ermee naar de uitgever kon. Alex leverde haar boeken altijd stipt op tijd in en haar meest recent verschenen boek besteeg op dit moment de bestsellerlijsten. Ze begon een vaste naam op de bestsellerlijsten te worden, maar ze bleef er bescheiden onder. Nog steeds was ze elke keer opnieuw blij wanneer Amanda haar per mail feliciteerde dat een van haar boeken wekenlang in de lijst stond. Ook dit was weer een schot in de roos en de Alexander Green-boeken wisten inmiddels een grote schare vaste fans te bereiken binnen de liefhebbers van het thrillergenre.

Haar uitgevers konden nog steeds nauwelijks geloven dat de Green-boeken geschreven werden door een jonge vrouw en haar identiteit was het best bewaarde geheim binnen de uitgeverij. Eens in de zoveel tijd plaatste de marketingafdeling een berichtje in de krant dat de auteur aan het jagen was in Schotland, ergens op de wereld research aan het doen was voor een nieuw boek, of dat hij zojuist weer was neergestreken op zijn boerderij in Montana om te schrijven aan een nieuwe thriller. Dit alles was een eigen leven gaan leiden en soms geloofde zelfs Alex dat haar alter ego echt bestond. Ze moest altijd lachen als de mensen van de uitgeverij haar artikelen opstuurden over de niet te traceren Alexander Green of een foto van een lezer die hem meende gezien te hebben in bijvoorbeeld Berlijn.

Toen Bert na zijn bevredigende bezoek vertrokken was, moest Alex op zoek naar een nieuw appartement. De huur liep nu echt af omdat de eigenaar in juni terugkwam van een langdurig verblijf in Australië.

Dit keer duurde het twee weken voordat ze een gemeubileerd appartement naar haar zin vond. Het lag in de wijk Kensington en was iets kleiner dan haar vorige. Ze was van plan tot het einde van het jaar in Londen te blijven en dan terug te gaan naar Boston. Ze was nu nog niet klaar om uit Europa te vertrekken en achttien maanden in het buitenland maakten van haar echt geen expat. Het voelde eerder als een langdurige studie in het buitenland. Het was fijn om een eigen huis te hebben, ook al miste ze de nonnen en hun gezelligheid, en ze keek ernaar uit om naar een appartement te verhuizen waar ze niet samen met Ivan was geweest. Ze wilde de herinneringen aan hem achter zich laten. Ze had in de afgelopen twee maanden niets van hem gehoord en dat vond ze prima.

Het nieuwe appartement was licht en zonnig, als de zon tenminste scheen in Londen. Het was het huis van een jonge vrouw en Alex voelde zich meteen thuis in de mooi ingerichte eenkamerflat met vrouwelijke invloeden. Ze vroeg zich af of het tijd werd om een plek voor zichzelf te zoeken wanneer ze terug was in Amerika, al zou het moeilijk zijn om het klooster dat ze als thuis beschouwde te verlaten.

Bill Buchanan had haar een paar weken eerder voor een grote keuze gesteld. Ze was nog steeds eigenaar van het huis waar ze met haar vader had gewoond. Het was een deel van haar erfenis. Het was niet luxe of overdadig ruim, maar samen met haar vaders spaargeld en zijn levensverzekering was het een waardevolle investering gebleken waarmee ze een deel van haar opleiding had bekostigd. Haar oude huis werd al negen jaar verhuurd en de inboedel stond ergens opgeslagen tegen lage kosten waarvoor Bill de betaling verzorgde. De eerste huurders hadden er vier jaar gewoond. De tweede huurders woonden er nu vijf jaar en hadden Bill laten weten dat ze het huis graag zouden willen kopen als dat kon. Alex wist niet of ze dat wilde. Aan de ene kant wilde ze het huis niet van de hand doen vanwege de herinneringen en de vaste maandelijkse huuropbrengst, maar aan de andere kant zag ze zichzelf niet opnieuw in het huis trekken, zelfs niet als ze een gezin met kinderen had. Ze was bang dat ze er nooit meer gelukkig kon worden. Maar als ze afstand deed van het huis, betekende het dat ze de laatste banden met haar vader en haar verleden verbrak. Ze had tegen Bill gezegd dat ze erover na zou denken, maar ze had nog geen beslissing genomen. In juli nam hij opnieuw contact met haar op. De huurders wilden graag weten of ze een beslissing had genomen, want er was ook een andere woning waar ze interesse in hadden.

De beslissing kostte haar meer moeite dan ze had verwacht. Na een aantal slapeloze nachten waarin ze herinneringen ophaalde aan haar vader, besloot ze het huis te verkopen en belde ze Bill om hem dat te vertellen. Hij zei dat het hem een juiste beslissing leek, dat hij contact op zou nemen met de huurders en bij haar terug zou komen met hun bod. Dat deed hij een week later. Het was een prima bod dat rekening hield met het dak dat vernieuwd moest worden en wat kleine reparaties. De kopers wilden ook airconditioning installeren, dat had haar vader nooit gedaan. Ze accepteerde het bod zonder tegenbod. Ze spraken een overdrachtstermijn van dertig dagen af en dat betekende dat het huis in september niet meer van haar zou zijn. Het was een bitterzoete, maar ook de juiste beslissing.

De dag nadat ze het bod op haar huis had geaccepteerd, kreeg ze een brief met verrassend nieuws van Brigid. Eind augustus ging ze trouwen met de wiskundeleraar met wie ze sinds een halfjaar een relatie had. Hij heette Patrick Dylan en Brigid schreef dat ze nog nooit van haar leven zo gelukkig was geweest. Alex was heel blij voor haar vriendin en Brigid schreef ook dat moeder MaryMeg en de andere nonnen naar haar bruiloft kwamen. Het aartsbisdom had haar geloften laten ontbinden.

Brigid nodigde Alex uit voor de bruiloft die klein en intiem voltrokken zou worden in hun parochiekerk, met naderhand een receptie bij de ouders van Patrick in een buitenwijk van Boston waar zijn zussen de lunch zouden verzorgen. Brigid schreef dat ze het zou begrijpen als Alex er niet bij kon zijn omdat het kort dag was om helemaal naar Boston te vliegen voor een bruiloft. Alex dacht er de hele dag over na. Ze wilde nog niet terug naar Boston, maar ze wilde Brigids bruiloft niet missen. Het was al over vier weken en ze kon een week naar huis gaan, voor de bruiloft en om met iedereen bij te praten, en daarna nog een tijdje in Europa blijven.

Alex mailde Brigid om te zeggen dat ze kwam en belde toen naar moeder MaryMeg. Die had al verwacht dat Alex zou komen, Brigid was haar beste vriendin. Alex vertelde dat ze een week in de stad zou zijn en alle nonnen waren door het dolle. Ze zouden allemaal op Brigids bruiloft zijn.

Alex vloog een paar dagen voor de bruiloft naar Boston zodat ze tijd had om iedereen op te zoeken. De nonnen waren bijna net zo opgewonden over haar terugkeer als over Brigids huwelijk en ze hadden een enorm welkomstdiner voor haar georganiseerd. Het was fantastisch om iedereen weer te zien en te merken hoe ze hen gemist had en hoelang ze weg was geweest. Maar ze hield ook van haar leven in Londen en ze was er nog niet klaar voor om terug te keren. Ze kon het appartement in Kensington tot december huren als ze wilde en zuster Xavier en zuster Tommy waren teleurgesteld dat ze al zo snel weer terug zou gaan.

Het lukte ook om een keer samen met Bert te lunchen voor ze al haar tijd nodig had om Brigid te helpen bij de voorbereidingen van haar huwelijk. Op de grote dag zelf hielp Alex Brigid in de schitterende vintage jurk die deze gevonden had in een tweedehandswinkel. Hij stond haar geweldig en ze straalde van geluk toen Alex de sluier in haar haren vastmaakte. De nonnen en Alex pinkten een traantje weg toen Brigid door het gangpad van de smalle kerk schreed. Ze had een lange, zware weg afgelegd om te komen waar ze nu was en Alex was blij dat ze er deelgenoot van mocht zijn. Brigid had geen naaste familie, alleen de nonnen en Patricks grote luidruchtige familie. Alex verwachtte dat ze haast zouden maken met het starten van een gezin. Met hun zesendertig en achtendertig jaar hadden ze geen tijd te verliezen.

De receptie was luidruchtig en feestelijk. Een van Patricks broers speelde in een band die optrad. Iedereen danste, er was ruimschoots te eten, de nonnen en Alex waren opgetogen voor Brigid en het bruidspaar zag eruit als het gelukkigste stel op aarde. Toen het bruidspaar vertrokken was voor hun tweedaagse huwelijksreis naar een klein hotel van kennissen op Long Island, ging Alex met de nonnen mee naar huis.

Ze bleef tot drie dagen na de bruiloft voor ze de nonnen met pijn in haar hart achterliet en terugvloog naar Londen. Ze overwoog om rond Kerst definitief terug te keren naar Boston, maar moeder MaryMeg zei dat ze niet eerder terug moest komen dan ze zelf wilde. Ze was jong en vrij en deze tijd zou nooit meer terugkeren. Tegen de tijd dat het vliegtuig landde op Heathrow, was ze blij dat ze naar de bruiloft was gegaan. Het was hoopvol om twee mensen te zien die zoveel van elkaar hielden.

Het weer was afschuwelijk toen Alex net terug was in Londen en ze besloot een week naar Italië te gaan. Ze liet het grijze, grauwe, regenachtige Londen achter zich en plande een reisje naar Portofino, Sorrento en verder naar het zuiden naar Capri. Ze vroeg of Fiona zin had om mee te gaan, maar die kon geen vrij krijgen, dus ging ze alleen. Ze bleef tien dagen weg en had het enorm naar haar zin. Het voelde vreemd om in haar eentje allerlei romantische plekken te bezoeken en soms zelfs een beetje eenzaam, maar ze bezocht alle toeristische trekpleisters en nam de tijd om de stapel boeken te lezen die ze had meegenomen en te zwemmen en bij te slapen. Daarna ging ze terug naar Londen, waar ze meteen begon aan de opzet van een nieuwe thriller.

Het grootste deel van de herfst sloot ze zichzelf op om aan haar boek te werken. Heel af en toe ging ze uit eten met Fiona, maar verder zag ze niemand en ging ze nooit uit. Fiona vertelde dat Ivan momenteel een relatie met twee verschillende meisjes van het werk had die niet van elkaars bestaan wisten. Het viel te verwachten dat er binnenkort een enorme explosie zou plaatsvinden, vooral omdat een van de twee volgens Fiona een temperamentvolle bitch was.

‘Ben ik even blij dat ik daar bijtijds aan ben ontsnapt,’ zei Alex grijnzend.

‘Geen spijt? Het was een lekker ding. Dat is het nog steeds.’

‘Nee, geen seconde,’ antwoordde Alex zonder twijfel.

‘Heb je al iemand anders?’

‘Ik kom de deur niet uit, behalve voor een afspraak met jou,’ antwoordde Alex eerlijk.

‘Dat is niet gezond, hoor,’ zei Fiona bestraffend. ‘Wat doe je dan de hele dag?’

‘Ik lees veel. En ik schrijf brieven.’ Ze wist niet hoe ze haar gedrag anders moest verklaren, want ook Fiona kon ze haar geheim niet toevertrouwen.

‘Je bent veel te jong om kluizenaar te worden.’

Maar dat was ze niet. Ze was schrijfster en dat was niet hetzelfde, maar dat wist niemand. Ze had een compleet geheim leven dat haar dagen en nachten opslokte ten koste van al het andere.

‘Zo ontmoet je nooit meer iemand,’ zei Fiona en toen kwam ze met een idee. Tijdens de kerstdagen ging ze met een stel andere jonge vrouwen skiën in Frankrijk. Het was een betaalbare singlesreis en er was nog plek voor Alex. ‘Kom, ga gezellig mee!’

‘Ik ben niet zo’n skiër.’ Ze was twee keer wezen skiën tijdens haar studie, maar ook toen had ze weinig vrije tijd genomen voor sport, hobby’s en mannen. Ze was altijd aan het schrijven. Op haar drieëntwintigste had ze veel opgegeven om vijf boeken, waarvan drie bestsellers, te kunnen schrijven. Toch klonk het leuk om op vakantie te gaan met Fiona die onlangs een punt achter haar relatie had gezet en nu op zoek was naar een nieuwe liefde. Haar relaties volgden elkaar altijd in hoog tempo op.

‘Wij ook niet,’ verzekerde Fiona haar. ‘De après-ski is minstens zo belangrijk. Er zijn ook echt leuke mannen. Misschien zit er wel iemand voor je bij. Niet zo’n loser als Ivan.’ Zijn reputatie op het werk werd steeds slechter. Vroeger had hij nog een zweem van sexy geheimzinnigheid gehad, tegenwoordig was hij gewoon een overduidelijke vreemdganger. ‘Het is gewoon een enorme klootzak,’ besloot Fiona en Alex sprak haar niet tegen. Ze had spijt dat ze een relatie met hem had gehad en nog meer spijt dat hij de eerste man was geweest met wie ze naar bed was gegaan. Hun relatie had alleen maar om seks gedraaid en nooit om de liefde waarop ze op termijn hoopte. Ivan had het gewoon niet in zich.

‘Doe je het?’ drong Fiona aan. ‘Nu is er nog plek.’ Het was een goedkope tiendaagse reis tijdens Kerst en Oud en Nieuw in de Franse Alpen. Er was eigenlijk geen enkele reden om te weigeren, behalve dat Alex de nonnen, tegen wie ze had gezegd dat ze waarschijnlijk thuis zou zijn met Kerstmis, niet wilde teleurstellen.

‘Oké,’ zei ze grijnzend met een beetje schuldgevoel.

‘Goddank! Ik begon al te denken dat de Kerstman straks je enige afspraakje zou zijn wanneer hij zich door je schoorsteen laat zakken.’

Alex grinnikte, blij dat ze de knoop had doorgehakt. Ze vond het vreselijk om tegen de nonnen te zeggen dat ze niet naar huis kwam, toen ze belde om te zeggen dat ze ging skiën. Ze waren wel teleurgesteld, maar ze begrepen het helemaal.

Toen ze het aanbod kreeg om de huur van haar appartement met een halfjaar te verlengen, besloot ze dat te doen en haar visum ook te verlengen. Tegen die tijd zou het twee jaar geleden zijn dat ze uit Boston was vertrokken. De tijd vloog voorbij. Misschien omdat ze hier de rust en ruimte had om te schrijven.

Begin december verstuurde ze al haar kerstcadeautjes naar de nonnen en huurde ze skispullen voor haar vakantie.

Haar nieuwe boek vorderde gestaag, maar ze had zichzelf beloofd om er tijdens haar vakantie niet aan te werken. Dat zou moeilijk worden. Soms stond ze zelfs midden in de nacht op om verder te schrijven. Er was niemand die daar bezwaar tegen maakte en zei dat ze dat niet mocht. Dat was een van de grote pluspunten van single zijn, ze kon doen en laten wat ze wilde. Ze kon zich niet voorstellen hoe het zou zijn als ze dat op een dag op moest geven als ze een man tegenkwam om wie ze echt gaf. De vrijheid en alle tijd die ze nu voor zichzelf had was haar zoveel waard. Haar typemachine bleef voorlopig de liefde van haar leven.

Op 22 december vertrokken Alex en Fiona en haar vrienden naar een plaatsje vlak bij Courchevel in Trois Vallées, en het groepje was inderdaad zo gezellig en uitbundig als Fiona had voorspeld. Er werd flink gedronken, geflirt en soms belandden er twee mensen met elkaar in bed, maar niemand voelde zich ergens toe verplicht. In de eerste dagen waren er een paar mannen duidelijk in Alex geïnteresseerd, maar tot Fiona’s verdriet was al snel duidelijk dat dit niet wederzijds was. Ze gunde het Alex net zo hard om een leuke man tegen te komen als zichzelf, maar Alex werkte niet erg mee. Met uitzondering van oudejaarsavond ging ze elke avond vroeg naar haar kamer, waar ze nog uren aantekeningen maakte in haar notitieboek. Ze was onverbeterlijk en dat wist ze.

Toch zei ze op de terugweg in de bus tegen Fiona dat ze een heerlijke vakantie had gehad, en dat was niet gelogen. En Fiona had een man ontmoet die ze echt heel leuk vond. Clive was accountant en werkte voor een notariskantoor. Hij had een goede baan, zag er goed uit, kon goed skiën en hij leek oprecht dol op haar te zijn. Op oudejaarsnacht was ze bij hem blijven slapen en hij was van plan haar mee uit te nemen zodra ze terug waren in Londen. Het leek veelbelovend en Alex was blij voor haar vriendin.

Thuis vond Alex een brief van Brigid die zo door het dolle was dat het nauwelijks te volgen was wat ze allemaal schreef. Ze was drie maanden zwanger en de baby zou in juni geboren worden. Het was nog sneller gegaan dan ze hadden gehoopt, minder dan een maand na hun trouwdag. Inmiddels waren ze vier maanden getrouwd. Sneller kon het bijna niet. Brigid zou zevenendertig zijn wanneer de baby kwam en ze zei dat ze hoopte dat het een jongetje was omdat Patricks vader anders diep teleurgesteld zou zijn. Alex was oprecht blij voor haar vrienden. Brigids dromen waren uitgekomen: ze was getrouwd en zwanger. Fiona had een nieuwe vriend. Zelf had ze haar boeken en ze had niet het gevoel dat ze iets tekortkwam. Ze had wat ze wilde, met een nog mooiere schrijverscarrière dan ze had durven dromen. Ze kon zich geen beter begin van het nieuwe jaar indenken.

14

In de eerste week van april was Alex klaar met haar boek en stuurde ze het ter redactie op naar Bert. Ze besloot een paar Europese steden te bezoeken die ze nog niet had gezien voor ze in juni naar huis zou gaan.

Ze ging naar Madrid en Barcelona, München en Berlijn en naar Praag omdat ze had gehoord dat het zo’n mooie stad was en dat bleek volkomen terecht. Ze was inmiddels een geroutineerde reiziger in haar eentje en met het geld dat ze met haar boeken verdiende kon ze het zich veroorloven in goede hotels te overnachten. Ze at ’s avonds bijtijds in restaurantjes waar ze zich veilig voelde of ze bestelde roomservice, en in elke stad bezocht ze alle musea, kerken en toeristische attracties waarover ze zich van tevoren had ingelezen. Aan het einde van de reis plande ze nog een laatste bezoek aan Parijs, de stad die ze nog een keer gezien wilde hebben voor ze Europa verliet.

De maand mei vloog voorbij met het inpakken van haar spullen en het kopen van cadeautjes voor de nonnen. Ze ging een paar keer uit eten met Fiona en Clive, die sinds de skivakantie een serieuze relatie leken te hebben. Ze waren allebei zevenentwintig en ontzettend verliefd.

Op een avond dat ze allerlei papieren aan het inpakken was, belde Rose. Het was drie uur ’s middags in New York, acht uur ’s avonds in Londen, en Alex was een beetje melancholisch gestemd over haar geplande vertrek. Niet dat ze haar droomman had ontmoet, dat stond toch al niet hoog op haar verlanglijstje, maar ze ging Londen en de andere Europese steden missen. Haar laatste stedentrip was misschien wel de beste van allemaal geweest.

‘We hebben een interessant aanbod gekregen vandaag,’ vertelde Rose. ‘Ik ben gebeld door een grote filmmaatschappij uit Los Angeles. Ze willen de rechten kopen van Duisternis.’ Het was haar tweede boek en eerste bestseller en nog steeds een van haar meest populaire titels. ‘Er is een scenarioschrijver en ze hebben al een paar sterren waarmee ze in onderhandeling zijn. De regisseur is een grote naam. Dit kan een grandioze kans voor je zijn, los van de smak geld die het je oplevert. En het komt de verkoop van je boeken alleen maar ten goede. Er is één belemmering, maar volgens mij komen we daar wel uit.’

‘Wat dan?’ vroeg Alex nog helemaal beduusd. Ze had nooit over mogelijke boekverfilmingen nagedacht, ze had het te druk met het schrijven van de boeken.

‘Ze willen Alexander Green op de set hebben voor scriptcorrecties en nauwe samenwerking met de scenarioschrijver zodat de verhaallijn van de film zo dicht mogelijk bij die van het boek blijft.’

‘Nou, dan houdt het op. Dat doe ik niet,’ zei Alex teleurgesteld.

‘Ik loop er al de hele dag over na te denken. Iedereen weet inmiddels dat Green een kluizenaar is. Als we jou opvoeren als zijn assistente en hem zogenaamd in een huis in L.A. laten verblijven, dan kun jij op en neer gaan met de scripts, ’s avonds de correcties doorvoeren en het resultaat de volgende ochtend vers van de pers van de beroemde auteur naar de set brengen. Het is ingewikkeld, maar volgens mij is het te doen. Als je tenminste zin hebt om vier of vijf maanden op een filmset te zitten. Ze zijn van plan om in de studio en op locatie in L.A. te filmen.’

‘Zelfs de Afrikaanse scènes?’ Er kwamen een aantal oerwoudscènes in het boek voor.

‘Klaarblijkelijk. Ze willen geen geld uitgeven aan het filmen op locatie in Afrika en het risico lopen dat hun grote sterren verorberd worden door een boa constrictor,’ lachte Rose. ‘Wat vind je ervan? Zal ik eens kijken of mijn plannetje haalbaar is, of wil je ervan afzien?’

‘Ik weet het niet, hoor. Ik heb geen zin om ontmaskerd te worden en alles te verpesten. We hebben nu te veel geïnvesteerd in mijn pseudoniem. Ik wil niet dat iemand de waarheid ontdekt.’

‘Laat me eens met de producent praten en kijken wat ik er dan van denk. Als ze te opdringerig zijn, kunnen we ze altijd nog afwijzen. Als ze Alexander Green maar hard genoeg aan boord willen hebben, dan willigen ze onze eisen wel in. Je hoeft niet bang te zijn dat ik je een risico laat lopen, Alex, dat beloof ik je.’ Rose was altijd haar sterkste bondgenoot geweest en Alex bewonderde en vertrouwde deze geweldige vrouw die een dierbare vriendin geworden was. De deal met de uitgeverij was destijds ook fantastisch door Rose afgehandeld en Alex vertrouwde erop dat het met de mensen van de filmmaatschappij ook zou lukken. ‘Je hoort van me zodra ik wat weet. Wanneer ben je weer terug?’

‘Over tien dagen.’

‘Ik denk niet dat ik dan al antwoord heb, maar het zal vast niet lang duren. Het geld voor de productie staat gereserveerd, de acteurs staan bijna onder contract en ze willen in september beginnen met draaien als ze de cast compleet hebben. Dus ik verwacht dat we eind juni of begin juli duidelijkheid zullen hebben.’

Alex bedankte Rose en de daaropvolgende dagen liep ze verdwaasd rond, piekerend of ze het moest doen en of het goed zou gaan. Het risico bestond dat haar identiteit uitlekte, maar het klonk als een geweldig avontuur. Tien dagen later had ze nog niets van Rose gehoord.

Op haar laatste avond ging ze uit eten met Fiona. Haar tassen waren gepakt, haar aktetas was stampvol gepropt en in haar rugzak zat een drukproef die ze in het vliegtuig wilde lezen, en haar nieuwe manuscript. Het appartement zag eruit om door een ringetje te halen. Ze vond het vreselijk om afscheid te moeten nemen van Londen.

Na het etentje met Fiona en Clive bij de Shed in Notting Hill Gate namen de twee vrouwen huilend afscheid met de belofte elkaar te schrijven en contact te houden. Fiona drukte haar op het hart om in Boston op zoek te gaan naar een leuke man voor ze een oude vrijster zou worden, en Alex lachte door haar tranen heen. Ze vertelde niets over de mogelijke filmdeal, want dat ging nu eenmaal niet. Ze kon het aan Brigid vertellen en aan de nonnen, en aan Bert natuurlijk, maar daarmee hield het op. Fiona wist niets van haar werkelijke leven. Haar vriendin dacht dat Alex leefde van de erfenis die haar vader haar had nagelaten en dat ze het geluk had dat ze daarom niet hoefde te werken. Tijdens het eten hintte Clive dat Alex misschien binnenkort terug zou moeten komen voor een bruiloft. Hij vond Alex een leuke meid. Ze was misschien wat stil en een beetje verlegen, maar ze was slim en knap en ontzettend aardig. Fiona had hem over Alex’ jeugd verteld en het leek hem logisch dat iemand die zeven jaar tussen de nonnen had gewoond zich min of meer als een non gedroeg. Hij hoopte dat Alex gewoon een keer een leuke man tegen zou komen en Fiona was het met hem eens.

De volgende ochtend checkte Alex haar bagage in bij de douane op Heathrow en ging ze met al haar handbagage aan boord van het vliegtuig naar Boston. Het voelde alsof ze haar thuis verliet, maar ze verheugde zich op het weerzien met de nonnen. In de twee jaar in Europa sinds haar afstuderen was ze volwassen geworden, al zag ze er nog steeds niet zo uit en kon ze op haar vierentwintigste met haar ballerina’s en spijkerbroek nog gemakkelijk doorgaan voor een tiener.

Toen ze in Boston door de douane kwam, stonden zuster Xavier en zuster Tommy haar daar als verrassing op te wachten. Met hun armen stevig om elkaar heen geslagen, huilden ze alle drie van blijdschap. Het was alweer een hele tijd geleden dat ze elkaar bij de bruiloft van Brigid gezien hadden.

‘Goddank, je bent eindelijk thuis!’ zei zuster Xavier hartstochtelijk toen ze naar de auto op het parkeerdek liepen. De beide nonnen hadden al geconstateerd dat Alex er gezond en gelukkig uitzag en na twee jaar in het buitenland zelfverzekerder leek te zijn. Ze was volwassen geworden. In hun ogen was ze zo mogelijk nog knapper dan ze al was. ‘We hebben ons meisje terug,’ zei ze met een opgeluchte zucht tegen zuster Thomas toen ze de auto startte.

Onderweg naar het klooster vertelde Alex honderduit over haar laatste stedentrip.

‘Ik heb altijd een keer naar Madrid willen gaan,’ zei zuster Xavier dromerig terwijl ze over de snelweg reden.

‘Ik ben er een keer met mijn man naar een stierengevecht geweest,’ vertelde zuster Tommy. ‘Het was afschuwelijk. Mijn man vond het geweldig. Het arme dier. Ik was kotsmisselijk.’

Een uur later kwamen ze aan bij St. Dominic’s, waar iedereen op ze wachtte. Het was een feestelijke terugkeer voor Alex. Ze omhelsde moeder MaryMeg als eerste en bleef even genietend staan.

‘We stonden al op het punt om je te kidnappen, als je nu niet thuisgekomen was,’ plaagde moeder-overste haar. ‘Welkom thuis, Alex.’

‘Dank u,’ antwoordde Alex dankbaar. Niet veel later ging ze naar haar kamer waaraan in twee jaar niets veranderd was. Hij was nog steeds van haar en op haar bureau wachtte de kleine blauwe lammetjeslamp uit haar jeugd.

‘Voordat ze naar boven ging vroeg ze aan zuster Xavier: ‘Hoe is het met Brigid... Regina?’

‘Die staat op knappen,’ lachte ze. ‘Ze was een maand geleden nog even hier. Die arme meid kon alleen nog maar waggelen, maar ze zag er stralend uit.’ Brigid en haar man wisten niet of ze een jongetje of een meisje kregen, maar ze hoopten op een jongetje. ‘Ze heeft beloofd dat ze ons meteen zal bellen.’ Alex had al van Brigid gehoord dat haar man en een van zijn zussen bij de bevalling zouden zijn. Het leek haar doodeng. Het was iets waar ze niets vanaf wist en dat wilde ze graag zo houden. Tot de dag dat ze heel misschien zelf een baby zou krijgen. Soms dacht ze wel eens dat ze voor altijd alleen zou blijven en met haar boeken getrouwd zou zijn. Het leek niet eens zo’n erg vooruitzicht. Ze had enorme bewondering voor Brigid.

Die avond installeerde ze zich in haar kamer, pakte haar bagage uit en stalde haar werk uit op haar bureau. Ergens voelde het vreemd en alsof ze nooit was weg geweest. De volgende ochtend ontbeet ze samen met de nonnen. Toen iedereen vertrokken was, vertelde ze moeder MaryMeg over het mogelijke aanbod van de filmmaatschappij.

‘Maar ik heb niets meer gehoord van Rose, dus misschien gaat het niet door. Volgens mij gebeurt dat wel vaker.’

‘Als het wel doorgaat, hoe kun je dan op de set zijn zonder dat ze doorhebben wie je bent?’

‘Daar twijfel ik zelf ook over, maar Rose denkt dat het lukt als ik doe alsof ik de assistente ben van Alexander Green. Het is redelijk bizar.’ Maar dat was op zich niets nieuws. Bestsellers publiceren onder een mannelijk pseudoniem was ook redelijk bizar.

‘Wat spannend, Alex,’ zei moeder MaryMeg trots. De carrière van Alex bleef nieuwe wendingen krijgen. ‘Dat betekent dat je ons binnenkort alweer gaat verlaten,’ zei ze weemoedig.

‘Het is maar voor een paar maanden.’ En op een dag hoopte ze terug te gaan naar Londen. Ze hield van de mensen, de stad, de cultuur, de geschiedenis en de Britse humor en manieren.

Moeder MaryMeg haastte zich naar kantoor en Alex belde Brigid, zoals ze had beloofd. Brigid vroeg of Alex zin had om bij haar thuis te komen lunchen. Ze zei dat ze te dik was om de deur nog uit te kunnen. Ze was over twee dagen uitgerekend en had tot de allerlaatste dag voor de klas gestaan. De vakanties waren nu begonnen en Brigid had verlof tot januari.

Alex geloofde haar ogen niet toen ze Brigid zag. ‘Mijn God, je bent gigantisch,’ zei ze grijnzend en Brigid keek verslagen naar haar enorme buik.

‘Ik denk dat dit voornamelijk het gevolg is van heel veel chocoladetaart,’ biechtte ze op. ‘En cheesecake... en misschien wat cupcakes en pecantaart,’ voegde ze daaraan toe nadat ze Alex stevig omhelsd had. ‘Ik heb je zo gemist!’

‘Ik jou ook,’ zei Alex die het gevoel had eindelijk haar zus terug te zien. Ze had een wit, gebreid rompertje met gehaakte witte roosjes erop geborduurd uit Parijs meegenomen voor de baby en Brigid stak het sprakeloos omhoog. Het was het mooiste wat ze ooit had gezien. Haar gezicht was ook voller geworden, maar ze zag er stralend uit en de rest van de middag praatte Alex haar bij over wat er allemaal was gebeurd sinds Brigids huwelijk. Ze vertelde over Londen, haar reisjes en ze gaf een gekuiste versie van haar relatie met Ivan. Ook al was Brigid een getrouwde vrouw, ze hoefde niet alles te weten. Brigid raadde het toch wel. Aan het einde van de middag waggelde Brigid mee naar de auto die Alex van het klooster had geleend.

‘Ik bel je als ik in het ziekenhuis ben,’ beloofde ze, en ze bedankte nog een keer voor het mooie Franse rompertje. ‘En ik hoop dat dat snel is. Vanavond bijvoorbeeld,’ lachte ze. ‘Ik krijg zelfs geen hap meer door mijn keel, ik kom adem tekort en ’s nachts heb ik last van maagzuur.’ Het klonk Alex allemaal verschrikkelijk in de oren, maar Brigid presteerde het om er nog steeds gelukkig bij te kijken. Tijdens het avondeten praatte Alex de nonnen bij over Brigid. Het leek een huis vol liefhebbende aanstaande tantes. Meteen na het eten belde Brigid.

‘De weeën zijn begonnen!’ zei ze triomfantelijk tegen moeder MaryMeg. Ze was twintig minuten geleden in het ziekenhuis aangekomen en vertelde dat ze nu twee centimeter ontsluiting had. Dat was nog niets, wist moeder-overste. Het zou nog wel even duren voor Brigid haar baby in haar armen had.

‘We zullen allemaal voor je bidden,’ zei ze warm. ‘Het is voorbij voor je het weet. Probeer nog wat te rusten.’

‘Ik voel me geweldig!’ antwoordde ze vol adrenaline.

‘Neem toch maar wat rust, Brigid,’ zei ze voor ze aan de anderen ging vertellen dat Brigids weeën begonnen waren. Iedereen wachtte in spanning af.

Alex belde Bert en ze maakten een afspraak voor over twee dagen. Hij had suggesties voor de redactie van haar nieuwe boek die hij met haar wilde bespreken. Ze vertelde hem niets over de film, ze begon te denken dat het niet door zou gaan.

De volgende ochtend bij het ontbijt was er nog geen nieuws van Brigid. Tot Alex’ verrassing leek niemand zich daar druk over te maken. ‘Moeten we ons geen zorgen maken?’ vroeg ze aan moeder MaryMeg.

‘Nee hoor,’ glimlachte ze geruststellend. ‘De weeën zijn gisteravond om zeven uur pas begonnen. Ik was verbaasder geweest als de baby al was geboren. Ik verwacht niet eerder iets te horen dan later vanmiddag of misschien zelfs pas vannacht.’

‘Vannacht? Hoelang duurt zoiets dan?’ Alex wist niets van bevallingen en had er nooit over nagedacht. Ze had geen familie en deelde haar leven met nonnen. Ze kende niemand die ooit een baby had gekregen.

‘Bij een eerste kind duurt een bevalling gemiddeld tussen de vierentwintig en zesendertig uur. Toen Brigid ons gisteravond belde was het net begonnen. Ik denk dat het echte werk nu zo ongeveer begint.’

Daar had ze inderdaad gelijk in, want toen moeder MaryMeg het ziekenhuis belde om te vragen hoe het met Brigid ging, kreeg ze te horen dat de weeën nu echt begonnen waren en dat ze vijf centimeter ontsluiting had. Het kon dus nog uren duren. Lange uren. Zware uren. Vooral met een forse baby.

‘Hoe houdt ze zich?’ vroeg ze bezorgd. Diep in haar hart voelde Brigid nog steeds als een van haar nonnen, ook al was ze nu getrouwd.

‘Zoals te verwachten is met een baby van dat formaat bij een vrouw op haar zevenendertigste,’ antwoordde de receptioniste van de afdeling verloskunde nadat moeder MaryMeg had verteld wie ze was. ‘Misschien wordt het vanavond’, of een keizersnee als het te lang zou duren, maar zover was het nog niet. Op dit moment mocht Brigid zelfs nog niet persen. Het ging nog wel even duren.

Alex stak haar hoofd om de deur om te vragen of er al nieuws was en moeder MaryMeg schudde glimlachend haar hoofd. ‘Ik weet zeker dat het goed komt.’ Tijdens het ontbijt hadden de nonnen weddenschappen afgesloten en een van hen had ingezet op middernacht, daar was Alex nogal van geschrokken. De nonnen die in de verpleging werkten verwachtten allemaal dat de baby vanavond tussen acht en tien uur zou komen. Alex leed in stilte met Brigid mee en vroeg zich af of haar vriendin van tevoren wist waar ze aan begonnen was.

Ze waren net klaar met avondeten toen Patrick op verzoek van Brigid belde. Het was het tweede telefoontje dat hij pleegde nadat hij zijn ouders had gebeld. Moeder MaryMeg liep terug naar de eetzaal en vertelde stralend: ‘Brigid is om elf minuten over halfacht bevallen van een zoon. Hij weegt ruim negen pond en het was een tangverlossing. Moeder en zoon maken het allebei goed.’ Een van de nonnen zei dat dat meeviel. Vijfentwintig uur barensweeën was helemaal niet slecht voor een eerste bevalling, vooral niet met zo’n grote baby. Alex vroeg zich af of Brigid het daarmee eens zou zijn. Dat kon ze zich niet voorstellen. Een vijfentwintig uur durende bevalling klonk haar in ieder geval als een nachtmerrie in de oren.

‘Ik heb gewonnen!’ joelde een van de oudere nonnen aan tafel. Het leek wel een bingospel, bedacht Alex. ‘Ik had kwart voor acht.’ De andere nonnen juichten.

Alex vroeg zachtjes aan moeder MaryMeg: ‘Wat is een tangverlossing?’

