Geheimen
Author: Danielle Steel
Date: 2013-05-21T07:00:00+00:00
Description: Manhattan belooft de meest succesvolle soapserie in jaren te worden. Voor Sabina Quarles kan het de status van superster betekenen. Voor Zack Taylor, de sexy acteur, kan het de sleutel tot een nieuw, gelukkiger leven betekenen. Voor de knappe Bill Warwick kan Manhattan zijn grote doorbraak worden. Voor de verrukkelijke Jane Adams is het dé kans om uit een slecht huwelijk te ontsnappen. Voor de jonge Gabrielle Smith kan het een droom worden die uitkomt. Manhattan zal voor allen een keerpunt in hun leven worden, want de vijf dragen ieder een geheim met zich mee... Geheimen: een zinderende roman

Inhoud

Manhattan belooft de meest succesvolle soapserie in jaren te worden.

Voor Sabina Quarles kan het de status van superster betekenen. Voor Zack Taylor, de sexy acteur, kan het de sleutel tot een nieuw, gelukkiger leven betekenen.

Voor de knappe Bill Warwick kan Manhattan zijn grote doorbraak worden.

Voor de verrukkelijke Jane Adams is het dé kans om uit een slecht huwelijk te ontsnappen.

Voor de jonge Gabrielle Smith kan het een droom worden die uitkomt.

Manhattan zal voor allen een keerpunt in hun leven worden, want de vijf dragen ieder een geheim met zich mee...

Geheimen: een zinderende roman van Danielle Steel, die zich afspeelt in de meedogenloze wereld van de televisie.

Voor het mooiste en dierbaarste geschenk in mijn leven.

Voor John, met al mijn liefde en heel mijn hart.

D.S.

1

Het zonlicht weerkaatste tegen de gebouwen van Los Angeles als de schittering van diamanten tegen een ijsberg. In het verblindend witte licht lag Sabina naakt op een ligstoel. Haar geöliede, honingbruine lichaam tintelde onder de warme zon. Straks zou ze naar het zwembad beneden gaan om af te koelen, maar voor die tijd moest er een reeks rituelen worden uitgevoerd. Eerst lag ze een tijdje op haar rug, haar gezicht met crème en de rest van haar lichaam met olie ingesmeerd. Haar prachtige, lange blonde haar was afgeschermd tegen de zon, haar ogen waren bedekt met in hazelnotenolie gedrenkte pads, en een vochtige doek omlijstte haar gezicht om de nauwelijks zichtbare littekens van het jaar daarvoor niet aan de zon bloot te stellen. Om dezelfde reden waren ook haar borsten met vochtige pads bedekt. De drie operaties die ze had ondergaan waren goed geslaagd en hadden geen sporen achtergelaten. De eerste ingreep, toen ze achtendertig was, later dan ze had gedacht, had de rimpeltjes in haar voorhoofd weggewerkt en haar oogleden opgetrokken tot ze weer exact zo waren als een paar jaar geleden. De tweede, op haar eenenveertigste, had haar borsten een volheid en stevigheid gegeven die ze nooit hadden bezeten, ook niet toen ze zestien was. De operatie van vorig jaar was iets ingrijpender dan de eerste, waarbij ook een paar plooitjes boven de oren werden weggewerkt. Als ze een goede dag had zag ze eruit als vijfendertig, bij een heel goede dag als eenendertig, en voor het oog van de camera zag ze er zelfs nog jonger uit... Althans, wanneer de cameraman zijn vak verstond.

Sabina Quarles was vijfenveertig en haar lichaam was nagenoeg perfect. Ze trainde elke ochtend een uur, werd drie keer in de week gemasseerd, zwom elke middag, en liep elke dag drie kilometer als het niet te warm was. Niet joggen, maar lopen. Ze zou daar gek zijn. Ze had geen vijfduizend dollar aan haar borsten gespendeerd om ze weer te laten verzakken door over het asfalt van Beverly Hills te rennen.

Ze droeg het liefst laag uitgesneden jurken die het decolleté lieten zien van haar volmaakte honingkleurige borsten. En het split in haar rokken was hoog genoeg om haar dij te laten zien. Terecht. Ze had benen waar de meeste vrouwen een moord voor zouden doen. Die had ze niet door een chirurgische ingreep verkregen. Die had ze van God. En Hij had haar goed bedeeld. Eigenlijk was Hij buitengewoon goedgeefs geweest voor Mary Elizabeth Ralston, bijna een halve eeuw geleden geboren in Huntington, Pennsylvania. Haar vader was mijnwerker, haar moeder serveerster in een chauffeurscafetaria waar de naam 'The Cafe' de hele nacht in neonletters aan- en uitflitste. Haar vader overleed toen ze negen was, haar moeder was binnen zeven jaar drie keer hertrouwd, twee keer weduwe geworden, en gestorven toen Mary Elizabeth zeventien was. Er was niets meer dat haar aan Huntington bond, als het er ooit al geweest was. Dus stapte Mary Elizabeth op een Greyhound-bus naar New York. Vanaf die dag bestond Mary Elizabeth Ralston niet meer. In New York werd ze Virginia Harlowe, een naam die haar toentertijd voorkwam als het toppunt van glamour. Ze liet zich inschrijven bij modellenbureaus en kwam uiteindelijk als revuedanseres terecht in een show die wel heel ver weg was van Broadway. Toch vond ze het het hoogtepunt van haar leven, totdat ze op haar eenentwintigste een filmrol kreeg aangeboden. In die dagen was haar haar gitzwart. Ze verfde het zorgvuldig om de blonde wortels te maskeren en haar grote, amandelvormige groene ogen te accentueren. Ze kreeg geen garderobe voor deze film, maar werd met twee andere meisjes en een man naar een ijskoud magazijn aan de Lower East Side gestuurd. Het was een rol waar ze nooit meer aan terugdacht. Nooit. Het leven van Virgina Harlowe was nog korter dan dat van Mary Elizabeth Ralston. Er volgden nog een paar soortgelijke rollen en een baantje in een striptent aan de West Side. Maar ze was slim genoeg om te beseffen dat ze op een dood spoor was beland. Op een avond viel haar oog op de naam Sabina Quarles in een magazine dat iemand in de gemeenschappelijke kleedkamer had achtergelaten. Het geld dat ze had gespaard was genoeg voor een ticket naar L.A. Ze was vierentwintig en ze wist dat het bijna te laat was. Bijna, maar nog niet helemaal. Ze liet de zwarte haarverf in New York achter en arriveerde als blondine in Californië. Binnen drie weken had ze een huurkamer en een agent gevonden. Over het filmwerk dat ze in New York had gedaan werd niet meer gesproken. Dat maakte deel uit van een leven waaraan ze niet meer herinnerd wilde worden. Sabina Quarles, die ze sindsdien was en bleef, had de neiging alles te vergeten wat haar niet schikte: het leven van een mijnwerkersgezin, de striptent in New York, de goedkope pornofilms die ze in het magazijn aan de Lower East Side had gemaakt. In L.A. werd ze gecast voor een paar commercials, ze deed een screentest voor mgm en voor Fox, en binnen zes maanden had ze een rolletje in een niet onaardige film. Daarna volgden nog drie kleine rollen, en uiteindelijk een grote. Op haar zesentwintigste was haar gezicht bekend bij diverse regisseurs. Haar acteerprestaties waren niet uitzonderlijk, maar goed genoeg. Haar agent vond een coach die haar ruwe kantjes bijschaafde, en hij hielp haar ook aan nieuwe rollen. Op haar achtentwintigste waren haar naam en gezicht algemeen bekend, en haar persagent zorgde ervoor dat haar naam regelmatig in de bladen opdook. Ze werd in verband gebracht met een aantal mannelijke sterren, en op haar dertigste had ze een verhouding met een populaire Hoilywood-acteur. Nadat ze samen met hem in een film had gespeeld, raakte ze nog meer in trek. Het was een carrière die ze door hard werken en op haar rug had veroverd, en ook door haar bereidheid meer kleren uit te trekken dan haar collega's, en niet in de laatste plaats doordat ze uiteindelijk had leren acteren. Op haar tweeëndertigste verdween ze een tijdje uit het zicht, maar ze maakte een spectaculaire rentree in een film die de hemel in werd geprezen en waarvan iedereen bezwoer dat die haar tot een ster zou maken. Dat gebeurde niet, maar ze had genoeg indruk gemaakt om betere rollen te krijgen dan haar eerder waren toebedeeld.

Sabina Quarles had hard gewerkt om dit punt te bereiken. En al was ze op haar vijfenveertigste geen wereldster, haar naam was bekend in Hollywood, en bioscoopbezoekers in het hele land wisten zich haar na enig nadenken te herinneren. O, ja... Speelde zij niet in... Een nadenkende uitdrukking, dan een glimlach en een verlekkerde blik op het gezicht van mannen. Ze was het soort vrouw over wie mannen seksuele fantasieën hadden, ook al was ze zelf met de jaren buitengewoon selectief geworden. Sabina Quarles had uithoudingsvermogen en een lichaam dat haar niet in de steek liet, hoe oud ze ook was. Daar zorgde ze wel voor, en ook voor alles wat erbij hoorde. Ze onderhield haar contacten, belde elke dag haar agent, en was gemakkelijk om mee te werken.

Sabina Quarles was geen prima donna, ze was filmster... min of meer. Een van die sterren van het tweede garnituur die soms langer stralen dan de grote namen die in de Hollywoodstudio's komen en gaan en vervangen worden door jongere, frissere gezichten. Het gezicht van Sabina Quarles was nog steeds het aanzien waard. Ook al liet ze de kassa niet rinkelen, dankzij haar kwamen mannen voldaan de bioscoop uit. Ze bezat nog dezelfde aantrekkingskracht die ze op haar eenentwintigste had. Mannen wilden haar aanraken. En daar hield ze van, of ze het toestond of niet. Daar ging het niet om. Haar lichaam was haar sleutel tot succes, en dat was het altijd geweest.

Met een blik op de wekker die naast haar op het terras stond draaide ze zich van haar rug op haar buik. Met een soepele polsbeweging pakte ze de grote pot crème en smeerde opnieuw haar gezicht en armen in. Die waren nog net zo jong en stevig als de rest van haar lichaam. Aan Sabina was geen millimeter verslapt of verzakt.

De telefoon ging op het moment dat ze op wilde staan. Het was tijd voor haar twee grote glazen mineraalwater voordat ze naar beneden ging voor een duik in het zwembad. Ze keek op haar horloge en vroeg zich af wie het was. Ze had haar agent vandaag al gebeld.

'Hallo?' Alles aan Sabina Quarles was gelikt en honingzoet. Haar stem was diep en zacht, een sexy stem die mannen opwond terwijl ze in de donkere bioscoopzaal naar haar zaten te kijken.

'Sabina Quarles, alstublieft,' zei een jonge vrouwenstem aan de ander kant van de lijn. De stem kwam haar niet bekend voor.

'Daar spreekt u mee.' Ze stond in de woonkamer met de telefoon in haar hand, terwijl ze met de andere hand haar lange blonde haar naar achteren streek. Niemand zou vermoeden dat het haar eigen kleur niet was. Alles aan Sabina was perfect uitgevoerd, zorgvuldig uitgedacht en volmaakt onderhouden. Ze was een leven lang bezig geweest met te worden wie ze was, en ze had het goed aangepakt. Het was alleen jammer dat ze niet verder was gekomen in haar carrière. Ze had zich wel eens afgevraagd waarom niet, maar ze had het nooit opgegeven. Nooit had ze het gevoel dat het te laat was. Er was niets ouds, Vermoeids of afgetakelds aan Sabina. Ze was nog steeds een vrouw op weg naar de top, ook al was er het afgelopen jaar weinig vooruitgang geboekt. Ze maakte zich geen zorgen over het gebrek aan belangrijke rollen, zolang er maar geld binnenkwam. Nog geen maand geleden had ze een advertentie voor sabelbont gedaan. Ze pakte alles aan om haar inkomen gestaag te laten binnenstromen... zolang het maar geen tv was. Ze zou zich nooit tot televisie verlagen.

'U spreekt met het kantoor van Mel Wechsler,' vervolgde de stem gewichtig. Melvin Wechsler was de grootste producer van Hollywood, en iedereen die voor hem werkte, deelde in zijn roem. Zijn secretaresse klonk in elk geval alsof ze die mening was toegedaan. Sabina glimlachte. Ze was een paar jaar geleden twee of drie keer met hem uit geweest. Want afgezien van zijn positie was Mel Wechsler ook een heel aantrekkelijke man. Ze vroeg zich af wat hij van haar wilde.

'Ja?' Er klonk een lach door in haar stem terwijl ze haar woonkamer rondkeek. Het moderne appartement stond aan Linden Drive in een iets minder glamourachtig deel van Beverly Hills, maar het adres was nog altijd indrukwekkend. Het appartement was voornamelijk wit gemeubileerd en had twee spiegelwanden. Ze keek naar haar naakte spiegelbeeld, naar haar hoge, stevige borsten, exact die waarvoor ze betaald had, en naar haar nog steeds mooie lange benen. Ze keek graag naar zichzelf. Niets aan haar spiegelbeeld maakte haar angstig of bezorgd, en mocht er iets verschijnen dat haar niet beviel, dan wist ze precies wat er moest gebeuren.

'Meneer Wechsler vraagt of u vanmiddag met hem wilt lunchen. In de Bistro Gardens.' Ze vroeg zich af waarom hij niet zelf had gebeld en waarom het op zo korte termijn moest. Misschien ging het om een filmrol, ook al had hij de afgelopen tijd bijna geen film meer gemaakt. Melvin Wechslers grootste hits waren op tv te zien. En hij wist dat ze geen televisie deed. Dat wist iedereen. Televisie was rotzooi, en dat zei ze tegen iedereen die het maar horen wilde. Zij was Sabina Quarles. Zij had geen tv-werk nodig. Dat zei ze ook tegen haar agent wanneer het onderwerp ter sprake kwam, en dat gebeurde niet vaak meer. Dan liever advertenties, zoals die voor de sabelbontjas. Dat had nog enige stijl, iets wat tv wat haar betrof niet bezat. Maar Mel Wechsler had wel degelijk stijl. En ze had vanmiddag toch niets beters te doen. Het was kwart voor elf.

'Eén uur?' Het kwam niet bij het meisje op dat Sabina zou weigeren. Dat deed niemand. In elk geval verdomd weinig mensen, en actrices al helemaal niet.

'Kwart over een,' zei Sabina geamuseerd. Het was een spel dat iedereen in Hollywood speelde, en zij was er beter in dan dit meisje. Dat wisten ze allebei.

'Dat is dan afgesproken. De Bistro Gardens,' herhaalde ze, alsof Sabina het zou vergeten.

'Zeg maar tegen hem dat ik er zal zijn.'

En of je er zal zijn, trut, dacht het meisje bij zichzelf toen ze ophing en doorschakelde naar meneer Wechsler. Zijn secretaresse nam de boodschap aan dat Sabina Quarles hem om kwart over een zou ontmoeten, en Wechsler zag er tevreden uit toen ze hem de notitie overhandigde.

Sabina zag er ook tevreden uit. Mel Wechsler. Nu ze erover nadacht had ze hem lange tijd niet gezien. Tien jaar geleden had hij haar meegenomen naar de Acadamy Awards. Ze had altijd vermoed dat hij zich meer tot haar aangetrokken voelde dan hij liet blijken, maar op de een of andere manier hadden ze nooit werk van elkaar gemaakt.

Ze liep van haar kleedkamer, een hokje met spiegelwanden, naar de kleine badkamer die eraan grensde en stapte onder de douche. Het warme water voelde weldadig aan op haar geoliede huid. Terwijl ze haar haar waste, vroeg ze zich af wat ze zou aantrekken voor de lunch met Melvin Wechsler. Het hing er helemaal van af wat hij voor haar in gedachten had: werk, of iets persoonlijkers. Ze wist niet precies wat voor imago ze moest uitstralen: de populaire ster op weg naar de top, of de sexy vrouw van de wereld. Ze begon te lachen. Ze was het tenslotte allebei. Ze was immers Sabina Quarles. Lang en lenig, blond en beeldschoon. Hij kon veel voor haar doen, in meerdere opzichten.

Ze liet ijskoud water over haar huid stromen voordat ze onder de douche vandaan kwam. Haar hele lichaam tintelde terwijl ze zich afdroogde en een kam door haar haar haalde. Tenzij je heel aandachtig keek, kon ze gemakkelijk doorgaan voor vijfentwintig... achtentwintig?... negenentwintig... Ze glimlachte. Het maakte niet uit. Veertien of achtennegentig, wat kon het haar schelen. Ze ging lunchen met Melvin Wechsler.

2

In de lift van het appartementengebouw drukte Sabina op de knop voor de parkeergarage. De kleine ijzeren kooi schudde toen hij naar beneden ging. Ze was wel eens bang voor aanranding of beroving, maar dan vooral omdat daarbij haar gezicht of lichaam beschadigd kon worden. De rest konden ze krijgen. Ze had nooit veel geld bij zich en kostbare juwelen bezat ze niet. Alle sieraden die ze door de jaren heen had gekregen, had ze verkocht. Ze deed belangrijker dingen met haar geld.

Haar auto was een kleine, zilverkleurige Mercedes 280 SL, een model dat niet meer werd gemaakt en waar geen vraag meer naar was. Een pittig wagentje, maar bepaald niet nieuw meer, zoals haar meeste bezittingen. Ze kocht kleding die bij haar paste en die haar goed stond. De nieuwste mode interesseerde haar niet. Ze droeg nu een witzijden rok met een split tot hoog op haar dij, en een diepblauwe zijden blouse die haar gebruinde huid en blonde haar accentueerde. De eerste vier knoopjes waren opengelaten, en haar decolleté was genoeg om elke man te laten smachten van verlangen. Haar glanzende haar waaierde uit over haar rug, en haar perfect gemanicuurde nagels waren felrood gelakt, net als die van haar tenen in haar hooggehakte witte muiltjes. Ze scheurde in haar auto de garage uit naar de Bistro Gardens.

Op Wilshire Boulevard maakte ze een scherpe bocht naar rechts, bijna direct daarna nog een, en vervolgens reed ze door de hoge ijzeren hekken de oprijlaan in naar het Beverly Wilshire, waar ze tot stilstand kwam. Ze bleef in de auto op de parkeerknecht wachten, die met een warme glimlach naar haar toe kwam. Hij kende haar al jaren. Het was hem een genoegen zich over haar auto te ontfermen, want ze gaf een flinke fooi, en bovendien was ze een prachtige vrouw. Met een brede glimlach opende hij haar portier, waarna zij zich met haar lange benen uit de kleine wagen wurmde. Zoals gewoonlijk had ze met open dak gereden.

'Dag mevrouw Quarles. Komt u hier vandaag lunchen?' Met een glimlach die hem alles deed vergeten, antwoordde ze: 'Hier ergens in de buurt. Wil jij mijn auto onder je hoede nemen?' Het was een retorische vraag. Natuurlijk wilde hij Sabina Quarles van dienst zijn. Het was een genot om alleen al naar haar te kijken.

'Dat spreekt vanzelf. Dan zie ik u straks.' Hij gaf haar een reçu, waarna ze wegliep met een glimlach waardoor hij zich belangrijk en aantrekkelijk voelde. Hij keek naar het wiegende kontje in het witte rokje toen ze wegliep over de oprijlaan tot hij haar niet meer kon zien.

Ze zou zich gevleid voelen als ze wist wat voor effect ze op hem en de vier andere mannen had die haar bewonderend nastaarden. Slechts één van hen had haar herkend, maar daar ging het niet om. Mannen keken naar Sabina vanwege haar uiterlijk, de manier waarop ze zich bewoog, de persoonlijkheid die ze uitstraalde. Zonde eigenlijk dat haar carrière sinds die laatste film was blijven steken. Ze had alleen maar de juiste rol nodig. En de juiste producer.