‘Een soort van klem om grote baby’s te helpen eruit te komen. Zoiets als we in de keuken hebben.’

‘Mijn God. Ik hoef echt nooit kinderen,’ zei Alex hartgrondig.

‘Het valt wel mee. Je zult zien dat ze morgen alles vergeten is als ze de baby in haar armen heeft.’

‘Dat hoop ik van harte,’ antwoordde Alex oprecht terwijl de oudere non haar winst incasseerde. Iedereen had een quarter ingelegd en haar winst was zes dollar. ‘Wanneer mogen we op bezoek?’

‘Ik zou even wachten tot morgen. Vanavond zal ze druk zijn met de baby en doodmoe, ook al was het geen overdreven zware bevalling.’

Het bleef Alex verbazen dat een vijfentwintig uur durende bevalling niet als zwaar werd bestempeld. De volgende dag ging ze rond het middaguur op bezoek bij Brigid in het ziekenhuis. Ze zat in een vreemde houding met donkere kringen onder haar ogen in bed te luisteren naar de uitleg over borstvoeding van de verpleegster. Er verscheen een grote lach op haar gezicht toen Alex binnenkwam. De baby lag in diepe slaap in haar armen en vertoonde niet de minste belangstelling voor haar borst. Brigid vertelde dat Patrick net naar huis was gegaan om een paar uurtjes te slapen. Ze waren de hele nacht wakker gebleven om naar hun kleine wonder te kijken. Alex vond dat hij een gezicht als een rozenknopje had en ze boog zich over hem heen om haar vriendin een zoen te geven. De verpleegster nam de baby uit Brigids armen, legde hem in een wiegje en reed met hem naar de babykamer.

‘Hoe was het?’ vroeg Alex toen ze op de stoel naast Brigids bed ging zitten.

‘Afgrijselijk. Erger dan het ergste dat ik me voor had kunnen stellen. Ik dacht dat ik doodging toen hij eruit kwam. Maar het was elke seconde waard. Ik zou het zo weer doen.’

‘Je bent gestoord,’ zei Alex en Brigid lachte.

‘Wat is hij knap, hè? Hij lijkt sprekend op Pat.’

Alex zag de gelijkenis niet en vond dat hij gewoon op een baby leek. Een knappe, grote baby. ‘Zuster Ignatius heeft met dank aan jou gisteren zes dollar gewonnen.’ Ze moesten er samen om lachen. ‘Zes vijfentwintig, eigenlijk. De nonnen hadden een weddenschap gesloten over hoe laat je precies zou bevallen. Ik was doodongerust.’

‘Het ging prima,’ zei Brigid kalm. ‘Alleen de laatste vier, vijf uur waren pittig.’

‘Ik laat me straks meteen steriliseren,’ zei Alex huiverend en zachtjes bleven ze praten. Alex was blij voor haar vriendin die nu al haar wensen vervuld zag.

‘Het zal nu wel een jaar of twintig duren voor ik aan mijn boek begin,’ zei Brigid schaapachtig. ‘Ik heb niet jouw toewijding en talent. Ik was echt van plan om een boek te schrijven, maar ik denk niet dat het ervan gaat komen.’

‘Ik vind dat het excuus van moederschap in dit geval telt,’ zei ze en gaf haar vriendin een afscheidskus toen deze haar baby weer in haar armen gelegd kreeg. Hij huilde hard en had honger. Brigid kreeg hulp bij het voeden toen Alex de kamer verliet en terugging naar het klooster. Ze was blij voor haar vriendin.

Die avond ging een groepje nonnen op bezoek bij Brigid. Ze hadden zelfgebreide truitjes, schoentjes en mutsjes bij zich en ze kwamen vol verhalen over de prachtige baby en zijn stralende moeder terug. Alex was nog steeds overdonderd door het wonder, maar Brigid had de baby die ze wilde. Brigid en Patrick lieten weten dat hij Steven Michael heette en zijn ouders en de nonnen en Alex wensten hem veel geluk.

De volgende dag ging Alex naar haar lunchafspraak met Bert. Ze aten de broodjes die Alex had meegenomen en hij liet haar zien welke opmerkingen en aantekeningen hij in haar manuscript had gemaakt. Hij stelde voor om een paar details aan de moord toe te voegen die het geheel nog beeldender zouden maken en de dader lastiger te ontmaskeren. Bert was een strenge leermeester, maar Alex vertrouwde hem volkomen en hij had altijd gelijk, dus volgde ze zijn advies. Ze zou er die avond meteen aan beginnen.

Ze wilde nog even op bezoek bij Brigid in het ziekenhuis, maar die was zesendertig uur na de bevalling al naar huis vertrokken. Toen Alex daarheen belde, was het er een enorme chaos met Patricks broers en zussen, zijn ouders en vrienden die op bezoek waren. Brigid klonk bekaf dus Alex besloot haar even met rust te laten, ze had haar handen al vol genoeg.

Die middag had Rose een bericht voor Alex achtergelaten op het kantoor van het klooster. Alex belde haar meteen terug.

‘Ze willen de filmrechten van je boek kopen en ze betalen er goed voor. En ze gaan akkoord met onze voorwaarden voor Alexander Green. We zijn overeengekomen dat zij een huurhuis voor hem betalen en dat zijn assistent de contactpersoon tussen beide partijen is. Dat ben jij dus, Alex.’ Ze noemde de namen van alle filmsterren die gecontracteerd waren en Alex was met stomheid geslagen. ‘Ze willen jou en Alexander Green vanaf 25 augustus in L.A. hebben want dan beginnen de voorbereidende vergaderingen. Nou, wat zeg je ervan?’ vroeg Rose trots.

‘Ik denk dat ik flauwval,’ zei Alex en ze liet zich langzaam op een stoel zakken in het kantoor van moeder MaryMeg waar ze op dat moment helemaal alleen was.

‘Niet doen. Ze sturen de contracten morgen op. Ik stuur je ze per mail. Gefeliciteerd, je hebt een film, Alex! Een met een indrukwekkende cast en een geweldige regisseur.’ Alex was niet alleen haar jongste cliënt, maar ook een van haar meest succesvolle. Rose was zelf ook heel blij met deze deal. Ze had nog nooit een carrière begeleid die zich in dit recordtempo ontwikkelde, maar Alex werkte er heel hard voor en ze verdiende het dan ook helemaal.

‘Dank je,’ zei Alex. Nadat ze opgehangen had, zat ze nog steeds verbijsterd voor zich uit te staren toen moeder MaryMeg binnenkwam.

‘Is er iets mis?’

‘Ik heb de film. Duisternis wordt verfilmd.’ Alex noemde de namen van de beroemde acteurs die erin mee zouden spelen. Moeder-overste was ook diep onder de indruk.

‘Toe maar,’ zei ze breed lachend. ‘Brigid heeft haar baby en jij je film. Waar moet dat heen? Het is hier in ieder geval geen saaie bedoening.’ Ze gaf Alex een stevige knuffel en samen vertelden ze het grote nieuws aan de anderen tijdens het avondeten.

Alex zou de zomer gebruiken om haar laatste boek te corrigeren en eind augustus vertrok ze al naar Hollywood. Ze kon het nog steeds niet geloven. Die avond in bed vroeg ze zich af waaraan ze dit geluk verdiend had. Ook Bert was dolblij voor haar geweest toen ze hem belde om het nieuws te vertellen.

Alexander Green was het beste dat haar ooit was overkomen. Niemand die wist dat Alex de vrouw achter de bestsellerauteur was. Ze grinnikte, ze leek de tovenaar van Oz wel.

15

Zoals altijd was Alex ruimschoots op tijd klaar met de laatste aanpassingen aan haar boek en was alles af voordat ze naar Hollywood vertrok. Bert was weer heel tevreden. Ze ging persoonlijk afscheid van hem nemen omdat het een tijdje zou duren voordat ze weer samen zouden werken. In de tijd dat ze op de filmset was, zou al haar tijd daarin zitten en er geen tijd zijn om aan een nieuw boek te werken. Haar uitgever was daar ook van op de hoogte, maar er lagen nog ongepubliceerde manuscripten van haar op de plank omdat ze altijd vooruitwerkte.

Ze ging ook bij Brigid langs om gedag te zeggen. Steven was nog geen drie maanden oud, maar als je hem zag zou je denken dat hij al bijna twee keer zo oud was. Brigid had hem net de borst gegeven toen Alex binnenkwam en hij lag uitgeteld in de armen van zijn moeder. Brigid genoot van elke seconde met haar kind.

‘Nog even en hij kan al in pak met aktetas naar zijn werk,’ plaagde Alex. ‘Het zou me niets verbazen als hij kan rolschaatsen tegen de tijd dat ik terugkom uit L.A.’ De planning was dat de opnames begin januari of eind december klaar zouden zijn en dat Alex daarna nog zes tot acht weken bij het afmonteren zou blijven. Ze verwachtte in totaal een maand of zes weg te zijn.

‘Tegen die tijd ben ik waarschijnlijk weer formaatje olifant,’ zei Brigid vrolijk. Alex keek haar niet-begrijpend aan. Brigid was haar zwangerschapskilo’s nog niet kwijt en zag eruit alsof ze vier of vijf maanden zwanger was. Maar dat was niet zo vreemd als je bedacht dat ze geen tijd had om naar de sportschool te gaan met een baby die veel huilde en vaak darmkrampjes had. En een dieet werkte niet omdat ze juist honger kreeg van het geven van borstvoeding.

‘Nee joh, dat komt heus wel goed. Je valt vanzelf weer af,’ zei Alex.

‘Die kans is klein.’ Brigid liet een lange pauze vallen en Alex staarde haar niet-begrijpend aan. ‘We hebben een paar weken geleden een klein ongelukje gehad. Ik dacht altijd dat je niet zwanger kon worden zolang je borstvoeding gaf, maar eh... Nou ja, ik ben dus drie weken zwanger. Ik weet het pas sinds gisteren.’ Brigid was tegelijkertijd opgetogen en in paniek. Het was allesbehalve praktisch en financieel zou het krap worden. Het was nog niet helemaal tot haar en Patrick doorgedrongen.

‘Dat meen je niet!’ zei Alex perplex. ‘Nu al? Je bent net bevallen!’

‘Een Ierse tweeling,’ zei Brigid licht beschaamd. Het was moeilijk uit te leggen aan Alex die nog jong was, hoe wanhopig graag ze een gezin wilde voordat het te laat was. Zelfs als het betekende dat ze de komende tien jaar waarschijnlijk straatarm zouden zijn. Gelukkig dacht Pat er hetzelfde over en was hij ook blij met de tweede zwangerschap. ‘Ik snap dat het onbegrijpelijk voor je is. Als ik jonger was geweest had ik de tijd genomen, maar nu is het een race tegen de klok.’

‘Hoeveel kinderen wil je dan?’ vroeg Alex met stomheid geslagen.

‘Het liefst drie of vier, als dat financieel haalbaar is. Patricks ouders hebben gezegd dat ze ons financieel bij willen springen. We gaan een paar magere jaren tegemoet, maar dat hebben we ervoor over.’

‘Je bent niet wijs, maar toch houd ik van je,’ zei Alex grijnzend. ‘Dit is waarom je uit het klooster bent gegaan.’

‘Inderdaad,’ antwoordde Brigid breed grijnzend.

‘Ben je niet bang om die hele misère nog een keer te moeten doorstaan? Het klonk afgrijselijk.’

‘Zo erg was het allemaal niet,’ antwoordde Brigid bagatelliserend.

Hoofdschuddend zei Alex: ‘Moeder MaryMeg zei al dat je dat zou zeggen. Wat is dit, geheugenverlies? Vijfentwintig uur barensweeën?’

‘Moet je zien wat ik ervoor teruggekregen heb,’ zei ze, wijzend naar de baby die als een engeltje in haar armen lag te slapen. Ze had het er graag nog een keer voor over.

‘En Patrick is het ermee eens?’

‘Dit is wat we allebei willen. Ik denk dat we met opzet onvoorzichtig zijn geweest.’

‘Dan feliciteer ik je,’ zei Alex en ze gaf haar vriendin een dikke knuffel.

‘We willen graag dat jij Stevens peettante wordt. Dan wachten we met dopen tot jij terug bent.’ Ontroerd nam Alex even later afscheid. Ze kon nog steeds niet geloven dat er nu al een tweede kindje op komst was. Tijdens het avondeten vertelde ze het grote nieuws aan de nonnen. Brigid had gezegd dat dat mocht, dat het geen geheim was.

‘Zo is het mij ook vergaan,’ vertelde zuster Tommy. ‘Tussen de geboortes van mijn kinderen zat tien, elf of hooguit twaalf maanden.’ In de ogen van Alex leek het ondoenlijk, maar Brigid kon het niet schelen, ze kon niet wachten om een groot gezin te stichten. Alex begreep inmiddels dat haar vriendin de komende vier jaar waarschijnlijk onophoudelijk zwanger zou zijn.

De volgende ochtend vertrok Alex met de taxi naar het vliegveld. Iedereen had het druk en ze namen afscheid in het klooster. Daarnaast was ze deze keer niet al te lang weg en waren ze eraan gewend geraakt dat ze op reis was. Alex had maar één koffer bij zich met zomerkleren. Op de set had ze geen chique kleren nodig en voor het geval ze ergens heen moest, had ze een mooie jurk ingepakt.

Na een vlucht van zes uur kwam ze om één uur ’s middags aan. Er stond een limousine op haar te wachten, met een chauffeur met een bordje met haar naam erop. Ze zei tegen hem dat Mr. Green die avond per privévliegtuig aan zou komen en dat er ander vervoer voor hem geregeld was door de productieassistente. Voor haar, als assistente van Alexander Green, was alles door de studio geregeld. De chauffeur bracht haar bagage binnen in het huis dat voor ‘hen’ gehuurd was van een acteur die acht maanden lang op locatie aan het filmen was in Thailand. Er was met de filmmaatschappij afgesproken dat er geen personeel in huis zou zijn omdat Alexander Green zogenaamd zijn eigen medewerkers mee zou nemen. Alex wilde niet dat het personeel zou rondvertellen dat er geen Mr. Green aanwezig was. Ze was van plan om zelf een schoonmaakster te zoeken. Het was niet eenvoudig om een identiteit te creëren voor een niet-bestaand iemand.

De chauffeur zette Alex’ koffer in de kleine slaapkamer aan de achterzijde van het huis waarvan hij vermoedde dat ze er zou slapen. Toen hij weg was, droeg ze hem naar de grote slaapkamer. Het huis was spectaculair. Er waren ramen van plafond tot op de vloeren van Italiaans travertijn. Er hing prachtige kunst in de kamers met crèmekleurige meubels en het zwembad was gigantisch. Het speakersysteem zou niet misstaan hebben bij een rockconcert en de tv had het formaat van een bioscoopscherm. Grijnzend liep Alex door het huis. Het leek alsof ze zelf in een film terecht was gekomen in plaats van aan een film te werken. Het bed was zo groot als een voetbalveld met een eveneens grote tv ertegenover, en in de keuken kon met gemak een diner voor driehonderd gasten bereid worden. Alexander Green was koninklijk onthaald. Alex wenste dat ze iemand had om dit alles mee te delen. Fiona en Brigid zouden hebben genoten.

Kort na binnenkomst belde de productieassistente om te vragen of alles naar de wens van Mr. Green was.

‘Hij zal het geweldig vinden,’ verzekerde Alex haar. ‘Hij is er nog niet, hij komt vanavond met zijn eigen vliegtuig. Maar ik ben ervan overtuigd dat hij meer dan tevreden zal zijn. Dank je.’

‘Is er verder nog iets wat we voor u kunnen doen?’

‘Nee hoor.’ Er stond een witte Cadillac Escalade voor haar op de oprit. En een witte Rolls cabrio voor Alexander Green in de garage. Alex dacht niet dat ze die zou durven gebruiken, maar je wist maar nooit.

De koelkast was gevuld met alles wat je zou kunnen wensen en er was een ruime keuze aan sterkedrank, tijdschriften, zeep, aftershave en bodylotion. De studio had gevraagd naar Alexander Greens favoriete merken en producten. Alex had zich op de lijst uitgeleefd en alles, en zelfs nog meer, was hier in huis voor hem neergezet. Zoveel luxe had ze nog nooit bij elkaar gezien en ergens was het zonde natuurlijk. Aan de andere kant was dit gebruikelijk in Hollywood en wilde de filmmaatschappij hun spookschrijver gewoon tevreden houden. Alex was al meer dan tevreden, maar Rose en zij konden niet anders dan de wensen voor Mr. Green aanpassen aan het imago dat ze voor hem hadden bedacht en ze grinnikte om de witte Rolls die ze als kers op de taart had toegevoegd. Ze liep naar de garage om hem te bekijken en kroop even achter het stuur. Ze moest Bert even bellen om hem erover te vertellen.

‘Als ze je ooit betrappen, zetten ze je achter tralies,’ plaagde hij.

‘Nee hoor, dat gaat niet gebeuren. Ik ben heus wel voorzichtig.’

‘Dat hoop ik voor je, want anders is je carrière in één klap voorbij.’

‘Zo dom ben ik niet, Bert.’

‘Nou, geniet er dan maar van en geef de Rolls een kusje van me.’

‘Doe ik,’ beloofde ze.

Die avond keek Alex vanuit haar bed in de grote slaapkamer twee films. Ze stond de volgende ochtend om zes uur op om te zwemmen in het zwembad dat perfect op temperatuur was. Om acht uur was ze aangekleed en klaar om te vertrekken en om halfnegen in de studio te zijn. Ze voerde het adres in in de navigatie van de Escalade en kwam stipt op tijd aan bij de poort van de studio waar ze al verwacht werd. De film zou voornamelijk in de studio opgenomen worden en zo min mogelijk op locatie. Ze parkeerde buiten en liep naar binnen waar ze zich voorstelde als de assistente van Mr. Green. De productieassistente begeleidde haar naar de vergaderruimte.

‘Is hij goed aangekomen gisteravond? Was alles naar zijn zin?’ vroeg de assistente bezorgd.

‘Alles is prima gegaan,’ verzekerde Alex haar. ‘Hij was er rond een uur of twaalf en het huis is helemaal naar zijn zin. Hij is meteen gaan zwemmen.’

‘En zijn de personeelsvertrekken ook allemaal in orde?’

‘Jazeker.’ Dat herinnerde haar eraan dat ze op zoek moest naar een schoonmaakster, want ze had geen zin om zes maanden lang zelf toiletten en badkamers te moeten boenen. Die middag zou ze bellen met het schoonmaakbedrijf dat Rose haar via een kennis in L.A. had aangeraden.

De assistente wees haar de ruimte waar al verschillende mensen in korte broeken en slippers aan een grote ovale vergadertafel zaten toen Alex in haar witte spijkerbroek met haar koffertje in de hand binnenstapte.

De producent stelde zich als eerste voor. Hij heette Sam Jackowitz en stelde haar voor aan de scenarioschrijver met wie ze nauw samen zou werken, Malcolm Harris.

‘Ik wil je bedanken dat je deze samenwerking mogelijk maakt,’ zei de producent hartelijk. Malcolm keek haar zwijgend aan. Na Alex kwamen er nog een stuk of zes productieassistentes de vergaderruimte binnen. Het was de laatste mogelijkheid om alle details nog eens door te nemen voor de acteurs de volgende dag kwamen en ze hun kanttekeningen en opmerkingen over het script te horen kregen.

Ze waren al een uur aan het vergaderen voor Malcolm voor het eerst iets tegen haar zei. ‘Jouw baas is de grootste auteur die bestaat,’ zei hij zachtjes. Verrast door zijn enthousiasme keek Alex hem even aan.

‘Het zal hem deugd doen dat te horen,’ zei ze beleefd.

‘Ik heb alles van hem gelezen. Ik heb zo verschrikkelijk veel van hem geleerd als schrijver,’ zei hij. ‘Het moet geweldig zijn om voor hem te werken.’

‘Ja, dat is het zeker,’ beaamde Alex.

‘Hoelang werk je al voor hem?’

‘Al heel lang. Het is mijn eerste baan. Tijdens mijn studie was ik zijn stagiaire.’ Ze bedacht het ter plekke en ze klonk zo overtuigend dat ze het zelf bijna geloofde en Malcolm zeker.

‘Duisternis is een van mijn favoriete boeken,’ zei hij op eerbiedige toon.

‘Van mij ook,’ zei Alex. ‘Hij is heel blij dat dit boek verfilmd wordt.’

‘We gaan er echt een geweldige film van maken,’ beloofde hij. ‘Wat vindt hij van het script?’

‘Hij heeft het nog niet gezien.’ En Alex ook niet.

‘Dat hadden jullie gisteren ontvangen moeten hebben.’ Hij zei iets tegen een van de productieassistentes die zich haastte om twee exemplaren voor Alex te halen. ‘Wat me eraan doet denken: er staat iets in dat ik je wil laten zien, zodat je aan hem kunt vragen wat hij ervan vindt. Het is een stukje dialoog uit het boek, maar ik heb de tekst in een scène van een ander personage geschreven.’ Hij sloeg zijn eigen, beduimelde, scenario op de juiste bladzijde open en liet het Alex zien.

Ze las het en knikte. ‘Dat lijkt me prima,’ zei ze. ‘Ik vind het goed.’

Hij keek haar afwijzend aan. ‘Ik vroeg niet wat jij ervan vind. Ik wil weten wat híj ervan vindt.’

Heel even was Alex uit haar rol van assistente zonder beslissingsbevoegdheden gevallen en ze bood meteen haar excuses aan. ‘Je hebt gelijk, sorry. Ik zal het hem vanavond vragen.’

‘Kun je hem overdag niet bellen?’

‘Hij neemt zijn mobiele telefoon niet op,’ antwoordde ze. Malcolm knikte en accepteerde spoorslags deze gril van zijn idool.

De vergadering duurde lang. Te lang. Tussen de middag werd er een enorm lunchbuffet neergezet door een cateringbedrijf en uiteindelijk werd er tot zes uur doorvergaderd over onbeduidende details. Alex restte geen andere keuze dan haar tijd uit te zitten. Ze had inmiddels een heel rijtje vragen die ze haar zogenaamde werkgever bij thuiskomst voor moest leggen, en ze beloofde dat ze zijn antwoorden nog diezelfde avond per mail zou doorsturen. Ze had ze de antwoorden ook meteen kunnen geven, maar zo werd het spel niet gespeeld.

Alex wilde net in de Escalade stappen toen Malcolm kwam aangelopen. Hij had een zelfverzekerde tred, een geweldig lijf en zijn spieren waren duidelijk afgetekend onder zijn T-shirt. Met zijn donkere haar tot op zijn schouders, gebruinde huid, blauwe ogen, korte broek en teenslippers zag hij eruit als een beachboy.

‘Morgen kon nog wel eens pittig worden,’ waarschuwde hij haar. ‘Meestal komen de acteurs op zo’n eerste dag met een hele waslijst aan domme opmerkingen en klachten over hun teksten. Vertel Mr. Green maar vast dat hij zich geen zorgen moet maken en dat hij het zich niet persoonlijk moet aantrekken. Ik zal wel ingrijpen als het nodig is.’

‘Daar zal hij je dankbaar voor zijn,’ antwoordde Alex eerbiedig terwijl ze probeerde niet te lachen.

Malcolm liet zijn stem samenzweerderig zakken. ‘Luister, ik weet wat er afgesproken is, hoor, maar als ik met de hand op mijn hart beloof dat ik het aan niemand vertel, denk je dat ik hem dan een keer een paar minuten kan ontmoeten? Het zou de mooiste dag van mijn leven zijn.’

Alex besloot al zijn hoop meteen de grond in te boren zodat er later nooit een misverstand over zou kunnen ontstaan. Niet met hem en met niemand anders.

‘Dat zal niet gaan. Hij is mijn werkgever en als ik dat doe, ben ik mijn baan kwijt.’

‘Als ontmoeting tussen twee schrijvers,’ fluisterde hij. ‘Misschien als hij mijn script goed vindt?’

‘Hij ontvangt nooit iemand,’ hield Alex voet bij stuk. ‘Hij maakt geen uitzonderingen. Nooit. Na een tragedie in de familie heeft hij zich teruggetrokken uit het openbare leven en ik pieker er niet over om zijn grenzen te overschrijden.’

‘O wat erg. Dat wist ik niet... Wie is er overleden? Zijn vrouw? Een kind?’

‘Het is niet aan mij om die informatie te delen, en eerlijk gezegd weet ik het ook niet precies.’ Ze wilde het onderwerp dat ze had aangekaart eigenlijk zo snel mogelijk weer laten rusten. ‘Het is lang voordat ik voor hem ging werken gebeurd. Ik heb het niet van hem en ik weet niet wat er van waar is.’

‘Nou ja, als je ooit kans ziet, wil je dan een goed woordje voor me doen? Ik zou hem zo graag een keer ontmoeten voor we de film afronden.’

Het lag op het puntje van Alex’ tong om te zeggen: ‘Dat heb je allang, idioot’, maar ze bleef in haar respectvolle en bedeesde rol en zei kordaat: ‘Ik mail je vanavond met zijn antwoorden op de vragen van vandaag.’

‘Weet je al hoe laat? Ik heb een afspraakje vanavond. Moet ik dat afzeggen? Denk je dat hij me zal willen spreken?’

‘Nee, ik weet zeker van niet. Ik zou niets afzeggen als ik jou was. Ik zie hem zodra ik thuis ben en ik laat je meteen weten wat hij zegt.’

‘Oké, bedankt.’ Hij slenterde weg en Alex stapte in, stelde de navigatie in en reed naar huis. Niemand van de productie en medewerkers zou op de hoogte moeten zijn van het adres dat voor Mr. Green gehuurd was en ze hoopte maar dat het een goed bewaard geheim was gebleven zodat er ook geen paparazzi aan de poort zouden staan. Ze begon in te zien dat het ingewikkelde maanden konden worden. Het was te doen, maar ze zou er aardig wat leugentjes voor moeten opdissen.

Meteen na binnenkomst liep ze naar haar computer om Malcolm uit zijn lijden te verlossen. Uiteraard had ze alle antwoorden op zijn vragen en vijf minuten later drukte ze op VERZENDEN.

Tien minuten later kreeg ze antwoord.

‘Wow, hij is geweldig. Fijn dat je zo snel antwoorden voor me hebt. Wil je hem bedanken? Dit belooft een makkelijke samenwerking te worden.’ Voor hem. Niet voor haar.

‘Geen probleem, ik zal het hem zeggen,’ schreef ze, liep naar de patio, trok haar kleren uit en sprong in het zwembad. Het was een lange, zware dag geweest vol zinloze vragen van oninteressante mensen die zichzelf heel belangrijk vonden. De producent was de enige die het waard was om naar te luisteren en Malcolms dweperij met Alexander Green was zo overdreven dat ze er een beetje misselijk van werd. Alsof je te veel had gegeten van een lekkere chocoladetaart.

De volgende dag bleek zelfs nog erger. Met vier grote filmsterren in een ruimte die allemaal in het middelpunt van de belangstelling wilden staan, gehoord wilden worden, op elke bladzijde van het scenario wel iets aan te merken hadden, hun teksten niet ‘voelden’ of ‘inleefbaar’ vonden. Sam wist precies hoe hij met ze om moest gaan, Malcolm maakte ruzie met hen en het enige dat Alex kon doen, was aantekeningen maken over dingen waar ze later uit naam van haar zogenaamde werkgever over kon klagen.

Er vonden een paar verhitte ruzies plaats, de vrouwelijke hoofdrolspeelster en de vrouwelijke bijrol konden elkaar niet uitstaan en de mannelijke hoofdrolspeler streek in het voorbijgaan met een hand over haar borst toen niemand keek en knipoogde toen naar haar. ‘Serieus?’ mompelde ze toen hij weg was en Malcolm kwam naar haar toe.

‘Dat zag ik. Hij staat erom bekend. Het heeft niets met jou te maken.’

‘Is dat een compliment of een belediging?’ vroeg ze.

Malcolm lachte. ‘Misschien wel allebei.’ Hij stortte zijn hart uit over de vrouwelijke hoofdrolspeelster waarvan hij vond dat er niet mee te werken viel. Hij was al eerder met haar bij een film betrokken geweest. Alex had een andere indruk van haar, ze vond de hoofdrolspeelster gewoon eerlijk en oprecht. De andere vrouw en de mannelijke hoofdrolspeler vond ze veel vervelender met hun passief-agressieve gedrag. En Alex had al gemerkt dat Malcolm niet goed tegen kritiek op zijn script kon. Alex vond het wel oké, al was het niet het beste dat ze ooit gelezen had. Maar het was zeker niet slecht en ze besefte dat een boekverfilming compromissen van de auteur vergde. Niet elk gesproken woord zou overeenkomen met het boek en dat verwachtte ze dan ook niet.

Alle acteurs gingen eerder weg dan de bedoeling was. De volgende dag zouden ze kostuums doorpassen en repeteren. Alex’ hoofd tolde toen ze tegen acht uur eindelijk vertrok nadat ze de laatste twee uur had geluisterd naar Malcolm die het eindeloos over zichzelf had en opnieuw aandrong op een geheime ontmoeting met Mr. Green. Uiteraard wees ze dat verzoek opnieuw af.

’s Avonds belde Rose: ‘Hoe gaat het?’

‘Daar durf ik nog geen antwoord op te geven. Het is een vat vol temperamenten en persoonlijkheden, ego’s die een heleboel ruimte innemen en een scenarioschrijver die denkt dat Alexander Green God is.’

‘Dat lijkt me fijn om te horen.’

‘Niet echt. Hij blijft aan mijn hoofd zeuren of ik hem het huis binnen kan smokkelen zodat hij zijn voeten kan kussen. Hij behandelt me als de boodschapper, of de dienstmeid.’

Rose lachte om Alex’ beschrijving. ‘Zelfs zonder geheime identiteiten is Hollywood knettergek.’ Maar het geld was fantastisch en het prestige enorm. ‘Heb je het schoonmaakbedrijf dat ik je heb aangeraden al gebeld?’

‘Ja, ze beginnen morgen. Ik heb niet veel nodig. Het is niet alsof ik feestjes zal geven.’ Als ze dat al had gewild had het niet gekund. Ze kon niemand thuis uitnodigen uit gevaar voor ontdekking. ‘Ik bereid me voor op zes lange maanden.’

‘Het wordt vast leuk,’ beurde Rose haar op.

‘Het is ongelooflijk hoe belangrijk iedereen zichzelf hier vindt, zelfs de assistenten. Maar het is leuk om de beroemde acteurs van dichtbij mee te maken.’ Alex klonk ineens net zo jong als ze was.

Ze maakte een maaltijdsalade voor zichzelf, trok wat baantjes in het zwembad en ging vroeg naar bed waar ze nog een film keek. Er was een geweldige collectie dvd’S.

De volgende dag begon met een woedeaanval van een van de actrices over een kostuum. Een andere actrice kreeg een discussie over het script met Malcolm die woedend van de set stormde. De producer kalmeerde beide vrouwen en kwam toen een tijdje naast Alex zitten. Het was een rustige, bedaarde man die iedereen met tact en respect behandelde. Malcolm daarentegen, was een diva die na de lunch met een verongelijkt gezicht weer op de set verscheen. Ondanks zijn verblindende uiterlijk gedroeg hij zich als een klein kind.

‘Ik kan niet wachten tot we bij de moordscène zijn en ze allebei onder het bloed gesmeerd worden,’ siste hij met opeengeklemde kaken.

Alex lachte. ‘Ik zal maar niet tegen Mr. Green zeggen dat je dat zei.’ Dat bracht hem tot bedaren en hij gaf haar een blikje cola terwijl ze naar de repetities keken die er behoorlijk ruig aan toe gingen. Sam had met elk van de acteurs de psychologie van hun karakters doorgenomen en Alex zag al snel dat hij dat perfect had gedaan. Ze schreef wat dingen op.

Malcolm vroeg ernaar: ‘Waarom maak je aantekeningen?’

‘Mr. Green verwacht van me dat ik hem informeer over wat er op de set gebeurt. Ik ben zijn ogen en oren.’

‘En daar luistert hij naar?’ Malcolm was onder de indruk.

‘Meestal wel. Onze relatie is gebaseerd op wederzijds vertrouwen.’

‘Hij heeft geen advies van anderen nodig,’ zei hij scherp. ‘Wat vindt hij trouwens van het script?’

‘Hij vindt het goed. Hier en daar zitten er een paar hobbels, maar niets waar hij niet mee kan leven of wat niet eenvoudig aangepast kan worden.’

‘Ik had verwacht dat hij lastiger zou zijn.’

‘Het is een goed scenario,’ complimenteerde ze hem.

‘Bedank hem namens mij?’ zei hij en verdween weer.

Ze werkten door tot aan het avondeten en Malcolm verraste haar door te vragen of ze zin had om samen een hapje te gaan eten voor ze naar huis ging. Als Mr. Green daar tenminste geen probleem mee had.

‘Nee hoor, dat is geen probleem. Gezellig.’ Malcolm leek haar een belangrijke bondgenoot en het kon geen kwaad om hem wat beter te leren kennen.

Ze gingen naar de Polo Lounge waar hij duizend vragen op haar afvuurde over haar werkgever en niet één over haar. In ruil daarvoor ontdekte ze dat hij had gestudeerd aan de USC filmschool, bij de tv had gewerkt voordat hij de overstap naar bioscoopfilms maakte, en dat hij van plan was een eigen serie te schrijven. Hij was drieëndertig, ongetrouwd, kinderloos en sinds kort weer single nadat hij in de steek gelaten was door een jonge, aankomende actrice die hem had verlaten voor iemand anders. ‘Het kon me niet zo heel veel schelen. We gingen pas drie maanden met elkaar om.’ Zoals hij het vertelde kreeg Alex het idee dat Hollywood een leeg omhulsel was waar iedereen continu van partner wisselde om vooruit te komen en met het grootste gemak partners inruilde voor mensen die belangrijker waren. Het leek haar doodvermoeiend, en vooral ongelooflijk manipulatief en oppervlakkig.

‘Het klinkt ingewikkeld.’

‘Dat is het ook,’ gaf hij toe. ‘Hier draait het daten vooral om met wie je gezien wil worden. Zoals in welke auto je rijdt. Het draait om wat de ander je kan opleveren en hoe snel hij of zij je naar een hoger plan kan tillen. Eenmaal daar aangekomen wissel je en beklim je het volgende stuk van de berg met iemand anders.’

‘Dus er zijn geen echte relaties?’ Hij lichtte een tipje van een sluier op van een wereld die ze niet wilde kennen. Een wereld waar niet alleen haren, tanden en borsten nep waren, maar ook het hart.

‘Nee, eigenlijk niet,’ antwoordde hij eerlijk. ‘Dat is zonde van je tijd.’

‘Maar wordt er dan nooit iemand verliefd?’ vroeg ze.

Hij lachte. ‘Je klinkt als Goudlokje. Hollywood draait om films maken en beroemd worden. Niet om de liefde. Daarvoor ga je naar Arkansas. Of Nebraska. Daar waar echte mensen wonen. Die vind je hier niet. Waar kom jij vandaan?’

‘Boston.’

‘En je woont in Schotland met Mr. Green?’ Ze knikte en gedroeg zich naar haar rol waarmee ze de identiteit beschermde die zij en Rose voor Mr. Green uit hun duim hadden gezogen.

‘Inderdaad.’

‘Reis je ook met hem naar Montana?’

‘Meestal wel.’ Ze was even bang dat hij haar vragen zou stellen over Montana, waar ze bijna niets vanaf wist. ‘De laatste twee jaar ben ik vooral met hem in Europa geweest.’

‘Waar?’

‘Italië, Ierland, Frankrijk, Engeland, Duitsland, Tsjechië en Spanje,’ noemde ze het rijtje landen op waar ze was geweest.

Malcolm was onder de indruk. ‘En heeft hij overal eigen huizen?’

‘Bijna overal,’ loog ze.

‘Het is vast een interessant leven dat hij leidt.’

‘Dat valt wel mee. Hij schrijft vooral veel. Hij heeft geen noemenswaardig sociaal leven en gaat zelden de deur uit. Schrijven betekent alles voor hem.’ Ze had het over zichzelf, maar dat kon Malcolm niet weten.

‘Dat is te merken aan de kwaliteit van zijn boeken. Hoe komt het eigenlijk dat hij thrillers is gaan schrijven?’