Ze wachtte tot het stoplicht op Wilshire Boulevard op groen sprong en stak over naar de plek waar de Brown Derby was geweest toen ze voor het eerst naar Hollywood kwam. Ze liep er snel voorbij. Het was al tien voor een en ze moest voortmaken. Maar eerst moest ze nog iets aan haar verschijning doen, en ze wist ook precies wat. Wat Sabina ook deed, ze deed het met uitgekiende berekening.

Ze kwam bij het geel-met-wit gestreepte baldakijn dat iedereen op Rodeo Drive kende als het heiligdom van Hollywoods mooiste vrouwen: Giorgio. Ze liep zwierig naar binnen en ging regelrecht naar de hoedenrekken tegenover de bar, van waarachter de barkeeper haar waarderend opnam.

'Wilt u iets drinken, madame?' vroeg hij met zijn Franse accent. Hij zou blasé moeten zijn door al die mooie vrouwen die hij zo vaak zag, maar Sabina was iets heel bijzonders. Glimlachend wees ze zijn aanbod af terwijl ze twee hoeden paste. Net toen ze precies had gevonden wat ze wilde, kwam er een verkoopster naar haar toe. Ze had Sabina even geobserveerd en wist dat ze haar naam moest kennen. Ze had haar hier al eerder gezien, hoewel Sabina zelden bij Giorgio kwam. Daar was het haar te duur, en ze kocht alleen iets nieuws voor bijzondere gelegenheden, zoals die keer dat ze met Mel naar de Academy Awards was geweest. Bij Giorgio zagen ze haar hooguit één keer per jaar. Ineens wist de verkoopster weer wie ze was. Sommige gezichten herkende ze meteen, maar nu herkende ze ook dat van Sabina.

'Kan ik u helpen, mevrouw Quarles?'

'Ik neem deze hoed.' Sabina zag er voldaan uit. De hoed viel laag genoeg over haar voorhoofd om haar iets mysterieus te geven, maar niet zo laag dat hij haar opvallende smaragdgroene ogen overschaduwde. Eigenlijk gaf hij haar meer expressiemogelijkheden. Het was een grote strohoed met een brede rand die perfect bij haar paste. Het was precies wat ze in gedachten had bij haar diepblauwe zijden blouse en haar hoog opgesneden rok. Het was nu vijf over een.

'Mogen we u nog iets anders laten zien? Er zijn net enkele prachtige zijden blouses binnengekomen en een paar schitterende avondjurken.' Ze hoopte meer dan een koop van vijftig dollar te sluiten, maar Sabina was hier volmaakt tevreden mee. Mel zou meer aan de lunch kwijt zijn. En wie weet wat hij verder nog van plan was. Vijftig dollar was niet veel als investering in haar carrière. Zo veel kon ze zich nog wel veroorloven.

'Nee, dit is alles. Dank u.'

'Onze Jacqueline de Ribes zijn binnen...' Sabina glimlachte. 'Ik heb er vorige week drie bij Saks gekocht.' Drie Jacqueline de Ribes zou haar een half jaarinkomen hebben gekost.

De verkoopster liet zich niet uit het veld slaan. 'We hebben er een paar exclusief voor ons. Fred heeft ze zelf uit Parijs gehaald.' De vermaarde Fred Hayman, impresario van de fine fleur van Rodeo Drive, maar zelfs die geheiligde naam maakte geen indruk. Sabina keek opnieuw op haar horloge. Tien over een.

'Ik moet ervandoor. Na de lunch kom ik terug.' Of volgend jaar. Of misschien volgende week als hij een grote rol in zijn volgende film voor me heeft. Haar ogen hadden een blik die geen tegenspraak duldde. Die zei: geef me die verrekte hoed of ik ben weg. Maar ze had de hoed nodig voor de lunch met Mel. De verkoopster wist dat aandringen geen zin had.

'Natuurlijk, mevrouw Quarles. Zal ik een paar dingen voor u apart houden?' Godallemachtig, ze wist van geen opgeven, dacht Sabina toen het meisje eindelijk met de hoed naar een verborgen kassa liep. Het was kwart over een toen ze terugkwam, waarna Sabina de hoed zorgvuldig opzette, verschikte, en haar haar naar achteren schudde. Het effect was spectaculair. Menigeen draaide zich om toen ze de winkel uit liep en zich van Rodeo naar Beverly en vervolgens naar North Canon haastte. Het was precies tien voor halftwee toen ze bij de Bistro Gardens arriveerde, waar ze een zwierige entree maakte. Ze zag er indrukwekkend uit. Ze was zich bewust van de gezichten die zich naar haar omdraaiden. Dat deden ze hier altijd om zeker te weten dat ze niemand over het hoofd zagen... Jack Nicholson... Barbra Streisand... Meryl Streep... Moet je kijken... Er werd constant gefluisterd. Maar nu werd er alleen gestaard. De blikken wendden zich af toen de gerant snel tussen de tafeltjes op haar afliep. De overvloed aan bloemen verhoogde de elegantie van het decor, waar de fleurig gestreepte parasols elke lunchtafel tegen de middagzon beschermden.

'Madame?' vroeg hij met een glimlach.

'Ik heb een lunchafspraak met Melvin Wechsler.' Haar ogen gleden over het gezicht van de gerant alsof ze het effect van de hoed wilde testen. Ze wist dat ze het juist had ingeschat. Het had net die combinatie van mysterie en lef die haar voor ogen had gestaan. Ze zag er geweldig uit. En in de verte, gezeten aan een rustig tafeltje op het terras, keek Melvin Wechsler naar haar. Hij keek naar de lange benen, de stevige borsten in de diepblauwe blouse, naar de ogen onder de hoed. Jezus, ze had het helemaal. Hij wist het. Ze was precies wat hij wilde. Maar dan ook precies. Hij glimlachte bij zichzelf toen ze ineens naast hem stond en op hem neerkeek. Ze was nog even sexy als altijd, misschien nog wel meer dan vroeger. Of begon zijn leeftijd hem parten te spelen en viel hij nu op oudere actrices? Maar dit was geen vrouw die haar beste tijd had gehad. Sabina Quarles was iemand om rekening mee te houden, een 9.9 op de schaal van Richter. Toen hij naar haar opkeek, voelde hij vlinders in zijn buik. Hij stond op en stak zijn hand uit. Hij had lange, gespierde armen, een stevige handdruk, koele, lichtblauwe ogen en een zorgvuldig gekapte witte haardos. Mel Wechsler was vierenvijftig, maar hij had een veel jonger lichaam, zoals zoveel mannen in Hollywood. Hij tenniste elke dag, of althans zo vaak hij kon, en net als Sabina liet hij zich een paar keer per week masseren. Maar bij hem was er geen plastische chirurgie aan te pas gekomen. Hij zag er gewoon goed uit voor zijn leeftijd, en afgezien van zijn witte haar had hij zich makkelijk kunnen uitgeven voor iemand die tien jaar jonger was, maar dat deed hij niet.

'Hallo, Sabina, hoe is het met je?'

'Sorry dat ik te laat ben,' zei ze glimlachend. Haar stem was dieper en zwoeler dan hij zich herinnerde. En hij kreeg een veelbelovend uitzicht op haar decolleté toen ze ging zitten. 'Het verkeer in deze stad wordt met de dag waanzinniger.' Vooral als je onderweg stopt om een hoed te kopen, dacht ze geamuseerd bij zichzelf.

Mel sloeg haar gade en herinnerde zich ineens weer haar katachtige sensualiteit. Ze was als een tengere, beeldschone poes die zich uitstrekte in de zon. 'Ik hoop dat ik je niet te lang heb laten wachten.'

Zijn blauwe ogen keken diep in de hare. Hij was altijd aan het observeren en taxeren. De glimlach die hij haar schonk had jarenlang vrouwenharten gebroken, en anders wel hun weerstand. Het was een halve glimlach die wel zijn lippen maar niet zijn ogen beroerden. 'Sommige dingen in het leven zijn de moeite van het wachten waard.'

Ze begon te lachen. Ze herinnerde zich weer hoe prettig ze het altijd had gevonden met hem te praten. Tegelijkertijd vroeg ze zich af waarom hij haar in zo lange tijd niet had gebeld. Hun wegen kruisten elkaar van tijd tot tijd, maar niet vaak genoeg. 'Dank je, Mel.'

Hij bood haar een drankje aan en ze koos na enig nadenken voor een Bloody Mary. Toen ze zag dat hij mineraalwater dronk, bedacht ze dat hij niet tot de gebruikelijke Hollywood-kliek hoorde. Deze man was een krachtige persoonlijkheid, en zijn succes was te danken aan hard werken en een geniaal inzicht. Hij had een magisch gevoel voor de juiste man of vrouw voor zijn tv-shows of films, en hij had het zelden mis. Dat was een van de vele dingen die ze in hem bewonderde. Melvin Wechsler was een eersteklas professional. En een verdomd aantrekkelijke man bovendien. Ze wist dat hij een langdurige verhouding had gehad met een heel grote Hollywood-ster. Ze waren onafscheidelijk geweest, en hij had haar in drie van zijn films een rol gegeven, maar toen was er iets misgegaan, en nu zagen ze elkaar niet meer. Zoals ieder ander in de stad had Sabina zich vaak afgevraagd waarom ze uit elkaar waren gegaan, maar hij had nooit meer over haar gesproken, en ook dat kon Sabina in hem waarderen. Hij was trots, koppig, en hij had stijl. Hij zou nooit publiekelijk zijn wonden likken. Zelfs over de grote tragedie in zijn leven wenste hij niet te spreken. Wat Sabina ervan wist had ze ergens gelezen of van vrienden gehoord. Jaren geleden was hij getrouwd geweest met Elizabeth Floyd, die dertig jaar terug een van de grootste sterren van Hollywood was geweest. Ze hadden elkaar ontmoet toen hij nog onder op de ladder van mgm stond. Hij was destijds hun veelbelovende wonderboy geweest, en Elizabeth stond toen al aan de top. Ze was voor Mel gevallen en enkele jaren later waren ze getrouwd. Niet lang daarna had ze zich uit de schijnwerpers teruggetrokken, zogenaamd tijdelijk vanwege de geboorte van hun eerste kind. Maar dat bleek een tweeling te zijn, twee identieke meisjes die sprekend op Liz leken, en ze was thuisgebleven om voor hen te kunnen zorgen.

Twee jaar later kregen ze een zoon, en heel af en toe kon je het jonge gezin ergens tegenkomen. Mel gaf hen niet prijs aan de pers, ook al was dat met Liz niet eenvoudig. Ze was zo mooi dat fotografen nog jarenlang achter haar aan zaten. Ze was een beroemdheid toen Sabina voor het eerst naar Hollywood kwam, ook al had Liz zich toen al teruggetrokken. God, wat was ze mooi geweest met haar natuurlijke rode haar en grote blauwe ogen. Ze had een roomblanke huid, een verblindende glimlach en een figuur dat mannen deed watertanden. Destijds was ze betrokken geweest bij de vrouwenbeweging en allerlei filantropische instellingen. Uiteindelijk kochten ze een huis in Bel Air en een ranch in de buurt van Santa Barbara. Hij was toen een volmaakte huisvader geweest, ook al had hij later met talloze actrices gescharreld. Mel had iets vaderlijks over zich, en iedereen die voor hem werkte, zei het gevoel te hebben tot een familie te behoren. Hij gaf om de mensen in zijn shows, en hij adoreerde Liz en de kinderen. Elk jaar gingen ze naar Europa, en ooit had hij hen meegenomen naar Israël. Het was een onvergetelijke reis geworden, en hij was woedend dat hij vroegtijdig werd teruggeroepen naar Los Angeles voor een conferentie die de televisiemaatschappij had belegd en die hij verplicht was bij te wonen. Hij liet Liz en de kinderen achter in Tel Aviv en beloofde binnen vier dagen terug te zijn. Hij vloog alleen naar huis voor de conferentie en zou direct daarna terugkomen. Maar de zaken liepen anders. Er was een gecompliceerd probleem met zijn belangrijkste show, en hij wist niet hoe het zou aflopen. Uiteindelijk liet hij alle hoop varen dat hij ooit nog naar Israël kon terugkeren, en hij drong er bij Liz op aan dat ze terugkwam naar huis, maar zij wilde nog een paar dagen in Parijs doorbrengen zoals ze voor het eind van hun trip van plan waren geweest, en ze wilde de kinderen niet teleurstellen. Op het moment dat ze aan boord van een El-Al-vliegtuig stapten, ging Mel opnieuw in vergadering en kreeg hij een onheilspellend voorgevoel. Hij keek op zijn horloge en vroeg zich af of het te laat was om haar te bellen. Hij wilde dat ze met Air France of met een andere luchtvaartmaatschappij vloog, maar vervolgens deed hij het af als onzin... Totdat hij het telefoontje kreeg. Het ministerie van Buitenlandse Zaken belde hem voordat hij het op het nieuws zou horen. Zeven Arabische terroristen waren aan boord van het vliegtuig gegaan en hadden het opgeblazen. Alle inzittenden, passagiers en bemanning, waren om het leven gekomen. Tweehonderdnegen mensen gedood voor terroristische doeleinden... En ook Liz, en Barbie, en Deborah, en Jason...

Wekenlang had hij rondgelopen als een zombie. Hij kon niet geloven dat dit was gebeurd... Als hij hen niet had achtergelaten... Als hij niet naar Amerika was teruggegaan... Als hij gebeld had... Het zelfverwijt bleef hem nog jarenlang achtervolgen. Het was een nachtmerrie waaruit hij niet meer kon ontwaken, en het enige wat hij wilde was dat hij samen met hen was omgekomen. Hij had nachtmerries over de vlucht, en bijna tien jaar lang was hij niet meer in een vliegtuig gestapt. Maar het verleden was onherroepelijk. Er was geen terugkeer mogelijk. Barbie en Deb waren twaalf geweest, Jason tien. Dit soort dingen las je in de krant of zag je op het nieuws. Maar nu was het hem overkomen. Zijn hele gezin weggevaagd door een bom van terroristen. In veel opzichten was zijn leven nooit meer hetzelfde geworden. Hij had zich begraven in zijn werk, en zijn acteurs beschouwde hij als zijn kinderen. Maar het waren zijn kinderen niet, en Liz was niet te vervangen. Nooit. En dat wilde hij ook niet. Sindsdien leefde hij met zijn herinneringen aan hen, en zo was het nog steeds. Natuurlijk waren er andere vrouwen geweest, hoewel pas na lange tijd. En één keer was de verhouding serieus. Maar hij was nooit hertrouwd, en dat zou ook nooit gebeuren. Hij had er geen reden voor. Hoe rijk en succesvol hij ook was, hij had alles verloren. Hij werd filosofischer over het leven en sceptischer over het klatergoud van Hollywood, dat hij toch serieus bleef nemen. Dat was een spel dat hij goed kende en dat hem bleef boeien. Maar er was een deur naar zijn hart die nooit meer zou opengaan. Die was dichtgeslagen toen dat telefoontje van Buitenlandse Zaken was gekomen. Toch was hij niet blind voor de schoonheid die hem elke dag omringde, en hij genoot van het gezelschap van de vrouwen met wie hij uitging. Maar altijd was er weer het moment van de waarheid wanneer hij 's avonds thuiskwam of de volgende ochtend weer alleen was. Dat was het ogenblik dat hij achterbleef met zijn herinneringen. En daarom stortte hij zich op zijn werk. Een gemakkelijke vlucht die hem soelaas gaf. Toch was er met zijn vrouw en kinderen een deel van zijn hart gestorven.

'Wat heb je de laatste tijd zoal gedaan?' Hij keek Sabina boven zijn glas glimlachend aan.

Sabina dacht aan de tragedie in zijn leven. Maar het was lang geleden en hij liep er niet mee te koop. Hij sprak er nooit over, behalve tegen heel intieme vrienden. Iedereen was geschokt door de dood van zijn vrouw en kinderen. Duizenden mensen waren naar de uitvaartdienst gekomen. Er had geen begrafenis plaatsgevonden, want er waren geen lichamen om te begraven.

'Ik heb gehoord dat je vorig jaar een heel aardige film hebt gedaan.' Hij had ook gehoord dat die ondanks goede kritieken bijna niets had opgeleverd. Maar hij had genoeg films met Sabina gezien om te weten wat haar mogelijkheden waren. Hij wist precies wie ze was en wat ze kon. En hij wilde haar. Meer dan ze besefte. Wat hem betrof had ze die hoed niet hoeven te kopen, ook al genoot hij van het effect terwijl hij haar met een sprankeling in zijn ogen zat te observeren. Het was het werk dat hem nu weer tot leven bracht, het werk waarvan hij hield en dat hem op de been had gehouden. Hij had jarenlang geleden onder zijn tragische verlies, maar hij had er ten slotte in berust en het beheerste niet langer zijn leven.

Zijn werk was nu zijn leven, en dat was maar beter ook. Zijn nieuwste project heette Manhattan, en Sabina was er geknipt voor.

Sabina glimlachte bij zijn opmerking. Alleen Mel zou het in zulke vriendelijke bewoordingen hebben uitgedrukt. Altijd een heer. Hij kon het zich veroorloven. Hij stond aan de absolute top van de wereld waarin hij werkte, en de tv-maatschappij kuste zijn voeten voor de geheide successen die hij produceerde. Hij verdiende een vermogen voor alle betrokkenen: voor zichzelf, de sponsors en de acteurs. En hij was genereus voor iedereen. Daarom was hij in alle opzichten aantrekkelijk, en Sabina dacht niet alleen aan haar carrière toen ze hem boven haar glas met een verleidelijke glimlach aankeek.

'Die film was een flop. Een mooie flop, maar niettemin een flop.'

'Je hebt goeie kritieken gekregen.'

'O, zeker. Maar goeie kritieken brengen geen brood op de plank.'

'Soms wel.'

'Zeg dat maar tegen de producenten. Die willen de kassa horen rinkelen en hebben schijt aan goeie recensies.' Ze wisten allebei dat het voor het grootste deel waar was.

'Dat is het voordeel van tv.' Zijn gezichtsuitdrukking veranderde niet, hoewel Sabina haar wenkbrauwen optrok en hij wist dat hij gevaarlijk terrein betrad. 'Daar hebben kijkcijfers meer invloed op dan recensies op films.' Eigenlijk bepaalden ze alles.

Ze keek hem geërgerd aan. 'Die kijkcijfers zeggen helemaal niets, en dat weet je net zo goed als ik, Mel. Dat zijn een paar zwarte doosjes aan tv-toestellen van stompzinnige sukkels. En voor die kijkcijfers kwijlen of bibberen jullie allemaal. Geef mij maar een mooie film.'

'Dus je moet nog steeds niets van tv hebben?' Hij keek haar ontspannen aan en bestelde nog een Perrier.

'Het is rotzooi.' Onder haar hoed fonkelden haar ogen. Ze had tv altijd gehaat, en dat had ze hem meer dan eens duidelijk gemaakt.

'Maar wel winstgevende rotzooi.' Hij glimlachte.

'Misschien, maar goddank heb ik me er nooit toe verlaagd.' Ze keek hem zelfvoldaan aan, en hij voelde twijfel opkomen. Maar ze had het script van Manhattan nog niet gelezen. Als hij haar zo ver kon krijgen, dan zou ze er anders over denken.

'Er zijn ergere dingen, Sabina. En je weet net zo goed als ik dat de meeste films nog grotere rotzooi zijn. En die geven net zo weinig voldoening als een rol in een tv-comedy.'

Sabina keek hem woedend aan. 'Doe niet zo belachelijk, Mel. Je kunt tv niet met film vergelijken.'

'Dat kan ik wel, en waarschijnlijk met meer recht dan ieder ander omdat ik op beide terreinen ervaring heb. Ze verschillen veel van elkaar, maar ze geven allebei voldoening en hebben allebei hun verdiensten. Wat is er mooier dan een goed gemaakte, langlopende tv-serie? Acteurs ontlenen daar waarschijnlijk meer bevrediging aan dan Gable ooit van Gejaagd door de wind heeft gekregen.' Ze glimlachten allebei om de vergelijking. 'Dat zou pas een film voor jou zijn geweest, Sabina.'

Ze schoot in de lach. Meestal nam ze zichzelf serieus, maar door Mel kon ze om zichzelf lachen. Hij wist precies hoe hij mensen kon ontwapenen, op hun gemak kon stellen, aan het lachen kon maken... Hij kon hen het gevoel geven dat ze belangrijk en succesvol waren.

Mel had diep over Sabina nagedacht voordat hij deze afspraak maakte. Ze werkte al jaren in Hollywood, minstens twintig jaar, misschien wel vijfentwintig. En nadat ze er zoveel jaren in had geïnvesteerd, verdiende ze meer erkenning dan ze kreeg. En dat was iets wat Mel Wechsler, of althans Manhattan, haar kon geven.

'Vraag een willekeurige acteur in een langlopende tv-serie hoe hij erover denkt, Sabina, en hij zal het volgende zeggen. Je krijgt week na week de kans je talent te tonen, je rol aan te scherpen, je prestaties te verbeteren. Wat zeg ik, veel acteurs eindigen als scriptschrijvers of regisseurs.'

'Waarschijnlijk uit zelfbehoud.' Ze keek hem aan vanonder haar hoed en hij begon te lachen.

'Heeft iemand je ooit wel eens gezegd dat je koppig bent?'

'Alleen mijn agent.'

'Zelfs je ex niet?' Hij wist niet meer of ze getrouwd was geweest, maar toen ze haar hoofd schudde, herinnerde hij zich weer dat ze een eenling was, zoals veel vrouwen van haar leeftijd met hetzelfde beroep. Die waren zo met zichzelf, hun carrière en hun uiterlijk bezig dat ze geen tijd aan een echtgenoot wilden verspillen. En deden ze dat wel, dan hield het huwelijk meestal nog geen jaar stand. Toen ze elkaar voor het eerst ontmoetten, had het hem dwarsgezeten dat ze nooit getrouwd was geweest. Hij ging liever om met vrouwen die een langdurige relatie met man en kinderen hadden gekend. Ze voldeden aan een behoefte in hem die hijzelf niet meer kon vervullen. Niet dat hij een ander gezin wilde, want hij was doodsbang het weer te verliezen, maar hij vond het heerlijk kinderen om zich heen te hebben.

'Ik heb nooit een man gevonden bij wie ik zou willen blijven.' Ze was eerlijk tegen hem. Sabina kwam er rond voor uit wie ze was en wat ze wilde. En ook dat ze tevreden was met haar huidige bestaan.

'Dat zegt niet veel goeds over de mannen in je leven.' Ze keken elkaar even recht in de ogen, totdat de kelner terugkwam om hun bestelling op te nemen en het gesprek een luchtiger wending nam.

Mel had deze zomer geen vakantieplannen. Hij had de ranch bij Santa Barbara verkocht, en als hij een paar dagen rust wilde, huurde hij een huis aan het strand van Malibu, waar hij scripts las en zich ontspande. Maar daar had hij nu geen tijd voor. Hij was al weken in conclaaf met de tv-maatschappij en er was werk aan de winkel. Hij was bezig met de casting voor Manhattan, die de belangrijkste show in zijn soort zou worden, een project dat zijn weerga niet kende. 'En jij, Sabina? Heb jij nog plannen van de zomer?'

Ze schudde haar hoofd en prikte afwezig in haar salade. Toen keek ze naar hem op vanonder haar hoed, en heel even zag ze er zo kwetsbaar uit dat hij had willen roepen: 'Freeze!' om haar blik voor altijd vast te leggen. Maar het volgende moment was het verdwenen en haalde ze glimlachend haar schouders op.

'Ik moet een paar dagen naar San Francisco, maar verder ben ik de hele zomer hier.'

Hij wist dat ze geen werk had na de film van vorig jaar. Hij vroeg zich af of ze nooit wanhopig werd dat ze het niet verder had geschopt. Of misschien was ze er tevreden mee zoals het was, ook al achtte hij het niet waarschijnlijk bij een vrouw als Sabina. Hij hoopte maar dat ze de noodzaak voelde haar carrière op een hoger plan te brengen.

Bij de koffie bracht hij het onderwerp voorzichtig ter sprake. 'Ik wilde je eigenlijk vragen een script voor me te lezen.'

Haar ogen lichtten op met een warme gloed. Dit was precies wat ze had gehoopt, hoewel ze ook openstond voor de vraag of ze nog eens met hem uit wilde. Misschien kon ze allebei krijgen; Mel en een rol in zijn volgende film. Omdat hij nog maar zelden films maakte, was het des te vleiender dat hij aan haar had gedacht. Hoe dan ook, ze kon het werk goed gebruiken en ze vroeg zich af of hij dat wist. Hollywood was een stadje vol roddels, geruchten en slecht bewaarde geheimen.

'Heel graag. Ik neem aan dat je met een nieuwe film bezig bent?'

'Niet precies.' Het had geen zin tegen haar te liegen. Het script lag in de aktetas onder zijn stoel, en als ze het wilde lezen zou hij het na de lunch aan haar geven. 'Ik ben met een nieuw tv-project bezig.'

Nijdig keek ze een andere kant uit. 'Dan kun je mij dus vergeten.'

'Ik had gehoopt dat je op z'n minst het script zou willen lezen, Sabina. Dat kan toch geen kwaad?' Zijn stem klonk dwingend, maar toch vriendelijk. Er was iets heel verleidelijks aan hem. Ze kon zijn uitstraling voelen terwijl ze met hun espresso tegenover elkaar zaten.

'Je hebt veel overtuigingskracht, maar het is verspilling van zowel mijn tijd als de jouwe.' Ze probeerde beleefd te blijven, maar het was duidelijk dat ze niet in tv-series geïnteresseerd was.

'Ik heb tijd genoeg.' En jij ook, voegde hij er in gedachten aan toe. 'Zoveel tijd kost het toch niet om een script te lezen? En als het zo goed is als ik denk, dan zul je er geen spijt van krijgen.'

Geamuseerd schudde ze haar hoofd. 'Voor jou doe ik bijna alles, Mel, maar dat niet. Ik weet wat je wilt. Je wilt dat ik er verliefd op word, maar dat kun je vergeten.'

'En stel dat het toch gebeurt?'

'Dan nog zou ik het niet doen.'

'Waarom niet?'

'Het zal je misschien gek in de oren klinken, maar ik heb zo mijn principes. Ik doe geen tv-werk.'

'Dan doe je jezelf tekort, Sabina. Ik zou deze afspraak niet hebben gemaakt als ik niet wist dat deze rol geknipt voor je is. Hij is je op het lijf geschreven. Als ik jou zie, zie ik Eloise Martin. De serie gaat Manhattan heten, en het is niet zomaar een serie. Hij is grandioos, toonaangevend, en buitengewoon kostbaar. Deze serie zal de Amerikaanse televisie-industrie voorgoed veranderen. Ik weet dat jij geschikt bent voor die rol. Ik had je agent kunnen bellen in plaats van je hier uit te nodigen. Ik had met contracten en dollarbiljetten naar hem kunnen zwaaien, maar dat wilde ik niet. Ik wil dat je verliefd wordt op deze vrouw, dat je ziet hoeveel ze op je lijkt... Daarna bespreken we de rest. Ik waardeer je integriteit, geloof me, maar ik kijk verder, en dan zie ik wat dit op langere termijn voor jou en je carrière kan betekenen. Over een jaar kun jij de grootste naam in dit land zijn. Dat kun je je nu nog niet voorstellen, maar ik weet dat die serie dat soort impact zal hebben. Ik heb het de afgelopen jaren niet vaak verkeerd gehad, even afkloppen...' Hij tikte met zijn knokkels op de houten tafel. 'En ik ben ervan overtuigd dat ik ook nu gelijk zal krijgen. Ik wil echt heel graag dat je het leest. Dit kan je naar de top brengen, Sabina, en dat verdien je.' Het klonk alsof het uit het diepst van zijn hart kwam, maar toch was Sabina niet overtuigd.

'En als het een flop wordt?'

'Dat wordt het niet, en anders ben je niet slechter af dan na je laatste film. Je bent niet iemand die bij de pakken neer gaat zitten, je gaat verder, zoals wij allemaal. Maar het wordt geen flop, Sabina. Het wordt een gigantisch succes dat zijn gelijke niet kent. Het is dramatisch, krachtig, briljant. Niet sentimenteel, lollig of halfzacht. En één keer in de week zullen zestig miljoen mensen naar je kijken, Sabina, en ze zullen verslaafd aan je raken. Je leven zal nooit meer hetzelfde zijn. Nooit meer. Daar ben ik absoluut zeker van, zowaar ik hier zit.' Het klonk zo overtuigend dat ze aarzelde. Waarom eigenlijk ook niet? Al was het alleen maar om erachter te komen wat er zo bijzonder aan was. Ze had toch niets anders te doen dan op haar terras liggen, naar het zwembad gaan en wachten tot de telefoon ging. Wat kon het voor kwaad dat ze het las? Ineens begon ze te lachen en ze keek naar Mel Wechsler.

'Geen wonder dat je zoveel succes hebt, Mel. Je bent een verdomd goeie verkoper.'

'Ik hoef dit niet te verkopen, Sabina. Je zult zien wat ik bedoel als je het script hebt gelezen. Jij bent Manhattan, van begin tot eind.'

'Werk je aan een pilot?'

Nu begon hij te lachen. 'Dat is niet erg vleiend, schat. Zelfs de tv-maatschappij is niet zo meedogenloos. Nee, ik werk niet aan een proefaflevering.' Mel Wechsler zorgde voor zulke geheide successen dat niemand een pilot van hem verlangde. 'Op de openingsavond beginnen we met een drie uur durende special, en daarna volgen wekelijkse afleveringen van een uur. We openen met een grote klapper en de rest volgt vanzelf.'

'Goed, ik zal het lezen. Maar ik wil je geen valse hoop geven, Mel. Ik heb nog steeds de pest aan tv-werk.'

'Dat is duidelijk.' Hij pakte de aktetas onder zijn stoel vandaan en nam er het script voor de special uit. 'Ik zou je heel dankbaar zijn als je het wilt lezen.' Dankbaar. Exact de juiste woordkeus. Hij was dankbaar en zij had enorm geboft. En dat wisten ze allebei. 'Ik ben heel benieuwd wat je ervan vindt. We hebben allebei genoeg scripts gelezen om te weten wat ze waard zijn.'

Dat hij haar deskundigheid aan de zijne paarde, had natuurlijk een reden. Ineens besefte ze hoe bekwaam hij was. Deze man was niet alleen geniaal in zijn werk, maar ook in het bespelen van mensen. En ze had genoten van haar lunch met hem. Ze hoopte dat hij haar weer zou bellen. Als ze het script las, had ze in elk geval een excuus voor een nieuwe afspraak.

'Of het je iets kan schelen of niet, we laten de kleding doen door François Brac. In Parijs. Degene die Eloise Martin speelt zal een maand naar Parijs moeten voor pasbeurten in zijn modehuis, en ze mag de hele garderobe houden.'

Sabina's ogen begonnen te glanzen. Dat was wel een verdomd aantrekkelijk aanbod, nog afgezien van het geld dat de rol zou opbrengen. Daarmee zouden haar problemen voor heel lange tijd zijn opgelost. Misschien wel voorgoed.

'Maak het nu niet te verleidelijk, Mel,' zei ze met haar zwoele glimlach. Hij voelde iets van opwinding, zowel door de overwinning die hij meende te hebben behaald, als door de aantrekkingskracht die van haar uitging. Ze was een heel bijzondere vrouw, en heel even moest hij zich voorhouden dat hij haar alleen voor die rol wenste en niet voor zijn eigen genoegen.

'Ik kan het nog veel verleidelijker maken, Sabina. Maar eerst wil ik dat je het script leest.' Nu was hij haar aan het plagen, en dat spel kende ze zelf maar al te goed.

'En ik dacht nog wel dat je me voor de lunch had uitgenodigd omdat je ineens besefte dat ik je grote liefde was.' Ze zei het plagerig, maar in haar ogen was een tederheid te lezen die zijn keel dichtsnoerde. Even wist hij niets te zeggen.

'Ik vond het fijn je weer te zien, Sabina,' zei hij zacht, en ze wist dat hij het meende. Zij had het net zo fijn gevonden, of het script haar zou bevallen of niet, en ongeacht haar weerzin tegen televisiewerk. Op dit moment deed dat er niet toe. 'Bel me als je het hebt gelezen.'

'Zal ik doen.'

Hij schreef zijn privé-nummer op zijn visitekaartje, gaf het aan haar, en wenkte toen de kelner om af te rekenen. Ze vond het jammer dat er een eind aan de lunch was gekomen. Ze vond het prettig bij hem te zijn.

'Wie heb je trouwens nog meer voor deze serie benaderd?'

'Niemand.' Hij keek haar recht in de ogen. 'Ik moet eerst de hoofdrol invullen voordat ik me met de rest kan bezighouden. Maar ik heb wel een paar acteurs in gedachten. Ik denk aan Zack Taylor voor de mannelijke hoofdrol, en volgens mij zal hij er wel zin in hebben. Hij heeft nu ook geen werk. Hij zit nu in Griekenland, maar over een paar weken is hij terug en dan heb ik een afspraak met hem.'

Er verscheen een aangenaam verraste uitdrukking op Sabina's gezicht. Zack Taylor was een heel aantrekkelijke acteur, die bovendien zijn sporen had verdiend op het gebied van film, televisie en toneel. Op Broadway was hij enkele jaren terug zelfs een groot succes geweest. Hij zou beslist een krachtige tegenspeler zijn van de vrouwelijke hoofdrol, wie dat ook mocht worden. En dat beviel Sabina wel. 'Jij gaat voor goud, hè Mel?'

'Altijd.' Hij stond glimlachend op en loodste haar behoedzaam tussen de tafeltjes door. Het restaurant grensde aan een speelgoedwinkel, maar hij keek niet naar de etalage. Daar was geen reden meer voor. Nu keek hij naar Sabina. 'Ik vond het een waar genoegen je terug te zien, en niet alleen vanwege het script...' Zijn auto stond om de hoek, een Mercedes met een chauffeur die al vele jaren voor hem werkte. Het was een dure, imposante en geruisloze wagen. Een auto met stijl, net als Mel.

'Bel me, Sabina.'

Haar groene ogen hielden de zijne vast, waarbij ze het script in haar hand volledig vergat. Ze zag alleen Mel, voelde zijn aantrekkingskracht. Wat zou ze hem graag beter leren kennen.

'Ik bel je...'

Hij bood haar een lift aan naar huis, maar die wees ze af met een glimlach die verlangen in hem opriep. Deze vrouw had iets dat hem opwond, een soort sensualiteit in combinatie met een koele terughoudendheid waardoor hij de kleren wel van haar lijf wilde rukken om te zien hoe ze er daaronder uitzag. Verdomd goed, vermoedde hij. En anders zou het hem nog niets kunnen schelen.

Ze zwaaide naar hem toen ze terugliep naar Rodeo Drive, en hij keek haar na toen zijn wagen optrok van de stoeprand en om de hoek verdween. Die hele middag kon hij haar niet van zich afzetten, en hij was er niet meer zo zeker van of hij haar alleen voor zijn nieuwe project wilde. In elk geval moest hij steeds aan haar denken.

3

Bill Warwick was al naar drie audities geweest toen Sabina die middag terugliep naar het Beverly Wilshire om haar auto op te halen na haar lunch met Mel Wechsler. Ze wilde gaan zwemmen in haar zwembad en dan Mels script voor Manhattan gaan lezen. In tegenstelling tot Sabina en Mel was Bill niet in een goed humeur, en evenmin had hij het gevoel dat het leven iets opwindends voor hem in petto had, of het nu zijn werk of zijn liefdesleven betrof. Hij was bij alle drie de audities afgewezen, en seks was wel het laatste wat hij aan zijn hoofd had. Hij wilde alleen maar aan het werk, het maakte niet uit wat het was. Alles wat hij nog bezat waren de achthonderd dollar in de envelop in zijn bureaula, een hond die hem de oren van het hoofd vrat, en een vrouw die al bijna een jaar lang werkloos was, ook al had ze een grote rol in een tv-comedy gespeeld toen ze vorig jaar trouwden. Maar zes weken later kreeg ze de zak en sindsdien had ze niet eens geprobeerd om iets anders te vinden. Ze zat alleen maar op haar luie kont, en de meeste tijd nog stoned bovendien. Ze hadden in geen twee maanden gevreeën, en ze was nu zo vermagerd dat ze wel een anorexiapatiënte leek. Jaren geleden was ze met dieetpillen begonnen, daarna overgegaan op peppillen en speed, vervolgens op tranquillizers en heroïne, en uiteindelijk op cocaïne. Tegenwoordig gebruikte ze speedballs, een mengsel van heroïne en coke waardoor ze high bleef en ze de illusie had dat ze coherent reageerde, wat niet het geval was. Ze was zo zwaar verslaafd dat hij zich afvroeg of ze er ooit nog van af kon komen.

Hij trok zijn das los en wachtte op de bus, die als het meezat over een halfuur zou arriveren. Ze hadden hun gammele Volkswagen moeten verkopen, en als hij niet gauw de huur betaalde werden ze hun huis uitgegooid, wat in sommige opzichten een opluchting zou zijn. Misschien zou het Sandy bij haar positieven brengen. Ze was vijfentwintig en het ging snel bergafwaarts met haar, terwijl ze zo mooi was geweest toen hij haar leerde kennen. Lang zwart haar en grote bruine puppy-ogen. Net een klein meisje. Hij dacht nog steeds met tederheid aan hun eerste ontmoeting op een Hollywood-party. Ze had eruitgezien als een hulpeloos kind, en zijn hart smolt zodra hij haar zag. Ze leek volstrekt verdwaald in die wereld, een gemakkelijke prooi voor de aasgieren van Hollywood. Door de constante druk begon ze steeds meer rotzooi te slikken, en ze ging ervan uit dat Bill al hun problemen zou oplossen. En nu verwachtte ze dat hij genoeg geld binnenhaalde om haar drugs te betalen.

'Wat wil je dan dat ik doe? Moet ik goddomme straatvoorstellingen geven?' Hij dacht aan de ruzie die ze vanochtend nog hadden gehad. Hij had geen trek meer in her gekift dat al zo lang duurde. Hij begon zich af te vragen of zijn ouders niet gelijk hadden. Volgens hen was acteren iets voor kinderen, imbecielen of sukkels. Sandy was al geen rots in de branding, maar nu begon hij ook aan zichzelf te twijfelen. De demo met zijn commercials en fragmenten van tv-shows lag bij alle studio's, producers, regisseurs en reclamebureaus in Hollywood, en hij had er nooit iets op gehoord. Hij had die middag nog tegen zijn agent staan foeteren omdat die hem voor The Dating Game wilde aanmelden. Bill was woedend geworden.

'Ik ben goddomme getrouwd!'

'Nou en? Je hebt het zo geheim gehouden dat niemand het weet. Denk je trouwens dat het iemand wat kan schelen?'