‘Volgens mij heeft zijn vader hem daar als klein jongetje mee besmet.’ Malcolm at uit haar hand.

Samen verlieten ze het restaurant, nadat ze de rekening voor het eten hadden gedeeld. Hun auto’s werden door de parkeerservice van het restaurant opgehaald en Alex zag dat Malcolm in een Porsche reed.

‘Die is geleased, hoor. Ik rijd alleen maar in goede auto’s wanneer ik aan het werk ben voor een film,’ zei hij toen hij instapte. ‘Het is zien en gezien worden hier.’

Alex dacht aan de witte Rolls die voor Mr. Green in de garage stond. Tijdens filmopnames draaide alles om buitenkant. Daarna veranderde iedereen in pompoenen en witte muizen. Tot er weer een nieuwe film kwam. Het leek haar een vreemde manier van leven.

‘Dank je wel voor de gezellige avond,’ zei ze glimlachend.

‘Ik vond het ook gezellig. Doe de groeten aan de baas.’ Dat beloofde ze en tijdens de terugrit dacht ze aan de dingen die Malcolm had verteld. Ze begon zich af te vragen of er überhaupt wel echte mensen waren hier, maar ineens schaterde ze het uit. Als er één was die hier de boel bedonderde, dan was ze het zelf wel, zich voordoend als een man die helemaal niet bestond.

16

De eerste draaidagen waren zwaar en de film kwam traag op gang, totdat de acteurs in hun rollen groeiden. Sam legde de acteurs met engelengeduld telkens opnieuw de karakters van hun rollen uit, net zo lang tot ze zich die eigen hadden gemaakt, en Malcolm vocht voor het behoud van elke letter van zijn scenario, waardoor het nog langer duurde. Elke dag waren er nieuwe vragen voor Mr. Green, die Alex via de mail beantwoordde zodra ze thuiskwam ’s avonds. Na een maand op de set begon ze het schrijven te missen, de vrijheid om in haar eigen tempo te werken zonder dat anderen haar daarin beknotten. Bij vlagen was het werk op de set pijnlijk traag.

Intussen was ze een bekend gezicht geworden op de set. De producent was altijd vriendelijk. Malcolm was de ene keer aardig, de andere keer niet, ze vermoedde dat zijn stemmingswisselingen te maken hadden met hoe zijn afspraakjes de avond ervoor gegaan waren. Alex vermoedde dat hij een actief seksleven had, maar gelukkig had hij het fatsoen daar niet over te praten. Soms stond hij iets te dichtbij naar haar zin en voelde ze zijn adem over haar huid strijken, maar hoe knap en sexy hij ook was, gelukkig deed hij nooit een versierpoging. Fiona zou ervan gesmuld hebben, maar Malcolm en zij waren collega’s en niets meer dan dat. Ze was de spreekbuis van zijn idool, zoals Sam de producent haar noemde. Hij bedoelde er niets onaardigs mee, maar dat was haar rol. Wat niemand wist, was dat de ogen en oren waarmee ze op de set keek en luisterde van haarzelf waren.

Na zes weken draaien verbaasde Malcolm haar ineens. Ze waren begonnen met het filmen van de moordscènes, waardoor het allemaal wat spannender werd. Alex lette goed op om zeker te weten dat de details klopten en tot nu toe ging alles goed.

‘Mag ik vanavond een beroep op je doen?’ vroeg Malcolm tijdens een korte opnamestop. Hij was de hele dag al lichtgeraakt, net als de acteurs.

‘Wat kan ik voor je doen?’

‘Ik heb een première, en mijn afspraakje voor vanavond heeft net afgezegd. Ze heeft een beter aanbod gekregen. Ik heb iedereen al geprobeerd, maar niemand kan.’

Het was niet de meest vleiende manier om mee uit gevraagd te worden, maar ze zat al zes weken lang elke avond thuis en ze verveelde zich. Een première klonk leuk en absoluut beter dan thuis naar de zoveelste film op het enorme scherm kijken. Ze had geen vrienden in L.A. om mee op stap te gaan.

‘Ik ga graag met je mee.’ Maar ze had maar één jurkje ingepakt en ze dacht niet dat dat feestelijk genoeg zou zijn. Het was een kort, zwart en degelijk gevalletje dat ze twee jaar geleden had gekocht voor de feestdagen bij Fiona’s familie in Ierland. ‘Hoe chic is het?’

‘Uitbundig. Sexy. Alles kan, als het maar geen spijkerbroek is. Maar maak je geen zorgen, er kijkt niemand naar je. Niemand weet wie je bent.’ Dat gold ook voor hem. Van iemand anders dan hij had ze die uitspraak onbeschoft gevonden, maar ze kende Malcolm en dit was nu eenmaal zijn visie op de wereld.

‘Kan ik wat eerder weg vandaag?’

‘Ja hoor. Waarom? Denk je dat Mr. Green het een probleem vindt?’

‘Nee hoor, dat is prima, ik kan doen en laten wat ik wil. Maar ik wil nog even de stad in om een nieuwe jurk te kopen zodat je je vanavond niet voor me hoeft te schamen.’

‘Daar ben ik helemaal niet bang voor, maar ga maar wanneer je wil.’ Ineens schoot hem iets te binnen waar hij nog nooit over had nagedacht: ‘Ben je zijn vriendin? Van Mr. Green bedoel ik.’

Alex keek hem aan en lachte. Voor de lol had ze graag gezegd dat het zo was, maar dan maakte ze de zaken nodeloos extra ingewikkeld. Spijtig schudde ze haar hoofd en antwoordde fluisterend: ‘Nee.’

‘Echt niet? Vindt hij het niet vervelend als ik je mee uit neem? Want hem irriteren is echt het laatste wat ik wil.’

‘Nee, dat zou ik ook niet willen,’ verzekerde ze hem. ‘Maar maak je geen zorgen, het maakt hem niet uit wat ik ’s avonds doe.’ Toen stelde ze iets voor waarvan ze wist dat ze Malcolm er een heel groot plezier mee deed. ‘Zullen we met de Rolls gaan vanavond? Hij heeft gezegd dat ik die mag lenen wanneer ik maar wil.’

‘Dat meen je niet! Dat is geweldig.’ Malcolm straalde van geluk. ‘Je weet zeker dat het mag?’

‘Ja hoor.’ Toch vertrouwde Malcolm het niet helemaal. Als Alexander Green zo intiem was met Alex, dan moest er meer zijn tussen die twee. Maar dat maakte haar des te interessanter voor hem. Door haar sterke band met zijn idool was ze ineens een verboden vrucht geworden. ‘Waar zal ik je ophalen?’ vroeg ze.

Hij schreef zijn adres op een papiertje en zei: ‘Pik me daar maar op om zeven uur.’ Als ze er sexy genoeg uitzag ging hij misschien wel met haar over de rode loper voor wat fotomomenten. De avond zag er ineens een stuk beter uit dan even geleden toen zijn afspraakje afzegde. Ze was meegevraagd door een beroemde rapper, daar kon hij niet tegenop.

Alex vertrok niet veel later van de set naar Beverly Hills waar ze naar Neiman Marcus ging. Op de designerafdeling vond ze een korte witsatijnen jurk van Yves Saint Laurent die haar passend leek voor de gelegenheid en ze kocht er met kristallen afgezette, zilveren sandalen met hoge hakken bij en een zilverkleurige avondclutch. Om het plaatje af te maken kocht ze niet van echt te onderscheiden nepdiamanten oorbellen en een armband. Blij met haar aankopen reed ze naar huis, waar ze gelukkig net voldoende tijd had om te douchen, haar haren te wassen, zich op te tutten en precies op tijd bij Malcolm te zijn. Ze constateerde dat hij in een oude flat in een slechte buurt woonde, maar de Porsche stond voor de deur. Kennelijk was het in L.A. belangrijker in wat voor auto je reed dan in welke buurt je woonde. Ze stapte uit om aan te bellen en even later kwam hij naar buiten in een mooie smoking, een wit smokinghemd zonder strik. Hij was ongeschoren en droeg zwartleren instappers zonder sokken. Erg L.A. allemaal. Het was de juiste combinatie van hippe chic en laissez-faire waarmee hij uitstraalde dat hij minimaal zijn best had gedaan. Het was een kunst die Alex niet verstond, maar hij zag er goed uit.

Hij floot toen hij Alex zag. ‘Kijk jou eens! Mooie jurk ook,’ complimenteerde hij haar. Ze was blij dat ze haar meegebrachte zwarte jurk niet aangetrokken had. Daarmee had ze er uitgezien als een weesmeisje of een Griekse weduwe.

Opgetogen nam hij haar aanbod om te rijden aan. ‘Vond hij het geen probleem?’ doelde hij op Mr. Green.

‘Hij wenste me veel plezier,’ glimlachte Alex.

Het werd een lange, interessante avond. Blij met hoe ze eruitzag, begeleidde hij haar over de rode loper waar ze uitgebreid werden gefotografeerd. Met hun donkerbruine haren, zijn felblauwe ogen, haar mooie bruine huid die ze in de pauzes had opgedaan en haar prachtige Yves Saint Laurent-jurk, vormden ze een mooi setje. De première was leuk en er waren veel beroemdheden. Malcolm negeerde zijn afspraakje dat hem had ingeruild voor de rapper. Na de première nam Malcolm haar mee uit eten bij Chateaux Marmont en daarna belandden ze in een nachtclub waar ze tot twee uur bleven praten. Van alle tijd die ze Malcolm nu kende, vond ze hem vanavond op zijn leukst. Hij had nog steeds iets onechts en onoprechts, maar dat hoorde blijkbaar nu eenmaal bij de mannen uit de filmindustrie in L.A. Alex had echt genoten van de avond. Alles was nieuw en anders en ze had genoeg gezien om te kunnen gebruiken voor toekomstige boeken.

‘Ik probeer erachter te komen hoe alles werkt hier,’ zei ze terwijl ze van haar champagne nipte.

‘Hoe bedoel je?’

‘Nou, welke dingen ertoe doen en waarom.’ De meeste antwoorden op deze vragen waren al beantwoord door goed om zich heen te kijken, maar ze wilde het ook graag van Malcolm horen.

‘Eigenlijk doet alles ertoe,’ antwoordde hij. ‘Wie je kent, met wie je gezien wordt, waar je naartoe gaat, waar je bent gezien, welke auto je rijdt, welke merken je draagt, naar welke kapper je gaat.’ Alles was oppervlakkig en nep, net als haar nepdiamanten oorbellen en armband.

‘Hoe staat het dan met de dingen waarin je gelooft en waar je van houdt?’

‘Die zijn ondergeschikt.’ Hij glimlachte en voor het eerst toonde hij oprecht belangstelling voor haar. ‘Je bent wel serieus, hè? Hoe oud ben je eigenlijk? Zeventwintig? Achtentwintig?’

‘Vierentwintig,’ antwoordde ze met een onschuldige stem waarvan ze zich niet bewust was.

‘Zo jong, en dan al zo’n belangrijke baan.’

‘Is dat echt waar het hier allemaal om draait?’ Ze wilde graag geloven dat er meer was, maar die illusie drukte hij direct de kop in.

‘Beroemd word je door in de juiste kringen te verkeren. In jouw geval ben je belangrijk omdat je voor een beroemdheid werkt. Ik kan beroemd worden door uit te gaan met een beroemdheid. Ik word gedumpt als ze iemand vindt die haar meer profijt oplevert. Of andersom natuurlijk.’ Hij leek het doodnormaal te vinden.

‘Maar zo ga je toch niet met mensen om?’ zei Alex verontwaardigd.

‘Zo werkt het nu eenmaal. Zo zijn de regels. Dit is de manier waarop je komt waar je zijn wil.’

‘En op eigen kracht beroemd worden?’

‘Dat doet niemand. Plus het is veel te veel werk. Dit is de kortste weg.’

‘Maar dat is toch inhoudsloos?’ zei ze, maar veel mensen in zijn vak waren dat.

‘Als je zelf geen talent hebt, dan is dit de manier om het toch te maken. L.A. kan mensen beroemd maken zonder dat ze talent of ooit gewerkt hebben. De paparazzi liggen voor ze op de loer.’ Hij noemde een stuk of wat namen en ze moest hem gelijk geven. ‘Het is allemaal schone schijn, maar het werkt, want niemand doet zijn best om achter de façade te kijken.’

‘Wat deprimerend,’ antwoordde Alex.

Op de terugweg naar zijn appartement waar ze hem af zou zetten, dacht ze na over wat hij had verteld. Eenmaal bij zijn flat aangekomen keek hij haar lachend aan. Ze hadden geen van beiden veel gedronken en ze waren allebei nuchter.

‘Heb je zin om boven nog wat plezier te maken?’

‘Wat voor soort plezier?’ Ze kon ernaar raden.

‘Een leuke nacht tussen vrienden?’

‘En wat gebeurt er daarna?’ Ze wilde weten wat hij in gedachten had en wat het voor hem betekende.

‘Als het leuk was dan doen we het misschien nog een keer. Of misschien ook niet. Dat zien we dan wel. We houden elkaar gezelschap tot er iets beters voorbijkomt.’ Hij was pijnlijk eerlijk.

‘Wat ik je ga zeggen klinkt je misschien belachelijk in de oren, Malcolm, maar ik wil meer. Ik heb een heel leuke avond gehad, maar ik ben niet op zoek naar “gezelschap tot er iets beters voorbijkomt”. Tot ik dat vind, blijf ik liever alleen.’

‘Het leven bestaat toch gewoon uit wat gezelschap in de tussentijd?’

‘Dat meen je niet,’ zei ze, verbaasd over zijn levensvisie.

‘Wat wil jij dan? Een aanzoek en een verlovingsring voor je het bed in stapt?’

‘Natuurlijk niet. Ik wil gewoon iemand die me ziet, die van me houdt zoals ik ben en me niet als bus gebruikt om bij de volgende halte te komen.’

‘Zo klinkt het nogal hardvochtig,’ reageerde hij op haar woorden.

‘Zo is het toch? Je kent me helemaal niet. Ik ken jou niet. Ik wil niet naar bed met een vreemde.’

‘Dat is billijk,’ zei hij en gaf haar een kus op haar wang. ‘Je zag er geweldig uit vanavond. Ik zie je morgen op de set.’ Hij stapte uit en Alex schoof door naar de bestuurdersplek.

Toen schoot haar nog iets te binnen. ‘Malcolm, als ik niet voor Alexander Green had gewerkt, was je dan vanavond met me uit gegaan of had je me mee naar boven gevraagd?’

Hij dacht even na en lachte toen: ‘Nee, waarschijnlijk niet. Niets voor niets, zo is het nu eenmaal.’ Voor Alex klonk het misschien beangstigend, maar hij meende wat hij zei. Alles draaide om strategisch gebruikmaken van de juiste personen, zonder ooit een kans te laten lopen. Dat was een stad vol aaseters.

‘Dat dacht ik al. Dank je wel voor je eerlijkheid.’

Hij knikte. Hij wist niet waarom hij zo eerlijk tegen haar was. Misschien omdat haar eigen oprechtheid dat van hem eiste. ‘Ik vind je trouwens echt leuk, hoor. Veel leuker dan ik had verwacht. Op de set kun je nogal gespannen zijn.’

‘Dan ben ik aan het werk.’

‘Als je niet slim was, zou je zijn assistente niet zijn. Hij weet wat hij doet. Die man is geniaal.’ Dat had hij al eerder gezegd en toen Malcolm zijn hand opstak en naar zijn flat liep, besefte ze dat hij misschien verliefd had kunnen worden op Alexander Green om wie hij was, maar nooit op haar. In de ogen van Malcolm was de saaie Alexandra Winslow niet geschikt bevonden. Dat was wederzijds.

Tijdens de daaropvolgende weken gingen Alex en Malcolm nog een paar keer uit eten. Er waren een paar momenten waarop ze zich bijna versprak, maar uiteindelijk ging het net goed. De moordscènes waren het lastigst om te filmen, maar ze werden heel goed. Elke avond bij thuiskomst controleerde ze ze nauwkeurig in de bijlagen van de dagelijkse mailtjes aan Mr. Green. Sam merkte een keer op dat hij wenste dat hij een assistente zoals zij had. Met haviksogen volgde ze alles wat er op de set gebeurde en onvermoeibaar zette ze zich in voor de belangen van Mr. Green en zijn boek.

Thanksgiving vierde ze met de filmploeg aangezien ze geen andere vrienden had in L.A. Malcolm had inmiddels een relatie met een van de jonge actrices uit de film en werd overal in de stad met haar gezien. Het was een aankomend talent en ze was heel knap. Twee dagen voor Kerstmis werden de laatste opnames gedraaid en Alex hoefde pas over drie weken terug te zijn voor de start van de postproductie, dus ze besloot voor het eerst in twee jaar met de kerstdagen naar Boston te gaan. De nonnen hadden een enorme boom opgetuigd in de entree en op kerstavond aten ze samen met zijn allen. Op eerste kerstdag werkten de nonnen gezamenlijk in een tehuis voor daklozen en Alex besloot wat tijd door te brengen met Brigid en de baby. Aan Brigid was het inmiddels goed te zien dat ze vijf maanden in verwachting was en ze was doorlopend moe van het zwanger zijn van de ene baby en de andere in haar armen. In de daaropvolgende weken hielp Alex haar vriendin zo vaak ze kon. Brigid had verlengd verlof genomen van de openbare school waar ze lesgaf, zodat ze thuis kon blijven bij de baby’s. Patricks ouders hielpen zoals beloofd om dit financieel mogelijk te maken.

‘Anders zouden we verhongeren,’ vertelde Brigid, maar ze leek gelukkiger dan ooit. Ze wisten al dat de baby een meisje was en Brigid verheugde zich daarop.

Half januari vloog Alex terug naar L.A. Malcolm had inmiddels een relatie met een andere jonge actrice die hij tijdens de feestdagen had ontmoet. Ze was blij dat ze niet in zijn spelletjes verwikkeld was geraakt. Er was niets kwaadaardigs aan en het was niet persoonlijk bedoeld, maar het was zonder diepgang en niets anders dan een leeg omhulsel. Alex kon nauwelijks wachten om aan een nieuw boek te beginnen wanneer de film klaar was. In de tussentijd probeerde ze te bedenken waar ze wilde wonen. Nu ze maanden alleen in een huis in L.A. woonde en daarvoor appartementen in Londen had gehad, realiseerde ze zich dat ze niet meer in het klooster wilde wonen, al hield ze nog zoveel van de nonnen. Ze besprak het met Bert en hij stelde New York voor.

‘Je bent klaar voor het grote werk, Alex. Die stad is opwindend. Je kunt je niet voor altijd verschuilen.’ Rose was het met Bert eens. New York leefde en het zou Alex goeddoen om daar te wonen, al was het maar tijdelijk.

Alex had zuinig geleefd van de opbrengst van haar boeken en daarnaast had ze nog het geld van de verkoop van haar ouderlijk huis. Rose stelde voor dat ze een appartement in een van de hippe wijken met veel jongeren in de binnenstad zou huren.

‘Je kunt altijd terug naar Boston als het je niet bevalt. Probeer het maar gewoon,’ zei ze bemoedigend. Alex was volwassen geworden in Londen en L.A., maar tegelijkertijd was ze nog altijd wel jong en had ze sturing nodig.

Half maart waren ze klaar met de postproductie van de film. Alles was soepel verlopen. Niemand had het geringste vermoeden dat ze meer was dan de assistent van de teruggetrokken levende auteur. Ze had haar rol goed gespeeld. Terug in Boston besprak ze haar plannen met moeder MaryMeg die het tot haar stomme verbazing eens bleek te zijn met Bert en Rose.

‘Je bent geen non, Alex, dus je hoeft niet het leven van een non te leiden. Je kunt hier niet voor eeuwig bij ons blijven wonen. Het is tijd dat je de wijde wereld in trekt en lol gaat maken, nieuwe mensen ontmoet en dingen naast je werk gaat doen.’

‘Zet u me eruit?’ vroeg Alex treurig.

‘Natuurlijk niet. Er zal hier altijd een kamer voor je zijn. We houden van je. Maar het is tijd dat je met kinderen van je eigen leeftijd gaat spelen,’ zei ze glimlachend en Alex lachte.

‘Moet dat? En als ik daar nu eens geen zin in heb?’ In Londen had ze dat gedaan, maar nu zag ze er ineens tegen op. Haar leven bij de nonnen in Boston voelde veilig en het was fijn om thuis te zijn. De keuze van haar woonplaats verscheurde haar innerlijk.

‘Ja, dat moet.’ Moeder MaryMeg keek haar streng aan. ‘Probeer het eens een tijdje in New York. Je kunt altijd terugkomen. Maar probeer het in ieder geval eens een halfjaar.’ Het waren bijna dezelfde woorden die Rose had gebruikt. Alex had een tijdje stage gelopen in New York, maar dat was anders geweest. Toen was ze nog een kind, had ze huisgenoten en was het voor korte, bepaalde tijd geweest. Verhuizen naar New York, naar een eigen appartement, klonk afschrikwekkender dan in Londen wonen, al kon ze niet verklaren waarom.

Alex dacht er nog twee weken over na en toen ze in april een bezoekje bracht aan Rose, ging ze aansluitend bij een paar appartementen kijken in de West Village en vond er een die ze heel leuk vond. Het was een grote etage met prachtig uitzicht op de Hudsonrivier. Er stonden weinig meubels, maar wat er stond was mooi en duur. De huur was hoog, maar dat kon ze zich veroorloven en er was een portier, dus het was veilig. Het was te huur voor een periode van zes maanden. Ze deed het en vloog terug naar Boston om haar spullen in te pakken en een week later trok ze erin. De nonnen waren verdrietig dat ze ging, maar moeder MaryMeg stimuleerde haar om vooruit te kijken. Net als Bert.

Zodra ze in haar appartement getrokken was, begon ze aan haar nieuwe boek. Rose zorgde ervoor dat ze regelmatig de deur uit ging en stuurde Alex uitnodigingen voor vernissages en presentaties waarvan ze dacht dat ze het leuk zou vinden en waar ze nieuwe mensen kon ontmoeten. In het begin was Alex pijnlijk verlegen en verliet ze de vernissages al na een halfuur. Ze kende niemand anders in de stad dan Rose die haar de uitnodigingen stuurde maar zelf meestal niet ging.

Op een avond stond ze, zich opgelaten voelend, bij de opening van een nieuwe galerie in SoHo toen een man van begin dertig naar haar toe kwam om een praatje te maken. Een uur later wist ze dat hij net vanuit San Francisco naar New York was verhuisd en fondsen aan het werven was voor een start-up. Hij heette Tim Richards en ze vertelde hem dat ze freelance schrijfster was, haar meest recente uitleg. Toen ze afscheid namen zei hij dat hij haar graag nog een keer wilde zien. Ze gaf hem haar nummer en vroeg zich af of hij echt zou bellen, maar ze had in ieder geval leuk met hem gepraat. Ze hielden allebei van hedendaagse kunst. De volgende dag belde hij om haar uit te nodigen voor een lunch en de Jackson Pollock-tentoonstelling in het Museum of Modern Art op zaterdag. Het klonk aanlokkelijk en ze besloot een paar uur vrij te nemen van haar boek. Ze had geen verwachtingen, maar het leek haar leuk om hem als vriend te hebben. Daarnaast zat ze op een dood punt in haar boek. Ze had het er met Bert over gehad en die had voorgesteld dat ze even wat afstand zou nemen.

Het was een warme voorjaarsdag, die zaterdag, en Alex besloot om lekker vanaf de West Village te gaan lopen. Ontspannen en op haar gemak kwam ze aan bij het museum waar Tim al in de hal op haar stond te wachten. Hij was blij haar te zien en ze lunchten in de cafetaria van het museum. Daarna bezochten ze de schitterende expositie met een indrukwekkende hoeveelheid kunst die onder meer was samengesteld uit privécollecties.

‘Ik sta er elke keer versteld van dat mensen zoveel geld aan kunst uitgeven voor hun huis,’ zei Tim over de uitgeleende werken. Alex vond dat een vreemde gedachtegang. Zelf had ze gewoon genoten van de kunstwerken zonder over hun waarde na te denken. Na hun museumbezoek wandelden ze naar Central Park.

‘Waar ben jij opgegroeid?’ vroeg Tim.

‘In Boston.’ Ze vertelde niet over het klooster of de vroege dood van haar ouders, dat leek haar te veel informatie voor een eerste afspraakje. Hij vertelde dat hij twee jaar op Wall Street had gewerkt en toen naar San Francisco was gegaan om mee te gaan doen met de start-up en nu weer teruggestuurd was naar New York. Hij zei dat het een uitdagende baan was waar hij het erg naar zijn zin had.

‘Het is niet makkelijk om fondsen te werven,’ gaf hij toe, maar ze moest toegeven dat het idee goed klonk, al was het iets te technisch voor haar. Op de een of andere manier kwam het onderwerp boeken ter sprake en hij noemde Alexander Green. ‘Dat is mijn lievelingsschrijver,’ zei hij. ‘Hij heeft echt een paar ongelooflijke boeken geschreven. Ik denk niet dat je ze hebt gelezen. Hij schrijft gruwelijk wreed, maar altijd verrassend,’ voegde hij eraan toe.

Alex kon de verleiding niet weerstaan en zei: ‘Ja, hij is inderdaad goed.’

‘Lees je thrillers?’ reageerde hij verrast.

Alex knikte. ‘Ja, mijn vader kocht al thrillers voor me toen ik nog klein was.’

‘Green schrijft op het randje en behoorlijk complex. Wat ik geweldig vind aan zijn thrillers, is dat hij me altijd op het verkeerde been zet en dat de oplossing als een verrassing komt.’ Alex had hem graag bedankt voor dit compliment, maar dat deed ze natuurlijk niet. ‘Zijn boeken zitten erg goed in elkaar.’

‘Ik vond ze ook verrassend,’ zei ze en veranderde toen snel van onderwerp, bang als ze was om zich te verspreken. Het begon haar een beetje te storen dat ze nooit eens eerlijk kon zeggen: ‘Dat is mijn boek!’ Zes jaar geleden had ze ervoor gekozen om onder pseudoniem te gaan schrijven en soms was dat een zware last. Ze kon zelfs niet eerlijk vertellen waarmee ze de kost verdiende. Maar gelukkig had Tim in ieder geval geen schrijversaspiraties, dus op dat gebied zou hij niet jaloers zijn of de strijd met haar aangaan. Soms voelde ze zich een enorme leugenaar en bedriegster. Ze vertelde Tim over Londen en hoe leuk ze het daar twee jaar gehad had.

‘Wat deed je daar?’

‘Ik liep stage bij een Britse uitgeverij. Vooral administratief werk,’ grijnsde ze. Het was het enige werk waar ze eerlijk over kon vertellen, al had ze er maar een paar maanden gewerkt en had ze de rest van haar tijd in Londen besteed aan het schrijven.

Ze kletsten over hun studietijd en door Europa reizen. Tim had aan Stanford gestudeerd en met zijn uiterlijk en uitstraling zou het haar niet hebben verbaasd als hij daar bij het corps gezeten had, maar dat maakte haar niet uit. Hij liep met haar mee naar de metro die ze terug naar het centrum nam en zei dat hij een leuke middag had gehad en dat hij hoopte dat ze binnenkort weer zouden afspreken. Alex zei dat ze dat leuk zou vinden. Ze nam aan dat hij bij haar in de buurt woonde omdat ze hem in SoHo voor het eerst had ontmoet, maar hij zei dat hij aan de noordkant van de stad woonde. Ze namen afscheid en hij beloofde haar snel te bellen.

Tijdens haar ritje in de metro dacht ze aan alle dingen die ze hem nooit zou kunnen vertellen zoals de afgelopen zes maanden op de filmset in L.A. Ze vergeleek zichzelf met iemand die niet wilde dat je wist dat hij in de gevangenis had gezeten: er zaten grote, onverklaarbare gaten in haar leven. Tenzij ze de waarheid vertelde, maar dat was geen optie.

Een week later belde Tim haar om haar mee uit eten te vragen. Ze zat midden in haar boek en wilde geen vrij nemen, dus bedankte ze. Hij was teleurgesteld maar zei dat hij binnenkort nog een keer zou bellen. Toen hij twee weken later belde had ze net een moeilijk hoofdstuk afgerond en was ze in een heel goed humeur, dus toen hij vroeg of ze zin had in pizza en een film, zei ze ja. Ze gingen eten bij een klein Italiaans restaurantje bij haar in de buurt en hij vertelde dat hij gelezen had dat Alexander Greens Duisternis verfilmd werd en dat hij graag met haar naar die film wilde wanneer hij uitkwam omdat Alex ook een paar van zijn boeken gelezen had.

‘Maar de film is nooit zo goed als het boek, daar moeten we wel rekening mee houden,’ waarschuwde hij.

‘Nou, deze volgt het boek bijna op de letter. Het schijnt dat hij eraan meegewerkt heeft en dat zijn assistente elke dag op de set was,’ reageerde Alex spontaan en ze kon haar tong vervolgens wel afbijten.

‘Hoe weet je dat?’ vroeg Tim verbaasd.

‘Dat heb ik ergens gelezen. Ik denk dat hij de kwaliteit van zijn werk goed bewaakt.’

Tim knikte. Ze genoten van de film die ze die avond zagen er praatten erover na toen ze na afloop naar haar huis liepen. Ze overwoog hem binnen te vragen voor een drankje, maar ze kende hem nog niet goed genoeg en ze wilde niet dat hij haar manuscript op de tafel uitgespreid zou zien liggen. Bij de ingang van haar complex bedankte ze hem voor de leuke avond. Hij gaf haar een kus op haar wang en wenkte een taxi.

In de daaropvolgende twee weken gingen ze nog twee keer uit eten en opnieuw was hij charmant en prettig gezelschap. Ze vroeg hem naar zijn vorderingen met het werven van fondsen voor zijn werk en hij vertelde dat het moeizaam verliep maar dat hij nog niet opgaf. Hij keek er zo vastberaden bij dat ze medelijden met hem had. Hij vroeg haar wat haar plannen voor de zomer waren.

‘Werken. Ik heb nog geen andere plannen. En jij?’

‘Ik heb samen met tien vrienden een huis gehuurd in de Hamptons. Het is een behoorlijk groot, oud huis. We hebben allemaal recht op twee weekenden per maand,’ lachte hij licht beschaamd. Hij was tweeëndertig en zat financieel krap. Daarnaast liet hij doorschemeren dat hij zich zorgen maakte over zijn baan bij de start-up als hij een dezer dagen geen investeerders zou weten te vinden.

‘Dat klinkt leuk,’ reageerde ze op het huis in de Hamptons.

‘Misschien heb je zin om een keer een weekend mee te gaan?’ vroeg hij voorzichtig.

Alex knikte. Ze zou erover nadenken. Ze wist niet of ze daar al klaar voor was. Ze vond hem leuk, maar het feit dat ze niet oprecht tegen hem was, hinderde hen allebei. Toen ze de volgende keer op een warme zomeravond in mei op een terrasje onder de sterrenhemel zaten te eten, vroeg hij haar ernaar. Het was een donderdagavond en Brigid was net bevallen, dus Alex vloog de volgende dag naar haar toe in Boston. Tim had haar eerst uitgenodigd voor zaterdagavond, maar omdat Alex niet kon, had hij deze donderdagavond voorgesteld.

‘Alex, ga je ook met iemand anders uit?’ vroeg hij aarzelend.

Verbaasd door zijn vraag schudde ze haar hoofd. ‘Nee, hoezo?’

‘Ik weet niet precies waarom, maar ik heb altijd het gevoel dat er iets is dat je me niet vertelt en je hebt het altijd zo druk.’

Hij had gelijk en ze kon het niet uitleggen. Haar boeken kwamen op de eerste plaats, samen met de correcties die ze aan de hand van de opmerkingen van Bert maakte als alles nog vers was. ‘Soms kan ik geen afstand nemen van mijn werk, los nog van het feit dat freelance opdrachten vaak strakke deadlines hebben.’ Hij knikte, niet helemaal overtuigd, en ze had medelijden met hem. Ze begon zich af te vragen of ze ooit een normale relatie zou krijgen met het leven dat ze leidde, maar er was iets aan hem dat maakte dat ze hem niet de waarheid wilde vertellen. Misschien was het omdat hij het financieel minder breed had dan zij. Het maakte dat ze zich opgelaten voelde en hij kon aan het appartementencomplex waar ze woonde zien dat ze niet armlastig was. Ze had hem nog geen enkele keer mee naar binnen gevraagd, iets in haar zei dat ze dat niet moest doen. Toch zou het onzin zijn om in een minder fijne buurt te gaan wonen zodat een man in haar leven zich niet ondergeschikt zou voelen. Ze werkte hard voor dit leven en had het goed. Maar het creëerde duidelijk afstand tussen hen.

‘Je hebt me nooit iets van je eigen werk laten zien,’ reageerde hij. ‘Waar worden je artikelen gepubliceerd?’

‘Vooral in damesbladen. Ik denk niet dat je ze gezien hebt. Die lees je vast niet.’

Hij lachte: ‘Ik kan je er niet van beschuldigen dat je je doelgroep niet kent. Misschien is dat wel een van de redenen dat ik zo van Alexander Green houd. Die schrijfstijl is zo mannelijk. Zo zou een vrouw nooit kunnen schrijven.’

Alex kreunde bijna hoorbaar bij die woorden. Dit was precies waarom ze haar vaders advies opgevolgd had, dit vooroordeel over vrouwelijke auteurs. ‘Dat weet je niet. Ik denk dat je verbaasd zou staan. Er zijn echt een paar heel goede vrouwelijke thrillerauteurs.’

‘Zoals Agatha Christie?’ lachte hij.

‘Wat dacht je van Patricia Cornwell en Karin Slaughter?’ Ze had zichzelf graag aan dat rijtje toegevoegd, maar dat ging niet. Uit een gevoel van onbeleefdheid dat ze dat niet eerder had gedaan, vroeg ze hem die avond mee naar boven, maar zodra ze binnenkwamen wist ze dat het een vergissing was. Alle warmte en gezelligheid van die avond waren in één klap verdwenen. Gespannen ging hij zitten en ze schonk een glas wijn voor hem in.

‘Dit is me nogal wat,’ zei hij, rondkijkend. Het luxe appartementencomplex en haar woonkamer met het verhoogde plafond maakten overduidelijk meer indruk op Tim dan ze had verwacht.

‘Ik pas op dit appartement voor een vriendin,’ zei ze toen ze zijn gezichtsuitdrukking zag. Nu loog ze weer tegen hem.

‘Of je hebt een rijke pa,’ zei hij vals. Hij had alle schijn van charme laten varen.

‘Mijn vader is elf jaar geleden overleden,’ antwoordde ze stilletjes vanuit de vintage leren stoel tegenover hem.

‘En heeft je toen een flinke erfenis nagelaten. Aardig hoor.’ Ze las iets in zijn ogen wat ze er nog niet eerder in had gezien. Als bij donderslag was hij vanuit het niets extreem prikkelbaar geworden.

‘Hij heeft me wel iets nagelaten, maar geen flinke erfenis. Ik heb gewoon heel hard gewerkt sinds mijn afstuderen,’ antwoordde Alex kalm. Niet dat ze hem uitleg verschuldigd was, maar ze voelde toch de behoefte om hem dat te vertellen.

‘Ik ook,’ zei Tim vuil. ‘En ik woon in een eenkamerappartement ter grootte van een inloopkast in een appartementencomplex zonder lift. Op papier klinkt de Upper East Side leuk, maar mijn flat is een naar kattenpis stinkende gribus zonder portier. In de tijd dat jij zo druk bent met het schrijven van bakrecepten of wat dan ook voor die damesblaadjes van je, werk ik me het schompes om fondsen te werven voor een bedrijf waar niemand in wil investeren en sta ik straks op straat!’ Hij had zijn masker van charmante, welopgevoede corpsbal nu volledig laten vallen en tegenover Alex zat een verbitterde, boze man. ‘Mijn vader had me ook een leuke erfenis na kunnen laten, ware het niet dat hij een zatlap was die al ons geld verbrast heeft voor hij een kogel door zijn kop joeg toen ik zestien was. Vanaf dat moment heb ik geen dag niet gewerkt en heb ik aan Stanford gestudeerd dankzij beurzen en leningen, dus verwacht alsjeblieft niet dat ik medelijden met je heb met je chique appartement en je freelance opdrachten.’