'Mij wel.' Maar de vraag was of Sandy er ook zo over dacht. Zou het haar genoeg kunnen schelen om af te kicken? Hij vroeg het zich af. Ze gaf nergens meer om, behalve om drugs. Al het geld dat ze met de show had verdiend was eraan opgegaan, zoals elke cent van haar werkloosheidsuitkering opging aan coke. Wat een leven. En Harry had gelijk. Niemand wist dat ze getrouwd waren omdat Sandy's agent dacht dat het haar image kon ruïneren. Daar zouden de littekens op haar armen anders wel voor hebben gezorgd.

Zoals altijd kwam de bus na veertig minuten. Halverwege de rit naar huis concludeerde Bill dat hij haar aanblik niet kon verdragen, net zomin als het onopgemaakte bed, de lege koelkast en de half opgegeten enchilada's op de keukentafel. Hij vond het tegenwoordig een verschrikking om naar huis te gaan. Zelfs zijn hond was ongelukkig. Daarbij kwam dat hij zich schuldig voelde. Verdiende hij maar genoeg om een particuliere kliniek te kunnen betalen waar het afkicken haar gemakkelijker werd gemaakt. Maar dat kon hij voorlopig wel vergeten. Hij was tweeëndertig, getrouwd met een junk, en hij was het werkloze acteursbestaan spuugzat. Hij was de afgelopen maanden op elke mogelijke auditie afgestapt, en niemand wilde hem hebben. Eerder dit jaar had hij twee grote commercials gedaan, maar ook dat geld was opgegaan. Hij zou uiteindelijk wel iets krijgen voor herhalingen, maar dat kon nog wel even duren. In de tussentijd zou hij geld van zijn agent moeten lenen. Dat was al eerder gebeurd, en Harry, de goeie oude zak, had er nooit een punt van gemaakt. Hij was degene die Bill altijd had voorgehouden dat hij het ooit helemaal ging maken. Maar wanneer? Jezus, hij had nu werk nodig, en wel heel dringend. Hij was echt de wanhoop nabij.

Hij staarde naar het langskomende verkeer en besloot eerder uit te stappen om een biertje te pakken bij Mike's Bar. Hij kwam er al zo'n veertien jaar sinds hij van New York vol hoop naar de ucla was gegaan. Toen was hij ervan overtuigd dat hij een grote toekomst tegemoet ging. Wist hij het nu maar net zo zeker. De enige die er nog in geloofde was Harry, zijn agent.

Hij kneep even zijn ogen samen toen hij Mike's Bar binnenliep. Het was er even armoedig en donker als altijd. Het stonk er naar bier en het zat vol met werkloze acteurs, tot de barkeepers toe, zoals Adam, die nu dienst had. Ze hadden op dezelfde school gezeten en kenden elkaar al jaren. Hij kende Sandy ook. Vier knappe mannen in jeans stonden bij het poolbiljart en er zaten groepjes mannen aan tafeltjes te praten over rollen die ze hadden gekregen of waarvoor ze auditie hadden gedaan. Het publiek bestond voornamelijk uit mannen, maar er waren ook een paar vrouwen. Bill ging aan de bar zitten, bestelde een biertje, en vertelde Adam over zijn pech bij de commercials waarvoor hij zich had aangemeld. Onder het praten strekte hij zijn lange benen en had het gevoel dat hij kilometers had gelopen, voor niets.

'Een van die gasten vond dat ik er te jong uitzag, een ander vond me te sexy, en de derde wilde weten of ik homo was. Vreselijk. Ik begin eruit te zien als een seksverslaafde nicht met een babyface.'

Adam schoot in de lach. Hij had net een keer in een tv-serie mogen figureren, en ze hadden hem beloofd dat hij gauw weer terug mocht komen. Hij was nooit zo ambitieus geweest als Bill Warwick en voelde zich volmaakt tevreden achter de bar van Mike's, maar hij wist alles van de problemen in de business.

'En mijn agent wil me in The Dating Game hebben. Ik begin te geloven dat mijn ouwe heer gelijk had en dat ik beter in de verzekeringen had kunnen gaan.' Bill rolde met zijn ogen.

'Niet opgeven, jongen,' zei Adam, toen hij een biertje voor Bill neerzette. 'Vandaag of morgen krijg je de rol van je leven.'

'Weet je,' zei Bill ernstig, 'ik begin daar zo langzamerhand aan te twijfelen. Het is net als gokken. Sommige mensen winnen nu eenmaal nooit. Ik heb het gevoel dat het er voor mij niet meer in zit.'

'Gelul,' zei Adam opgewekt. Maar Bill voelde zich uitgeput en terneergeslagen. De hitte en de afwijzingen waren hem te veel geworden. Hij herinnerde zich de zomers uit zijn jeugd op Cape Cod. Hij had nooit kunnen wennen aan die hete Californische zomers. Sandy was in L.A. geboren en voelde er zich thuis. Ze voelde de hitte nauwelijks, ze voelde bijna helemaal niets meer.

'Hoe is het met Sandy?' Het was alsof Adam zijn gedachten had geraden. Maar hij zag meteen dat dit onderwerp Bill niet zou opvrolijken toen die moedeloos zijn schouders ophaalde.

'Gaat wel... zoals altijd...' Hij keek op naar Adam. 'Het kan zo niet langer.'

'En methadon?' Adam wist dat Sandy al een tijdje aan de heroïne was. Hij had genoeg gezien om de symptomen te herkennen. De laatste keer dat ze hier met Bill was geweest had ze hem cocaïne aangeboden. Bill was woedend geweest en ze waren meteen vertrokken. Adam wist hoe Bill leed onder haar verslaving en hij voelde met hem mee. Een paar jaar terug had hij hetzelfde doorgemaakt met een meisje uit Newport Beach, en na een jaar had hij het ten slotte opgegeven. Haar ouders hadden haar van de ene ontwenningskliniek naar de andere gebracht, en uiteindelijk had ze een overdosis genomen in een louche hotelletje in Venice.

'Ik heb al van alles geprobeerd. Ze wil het gewoon niet horen. Ze kan alleen maar aan drugs denken. Ze gaat niet eens meer naar audities. Bij de laatste was ze trouwens half buiten westen. Zal een goeie indruk op de regisseur hebben gemaakt.'

'Ze krijgt nergens meer een poot aan de grond als ze niet uitkijkt,' zei Adam somber. Hij wist dat dat punt al was bereikt.

Bill bleef in gedachten verzonken toen Adam andere klanten ging bedienen. Hij bestelde uiteindelijk een hamburger. Tegen achten stapte hij weer op de bus en twintig minuten later was hij thuis. Hij verwachtte dat Sandy half bewusteloos lag te slapen of dat ze zo high was als een vlieger, maar het huis was verlaten. Er heerste de gebruikelijke wanorde. Het bed was niet opgemaakt, de vuile vaat niet afgewassen en hun kleren lagen verkreukeld op de vloer. De sint-bernardshond sprong uitgelaten op hem af en drukte zijn grote kop liefdevol tegen zijn been.

'Hé, ouwe jongen... Waar is Sandy?' Ze had geen briefje achtergelaten, maar hij nam aan dat ze weg was voor een afspraak met haar dealer. Aan drugs komen was een fulltime job geworden waaraan ze meer tijd besteedde dan aan haar carrière. Hij keek naar de foto die vorig jaar vlak voor hun trouwen was genomen. Met een schok besefte hij hoe ze sindsdien was veranderd. Ze was na die tijd zeker tien kilo afgevallen en ze had een glazige blik in haar ogen gekregen. Haar haar zag er onverzorgd uit en ze gaf niet meer om kleding. Het interesseerde haar niet meer hoe ze eruitzag. Bij die gedachte voelde hij weer de vertrouwde woede opkomen. Hij begon de rommel op te ruimen, terwijl de hond kwispelend achter hem aan liep in de hoop iets te eten te krijgen. Zelfs hondenvoer was er niet in huis, zag Bill, toen hij in de keukenkastjes zocht. Hij maakte twee blikken cornedbeef open en schepte de inhoud in de etensbak van de hond. Terwijl de sint-bernard innig gelukkig stond te smikkelen, gooide Bill de beschimmelde etensresten weg en verzamelde de vuile borden in de gootsteen.

'Shit...' mompelde hij bij zichzelf, maar zijn woede maakte plaats voor verslagenheid toen hij hun slaapkamer binnenliep. Het was deprimerend zo te moeten leven. Hij had zelfs een hekel gekregen aan het huisje dat hij ooit zo leuk had gevonden. Het was een hovenierswoning die deel uitmaakte van een groot landgoed en die hij voor honderd dollar per maand huurde. De eigenaar mocht hem graag en wist dat hij een berooide acteur was. Hij woonde er nu drie jaar en het was er altijd schoon en opgeruimd geweest voordat Sandy bij hem introk. Nu was het overal een puinhoop.

Hij had de slaapkamer weer redelijk op orde gebracht en ook de lakens verschoond toen hij achter zijn bureau ging zitten en in de la naar de envelop zocht die hij daar had neergelegd. Ineens wilde hij controleren of hij er nog steeds was. Daar zat al het geld in dat hij nog bezat. Achthonderd dollar. Om Sandy niet in verleiding te brengen had hij er niets over gezegd, maar ze had hem toch gevonden. De envelop lag er nog, maar het geld was weg. Met tranen in zijn ogen stond hij op en liep langzaam naar de badkamer. Hij werd misselijk van de aanblik die hem daar wachtte. Hij zag het niet voor de eerste keer, maar nu vond hij het nog weerzinwekkender. Ze had haar injectienaald, watten en lepel achtergelaten op het plankje naast de wc. Ze nam niet eens meer de moeite de attributen van haar verslaving te verbergen. Hij kon wel janken terwijl hij naar de spuit stond te staren. Dit was niet meer te verdragen. Ze had hun allerlaatste centen verspoten en hij kon bij niemand meer terecht. Hij verdomde het om op z'n tweeëndertigste bij zijn vader te gaan bedelen. Dan liever een baantje bij een benzinepomp of bij Mike's. Er waren genoeg andere acteurs die hetzelfde deden. Hij zou meteen Adam bellen om te vragen of hij iemand achter de bar of voor de bediening nodig had. Op datzelfde moment ging de telefoon. Het was Sandy. Ze klonk totaal van de wereld, en hij wilde nu even niets van haar weten.

'Hé, schatje...' begon ze, waarna haar stem begon weg te sterven. Hij dacht aan de spuit in de badkamer.

'Ik wil nu niet met je praten.' Hij was blij dat ze niet was thuisgekomen, want hij had haar wel kunnen vermoorden. Hij vroeg niet waar ze was of met wie. Het kon hem niet meer schelen. Hij voelde een hartgrondige afkeer voor haar en haar vrienden. Niet dat hij zelf zo'n lieverdje was geweest, want hij had in zijn studententijd genoeg dope gebruikt om verdraagzaam om te gaan met uitspattingen van anderen, maar dit was iets anders. Dit was zelfvernietiging en hij wenste niet met haar ten onder te gaan. Hij begon zich af te vragen of ze nog wel te redden was.

'Wat wil je?' vroeg hij kortaf. Hij haatte haar op dat moment, ook al was ze niet helder genoeg om het door te hebben. 'Ik heb geen geld meer, dus wat dat betreft zijn we uitgepraat. Mijn laatste centen heb je in je arm gespoten. Ik weet niet hoe we nu nog aan eten moeten komen, ook al zal je dat een rotzorg zijn, maar Bernie en ik hebben nu eenmaal die merkwaardige behoefte om...'

'Ik... eh... je... moet me helpen...' Ze was zo stoned dat zijn maag zich omdraaide van afkeer. Hij wilde niets met haar te maken hebben. Nu niet. Misschien wel nooit meer.

'Bel maar iemand anders. Ik heb het helemaal gehad.'

'Bill... nee... wacht...' Ze klonk angstig, en onwillekeurig maakte hij zich zorgen over haar, ook al wilde hij er niet aan toegeven. 'Ik ben opgepakt.' Ze klonk als een klein meisje. Hij liet zich zwaar in een stoel zakken.

'Shit. Waar ben je?'

'In een cel op het politiebureau.'

'Jezus! En nu? Besef je dat ik door jou geen geld heb om je op borg vrij te krijgen?'

'Kun je niet wat eh... lenen... van iemand?' Ze had de grootste moeite haar hoofd bij het gesprek te houden. Bill zuchtte. Het was al de derde keer dat dit gebeurde, en één keer had ze bijna een overdosis genomen. Hij had de politie moeten bellen, en in een ambulance naar het ziekenhuis hadden ze haar in leven proberen te houden. Ze had het maar net gehaald.

'Waar word je van beschuldigd?'

Hetzelfde als altijd, natuurlijk. Het in bezit hebben van drugs.

'Dat ik drugs bij me had... en... eh... nog wat dingen...' Ze begon te huilen. 'Kun je me hier weghalen? Ik ben zo bang.'

'Christus,' mompelde hij, en hij zocht naar een sigaret. Hij was vijf jaar geleden gestopt met roken, maar door haar was hij onlangs weer begonnen. Er waren dagen dat hij zich afvroeg of hij er niet aan onderdoor ging door met haar samen te leven, zonder werk en zonder geld.

'Misschien is het wel goed voor je om een tijdje opgesloten te zitten.'

Maar hij wist dat het een kwestie van tijd was voordat iemand erachter kwam wie ze was en de kranten er lucht van kregen. 'Voormalige ster van Diner op zondag gearresteerd wegens bezit van cocaïne,' of iets dergelijks, en dan kreeg je de roddelpers en de paparazzi op je dak. En daar wilde hij haar niet aan blootstellen, en zichzelf al helemaal niet, voor het geval iemand ontdekte dat ze getrouwd waren. Ze maakte hem te schande en zijn agent begon nerveus te worden.

'Bill... Ik moet ophangen...' Hij hoorde stemmen voordat ze de hoorn op de haak legde, harde, ruwe, snauwende stemmen van politieagenten, en ineens drong het tot hem door waar ze was en hoe ze zich moest voelen. Ze was totaal hulpeloos, en ook al had hij er genoeg van haar steeds uit de nesten te moeten halen, hij had geen andere keus. Hij nam een trek van zijn sigaret en belde zijn agent.

'Luister, sorry dat ik je thuis bel, maar er is iets gebeurd... Kan ik wat geld van je lenen?'

Het was even stil voordat Harry reageerde. Hij had het volste vertrouwen in Bill en hij zou alles voor hem doen.

Hij wist dat Bill hem ooit zou terugbetalen. 'Natuurlijk, jongen. Hoeveel?'

Bill kreunde inwendig. Hij had Sandy niet gevraagd wat de borgsom was. Hoe dan ook, veel kon het niet zijn.

'Zullen we zeggen zevenhonderd dollar om aan de veilige kant te blijven?'

'De veilige kant van wat? Heeft Sandy het weer eens verkloot?' Harry wist van haar verslaving en hij moest niets van haar hebben. Wat hem betrof kon Bill Warwick haar missen als kiespijn. Ze zorgde alleen maar voor problemen. Bill had er de afgelopen maanden niet erg vrolijk uitgezien, en Harry begreep ook waarom. Maar Bill was niet in de stemming om zijn hart uit te storten, en zeker niet tegen zijn agent.

'Nee, met haar is alles oké. Onze hond moest dringend worden geopereerd, vandaar.'

'Ik begrijp het. Kom morgen maar naar mijn kantoor.'

'Kan het vanavond niet?'

Aan zijn stem kon Harry horen dat het wel met Sandy te maken had, maar het was zinloos erop door te gaan. Bill hield er die antieke opvatting op na dat hij als echtgenoot verantwoordelijk voor haar was. Afgezien daarvan was hij nog steeds een beetje verliefd op haar, althans op het meisje dat ze was geweest toen hij haar leerde kennen en dat niet langer bestond. Maar uit jarenlange ervaring wist Harry dat het geen zin had om met zijn cliënten over hun vrouwen te discussiëren.

'Oké, oké, ik heb thuis ook nog wel wat cash. Kom maar wanneer het je schikt.'

Bill slaakte een zucht van opluchting en drukte zijn sigaret uit. Hij keek op zijn horloge. 'Over een uurtje ben ik bij je.' Het viel niet mee om de ridder op het witte paard te spelen wanneer je aangewezen was op openbaar vervoer, en zeker niet in L.A. Maar Bill liep zijn huis uit en de heuvel af naar de bushalte. Binnen een uur was hij bij Harry's huis aan de rand van Beverly Hills, en vervolgens binnen een halfuur bij het politiebureau van Hollywood, waar hij ontdekte dat Sandy in een cel zat met twee zwarte mannen en nog een meisje. Ze waren allemaal aangehouden wegens het in het bezit hebben van drugs en op verdenking van dealen, en Sandy en het meisje bovendien voor prostitutie. Met samengeknepen lippen telde Bill de biljetten af voor Sandy's borgsom. Enkele minuten later strompelde ze angstig en ellendig op hem af. Hij ving haar op in zijn armen.

Zonder iets te zeggen liep hij met haar naar buiten en wenkte hij een taxi. Pas toen ze in de auto zaten, zag hij hoe smerig en verlopen ze eruitzag terwijl ze rillend en huilend naast hem zat. Ineens zag hij haar zoals ze was: ziek, kapot, verloederd en vervuild. Maar de gedachte dat zijn vrouw wegens prostitutie was opgepakt deed hem nog het meeste pijn. Ze deed alles om aan drugs te komen. Behalve dat ze geld van hem stal, verkocht ze ook haar lichaam aan een vreemde. Hij zei geen woord tegen haar toen hij het huisje binnenliep en zij hem volgde. De hond sprong uitgelaten op hem af. Sandy liet zich op de bank vallen terwijl hij naar de badkamer liep om een bad voor haar klaar te maken. Hij pakte haar spuit met toebehoren op en gooide alles in de pedaalemmer. Daarna liep hij de woonkamer in.

'Ga een bad nemen.' Hij wilde dat ze het vuil van zich afspoelde, maar ze wisten allebei dat het onmogelijk was. Hij vroeg zich af hoe vaak ze de hoer had uitgehangen om geld voor een shot te krijgen.

Opnieuw voelde hij tranen in zijn ogen toen hij naar haar keek. Ze was op de bank in slaap gevallen, en meer dan ooit zag ze eruit als een hoopje ellende. Het deed hem pijn haar zo te zien, en het verbaasde hem dat niemand de krant had gebeld voordat ze uit de politiecel werd vrijgelaten. Dat was hen tenminste bespaard gebleven.

Maar de volgende ochtend stond het op pagina 4 van de Los Angeles Times, sandy waters opgepakt wegens drugs luidde de kop boven het artikel. Bill kromp in elkaar toen hij bij hun laatste koffie het stuk las waarin alle beschuldigingen tegen haar werden opgesomd. Eerder die ochtend had hij Adam al gebeld en met hem afgesproken dat hij die dag bij Mike's Bar zou gaan werken. Hij had verdomd veel geluk gehad dat een van de obers de week daarvoor ontslag had genomen en dat zijn baan was vrijgekomen. Nu kon hij tenminste eten kopen. De pot op met die audities. Hij was er trouwens toch niet voor in de stemming.

Sandy stond bleek en breekbaar in de deuropening terwijl hij de krant las. Ze zag er doodziek uit. Bill zou medelijden met haar hebben als hij niet zo walgde van wat er gisteravond was gebeurd. Hij was vastbesloten niet meer aan dit spel mee te doen. Het was voorbij.

'Staat er iets in?' Beverig ging ze aan de keukentafel zitten. Ze zag eruit als een twaalfjarig kind met een terminale ziekte. Uitgemergeld en bleek, maar met nog steeds prachtige ogen in haar smalle, fijngetekende gezicht. Haar lange zwarte haar hing dof en klitterig over haar schouders en er lag een berouwvolle blik in haar ogen toen ze naar haar man keek.

'Het spijt me, Bill,' fluisterde ze.

'Mij ook,' antwoordde hij, zonder haar aan te kijken. 'En om antwoord op je vraag te geven: ja, het staat er allemaal in.' Het enige wat ze hadden weggelaten was dat ze met Bill was getrouwd, om de eenvoudige reden dat ze het niet wisten.

'Jezus, Tony vermoordt me.' Tony was haar agent. Bill keek ongelovig naar haar op. Maakte ze een grapje? Ze was gearresteerd wegens prostitutie, en Tony zou haar vermoorden? Was Tony belangrijker dan hij, haar man? Belangrijker dan hun trouwbelofte? Maar hij zei niets. Hij stak een sigaret op en richtte zijn aandacht weer op de krant. Het liefst was hij het huis uitgerend, maar eerst moest dit worden uitgesproken.

'Wat ga je nu doen?' Hij dwong zichzelf haar in de ogen te kijken, hoeveel pijn het hem ook deed.

'Een advocaat inhuren, denk ik.' Ze haalde haar schouders op en schudde haar haar naar achteren.

'O ja? En waarvan dan wel? Of levert je nieuwe carrière daar genoeg geld voor op?' Haar gezicht vertrok bij die cynische woorden, maar deze keer kon het hem niet schelen. 'Volgens mij ben je beter af in een ontwenningskliniek voordat je wat dan ook onderneemt.'

'Ik kan het zelf wel af.' Dat had hij al zo vaak gehoord en nu was hij het zat.

'Gelul. Niemand kan dat in z'n eentje. Je hebt hulp nodig. Zorg dat je die krijgt.' Hij kon het niet voor haar regelen. Ze moest het zelf willen, anders zou geen kliniek haar accepteren. Hij had het al talloze keren eerder geprobeerd, maar het was iedere keer weer op niets uitgelopen.

'En wat gebeurt er met ons?' Ze keek hem onderzoekend aan, maar hij wendde zijn blik af. 'Ik heb het gevoel dat je het zo'n beetje gehad hebt.'

'Vind je het gek, na gisteravond?'

'Omdat ik ben opgepakt, bedoel je?' Ze zag er zo hulpeloos en broos uit dat hij moest vechten tegen zijn medelijden.

'Het gaat erom waarvoor je bent opgepakt, Sandy. Of weet je dat niet meer?'

Hij zag haar nerveus in haar stoel schuiven en besefte dat het niet alleen schuldgevoel was. Ze had een nieuwe shot nodig, zoals tegenwoordig altijd zodra ze opstond.

'Dat betekent helemaal niks... Dat weet je best. Ik had alleen wat geld nodig...'

'Wat toevallig, ik ook. Maar ik ben niet naar Sunset Strip gegaan om mijn kont aan de eerste de beste voorbijganger te verkopen. Ik heb nu eenmaal andere opvattingen over ons huwelijk.' Ineens was hij weer woedend. Hij had haar altijd als een onschuldig kind beschouwd, een kind met een verschrikkelijk probleem. Maar het was veel erger. Haar leven was gebaseerd op een suïcidale obsessie.

'Het spijt me.' De woorden waren niet meer dan een fluistering in de stille keuken, waar verder alleen het gehijg van de hond in zijn mand in de hoek hoorbaar was. 'Het spijt me heel erg.' Nerveus stond ze op, alsof ze ineens een vreemde tegenover zich had. Ze had die blik in haar ogen die hij maar al te goed kende. De blik die zei: wat je ook zegt, ik heb het nu nodig. De blik die hun huwelijk kapot had gemaakt.

'Waar ga je heen?'

'Ik moet weg.' Ze had nog steeds de kleren van de vorige avond aan, en ze had niet haar haar gekamd of haar tanden gepoetst. Ze pakte haar handtas op en keek om zich heen. Bill kreeg het gevoel dat hij haar niet terug zou zien en werd ineens bang. Hij legde de krant neer en stond op.

'Jezus, Sandy, je bent gisteravond opgepakt. Zou je je niet even gedeisd houden?'

'Ik moet heel even naar iemand toe.'

Met enkele passen was hij bij haar en greep haar bij de arm. 'En nu is het afgelopen! Ik breng je naar het ziekenhuis. Nu meteen! Het zal me een rotzorg zijn als je me nooit meer wilt zien, maar ik laat je niet doorgaan totdat je met een overdosis of met een mes in je lijf ergens in de goot ligt. Hoor je me?'

Ineens begon ze te huilen, van spijt, van ellende, vanwege haar liefde voor hem, vanwege de dwingende kracht van haar verslaving. Hij huilde ook toen hij haar in zijn armen nam en zich afvroeg wat er met het meisje was gebeurd van wie hij zoveel had gehouden.

'Het spijt me zo, Billy... Het spijt me zo...'

Ineens wilde hij niets liever dan haar redden. 'Alsjeblieft, schatje... Ik zal de hele dag bij je blijven... Ik blijf bij je in het ziekenhuis.' Ze schudde haar hoofd terwijl de tranen over haar wangen stroomden. 'Ik kan het niet...'

'Waarom niet?'

'Ik heb er de kracht niet voor,' fluisterde ze. Hij trok haar dichter naar zich toe. Ze was zo mager dat hij alleen maar botten voelde, maar dat kon hem niet schelen. Hij wist dat hij diep in zijn hart nog steeds van haar hield.

'Die heb je wel. En anders ben ik sterk genoeg voor ons allebei.'

'Nee.' Ze maakte zich langzaam van hem los en streek met trillende hand het haar uit zijn ogen. 'Ik moet dit zelf doen... Als ik zo ver ben...'

'En wanneer is dat?'

'Dat weet ik niet... Nu nog niet...'

Hij voelde een ijzeren greep om zijn hart. Het was alsof hij haar zag sterven. 'Ik kan niet langer wachten, Sandy...' Hoe verschrikkelijk hij het ook vond, hij wist dat hij haar niet kon helpen.

'Ik weet het...' Ze kuste hem op de lippen, en toen ze zich omdraaide zag hij dat ze haar trouwring niet meer droeg. Ineens besefte hij dat ze die moest hebben verkocht. Heel even stond ze hem aan te kijken, terwijl de hond achter hem zachtjes jankte alsof hij zich net zo ellendig voelde als zijn baas. Daarna liep ze stilletjes de deur uit. Deze keer hield hij haar niet tegen. Het zou ook geen zin hebben. Hij kon niets meer doen. Helemaal niets. Hij veegde de tranen van zijn wangen en voelde weer nieuwe opkomen toen hij bedacht hoe het vroeger was... Hoe mooi ze was geweest en hoe gek ze toen op elkaar waren. Ze hadden elkaar nog maar twee jaar terug ontmoet, maar het leek een eeuwigheid geleden. Een leven lang in de diepten van de hel met een vrouw van wie hij ooit had gehouden, van wie hij nog steeds hield, hoewel ze allang niet meer bestond. De vrouw die de vorige avond was opgepakt wegens prostitutie kende hij niet... Ze betekende niets voor hem.

4

De grote witte villa in Pasadena was in l-vorm gebouwd. In de voortuin stonden rozenstruiken keurig in het gelid en een uitgestrekt gazon helde af naar een groot, rechthoekig zwembad vol uitgelaten tieners die aan het volleyballen waren.

Een mooie vrouw met een magnifiek lichaam lag roerloos in haar zwarte bikini te zonnebaden. Haar zachte huid glansde van de olie en kleurde licht in de vroege ochtendzon. Ze had een grote strohoed over haar gezicht getrokken, en er lag een stapel handdoeken naast haar. Het bovenstuk van haar bikini was te klein voor haar volle, stevige borsten, waaronder haar romp versmalde tot een wespentaille, die welfde naar ronde, sensuele heupen en lange, slanke benen. Ze had het lichaam van een schoonheidskoningin, die ze twintig jaar geleden ook was geweest nadat ze van Buffalo naar Pasadena was verhuisd. Jane Adams was negendertig en niets aan haar lichaam verried dat ze drie kinderen had gebaard.

Ze opende een van haar grote blauwe ogen en tuurde vanonder de hoed naar het zwembad om zeker te weten dat alles daar goed ging. Daarna gaf ze zich weer over aan de zon. Ze droeg geen sieraden, op een smalle gouden trouwring en eenvoudige oorringen na. Niettemin ademde het huis weelderige luxe uit en stond er een Mercedes stationcar in de garage voor haarzelf en een Volvo voor het dienstmeisje en de kinderen. Haar man was die ochtend in zijn Mercedes sedan naar kantoor gereden.

'Hé... Hier met die bal... Kom op!' De bal vloog het zwembad uit en kwam in de buurt van haar stoel terecht. Ze schoot overeind, trok haar bikinitopje recht en rende op de bal af. De jongens in het zwembad staarden naar haar, tot grote ergernis van haar zoon. Hij kon het niet hebben dat zijn vrienden naar haar keken. Meestal viel er weinig te zien, want doorgaans was haar lichaam goed bedekt. Ze hield niet van lage decolletés of rokken met split. Ze zag er altijd respectabel uit in katoenen bloesjes, wikkelrokken en espadrilles. Dan viel ze eigenlijk nauwelijks op. Gewoon een mooie vrouw met een lief gezicht en een warme glimlach. Ze had rood haar en sproeten op haar borst en armen, en grote blauwe ogen. 'Hebben jullie al trek?' riep ze, toen ze de bal teruggooide, maar de kinderen waren al weer in hun spel verdiept. Ze zorgde altijd voor dienbladen met broodjes en een koelkast vol frisdrank. Na achttien jaar moederschap wist ze wat kinderen lekker vonden. Jason ging in september naar de universiteit van Santa Barbara. De twee meisjes, Alyssa en Alexandra, zaten nog op de middelbare school. Alexandra zeurde constant om een eigen auto omdat de Volvo naar haar idee te groot en te oud was. Ze wilde iets sportievers, zoiets als de Triumph die haar vader aan Jason had gegeven toen hij achttien werd. Jane glimlachte terwijl ze zich weer uitstrekte. Wat een verschil met haar eigen jeugd in Buffalo. Voor haar geen auto om in de vrieskou naar school te gaan. Op haar zestiende was ze van huis weggelopen. Ze kwam in New York terecht en werkte daar net zo lang tot ze genoeg geld had om naar L.A. te gaan. Los Angeles... Hollywood... Het land van haar dromen. Daar had ze haar eerste schoonheidswedstrijd gewonnen. Ze was toen zeventien. Ze had reclamewerk gedaan en hamburgers in drive-ins geserveerd. Ten slotte had ze een rolletje in een horrorfilm gekregen. Ze was negentien toen ze Jack Adams ontmoette en ze was tot over haar oren verliefd op hem geworden. Hij was toen drieëntwintig, had op Stanford gezeten, en werkte op het kantoor van zijn vader. Ze had nog nooit zo'n knappe, goed verzorgde man ontmoet. Bij hun vierde afspraakje had hij haar mee naar huis genomen om haar kennis te laten maken met zijn ouders. Hij had gezegd wat ze moest aantrekken, wat ze moest zeggen en wat ze moest doen. Zijn ouders woonden in een prachtig huis op Orange Grove. Jane had tegen hen en hun zoon opgekeken. Jack was zo volwassen, zo'n echte man, en fantastisch in bed. Hij was de liefste man die ze ooit had gekend, totdat hij erop begon aan te dringen dat ze haar carrière opgaf. Acteren was altijd haar grote droom geweest, en ze wist dat ze het ver zou brengen zolang ze maar doorzette. Maar Jack wilde er niet van horen. Hij haatte de plek waar ze woonde, hij haatte haar vrienden, de films die ze maakte. Hij haatte alles wat ze deed, behalve de manier waarop ze zich aan hem overgaf terwijl ze de liefde bedreven. Wanneer hij zijn hoofd tussen haar benen in haar goudkleurige kroezige nestje begroef, dan wist hij dat hij haar nooit zou opgeven, wat zijn ouders ook zeiden. Ze vonden haar een ordinaire slet; zijn moeder had haar zelfs een keer voor hoer uitgemaakt. Toch weigerde hij haar op te geven. In plaats daarvan dwong hij haar haar dromen op te geven. Ze was nog geen eenentwintig toen ze ontdekte dat ze zwanger was. Toen ze het hem snikkend vertelde en zei dat ze zich in Tijuana kon laten aborteren, wilde Jack dat ze het kind zou krijgen. Diezelfde avond vroeg hij haar ten huwelijk, en twee weken later trouwden ze in een kleine kerk in de buurt van zijn ouderlijk huis. Daarmee kwam een eind aan de horrorfilms en aan haar carrière. Ze werd mevrouw John Walton Adams III. Zes maanden later werd Jason geboren, een stevig, vrolijk jongetje met rood haar. Het was een schatje, en Jack was zo lief voor haar dat ze de wereld die ze had opgegeven nauwelijks miste. Die eerste vijf jaar had ze er trouwens nauwelijks tijd voor. Alexandra werd geboren toen Jason twee was, en Alyssa twee jaar later. Alexandra leek op Jack, en Alyssa op niemand, ook al zei Jacks moeder dat ze haar aan een tante deed denken. Ze vormden een volmaakt gezin waar Jane met liefde voor zorgde. Overdag had ze er haar handen vol aan, en 's avonds eiste Jack al haar aandacht op. Hij scheen maar geen genoeg van haar te krijgen. Dag en nacht verlangde hij naar haar. Soms nam hij haar in de badkamer terwijl de kinderen tv keken of aan het eten waren. Elke avond bedreven ze de liefde, ook als ze te moe was om te denken, te praten of te eten nadat ze de hele dag achter de kinderen had aangerend. Soms had ze het gevoel dat ze geen tijd had voor zichzelf, maar dat kon haar eigenlijk niet schelen. Ze wilde de perfecte echtgenote en moeder zijn en iedereen tevreden en gelukkig maken. Zelden dacht ze aan zichzelf. Ze was alleen maar dankbaar dat ze het na Buffalo zo ver had gebracht en ze genoot ervan de vrouw van Jack Adams te zijn, de mooiste rol van haar leven.

Pas toen de kinderen naar school gingen, begon ze terug te verlangen naar de carrière die ze voor haar man had opgegeven. Ze was toen zevenentwintig en nog even mooi als tien jaar geleden. Jack zorgde voor alles. Hij betaalde de rekeningen, vertelde haar met wie ze moest omgaan, wat ze moest doen en wat voor kleren ze moest dragen. Hij smeedde haar naar zijn perfecte droombeeld. Het enige wat er niet bij hoorde was haar liefde voor het werk dat ze had gedaan. Soms zei ze dat ze ernaar terug verlangde, maar hij wilde er niets van horen.

'Je hebt daar niets meer te zoeken,' zei hij nors. 'Het is een wereld van sletten en parasieten.' Ze haatte het als hij zo praatte. Ze hield van Hollywood. Sommige vrienden miste ze nog steeds, maar ze mocht hen niet meer zien. Toen hij haar eens een kerstkaart aan haar agent zag schrijven, verscheurde hij die. 'Vergeet het, Jane. Dat ligt nu allemaal achter je.' Hij wilde dat ze haar verleden zou vergeten, de mensen die ze had gekend, de illusies die ze had gekoesterd.

Alyssa was nog maar drie toen een man in een supermarkt Jane zijn visitekaartje gaf. Hij was talentenscout voor een of ander agentschap en hij nodigde haar op zijn kantoor uit voor een screentest. Ze had erom gelachen, maar was verbaasd dat hij zo aandrong. Ze had hem nooit gebeld en zijn kaartje had ze uiteindelijk weggegooid. Toch was er iets in haar wakker gemaakt dat ze al die tijd had onderdrukt.

Op een dag belde ze haar vroegere agent om te vragen hoe het ging, en hij smeekte haar terug te komen. Hij zei dat hij werk voor haar kon vinden. Zes maanden later, toen ze in L.A. aan het winkelen was, ging ze even bij hem langs. Hij omhelsde haar en wilde foto's van haar nemen. Naderhand had ze hem zelf nog een paar kiekjes gestuurd. Veertien maanden later kwam het bericht dat hij een rol voor haar had in een tv-serie. Ze was er geknipt voor, zei hij. Ze wees het aanbod lachend af, maar hij smeekte haar auditie te doen. Al was het maar vanwege vroeger, zei hij, voor al dat harde werken van tien jaar geleden...

Die avond lag ze er in bed over na te denken. Ze wilde dat ze die kans kon grijpen, maar ze wist dat Jack het niet goed zou vinden. Ze probeerde er met hem over te praten, maar waar moest ze beginnen? Hoe moest ze dat lege gevoel verklaren, haar eenzaamheid nu de kinderen op school zaten? Maar het enige wat hij wilde was tussen haar benen liggen. Hij weigerde naar haar te luisteren. Hij praatte nooit echt met haar. Misschien moest ze dankbaar zijn dat hij tien jaar later nog evenveel naar haar verlangde als toen ze elkaar leerden kennen. Haar vriendinnen klaagden dat hun man geen aandacht aan hen schonk, dat hij nooit meer wilde vrijen... En zij had een man die onverzadigbaar was. Hij fluisterde dingen als: 'Ik ga je vanavond neuken tot je geen pap meer kunt zeggen.' Vaak waren de kinderen in de buurt, en ze was altijd doodsbenauwd dat ze het zouden horen. Maar ze kon niet met hem praten. Hij had geen idee wat er in haar omging, en haar agent wist dat maar al te goed. Hij had het in haar ogen gezien toen ze hem in L.A. ging opzoeken, en hij zou haar niet meer laten gaan. Ze had een uitstraling die veel meer was dan seksuele aantrekkingskracht. Ze had iets warms, iets moederlijks, en tegelijkertijd was ze nog steeds de mooiste meid die hij in jaren had gezien.

Op een warme dag in juni was ze ten slotte toch naar de auditie gegaan, en ze had de zwarte pruik opgezet die ze voor dat doel had gekocht. Toen Lou haar na afloop zag, floot hij bewonderend en liet een brede grijns zien. Ze zag eruit als een jonge, sexy Gina Lollobrigida. En ze kreeg de rol. Ze wilden haar meteen hebben. Met of zonder zwarte pruik. Jane had in Lou's kantoor zitten huilen.

'Wat moet ik nou doen?'

'Je gaat weer aan het werk. Zo simpel is het.' Hij was opgewonden dat ze de rol had gekregen. Er wachtte haar een grote toekomst. Ze had meer aantrekkingskracht dan wie ook in Hollywood. Hij moest haar alleen van die klootzak afhelpen met wie ze getrouwd was.

'Wat moet ik tegen Jack zeggen?'

'Dat je weer aan het werk wilt.'

Maar zo eenvoudig was het niet. Ze had er een week slapeloze nachten van gehad. Uiteindelijk wees ze de rol af. Ze kon het Jack met geen mogelijkheid uitleggen. Hij luisterde niet naar haar. Hij wilde alleen maar seks, en als ze dan iets wilde zeggen, draaide hij haar om en nam hij haar opnieuw. Eigenlijk was het te gek voor woorden. Ze was er alleen maar om met hem te slapen, voor zijn kinderen te zorgen en zijn cliënten bij etentjes te onderhouden.