Hij kwam overeind en torende met een blik van onverholen woede boven haar uit. Het was zo beangstigend dat Alex even dacht dat hij haar wilde vermoorden. Ze had het gevoel dat ze in een van haar eigen boeken verzeild was geraakt. Haar instinct zei haar dat ze hem de deur uit moest zien te krijgen voor er iets gebeurde, maar toen vertrok hij al uit zichzelf.

‘Het spijt me als dit niet is geworden wat je ervan had verwacht. In ieder geval hoef je niet op zoek naar een rijke echtgenoot, of heb je misschien zin om te investeren in het bedrijf waar ik voor werk? Als ik beter was geweest in dit spelletje, had ik je het hof kunnen maken, maar je bent me iets te chic. Maar goed, dat had je inmiddels al wel in de gaten.’

Met die woorden liep hij de deur uit en smeet hem achter zich dicht. Alex had geen woord meer gezegd. Ze wilde alleen maar dat hij vertrok voor hij haar zou wurgen. Ze stond op, deed de deur achter hem op slot en zakte bibberend op de bank. Hij had haar, vanuit het niets, heel erg bang gemaakt. Tot vanavond was hij juist altijd welgemanierd geweest. Het stond buiten kijf dat hij geen gemakkelijk leven had gehad, maar dat gold voor haar net zo. Op haar veertiende wees geworden en op haar zevende verlaten door haar moeder, maar ze had een fijne vader gehad, ze was goed opgevangen door de nonnen en ze wist dat ze geluk had met haar boeken en beschouwde dat allemaal niet als vanzelfsprekend. Maar nog nooit had ze zoveel haat in iemands ogen gezien en ze vroeg zich af of ze die jaloezie en haat de rest van haar leven in anderen zou oproepen met haar succes. Die gedachte maakte dat ze de volgende dag nog steeds terneergeslagen de trein naar Boston nam en besloot om Bert op te zoeken. Hij was de enige met wie ze hierover kon praten, de enige vaderfiguur die ze nog had.

Ze vertelde hem wat er was gebeurd en het verbaasde hem niets.

‘Ik heb je lang geleden, toen je net begon met schrijven, gezegd dat je een heleboel jaloerse mannen tegen zou komen in je leven. Toen geloofde je me niet. Of je wilde me niet geloven.’

‘Maar waarom gebeurt het me keer op keer? Eerst die kloterige Scott op de universiteit die zo jaloers was dat hij me slechte cijfers gaf toen de professor op reis was en me haatte toen ze die cijfers ongedaan maakte toen ze terugkwam. Daarna Ivan in Londen die zei dat hij een boek wilde schrijven maar er gewoon te lui voor was en mij haatte omdat ik het wel deed en me toen ook nog eens belazerde. En dan nu die Tim die denkt dat ik recepten schrijf voor damesbladen, niet eens weet dat ik boeken schrijf en me gewoon haat omdat hij denkt dat ik rijk ben en omdat ik in een mooi appartement woon. De scenarioschrijver in L.A. gaat alleen maar met een vrouw uit als het hem iets oplevert voor zijn carrière. Ondertussen lieg ik tegen iedereen over wie ik ben en wat ik doe, zeg ik dat ik romannetjes schrijf, of freelancewerk doe voor damesbladen, of dat ik ghostwriter of redacteur ben. Niemand in de wereld weet wat ik doe, behalve jij, Rose en de nonnen. En zelfs zonder die informatie zijn mannen jaloers op me.’

Toen ze klaar was met stoom afblazen, keek Bert haar recht aan en vroeg: ‘Wil je je bekendmaken? Ben je daar klaar voor en voor de gevolgen ervan? Het kan zijn dat je lezers kwijtraakt die boos zijn dat je ze voorgelogen hebt. Maar als je niet meer kunt leven met de mythe die je gecreëerd hebt, dan staat het je vrij om naar buiten te treden en de wereld te vertellen dat jij degene bent die de Alexander Green-boeken schrijft. Maar bedenk dat wat je ook doet er altijd jaloerse mensen op deze wereld zullen zijn. Niet alleen mannen die zich minder voelen dan jij, maar ook vrouwen. Er zijn nu eenmaal mensen die niet kunnen leven met andermans succes omdat ze zelf niet goed in hun vel zitten. Dat zijn de mensen die hun best zullen doen je te kwetsen en jou naar beneden te halen naar hun eigen niveau om je te straffen. Je bent een succesvol mens, Alex. Zakelijk gezien zit je aan de top. Er bestaan maar weinig mannen die zeker genoeg van zichzelf zijn om een vrouw als jij in hun leven toe te laten. Toen we het er zes jaar geleden over hadden, zei ik tegen je dat de juiste man op het juiste moment in je leven zal komen. Die man zal zich niet laten afschrikken. Maar er lopen nu eenmaal een heleboel imbecielen rond en je zult er nog een heleboel ontmoeten, helemaal als je jezelf bekendmaakt als de schrijfster van de Green-boeken. Jouw licht straalt zo helder dat je er mensen mee verblindt. Zelfs mij verblind je soms, maar ik houd er alleen maar des te meer om van je. Ik barst af en toe bijna van trots. Jouw licht trekt mensen aan en soms branden ze zich aan je en doen hun ogen zo’n pijn dat ze je erom haten. Je zult moeten leren om die mensen te herkennen en bij ze uit de buurt te blijven. Je zult geduldig moeten wachten op de juiste man. Je hoeft hem niet te zoeken, hij zal jou vinden. Je kunt het niet helpen dat je straalt als een vuurtoren in de nacht. Dat licht kun je niet uitknippen en dat hoeft ook niet. De juiste man zal jouw licht zien en op een dag voor je deur staan. In de tussentijd wil ik dat je de foute mannen uit je leven schopt, doorgaat met schrijven en ophoudt met klagen. En dat je nu een fles wijn voor me uit de keuken gaat halen,’ zei hij met een armgebaar in de richting van de keuken.

Alex stond op en gaf hem een kus op zijn wang. ‘Dank je,’ zei ze en ging die fles wijn voor hem halen. Hij had gelijk. Hij had haar gewaarschuwd voor jaloerse mannen. Dat was toen ze negentien was. Nu was ze vijfentwintig. Tim had haar in de war gebracht met zijn hatelijke uitval en de woede in zijn ogen. Ze had het niet aan zien komen. Misschien omdat ze daar haar ogen voor gesloten had. Hij was boos zonder zelfs maar te weten hoe succesvol ze was. Ze wilde de geheimzinnigheid rondom haar boeken en haar pseudoniem niet opgeven. Dus ze moest er maar mee leren leven en hopen dat Bert gelijk had, dat de juiste man vanzelf een keer op haar pad zou komen. In de tussentijd vond ze het prima om single te zijn. Soms was het zelfs eenvoudiger omdat ze alle tijd had voor haar boeken.

Ze bleef nog een tijdje bij Bert voor ze naar Brigid en de nieuwe baby vertrok die alweer thuis waren uit het ziekenhuis. Kleine Steven had net leren lopen en zette de boel op stelten. Brigid zat op bed op een opblaasbandje omdat ze zo snel na de bevalling anders nog niet kon zitten en de baby lag in haar armen te slapen. Ze heette Camilla, was een prachtig meisje en was net als haar broer een grote baby van bijna negen pond. Brigid was gemaakt om te baren, zoals haar schoonmoeder zei, en ze was dolgelukkig met haar baby’s en haar echtgenoot. Patrick maakte het avondeten en hield een schuin oog op Steven terwijl vrienden en familie in en uit liepen voor een bezoekje aan moeder en baby. Het voelde als een bezoek aan de brandweerkazerne nadat het brandalarm net was afgegaan.

‘Hoe heb ik kunnen vergeten hoe vreselijk het de eerste keer was? Ik hoop dat iemand me daaraan herinnert voor ik dit nog een keer doe,’ zei Brigid met een van pijn vertrokken gezicht toen ze ging verzitten op de band. ‘Het was erger dan de eerste keer, ook al was ze iets kleiner.’ Maar het meisje had een gaaf gezichtje, lange beentjes en prachtige lange vingertjes en Brigid kon haar ogen niet van haar afhouden.

‘Denk daar dan maar aan als Patrick en jij het over twee dagen weer doen,’ plaagde Alex haar vriendin lachend. Ze voelde zich een stuk beter sinds haar gesprek met Bert. Haar ervaringen met mannen waren het gevolg van succes, hard werken en vastberadenheid. Eigenschappen die niet altijd gewaardeerd werden in een vrouw. Aan de andere kant wilde ze ook niet wat Brigid had. Voorlopig niet in ieder geval. Ze wilde doorgaan met het schrijven van haar boeken, liefst voor altijd en ze met hulp van Bert steeds beter maken, zolang hij bereid was haar bij te staan. Voorlopig wilde ze daarbij niet afgeleid worden door het hebben van een man en kinderen.

Na een halfuur ging Alex weg bij Brigid die doodop door haar kamer waggelde en af en toe naar Patrick riep of het lukte met het avondeten en of Steven al gegeten had. Het was er veel te druk.

‘Hoe gaat het bij Brigid?’ vroeg moeder MaryMeg toen ze in het klooster aankwam.

‘Ze kan niet zitten en is doodop, er zijn honderden mensen in huis, Patrick stond te koken en het is een prachtig meisje.’

Moeder-overste lachte om de samenvatting. ‘Dat klinkt als een doorsnee huishouden na een bevalling. Voor je het weet is ze weer zwanger. Ze is nu eenmaal dol op baby’s. Hoe is het met jou?’ Eerder op de dag vond ze dat Alex er bezorgd uit had gezien. ‘Is alles in orde, daar in New York?’

‘Het kon niet beter. Ik heb het er ontzettend naar mijn zin.’ Alex gaf haar een dikke knuffel en ging naar haar kamer. Het was fijn om een weekend thuis te zijn. Op zondagavond ging ze weer terug om de handschoen op te pakken.

17

Alex voelde zich stukken opgewekter toen ze na haar weekend weer in New York kwam. Op maandagmorgen sliep ze uit en ze besloot een vrije dag te nemen. Ze stond net op het punt de deur uit te gaan voor wat boodschappen toen Rose belde.

‘Wat ben je aan het doen?’ vroeg ze. Ze hadden elkaar al een paar weken niet gesproken.

‘Ik sta op het punt om naar de supermarkt, ijzerhandel en de stomerij te gaan. Ik was in Boston afgelopen weekend.’

‘Ik ben blij dat ik je te pakken heb. Ik heb een interessant telefoontje gekregen van een Britse televisieproductiemaatschappij. Ze hebben drie tv-series gemaakt die op dit moment uitgezonden worden.’ Alex kende alle drie de titels die Rose noemde. Het waren populaire series die ook in Amerika uitgezonden werden. ‘Ze willen een serie maken van Horen, zien, zwijgen.’ Het was Alex’ derde boek en grootste bestseller tot nu toe, dus de aanvraag verbaasde Rose niet. ‘Ik zou het deze productiemaatschappij absoluut toevertrouwen. Ze hebben er grote acteurs voor in gedachten. Heel grote. Er zitten wel weer wat haken en ogen aan, want ze wilden dat Alexander Green op de set aanwezig is voor dagelijkse medewerking aan het scenario. Ik heb tegen ze gezegd dat dat niet zal gaan en toen ze volhielden heb ik ze verteld over de constructie in L.A. en daar gingen ze mee akkoord. Er is al een scenarioschrijver gevonden en ze verwachten dat ze in augustus klaar zijn om te beginnen. Ze hebben je een maand of drie nodig. Dat zou betekenen dat je eind oktober, begin november terug bent in New York. Wat vind je ervan?’

Rose vertelde ook nog over het aanlokkelijk hoge bedrag dat ze wilden betalen. ‘In L.A. lukte het ook, dus ik zie geen reden waarom het in Londen niet zou lukken. Ze wilden een suite voor je huren in Claridge’s Hotel, maar ik heb gezegd dat Mr. Green een eigen huis nodig heeft voor hemzelf en zijn medewerkers, en dat was ook geen probleem. Zou je er eens over willen nadenken?’

Alex hoefde er niet over na te denken. Het waren weer drie maanden waarin ze zich moest voordoen als Mr. Greens assistente, maar het leek haar leuk om aan de serie mee te werken en een periode van drie maanden was te overzien. Ze zou de huur van haar appartement moeten verlengen of opzeggen, maar daar viel een mouw aan te passen.

‘Ik doe het,’ antwoordde ze kordaat. Als ze nu de tijd niet nam om dit soort dingen te doen, wanneer dan wel?

‘Dat ging vlot?’ lachte Rose. Ze had verwacht dat ze Alex misschien zou moeten overhalen met het argument dat ze met een tv-serie voor nieuwe lezers zou zorgen. Niet alleen mannen, maar ook vrouwen. ‘Ik zal het ze meteen laten weten.’ Dat deed ze en toen Alex terugkwam van haar boodschappen, belde ze opnieuw. ‘Ze zijn in de wolken en gaan meteen op zoek naar een huis voor je. Ze willen je op 1 augustus daar hebben.’

Alex had in de tussentijd bedacht dat ze voorafgaand aan de opnames twee weken vakantie wilde houden in Zuid-Frankrijk, als ze toch in Europa moest zijn. Tim had gelijk, ze leidde een luxeleven.

‘De serie wordt pas in het voorjaar uitgezonden, dus ze hebben ruimschoots de tijd om te editen,’ zei Rose nog voor ze ophingen.

Het was Alex’ eerste tv-serie en ze verheugde zich erop. Ze maakte een lichte lunch voor zichzelf en maakte een lijst van alles wat ze voor vertrek moest doen. Ze begon met het bellen van de makelaar met de vraag of ze de huur van haar appartement kon verlengen tot het einde van het jaar. Om zes uur belden ze terug om te zeggen dat de eigenaar akkoord was. Daar was ze blij mee, want dat betekende dat ze haar spullen in New York kon achterlaten en niet eerst alles terug hoefde te brengen naar Boston. Het gaf haar ook de mogelijkheid om nog wat tijd in New York door te brengen wanneer ze terugkwam. Ze had niet veel kans gehad om de stad te verkennen en nu vertrok ze alweer bijna.

Ze ging nog een weekend naar Boston om afscheid te nemen van de nonnen en Bert en om wat tijd door te brengen met Brigid. Deze keer was ze niet in verwachting.

‘Je schema raakt in de war,’ plaagde ze haar vriendin.

Brigid lachte. ‘Geef me nog een maand.’

‘Je bent hopeloos.’ Maar ze had twee geweldige kinderen en ze was gelukkig.

Op 12 juli vloog Alex van New York naar Nice. Daarvandaan reisde ze naar een hotel in Cap d’Antibes waarover ze had gelezen. Het hotel bood het toppunt van luxe en dat was precies waar ze zin in had voor ze aan de slag ging in Londen. Alex genoot van het heerlijke eten, de uitmuntende spa, haar prachtige kamer en de privécabana’s waar ze ongestoord in de zon kon liggen lezen, en uitgerust en gebruind kwam ze de 31ste juli ’s avonds aan in het Claridge’s Hotel in Londen.

De volgende ochtend pikte ze de sleutels op voor het huis dat de productiemaatschappij voor Mr. Green had gehuurd. Ze hoopten dat het huis met zes slaapkamers naar zijn zin zou zijn. Alex had een huis als dit nodig om de schijn op te houden dat Mr. Green en zijn medewerkers hier zouden verblijven, al had ze voor zichzelf alleen de grote slaapkamer nodig. Ze was van plan om, net als ze in L.A. had gedaan, zelf een schoonmaakbedrijf aan te nemen.

Zodra ze in huis was, belde ze Fiona. Het was precies een jaar geleden dat ze elkaar hadden gezien en in de tussentijd was Fiona getrouwd en nu was ze in verwachting. Ze spraken af om ’s avonds een hapje te gaan eten en Alex verheugde zich daarop.

Ze troffen elkaar bij Barrafina in Soho, waar Fiona honderduit vertelde over hoe gelukkig haar getrouwde leven met Clive was en hoe blij ze was met de komst van de baby.

‘Wat doe je in Londen?’ vroeg ze aan Alex.

‘Ik heb werk als productieassistente bij een tv-serie,’ zei ze ingetogen. ‘Het stelt niet zo heel veel voor, maar het leek me wel leuk. Het is maar voor drie maanden.’

‘Wat tof!’ Het drong niet tot Fiona door dat ze ook een productieassistente hadden kunnen vinden in Londen zonder daar iemand voor in te vliegen vanuit New York. Ze was gewoon blij dat ze haar vriendin weer zag. Sinds de laatste keer dat ze elkaar hadden gezien, was Fiona van baan veranderd, dus Ivan zag ze niet meer. Ze had gehoord dat hij ontslagen was, maar ze wist niet of het waar was.

Op de terugweg zette Fiona haar af bij het hotel en ze beloofden om snel weer af te spreken. Alex zei dat de productiemaatschappij voor haar hotelkamer betaalde, dat ze over een paar dagen een kamer in een huis kreeg en dat ze Fiona haar telefoonnummer daar zou doorgeven.

De volgende ochtend werd Alex bij het hotel opgehaald door een privéchauffeur en meldde ze zich stipt op tijd op haar werk in spijkerbroek, T-shirt en leren jack. Meteen na aankomst wezen ze haar haar eigen kantoor en gaven ze een rondleiding.

‘Ik begrijp dat Mr. Green zelf niet komt?’ vroeg het hoofd productieassistentie discreet. ‘Maar mocht dat ooit het geval zijn, dan is er ook een kantoor voor hem beschikbaar.’

‘Dat zal niet nodig zijn,’ antwoordde Alex kordaat. ‘Hij doet al zijn werk vanuit huis. Ik ben hier om aantekeningen te maken die ik vervolgens met hem bespreek.’

‘Uiteraard.’ Ze werd behandeld alsof ze de koningin was en ze stelden haar aan iedereen voor. De scenarioschrijfster was een beroemdheid op haar vakgebied, en de regisseur was heel joviaal. Alex zat net achter haar bureau om haar computer op te starten toen de producent zijn hoofd om de deur stak.

‘Dag. Welkom! Ik ben Miles McCarthy,’ stelde hij zichzelf breed lachend voor. Hij zag er jonger uit dan ze had verwacht. Ze wist uit de informatie die ze had verkregen dat hij eenenveertig was. Hij liep met grote passen op haar af om haar hand te schudden. Het was een lange, slungelachtige man die dezelfde kleding droeg als zij, met daarbij een baseballcap die hij bij een liveoptreden de avond ervoor gescoord had achterstevoren op zijn hoofd. ‘Is alles naar wens? Geef een gil als je iets nodig hebt, hè? Mijn kantoor is aan het einde van de gang en mijn assistente heeft de kamer naast me.’

‘Alles is prima in orde,’ verzekerde ze hem en hij verdween. Even later vertrok ze naar het huis dat voor haar en Mr. Green gehuurd was, voor de sleuteloverdracht met de makelaar. Het was een onberispelijk ingericht, prachtig oud pand vlak bij Hyde Park vol schilderijen van paarden en vossenjachtpartijen, een officiële eetkamer, een klassiek ingerichte bibliotheek, een lift en een smaakvol ingerichte slaapkamer. Gezien de locatie moest dit huis de maatschappij een fortuin kosten, bedacht Alex.

Ze had net genoeg tijd om haar spullen vanuit het hotel naar het huis te verhuizen voor de grote productievergadering van die middag, waar de producent en de regisseur afwisselend verschillende aspecten van de serie belichtten. Ze stelden Alex aan iedereen voor en legden aan de anderen uit dat zij de enige contactpersoon van Mr. Green was. Niemand leek daar vraagtekens bij te zetten. Na de vergadering kwam Miles naar haar toe om te zeggen dat de acteurs de volgende dag zouden beginnen met de repetities. De voorbereidingen waren in volle gang.

‘Is het huis naar wens?’ vroeg hij belangstellend.

‘Het is geweldig. Ik weet zeker dat het hem zal bevallen.’

‘Fijn, mijn assistente heeft het persoonlijk uitgezocht,’ zei hij tevreden. Alex zag dat hij zandkleurig blond haar had waar wat grijs doorheen schemerde, en felblauwe ogen. ‘Wanneer verwacht je Mr. Green eigenlijk?’

‘Mr. Green en zijn medewerkers komen vanavond laat met het privévliegtuig aan.’ Het was hetzelfde verhaal dat ze in L.A. had verteld en door iedereen werd geloofd.

‘We zijn heel erg blij dat hij mee wil werken aan deze serie. De scenarioschrijfster is echt geweldig, ik heb al twee keer eerder met haar samengewerkt. Ze is gespecialiseerd in thrillers en detectives.’

‘Ik ben ervan overtuigd dat hij tevreden zal zijn,’ stelde Alex hem gerust.

De producent liet haar alleen achter om nog duizend andere dingen te gaan regelen en Alex ontdekte dat hij een assistente in dienst had die als enige taak had om in alle behoeften van de acteurs te voorzien. Het was een goed geoliede operatie. Ze ging nog even kijken bij de geluidsstudio en vertrok toen naar het huis dat ze zonder het te weten helemaal alleen voor haar hadden gehuurd. Toen ze haar spullen uitpakte werd er een enorm boeket bloemen voor haar bezorgd. Voor Mr. Green was er een magnum fles champagne. Het was jammer dat ze de fles niet aan Bert kon geven en ze belde hem om dat tegen hem te zeggen.

‘Nee, daar heb ik inderdaad niets aan, op die afstand,’ zei hij gespeeld mopperend. Ze vertelde hem over de productiemaatschappij en het huis en toen hingen ze op. Bert had lekkage in zijn keuken en de loodgieter kwam er net aan. Alex ging verder met uitpakken en stalde alles wat ze nodig had uit op haar bureau. Ze was klaar voor het echte werk de andere dag en ze verheugde zich op het scenario dat ze ’s morgens zou krijgen. Ze hoopten Mr. Greens aantekeningen erop zo snel mogelijk te ontvangen en Alex had beloofd daar bij hem op aan te dringen.

De volgende ochtend kwam Alex aan in een bruisend kantoor. De acteurs waren in de kleedkamers. Er was een gigantisch ontbijtbuffet klaargezet door de catering voor iedereen die ervan wilde pakken. Overal liepen kappers en make-upartiesten en, zoals beloofd, kreeg Alex twee scenarioscripts in handen gedrukt. Een voor haar werkgever en een voor haarzelf. Ze ging ermee in haar kantoor zitten en kon niet anders dan concluderen dat het heel erg goed was. Ze maakte een paar aantekeningen, maar er hoefde weinig aangepast te worden.

‘Wat vind je ervan?’ vroeg Miles die zijn hoofd om de deur stak toen hij zag dat ze het scenario zat te lezen.

‘Het is geweldig. Hij gaat hier heel erg blij mee zijn.’ Ze zou er weinig werk aan hebben.

‘Heb je zin om naar de eerste lezing te komen?’ Die werd gehouden in een grote hal waar stoelen in groepjes opgesteld stonden zodat de acteurs voor het eerst hun teksten konden doornemen en konden voorzien van hun opmerkingen. Het ging heel goed. De acteurs waren heel professioneel en veel minder lastig dan hun Amerikaanse collega’s waren geweest. Miles nodigde Alex uit om naast hem te komen zitten en gaf haar op fluistertoon uitleg en informatie over de verschillende acteurs. Hij deed er alles aan om haar het gevoel te geven dat ze deel van het team uitmaakte. Rachel Wooster, de scenarioschrijfster, kwam vragen of ze met haar wilde lunchen en daar schoof ook de regisseur aan. Die was Iers en zo grappig dat hij binnen de kortste keren iedereen aan tafel aan het lachen kreeg. Het was een geweldige werksfeer en Alex voelde zich volledig op haar gemak in hun midden. Zelfs al was ze officieel niets anders dan de assistente van Mr. Green, ze had toch een bepaalde status in de groep.

Aan het eind van de dag liep ze naar haar auto met chauffeur. Miles stapte tegelijkertijd op zijn stoer uitziende motor en bleef even naast haar staan kletsen.

‘Ik hoop dat je tevreden bent over vandaag,’ zei hij. Hij was de hele dag erg attent geweest, net als de rest van de ploeg.

‘Absoluut. En ik verwacht niet dat Mr. Green problemen zal hebben met het script.’ Ze had twee kleine kanttekeningen die ze later even wilde doormailen, maar dat kon ze hem moeilijk laten weten vóór Mr. Green er officieel naar gekeken had.

‘Ik zou het geweldig vinden als hij een keer langskwam zodat we hem persoonlijk welkom konden heten,’ zei Miles vriendelijk, ‘maar ik weet dat hij dat soort dingen niet doet. Maar als hij ooit van gedachten verandert, zijn we er.’

‘Dat zal hij leuk vinden om te horen. Maar ik ben zijn afgezant naar de wereld, dus reken er niet op,’ glimlachte ze en hij merkte op dat haar ogen extra groen leken in haar gebruinde gezicht.

‘Een betere afgezant kan hij zich waarschijnlijk niet wensen,’ glimlachte Miles en Alex lachte.

‘Dank je. Ik weet niet of iedereen het met je eens is, maar ik ben erg blij met deze baan. Hij is niet moeilijk om mee te werken.’

‘Hetzelfde geldt voor jou. Het hele team is vandaag verliefd op je geworden en ik sta met stip bovenaan. Ik was al een enorme fan van Mr. Green, maar nu ook van jou. Ik heb al zijn boeken gelezen. Hij schrijft onnavolgbaar.’

‘Dat zal hij fijn vinden om te horen.’ Het was vreemd om in zekere zin in de derde persoon over zichzelf te praten, ook al had ze dat in L.A. zes maanden lang gedaan zonder zichzelf te verraden. Ze hoopte dat het hier ook goed zou gaan. Ze leken nu al meer interesse in haar te tonen dan in Amerika het geval was geweest en de acteurs werden minder op een voetstuk geplaatst. Miles was bijzonder hulpvaardig en vriendelijk geweest, het was een plezier om met hem te werken.

‘Als je achterop wil, kan ik je een wel een lift naar huis geven?’

‘Daar ben ik een veel te grote lafaard voor,’ zei ze eerlijk.

‘Of gewoon te verstandig,’ antwoordde hij, stak een hand op en reed weg.

Bedaard liet Alex zich in de klaarstaande auto naar huis brengen. Meteen nadat ze zichzelf binnen had gelaten, stuurde ze Miles een mailtje uit naam van Mr. Green waarin ze twee kleine aanpassingen aandroeg en daarna trok ze zich terug in het gezellige kantoortje dat aan haar slaapkamer grensde. Ze had genoten van de leuke dag op de set en vond iedereen erg aardig. Ze had niemand ontmoet die moeilijk in de omgang was en ze keek ernaar uit om met deze ploeg aan het werk te gaan. Zelfs de acteurs waren beleefd en leuk om mee te praten en gedroegen zich, ondanks hun grote namen en beroemdheid, absoluut niet als diva’s. De bazen gaven zelf het goede voorbeeld en daardoor zette iedereen zijn beste beentje voor. Het was op alle mogelijke manieren een eersteklas productiemaatschappij. Zelfs het eten was geweldig.

Ze was verbaasd toen de telefoon overging in de keuken waar ze net de kant-en-klare maaltijdsalade openmaakte die ze op de terugweg had meegenomen. Voor zover ze wist had niemand dat nummer. Het was Miles McCarthy die wilde weten of alles naar wens van Mr. Green was.

‘Hij ligt even te rusten, maar ik heb hem verteld hoe goed alles vandaag ging en hij was heel tevreden.’

‘Dat is fijn,’ zei hij.

Alex ging aan de keukentafel zitten met haar salade en dacht over hem na. Het was echt een fijne eerste dag geweest.

Het duurde een week voordat de acteurs zich hun rollen eigen hadden gemaakt. Ze raakten op elkaar ingespeeld en improviseerden soms op het script. Alex maakte geen bezwaar en ook ‘Mr. Green’ had er niets tegen in te brengen toen ze haar bevindingen met hem besprak. Het team had ongeveer dezelfde hoeveelheid tijd nodig om aan elkaar te wennen, en na een week of twee had iedereen het gevoel dat ze elkaar al jaren kenden. Het was een ervaren, professionele cast en crew.

Alex zat in de geluidsstudio een paar aanpassingen in het script te lezen toen Miles binnenkwam en op een stoel naast haar ging zitten. Ze keek op en glimlachte naar hem. Hij behandelde haar altijd met respect. Ze wist hoe beroemd en succesvol hij was en hij leek in niets op wat ze had verwacht. Hij was misschien wel de meest ontspannen en meest warme persoonlijkheid op de set. En hij was bescheiden. Het tegendeel van de mensen met wie ze in Hollywood had gewerkt. Zoals Malcolm bijvoorbeeld.

‘Wat vind je van de laatste veranderingen?’ vroeg hij.

‘Ik vind ze goed. De dialogen worden er net even iets soepeler van.’

‘Fijn, want ik wil de woorden van de meester niet verbasteren.’ Er verscheen een glimlach op zijn intelligente gezicht.

‘Dat is aardig van je, maar het is prima zo, hoor,’ zei ze geruststellend.

‘Laten we hopen dat hij het met je eens is,’ zei hij behoedzaam. Tot dusver waren er nooit problemen geweest. ‘Ik weet dat je ’s avonds altijd de dag met hem doorneemt, dus je maakt lange dagen, maar zou je het leuk vinden om een keer een hapje met me te gaan eten? Dat kan prima nadat je Mr. Green hebt bijgepraat. Ik ben een nachtmens.’

‘Rond een uur of acht ben ik meestal wel klaar,’ zei ze ontspannen. ‘Zo heel veel van mijn tijd vraagt hij ’s avonds niet. Hij houdt rekening met mijn werkdagen.’

‘Dat is goed om te horen. Ik zou me namelijk ook kunnen voorstellen dat een kluizenaar als hij behoorlijk tiranniek zou kunnen zijn.’

‘Hij is geen tiran, hoor. Hij is gewoon heel verlegen,’ verdedigde ze de werkgever die niet bestond maar waar iedereen in geloofde.

‘Hij heeft hier niets om bang voor te zijn,’ mijmerde hij even en richtte zich toen weer op Alex. ‘Van welk soort eten houd je?’

‘Ik lust alles, als het er maar gezellig is.’ Hij stelde voor om naar Mon Plaisir te gaan. Dat restaurant kende Alex nog van toen ze hier woonde en er graag kwam.

‘Dat lijkt me leuk.’

‘Vanavond? Of liever morgen?’

‘Vanavond is prima,’ zei ze breed lachend. Ze voelde zich in de watten gelegd.

‘Je bent een belangrijke persoon hier,’ zei hij serieus.

‘Dat is te merken, ja.’

‘Dan pik ik je om acht uur op. In een auto, niet op de motor,’ grijnsde hij.

‘Dank je.’

Miles ging terug naar de anderen en ze zag hem de rest van de dag niet meer terug.

Eenmaal thuis van haar werk verstuurde ze e-mails uit naam van Mr. Green, douchte, verkleedde zich en stond klaar toen Miles om acht uur aanbelde. In een spijkerrokje, leren jack en schoenen met hakken deed ze de deur voor hem open. In zijn leren jack en leren broek keek hij haar vriendelijk aan en ze zag dat hij zich geschoren had.

‘Wil je iets drinken?’ vroeg ze met een uitnodigend gebaar. Ze kon zeggen dat Mr. Green boven lag te rusten.

Miles antwoordde zachtjes: ‘Nee, ik wil hem niet tot last zijn. Laten we maar meteen gaan’, en hij begeleidde haar naar zijn voor de deur geparkeerde auto. Het was een aftandse, oude, maar toch aantrekkelijke Jaguar met versleten leren stoelen. Miles was een prettige chauffeur en hij keek haar aan toen hij optrok. ‘Vindt hij het eigenlijk niet vervelend dat ik je mee uit eten neem? Daar dacht ik pas later aan.’

Het was dezelfde vraag die Malcolm haar in L.A. had gesteld en ze stelde hem onmiddellijk gerust: ‘Ik kan gaan en staan waar ik wil. Hij legt geen beslag op mijn avonden en mijn eigen tijd, daar is hij heel schappelijk in. Ik ben zijn vriendin niet,’ legde ze bondig uit. ‘Avonden en weekenden zijn niet bij mijn werktijd inbegrepen.’ Het leek precies te zijn wat hij van haar wilde weten en daarna ontspande Miles zich enigszins. Onderweg naar het restaurant praatten ze over van alles en nog wat en het verbaasde hem dat ze twee jaar in Londen had gewoond.

‘Dus je werkt nog maar kort voor hem? Ik begreep uit je CV dat je al heel lang voor hem werkte,’ zei hij verward.

‘Dat is ook zo. Ik was hier met hem.’

‘Ik wist niet dat hij ook in Engeland kwam. Ik weet dat hij een huis heeft in de woestenij van Schotland, maar ik heb niemand ooit iets horen zeggen over Engeland.’

‘We hebben twee jaar in een flat in Knightsbridge gewoond toen hij daar aan een boek werkte.’ Het was erg vermoeiend om de hele tijd halve waarheden te vertellen en op te moeten letten dat ze zich niet versprak.

Het restaurant was nog precies zoals ze het zich herinnerde: knus en gezellig, maar niet zo donker dat je de menukaart niet kon lezen. Het was een fijne plek om tot rust te komen na een lange werkdag, en dat was precies wat Miles voor ogen had. Het verraste haar dat ze zich zo enorm op haar gemak voelde bij hem, eigenlijk al vanaf het allereerste moment. Het was niet alleen zijn uiterlijk, maar vooral zijn warme manier van doen en ze vond hem ongelooflijk sexy.

Ze bestelden eten en wijn en met een diepe zucht zei hij glimlachend: ‘Ik neem aan dat jij te jong bent om al getrouwd geweest te zijn. Ik heb net een vervelende echtscheiding achter de rug en ik geniet ervan om me met dit heerlijke project weer op mijn werk te kunnen storten.’ Hij klonk steeds zo oprecht enthousiast dat Alex er helemaal blij van werd. Deze man bruiste van energie en zat vol ideeën voor de serie.

‘Wat vervelend voor je dat je gescheiden bent. Dat lijkt me heel zwaar. Heb je kinderen?’ Ze wist weinig anders van hem dan dat wat in zijn korte pr-biografie stond: hij was eenenveertig en had in Oxford gestudeerd .

‘Ja, twee. Ik ben al heel jong getrouwd, meteen na mijn afstuderen, dus ze zijn al groot. Maar nog net niet volwassen. Mijn dochter is zeventien en mijn zoon vijftien. Geen gemakkelijke leeftijden, vooral niet als je tussen twee kampen zit. Hun moeder wil dat ze met haar meegaan naar Zuid-Afrika. Ze heeft een nieuwe vriend die daar woont en zijn eigen bedrijf heeft in Johannesburg. Ik vind het vreselijk als ze zo ver bij me uit de buurt gaan wonen. Ik heb een heel goede band met mijn kinderen,’ vertelde hij met hoorbare pijn in zijn hart.

‘Kun je haar niet tegenhouden?’ Hij schudde zijn hoofd en Alex had medelijden met hem.

‘De rechter heeft me in het ongelijk gesteld en zei dat ik niet degene ben die bepaalt waar zij woont. We hebben gedeelde voogdij en de kinderen houden van ons allebei. Ze willen ons geen van beiden in de steek laten en de rechter heeft bepaald dat we ze zo vaak mogelijk naar de andere ouder moeten laten reizen. Dat brengt veel onrust voor ze mee. Mijn dochter zit hier op kostschool en gaat volgend jaar studeren, maar mijn zoon verhuist met zijn moeder mee naar Johannesburg. Aangezien mijn werkschema’s nogal fluctueren, kan ik nooit voorspellen hoeveel tijd ik voor hem heb als hij bij me is. En hij weigert naar kostschool te gaan.’

‘Ik weigerde ook, toen ik zo oud was als hij.’

‘In Amerika is het misschien iets minder gebruikelijk, maar hier is het doodnormaal. Hij was al toegelaten op Eton, mijn oude school, het is er geweldig, maar hij doet het niet.’ Dat hij naar Eton was gegaan vertelde haar dat hij van goede komaf was, maar dat ging bij hem gelukkig niet gepaard met het gebruikelijke snobisme. Ze had in Engeland onuitstaanbare mannen ontmoet die als jongens op de beste kostscholen hadden gezeten. Miles leek in niets op dat soort mannen. ‘Waarom wilden ze jou naar een kostschool sturen? Was je zo onhandelbaar?’ plaagde hij.

‘Nee, mijn vader overleed op mijn veertiende en mijn moeder was toen ook al een aantal jaren dood, dus er leek in eerste instantie geen andere oplossing te zijn. Ik kon nergens anders naartoe en ik mocht niet in huis met de huishoudster blijven wonen. Maar uiteindelijk is er een geweldige oplossing gevonden: ik heb een kamer gekregen in een klooster vol lieve nonnen. Als ik in Boston ben ga ik nog altijd daarheen. Ik ben pas onlangs naar New York verhuisd.’

Haar bijzondere verhaal raakte hem. Ze leek hem een bijzondere vrouw en hij vond haar een warme, interessante persoonlijkheid. Hij kon haar nog niet goed doorgronden, maar hij voelde aan dat ze een deel van haar leven afschermde. Ze was op haar hoede, als een kind dat zich achter een boom verschool, denkend dat ze onzichtbaar was terwijl dat slechts deels zo was. Miles observeerde haar nauwlettend en wilde haar graag beter leren kennen.

‘En wanneer ben je de legendarische Mr. Green tegengekomen?’ Hij was benieuwd naar hoe zo’n beroemde auteur zoveel vertrouwen had gekregen in zo’n jonge vrouw. Al twijfelde hij geen moment aan haar capaciteiten.

‘Toen hij zijn eerste boek schreef. Ik was negentien en studeerde nog.’

‘Waar was dat?’ Ze leek nogal vaak verhuisd te zijn. Hij wist dat ze zes maanden in L.A. had meegewerkt aan Greens boekverfilming en ze had net verteld dat ze twee jaar in Londen had gewoond.

‘Hij woonde een tijdje in Boston en daar heb ik hem ontmoet. Inmiddels werk ik al zes jaar voor hem,’ zei ze rustig. Hun eten werd geserveerd en tijdens het eten bleef Miles geïnteresseerd vragen stellen om de puzzelstukjes op hun plaats te krijgen. Hij concludeerde dat de stabiele factor in haar leven haar dienstverband bij Mr. Green leek te zijn. Ironisch genoeg had hij daarin volledig gelijk.

‘Dan ben je nu dus vijfentwintig. Dan zal je me wel een oude man vinden,’ zei hij lachend. Alex ontkende dat onmiddellijk.

‘Ik ben nooit zo bezig met leeftijd. Niet met die van anderen en niet met die van mezelf. Ik vind het belangrijker wat er in het hoofd van mensen omgaat, en hoe volwassen ze zijn. Sommige mensen worden nooit volwassen, anderen al wanneer ze jong zijn. Ik was al jong volwassen en ik denk dat Mr. Green dat zag.’

Dat gold ook voor Miles. Zijn ex-vrouw was van zijn eigen leeftijd, maar was altijd een verwend meisje gebleven. Alex was het tegenovergestelde. Ze was een verstandige vrouw, ongeacht haar leeftijd, en tijdens het etentje waarbij ze elkaar honderduit vragen stelden over hun leven had hij het gevoel dat hij met een gelijke in gesprek was.

‘Ik heb jaren geleden een geweldig landgoed gekocht in Dorset,’ vertelde hij halverwege de avond om het gesprek af te leiden van de wat gevoeliger, persoonlijke onderwerpen. ‘Mijn kinderen en ik komen er graag. Ik fok er volbloedpaarden en arabieren, showpaarden. Het is veel werk, maar ik haal er veel voldoening uit. Het kost me een fortuin, maar we hebben een paar renpaarden gehad die wat opleverden. Je zou een keer met me mee moeten gaan. Het is maar drie uur rijden hiervandaan. Als we een keer een opnamestop inlassen, neem ik je mee. Soms is het even nodig om de acteurs een pauze te gunnen en het gebeurt ook wel eens dat er iemand ziek wordt en dat we niet verder kunnen met de opnames. Dan is het soms beter om gewoon alles stil te leggen zodat iedereen zich weer op kan laden.’

Dat vond Alex logisch klinken. Miles was overduidelijk een praktisch ingesteld en slim mens die met beide benen op de grond stond. Hij was openhartig en eerlijk. Dat was fijn en het speet haar dat ze niet volledig zichzelf kon zijn tegen hem.

‘Dat lijkt me geweldig, maar ik moet je waarschuwen dat ik niets van paarden en het boerenleven af weet. In het klooster waar ik opgroeide waren geen paarden,’ lachte ze. ‘Hoewel ik toen ik klein was wel eens met mijn vader ging paardrijden. Ik heb een tijdje les gehad.’

‘Wat voor dingen deden je vader en jij samen?’ vroeg hij belangstellend.

‘We lazen thrillers,’ antwoordde ze ogenblikkelijk, ‘en alle andere spannende boeken die we te pakken kregen. Hij had een geweldige collectie met veel eerste drukken. Ik heb alles bewaard. Ze staan al elf jaar in een opslag.’

‘Dan heb je dat in ieder geval gemeen met je werkgever. Hij was vast en zeker onder de indruk van je vakkennis.’ Het moest een enorme passie zijn die ze met haar vader had gedeeld.

‘Er zijn mensen die denken dat vrouwen geen thrillers lezen, laat staan schrijven, maar die hebben het mis. Al moet ik zeggen dat mijn vader dat ook geloofde. Er zijn geweldige thrillers en detectives door vrouwelijke auteurs geschreven, ondanks dat mijn vader bleef volhouden dat dat onmogelijk was. Inmiddels zie ik in dat zijn blikveld beperkt was en dat hij een aantal heel goede thrillerschrijfsters over het hoofd heeft gezien.’ Het had haar bijna haar hele leven gekost om tot dat inzicht te komen.

‘Heb jij ook schrijfambities, Alex?’ vroeg hij. Alex schudde haar hoofd. Het woord ‘schrijfambitie’ dekte de lading niet, ze was een professional.

‘Nee, zo zou ik het niet willen noemen,’ zei ze opgewekt, opnieuw wensend dat ze eerlijk tegen hem kon zijn.

‘Mijn interesses liggen op een heel ander gebied. Ik vind het geweldig om televisieshows te produceren en ik sluit deals als de beste, maar ik zou nooit materiaal voor een programma kunnen schrijven. Ik krijg nauwelijks een letter op papier. Dat creatieve gen ontbreekt gewoon bij mij, misschien dat ik Alexander Green daarom zo bewonder. Jij lijkt waarschijnlijk meer op mij, jij bent ook een kei op organisatorisch vlak. Wij zijn de mensen die zorgen dat alles op rolletjes loopt. Maar vraag me nooit om een toneelstuk of een boek te schrijven. Ik heb meer verstand van productie en van paarden. Schrijven laat ik graag over aan genieën zoals Mr. Green.’

Het was niet de eerste keer dat Miles zijn eigen capaciteiten bagatelliseerde, maar over Alex’ talent had hij het mis. Maar hoe had hij dat kunnen weten, na alle leugens die ze hem en anderen op de mouw had gespeld? In zijn ogen was ze niets meer dan een uiterst nauwgezette assistente.

‘Je schrijft vast beter dan je denkt. Heb je het ooit geprobeerd?’ zei ze aardig.

‘Dat laat ik liever aan mensen zoals hij over.’ Hij glimlachte. Hij was een tevreden mens, met uitzondering van de impact die zijn scheiding op zijn kinderen had. Aan het begin van de avond had hij Alex al uitgelegd dat er geen schuldigen aan te wijzen waren voor de echtscheiding. Ze waren gewoon te jong getrouwd en de koek was op. Hij vertelde dat zijn vrouw een begenadigd fotografe was, maar dat ze geen zin had om er haar werk van te maken. Hij zei dat hij veel minder talent had, maar was gekomen waar hij nu was door heel erg hard te werken.

Alex zei tegen hem dat hij zichzelf niet naar beneden moest halen. Ze had allang gezien dat hij niet alleen ambitieus, maar ook intelligent en creatief was. Het was niet eenvoudig om een succesvolle tv-show te produceren en er tegelijkertijd voor te zorgen dat de juiste mensen met elkaar samenwerkten. Tegen het einde van de avond was ze zo mogelijk nog blijer dat hij haar boek had uitgekozen voor dit project en ze was trots op hun samenwerking. Ze zei tegen hem dat haar werkgever erg van zijn werk onder de indruk was en daar was Miles blij mee. Hij zei dat ze allemaal hoopten dat de serie een groot succes zou worden en Alex antwoordde dat ze dat ook hoopte.

‘Jouw commentaar is waarschijnlijk het eerlijkst van ons allemaal,’ zei hij toen ze koffie hadden besteld, ‘want voor jou is er geen gewin in het spel. De rest van ons doet het uiteindelijk allemaal voor het geld. Jij bent de enige die niet besmet is met de hebzucht die ons in zijn greep heeft,’ complimenteerde hij haar.

Alex trok een grimas. ‘Ik heb ook heus mijn hebzuchtige momenten hoor,’ biechtte ze op, en dat was dichter bij de waarheid dan hij wist.

‘Je lijkt in ieder geval met beide benen op de grond te staan,’ prees hij haar.

Alex lachte. ‘Ik dacht juist hetzelfde over jou.’

‘Ik ben niet zo verstandig als ik eruitzie, hoor. Raspaarden fokken is een duur grapje. Een verstandig avontuur kun je het niet noemen. Maar het is mijn lust en mijn leven,’ gaf hij toe.

‘Het klinkt in ieder geval wel bijzonder leuk.’

‘Dat is het ook. Ik zou je het landgoed echt graag laten zien. Het is een oud landhuis in tudorstijl. Een monument met een echte gracht en een eigen meer, en de omgeving is schitterend. Ik ben een echte Brit en ik voel me verbonden met het land. Mijn familie is haar eigen grond generaties geleden kwijtgeraakt en ik had altijd de droom om land te bezitten dat ik aan mijn kinderen kan doorgeven. Nu me dat is gelukt, is het heel belangrijk voor me.’

Ze had die avond een kant van hem leren kennen die ze anders nooit zou hebben gezien, en toen ze samen het restaurant verlieten wist ze dat ze er een vriend bij had. Hij sloeg een arm om haar schouders toen ze terugliepen naar de auto en later, toen hij haar voor de deur afzette, lag er een warme blik in zijn ogen toen hij haar goedenacht wenste, maar hij probeerde haar niet te kussen. Bij de voordeur draaide ze zich om naar waar hij stond te wachten tot ze veilig binnen was, stak haar hand naar hem op en voelde iets wat ze nog niet eerder had gevoeld. Ze wist niet precies wat het was, maar het voelde puur en oprecht. Met één belangrijke complicatie: ze haatte het feit dat ze tegen hem loog over wie ze werkelijk was.

18

De opnamestop waarop Miles had gehoopt, zodat hij haar mee kon nemen naar zijn stoeterij, kwam een maand na de start van de opnames. Inmiddels waren ze een aantal keer samen uit eten geweest en leerden ze elkaar steeds beter kennen. Hij wist nu alles van de nonnen, haar vriendin Brigid en haar studietijd. Hij wist van haar vader en hoe ze nog nooit verliefd was geweest. Hij zag met eigen ogen hoe hard ze werkte en hoe toegewijd ze was. Hij zag haar zwakke kanten en haar kracht en intelligentie. Maar wat hij niet wist, niet mocht weten, was dat ze de schrijfster achter de Alexander Green-boeken was. Het was het enige dat ze voor hem verborgen hield, ze had geen andere keus. Ze kon hem niet binnenlaten in haar kring van intimi, daar hoorde hij niet thuis, en als hij die informatie ooit zou misbruiken kon hij haar hele carrière verwoesten. Dat kon ze niet laten gebeuren. Ze verdedigde haar werk met haar hele ziel en zaligheid, misschien zelfs beter dan ze haar hart bewaakte.

Miles had zijn jeugd in Yorkshire in het noorden van Engeland met haar gedeeld, zijn tijd op Eton, zijn jaar in Ierland na zijn afstuderen, zijn werk voor de BBC toen hij weer terug was, zijn liefde voor paarden, zijn liefde voor zijn kinderen en zijn teleurstelling over zijn misgelopen huwelijk. Hij wilde niet nog een keer trouwen. Hij was met een aantal vrouwen uit geweest sinds zijn scheiding, maar met geen van deze vrouwen wilde hij vaker afspreken of een relatie beginnen.

Hij vertelde dat hij een onterecht zwak had voor actrices. ‘Die zijn zo ongelooflijk narcistisch,’ zei hij en Alex biechtte op dat aspirant-schrijvers haar achilleshiel waren. Hij vroeg opnieuw of zij en Alexander Green ooit een relatie hadden gehad in de jaren dat ze nu samenwerkten. Het leek hem niet onlogisch, ze was een prachtige vrouw, maar ze ontkende en hij las in haar ogen dat ze de waarheid sprak. Er waren echter momenten dat hij het gevoel had dat ze dingen voor hem verzweeg. Hij nam aan dat dat dingen over haar jeugd waren, zoals de moeder die haar in de steek gelaten had en de vader die ze al jong moest missen. Het kwam niet in hem op dat het iets anders, iets wat veel gecompliceerder lag, zou kunnen zijn.

Hij voelde zich onvoorstelbaar aangetrokken tot Alex, maar hij wilde geen lastige werksituatie creëren, daarom hield hij zich in. Daarnaast had hij geen idee wat ze voor hem voelde. Hij verheugde zich elke keer opnieuw op hun avonden samen, maar Alex was bedeesd en verlegen en in sommige opzichten nog erg jong. Hij vermoedde dat ze weinig ervaring had met mannen en ze vertelde dat ze inderdaad met weinig mannen uit was geweest. Haar leven was aan haar werk gewijd. Ze was precies het soort vrouw met wie hij zijn leven zou willen delen als hij ooit zou willen hertrouwen, wat hij niet wilde. Na zijn scheiding had hij gezworen dat hij die fout geen tweede keer zou maken. Alex was te goed voor een avontuurtje, dat zou respectloos zijn, zelfs als ze ermee instemde. Zo’n soort vrouw was ze gewoon niet en hij wilde haar niet kwetsen. Het leek hem beter om goede vrienden te blijven. En die vriendschap werd met de dag hechter. Ze genoten van veel dezelfde dingen en hadden veel gemeen. Het werd steeds gewoner voor hen om zo veel mogelijk van hun vrije tijd samen door te brengen. Hun relatie was puur en eerlijk en daar voelden ze zich goed bij.

De mannelijke hoofdrolspeler kreeg griep die overging in bronchitis en hij besmette de vrouwelijke hoofdrolspeelster. Dat betekende dat ze minimaal een paar dagen niet zouden kunnen filmen, misschien zelfs een week niet. De productie zorgde ervoor dat de scènes waarin beide acteurs niet voorkwamen gefilmd werden, maar op een bepaald moment konden ze niet verder en verscheen Miles breed grijnzend in de deuropening van haar kantoor.

‘Het is zover,’ fluisterde hij met een brede lach op zijn gezicht.

‘Wat is zover?’ Alex keek op van een van de meest recente scripts. Ze had geen idee waar hij het over had.

‘We kunnen naar mijn landgoed. Ze zijn zo ziek als een hond en de dokter zegt dat ze allebei het risico lopen op longontsteking als we ze nu geen rust gunnen. Denk je dat Mr. Green er een probleem mee heeft als je paar dagen vrij neemt?’

‘Ik zal het vragen, maar het lijkt me niet. Hij is begonnen aan een nieuw boek, dus dan wil hij sowieso niet gestoord worden.’ Ze schudde de leugentjes steeds gemakkelijker uit haar mouw en ze tuigde ze op wanneer nodig. Ze keek lachend op naar Miles die naast haar was komen staan. Ze voelde zich prettig in zijn gezelschap. Hun vriendschap had niets ongemakkelijks. Het was een baken voor hun allebei. ‘Wanneer wil je vertrekken?’

‘Vanavond?’ Zijn zoon was net teruggevlogen naar Johannesburg, dus Miles kon gaan en staan waar hij wilde. ‘Wat mij betreft vertrekken we zodra we vanmiddag klaar zijn.’ Er moesten een paar losse eindjes afgerond worden voordat de opnamestop in gang gezet werd. ‘Als we om een uur of zes of zeven vertrekken, komen we niet al te laat aan. Het is een rit van tweeënhalf, maximaal drie uur. Je hoeft alleen maar wat truien en spijkerbroeken in te pakken. En rubberlaarzen om mee door de blubber te sjouwen als het nat is. Maar je kunt ook een paar van mijn dochter lenen als je geen laarzen hebt. Ik schat dat jullie dezelfde maat hebben.’

Hoewel ze totaal verschillend van uiterlijk waren. Allebei zijn kinderen hadden zijn blonde haar, wist ze van de foto’s die hij haar had laten zien. Hij had een keer voor haar gekookt in zijn flat die zo rommelig en gezellig was dat je er nooit meer weg wilde. Die avond nam ze met moeite afscheid van hem en wenste ze dat dingen anders waren en dat ze bij hem kon blijven. Vervolgens berispte ze zichzelf voor die gedachte, want hij was absurd en Miles had zich nooit anders dan als een gewone vriend gedragen.

‘Misschien kun je Green meteen even bellen om het te vragen?’ vroeg hij hoopvol.

‘Ik beloof het je, het is oké. Ik zal het hem straks even vragen, maar hij zegt heus geen nee. Hij heeft me zelfs liever niet in de buurt als hij aan een boek bezig is.’

‘Goed, als je het zeker weet. Dan probeer ik hier bijtijds weg te gaan en haal ik je om zes uur op.’ Hij was opgetogen dat hij Alex eindelijk mee kon nemen naar zijn stoeterij. Hij had er weken op gehoopt, maar zonder er mogelijkheden voor te zien. Dat er nu twee hoofdrolspelers ziek waren was een zegen, voor hem dan, niet voor hen natuurlijk.

Alex keek hem stralend na toen hij de deur uit vloog. Ze ging wat eerder dan gebruikelijk naar huis om wat spullen in te pakken. Ze zei tegen haar chauffeur dat hij de komende twee dagen in ieder geval vrij zou zijn en dat ze hem zou bellen wanneer ze hem weer nodig had.

‘Mr. Green heeft me niet nodig, mevrouw?’ Tot nu toe hadden noch de beroemde auteur, noch andere medewerkers gebruikgemaakt van zijn diensten, maar hij wist dat ze er waren.

‘Nee, Lambert. Dank je wel.’

Ze haastte zich naar haar slaapkamer en zette muziek op tijdens het inpakken. Er zat een geweldig speakersysteem door het hele huis en ze draaide er altijd veel muziek van Prince, The Black Eyed Peas, Santana, Michael Jackson, Stevie Wonder en anderen. Ze was in vijftien minuten klaar met inpakken, nadat ze Miles had gebeld om te zeggen dat Mr. Green het geen enkel probleem vond dat ze er even tussenuit ging. Miles belde om te zeggen dat hij over twintig minuten voor de deur stond. Hij wilde niet aanbellen en het risico lopen dat hij Mr. Green stoorde bij het schrijven. Alex kwam naar buiten met een kleine weekendtas en een rugzak, volgepropt met alles waarvan ze dacht dat ze het dat weekend nodig zou kunnen hebben.

‘Jij hebt wel lef, zeg...!’ zei Miles licht bestraffend toen hij de tassen van haar aanpakte en in de kofferbak legde.

‘Hoe bedoel je?’ Alex keek hem bezorgd aan. Ze had geen idee waarover hij het had. Had ze iets gedaan wat hem stoorde?

‘Ik hoorde keiharde muziek op de achtergrond toen ik je belde. Die arme man probeert een boek te schrijven, Alex. Dat kun je toch niet maken? Het verbaast me dat je nog leeft.’

Alex lachte opgelucht. ‘Hij zat te eten in de keuken. En hij heeft daar geen moeite mee, hoor. Als hij schrijft houd ik me wel gedeisd.’

‘Wat zei hij? Over dat je een paar dagen weggaat, bedoel ik.’

‘O, niks bijzonders. Hij wenste me veel plezier.’

‘Hij klinkt als een vaderfiguur.’

‘Ja, soms is hij dat inderdaad,’ antwoordde Alex en ze keek naar buiten. Ze kon het niet uitstaan van zichzelf dat ze zoveel leugens paraat had die zo gemakkelijk over haar lippen rolden dat ze er zelf soms in geloofde. Het voelde verkeerd om iemand die ze zo enorm aardig vond en respecteerde voor te liegen. Maar had ze een keus? Als ze hem de waarheid vertelde, lag haar lot voor altijd in zijn handen. In plaats daarvan had ze een niet-bestaand persoon geschapen die heel tastbaar leek.

Het duurde drie uur voor ze bij zijn landgoed in Dorset aankwamen. Het eerste uur van de rit reden ze over de snelweg, de twee laatste uren over oude slingerweggetjes. Het septemberlicht scheen op de groene bomen en de temperatuur was nog lekker, maar je kon voelen dat de herfst in aantocht was. Ze reden langs oude boerderijen en landhuizen achter ijzeren poorten. Alex zag boomgaarden en glooiende heuvels met koeien, schapen en paarden. Er viel geen enkele stilte tijdens de rit. Eerst hadden ze het over de tv-serie, maar al snel kwam het gesprek op hoe ze in het leven stonden, over de mensen die hun dierbaar waren en de dromen die ze als kind hadden gehad. Zijn kinderen waren heel belangrijk voor hem en hij miste ze.

‘Jij hebt geluk, jouw hele leven ligt nog voor je,’ zei hij warm.

‘Dat geldt voor jou ook,’ zei ze vol compassie.

‘Nee, dat is niet waar. Ik ben op de helft en gedane zaken nemen geen keer. De fouten die je maakt als je zo oud bent als jij, zijn nu eenmaal niet terug te draaien.’

Die wijze woorden waren waar, maar zoveel fouten had hij in haar ogen niet gemaakt. Hij had twee kinderen waar hij van hield en een glanzende carrière. Zijn enige fout was misschien een slecht huwelijk, maar zelfs daarvan kon je je afvragen of dat zo erg was. Zelf had ze de afgelopen zes jaar niets anders gedaan dan boeken schrijven. Buiten de mensen met wie ze opgegroeid was, had ze geen relaties en ze wist vrijwel zeker dat ze geen kinderen wilde krijgen. Er waren te veel risico’s aan verbonden. Wat als haar of hun vader iets overkwam? Dan zouden ze net zo alleen achterblijven als haar was overkomen, en niet iedereen had het geluk opgenomen te worden in het leven van een groep zorgzame nonnen. Aan dat soort gevaren wilde ze geen kinderen blootstellen en dat had ze op een avond aan Miles verteld. Het had hem verrast. Hij kon zich geen leven voorstellen zonder zijn kinderen. Alex kon zich geen leven voorstellen mét kinderen. Het joeg haar angst aan.

Het donker viel in voor ze bij het landgoed aankwamen en eindelijk kwam de Jaguar aan bij een enorme openslaande ijzeren poort. De poort was al voor hem opengezet en Miles draaide een smal, uitgesleten weggetje op dat eindeloos leek, tot Alex eindelijk enorme, ouderwetse stallen zag en een groot stenen huis. Het maanlicht scheen op een veld met wilde bloemen, schitterende oude bomen en het meer in de verte waarover Miles had verteld. Hij parkeerde de auto, ze stapten uit en Miles droeg haar bagage over de kleine brug over de gracht. Alex liep met hem mee naar de enorme voordeur met koperen klopper. Miles draaide de deur van het slot en deed het licht binnen aan. Alex liep met hem mee de hal in.

Ze keek om zich heen en zag schitterend landelijk antiek, een lange gang, versleten, honderden jaren oude tapijten voor ze een enorme, maar toch gezellige, woonkamer met een grote open haard binnenliepen. Er waren ook een bibliotheek, een kleinere woonkamer, een laarzenkamer en een grote landelijke keuken. Het was zoals je je een Brits landgoed vanbinnen voorstelde. Niet in een tijdschrift of op tv, maar in het echt, en Miles ontspande zich zichtbaar direct. Hij vond het hier heerlijk en kwam zo vaak hij kon. Zijn kinderen waren hier opgegroeid en hij had een groot deel van zijn huwelijk hier doorgebracht. Dit landgoed was het resultaat van het harde werken aan zijn carrière en hij had het gekocht met het geld van zijn eerste hitserie. Dit landgoed zat in zijn hart en hij was blij dat hij het nu met Alex kon delen. Alex was vereerd dat hij haar in zijn heiligdom had binnengelaten.

‘Miles, dit is volmaakt.’

Hij las in haar ogen hoe mooi ze het vond. Dat raakte hem zo dat hij zich liet gaan, zijn armen om haar heen sloeg en haar voor de allereerste keer kuste. Alex kuste hem terug. Dit was wat ze beiden wilden en er was geen betere plek denkbaar voor deze eerste kus. Het voelde als thuiskomen.

‘Ik ben zo blij dat je het mooi vindt hier.’ Hij pakte haar hand en nam haar mee naar boven en liet alle slaapkamers zien. In zijn kamer stond een groot hemelbed, groot genoeg om je voor de hele wereld te verstoppen. De kinderkamers lagen aan dezelfde gang en waren nog precies hetzelfde als vroeger, dat wilden ze zelf. En dan waren er nog een stuk of zes grote gastenkamers. Het landgoed was ooit gebouwd om er grote feesten en partijen te kunnen houden. Op de bovenste verdieping was nog een tiental kamers voor personeel. Miles vertelde dat er achter de stallen een gebouw stond waar de paardenverzorgers woonden en nog een gebouw waar de opzichter vroeger had gewoond, maar dat nu niet langer in gebruik was. Het was Miles’ plan om beide huizen ooit te verbouwen voor zijn kinderen zodat ze later met hun respectievelijke gezinnen op bezoek konden komen. Dit landgoed was zijn droom en Alex begreep helemaal waarom. Het huis straalde liefde uit en ze voelde de sterke band tussen hem en het huis toen hij haar rondleidde.

‘Mijn ex wilde dat ik het verkocht. Ze haatte het hier. Buiten een klein dorpje en wat andere boerderijen en landgoederen is er hier geen vertier. Ze wilde naar de stad en een tweede huis in Saint-Tropez, maar dat is er gelukkig nooit van gekomen. Misschien had het mijn huwelijk gered, maar ik kon gewoon geen afstand doen van dit huis en mijn kinderen zijn hier net zo gelukkig als ik. Dit is mijn veilige haven,’ biechtte hij op en kuste haar opnieuw. Alex kuste hem gepassioneerd terug. De gevoelens die ze voor hem had waren nieuw voor haar. Miles wilde haar zo graag dat hij nauwelijks adem kreeg. Nu alle barrières weggevallen waren, was er geen houden meer aan. ‘Alex..., ik weet dat het belachelijk klinkt, maar ik houd van je. Ik wil niet dat je gekwetst raakt en ik weet niet hoe de toekomst eruitziet...’ Over een paar maanden ging ze terug naar New York, naar haar eigen wereld, en zijn wereld lag hier, maar hij kon zich niet van haar losmaken en hij wist dat het meer was dan lust.

‘Het is goed... Ik houd ook van jou...,’ antwoordde Alex. Ze liepen terug naar zijn slaapkamer, waar hij haar opnieuw kuste. In één vloeiende beweging tilde hij haar op en legde haar voorzichtig op het enorme bed. Het was een modern formaat, ingebouwd in een antiek frame, met dikke gordijnen rondom die in de winter dichtgetrokken konden worden. Het bed had nooit zoveel liefde gekend als op dat moment en liefdevol kleedde Miles Alex en zichzelf uit voor ze onder de dekens kropen. Hij stak een kaars naast het bed aan en bij het flakkerende kaarslicht gaf ze zich aan hem zoals ze zich nog nooit aan een man had gegeven. Naderhand viel ze in zijn armen in slaap. Ze voelde zich veiliger dan ze zich ooit had gevoeld.

Twee uur later werden ze tegelijk wakker. De kaars brandde nog steeds en Alex keek hem lachend aan en kuste hem.

‘Heb ik dit gedroomd?’ vroeg hij vol ongeloof. De sterke, vastberaden, zelfverzekerde man die ze een paar maanden eerder had leren kennen, was zojuist in haar armen gesmolten en ze had nu alles van hem gedaan kunnen krijgen. ‘Waar heb ik dit geluk aan verdiend? Zonder Mr. Green had ik je nooit gevonden.’

‘Ik reis altijd met hem mee,’ zei ze zachtjes. Ze kroop dieper weg in zijn armen en hij hield haar vast alsof ze breekbaar was. Zijn liefdesspel was krachtig genoeg geweest om haar in vervoering te brengen, maar zacht genoeg om haar naar hoogtes te brengen die ze nooit eerder had ervaren.

‘Stel je voor dat hij een antieke taart bij zich had gehad,’ fluisterde Miles en lachend doken ze weer onder de lakens. Een halfuur later gaven ze toe dat ze rammelden van de honger. Miles had de stalmeester gevraagd het huis te verwarmen en de koelkast te vullen voor ze aankwamen en hand in hand liepen ze naakt naar de keuken. Ze hadden het hele huis voor zichzelf en Miles bewonderde haar prachtige lichaam in zijn keuken. Ze leek wel uit een sprookjesbos tevoorschijn gekomen. Hij hield zoveel van haar dat zijn hart bijna barstte en hij zou zonder morren van geluk in haar armen gestorven zijn. ‘Wat heb je met me gedaan?’ zei hij en trok haar weer in zijn armen. ‘Je hebt me betoverd.’

Alex nestelde zich verlegen in zijn armen. Ze had nooit verwacht dat het leven zo perfect kon zijn en ineens schoot haar te binnen wat Bert nog niet zo lang geleden tegen haar had gezegd: op een dag zou de juiste man verschijnen. Ze hoefde niet naar hem op zoek, hij zou haar vinden en dan zou ze gelukkig zijn. Hij had gelijk.

Toen ze aan tafel schoven voor een maaltijd van kaas en brood, stukjes worst en een glas mooie Franse wijn, vertelde ze Miles over Bert.

‘Over wiens redacteur heb je het nu? Ik kan je niet helemaal volgen.’

Alex had over hem verteld alsof het haar redacteur en mentor was. Snel verbeterde ze zichzelf. ‘Van Mr. Green natuurlijk, maar we zien hem vaak en het is een wijs man.’

Miles knikte. Ze leidde een interessant leven dat gevuld was met bijzondere mensen zoals oude wijze mannen, nonnen en een beste vriendin die twee kinderen had en ex-non was. Hij wist niet waaraan hij haar liefde te danken had. Alex dacht hetzelfde over hem. Ze was vol ontzag voor Miles, bewonderde hem, was tot over haar oren verliefd en kon nauwelijks geloven dat dit geluk haar ten deel viel.

Na het eten gingen ze naar boven en vrijden ze opnieuw. Daarna lagen ze zachtjes bij kaarslicht te praten en Alex bekeek hem schaamteloos toen hij de open haard aanstak. Ze was net zo gebiologeerd door zijn lichaam als hij door het hare. Ze leken Adam en Eva wel in de Hof van Eden.

Bij het flakkerende haardvuur vielen ze uiteindelijk in slaap en toen ze bij de ochtendschemer wakker werden, keek hij breed lachend op haar neer. Haar zijdezachte donkere haren lagen als een geheimzinnig gordijn over haar gezicht. Hij streek zachtjes over haar lichaam en boog voorover om haar een kus te geven.

‘Ik denk dat ik gisteravond in de hemel ben beland.’ Het was niet alleen hun liefdesspel, het was alles wat hij voor haar voelde. Nog nooit had hij een vrouw als zij ontmoet. Hij voelde een scheut van pijn in zijn hart bij de gedachte wat hij zou hebben gemist als ze niet hierheen waren gegaan. Maar waarschijnlijk had het lot hen een handje geholpen, meenden ze allebei.

Ze luierden een tijdje in de antieke badkuip voor ze zich aankleedden en naar beneden gingen voor een kop koffie en een stuk fruit. Het was een stralende dag en Miles nam Alex mee de tuin in. Ze wandelden door de boomgaarden naar een oude begraafplaats aan de grens van het grondgebied. De vroegste data op de grafstenen stamden uit 1600, net als veel huizen in de omgeving. Op de terugweg gingen ze in het gras zitten aan de rand van een beekje. Daar zaten ze een tijdje te praten voordat ze opnieuw begonnen te vrijen. Later liet hij haar de prachtige stallen en paarden zien. Niet alleen liet hij haar wat paarden aaien, maar hij nam haar ook mee naar het moderne fokstation waar andere fokkers hun paarden lieten dekken door zijn hengsten. Na een uur in de stallen, reden ze naar het dorp waar ze lunchten in een kleine pub. De eigenaar begroette Miles hartelijk en de eenvoudige maaltijd smaakte heerlijk. Na de lunch gingen ze terug.

Alex voelde zich volledig thuis in het warme en gastvrije huis. Miles liet haar een paar waardevolle, oude boeken zien in zijn bibliotheek en ze vertelde hoe haar vader daarvan genoten zou hebben. Aan het eind van de dag stak hij de open haard aan, ze maakten het zich gemakkelijk tussen de boeken en Miles kuste haar opnieuw. Alles was zo nieuw en zo volmaakt, dat ze allebei intuïtief beseften dat deze bijzondere eerste momenten van een nieuwe ontluikende liefde nooit meer terug zouden komen. Die nacht sliepen ze als twee tevreden kinderen in elkaars armen.

De volgende ochtend vroeg gingen ze samen uit rijden toen de zon net boven de heuvels uit kwam. Hij leidde haar over verborgen paden. Miles was een uitstekende ruiter en hij had haar een rustig paard gegeven, dus ze voelde zich helemaal op haar gemak. Ze maakten een rit die een paar uur duurde en reden toen rustig terug naar de stallen. Ze zou hier voor altijd kunnen blijven, maar ze moesten de volgende dag echt terug. Miles had gebeld en de acteurs voelden zich weer beter. Dus ze hadden nog een dag in het paradijs in het verschiet voor ze over twee dagen weer aan het werk moesten.

Na hun buitenrit bakte Miles eieren en ze zaten rustig te praten toen hij haar ineens vreemd aankeek, bijna beschaamd om wat hij haar wilde vragen. ‘Mag ik je iets vragen? Misschien vind je het belachelijk en misschien heb ik het helemaal mis, maar heb je zelf echt niet de behoefte om een boek te schrijven? Ik weet dat we het er eerder over hebben gehad en dat je toen zei van niet, maar ik kan me niet voorstellen dat er geen schrijver in jou huist. Je houdt van boeken, je werkt voor een beroemd auteur en je deelde je passie voor thrillers en detectives met je vader. Ik kan me niet voorstellen dat je geen inspiratie hebt. Ik denk dat ik het in jouw plaats zou proberen.’

De rillingen gingen over Alex’ rug. ‘Schrijven is niet iets wat je gewoon besluit te doen,’ antwoordde ze kalm. ‘Het is een talent dat ik niet bezit. Door boeken omringd worden, betekent niet dat je het kunt. Mensen denken altijd dat ze gewoon kunnen gaan zitten en een boek kunnen schrijven als ze daar zin in hebben, maar zo werkt het niet.’

Miles knikte en realiseerde zich dat ze gelijk had. ‘Ik wilde vroeger ook schrijven, tot ik erachter kwam dat ik dat niet kon,’ gaf hij toe.

Alex was opgelucht dat ze hem weer om de tuin had geleid, maar ze voelde zich er tegelijkertijd schuldig over. Ze staarde naar haar bord en piekerde over de leugens die ze vertelde aan de enige persoon op de hele wereld waar ze niet oneerlijk tegen wilde zijn. Het voelde verkeerd. Ineens bevond ze zich op een kruising die ze niet aan had zien komen, veroorzaakt door de man van wie ze hield. Toen ze na een lange stilte opkeek, zag hij een onverbloemde rauwheid in haar ogen die hem beangstigde. Miles wist niet wat er ineens aan de hand was, maar hij zag dat ze verdriet had.

‘Ik wil niet langer tegen je liegen,’ zei ze met dichtgeknepen keel.