De producer van de serie dacht dat ze hem uitdaagde en verdubbelde haar honorarium. Lou belde haar vijf keer per dag. Ze was als de dood dat Jack de telefoon zou opnemen, wat op een keer ook gebeurde. Lou was slim genoeg om te zeggen dat hij verkeerd verbonden was. Uiteindelijk gaf ze toe en ging ze met de zwarte pruik in haar tas naar de studio in Burbank. Diezelfde middag tekende ze de contracten, ook al moest ze er niet aan denken hoe Jack zou reageren. Hij had meer dan eens gezegd dat hij haar het huis uit zou gooien als ze weer ging acteren. En ze wist dat het geen loze dreiging was. Hij zei dat hij de kinderen, het huis, en de rest zou houden. Het enige waar ze om gaf waren de kinderen... Het ergste was dat ze verliefd werd op de serie. Ze speelde Marcia in Verborgen verdriet met een zwarte pruik op. Elke dag werkte ze van tien tot halfvijf, en ze was 's middags op tijd thuis om de schoolverhalen van de kinderen te kunnen horen. Ze kookte en bakte voor hen, en bracht hen naar school voordat ze naar haar werk ging. Iedereen, ook Jack, dacht dat ze als vrijwilligster in een ziekenhuis werkte. Ze vertelde er zelfs verhalen over. Het 'ziekenhuis' werd haar leven, ook al was het in werkelijkheid de tv-serie. Ze hield van de mensen, de opwinding, de sfeer, en allemaal waren ze gek op haar. Ze werkte onder de naam Janet Gole, haar echte naam van lang geleden in Buffalo voordat ze naar Hollywood kwam, en als door een wonder was niemand er ooit achter gekomen. Ze meed alle publiciteit, en hoewel ze elk jaar de hoogste kijkcijfers scoorde, scheen het niemand op te vallen dat ze veel leek op Janet Gole uit Verborgen verdriet. Elke aflevering werd dagelijks live uitgezonden, en ze was gelukkiger dan ooit.

Ze kreeg andere rollen en grotere kansen aangeboden, maar die sloeg ze allemaal af. Ze kon zich niet veroorloven haar anonimiteit te verliezen, wat bij nieuwe shows onvermijdelijk was. Niet iedereen zou accepteren dat ze geen pers, interviews en publiciteit wilde. Tien jaar lang had ze in Verborgen verdriet kunnen spelen zonder haar anonimiteit en zwarte pruik te hoeven opgeven. Zelfs haar belastingen betaalde ze onder de naam Janet Gole en onder een eigen sofi-nummer, dus Jack had er nooit iets van geweten. Het was een perfect bewaard geheim.

Ze ging weer liggen nadat ze de bal naar de kinderen in het zwembad had teruggegooid. Ze was nu twee maanden vrij en dat kwam haar goed uit. Zoals elk jaar zouden ze met z'n allen een paar weken naar La Jolla gaan. Ze stond op toen ze in huis de telefoon hoorde rinkelen en liep naar binnen om op te nemen.

'Hallo, schoonheid.' Het was Lou. Hij belde haar regelmatig, soms alleen om te vragen hoe het ging. Lou, nu in de zestig, was altijd goed voor haar geweest. Ze had veel respect voor hem, en hij voor haar. Hij ging heel zorgvuldig om met hun geheim, want hij wilde haar geluk niet op het spel zetten. Maar de nieuwe regisseur gooide roet in het eten.

'Hoi, Lou.'

'Geniet je van je vakantie?' Ze meende een vreemde klank in zijn stem te horen, maar ze bedacht dat hij wel veel aan zijn hoofd zou hebben. Hij werd constant onder druk gezet door de paar sterren onder zijn clientèle en het leger van werkloze acteurs dat hem dag en nacht bestookte.

'Reken maar. Het is heerlijk om me even helemaal aan de kinderen te kunnen wijden.' Jane en haar gezin. Ze praatte nergens anders over, haar gezin, haar huis en haar kookkunst. Godallemachtig, het was maar goed dat ze geen interviews gaf, dacht hij.

'Wat is er?'

Hij zweeg om naar woorden te zoeken. Hij wist dat dit pijn ging doen, maar hij moest het haar vertellen voordat ze er op de set achter kwam. 'Ik vrees dat ik slecht nieuws heb.' Hij besloot er geen doekjes om te winden. 'Je wordt uit de serie geschreven.'

'Wat?' Dit moest een grap zijn. Haar gezicht verbleekte en haar blauwe ogen vulden zich met tranen. 'Weet je het zeker?'

'Helaas wel. De nieuwe regisseur wil een ander gezicht. Bij de eerstvolgende opname krijg je een auto-ongeluk.

Natuurlijk staat er een vorstelijke vergoeding tegenover, daar heb ik wel voor gezorgd, maar het ziet ernaar uit...' Hij hoefde niets meer te zeggen. De tranen stroomden over haar wangen. Dit was het slechtste bericht dat ze ooit had gekregen. Verborgen verdriet was haar hele leven, naast Jack en de kinderen. Ze had er bijna elf jaar in meegespeeld... Elf jaar...

'Tien jaar van mijn leven heb ik eraan gegeven, en hij...' Het gebeurde voortdurend, zeker bij tv-series. Maar voor haar was het een ramp. 'Kun je hem niet op andere gedachten brengen?'

'Ik heb alles al geprobeerd.' Hij verzweeg dat een jonger meisje haar plaats in zou nemen. Het had geen zin haar dat te vertellen. Ze lag eruit, zo was het nu eenmaal. 'Ze willen je nog één keer terug, en dan is het afgelopen.'

'Grote god!...' Ze zat huilend aan de keukentafel toen haar oudste dochter binnenkwam en haar verbaasd aankeek.

'Mam, wat is er?'

Ze schudde zwijgend haar hoofd en glimlachte dapper door haar tranen heen. Alexandra haalde haar schouders op en pakte een flesje fris uit de koelkast voordat ze weer naar buiten liep. Jane begon opnieuw te huilen.

'Ik kan het gewoon niet geloven.'

'Ik ook niet. Persoonlijk vind ik het een buitengewoon stomme zet, maar er valt weinig aan te doen.'

En nu? Ze wist dat ze nooit meer zo'n kans zou krijgen. Bij geen enkele andere serie zou ze haar anonimiteit kunnen behouden, en Jack mocht er nooit achter komen.

'Ik heb het gevoel dat er iemand is doodgegaan,' zei ze met een somber lachje. 'Waarschijnlijk ben ik het zelf.'

'Laat ze toch barsten. We vinden wel wat anders voor je.'

Ze begon opnieuw te snikken. 'Ik kan niets anders gaan doen, dat weet je best... Dit was perfect voor me...'

'Dan gaan we op zoek naar een andere dagsoap waar ze een seksbom met een zwarte pruik nodig hebben.' Ze had er inmiddels twaalf, van verschillende lengtes en in diverse stijlen. Maar ze bleef ontroostbaar terwijl ze haar neus snoot in een stuk keukenpapier.

'Ik weet niet wat ik verder nog moet zeggen, schat. Het spijt me oprecht, werkelijk.' En dat meende hij. Hij vond het verschrikkelijk haar te moeten kwetsen. Zo'n plotselinge breuk had ze niet verdiend.

'Wat moet ik nu doen?' Opnieuw snoot ze haar neus. De tranen stroomden over Haar wangen.

'Je erbij neerleggen. Je kunt weinig anders doen dan nog één keer teruggaan en afscheid nemen.' Hij maakte een notitie in zijn agenda. Hij zou haar die dag bloemen sturen, anoniem, zoals altijd. 'En ik zal voor je uitkijken naar iets anders.'

'Ik kan niets anders, Lou.'

'Laat het maar aan mij over. Ik bel je over een paar dagen.'

Ze hing op met het gevoel dat er een eind aan de wereld was gekomen. Net toen ze had opgehangen stormden elf tieners de keuken in, onder wie Jason, Alexandra en Alyssa.

'Wat is er voor de lunch?' vroeg Jason, zonder te zien dat ze gehuild had. Hij leek sprekend op Jack toen ze elkaar voor het eerst ontmoetten, en Alexandra ook, hoewel ze allebei haar rode haar hadden. Maar verder leken ze helemaal niet op haar.

Ze draaide hun de rug toe zodat ze haar betraande ogen niet konden zien, en haalde het blad met sandwiches uit de koelkast. Er waren broodjes met ham, worst, kalkoen, en een paar met spek, sla en tomaten. Met hun handen vol broodjes en cola verdwenen ze weer naar buiten, waarna ze met een zucht aan de keukentafel ging zitten. Alles was voorbij. Jack had ten slotte aan het langste eind getrokken, ook al wist hij het zelf niet. Alsof die gedachte hem lijfelijk had opgeroepen, zag ze hem op de oprijlaan uit zijn zilverkleurige Mercedes stappen. Hij zag er nog steeds jong uit met zijn blonde, hier en daar licht grijzende haar. Hij was atletisch, in topvorm, en zag er jonger uit dan drieënveertig, maar hij had harde trekken in zijn gezicht gekregen die er jaren geleden niet waren geweest. Hij was knap, maar straalde geen warmte uit. Hij glimlachte haar niet toe toen hij de keukendeur binnenkwam en zag niet het verdriet dat zo duidelijk in haar ogen was te lezen.

'Dag, lieverd, wat ben je vroeg thuis,' zei ze, terwijl hij regelrecht naar de koelkast liep om een biertje te pakken.

'Ik had een bespreking in de buurt en besloot thuis te komen lunchen.' Hij draaide zich om en bekeek haar van top tot teen zonder haar in de ogen te kijken. Hij nam een slok bier uit het blikje, trok zijn das los en gooide zijn jasje op een stoel. Ze zag de spieren onder zijn overhemd. Bijna elke dag speelde hij een partijtje tennis als hij thuiskwam. Jason en hij waren onverslaanbaar op de baan. Jane had het nooit goed geleerd en ze vonden het vreselijk als ze meedeed. 'Moet je vandaag niet in het ziekenhuis werken?'

'Ik heb deze zomer vrij, weet je nog?' zei ze glimlachend. 'O ja, dat vergeet ik steeds.' Hij keek naar haar sensuele lijf en had nergens anders oog meer voor. 'Heb je lekker in de zon gelegen?' Hij zorgde dat het hun aan niets ontbrak. Zwembad, auto's, kleren voor haar en de kinderen, elk jaar een vakantie in La Jolla, kerstvakantie op Hawaï, en toch kwam het haar voor dat er veel was dat hij niet met haar deelde en dat hij haar niet kon geven. Zichzelf bijvoorbeeld. Hij bleef altijd afstandelijk en praatte nooit met haar.

'Ik heb een oogje op de kinderen gehouden.' Ze hadden het altijd alleen maar over banaliteiten. Hij vertelde nooit iets over zijn werk en zelden over zijn collega's.

'Heb je de spullen gehaald voor La Jolla?' Hij had haar een lijstje gegeven met visgerei dat vervangen moest worden.

'Ik heb er nog geen tijd voor gehad. Ik doe het vanmiddag.' Maar opnieuw had ze het gevoel dat er een eind aan de wereld was gekomen.

Hij liep naar haar toe en duwde twee vingers ruw bij haar naar binnen onder het zwarte bikinibroekje. Het deed pijn, maar ze zei niets.

'Heb je wel tijd voor iets anders?' Het was een retorische vraag. Ze had nog nooit nee tegen hem gezegd. Hij zette zijn bierblikje neer en greep haar borsten vast. Hij perste zijn mond op de hare en beet in haar lippen. 'Wil je neuken?'

Ze was gewend geraakt aan de brute manier waarop hij de liefde bedreef, ook al was het anders geweest toen ze elkaar pas kenden. Maar na hun trouwen was hij veranderd en ging hij als een bezetene in haar tekeer, zelfs toen ze zwanger was, en dat had haar wel eens bang gemaakt, ook al had hij nooit schade aangericht. Ze had het nooit met haar arts durven bespreken.

Nu wreef hij zich tegen haar aan terwijl hij op haar onderlip kauwde, en liet haar toen glimlachend los. 'Blij dat ik thuis ben. Dit is lekkerder dan lunchen in de stad.'

Ze glimlachte, maar haar ogen deden niet mee. Hij greep haar bij de arm en trok haar mee door de lange l-vormige woonkamer. Hun slaapkamer bevond zich aan het andere eind. Vaak had ze zich afgevraagd of hij het huis met opzet zo had laten bouwen, zodat de kinderen hem niet konden horen. Hij smeet de deur achter zich dicht en deed hem op slot. Hij nam nooit de moeite de rolluiken neer te laten, maar de kinderen konden hen vanuit het zwembad toch niet zien. Bovendien keek ze liever naar de bomen terwijl hij haar op het bed drukte en haar bikini afrukte. Hij deed zijn gulp open en drong zonder voorspel bij haar naar binnen terwijl hij ruw haar borsten kneedde en in haar tepels beet. Soms beet hij tot ze gingen bloeden, maar nu bleef hij ze bewerken totdat ze zelf ook opgewonden raakte en zacht begon te kreunen. Hij trok zich terug en liefkoosde haar met zijn lippen, totdat hij met beide handen haar benen spreidde en opnieuw ruw bij haar binnendrong. Hij Het een schreeuw horen die overging in gekreun, waarna hij bevredigd op haar bleef liggen zonder de tranen in haar ogen te zien.

5

Met een knoop in haar maag liep Jane de set op. Ze zag de vertrouwde gezichten van de decorbouwers, van de geluidstechnici, van de cameraploeg. Ze waren haar allemaal even dierbaar, en zij was even dierbaar voor hen. Ze had koekjes en taarten voor hen gebakken, ze had kleertjes voor hun baby's gebreid. Ze gaf om hen allemaal en ze had hen allemaal nodig. Het waren haar enige vrienden, en nu zou ze die verliezen.

Er heerste een sombere stemming. Niemand kwam haar die dag begroeten. Iedereen wist wat er ging gebeuren. Jane moest vechten tegen haar tranen toen de regisseur de scène van het ongeluk beschreef zonder iets te zeggen over wat hij haar werkelijk aandeed, dat hij haar een rol ontnam die ze tien jaar had gekoesterd. Eigenlijk was dit de eerste dag van haar elfde seizoen. De eerste en de laatste. Ze wilde niet eens meer terugdenken aan de tijd toen het allemaal begon. Het was onverdraaglijk.

Ze ging naar haar kleedkamer boven en pakte haar spullen in de koffer die ze had meegenomen. Vier andere zwarte pruiken, een trui, een joggingpak en een short die ze tussen de opnames door af en toe had gedragen. Er lagen ook nog een paar slippers, potjes make-up en flesjes nagellak. Ze pakte alles in en hoopte vurig dat ze de laatste scène kon spelen zonder haar zelfbeheersing te verliezen. Ze wist wat een schok het voor de kijkers zou zijn, en net als Lou vond ze dat de regisseur een grote fout maakte. Het gerucht ging dat tegen Kerstmis alle vertrouwde gezichten verdwenen zouden zijn.

Toen ze beneden kwam, hadden de stand-ins hun plaats al ingenomen zodat de belichting kon worden ingesteld. Ineens benijdde Jane hen. Ze zou graag als stand-in zijn gebleven, als wat dan ook... Ze had het gevoel dat ze voor het eerst alleen van huis ging. Het was makkelijker geweest om afscheid te nemen van Buffalo dan van haar geliefde serie.

Er waren vijfentwintig tot dertig mensen op de set, waar de wanden nu op hun plaats gleden. Het leek een eeuwigheid voordat de waarschuwingsbei voor de laatste keer klonk, de airconditioning werd afgezet om het lawaai te weren, en het lampje aanflitste dat aangaf dat de uitzending was begonnen.

De scène was nog erger dan Jane had gevreesd. Terwijl ze een close-up maakten van haar gezicht bij het fatale auto-ongeluk dat een einde aan haar carrière maakte, waren haar tranen en snikken oprecht, evenals haar laatste kreet voordat ze flauwviel.

De regisseur was verdwenen toen de rest van de cast haar naar haar kleedkamer hielp. Er was geen afscheidsfeestje. Wel waren er met tranen overgoten omhelzingen en beloftes om contact met elkaar te houden. Onderweg naar huis huilde Jane aan één stuk door terwijl ze een akelig ziekenhuisverhaal probeerde te verzinnen om haar betraande gezicht voor haar gezin te verklaren. Thuis wachtten Lou's bloemen haar op. Gelukkig kwamen de kinderen die dag laat uit school. Jason woonde op de campus van Santa Barbara en de meisjes hadden die middag hockeytraining. Zelfs Jack liet haar met rust. Hij belde om te zeggen dat hij onverwacht naar een bespreking moest en niet voor negen uur thuis zou zijn.

Ze ging op bed liggen en huilde nog urenlang. Zelfs de telefoon nam ze niet op. Ze wilde met niemand praten.

Haar leven in Verborgen verdriet was verleden tijd, haar carrière was voorbij, net zoals Jack lang geleden had gewild. Nu strekte een grauwe toekomst zich voor haar uit. Gelukkig sliep ze al, met haar kleren nog aan, toen Jack die avond thuiskwam. Hij had zo veel gedronken dat hij als een blok in slaap viel. Hij had geen idee wat ze had doorgemaakt, wat ze de afgelopen tien jaar had gedaan. Hij wist nauwelijks wie ze was.

6

Tegen vier uur 's middags was Bill Warwick moe na de hele dag bij Mike's te hebben bediend. Het was nu even rustig. Er zaten nog wat klanten aan de bar en een paar waren aan het biljarten. Terwijl hij een praatje met Adam maakte, ging de telefoon die op de bar stond.

'Voor jou.' Bill keek hem verbaasd aan toen Adam hem de hoorn aanreikte, en hij vroeg zich af of het Sandy was. Hij wist niet meer of hij haar had verteld dat hij hier werkte. Hij had zich de hele dag zorgen over haar gemaakt. Hij vroeg zich af waar ze was, en hoe stoned ze was. Maar het was Sandy niet. Het was Harry, zijn agent.

'Hé, Bill.'

'Hoe heb je me hier gevonden?'

'Het nummer stond op je antwoordapparaat. Waar zit je?' Hij was helemaal vergeten dat hij het nummer op het antwoordapparaat had achtergelaten.

'Ik ben voor de verandering eens aan het werk. Als kelner in mijn stamkroeg.'

'Zeg maar dat je ontslag neemt.'

'Heb ik daar een reden voor? Een hoofdrol in een film misschien?' vroeg Bill sarcastisch.

'Wat zou je denken van een rol in de nieuwe serie van Mel Wechsler?' Het was even stil toen Bill voor zich uit staarde en zich afvroeg of dit de zoveelste teleurstelling zou worden. 'Hij is nu met de casting bezig. Dit wordt een hele grote. Ik hoorde het vorige week en ook dat hij iemand van jouw leeftijd zoekt. We hebben hem je demo gestuurd en hij wil je ontmoeten.'

Bill floot tussen zijn tanden en grijnsde naar Adam. 'Denk je dat ik enige kans maak?' Hij durfde er niet op te hopen na al die luchtkastelen die hij in rook had zien opgaan. Maar wie weet... Dat was het mooie van dit vak. Elke dag bood nieuwe hoop, een nieuwe kans.

'Ik denk dat je een heel goeie kans maakt. Hij wil je morgenochtend spreken. Ik heb een kopie van het script en dat moet je vanavond lezen. Geloof me, je zult het fantastisch vinden.' Bill zou op dat moment een hondenvoer commercial al fantastisch hebben gevonden. Van Mel Wechsler had hij niet durven dromen.

'Kun je op kantoor komen om het op te halen?'

'Ik werk tot tien uur. Kan ik het bij je thuis ophalen?'

'Ik laat het straks wel even bij je in de bus vallen. Beloof je me dat je het zult lezen? Het kan me niet verrekken wat Sandy je vanavond weer voor streken levert. Je sluit je maar op in de badkamer en je leest het.'

'Natuurlijk lees ik het, ik wil niets liever.'

'Mooi. En bel me zodra je bij hem bent geweest.'

'Afgesproken.' Met een jongensachtige grijns hing hij op. Adam glimlachte toen hij zijn opgetogen gezicht zag.

'Goeie berichten?'

'Dat was mijn agent.'

'Zoiets vermoedde ik al.'