‘Waarover dan?’ vroeg hij verbaasd. Ze leek hem een eerlijk persoon.

Ineens twijfelde ze. Ze nam een groot risico door hem de waarheid te vertellen. Ze vertrouwde hem, maar wat als dat ten onrechte bleek te zijn?

Hij voelde aan dat ze op gevaarlijk terrein waren beland en dat er een deur was geopend van iets dat haar angst aanjoeg, maar hij had geen idee wat het was. Zijn suggestie om zelf een boek te schrijven was oprecht geweest en zou geen bedreiging moeten vormen. Hij begreep niet waarom de paniek haar zo in haar greep had. Ze zag eruit alsof ze elk moment op kon springen en weg kon rennen. Hij pakte haar hand en kuste haar in een poging haar te kalmeren, maar er was geen weg terug meer voor Alex. Als ze een volwaardige, op eerlijkheid gebaseerde relatie wilde met deze man, dan moest ze hem de waarheid vertellen.

‘Ik ben niet helemaal eerlijk tegen je geweest,’ begon ze schor. Het was tijd voor haar biecht. ‘Maar als ik het wel ben, dan heb je de macht om me te vernietigen. Je moet zweren dat je het nooit verder zult vertellen.’ Hij had geen idee wat ze hem wilde vertellen, misschien was ze toch de minnares van Green? Miles bad dat het dat niet was.

‘Dat beloof ik je,’ zei hij. Hij hield haar hand stevig in de zijne om haar de kracht te geven door te gaan met haar verhaal. ‘Ik beloof je met de hand op mijn hart dat, wat er tussen ons ook gebeurt, ik niemand ooit zal vertellen wat je mij nu wil zeggen.’ De blik in haar ogen zei hem dat ze hem geloofde en hij zag haar trillen. Wat haar geheim ook was, voor haar was het van levensbelang, en dat was genoeg voor hem. Hij hield van haar. ‘Vertel het me, Alex. Wees niet bang,’ fluisterde hij.

‘Ik ben niet wie of wat jij denkt.’ Hij had geen flauw idee wat ze bedoelde en gepijnigd keek hij haar aan. Misschien was het nog erger dan hij dacht. Misschien was ze met Green getrouwd. Hij was er inmiddels van overtuigd geraakt dat Alex de geliefde van de bestsellerschrijver was en dat hij haar hooguit een paar dagen te leen of gestolen had. Het was overduidelijk dat ze niet vrij was, dat kon de enige verklaring voor haar marteling zijn. Eindelijk zei ze het. Zo zachtjes mompelend dat hij het nauwelijks verstond. ‘Ik ben Alexander Green.’

Blanco staarde hij haar aan, niet in staat te bevatten wat ze zojuist had gezegd. Hij had haar vast verkeerd verstaan. Het kon niet anders of ze had gezegd: ‘Ik ben de echtgenote van Alexander Green.’ En daarmee werd zijn grote angst bewaarheid, verliefd worden op andermans vrouw. De vrouw van een man die hij respecteerde.

Alex zag dat hij haar niet begreep en herhaalde haar worden, harder en duidelijker: ‘Ík ben Alexander Green.’

Hij hoorde het goed. Ongelovig staarde hij haar aan. ‘Hoezo? Hoe bedoel je? Dat kan niet. Het is een man.’ En als er één ding was dat hij sinds hun aankomst hier zeker wist, was dat Alex geen man was.

‘Toch is het zo. Het is mijn pseudoniem. Hij bestaat niet. Ik heb hem in het leven geroepen omdat mijn vader me vertelde dat niemand thrillers van een vrouwelijke auteur zou lezen. Ik geloofde hem en ik was pas negentien toen ik mijn eerste boek schreef. Niemand zou me serieus genomen hebben. Dus toen heb ik de naam Alexander Green bedacht. Ik lieg tegen iedereen om dat geheim in stand te houden, maar tegen jou wil ik niet liegen,’ zei ze ongelukkig. ‘Daarvoor houd ik te veel van je,’ voegde ze eraan toe terwijl de tranen over haar wangen stroomden.

Miles staarde haar even verbluft aan voor hij de tranen van haar wangen veegde en haar kuste. Hij probeerde te begrijpen wat ze hem zojuist had verteld. ‘Wacht eens even. Wie zit er dan in dat huis in Londen? Hij zit daar toch?’ Een fractie van een misselijkmakende seconde schoot het door zijn hoofd dat ze een psychopate kon zijn die de identiteit van Green misbruikte om er zelf beter van te worden. Maar Alex keek hem rustig aan zonder met haar ogen te knipperen. Als ze nu tegen hem loog, was ze óf heel goed, óf heel erg eng.

‘Ik ben degene die daar woont. Niemand anders. Hij bestaat niet.’

Het duurde een eeuwigheid en toen legde Miles zijn hoofd op tafel en barstte in lachen uit.

‘Mijn god,’ zei hij en tilde zijn hoofd op om haar aan te kijken. ‘Je bent ongelooflijk. Jij bent degene die die geweldige boeken schrijft waar de hele wereld dol op is? Een klein ding zoals jij? Jij bent degene die iedereen de stuipen op het lijf jaagt met de meest gruwelijke moorden, de meest ingewikkelde plots die ik ooit gelezen heb? Dat ben jij? Jij ongelooflijk brutale aap!’ Hij kwam niet meer bij van het lachen en hij stond op, trok haar in zijn armen en hield haar stevig vast. Alex voelde zich weer veilig. Ze vertrouwde hem honderd procent en nu kende hij al haar geheimen en kon hij haar ook vertrouwen. ‘Ik beloof je dat je geheim veilig is bij me. Ik dacht dat je me ging vertellen dat je met hem getrouwd was, of dat je zijn vriendin was en dat we elkaar hierna nooit meer konden zien.’

Alex glimlachte om zijn woorden. Ze was net zo opgelucht als hij nu ze de ballast van zes jaren vol leugens en geheimzinnigheid van zich af had geschud.

‘Maar je mag het echt aan niemand vertellen,’ zei ze met lichte paniek in haar ogen.

‘Maak je geen zorgen, dat zal ik niet doen. Wat heb je hem fantastisch neergezet, die beroemde kluizenaar. Wie weten het nog meer?’

‘Mijn literair agente, mijn redacteur en de nonnen. En ik moest het op een gegeven moment wel aan mijn uitgeverij vertellen, want anders wilden ze na mijn derde boek de rechten voor volgende boeken niet meer kopen. Maar de uitgeverij moet me tien miljoen dollar betalen als ze hun mond voorbijpraten.’ Miles liep afwisselend hoofdschuddend en hard lachend door de kamer, zo blij was hij dat hij vrij was om van haar te houden zoveel hij wilde en volledig omvergeblazen door de manier waarop ze de hele wereld beetgenomen had.

Alex lachte ook. Haar hart was licht. Ze hoefde niet meer tegen hem te liegen. Ze kon open kaart spelen.

‘Je hebt het spel echt geweldig gespeeld. Ik heb geen seconde aan je verhaal getwijfeld,’ zei hij grijnzend.

‘Maar ik moet de hele tijd liegen,’ zei ze verdrietig.

‘Dat is de prijs die je betaalt voor je succes. Dat geldt voor ons allemaal. Maar je kunt er nooit mee naar buiten treden, Alex,’ zei hij serieus. ‘Je lezers zouden het je nooit vergeven als je ze zou vertellen dat je geen man bent. Ze vertrouwen je en je staat op een voetstuk. Maar ik vind je de meest briljante vrouw die ik ooit heb ontmoet en ik houd van je.’

‘Je bent niet kwaad dat ik je heb voorgelogen?’

‘Hoe kan ik daar nou kwaad om zijn? Je had toch geen keus? Ik ben vereerd dat je me genoeg vertrouwt om me de waarheid te vertellen. Je hebt je zelfs nooit versproken!’

‘Het scheelt soms niet veel, maar ik begin er steeds beter in te worden. Ik heb het nog nooit aan een man verteld, of eigenlijk aan niemand, behalve aan Rose, Bert en de nonnen.’

‘Ik ben vereerd,’ zei hij nog een keer en meende het. Met een brede lach keek hij haar aan en zei: ‘Nou, deze had ik niet aan zien komen.’ Hij straalde van trots.

Na het eten bleven ze tot diep in de nacht in de bibliotheek zitten praten over haar schrijverscarrière, en daarna gingen ze naar boven en vrijden ze opnieuw. Ze was nu een vrouw zonder geheimen en haar hart voelde licht als een veertje. Ze was opgetogen dat ze haar geheim met hem had gedeeld. Miles toverde een fles champagne tevoorschijn om te vieren dat ze haar geheim had opgebiecht en het feit dat ze niet Mr. Greens echtgenote bleek te zijn. Vooral dat laatste was een enorme opluchting voor hem.

Toen ze de volgende ochtend wakker werden, lag Miles haar glimlachend aan te kijken. Na een lange rit met de paarden en een flinke wandeling, vertrokken ze zo laat mogelijk terug naar de stad. Hij vertelde haar hoeveel hij van haar hield en dat hij zo snel mogelijk weer hier met haar wilde terugkomen.

Voor de deur van haar huis vroeg Alex of hij mee naar binnen kwam. Hij aarzelde even met het gevoel dat ze betrapt konden worden, maar er was niemand om ze te betrappen. Ze woonde daar helemaal alleen.

‘Weet je zeker dat Mr. Green het geen probleem zal vinden?’ plaagde hij Alex.

‘Dat bespreek ik later wel met hem, ik ken hem langer dan vandaag...’

‘Daar is geen woord van gelogen, jij klein monster dat mijn hart gestolen heeft.’ Miles liep achter haar aan naar binnen, met het air van een producer die de grote meester om elf uur ’s avonds ging bezoeken, maar zodra de voordeur achter ze dichtviel kuste hij haar. Ze vrijden in de ruime slaapkamer en zaten daarna nog urenlang in bad.

Het was alsof hun levens in de afgelopen drie dagen met hart en ziel versmolten waren.

‘Ik weet niet of het me morgen lukt om te doen alsof we gewoon alleen maar vrienden zijn,’ zei ze nadenkend terwijl ze daar met een fles champagne in bad zaten.

‘Houd je me nu voor de gek? Je leidt al zes jaar een dubbelleven als niet-bestaande auteur en je schrijft de godvergeten beste thrillers ter wereld. Jij kunt alles... Ik ga de beste tv-serie van je boek maken die je je kunt wensen.’ Hij zoende haar met een dikke grijns. ‘En daarna ga ik de rest van je leven met je vrijen zo vaak we kunnen. Je bent de meest geweldige vrouw die ik ooit heb ontmoet. Ook al ben je dan een ongelooflijke leugenaar.’ Hij lachte, zette zijn glas neer en trok haar in zijn armen om haar opnieuw te beminnen.

19

Miles vertrok de volgende ochtend vroeg, zodat Alex’ chauffeur hem of zijn auto niet zou zien, en hopelijk ook niemand anders. Ze hadden afgesproken dat hij zijn auto voortaan in de garage zou zetten, vooral wanneer hij bleef slapen.

Op de set gedroegen ze zich keurig. Ze waren vriendelijk, beleefd en professioneel tegen elkaar. Niemand zou ooit bedacht hebben dat ze drie dagen met elkaar hadden doorgebracht, onophoudelijk gevrijd hadden, elkaar de liefde hadden verklaard en elkaars diepste geheimen kenden. In de ogen van een buitenstaander gedroegen ze zich gewoon als goede vrienden.

De acteurs waren weer helemaal beter en de opnames vorderden in hoog tempo. In veel te hoog tempo, wat hun betreft. Pas in november lukte het weer om voor de tweede keer naar het landgoed te gaan. Deze keer lag er sneeuw, de winter was vroeg ingevallen. Twee zalige dagen lang vrijden ze de sterren van de hemel en maakten ze plannen. Ze hadden afgesproken dat Alex tegen niemand zou zeggen dat ze haar geheim met hem had gedeeld. Het was beter om niemand te laten schrikken. Het was hun geheim dat hij de ware identiteit van Mr. Green nu kende. En elke nacht met haar doorbracht. Hij vertrok elke ochtend om zeven uur, ze werkten de hele dag zij aan zij, en hij kwam elke avond terug. Ze was nog nooit zo gelukkig geweest en het was dan ook afschuwelijk toen de opnames van het hele eerste seizoen van de tv-serie erop zaten. Het was midden december, de nonnen verwachtten haar terug voor Kerstmis en ze moest een besluit nemen over het wel of niet verlengen van de huur van haar appartement in New York. Ze was er sinds de zomer niet meer geweest.

Miles ging met de kerstdagen naar zijn kinderen in Johannesburg en zou over een week vertrekken. In januari begonnen de opnames van een nieuwe tv-serie die een paar maanden zouden duren, waardoor hij geen tijd had om haar te komen opzoeken in New York.

Hun laatste dagen samen, na afronding van de serie, brachten ze door op zijn landgoed. De huur van het huis was door de productiemaatschappij beëindigd en Mr. Green was zogenaamd teruggevlogen naar Montana. Voor haar was een kamer gereserveerd in het Claridge’s Hotel, maar in plaats daarvan verliet ze de stad samen met Miles. Het werd een treurig samenzijn. Overal was alles in kerstsfeer, maar Miles en Alex konden alleen maar denken aan het naderende afscheid, het niet meer elke dag samenwerken op de set, in elkaars armen in slaap vallen en samen wakker worden. Alex zou in januari aan een nieuw boek beginnen in New York en Miles aan een nieuwe serie in Engeland. De gedachte dat ze elkaar niet meer dagelijks zouden zien was kwellend en huilend namen ze afscheid op Heathrow. Alex huilde de hele vlucht naar JFK. Eenmaal thuis aangekomen belde Miles toen ze net binnenkwam en zaten ze een uur aan de telefoon. Hij vertrok over twee dagen naar Zuid-Afrika en Alex ging met de trein naar Boston na haar lunchafspraak met Rose. Haar meest recente boek stond op nummer één in de bestsellerlijsten en Rose wilde dat met haar vieren, maar Alex smachtte alleen maar naar Miles.

Moeder MaryMeg zag onmiddellijk dat Alex een serieuzer en volwassener uitstraling had toen ze haar van het treinstation haalde, hoewel het de anderen niet opviel. Ze vroeg haar of alles goed gegaan was in Londen en of het wel goed met haar ging.

Tegen moeder MaryMeg kon Alex niet liegen. ‘Ik ben verliefd geworden op de producent,’ antwoordde ze hortend en haar ogen liepen vol tranen.

Moeder MaryMeg vroeg medelevend: ‘Is het verkeerd afgelopen?’ Ze hoopte van niet, maar Alex leek gebroken.

‘Nee, het was geweldig. We houden van elkaar. Maar hij woont daar en ik woon in New York. We weten niet wat we moeten doen.’

‘Is hij getrouwd?’ Moeder MaryMeg begreep het probleem niet.

‘Nee, hij is gescheiden.’

‘Denk je dat hij met je zal willen trouwen?’ Heel even had ze een knoop in haar maag bij de gedachte dat Alex voorgoed naar Engeland zou verhuizen, maar haar geluk stond voorop. En kinderen horen nu eenmaal uit te vliegen, je hebt ze slechts te leen. Ze bepaalde haar eigen toekomst, en Miles nu misschien ook.

‘Hij gelooft niet in het huwelijk. Hij heeft net een nare scheiding achter de rug. Zijn kinderen wonen bij zijn ex in Zuid-Afrika, nou ja, zijn zoon in ieder geval. En hij heeft het harstikke druk. Na de kerstvakantie begint hij aan een nieuw project.’

Moeder MaryMeg luisterde glimlachend. ‘Ik vind het niet slecht klinken allemaal. Behalve het deel over dat hij niet in het huwelijk gelooft. Maar dat verandert vast als hij wat langer gescheiden is. Als jullie van elkaar houden, dan komt het wel goed. Ik hoop dat ik hem snel mag ontmoeten.’

Alex had nog steeds geen idee wanneer ze elkaar weer zouden zien. Miles werd er ook gek van.

De volgende dag ging ze Bert zijn kerstcadeau brengen en ze vertelde hem over Miles. Hij zag in een oogopslag hoeveel ze van de man hield. Hij dacht aan zijn eigen grote liefde en voelde een steek van jaloezie. Maar hij gunde het haar van harte en hoopte dat de liefde oprecht en blijvend was.

‘Maar pas wel een beetje op voor geluk,’ waarschuwde hij. Alex keek hem aan alsof hij gek geworden was. ‘Misère biedt de beste inspiratie. Geluk maakt lui en zelfvoldaan, maakt dat de dingen die belangrijk zijn overschaduwd worden door dat verliefde gevoel. Te veel geluk kan de doodsteek voor je carrière zijn.’

Alex concludeerde dat de drank zijn hersens eindelijk had aangetast. Ze vertelde hem alles over de opnames van de tv-serie en hij vond alles geweldig, met uitzondering van de opgebloeide liefde tussen haar en de producer. Hij vond het maar niets, nam aan dat het van voorbijgaande aard zou zijn en nam haar niet serieus. Ze probeerde hem duidelijk te maken dat dit de door hem voorspelde ‘Juiste Man op het Juiste Moment’ was, maar hij geloofde haar niet. Hij zat duidelijk weer midden in een van zijn chagrijnige buien en wilde niet aan dat soort gevoelens herinnerd worden.

‘Je groeit er wel overheen,’ zei hij na zijn gebruikelijke fles wijn.

Alex had medelijden met de zure, oude man die soms te ver ging en niet wist hoe geweldig Miles was en hoeveel ze van elkaar hielden. Soms vergat ze hoeveel hij had gehouden van de vrouw die jong gestorven was en dat dat verlies hem voor altijd veranderd had.

Ze ging op bezoek bij Brigid die weer zwanger bleek te zijn, van een tweeling deze keer. Die ontdekking was een flinke schok geweest voor Brigid en Patrick, en de financiële ondersteuning van zijn ouders hadden ze dan ook hard nodig. Patrick had er een tweede baan bij genomen en met hulp van zijn ouders kochten ze een groter huis. Als de tweeling niet te vroeg geboren werd, zou Brigid in juni bevallen.

‘Je begint op een broedmachine te lijken,’ zei Alex lachend.

‘Ja, hè?’ antwoordde Brigid trots. Ze was nog steeds met verlengd verlof en ze gaf aan Alex toe dat ze pas weer aan de slag zou gaan als de kinderen groter waren. Ze wilde er voor ze zijn als ze klein waren en daarnaast kostte kinderopvang meer dan ze zelf verdiende.

Twee dagen na Kerstmis ging Alex terug naar New York. Ze had nog drie dagen om haar huurcontract te verlengen. De makelaar was heel begripvol geweest en ze was er nog niet aan toegekomen. Ze had geen plannen voor oudejaarsavond en wilde die ook niet. Ze was van plan aan het werk te gaan. Al was het maar om aan Bert te bewijzen dat geluk en een carrière prima samengingen. Ze was nog steeds boos op hem. Ze vond het niet fair dat hij zijn verdriet over een verloren liefde op haar afreageerde.

Op oudejaarsavond zat ze aan haar bureau. Voor haar lag een groot geel notitieblok waarop ze de hoofdlijnen van haar nieuwe roman aan het uitwerken was, maar ze had moeite zich te concentreren. Op dat moment belde de portier om te zeggen dat er een bezorging naar haar onderweg was. Ze had niets besteld en vroeg zich af of Miles haar misschien iets gestuurd had. Hij zat in Zuid-Afrika en ze belden elkaar elke dag. Hij was er net zo slecht aan toe als zij en het lukte ze maar niet om tijd te vinden om elkaar in New York of Londen op te zoeken. Zijn nieuwe project zou al zijn tijd in beslag nemen.

Ze deed de deur open voor de bezorger en stond oog in oog met Miles met een fles champagne en tassen vol Chinees eten in zijn armen. Hij zette alles op tafel en nam haar in zijn armen. Ze slaakte een kreet van blijdschap en hij zwaaide haar in het rond.

‘Wat doe jij hier?’ vroeg ze stralend.

‘Ik hield het daar niet meer uit. Duncan wilde liever bij zijn vrienden zijn dus er was geen enkele reden om in Johannesbrug te blijven terwijl ik liever bij jou wilde zijn,’ antwoordde hij breed lachend. Toen werd hij serieus: ‘Ik heb niet het recht je dit te vragen, Alex, maar zou je voor mij naar Londen willen verhuizen en met me willen samenwonen? Ik heb mijn ex uit het landgoed en mijn appartement moeten kopen, dus ik ben hartstikke blut en ga je niet vragen of je met me wil trouwen, maar ik houd van je en wil de rest van mijn leven met je delen.’

Die laatste woorden waren de enige woorden waar het voor haar om draaide. ‘Je hoeft niet rijk te zijn om met me te trouwen, hoor,’ antwoordde ze. Maar op zich vond ze een huwelijk niet het allerbelangrijkst en ze had haar eigen geld, vooral de opbrengst van haar boeken en nog een klein deel van de verkoop van haar ouderlijk huis.

‘Ik trouw niet als arme sloeber met je,’ zei hij stellig. ‘En ik zal nog een hele tijd financieel verantwoordelijk zijn voor mijn kinderen. Ik wil niet dat jij met mijn schulden wordt belast als er iets met me gebeurt, wat het geval zou zijn als we getrouwd waren. Ik ben geen voorstander van het huwelijk.’ Hij had heel veel geld verdiend dat hij voornamelijk had gebruikt voor het opzetten en onderhouden van zijn stoeterij. Vervolgens had zijn ex-vrouw hem financieel uitgekleed voor ze met hun zoon naar Zuid-Afrika was vertrokken om te hertrouwen zodat zijn kinderen op en neer moesten reizen om hun beide ouders te kunnen zien wat hem veel geld kostte.

‘Ik hoef niet te trouwen. Als ik maar bij je kan zijn.’ Ze hoefde aan niemand anders dan aan zichzelf verantwoording af te leggen.

‘Dat is ook het enige wat ik wil. Kom je bij me wonen in Londen?’ vroeg hij nog een keer. Ze hoefde er niet over na te denken. Ze knikte. Ze hoefde alleen de huur van dit appartement op te zeggen, haar koffers en typemachine te pakken en dan was ze klaar voor vertrek. ‘Hoe snel kun je komen?’

Alex dacht even na en zei toen: ‘Over een paar weken, denk ik. Hoelang blijf je hier?’

‘Ik moet morgen weer terug. Op twee januari beginnen we met de opnames.’ Het was krap, maar hij wilde per se het nieuwe jaar met haar inluiden.

Ze beleefden een magische nacht, proostten samen op het nieuwe jaar en maakten plannen voor haar aankomst in Londen. Ze wilde zich vestigen op het landgoed, dat was een fijne plek om te schrijven. Als hij aan het werk was, zou ze meegaan naar zijn appartement in Londen, daar kon ze ook werken. Het werd een benijdenswaardig leven en ze had het gevoel dat ze eindelijk thuis zou komen. Tegen de tijd dat Miles de volgende dag vertrok, waren hun plannen uitgekristalliseerd.

De eigenaar van haar gehuurde appartement vond het jammer om te horen dat ze de huur opzegde. Ze had twee dagen nodig om haar spullen in te pakken en daarna ging ze naar Rose om bij te praten.

‘Ik ruik een man,’ zei Rose glimlachend. Alex knikte en vertelde wie het was. Rose was blij voor haar. Hij had een geweldige reputatie, een indrukwekkende carrière en hij was alom gerespecteerd. Als Alex en hij van elkaar hielden, dan kon ze haar niets beters wensen. Alex was inmiddels zesentwintig en dat was een mooie leeftijd om een goede man te vinden en te settelen, ook al werd dat niet met een trouwring bezegeld. Alex had haar verteld dat ze niet van plan waren om te trouwen en Rose was het met haar eens dat het niet belangrijk was.

Alex bracht haar laatste dagen in Boston door met bezoekjes afleggen aan iedereen van wie ze hield. Ze ging uit eten met Bert en omhelsde hem stevig bij het afscheid. Ze bracht een paar avonden door bij de nonnen en een paar dagen met Brigid. Op tien januari vloog ze van Boston naar Heathrow waar Miles haar opwachtte en meenam naar zijn appartement. Ze konden nog steeds nauwelijks geloven dat ze het geluk hadden gehad elkaar te ontmoeten en de liefde te vinden. Uiteindelijk kwam alles goed. Beter zelfs dan ze hadden durven dromen.

Haar nieuwste boek werd dat voorjaar een enorme bestseller, dus het ging goed met haar werk en haar uitgeverij was tevreden. Ook het project waaraan Miles werkte verliep succesvol. In april was hij klaar en hij besloot drie maanden vrij te nemen zodat ze konden reizen en tijd op het landgoed door konden brengen. De mensen van zijn productiemaatschappij waren dol op Alex en geloofden dat hij verliefd was geworden op de assistente van Alexander Green en dat hij haar van de beroemde auteur gestolen had. Alex en Miles vonden dat enorm grappig.

Brigid beviel een maand te vroeg van haar tweeling. Zowel het jongetje als het meisje woog ruim zeven pond, dus het was maar goed dat ze te vroeg geboren waren. Brigid zei dat het nu genoeg was. Ze had twee jongens en twee meisjes, ze was negenendertig en vond dat haar dierbare gezin nu compleet was. Ze hadden Steven gedoopt zonder Alex erbij, maar een van hun vrienden had Alex’ taken als peettante op zich genomen.

Alex leverde die zomer een nieuw boek in bij haar uitgever. Ze had er meer tijd voor nodig gehad dan gebruikelijk, vooral omdat ze veel tijd in bed doorbracht met Miles als hij na zijn werkdag thuiskwam. Ze had zoals altijd met Bert aan de redactie van haar manuscript gewerkt. Ze stuurden de hoofdstukken heen en weer tussen Boston en Londen. Bert zei dat hij dit haar beste boek vond en Rose was het met hem eens. Miles vond het ook geweldig. Haar geluk bleek dus niet de doodsteek voor haar carrière, wreef ze Bert onder de neus, waarop hij wat onverstaanbaars bromde.

Dat najaar ging de tv-serie van start met geweldige kijkcijfers en beoordelingen. Er werd een volgend seizoen aangekocht en de opnames vonden plaats met dezelfde acteurs. De scenarioschrijfster deed het meeste werk en Alex bracht als Alexander Green adviezen uit per mail.

De tijd bleef voorbijvliegen. Alex schreef meer en beter dan ooit en nog steeds hield ze ruggespraak met Bert. Ze bleef er zoals altijd naar streven om het beste uit zichzelf te halen.

Alex en Miles brachten zo veel mogelijk van hun tijd door op het landgoed en gelukkig kon Alex goed overweg met Miles’ kinderen Madeleine en Duncan. Ook zijn ex-vrouw viel hem niet meer lastig over geld nu ze hertrouwd was en dat was maar goed ook, want het onderhoud van het landgoed kostte een fortuin. Op een gegeven moment overwoog Miles zelfs om het te koop te zetten, maar Alex hielp hem uit de brand door een flink bedrag te investeren zodat ze er konden blijven wonen. Miles schaamde zich dat hij Alex’ financiële hulp nodig had, maar anders hadden ze moeten verhuizen uit het huis waar ze zo van hielden.

Toen ze een halfjaar samenwoonden gingen ze op bezoek bij de nonnen. Iedereen vond hem knap en charmant en moeder MaryMeg sprak haar goedkeuring uit. Wel wees ze hem herhaaldelijk op de mogelijkheid om per ommegaande in de kapel van het klooster te trouwen. Miles dankte haar hartelijk maar zei dat ze geen trouwplannen hadden.

Miles vond Bert een bijzonder type. Ze bleken elkaar graag te mogen en op een avond dat Alex weg was werden ze samen dronken. De volgende ochtend hadden beide mannen een zware kater van de rum en de tequila en Alex zei dat het hun eigen schuld was. Ze nam Miles ook mee naar Brigid en Patrick. Met twee huilende peuters, een tweeling die tegelijkertijd gevoed moest worden, een verfomfaaide Patrick en een geluidsniveau waarbij je jezelf niet kon verstaan, bleek het net zoiets als een bezoekje aan de dierentuin. Toen ze weggingen was Miles geschokt en het voelde alsof ze uit een tornado waren ontsnapt, maar ze waren het erover eens dat Brigid dolgelukkig was.

‘Nou, als je wilt weten waarom je gek wordt als je kinderen krijgt, dan is dit wel het ultieme voorbeeld.’ Hij was blij dat Alex zelf geen kinderen wilde en genoegen nam met de twee van hem. Ze was nog niet van gedachten veranderd en hij hoopte dat het niet zou gebeuren. Ze hield van de zijne, was altijd blij om ze te zien en leek geen behoefte aan een eigen baby te hebben.

De jaren vlogen ongemerkt voorbij. Alex schreef haar boeken en Miles produceerde zijn tv-shows. De op het boek gebaseerde serie draaide drie seizoenen, tot een van de hoofdrolspelers aangaf dat hij in een toneelstuk op Broadway wilde spelen en een ander in een film. Zonder hen kon de serie niet verder, maar dat was nu eenmaal de manier waarop de meeste series eindigden. Het mooie dat eruit voortgekomen was, was dat Miles en Alex elkaar ontmoet hadden en verliefd waren geworden.

Miles organiseerde een feest voor Alex’ dertigste verjaardag waar al hun vrienden voor uit Londen overkwamen. Ook Fiona en Clive die inmiddels drie kleine kinderen hadden. Alex ging nog altijd met Fiona lunchen wanneer ze in de stad was.

Ook het daaropvolgende jaar ging snel voorbij en er was niets in hun leven waar ze iets aan hadden willen veranderen.

Alex sprong nog steeds financieel bij in het onderhoud van het landgoed. Ze leverde elk jaar een boek af dat altijd rond de feestdagen verscheen en vervolgens rechtstreeks naar de eerste plaats in de bestsellerlijsten steeg. De nonnen baden nog steeds dat Alex en Miles op een dag zouden trouwen, maar vooralsnog leek niets daarop te wijzen. Toch gaf moeder MaryMeg de hoop niet op.

In een druk voorjaar werd Alex eenendertig en het was nauwelijks te geloven dat Miles al zevenenveertig was. Duncan was afgestudeerd aan Oxford en Madeleine had tijdens de kerstdagen verteld dat ze die zomer ging trouwen. Miles vond zijn dochter te jong en Alex was het met hem eens, maar Madeleine was verloofd met de zoon van een vooraanstaande Zuid-Afrikaanse familie en haar moeder drong er nu juist op aan. Madeleines schoonfamilie bezat verscheidene diamantmijnen en haar verloofde had haar een vijftienkaraats verlovingsring gegeven. Miles vond de ring vulgair en afschuwelijk, zijn ex-vrouw vond hem prachtig.

De plannen voor de bruiloft vorderden in hoog tempo en vlak voordat ze vertrokken naar Johannesburg, werd Miles ziek. Hij kreeg een zware griep met hoge koorts en naderhand was hij nog steeds niet de oude. Eigenlijk was hij niet sterk genoeg voor de lange reis en Alex maakte zich zorgen. Ze drong er bij Miles op aan opnieuw naar de arts te gaan om zich te laten onderzoeken. Zijn arts was niet blij met de resultaten, maar ze hadden geen tijd voor verdere onderzoeken en ze beloofden terug te komen na hun reis naar Zuid-Afrika. Miles bleef volhouden dat het onzin was en dat hij zich prima voelde, maar daar zag hij niet naar uit.

Hij sleepte zich door de bruiloft en viel bijna flauw toen hij zijn dochter naar het altaar begeleidde. Alex bleef met hem in de pastorie zitten tot ze zeker was dat het weer beter met hem ging, maar toen ze het er later met hem over had vertelde ze hem dat ze erg geschrokken was.

‘Maak je geen zorgen, het was gewoon erg ontroerend. Ik denk dat menig vader het te stellen had gehad, vooral bij het zien van de rekening.’ De bruiloft kostte Miles een fortuin. Een fortuin dat hij niet had. Hij schaamde zich dood, maar Alex zei dat hij zich er niet druk over moest maken. Ze schreef een cheque voor hem uit met het bedrag dat hij zijn ex-vrouw schuldig was.

Alex betaalde nog steeds een heleboel vaste lasten voor het landgoed. Miles verdiende al geruime tijd minder. Zijn productiemaatschappij draaide minder goed dan vroeger, drie van zijn grootste tv-series waren gestopt en hij kreeg niet meer zoveel opdrachten als vroeger. Er waren nieuwe grote namen in het wereldje. Jongere, gretige mannen die series en shows op de markt brachten met een hoger aanstootgevend en controversieel gehalte. Miles was niet meegegaan met de nieuwe trends in televisiemaken en de markt daarvoor werd kleiner. Als gevolg daarvan kon hij het landgoed nauwelijks draaiende houden en sprong Alex financieel bij, maar dat vond ze niet erg. Ze verdiende genoeg voor hen beiden en ze had haar geld altijd goed geïnvesteerd, dus ze hielp hem met gemak en plezier. Wat geld betreft had ze meer geluk gehad dan anderen en die rijkdom deelde ze graag met hem. En het landgoed was ook haar thuis. Hij was goed voor haar en ze hielden zoveel van elkaar.

Zodra ze na de bruiloft terug waren in Londen, gingen ze naar de dokter voor PET-scans, MRI’s, nog meer scans en uitgebreid bloedonderzoek. Miles hield vol dat het nergens voor nodig was, maar hij onderging de onderzoeken om Alex een plezier te doen. Hij zag er vreselijk slecht uit en Alex was ontzettend bang dat er iets ernstigs met hem aan de hand was.

Ze gingen samen naar zijn arts om de uitslagen van de onderzoeken te horen. Geen van tweeën was voorbereid op het nieuws dat ze te horen kregen. Miles had alvleesklierkanker in stadium IV. Ze hadden er nooit iets van gemerkt en toen Alex de volgende dag een afspraak had met de arts, vertelde hij haar dat de vooruitzichten niet goed waren.

‘Waarschijnlijk heeft hij nog een paar maanden,’ zei hij spijtig. Alex had het gevoel dat ze stikte. ‘Zes maanden, misschien drie. Het valt niet te voorspellen. Misschien is het zelfs nog minder, maar aan de andere kant kan hij ons verrassen en het nog een jaar volhouden.’

Verrassen? Een jaar? Alex wilde dat hij eeuwig bleef leven, niet drie maanden of een jaar. Het was onvoorstelbaar dat Miles stervende was. Onmogelijk. Dat mochten de artsen niet laten gebeuren. Ze hadden het mis, dat kon niet anders.

Miles stemde ermee in om een agressief bestralingsprogramma te volgen om de tumoren op zijn alvleesklier te laten krimpen en vervolgens chemotherapie te ondergaan om de kankercellen te doden. De kanker zat ook in zijn lever. Ze begonnen meteen en hij werd er heel ziek van. De bestraling maakte hem doodmoe en van de chemo werd hij misselijk. Hij werd kaal en mager en er waren dagen dat hij niet uit bed kwam. Hij deed het allemaal voor Alex en zijn kinderen, in de hoop hun leven samen te kunnen rekken of misschien zelfs de kanker te verslaan. Maar zijn arts zei dat dat laatste niet ging gebeuren, daarvoor was de ziekte in een te vergevorderd stadium. Er waren dagen dat hij niets anders kon dan in bed liggen met Alex naast hem. Dan was hij te zwak om iets anders te doen dan haar te vertellen dat hij van haar hield. Het waren de ergste zes maanden van zijn leven, maar in ieder geval was hij nog in leven en kon hij een korte pauze nemen van de chemotherapie. Tot er in een PET-scan een vlekje op een van zijn nieren zichtbaar werd en het hele circus van voren af aan begon met daarnaast bloedtransfusies om zijn bloedwaarden te verbeteren.

Alex had de nonnen van St. Dominic’s ingelicht en ze gevraagd te bidden voor Miles en dat deden ze vol toewijding. Toen Duncan en Madeleine het eindelijk te horen kregen, kwamen ze zo vaak ze konden op bezoek. Madeleine woonde met haar kersverse echtgenoot in Johannesburg, maar ze kwam twee weken naar Londen om bij haar vader te zijn. Duncan woonde en werkte in Londen en kwam bijna elke avond langs. Er was niets wat ze voor Miles konden doen, behalve voor hem bidden en van hem houden. Alex deed beide. Ze week niet van zijn zijde en de nachten dat Miles in het ziekenhuis moest blijven omdat hij te ziek van een behandeling was om naar huis te gaan, sliep ze in een extra bed op zijn kamer. Op dit soort momenten was ze blij dat ze geen kinderen had. Al haar aandacht en energie ging naar Miles en ze wenste vanuit de grond van haar hart dat hij beter zou worden. Als liefde zijn leven had kunnen verlengen zou hij met die van haar het eeuwige leven hebben gekregen. Ze gaf hem alles wat ze had en vocht aan zijn zijde om hem beter te laten worden.

Ze was halverwege een nieuw boek geweest toen Miles de diagnose kreeg. Meteen daarop belde ze Bert om te zeggen dat ze hun redactiewerkzaamheden tijdelijk stop moesten zetten. Ze kon niet tegelijkertijd werken en voor Miles zorgen. Ze liepen voor op schema, dus daar maakte ze zich geen zorgen over. Bert schrok van het nieuws en wenste Miles sterkte. Miles was een goede vent en hij mocht hem graag. In de afgelopen zes jaar was Bert regelmatig op de stoeterij geweest om met Alex te werken en hij vond het er heerlijk. Uiteindelijk had hij zelfs toegegeven dat Miles de ‘Juiste Man op het Juiste Moment’ was. Dat had hem jaren gekost, vooral omdat hij zichzelf als de held en beschermheer van Alex’ carrière zag. Hij wist dat Miles al jaren op de hoogte was van de waarheid achter Alexander Green en hij vertrouwde hem. Miles had het geheim nooit onthuld of er zelfs maar op gezinspeeld en daarmee alleen al had hij Berts respect verdiend.

Alex had Rose ook gewaarschuwd dat ze haar boek misschien later dan gebruikelijk in zou leveren omdat ze zich helemaal op Miles wilde richten en Rose begreep dat uiteraard. Iedereen om hen heen bewonderde Alex voor de manier waarop ze zichzelf wegcijferde en zich voor de volle honderd procent inzette voor haar man en zijn gevecht tegen de kanker. Rose liet de uitgever weten dat er vertraging optrad en ook daar werd begripvol gereageerd.

Toen de artsen net met het nieuwe behandelingsprogramma waren begonnen, werd Alex ineens ziek. Al snel waren ze allebei aan het overgeven. De stress had haar eindelijk in zijn greep gekregen, maar ze wilde niet dat Miles wist hoe verschrikkelijk ziek ze zich voelde. Ze wilde er niet aan toegeven en ze moest sterk blijven voor Miles. Op een dag toen Miles een bloedtransfusie kreeg, zag zijn arts Alex zitten. Ze zag groen, zweet droop van haar gezicht en ze vocht tegen de misselijkheid en het flauwvallen.

‘Hoe gaat het met je, Alex?’

‘Prima,’ antwoordde ze net voordat haar ogen wegdraaiden en ze flauwviel.

Zonder dat Miles het wist, liet zijn arts Alex naar een kamer brengen voor onderzoek. De kerstdagen waren voorbij gegaan zonder dat Alex tijd voor zichzelf had genomen. Alles draaide om Miles en zijn behandelingen.

‘Wat is er met je aan de hand?’ vroeg de dokter toen ze bijkwam.

‘Niets. Het gaat prima met me. Het is gewoon de spanning.’

‘Je leeft onder de grootst denkbare stress. De man van wie je houdt, gaat dood.’

‘Hij gaat niet dood. Hij is ziek,’ antwoordde ze met een ijzige blik.

‘Je zult het onder ogen moeten zien.’ Hij vroeg zich af of ze misschien ziek was omdat ze weigerde de waarheid onder ogen te zien. ‘Vind je het goed als we wat bloed bij je prikken? Een eenvoudige bloedtest kan ons al veel vertellen. Waarschijnlijk heb je bloedarmoede.’

Ze was tweeëndertig en gezond, maar ze wist dat ze er afschuwelijk uitzag nu ze ’s nachts niet meer sliep omdat ze naar Miles lag te kijken. Ze was bang dat hij haar anders zou ontglippen of haar nodig had zonder dat ze het zou merken. ‘Een bloedtest zal niets opleveren, maar ga je gang,’ zei ze eigenwijs. ‘Maar ik wil niet dat je er iets over zegt tegen Miles.’

De arts knikte en nam bloed af. De volgende dag belde hij, hij had de resultaten. Hij liet Alex naar zijn kantoor komen toen Miles een ander onderzoek had, gebaarde dat ze moest gaan zitten en keek haar serieus aan. ‘Ik denk dat we ons in een netelige situatie bevinden en ik zal er alles aan doen om je hierin bij te staan, maar ik heb natuurlijk geen idee wat je er zelf van vindt. De bloedtesten wijzen uit dat je inderdaad bloedarmoede hebt, maar er is nog iets.’ Hij keek Alex recht aan. ‘Je bent zwanger.’

‘Wat ben ik? Dat kan niet.’

Als arts van de doodzieke Miles vroeg hij zich af of ze zwanger was van een andere man. Mensen deden rare dingen in emotioneel zware tijden en hij wist dat ze niet getrouwd waren, al hielden ze overduidelijk heel veel van elkaar.

‘Dat is onmogelijk,’ reageerde Alex perplex.

‘Wanneer ben je voor het laatst ongesteld geweest?’ vroeg de arts, en Alex rekende terug.

‘Dat weet ik niet precies. Ergens rond de tijd van de diagnose, denk ik. Ik geloof niet dat ik daarna nog ongesteld ben geweest. Dat is vierenhalve maand geleden, maar ik ben altijd onregelmatig.’

‘Waren Miles en jij seksueel actief?’

‘Toen nog wel, maar in de laatste drie, vier maanden niet meer. Daar is hij te ziek voor.’

‘Dan zou je dus nu zo’n vier of vijf maanden zwanger moeten zijn. Is je buik dikker dan normaal?’

‘Ik dacht dat het van de stress was,’ antwoordde Alex met tranen in haar ogen. Hoe kon ze juist nu een baby krijgen, nu Miles dood zou gaan. Hoe kon ze een kind grootbrengen zonder hem?

‘Ik wil dat je zo snel mogelijk een afspraak maakt bij een gynaecoloog om uit te zoeken hoeveel maanden je in verwachting bent. Ik zal mijn mond erover houden tegen Miles.’

‘Dank je, hij zou zich alleen maar zorgen om me maken.’ Ze verliet de kamer van de arts en ging naar Miles zonder hem iets te vertellen. Ze worstelde met de vraag hoeveel maanden ze zwanger was en wat ze eraan ging doen. Dit was niet het juiste moment om een kind te krijgen. Een kind dat ze nooit had gewild.

De volgende dag belde ze haar gynaecoloog en vroeg om een spoedafspraak. De gynaecoloog constateerde moeiteloos de zwangerschap en tijdens de echo huilde Alex terwijl de specialist naar het scherm keek.

‘Volgens de computer ben je vierenhalve maand zwanger, Alex. Je bent eind mei, begin juni uitgerekend en je kindje heeft een krachtige hartslag.’ Alex hoorde het ritmische gepiep van de monitor en de gynaecoloog draaide het scherm zodat ze mee kon kijken. De baby leek volledig volgroeid en ze zag het hartje kloppen. ‘Het is te laat voor een reguliere abortus, maar gezien de omstandigheden kan ik psychische redenen aanvoeren om een uitzondering te maken. Ik kan bij de directie aangeven dat je op dit moment psychisch niet in staat bent om een baby te krijgen.’ Alex bedankte haar terwijl de tranen over haar wangen rolden. ‘Wil je weten wat het is?’ Alex knikte voor ze er erg in had en de arts zei: ‘Het is een meisje.’

Alex huilde nu openlijk. Als ze nu voor abortus koos, zou ze voor altijd weten dat ze een meisje had gedood. En ze wilde niet dat Miles het wist. Hij had al genoeg aan zijn hoofd met het gevecht op leven en dood tegen de kanker. Als hij zijn kind geboren wilde zien worden zou hij moeten blijven leven tot juni. Dat betekende vierenhalve maand doodsstrijd en behandelingen. En ze had een baby niets te geven. Al haar energie en liefde waren voor Miles.

Ze verliet de praktijk van de gynaecoloog en ging naar huis om Miles op te halen voor alweer een behandeling. Naderhand voelde hij zich een beetje beter, zoals soms gebeurde. Ze nam hem in zijn rolstoel mee uit lunchen, maar hij prikte maar wat in zijn salade en zelf at ze niets. Ze was misselijk en wilde niets liever dan terug naar bed. Toen Miles die middag lag te slapen, dacht ze na over hun baby en probeerde te beslissen of ze een abortus wilde. Er woonde een levend wezentje in haar buik. Dat kon ze toch niet doden? Ze had haar baby op het scherm gezien.

Het was een ongelukkig toeval dat Rose die middag ook nog belde om te vragen of Alex al kon aangeven wanneer ze het boek zou inleveren waaraan ze bezig was geweest toen Miles ziek werd. Alex legde Rose uit dat ze op dit moment onder geen voorwaarde aan haar boek kon werken. Miles kon geen seconde alleen gelaten worden en zelf kon ze zich niet concentreren, laat staan een letter op papier zetten, en al helemaal niet nu ze zich zelf niet optimaal voelde.

‘Niets ernstigs, hoop ik?’ vroeg Rose bezorgd.

‘Nee hoor, gewoon stress. Het zijn moeilijke tijden.’ Alex wist dat ze niets zou verdienen als ze haar boek niet inleverde.

‘Ik ben bang dat de uitgever zijn voorschot zal terugvorderen als het nog heel lang gaat duren,’ zei Rose spijtig. ‘Tenzij je tijd weet te vinden om het af te schrijven.’

‘Hoeveel denk je dat ze terug willen hebben?’

‘Een miljoen dollar.’

Dat was het bedrag van het eerste voorschot op haar laatste boek geweest. De waarheid was dat Alex geen idee had wanneer ze weer aan het werk kon gaan. Miles ging nu voor alles. Alex had het volledige bedrag op de bank staan, maar een terugbetaling zou een fiks gat slaan in haar reserves. Ze had ook in aandelen belegd, maar daarmee had ze de helft van haar investering verloren. Ze kreeg wel regelmatig royalty’s uitgekeerd, maar de bedragen daarvan kwamen niet in de buurt van het grote geld dat de voorschotten voor een nieuw boek betekenden. En de stoeterij kostte ook meer dan die opleverde.

‘Als ze willen betaal ik ze meteen terug,’ zei Alex edelmoedig. Ze kon nu niet werken. Het ging gewoon niet. Ze wilde voor hem zorgen.

‘Laten we even wachten tot ze ernaar vragen,’ zei Rose vriendelijk. ‘Zorg goed voor jezelf, Alex.’

‘Ik zorg voor Miles,’ antwoordde ze.

‘Zorg maar goed voor jullie allebei,’ antwoordde Rose.

Alex dacht bij zichzelf: alle drie. Want het was een feit, ze waren met zijn drietjes, of Miles daar nu van op de hoogte was of niet.

Twee weken lang lag ze ’s nachts te piekeren wat ze moest doen. Miles lag naast haar te slapen en ze voelde de baby bewegen.

Twee dagen later reageerde Miles zo slecht op een behandeling dat zijn hart ermee stopte en ze hem moesten reanimeren. Toen Miles zijn ogen weer opendeed en naar haar lachte, nam Alex haar besluit. Ze wachtte tot hij na drie dagen in het ziekenhuis genoeg hersteld was om naar huis te gaan voor ze het hem vertelde. Ze wilde zijn kind. Die avond vertelde ze alles.

Miles was in shock. ‘Kun je dat wel aan? Ik wil niet dat jij ook ziek wordt. Ik kan helemaal niets voor je doen om je te helpen.’ Tranen van frustratie en verdriet stroomden over zijn wangen.

Alex huilde ook. ‘Ik wil onze baby houden. Ik houd van je,’ snikte ze.

‘En ik van jou. Je bent een dappere vrouw.’

‘We zijn allebei dapper.’ Ze legde zijn hand op haar buik zodat hij de baby kon voelen bewegen. Nu huilde hij tranen van blijdschap en hij kuste haar.

Ze gunde zich geen tijd om aandacht aan haar zwangerschap te besteden, ze dacht alleen maar aan Miles, maar de tussentijdse controles waren prima en de baby groeide goed. Ze had niemand iets over de baby verteld, zelfs de nonnen niet. Op eerste paasdag bekeek Miles Alex en haar dikke buik aandachtig. Hijzelf zag er verwilderd uit. Hij kreeg nog steeds chemo, maar in ieder geval leefde hij negen maanden na de diagnose nog. Het was een wonder, maar beter worden zou hij niet. En Alex was zeven maanden zwanger.

‘Ik denk dat het tijd is dat ik een eerbare vrouw van je maak,’ zei hij zachtjes en hij hees zichzelf uit bed en liet zich op een knie zakken. ‘Alexandra Winslow, wil je met me trouwen? En eh, moet ik het ook aan Alexander Green vragen?’ plaagde hij.

Alex trok hem terug in bed en antwoordde lachend: ‘Ja, ik wil met je trouwen. Wanneer en waar?’

‘Nou, je ziet eruit alsof je op springen staat, dus ik denk dat we niet al te lang moeten wachten.’

Ontroerd over zijn huwelijksaanzoek belde Alex naar moeder MaryMeg die haar vertelde dat ze nog steeds elke dag baden voor Miles. Ze was opgelucht dat Alex uiteindelijk toch zou trouwen, helemaal toen Alex haar vertelde dat er een baby op komst was.

Ze trouwden in het gemeentehuis met een oude schoolvriend van Miles als zijn getuige en Fiona als getuige van Alex. Het brak Fiona’s hart om te zien hoe slecht Miles eraan toe was en onthutst over de ontdekking dat Alex zwanger was.

‘Kun je het straks allemaal wel aan?’ fluisterde ze na de ceremonie tegen Alex.

‘Ik heb geen keus, toch?’ antwoordde Alex vastberaden. Het was er de laatste tijd nog moeilijker op geworden dan het al was: de uitgeverij had het voorschot van een miljoen teruggeëist en Alex had niet alleen dat geld gestort, maar ze had ook verschillende rekeningen betaald voor het landgoed. Het leek een bodemloze put waar altijd wel iets gerepareerd moest worden, vooral nu Miles geen toezicht kon houden. Geld begon een probleem te worden en Miles was doodziek. Ze had al maanden niet geschreven, Miles was blut en zijn grootste bezit was het landgoed waar Alex inmiddels al haar spaargeld in gestoken had, ze kreeg een baby en ze had geen idee wanneer ze ooit weer aan het werk zou kunnen gaan.

Toch vierden ze die avond hun bruiloft stilletjes in bed. Miles nam een slokje champagne en streek met een hand zachtjes over de buik van Alex die naast hem lag. Alex’ enige wens was inmiddels dat Miles lang genoeg zou leven om zijn dochter geboren te zien worden. Ze hadden al een naam voor hun dochter. Desiree, dat ‘gewenst’ betekende. Alex wilde niet dat haar dochter later ooit zou twijfelen of ze wel gewenst was geweest. Haar volledige naam werd Desiree Erica Mila, naar haar vader en Miles. Ze hadden alle mogelijke vernoemingen in één klap verbruikt aangezien er nooit een tweede kans zou komen.

In de daaropvolgende twee volgende maanden gleed Miles langzaam af. Dat ging niet gepaard met grote veranderingen, maar met heel veel kleine stapjes. Hij sliep het grootste deel van de dag en Alex zat naast zijn bed naar hem te kijken. Ze hadden de dosis chemo afgebouwd omdat het niet hielp en hij zich er zo ziek door voelde. Alex weigerde op te geven en bleef de dokters manen hetzelfde te doen, maar Miles leek klaar te zijn om afscheid te nemen, hij leek er vrede mee te hebben. Hun aandacht ging inmiddels meer uit naar de geboorte van de baby dan naar wat er met hem gebeurde en hij masseerde Alex’ rug wanneer ze moe was. Ze lag elke avond naast hem.

Bert had Rose gebeld om te vragen hoe het ervoor stond. Hij wilde Alex niet lastigvallen. Rose wist inmiddels van de baby en vertelde dat aan Bert.

‘Denk je dat ze ooit weer aan het werk zal gaan?’ Hij vond het zonde dat een carrière en een talent als dat van haar verspild werden.

‘Uiteindelijk zal ze wel moeten, maar voorlopig zal ze zich daar niet op kunnen richten. Haar man ligt op sterven en zelf krijgt ze een baby.’

Bert kon zich geen slechter scenario indenken. Hij wist dat Alex al haar tijd aan Miles wilde besteden en de laatste kostbare momenten met hem wilde delen, dus belde hij haar niet maar stuurde e-mails waarin hij haar een hart onder de riem stak, gewoon om haar te laten weten dat hij aan haar dacht. Rose deed hetzelfde.

Desiree kwam met een geweldige timing ter wereld. Miles was in het ziekenhuis voor een chemo-behandeling en Alex lag naast hem op het bed toen ze de eerste weeën kreeg en haar water een paar minuten later brak. Ze brachten haar op een brancard naar de afdeling kraam- en verloskunde, waar Miles op zijn eigen bed naast haar gereden werd zodat hij haar kon bijstaan. Hij hield haar hand vast toen ze hun dochter Desiree van zes pond op de wereld zette. Het was een tenger en prachtig meisje en de verpleegsters zeiden dat ze nog nooit zo’n gemakkelijke bevalling hadden meegemaakt. Alex had nauwelijks een kik gegeven en met tranen in hun ogen verwelkomden zij en Miles hun dochter. Het prachtige kleine meisje leek op haar moeder en had de blonde haren van haar vader. Alles aan haar was klein en fijn. Voorzichtig legden ze haar in de armen van haar vader en Alex lag naast ze toe te kijken.

Duncan kwam die avond op kraamvisite bij zijn zusje en vond haar prachtig. Fiona kwam en huilde toen ze Desiree zag. Alex had Fiona en Brigid gevraagd om haar dochters peettantes te zijn. Ze belde zelf naar Brigid en de nonnen om te vertellen dat Desiree geboren was en dat ze prachtig was. Toen ze haar dochter in haar armen hield, wist ze dat dit de beste beslissing van haar leven was en het mooiste geschenk dat Miles haar ooit had kunnen geven.

Drie dagen later gingen ze met zijn drietjes naar het appartement in Londen, waar ze een kraamverzorgster hadden om te helpen. Ook voor Miles waren er inmiddels verpleegsters in huis. Hij was erg moe en sliep net zoveel als de baby. Alex lag het grootste deel van de dag bij hen beiden in bed.

Op een stralende junidag was Desiree vijf dagen oud. De kraamverzorgster legde haar in haar witkanten wiegje en reed haar naar haar kamertje terwijl Alex Miles in haar armen hield. Hij keek naar haar op en glimlachte nog een keer voor hij zijn laatste adem uitblies met Alex’ armen om hem heen. Hij zag er zo vredig uit dat ze een hele tijd stil met hem bleef liggen voor de verpleegsters binnenkwamen en zagen wat er was gebeurd. Ze bleef bij hem tot ze hem een tijdje later bij haar weghaalden en toen haalde ze haar baby. Desiree was Miles’ laatste cadeau aan haar. Hun zeven jaren samen waren vol voorspoed en mooie cadeaus geweest, maar haar dochter was het mooist van alles.

Miles werd begraven op de oude begraafplaats van het landgoed. Naderhand bleef Alex met Desiree achter en probeerde ze een beslissing te nemen. Het zou een mooie plek zijn om op te groeien voor Desiree. Miles had gewild dat zijn kinderen voor altijd op het landgoed terechtkonden en Alex nam zich voor om deze wens te laten uitkomen. Ze wist hoeveel de stoeterij voor hem betekend had en hoeveel hij van deze plek gehouden had. Net als zijzelf. Na alles wat hij voor haar had gedaan, was zorgen dat het landgoed voor zijn nageslacht bewaard werd, wel het minste dat ze voor hem kon doen.

20

Na Miles’ overlijden verkocht Alex zijn appartement in Londen en met de opbrengst kwam haar slinkende bankrekening weer een beetje op peil. Samen met de baby ging ze permanent op het landgoed wonen en na de eerste schok dat Miles voorgoed weg was, maakte ze een afspraak met haar financieel adviseurs die haar vertelden dat de zaken er veel slechter voorstonden dan ze dacht. Haar aandelen waren zo goed als niets meer waard en de terugboeking van een miljoen dollar aan haar uitgever omdat ze bijna een jaar te laat was met inleveren van haar boek, had een enorm gat geslagen in haar banksaldo. Ze ontving nog steeds royalty’s en dat hielp een beetje, maar er kwamen geen betalingen binnen voor nieuwe boeken en dat zou pas weer gebeuren wanneer ze opnieuw ging schrijven. In het jaar van Miles’ ziekte was er alleen maar geld uit gegaan en niets binnengekomen omdat ze niet had gewerkt. Er lag een half afgeschreven manuscript in haar bureaula, maar daar had ze geen vinger naar uitgestoken. Ook nu kon ze dat nog niet opbrengen.

De stoeterij die Miles had opgezet was een geldverslindend project waarvoor ze de ene na de andere cheque bleef uitschrijven. De meest logische oplossing zou zijn om het landgoed en de paarden te verkopen, een appartement in Londen te zoeken en weer te gaan schrijven. Het grootste deel van haar spaargeld was verdwenen omdat ze Miles jarenlang geld had geleend om de stoeterij draaiende te houden. Zijn productiemaatschappij had de laatste jaren verliezen geleden door slecht management en door te weinig opdrachten. Hij had nooit zoveel geld verdiend als zij en ze had hem elke cent die ze verdiende gegund. Maar nu was het punt gekomen dat ze nauwelijks rond kon komen van wat er overgebleven was en ontdekte ze daarbovenop dat Miles haar een schuld had nagelaten van twee miljoen dollar. Schulden van zijn productiemaatschappij en veel te dure renpaarden en fokmerries. Exact deze schulden waarmee hij haar nooit had willen opzadelen waren de reden dat hij niet met haar wilde trouwen, maar daar viel nu niets meer aan te veranderen en ze moest een oplossing bedenken. Ze had al besloten dat ze het landgoed niet wilde verkopen. Ze hield net zoveel van deze plek als Miles had gedaan en ze wilde het behouden voor hun kinderen. Ze moest een manier zien te vinden om de kosten te betalen, de schulden af te lossen en in de tussentijd met Desiree te kunnen leven.

Ze vond een meisje uit de buurt, Maude, om haar te helpen met de baby en nam contact op met de handelaren van wie Miles zijn paarden had gekocht om nieuwe eigenaren te zoeken voor de dieren. Zelf hield ze er vijf en de overgebleven paarden werden via veilingen verhandeld. Met uitzondering van twee jonge stalknechten nam ze afscheid van alle werknemers. Het duurde zes maanden voor alle dieren verkocht waren en Alex was blij verrast met de hoeveelheid geld dat die haar opbracht.

Ze nam een hypotheek op het landgoed en in de daaropvolgende twee jaar betaalde ze de schulden stukje bij beetje af. Een paar keer probeerde ze het schrijven op te pakken, maar ze kon zich niet concentreren. Haar hoofd draaide alleen maar om cijfers, bedragen, rekeningoverzichten en facturen. Ze droomde er ’s nachts van en stond soms om vier uur ’s morgens op om nieuwe berekeningen te maken. Elke keer als ze probeerde aan het werk te gaan, bleef haar hoofd leeg en wijdde ze zich weer aan de stapel rekeningen.

Pas drie jaar na Miles’ dood zag ze weer licht aan het einde van de tunnel en raakte ze niet meer in paniek wanneer er een rekening binnenkwam. Ze had genoeg geld op de bank om het een tijdje vol te houden. Desiree was inmiddels een mollige peuter die vrolijk babbelend rondrende.

Het was bijna drie jaar geleden dat er een nieuw boek verschenen was van Alex. Er deden een heleboel geruchten de ronde over de reden dat Alexander Green gestopt was met schrijven. Was hij dood of ziek? Was hij vermoord? Was hij slachtoffer geworden van een misdaad? Had hij een hartaanval gehad? Hongerige fans vroegen om antwoord. Alex zweeg in alle toonaarden.

Ze sprak Bert van tijd tot tijd en hij smeekte haar weer aan het werk te gaan.

‘Het lukt niet, Bert. Ik weet niet waarom. Er blokkeert iets in me.’

‘Je hebt te veel meegemaakt,’ zei hij troostend. ‘Het komt wel weer. Je hebt tijd nodig.’ Maar hoeveel tijd? Miles was inmiddels al drie jaar dood en al die tijd had ze nodig gehad om zijn schulden af te lossen en de boel weer draaiende te krijgen. ‘Laat het los en dan komt de inspiratie vanzelf weer.’

‘En stel nou dat die nooit meer terugkomt? Wat als ik nou nooit meer kan schrijven?’ Ze had geen ideeën meer en had concentratieproblemen. Het enige wat ze nu kon was voor haar dochter en het landgoed zorgen. Alexander Green leek dood. Haar uitgeverij reageerde verslagen.

‘Ga er even tussenuit. Kom naar Boston. Verzet je zinnen,’ stelde Bert voor.

Ze zag er als een berg tegen op om zonder Miles te moeten reizen en daarnaast kon ze het zich niet veroorloven. ‘Ik kan nu beter even geen geld uitgeven aan vakantie,’ zei ze. Buiten wat royalty’s van oude boeken die nog steeds verkochten kwam er op het moment geen geld binnen. Ze was blij dat ze de paarden had verkocht, ook al zou Miles het verschrikkelijk hebben gevonden, ze had het geld gewoon nodig. Gelukkig was het gelukt het landgoed waarvan hij zoveel gehouden had in haar bezit te houden.

Alex had Rose al een jaar niet gesproken omdat ze haar geen nieuw manuscript kon bieden en het gevoel had dat ze haar agent teleurstelde. Ze voelde zich uitgerangeerd en had geen inspiratie voor nieuwe thrillers. Bert had tegen haar gezegd dat haar boeken beter dan ooit zouden zijn wanneer haar bezieling terugkwam, maar daar geloofde ze niet meer in. De vlam was al te lang gedoofd. De passie voor het schrijven was verdwenen. Ze kon het niet meer.

Haar leven draaide nu om Desi. Ze maakten wandelingen en Alex had een van de paarden geruild voor een pony zodat haar dochter kon leren paardrijden. Soms belde ze ’s avonds laat met Brigid. Haar kinderen klonken als een stel deugnieten, maar gelukkig was het bij vier gebleven en genoot Brigid intens van ze. Heel af en toe sprak ze Fiona ook, maar ze was twee jaar niet meer in Londen geweest en had daar ook geen behoefte aan. Ze had zich teruggetrokken uit de wereld.

Miles was al vier jaar dood toen Alex ideeën voor boeken begon te krijgen. Het waren flarden en snippers die ze noteerde in opschrijfboekjes die ze in een afgesloten la bewaarde. Misschien zou ze ze op een dag kunnen gebruiken, maar voorlopig leek dat haar onwaarschijnlijk.

Ze belde Bert om te zeggen dat ze weer begonnen was met het maken van aantekeningen. Hij zei dat de slapende reus in haar aan het ontwaken was en dat ze vanzelf zou weten wanneer het tijd was om weer aan het werk te gaan. Alex weigerde hem nog steeds te geloven.

‘Waarom denk je dat, Bert? Ik denk dat ik het voor altijd kwijt ben.’

‘Jouw talent kan je niet kwijtraken, Alex. Daar is het te groot voor. Alles draait om timing en ik weet zeker dat er van alles borrelt op dit moment. Het wachten is op het duwtje dat je weer achter je typemachine krijgt.’

Alex wilde hem graag geloven. Ze miste de lang vervlogen tijd dat ze moeiteloos urenlang vellen vol typte.

Desiree was vijf toen Alex bedacht dat ze Bert al een tijdje niet had gesproken. Ze belde om even bij te praten maar hij nam niet op en de dag erna ook niet. Ze vroeg zich af of hij misschien op reis was, maar dat deed hij anders nooit. Ze had er een naar gevoel bij en belde Rose de volgende morgen. Die kwam meteen aan de lijn.

‘Ik wilde je net bellen,’ zei ze bedrukt.

‘Heb jij Bert onlangs nog gesproken? Ik probeer hem al twee dagen te bereiken, maar hij neemt niet op en het antwoordapparaat slaat ook niet aan.’

Rose liet een stilte vallen voor ze antwoord gaf. Ze wist niet hoe ze het Alex moest vertellen, maar ze wist dat ze geen keus had. ‘Ik maakte me ook zorgen. Ik heb geen idee waarom, maar ik had het nummer van zijn huurbazin en ik heb haar gisteren gebeld. Bert heeft twee dagen geleden een ongeluk gehad. Hij is uitgegleden op de stoep en is met zijn hoofd op de stoeprand gevallen. Het was een stom ongeluk.’

Alex voelde zich misselijk worden. ‘En waar is hij nu?’ vroeg ze paniekerig. Eigenlijk wilde ze het antwoord niet weten. ‘Ligt hij in het ziekenhuis? Is hij in orde? Heeft hij een hersenschudding?’

‘Alex,’ zei Rose helder en vastbesloten, ‘het is voorbij. Bert is er niet meer. Hij was op slag dood toen zijn hoofd de stoeprand raakte.’

Het bleef stil aan de andere kant van de lijn toen Alex probeerde te bevatten wat Rose zojuist had verteld. Dit kon niet waar zijn. Bert kon niet dood zijn. Ze kon niet zonder hem. Hij was als een vader voor haar. Ze was achtendertig en kende hem exact haar halve leven.

‘Weet je het zeker?’ vroeg ze fluisterend.

‘Ja, heel zeker. Het spijt me voor je, Alex.’

Het speet Alex niet alleen, ze was gebroken. Ze kon zich geen wereld voorstellen zonder hem, net zoals ze zich geen wereld voor had kunnen stellen zonder Miles, en nu waren ze allebei weg. Ze hadden haar verlaten, net als haar vader.

‘Ik moet ophangen,’ zei Alex met dichtgeknepen keel tegen Rose. Huilend zat ze op haar kamer toen Desiree binnenkwam van het buiten spelen en haar aantrof met tranen die over haar wangen stroomden.

‘Mama, huil je?’ vroeg haar prachtige kleine blonde meisje.

Alex knikte. Het had geen zin het te ontkennen. Al zou ze willen. Er was opnieuw een van de belangrijkste mensen die ze kende uit haar leven verdwenen.

‘Mama is verdrietig,’ zei ze en tilde haar dochter op schoot. Desi was de enige die ze nu nog had, behalve haar dierbaren die ver weg woonden. Ze had de nonnen en Brigid al in geen jaren gezien, niet sinds Miles overleden was. En nu was Bert ook voor altijd weg.

‘Niet verdrietig zijn, mama,’ zei Desi en ze gaf Alex kleine kusjes op haar tranen.

Alex stond glimlachend op om de lunch klaar te maken. De rest van de dag waren haar gedachten bij Bert en met hem in gedachten viel ze in slaap. Midden in de nacht schoot ze recht overeind. Het was alsof alle puzzelstukjes op hun plek vielen, ze zag haar nieuwe boek van begin tot einde voor zich en het was alsof Bert naast haar zat.

De volgende dag zorgde ze dat Maude Desiree bezighield en haalde ze haar stoffige Smith Corona tevoorschijn die ze jarenlang niet had aangeraakt. Vijf jaar lang had de slapende reus, zoals Bert haar talent had genoemd, zich doodstil gehouden, maar nu vocht hij als een draak om zich weer te laten gelden. Ze vroeg zich af of het Bert was die ervoor zorgde dat dit gebeurde, of dat de tijd er gewoon rijp voor was. Hij had altijd gezegd dat er iets zou gebeuren waardoor ze weer aan het schrijven zou gaan. Ironisch genoeg was hij dat zelf gebleken. Vanaf het moment dat ze haar vingers op de toetsen legde, was ze niet meer te stoppen.

Drie weken lang schreef ze dag en nacht en stuurde toen twee hoofdstukken naar Rose, die meteen belde.

‘Dit is geweldig materiaal,’ zei ze opgewonden.

Alex was het met haar eens. Ze vond het zelf het beste boek dat ze ooit had geschreven. ‘Ik ben eraan begonnen op de dag nadat je me over Bert vertelde. Ik denk dat hij me het verhaal heeft gegeven.’

‘Nee Alex, je hebt jezelf het verhaal gegeven. Het zat er al die tijd, je moest het alleen vinden.’

‘Dat zei Bert ook altijd, maar ik dacht dat ik het kwijt was.’

‘Geen sprake van,’ antwoordde Rose vastberaden, ‘je zult zien dat je sterker terugkomt dan ooit. Je moet nu doorzetten.’

De daaropvolgende vier maanden schreef Alex onafgebroken aan haar manuscript zonder dat ze iemand had aan wie ze het kon laten lezen. Bert was er niet meer voor advies en ruggespraak. Maar in gedachten hoorde ze hem zeggen wat ze moest doen, wanneer ze vaart moest minderen of het tempo juist versnellen, wanneer ze een hoofdstuk moest beëindigen of juist een beeldend beschreven gruwelijke moord in moest voegen. Het verhaal rolde als vanzelf via haar vingers op de bladzijden en toen de thriller op de laatste bladzijde zijn schokkende ontknoping beleefde, wist ze dat het goed was. Ze had niemand nodig voor bevestiging, zelfs Bert niet. Ze wist dat hij trots op haar zou zijn geweest.

Ze spendeerde nog twee weken aan het nakijken en maken van kleine correcties, maar er viel verrassend weinig aan te verbeteren voor ze alles scande en naar Rose Porter mailde.

Die las het manuscript de volgende dag in een ruk uit. Het was drie uur ’s nachts in New York toen ze Alex belde. Het was in Engeland acht uur ’s morgens . ‘Je bent helemaal terug!’ jubelde ze.

Alex hoorde haar glimlachend aan. Dat gevoel had ze zelf ook. De magie was terug. Na een stilte van vijf jaar was Alexander Green, sterker dan ooit, opgestaan uit de dood.

‘Ik stuur het morgenochtend meteen door naar je uitgever. En ze gaan je er dit keer drie miljoen voor betalen.’

‘Dat zou fijn zijn,’ zei Alex met een brede glimlach. Maar het ging niet om het geld. Het ging erom dat de slapende reus brullend wakker was geworden.

Rose liet de uitgeverij weten dat ze een deal voor vier boeken wilde met een contract voor drie miljoen dollar per boek. Het duurde even voor Alex aan dat bedrag durfde te wennen, maar net als haar uitgeverij vertrouwde ze erop dat ze het weer kon. De uitgeverij ging akkoord, want dit was het beste boek dat ze ooit had geschreven. De schok van Berts dood had de schrijfster in haar weer tot leven gewekt. De pijn van Miles’ dood had haar lamgeslagen, maar nu tintelde elke vezel in haar lichaam alsof ze onder stroom stond.

Na het telefoontje van Rose waarin ze vertelde dat de uitgeverij akkoord ging met de deal voor vier boeken tegen de gevraagde bedragen, wandelde Alex met Desi de tuin in. Na jaren van schrapen, bezuinigen, alles bijna kwijt zijn en het landgoed bijna hebben moeten verkopen, was ze terug. Terug met meer geld dan ze ooit had gehad. Ze had Miles en Bert verloren, maar nu had ze Desi. Het leven had een ondoorgrondelijke manier van uitruilen van zegeningen. Uiteindelijk kwam alles goed zonder dat ze het landgoed had hoeven verkopen. Ze wist dat Miles en Bert beiden trots op haar zouden zijn geweest.