Bill durfde zelfs tegen zijn vriend geen woord over het project van Wechsler te zeggen. Niets mocht deze kans in gevaar brengen. Misschien zou een van de jongens aan de bar meeluisteren en er zelf op afgaan. De rest van de middag en de avond had hij het gevoel dat hij zweefde. Hij was niet eens moe toen hij die avond om elf uur thuiskwam. Heel even was hij bang dat Sandy er slecht aan toe was toen hij de voordeur opendeed. Hij wilde in alle rust het script lezen dat Harry in zijn brievenbus had gedaan. Het huis was verlaten toen Bill binnenkwam, op Bernie, de sint-bernard, na, die op de kliekjes wachtte die Bill van Mike's had meegenomen. Bill liet hem uit in de tuin, deed de restjes in Bernies etensbak en pakte een biertje uit de koelkast voordat hij met het script in een stoel ging zitten. Hij was nog steeds ongerust over Sandy, maar opgelucht dat ze niet thuis was. Vanavond wilde hij niets van haar problemen weten. Hij wilde het script lezen en zich voorbereiden op zijn afspraak met Mel Wechsler de volgende dag.

Het was één uur toen hij het script uit had. Zijn hart klopte in zijn keel, zo opgewonden was hij. Het was het beste dat hij ooit had gelezen, en de rol was hem op het lijf geschreven. Hij wist dat hij er iets fantastisch van kon maken, alleen moest hij daar Wechsler nog van overtuigen. Die nacht deed hij geen oog dicht. Hij lag steeds aan het script en aan de serie te denken. Het was vier uur toen hij nog half wakker een geluid dacht te horen en hij veronderstelde dat het Sandy wel zou zijn. Maar zij was het niet. Waarschijnlijk een zwerfhond die in de afvalcontainers iets eetbaars zocht.

Toen hij zich de volgende ochtend stond te scheren, was hij zowel ongerust als opgelucht dat Sandy die nacht niet was thuisgekomen. Hoe triest de situatie ook was, zonder haar was het leven een stuk eenvoudiger. Hij dacht aan wat ze ooit samen hadden, hoe het geweest had kunnen zijn als hun huwelijk ooit een kans had gekregen. Hij vroeg zich af of het niet vanaf het begin tot mislukken was gedoemd. Hij herinnerde zich hun huwelijksreis naar Hawaï, hoe mooi en lief ze was geweest. Ze was altijd lief voor hem gebleven, maar dat was niet meer genoeg. Het woog niet meer op tegen de pijn die ze hem deed, tegen de angst die hij dag en nacht over haar uitstond. Maar nu moest hij haar van zich afzetten en zich helemaal concentreren op zijn ontmoeting met Mel Wechsler.

In de bus was hij zo in gedachten verdiept dat de rit naar Wechslers kantoren in Burbank maar heel kort leek te duren. Gespannen liep hij het terrein op en meldde zich bij de bewakingsdienst. Nadat zijn afspraak was gecheckt, werd hem gezegd in welk gebouw hij moest zijn. Daar liep hij een lange gang door naar een vertrek met vier secretaresses. De muren waren bedekt met boekenkasten en schilderijen. Hij noemde zijn naam tegen de dichtstbijzijnde secretaresse, die hem vroeg plaats te nemen. Ineens vroeg hij zich af wat hij hier deed. Hij zou die rol toch niet krijgen.

'Meneer Warwick?' Hij stond op en voelde zich een kleine jongen die bij de schooldirecteur op het matje moest komen, maar zijn angst verdween zodra hij het heiligdom van Mel Wechsler betrad. Wechsler stond met een warme glimlach op vanachter zijn bureau en drukte hem de hand, terwijl zijn blauwe ogen hem scherp opnamen. 'Hallo, Bill, fijn dat je bent gekomen.' Bill vroeg zich even af of hij in de maling werd genomen. Voor deze afspraak zou hij over glasscherven en roestige spijkers zijn gelopen. 'Ik vond je demo heel goed.'

'Dank u.' Ineens kon Bill niets uitbrengen en sloeg de angst hem om het hart.

'Heb je het script gelezen?'

'Ja.' Bills ogen kwamen tot leven en hij liet een glimlach zien die miljoenen vrouwenharten sneller zou laten kloppen.

Dit was precies wat Mel zocht voor de rol van Sabina's zoon in de serie. De hoofdrol in Manhattan was een vrouw die aan het hoofd stond van een grote onderneming, bijgestaan door haar zoon, gehaat door haar dochter, en aanbeden door haar minnaar en medewerker, voor wie Mel een oudere acteur op het oog had, Zack Taylor. Een andere grote rol was die van de zuster van de vrouw, die aanvankelijk geen belangstelling had voor de zaak en die uiteindelijk haar zuster niet alleen de onderneming, maar ook haar kinderen en haar minnaar afhandig probeerde te maken. Het was een verhaal over machtsstrijd in een bedrijf dat werd geleid door krachtige, geldbeluste, glamourachtige persoonlijkheden. Mel zag Bill al helemaal voor zich als de zoon van Sabina. 'Ik vond het schitterend,' zei Bill met fonkelende ogen en uit de grond van zijn hart. 'Van elke rol valt heel veel te maken, en zeker van het personage dat mij zo aanstond.' Hij straalde als een kleine jongen, maar werd verlegen onder de starende blik van Mel Wechsler. Hij wist hoeveel macht hij bij de tv-netwerken bezat en hoeveel succes zijn programma's hadden. 'Mooi. Dat vonden wij ook. Volgens mij gaat het de grootste trekker van volgend jaar worden. We willen in december met de opnames beginnen.' Bill keek hem aan alsof hij God hoorde spreken. Achteraf vond hij het stom van zichzelf dat hij niet meer had gezegd, maar hij wist gewoon niets te bedenken. 'Zou dat in je werkschema passen?'

'Eh... mijn werkschema?' Even wist hij niet wat Wechsler bedoelde. Wat voor werkschema? Zijn baantje bij Mike's, of bij Dating Game? Of dat hij Sandy uit de cel moest proberen te houden? 'Ik eh... Ja, hoor.' Hij kon zichzelf wel slaan dat hij zo onbeholpen reageerde. 'In feite heb ik momenteel weinig verplichtingen.' Mel Wechsler glimlachte terwijl hij Bill bleef observeren. De jongen was nerveus en verlegen, maar hij mocht hem wel. De demo die hij van hem had gezien had hem aangenaam verrast. Voor Manhattan wilde hij alleen de allerbeste acteurs. En volgens hem was Bill er een van. Bovendien was hij jong, knap en sexy. 'Je bent goed, Bill, heel goed.' Hij vertelde hem welke onderdelen van de demo hem het best waren bevallen. Hij had hem vorig jaar ook in een goedkope, slecht geregisseerde tv-film gezien, maar daarin had Bill Warwick optimaal gepresteerd.

'Bedankt. Ik heb nog niet echt de kans gekregen me van mijn beste kant te laten zien. De laatste tijd heb ik voornamelijk commercials gedaan.'

'Iedereen moet door die fase heen,' zei Mel glimlachend. 'Dit is een keihard vak. Hoe lang zit je er nu in?'

'Tien jaar.' Zelfs voor Bill leek het een eeuwigheid. Tien lange jaren van audities, kleine succesjes en mislukkingen. Het was een lange, moeilijke weg geweest. Maar hier, in Mel Wechslers kantoor, leek het alsof die voorgoed achter hem lag.

'Dat is behoorlijk lang.'

'Voor die tijd heb ik op de ucla dramaturgie gestudeerd.'

'En je bent nu...?' Drechsler viste naar zijn leeftijd. De meeste acteurs logen erover, maar Warwick was jong genoeg om er rond voor uit te komen. In elk geval zag hij eruit alsof hij de juiste leeftijd had voor de rol, en dat was het belangrijkst.

'Tweeëndertig.'

'Perfect. Phillip, de zoon van Eloise Martin, is zeven- of achtentwintig. Dat staat nog niet vast, maar het is ergens daaromtrent.' Het hing er ook van af hoe oud Sabina in de rol wilde zijn, als ze hem aannam, maar als het aan hem lag zou die leeftijd niet ver van haar werkelijke leeftijd liggen. 'Uiterlijk pas je ook goed bij die rol. Er zullen heel wat kijkers verliefd op je worden, tieners, oma's en vrouwen van je eigen leeftijd. Behalve met posters, pin-ups en paparazzi zul je met heel wat massahysterie te maken krijgen. Je gaat een ster worden, Bill.' Bill vroeg zich af of dit betekende dat hij de rol had en hield zijn adem in.

'Ik neem aan dat je vrijgezel bent, althans voor het publiek.' Mel had inlichtingen ingewonnen en was niet teleurgesteld. Warwick was een fatsoenlijke, hardwerkende jongen die gewaardeerd werd door alle regisseurs voor wie hij gewerkt had. Mel Wechsler moest niets hebben van drugs, drop-outs of probleemgevallen, en evenmin van acteurs die te laat kwamen, dronken op de set arriveerden of er maar op los neukten. Hij hield er een strak georganiseerde set op na en dat wilde hij zo houden.

'Je bent toch niet getrouwd, Bill?'

Bill Warwick voelde de kans van zijn leven als zand door zijn vingers glippen met een verslaafde vrouw die van hem afhankelijk was. 'Nee, ik ben niet getrouwd.' Hij bad dat Mel nooit achter Sandy's bestaan zou komen, maar die kans was vrijwel nihil. Niemand wist immers dat ze getrouwd waren? En als Sandy voorgoed was afgekickt, konden ze nog altijd een grootse bruiloft organiseren. Toch voelde hij zich door deze leugen een verrader.

'Gescheiden?'

'Nee.' Dat was in elk geval waar.

'Prima. Dat zullen je fans op prijs stellen.' Uit betrouwbare bron wist Mel dat hij geen homo was. Volgens andere bronnen had hij een vaste vriendin, ook al ging hij de laatste tijd weinig met haar uit, maar ze wisten zeker dat hij hetero was. Des te beter. Mel Wechsler wilde dat Phillip Martin ofwel Bill Warwick een Amerikaanse held zou worden. 'Ik heb zo'n idee dat jij de juiste man voor deze rol bent. Wat denk je zelf?'

Bills hart klopte in zijn keel. 'Ik wil hem heel graag hebben, meneer Wechsler... Ik denk dat ik er iets heel moois van kan maken.'

Mel Wechsler stak zijn hand uit. 'Dat denk ik ook. Een dezer dagen zal ik de definitieve beslissing aan je agent doorbellen.' Hij stond op. Bill had geen andere keus dan eveneens op te staan. Hij hoopte dat hij een goede indruk had gemaakt. Hij wist dat mensen vaak dachten dat ze een rol zouden krijgen, en er dan later achter kwamen dat iemand anders hem had gekregen. 'Ik hoop dat ik de rol krijg, meneer Wechsler,' zei hij, terwijl ze elkaar in de ogen keken.

Hij wist niet wat hij moest denken toen hij het kantoor verliet, en hij stond stijf van de zenuwen tegen de tijd dat hij in Mike's Bar was en zijn agent belde. Adam had hem gezegd kalm te blijven; het hielp niets als je je zo druk maakte. Bill had Adam verteld dat hij auditie had gedaan bij Mel Wechsler, maar hij had niet gezegd waarvoor. Hij was nog steeds bang dat iemand anders de rol zou krijgen. Maar Harry was vol goede moed toen Bill hem belde.

'Rustig maar, jongen, die rol heb je in je zak.' Maar dat had Harry wel vaker gezegd, en even vaak was de rol in de zak van een ander verdwenen.

'Ik heb een pleefiguur geslagen, Harry.'

'Wat heb je dan gedaan? Heb je hem gezoend?'

'Nee, echt. Ik was zo bang dat ik nauwelijks een woord kon uitbrengen. Ik moet als een debiel zijn overgekomen.'

'Nou en? Je bent acteur, geen verkoper. Je hebt je script, je leert je tekst, de rest komt vanzelf. Hoor eens, Wechsler heeft overal in Hollywood navraag over je gedaan. Hij meent het serieus met je.'

'Wat vroeg hij dan?'

'Hoe professioneel je bent, hoe je met collega's omgaat, dat soort dingen. Je ziet er goed uit en iedereen vindt je aardig.' Tegelijkertijd kwamen ze op dezelfde gedachte. 'Zou iemand hem over Sandy hebben verteld?'

'Niemand weet het, behalve Tony Grossman en ik, oké?'

'Oké.'

'Nou, van mij zullen ze het zeker niet horen en Tony wilde ook niet dat iemand wist dat ze getrouwd was. Natuurlijk verscheen ze toen nog in Diner op zondag en misschien kan het hem nu geen ruk meer schelen, maar ik denk niet dat hij iets zal zeggen. Hij wil haar volgende keer opnieuw als maagd kunnen boeken.'

Bill wist dat Harry een bloedhekel had aan Tony Grossman. Het had te maken met iets dat ver terugging in hun verleden. Bill had nooit het hele verhaal gehoord, maar hij wist dat ze elkaar haatten. Aan het begin van zijn romance met Sandy waren ze net als Romeo en Julia die in plaats van aan hun ouders aan hun agenten probeerden te ontsnappen.

'Wechsler vroeg of ik getrouwd was.'

Harry slikte. 'En wat heb je geantwoord?'

'Dat het niet zo was.'

'Heel goed. Hij ziet je in de rol van Amerikaanse held, en die moet vrij zijn en ongebonden.'

'Dat dacht ik al, maar toch voel ik me een klootzak. Stel dat hij erachter komt?'

'Hij komt er niet achter. Nu ga je je ontspannen totdat hij je belt.'

'Ik ben nog aan het werk bij Mike's.'

'Dat zal niet lang meer duren.'

'Van jouw mond naar Gods oren,' zei hij, een van Harry's favoriete uitdrukkingen aanhalend.

'Ik bel je nog.'

'Bedankt.' Bill hing op en wijdde zich aan de lunchgasten die inmiddels binnen waren gestroomd. Het leek jaren geleden dat hij tegenover Mel Wechsler had gezeten. Pas om vijf uur kon hij even pauzeren met een kop koffie en een hamburger. Hij ging aan de bar zitten en keek naar het nieuws op de televisie boven Adams hoofd. Hij hield direct op met eten toen er een foto van Sandy in beeld kwam uit Diner op zondag drie jaar geleden met de vermelding dat ze die ochtend bij een grootscheepse drugsrazzia was opgepakt. Diezelfde ochtend dat hij met Mel Wechsler had zitten praten. Hij voelde zich misselijk worden. Roerloos wachtte hij op verder nieuws, maar er werd alleen gezegd dat ze samen met vijf andere verdachten werd vastgehouden op het politiebureau en dat dit niet haar eerste arrestatie was. Er werd nog vermeld dat ze vorig jaar wegens drugsmisbruik uit de succesvolle serie Diner op zondag was ontslagen. Daarna ging men over tot het volgende onderwerp.

Adam had het ook gezien, maar hij zei niets toen Bill naar de telefoon liep. Hij zou haar wel proberen te bellen. En dat was ook zo. Bill kwam te weten dat ze inmiddels op borg was vrijgelaten, maar niet wie die had betaald. De volgende uren leken eindeloos te duren. Hij had vijf of zes keer naar huis gebeld, maar daar werd niet opgenomen. Toen hij thuiskwam, verwachtte hij haar bewusteloos op de bank aan te treffen, of op bed met haar vervuilde kleren aan en de injectienaald vlak naast haar. In plaats daarvan zag hij alleen de vuile vaat die hij zelf die ochtend had achtergelaten, en Bernie die ongeduldig op zijn eten wachtte. Het was duidelijk dat Sandy niet was teruggekomen. Misschien had ze het gevoel dat ze te ver was gegaan en durfde ze hem niet onder ogen te komen. In zekere zin was het een opluchting, aan de andere kant speet het hem. Hij was er zo aan gewend geraakt haar uit de nesten te halen dat hij niet wist wat hij nu moest doen. Hij kon haar niet zomaar van zich afzetten. Haar kleren hingen nog in de kast of waren in laden gepropt. Haar tandenborstel lag op het wastafelrekje naast de zijne, net als haar toilettasje dat ze altijd meenam naar de set. Nu gebruikte ze niets meer van dat alles. De kleren waren haar te groot geworden, make-up gebruikte ze niet meer, en haar tanden poetste ze nog maar zelden. Het enige wat ze nog deed was zich volpompen met drugs.

Hij ging peinzend op de bank zitten en vroeg zich af waar ze was. Het was bijna middernacht toen de telefoon ging. Het moest Sandy zijn, maar ze was het niet.

'Bill?'

'Ja?' zei hij gespannen. Misschien was het de politie. Misschien was haar iets overkomen... Toen herkende hij de stem van Harry.

'Sorry dat ik je zo laat nog bel, want ik zag er niet eerder kans toe, maar dit wilde ik je zelf vertellen.'

'Wat?' vroeg Bill fronsend. Hij kon alleen maar aan Sandy denken. Ineens haatte hij zichzelf dat hij zo ongerust over haar was. Hij wilde niet meer aan haar denken, en toch kon hij niet anders. Hij hield van haar, en hij verafschuwde haar vanwege de ellende die ze in zijn leven had gebracht.

'Je hebt hem, jongen.'

'Ik heb wat?' Ineens drong het tot hem door. 'Jezus!... Bedoel je dat ik... Echt waar?'

'Reken maar. Wechslers secretaresse belde me om zes uur. Volgende week sturen ze de contracten. Op zes december beginnen ze met de opnamen in New York. Negentien oktober moet je je melden voor je kleding. Zo is dat, beste jongen. Je wordt een ster. Hoe klinkt dat, meneer Warwick?'

Er kwamen tranen in Bills ogen. Tien jaar van hard werken en geknakte dromen, voorafgegaan door vier jaren vol illusies aan de universiteit. En nu eindelijk... De rol van zijn leven.

'Godallemachtig... Ik had nooit gedacht dat het ooit nog eens zou gebeuren.'

'Ik wel. Ik heb er geen moment aan getwijfeld.' Harry aarzelde even. 'Heb je het nieuws van vanavond gezien? Dan zul je dus wel weten...' Bill wist dat hij het over Sandy had.

'Ja.'

'Is ze bij je?'

'Nee. Ik heb haar in twee dagen niet gezien. Een paar dagen geleden hebben we knallende ruzie gehad. Diezelfde dag kwam ze in de cel terecht.'

'Hoor eens, Bill, doe jezelf een lol en zwijg erover. En hou haar uit je buurt. Door haar kun je die rol nog kwijtraken. Die meid bezorgt je alleen maar ellende.'

'Ze is gewoon in de war.' Het was zijn tweede natuur geworden om voor haar op te komen. Hij kon Sandy niet verraden. Als ze zijn hulp nodig had, dan zou hij haar helpen. Maar nu moest hij heel discreet te werk gaan. Hij had tegen Wechsler gelogen door te zeggen dat hij niet getrouwd was. 'Maak je geen zorgen, ik zal heel voorzichtig zijn.'

'Dat mag ik hopen, want anders krijg je een proces aan je broek en dan is het binnen de kortste keren gebeurd met je carrière. Blijf uit haar buurt, Bill.'

'Dat is op dit moment geen probleem.'

'Hou het zo. En gefeliciteerd. Je zult het fantastisch doen.' Hij zweeg even en zei toen met omfloerste stem: 'Ik ben trots op je.'

'Bedankt, Harry.' Glimlachend en met een gevoel van ongeloof hing hij op. Was er maar iemand met wie hij dit kon delen, behalve met Bernie die kwispelend op zijn volgende maaltje zat te wachten. Nog steeds wist Bill niet wat er met Sandy was gebeurd.