21

Het kostte Alex twee jaar om de vier boeken van haar nieuwe contract in te leveren. De eerste van de vier werd de grootste bestseller die ze ooit had gehad. Op haar veertigste verjaardag leverde ze haar vierde boek in, het leek haar een passende manier om haar verjaardag te vieren. Het eerste boek droeg ze op aan Miles, het tweede aan Bert en het derde aan Desi. Ze had nog niet besloten aan wie ze het vierde boek op wilde dragen. Door de jaren heen had ze al boeken opgedragen aan haar vader en de nonnen. Maar het laatste boek van de vier zou pas over achttien maanden verschijnen, dus ze had nog even voor ze een beslissing hoefde te nemen. Ze had alweer een idee voor een volgend boek. En voor een boek daarna. Precies zoals Bert had voorspeld, barstte ze van de inspiratie. Meer dan ooit besefte ze hoe getalenteerd hij was geweest. Inmiddels moest ze het al twee jaar zonder haar mentor stellen en al zeven jaar zonder Miles en beheerste het schrijven haar leven weer. Het waren twee vredige jaren geweest waarin ze net als vroeger geconcentreerd aan haar boeken werkte. Boeken die gelaagder en sterker waren dan vroeger, alsof ze een leerproces had doorgemaakt in de tijd dat haar talent onderhuids sluimerde. En Bert had ook gelijk gehad over iets anders: de verhalen hadden jarenlang sluimerend in de oven gestaan terwijl ze zelf dacht dat de oven uitstond. De oven stond nooit uit, er bleek altijd een verhaal in de maak. Dat was het geheim van het succes dat ze dacht kwijtgeraakt te zijn.

De dag na haar verjaardag maakte ze vlak na zonsopkomst een ochtendrit. Dat had ze in geen jaren gedaan en ze voelde zich vrij en springlevend. Miles en zij waren vroeger dol geweest op hun ochtendritten en vandaag deed haar denken aan dat weekend, lang geleden, dat hij haar voor het eerst had meegenomen naar het landgoed.

In de volle zon reed ze in galop terug naar huis, toen haar paard struikelde en ze hem net op tijd in stap kon laten overgaan. Ze zat op een van de raspaarden die ze had gehouden toen de andere verkocht moesten worden. Het was een fijn paard en het speet haar dat ze hem zo lang niet mee naar buiten had genomen. Langzaam stappend reed ze het laatste stuk terug door het bos toen ze een ander paard aan hoorde komen. Haar paard deed een angstig stapje opzij toen er een man op een fraaie hengst aan gegaloppeerd kwam. De ruiter was net zo verrast haar te zien als zij hem. Het gebeurde zelden dat er iemand op haar terrein kwam en ze vroeg zich af wie hij was.

‘Goedemorgen!’ riep hij haar vanuit de verte toe zodat ze zou weten dat hij geen stroper was. Hij liet zijn paard in stap overgaan en naast het hare lopen. ‘Het spijt me als ik je heb laten schrikken.’ Haar paard was weer gekalmeerd en de andere ruiter keek licht beschaamd. ‘Ik ben doorgestoken over je veld. Dat doe ik wel vaker, maar ik kom nooit iemand tegen.’

Het viel Alex op dat hij met het accent van de Zuidelijke Verenigde Staten sprak. ‘Ik rijd niet zo vaak meer. Ik was vergeten hoe heerlijk het hier ’s morgens vroeg is,’ antwoordde ze glimlachend. Ze wist ineens wie hij was. Twee jaar geleden had een Amerikaan het aangrenzende landgoed gekocht, maar ze had hem nooit ontmoet.

‘Ik heb gehoord dat jullie hier vroeger een geweldige stoeterij hadden.’ Hij liet zijn arabier in pas vallen met haar paard.

‘Ja, we hadden mooie paarden. Die waren van mijn man, hij fokte ze. Dat is alweer een tijdje geleden. Ik heb ze zeven jaar geleden nagenoeg allemaal verkocht.’

‘Ja, dat heb ik gehoord.’ Hij besloot open kaart te spelen. ‘Vanaf de eerste dag dat ik hier kom, heb ik je zuidelijke velden willen kopen, maar ik heb me laten vertellen dat je geen grond wil afstaan.’ Hun paarden stonden ongeduldig te trappelen toen ze bleven staan.

‘Dat klopt,’ zei ze.

‘Ik ben Jerry Jackson. We zijn buren, maar we hebben elkaar nooit ontmoet. Ik heb een hengstenfokkerij in Kentucky, daar ben ik vaak.’

Alex had horen zeggen dat hij een paar van de beste renpaarden van de Verenigde Staten bezat en er een paar mee naar Engeland had genomen. Een van die paarden had het voorgaande jaar de Kentucky Derby gewonnen.

‘Alex McCarthy,’ stelde ze zich voor.

‘Ben je Amerikaanse?’ vroeg hij verbaasd. Dat had niemand hem verteld.

‘Ik woon al veertien jaar grotendeels hier en daarvoor woonde ik een paar jaar in Londen.’

Hij dacht bij zichzelf dat ze er niet oud genoeg uitzag om als volwassene ergens veertien jaar gewoond te kunnen hebben. Hij schatte haar beduidend jonger in dan ze was. Op haar beurt schatte Alex hem juist in op achter in de veertig.

‘Het is hier prachtig. Ik zou hier graag meer tijd door willen brengen. Ik heb een bedrijf in Londen maar ik kom hier zo vaak ik kan,’ zei hij ontspannen lachend.

‘Mijn dochter en ik zijn hier zeven jaar geleden vanuit Londen gaan wonen toen mijn man overleed. Het leven is goed hier.’

Jerry knikte. ‘Hoe oud is je dochter?’ Hij was nieuwsgierig naar Alex.

‘Zeven. Ze was vijf dagen oud toen haar vader overleed.’

‘Wat erg.’ Hij bood zijn excuses aan dat hij een gevoelig onderwerp ter sprake had gebracht en zij aan zij reden ze een paar minuten in stilte verder. ‘Als je het leuk vindt, zou ik je graag een keer mijn stallen willen laten zien. Het is een mooi bedrijf geworden en aangezien je er verstand van hebt, vind je het misschien leuk om mijn paarden te zien.’

‘Ik weet er niet zoveel van als mijn man deed, hoor.’ Alex keek hem aan. ‘Je hebt renpaarden, toch?’

‘Dat klopt. Ze zijn mijn grote trots,’ antwoordde hij toen ze bij een splitsing aankwamen waar Alex naar rechts moest. ‘Kom je een keer langs?’

‘Dat doe ik,’ antwoordde Alex voor ze in galop terug naar huis reed.

Thuis ontbeet ze met Desi en speelden ze samen in de tuin. ’s Middags gaf ze haar dochter rijles in de omheinde paardenbak die er nog steeds stond. Ze leerde Desi springen omdat ze wist dat ze Miles daar een groot plezier mee zou hebben gedaan. Hij had het Alex geleerd en ze was er een betere ruiter door geworden en ze genoot ervan om haar kennis nu aan hun dochter door te kunnen geven.

Ze kwamen net binnen toen Jerry Jackson belde. Alex was verbaasd om nu al van hem te horen.

‘Ik vroeg me af of je misschien vandaag zin had om naar de stallen te komen.’

Maude was er om Desi in bad te doen en eten te geven en Alex was nieuwsgierig naar Jerry’s paarden en zijn belangstelling voor haar grond, dus antwoordde ze: ‘Dat lijkt me leuk.’ Ze had geen andere plannen en ze had zich voorgenomen even een paar dagen niet te schrijven. Tegenwoordig nam ze tussen twee boeken in altijd een adempauze, want als ze eenmaal aan een boek begonnen was, dan schreef ze onvermoeibaar door.

‘Kom maar over een minuutje of tien.’

Alex ging via de weg waaraan ook haar landgoed lag en draaide de lange oprit naar zijn huis op. Het stenen huis was kleiner dan dat van haar, maar de tuinen en de stallen zagen er keurig onderhouden uit en ze zag twee verzorgers lopen met twee prachtige paarden.

Haar gastheer stond haar op te wachten op de binnenplaats en liep met haar mee naar de stallen. Het viel Alex op dat alles zorgvuldig bijgehouden was en het was lang geleden dat ze zulke mooie paarden had gezien. Misschien waren ze zelfs nog mooier dan die van Miles.

Ze liepen een halfuur rond en ze complimenteerde hem met de geweldige staat waarin alles verkeerde. Miles en zij waren wezen kijken toen het landgoed te koop stond, maar het verkeerde toen in afgrijselijke staat en zou een fortuin kosten om te herstellen. Jerry had goed werk geleverd.

‘Je hebt fantastisch werk verricht hier. Ik heb gezien hoe het er hier eerst uitzag,’ zei ze met een bewonderende lach toen ze via de binnenplaats langzaam terugliepen naar het huis.

‘Het was een enorme klus, maar het was het waard. Ik ben dol op deze plek.’

‘Ik ook.’ Ze glimlachte en volgde hem door een zijdeur die rechtstreeks naar de bibliotheek leidde. Even later bracht een man in zwarte broek en wit overhemd een enorm zilveren dienblad binnen met een zalig uitziende, echte Engelse thee, compleet met kleine waterkers- en eiersaladesandwiches en scones met jam en clotted cream. De man zette alles op een tafel voor hen neer.

‘Ik ben dol op die beschaafde Britse tradities,’ glimlachte Jerry.

Alex keek om zich heen en zag een opengeslagen boek op de koffietafel liggen. Het was er een van haar, het eerste boek van het nieuwe contract. Het boek dat de vloek doorbroken had en waarmee ze haar carrière weer nieuw leven ingeblazen had.

Jerry zag haar kijken en lachte: ‘Mijn lievelingsschrijver. Alexander Green. Hij schrijft ongelooflijk goede thrillers. Ik ben eraan verslaafd. Mijn enige verslaving. Ik heb zwaar moeten afkicken toen er een jaar of zes geen nieuwe boeken van hem uitgegeven werden, maar nu is hij terug en beter dan ooit. Deze is ongelooflijk. Heb je wel eens iets van hem gelezen?’

‘Om heel eerlijk te zijn moet ik zeggen dat ik werkelijk alles van hem gelezen heb.’ Ze kon het niet laten om hem een klein beetje bij de neus te nemen.

Jerry leek blij met hun gemeenschappelijke liefde voor de boeken van Alex Green. ‘Geweldig zijn ze, hè?’ zei hij en reikte haar de schaal met sandwiches aan. Alex nam een sandwich en pakte een scone. ‘Hoe ben jij ooit begonnen met het lezen van thrillers?’

‘Dat kwam door mijn vader. Het is begonnen met de boeken van Nancy Drew.’ Het was een lange weg van Nancy Drew naar Alexander Green en Jerry moest lachen.

Hij vertelde over zijn kinderen. Hij had er drie. ‘Twee in New York en een in L.A. Ze zijn volwassen. Een is bezig met zijn master en de andere twee zijn al getrouwd. Zodra ze oud genoeg waren, zijn ze Kentucky ontvlucht om te gaan studeren en ze hebben geen belangstelling voor Engeland. Het is ze hier veel te stil.’

‘Daar zal het met mijn dochter op een bepaald moment ook wel op uitdraaien, maar dat duurt nog wel even. Voorlopig heeft ze het hier nog naar haar zin en eerlijk gezegd heb ik vooral mijn best gedaan om alles hier voor haar te behouden zodat het op een dag voor haar kan zijn. En dan zal je zien dat ze niets liever wil dan in hartje Londen wonen.’ Maar Alex was zelf ook van de plek gaan houden. Niet alleen vanwege de herinneringen aan de fijne tijd met Miles, maar ook vanwege de rust die ze er had om te schrijven. ‘Mijn man had ook twee oudere kinderen. Die wonen allebei in Zuid-Afrika en zijn al twee jaar niet meer geweest.’

‘Als ze eenmaal uitgevlogen zijn, dan is het allemaal voorbij,’ zei hij wijs. ‘En mijn ex-vrouw zou het hier gehaat hebben. Die zat liever in New York en Parijs. Ze zou het hier veel te stil gevonden hebben. Los van het feit dat ze niet van paarden houdt.’

Alex lachte. ‘Nee, dan zou ze hier niet op haar gemak geweest zijn. Ik heb vandaag trouwens nagedacht over je interesse in de grond aan de zuidkant. Ik denk dat ik wel aan je wil verkopen. We gebruiken de grond nooit meer nu we minder paarden hebben en het grenst aan jouw grondgebied. Ik denk dat we het wel kunnen missen.’ Ze had genoeg grond en dat weiland kon er best af. Nu ze hem en zijn paarden had leren kennen, begreep ze dat hij dat land veel beter kon gebruiken.

‘Dat noem ik nog eens goed nieuws.’ Met een blij gezicht pakte hij een scone die hij besmeerde met jam en clotted cream. ‘Als je ooit van plan bent om het hele landgoed te verkopen, laat je het me dan ook weten?’ Hij zou graag een echte horse farm opzetten zoals hij in Kentucky had en er meer tijd doorbrengen.

‘Nu niet hebberig worden, hè? Je zult genoegen moeten nemen met de grond aan de zuidkant,’ lachte Alex.

‘Sorry. Maar ik heb me laten vertellen dat je een geweldig huis hebt met een gracht en een meer.’

‘Kom morgen maar langs, als je wil. Gewoon op bezoek, niet als potentiële koper. Op een dag is alles van mijn dochter. Mijn stiefkinderen hebben geen interesse. Ik moet je wel waarschuwen dat ik niet zo’n elegante thee serveer als jij.’

‘Ik kom graag langs, morgen,’ zei hij, nog steeds onder de indruk van haar thrillerkennis. Niet veel later vertrok Alex, nadat ze hadden afgesproken dat hij de volgende dag om vier uur langs zou komen. Alex was van plan hem zelf rond te leiden. Ze mocht hem graag en ze wist niet waarom, maar ze voelde zich op haar gemak bij hem, alsof ze hem al jaren kende, en ze vond het grappig dat hij een van haar nieuwe boeken aan het lezen was.

Ze was nieuwsgierig geworden naar Jerry Jackson en toen ze thuiskwam kroop ze achter de computer en zocht een halfuur lang alles wat ze over hem kon vinden op internet. Hij had aan Princeton gestudeerd en had zijn master behaald aan Harvard. Hij bezat verscheidene Kentucky Derby-winnende paarden en zijn fokkerijen en daaruit voortvloeiende bloedlijnen waren legendarisch. Hij had aan de wieg gestaan van diverse miljoenenbedrijven, stond bekend als filantroop, had een ingenieursgraad en was de uitvinder van een laser die wereldwijd werd gebruikt voor medische doeleinden. Hij was scheikundige, ingenieur en zakenman. Hij fokte renpaarden, was negenenveertig, gescheiden met drie kinderen die hadden gestudeerd aan Stanford, Yale en Columbia en bovenal leek hij een aardig en goed mens. Alles wat ze over hem las was indrukwekkend. Er was niets wat hij niet leek te kunnen.

Het moest haast wel van hogerhand beschikt zijn of zo, dat ze een buurman als hij had die zo interessant was én van haar boeken hield.

Tegenwoordig bracht ze al haar dagen en avonden door met Desi. Ze ging nooit op bezoek bij vrienden en sprak nooit andere volwassenen, behalve wanneer ze telefoneerde met Rose, Brigid, de nonnen of Fiona in verre steden. Ze miste Bert nog steeds verschrikkelijk en voor het gemis van Miles waren geen woorden.

Jerry verscheen de volgende dag stipt op het afgesproken tijdstip en zei dat hij haar huis geweldig vond. Ze maakten een ronde, bekeken de slotgracht en slenterden naar het meer waar Alex zich zo’n zorgen om had gemaakt toen Desiree nog klein was. Ze had erin kunnen vallen, maar dat was gelukkig nooit gebeurd omdat ze haar geen seconde alleen lieten. Ze wandelden door de tuinen waar ook een doolhof was. Ze wierpen een korte blik in de stallen en hij bewonderde haar paarden, voor ze naar binnen gingen voor de thee. Ook bij Alex was alles uitgestald op een zilveren dienblad, dat had ze zelf gedaan, maar verder ging het er niet zo formeel aan toe als bij hem. Alex leidde een plattelandsleven, hij was een wereldwijze man van aanzien.

‘Goed,’ zei hij voor hij ging zitten, ‘nu wil ik eerst je Alexander Green-collectie zien.’

‘Ik bewaar mijn boeken nooit,’ antwoordde ze luchtig en hij keek haar geschokt aan.

‘Ik bewaak die van mij met mijn leven. Op een dag zijn ze goud waard. Hij behoort tot de beste schrijvers van zijn generatie, hoe kun je zijn boeken nou wegdoen?’

‘Dan heeft er tenminste nog iemand anders plezier van,’ antwoordde ze eenvoudigweg.

‘Daar heb je misschien gelijk in.’ Zo had hij het nog nooit bekeken. ‘Maar daar ben ik denk ik te egoïstisch voor. Ik wil ze zelf houden zodat ik ze kan herlezen.’

Alex hoorde hem glimlachend aan. Ze aten met smaak van de sandwiches en de thee die Alex op tafel had gezet en hij vroeg haar dingen over haarzelf.

‘Werk je?’

Er was op het platteland weinig anders te doen dan wat ze deed en ze wilde niet tegen hem liegen, maar ook niet de waarheid vertellen. ‘Ik ben schrijver. Dat was ik tenminste tot mijn dochter geboren werd. Ik ben er een paar jaar tussenuit geweest toen mijn man overleden was, maar nu ben ik weer begonnen.’

‘Ik wilde dat ik dat kon,’ reageerde hij afgunstig. ‘Dat ik zo’n briljante geest had als Alexander Green. Ik weet echt nooit op welk einde zijn boeken afstevenen.’

‘Ik ook niet,’ antwoordde Alex grijnzend. ‘De uiteindelijke moordenaar is nooit degene die ik in het begin in gedachten had.’ Daar was geen woord van gelogen. Voor haarzelf was het einde van haar boeken ook elke keer weer een verrassing.

‘Het is een gave. Maar, vertel, wat voor boeken schrijf jij?’ drong Jerry aan.

‘Detectives, thrillers.’ Ze wist niet wat ze anders moest zeggen en ze wilde er niet geheimzinnig over doen. Als ze nu zei dat ze romans of feelgoodboeken schreef, dan zou ze zich daar opgelaten over voelen omdat het zo ver van de waarheid stond.

‘Mag ik een keer iets van je lezen?’

Alex knikte en veranderde van onderwerp.

Toen hij wegging nodigde hij haar uit om de volgende dag te komen eten. ‘Mijn kok maakt de beste southern fried chicken van de hele wereld. Hij is met me meegekomen uit Kentucky, maar inmiddels is hij bijna Britser dan de Britten,’ zei hij lachend.

Alex lachte ook en zei: ‘Tja, dat is nu eenmaal wat er gebeurt met mensen die hier komen wonen. Vroeger gaven de Britten enorme feesten om het plattelandsleven een beetje sjeu te geven. Tegenwoordig luisteren we in ons eentje naar de fluitende vogeltjes. Misschien waren ze vroeger zo gek nog niet. Ik kom graag bij je eten morgen.’

‘Dat beeld dat je schetst ken ik,’ knikte hij. ‘Ik ben elke keer van plan om hier vrienden te maken, maar op de een of andere manier komt het er nooit van. Ik heb het gewoon te druk, en als ik hier dan ben, geniet ik van de rust en neem ik even afstand van alles en iedereen.’

Alex nam sinds de dood van Miles al vijf jaar afstand van ‘alles en iedereen’, maar dat zei ze maar niet hardop.

‘Wat voor werk deed je man?’ vroeg Jerry geïnteresseerd.

‘Hij was tv-producent. Eerst voor de BBC, later voor zijn eigen productiemaatschappij.’ Ze noemde een paar van de series die Miles had geproduceerd. Jerry kende ze en was onder de indruk.

‘Tot morgen,’ zei hij toen hij vertrok. Alex intrigeerde hem. Ze had iets mysterieus.

Alex deed haar best om er de volgende avond leuk uit te zien in een zwarte broek en een roze kasjmier trui. Het werd een gezellige avond en de kip was inderdaad heerlijk.

Al snel gingen ze samen uit rijden en ze bekeken de grond aan de zuidzijde van haar landgoed. Hij deed haar een bijzonder goed bod dat ze accepteerde. Hij was een eerlijk mens, een aardige man en fijn gezelschap. Het was fijn om met een volwassene te kunnen praten in plaats van alleen maar met de babysitter of Desi. Ze was dol op haar dochter, maar ze miste de gesprekken en het gezelschap van volwassenen.

Op een middag toen hij aanwipte voor een kop koffie vroeg hij haar opnieuw naar haar boeken.

‘Weet je, ik heb geprobeerd je boeken te zoeken zodat ik er een kon bestellen, maar ik kan niets vinden. Schrijf je onder een andere naam?’

Alex aarzelde en peinsde even. Toen nam ze een beslissing en knikte. Ze was ervan overtuigd dat hij te vertrouwen was.

‘Welke dan? Ik zou echt graag iets van je willen lezen.’

‘Dat heb je al,’ antwoordde Alex met een geheimzinnig glimlachje.

‘Echt? Ik denk het niet, hoor,’ antwoordde Jerry in de war.

‘Alexander Green,’ zei ze openhartig.

Jerry lachte. ‘Ja, grappig. Maar even serieus, zeg het nou.’ Toen zag hij de blik in haar ogen en de lach verdween van zijn gezicht. ‘Je meent het echt, hè? Jij bent Alexander Green?’

‘Dat niet, maar hij is het visitekaartje voor de boeken die ik schrijf, mijn pseudoniem. Ik gebruik die naam al sinds mijn negentiende.’

‘Je bent fantastisch, Alex. Absoluut fantastisch. Je bent mijn lievelingsauteur. Ik ben je grootste fan. Je bent een fenomeen.’ Zijn ogen straalden vol bewondering.

‘Ik kan je een vooruitexemplaar van mijn volgende boek geven, als je dat leuk vindt? Maar je mag mijn geheim nooit aan iemand doorvertellen. Mijn uitgever en mijn agent weten het. En mijn man en mijn redacteur wisten het natuurlijk.’ Ze voelde zoals altijd een steek in haar hart toen ze het over Bert had, ze miste hem nog steeds. ‘Het is een duister geheim dat ik al mijn hele leven met me meedraag. Soms is het een zware last. Destijds vond ik dat ik de boeken niet onder mijn eigen naam uit kon brengen. Ik had mijn leeftijd niet mee en het leek mijn vader beter om dit soort boeken onder een mannelijk pseudoniem uit te geven. Ik volgde zijn advies en sinds die tijd zit ik eraan vast. Ik had van tevoren geen idee hoe ingewikkeld dat zou zijn. Nadat mijn man overleed heb ik een jaar of vijf niets geschreven. Het waren zware jaren voor me. Maar twee jaar geleden heb ik mijn pen weer opgepakt.’ Ze vertelde het kalm.

‘Dat weet ik nog. Ik heb jarenlang elke boekhandel afgestroopt in de hoop dat er een nieuw boek van je verschenen was. En toen kwam je eindelijk met een nieuwe, en dat is meteen je beste. Je hebt een angstaanjagende geest,’ zei hij plagend, ‘maar ook een fascinerende. Ik ben vereerd dat je me in vertrouwen hebt genomen.’

‘Ik wilde gewoon eerlijk tegen je zijn. Er zijn niet veel mensen aan wie ik het door de jaren heen heb verteld. Mijn man wel natuurlijk, en de nonnen bij wie ik opgegroeid ben, die wisten het ook.’ Tijdens een van hun wandelingen door de tuin had ze hem over hen verteld en het verhaal had hem ontroerd.

‘Ik zwijg als het graf, dat beloof ik je. Ik ben echt vereerd. Maar ik vind wel dat je eigenlijk zelf de eer zou moeten krijgen voor alles wat je hebt bereikt. Het is jammer dat dat niet gaat zonder daarmee je lezersschare in gevaar te brengen.’

Al luisterend zag Alex dat hij niet jaloers was op haar succes maar haar juist oprecht bewonderde. En voor het eerst in lange tijd klonken Berts woorden in haar oren: ‘De Juiste Man op het Juiste Moment.’ De man die haar zou vinden, net als Miles had gedaan. En nu bleek ze naast deze ontwikkelde, intelligente man te wonen. Ze bekeek hem ineens met andere ogen, alsof ze hem voor het eerst zag.

Jerry had ook net iets bedacht: ‘Ik heb over een paar maanden iets leuks. Ik ben uitgenodigd voor de koninklijke loge op Ascot en ik heb een paard dat meedoet. Heb je zin om met me mee te gaan?’ Het was een bijzondere uitnodiging en ze wilde graag met hem mee.

‘Dat lijkt me geweldig,’ antwoordde ze stralend. Ze besloot meteen om binnenkort naar Londen te gaan voor een nieuwe jurk en een bijpassende hoed omdat dat nu eenmaal gebruikelijk was op Ascot.

‘Het is een hoop poeha, maar ontzettend leuk om mee te maken,’ glimlachte hij vriendelijk. Hij was trots dat ze met hem mee wilde, vooral met alles wat hij nu van haar wist. Dit was niet zomaar een vrouw. Dit was een vrouw met een enorme gave.

Een paar weken later ging Alex voor het eerst in jaren naar Londen om te winkelen. Ze vond een stijlvolle hemelsblauwe jurk met een bijpassende mantel, en na enig speurwerk ook de hoed die ze wilde.

De avond voor de race overnachtten ze allebei in het Claridge’s Hotel en gingen ze eten in Harry’s Bar, waar Jerry lid van was. Alex had Miles’ lidmaatschap jaren geleden laten verlopen omdat ze niet meer in Londen woonde en er nooit meer kwam. Het deed haar toen te veel verdriet om er zonder Miles naartoe te gaan, maar het was erg leuk met Jerry.

Toen ze ’s morgens het hotel verlieten om naar Ascot te gaan, complimenteerde hij haar met haar outfit, met name met haar hoed.

‘Je ziet er helemaal niet uit als een thrillerauteur,’ fluisterde hij in haar oor toen ze in de auto stapten.

Het paard dat hij liet racen was nieuw en de kans dat het zou winnen was tien tegen één, maar het gebeurde toch. Alex had zwaar op het paard ingezet en was door het dolle. Net als Jerry.

Alle leden van het Koninklijk Huis waren die dag aanwezig, behalve de koningin, die was geveld door de griep. Maar Jerry en Alex hadden ruimschoots de gelegenheid om ze te bestuderen en over ze te roddelen. Jerry maakte haar aan het lachen en hij stelde haar aan een heleboel kennissen voor die ook op Ascot waren. Het was een perfecte dag die op het juiste moment in haar leven viel. Voor alles in het leven was een tijd en een plek, bedacht ze toen ze toekeek hoe Jerry met vrienden stond te praten en het naar zijn zin had. Het was een fijne man die lief voor haar was. Hij was net zo trots dat ze met hem mee was gekomen als andersom. Na afloop van de dag reden ze samen terug naar hun aangrenzende huizen en namen ze de dag nog eens door.

De volgende dag belde Rose. ‘Ik heb groot nieuws voor je,’ zei ze. ‘Er wordt je een belangrijke prijs toegekend. De Mystery Writers of America reiken de Grand Master Award aan je uit.’ Het was een enorme eer. Het was een van de belangrijkste prijzen die in haar genre bestonden. ‘Door wie zou je die prijs in ontvangst willen laten nemen?’

Alex werd overvallen door de vraag. ‘Daar moet ik even over nadenken.’ Er waren niet zoveel mensen aan wie ze dat kon vragen. Bert en Miles waren er niet meer om het te vragen. Hoewel Bert waarschijnlijk geweigerd zou hebben, hij hield niet van openbare optredens. ‘Wil jij het voor me doen?’ vroeg ze aan Rose.

‘Het zou me een grote eer zijn,’ antwoordde Rose gemeend. Hun samenwerking dateerde al van twintig jaar geleden, en hoewel ze geen intimi of vertrouwelingen waren, waren ze goede vrienden die samen groot werk verricht hadden. Hun talenten haalden het beste in elkaar naar boven.

‘Kan ik dan mee? Als jouw gast? Ik wil er dolgraag bij zijn, ook al kan ik de prijs niet zelf in ontvangst nemen.’

‘Waarom eigenlijk niet? Je kunt hem toch in ontvangst nemen namens Mr. Green.’

‘En als iemand me doorziet?’

‘Waarom zouden ze? En als je zelf het podium opgaat, ervaar je in ieder geval de sensatie van het ontvangen van de prijs. Ik vind dat je het moet doen.’

‘Dat zien we dan nog wel. Laten we er in ieder geval naartoe gaan en dan kijk ik wel hoe ik me op dat moment voel. Wanneer is het?’ Rose noemde de datum van de grote happening in de Grand Ballroom van hotel The Pierre in New York. Toen bedacht Alex nog iets. ‘Kan ik nog iemand meenemen?’

‘Natuurlijk. Ik zal drie stoelen reserveren.’ Er waren er niet genoeg voor de nonnen.

Zodra ze Rose had opgehangen stapte ze in de auto en reed ze naar Jerry om het grote nieuws aan hem te vertellen. Hij had van de Grand Master Award gehoord en was diep onder de indruk en plaatsvervangend trots op Alex.

‘Wat geweldig, Alex! Gefeliciteerd!’

‘Heb je zin om mee te gaan?’ vroeg ze zachtjes. ‘Met mij, bedoel ik. Het is in New York.’ Ze vertelde wanneer het was en hij zei dat hij graag meeging en dat hij die week toch al in New York moest zijn.

‘Nou, zet het maar in je balboekje dan,’ zei ze verlegen.

‘Dat doe ik zeker.’

Alex bleef nog even kletsen en hij zei dat hij het een grote eer vond dat ze hem mee had gevraagd naar het evenement, zelfs al was ze van plan om iemand anders haar prijs in ontvangst te laten nemen. Ze had verteld dat haar agente dat voor haar zou doen. Hij had enorm veel zin om met haar mee te gaan.

‘Ik vind overigens wel dat je de prijs zelf in ontvangst moet nemen,’ zei hij stellig. ‘Je kunt altijd doen alsof je de assistente van Mr. Green bent.’

‘Dat zei Rose, mijn agent, ook al. Ik weet niet of ik me daar sterk genoeg voor voel. Los daarvan zou het zonde zijn om na al die jaren mijn dekmantel te verraden.’

‘Dat snap ik, maar je verdient het om zelf in de schijnwerpers te staan. Je hebt lang genoeg in de schaduw geleefd.’

‘Ik heb geen keuze.’ Alex vroeg zich af wat Bert zou hebben geadviseerd, of Miles. De twee mannen op wiens oordeel ze het meest vertrouwde. ‘Ik zal erover nadenken,’ zei ze tegen Jerry, maar de kans was klein dat ze het ook zou doen. Ze bewaarde haar geheim al te lang om het nu zomaar te openbaren, ook al waren Jerry en Rose er allebei van overtuigd dat ze de prijs zelf in ontvangst kon nemen zonder gevaar voor ontdekking te lopen.

Alex vloog twee dagen voor de ceremonie naar New York zodat ze tijd had om met Rose en haar uitgevers bij te praten over toekomstige boeken en om te kunnen winkelen. Jerry was al in New York, in het Four Seasons hotel, en hij was blij haar te zien. De avond voor de prijsuitreiking vierden ze met een etentje bij La Grenouille.

Op de avond van de happening haalde Jerry Alex op in haar hotelsuite in The Pierre. Hij droeg een prachtig donkerblauw pak met een lichtblauw overhemd en een das en zag eruit als een geslaagd bankier. Toen ze samen de zaal binnenwandelden schonk niemand aandacht aan Alex. Rose wachtte ze op in een chique zwarte damessmoking en Alex droeg de donkerblauwe cocktailjurk van Chanel die ze speciaal voor de gelegenheid in Londen had gekocht.

De ceremonie was indrukwekkend en het duurde lang voor alle prijswinnaars hun Edgar-beelden opgehaald hadden. Alex kwam als laatste aan de beurt omdat haar prijs een allesomvattende oeuvreprijs was.

‘Ik voel me oud,’ zei ze tegen Jerry. ‘Als ik ze zo hoor, lijkt het alsof ik een jaar of negentig ben.’ Ze was zenuwachtig en hij gaf een geruststellend kneepje in haar hand.

‘Je bent gewoon heel ervaren,’ lachte hij.

In de wetenschap dat de man zelf het podium niet zou beklimmen, noemde de organisatie zijn naam. Alex verroerde zich niet toen Rose overeind kwam om de prijs in ontvangst te nemen, tot ze ineens naar Rose lachte en zelf opstond en naar voren liep.

Sierlijk beklom Alex het podium, nam de prijs in ontvangst en bedankte de jury namens Mr. Green. Een fotograaf nam een foto waarop ze met het grappige beeldje van Edgar Allan Poe met zwart haar, een blauw shirt en een zwarte stropdas in haar handen op het podium stond. Van een afstandje zag ze dat Rose en Jerry met tranen in hun ogen van trots toekeken en ze voelde de aanwezigheid van Miles en Bert en haar vader.

Haar naam werd niet genoemd bij de overhandiging van de prijs, maar dat gaf niet. Zijzelf en de mensen van wie ze hield wisten wie de boeken geschreven had, en daar hoorde Jerry nu ook bij. Het was een teken van vertrouwen dat ze het hem had verteld en daarmee lag de weg open om een relatie op basis van vertrouwen met hem op te bouwen zoals ze met Miles had gehad.

Het was een moment van grote trots in haar carrière. Bert had weer gelijk gehad. De Juiste Man was opnieuw op het Juiste Moment in haar leven gekomen en beide mannen hadden haar gevonden zonder dat ze zocht. De timing klopte.

Stralend van top tot teen liep ze met het beeldje naar Jerry en toen ze voor hem stond nam hij haar in zijn armen en kuste haar.

‘Ik hou van jou, Mr. Green,’ fluisterde hij toen iedereen in de zaal opstond om haar de staande ovatie te geven die ze verdiende. Het applaus was voor Alexander Green, maar dat deed er niet toe. Alex, Rose en Jerry wisten dat het voor haar bestemd was.

Van Danielle Steel zijn verschenen:

Hartslag * Geen groter liefde * Door liefde gedreven * Juwelen * Palomino * Kinderzegen * Spoorloos verdwenen * Ongeluk * Het geschenk * De ring van de hartstocht * Gravin Zoya * Prijs der liefde * Kaleidoscoop * Souvenir van een liefde * Vaders en kinderen * Ster * Bliksem * Het einde van een zomer * Vijf dagen in Parijs * Vleugels * Stille eer * Boze opzet * De ranch * Verslag uit Vietnam * De volmaakte vreemdeling * De geest * De lange weg naar huis * Een zonnestraal * De kloon en ik * Liefde * Het geluk tegemoet * Spiegelbeeld * Bitterzoet * Mijn Russische oma (Oma Danina) * De bruiloft * Onweerstaanbare krachten * De reis * Hoop * De vliegenier * Sprong in het diepe * Thuiskomst * De belofte * De kus * Voor nu en altijd * De overwinning * De villa * Zonsondergang in St.Tropez * Eens in je leven * Vervulde wensen * Het grote huis * Verleiding * Veranderingen * Beschermengel * Als de cirkel rond is * Omzwervingen * Veilige haven * Losprijs * Tweede kans * Echo * (On)mogelijk * Het wonder * Vrijgezellen * Het huis * Het debuut * De kroonprinses * Zussen * Hollywood hotel * Roeping * Trouw aan jezelf * De casanova * Een goede vrouw * Een tijd van hartstocht * Een speciaal geval * Geheimen * Familiealbum * Elke dag is er een * Door dik en dun * De weg van het hart * Het warme Zuiden * Familieband * Erfenis * Hoop is een geschenk * Charles Street 44 * De verjaardag * Hotel Vendôme * Bedrog * Vrienden voor het leven * De fouten van de moeder * Tot in lengte van dagen * Op het eerste gezicht * Puur geluk * Winnaars * Het spel van de macht * Een perfect leven * Pegasus * Verloren zoon * Pluk de dag * Dubbelleven * Van onschatbare waarde * Magie * Vriendschap * Een vrouw van adel * De maîtresse

Table of Contents

- Hoofdstuk 1
- Hoofdstuk 2
- Hoofdstuk 3
- Hoofdstuk 4
- Hoofdstuk 5
- Hoofdstuk 6
- Hoofdstuk 7
- Hoofdstuk 8
- Hoofdstuk 9
- Hoofdstuk 10
- Hoofdstuk 11
- Hoofdstuk 12
- Hoofdstuk 13
- Hoofdstuk 14
- Hoofdstuk 15
- Hoofdstuk 16
- Hoofdstuk 17
- Hoofdstuk 18
- Hoofdstuk 19
- Hoofdstuk 20
- Hoofdstuk 21
- Van Danielle Steel zijn verschenen