7

Sabina stond peinzend op het terras nadat ze uit het zwembad was gekomen. Na de lunch met Mel gisteren had ze het script zeven keer gelezen. Zeven keer. Als ze al tv-werk wilde doen, dan was dit precies wat ze zocht. Mel had gelijk. De rol van Eloise Martin was haar op het lijf geschreven. Sabina Quarles en Eloise Martin hadden tweelingen kunnen zijn. Eigenlijk waren ze een en dezelfde vrouw. Als Mel zijn zin kreeg en Zack Taylor de mannelijke hoofdrol op zich nam, dan zou het iets bijzonders worden. Ze wist dat Mel daarop rekende, maar was het genoeg om haar op andere gedachten te brengen? Ze zou zich belachelijk maken als ze nu op haar woord terugkwam, ook al zou zij degene zijn die aan het langste eind trok. Die ochtend had haar agent gezegd dat ze drie miljoen dollar boden voor het eerste seizoen. Drie miljoen. Er waren andere zaken waar ze rekening mee moest houden, en drie miljoen dollar was genoeg om zich daar heel lang geen zorgen over te hoeven maken. Het punt was dat ze zich niet kon veroorloven het aanbod af te slaan, en gek genoeg wilde ze dat eigenlijk ook niet. Toch had ze het gevoel dat ze erover moest nadenken. Ineens begon ze te lachen. Wat zat ze zichzelf nou wijs te maken? Voor drie miljoen dollar was het een uitgemaakte zaak. Ze moest het doen.

Om vier uur belde ze Mel, die in vergadering was. Even na zessen belde hij terug, net toen ze had gedoucht en naakt op de bank een tijdschrift lag te lezen. Haar haar was in een witte badhanddoek gewikkeld.

'Sabina?'

'Ja?'

Haar stem wond hem altijd weer op. Hij wist precies wat die bij mannelijke kijkers teweeg zou brengen als hij haar kon overhalen aan de serie mee te doen.

'Sorry dat ik er niet was toen je belde.'

'Geeft niet. Ik heb na onze lunch een beetje door het script zitten bladeren.'

'Mag ik vragen wat je reactie is, of moet ik beleefd wachten tot je het me wilt vertellen?'

Ze had een beter idee. 'Ik stel voor dat je hier wat komt drinken en dan praten we erover.' In elk geval had ze de rol niet vierkant afgewezen. Dat was al iets.

'Graag. Zullen we daarna dan ergens gaan eten?'

Ze wilde niets liever. Ze was gesteld op Mel Wechsler en vond het fijn samen met hem te worden gezien. En dat zou heel vaak gebeuren als ze de rol accepteerde.

'Klinkt goed. Misschien kunnen we beter daarna iets bij mij drinken.'

'Perfect. Ik kom je om acht uur afhalen, oké?'

'Prima. Tot vanavond, Mel.' Ze klonk als een spinnende poes, waardoor zijn hart nog sneller ging kloppen toen hij de hoorn op de haak legde. Hij liet zijn secretaresse reserveren bij L'Orangerie en ging naar huis om te douchen en zich om te kleden.

Om exact acht uur haalde hij Sabina af in de Mercedes. Hij zat zelf achter het stuur, want hij maakte alleen overdag gebruik van zijn chauffeur. Het restaurant was bomvol, en daarom had hij het ook gekozen. Alle hoofden draaiden zich om toen ze binnenkwamen. Veel mensen herkenden Sabina, maar iedereen herkende Mel. Hij was een van de machtigste mannen van Hollywood, en met de spectaculair uitziende Sabina vormde hij een indrukwekkend paar. Ze moesten even op hun tafel wachten omdat de gerant wilde controleren of alles naar 'Monsieur Wechslers' zin was, zodat iedereen de strakke, wit-satijnen jurk van Sabina kon bewonderen. Mel wist zeker dat ze er niets onder aanhad, want de jurk sloot als een tweede huid om haar lichaam. Vanaf het moment dat hij haar zag, voelde hij de opwelling zijn handen over haar lichaam te laten glijden. In haar oren droeg ze diamanten hangers en aan haar voeten hooggehakte witsatijnen muiltjes. Ze had haar blonde haar opgestoken. Iedereen staarde naar hen toen ze naar hun tafel liepen.

Toen ze gingen zitten, zei Mel zacht: 'Heb je gezien hoe ze naar je keken? Stel je even voor hoe het over een jaar zal zijn, als iedereen in Amerika je in Manhattan heeft gezien.'

Ze glimlachte vaag. Ze speelde met hem als een kat met haar prooi, en ze genoot ervan.

Hij bestelde champagne, al snel gevolgd door martinicocktails en een voortreffelijk diner. Hij wist het gesprek behendig op gang te houden door van alles en nog wat ter sprake te brengen, behalve het script.

'Goed,' zei hij uiteindelijk. 'Je moet toegeven dat ik me heb weten te beheersen. Ik heb niet eens naar je reactie gevraagd. Maar ik kan de spanning niet langer verdragen, Sabina. Wat vind je ervan?'

Heel even leek hij een kleine jongen. Ze boog zich dichter naar hem toe en keek hem glimlachend in de ogen.

'Ik vind het prachtig.'

Hij wachtte tot ze meer zou zeggen, maar ze zweeg. 'En dat is het?' Hij leek teleurgesteld.

'Het is perfect. Precies zoals je zei.'

'Maar?' Hij voelde al aankomen dat ze het niet zou doen en was diep teleurgesteld. Die rol was geknipt voor haar en ze was te kortzichtig en te koppig om het in te zien.

'Maar wat?'

'Het is perfect, maar...?'

'Verder niks,' zei ze rustig.

'Sabina Quarles...' Hij pakte haar bij de polsen en keek diep in haar groene ogen. 'Wil je alsjeblieft zeggen wat je bedoelt? Je maakt me stapelgek...'

Ze legde haar hoofd in de nek en schoot in de lach. Ze vond het heerlijk hem zo te plagen.

'Ga je Manhattan doen of niet?'

'Natuurlijk ga ik het doen. Ik zou gek zijn als ik het niet deed. Denk je nou echt dat ik zo stom ben?' Ze keek hem aan alsof het vanaf het begin zonneklaar was geweest.

Even keek hij haar vernietigend aan, maar sloeg toen zijn armen om haar heen en kuste haar. Onder vele nieuwsgierige blikken wenkte hij de kelner voor een fles champagne, maar ze hield hem tegen en zei zo zacht dat alleen hij het kon horen: 'Waarom gaan we niet naar mijn huis om het te vieren?'

Hij keek haar even aan, knikte toen, en vroeg om de rekening. Enkele minuten later leidde hij haar bij de arm naar de buiten wachtende Mercedes. Hij kon het nog steeds niet geloven. Hij voelde zich als een kind dat de Grand Prix had gewonnen. Sabina Quarles zou de hoofdrol in Manhattan op zich nemen.

'Je bent fantastisch, Sabina.'

'Dank u, meneer Wechsler. Dat is uw script ook. Laten we hopen dat de andere acteurs net zo goed zijn.' Maar ze wisten allebei dat daar geen twijfel over bestond. Mel huurde alleen de beste acteurs en scenarioschrijvers in, en in dit geval was hij nog kritischer dan anders. Hier ging het om Manhattan.

In haar appartement ging Mel op de bank zitten, terwijl Sabina een van de twee flessen champagne ging halen die ze altijd koel hield voor speciale gelegenheden. En dit was een heel bijzondere gelegenheid. Voor haar was dit het begin van een nieuw leven, en dat wisten ze allebei. Toen Mel de fles openmaakte en de kurk de lucht inschoot, zei hij lachend: 'Ik kan je niet zeggen hoe blij ik ben, Sabina. Het zal een geweldige serie worden.'

Ze keek hem diep in de ogen. 'Dat denk ik ook.' Maar ze doelde niet alleen op de serie, en weer voelde hij de opwinding die hij elke keer ervoer wanneer hij naar haar keek. Na de dood van Liz had hij heel wat vrouwen in zijn leven zien komen en gaan, maar niemand als Sabina.

Hij schonk champagne in en hief het glas. 'Op jou, Sabina, en op Eloise Martin.'

Sabina nam een slokje champagne en keek hem aan. Ze voelde zich sterk aangetrokken tot deze man en ze had het idee dat het wederzijds was. Deze tv-serie zou heel interessant voor haar kunnen worden. Niet alleen door de rol, maar vooral vanwege Mel.

Toen hij haar eraan herinnerde dat ze over een maand naar Parijs moest voor de kledingsessies met François Brac keek ze hem met een gelukkige glimlach aan. Ineens had ze veel om zich op te verheugen.

'Ben je al eerder in Parijs geweest?'

'Eén keer, voor een filmopname heel lang geleden. Worden daar ook afleveringen opgenomen?'

'Voorlopig niet, maar misschien het volgende seizoen... Deze serie biedt volop ruimte voor nieuwe ideeën.'

Het klonk haar als muziek in de oren. Maar ze hield vooral van de manier waarop hij naar haar keek, alsof ze sinds de dood van zijn vrouw meer voor hem betekende dan wie ook. Ze legde haar hand op de zijne. 'Bedankt voor deze kans, Mel, hoe afgezaagd het ook klinkt...' Deze woorden waren in scherp contrast met Sabina's imago van zelfbewuste actrice, maar ze wist dat ze had geboft met deze rol op haar leeftijd. En hij had gelijk. Zo'n rol in een serie als Manhattan kon haar tot de grootste ster van het land maken. Dat was een gigantische doorbraak voor iemand van vijfenveertig, hoe goed haar conditie of plastisch chirurg ook was. Ze had enorm geboft. Dat had ze aan Mel te danken en ze wilde dat hij het wist.

'Je hoeft me niet te bedanken, Sabina. Ik zou hier niet zitten als jij niet zo bijzonder was. Je bent heel belangrijk voor dit programma.'

Maar ze wisten allebei dat er nog iets anders speelde. Voordat hij nog meer kon zeggen, boog ze zich naar hem toe en kuste hem. Eerst een tedere kus, die algauw hartstochtelijker werd toen hij haar in zijn armen nam en dicht tegen zich aan drukte. Hij drukte zijn lippen hard op de hare, en ze was buiten adem toen ze zich ten slotte van hem losmaakte. Ze zei niets, maar de blik in haar ogen sprak boekdelen toen hij haar opnieuw kuste. Daarna stond hij op met een spijtige blik in zijn ogen. Hij kende zijn grenzen, en hij was al bijna te ver gegaan. Nog zo'n kus en hij had haar de kleren van het lijf gerukt.

'Ik kan maar beter gaan,' zei hij zacht.

'Waarom?'

Hij keek haar liefdevol aan. 'Omdat je me gek maakt, Sabina Quarles. Ik ga liever weg voordat ik mezelf vergrijp aan de ster van mijn nieuwe serie.'

Ze glimlachte op de katachtige manier die hem zo opwond. 'Ik dacht dat we iets gingen vieren.'

'Ik dacht dat we dat net hadden gedaan.'

'Ik dacht dat we net waren begonnen.' Ze trok hem weer naar zich toe en nestelde zich tegen hem aan.

Hij begon te lachen. 'Ik wil er niet van beschuldigd worden dat ik mijn sterren krijg via de Hollywoodmatras. Ik wil dat hier en nu bekend wordt dat jij de rol hebt geaccepteerd, Sabina Quarles. En dat is het enige dat we vieren.'

'Genoteerd, meneer Wechsler.'

'Goed zo.' Hij kuste haar opnieuw, en ze leek in zijn armen te smelten toen de satijnen jurk van haar afgleed en ze in al haar naakte glorie voor hem stond. Ze nam hem bij de hand en leidde hem naar de slaapkamer, maar het was de laatste keer die avond dat Sabina het heft in handen nam. Vanaf het ogenblik dat ze bij haar bed waren, nam Mel het van haar over en voerde hij haar naar hoogtepunten waarvan ze niet meer had durven dromen.

8

Toen Zack Taylor die maandag in september terugkwam uit Griekenland zag hij er gebruind en ontspannen uit. In zijn in Londen gemaakte vrijetijdskleding had hij meer weg van een vakantieganger dan van een filmster. Vooral zijn aristocratische uitstraling had altijd bijgedragen aan zijn aantrekkingskracht, en daarom was hij ook zo perfect voor Manhattan. Na zijn laatste film was hij drie maanden weg geweest, maar hij was blij weer terug te zijn in Bel Air. Hij had er een prachtig huis, net als in Malibu, en ook bezat hij een ranch met renpaarden in Del Mar bij San Diego. Hij was een man met vele passies en bezigheden.

Nu luisterde hij geïntrigeerd naar wat Mel te zeggen had. Het beviel hem wat hij hoorde, vooral dat Sabina Quarles een van de hoofdrollen speelde. Hij had één keer eerder met haar gewerkt. Ze mocht dan geen beroemdheid zijn, hij wist dat ze een hardwerkende vakvrouw was.

Hij streek door zijn licht golvende haar dat bij de slapen begon te grijzen en keek Mel glimlachend aan na afloop van hun lunch in de Hillcrest Country Club. 'Ik ben nieuwsgierig naar het script, Mel. Als het zo goed is als je zegt, dan heb je een kijkcijferkanon in handen. Maar bij jou is dat altijd het geval.'

'Bedankt, Zack.' Mel vertelde hem over Bill Warwick en de andere acteurs en actrices die hij voor de serie in gedachten had. 'En het netwerk staat vierkant achter ons.' Hij werkte altijd met dezelfde tv-maatschappij en had er nooit problemen mee. Wat Mel ook deed, het kon niet mislukken. Dat wisten ze, en Zack wist het ook. Hij hield van tv-werk en hij was blij met een nieuwe, toonaangevende serie die veel kijkers zou trekken.

Toen Mel hem het script overhandigde, wist hij zeker dat Zack er net zo van onder de indruk zou zijn als de anderen en dat hij niets liever wilde dan meedoen.

'Ik bel je morgen.' Zack maakte nooit iemand iets wijs en liet zich nooit in met Hollywoodintriges. Mel had dat altijd in hem gewaardeerd. 'Ik heb vanavond niets te doen, dus ik ga het aandachtig lezen en vertel je morgenochtend wat ik ervan vind.'

'Bedankt, Zack. Ik denk dat het je zal aanstaan.'

'Hoe kan het anders na wat je me hebt verteld?'

De twee mannen keken elkaar glimlachend aan. Opnieuw bedacht Mel dat Zachary Taylor een beminnelijke man was, iemand met wie hij graag bevriend zou zijn. Toch bleef Zack altijd op een afstand, alsof hij een onzichtbare muur tussen hen optrok. Mel vroeg zich af waarom. Misschien was hij verlegen of gewoon erg terughoudend. Wonderlijk eigenlijk, gezien zijn enorme succes. Mel had geen idee wie zijn vrienden waren.

Buiten namen ze afscheid van elkaar, waarna Zack in een donkerblauwe Corniche cabriolet stapte. Twee vrouwen herkenden hem toen hij achter het stuur ging zitten en ze schreeuwden en wezen naar hem. Wacht maar tot volgend jaar, dames, dacht Mel, terwijl hij in zijn Mercedes terugreed naar zijn kantoor.

Daar lag een boodschap van Sabina op hem te wachten die hij glimlachend bekeek. Twee weken hadden ze nu bijna elke avond samen doorgebracht en ze had een hartstocht in hem losgemaakt die hij nooit eerder had gekend.

Die avond zouden ze opnieuw samen dineren. Hij genoot ervan met haar te pronken, ook al hadden ze besloten het wat rustiger aan te doen. Het leek hem niet verstandig publiekelijk voor hun verhouding uit te komen. Dat de producer zijn grote ster af en toe mee uiteten nam was tot daaraan toe, maar meer dan dat zou problemen geven met de rest van de cast wanneer ze met de opnamen begonnen.

Die middag zat hij nog achter zijn bureau toen Sabina de intercom in haar appartement hoorde zoemen. De portier zei dat er een pakje voor haar was waarvoor ze persoonlijk moest tekenen. Met een vragende blik keek ze de bezorger aan die haar een blauw doosje met een witsatijnen lint overhandigde. Ze tekende het reçu en sloot de deur. Terwijl ze zich afvroeg van wie het kwam, zag ze TIFFANY op het doosje staan nadat ze het lint had verwijderd. Ze maakte het open en hield haar adem in toen ze de diamanten armband zag. Ze deed hem om en hij paste perfect.

WELKOM BIJ MANHATTAN stond er op het kaartje.

9

Jane Adams had het gevoel dat haar leven was geëindigd met die laatste dag op de set van Verborgen verdriet. Ze had niets meer om naar uit te zien. Dat haar kinderen weer naar school waren, maakte haar nog neerslachtiger. Ze las romans, lag bij het zwembad, en liet zich door Jack commanderen zoals hij al twintig jaar had gedaan. Het kon haar niet meer schelen. Niets kon haar nog schelen. Ze weigerde scripts te lezen of naar de audities te gaan die Lou, haar agent, had aanbevolen. Het had geen zin. Bij geen enkele soap die overdag werd uitgezonden was er iets beschikbaar. Haar agent had overal geïnformeerd. Ze kon niet op prime time op de buis zijn, want dan zou Jack het misschien zien.

Ze was woedend toen Lou het script van Manhattan rechtstreeks naar haar huis stuurde. Voor hetzelfde geld had Jack het pakket opengemaakt.

'Je weet toch wat hij me dan zou aandoen?'

'Wat dan?' Hij kon zich niet voorstellen dat haar man zo'n neuroot was als Jane beweerde. Dat was niemand in de wereld van Lou Thurman.

'Hij zou van me scheiden.'

'Lees het toch maar. Het is fantastisch, en ik heb heel wat moeten doen om het te krijgen.'

'Waarom? Wat is er zo bijzonder aan?' Ze klonk ongelukkig, verveeld en geïrriteerd, en zo was ze al weken. Na het verlies van haar rol in Verborgen verdriet was ze humeurig en prikkelbaar, maar hij begreep wat ze doormaakte. Ze had die rol tenslotte elf jaar lang gespeeld.

'Het bijzondere eraan is dat het een nieuwe serie van Mel Wechsler is en dat hij acteurs en actrices zoekt. Ik zal hem een paar tapes van Verborgen verdriet sturen als je het goedvindt.'

'Wordt die serie overdag uitgezonden?' vroeg ze hoopvol.

'Nee, 's avonds op prime time.'

'Verdomme, Lou, je weet toch dat het dan niet kan.'

'Lees het script nou maar en dan hebben we het er later nog wel over.' Hij zei niet dat hij al een paar tapes naar Wechslers kantoor had gestuurd, en hij belde haar de volgende ochtend om te zeggen dat Wechsler contact met hem had gezocht.

'Waarom?' Ze begreep het niet. Ze had de vorige avond het script gelezen toen Jack al naar bed was en ze vond het adembenemend, ook al wist ze dat die rol niet voor haar was weggelegd. Niet op prime time.

'Waarom? Omdat hij onder de indruk was van de tapes die ik hem heb gestuurd. Daarom. Heb je het script gelezen?'

'Ja.'

'En?'

'Ik vind het prachtig, maar dat verandert niets aan het feit dat ik niet kan meedoen, en dat weet je.'

'Onzin. Als jij een rol in die serie krijgt, wordt dat de grootste doorbraak in je carrière, en ik wurg je als je hem afwijst.'

'Die rol is me nog niet eens aangeboden.'

'Hij wil je ontmoeten.'

Haar hart sloeg over. 'Wanneer?'

'Morgenochtend om elf uur.' Hij vroeg niet of het haar schikte. Ze moest het gewoon doen.

'Is het goed dat ik een pruik draag?' Misschien moest ze gewoon gaan. Wat kon het voor kwaad? Jack hoefde het nooit te weten...

'Voor mijn part draag je er drie tegelijk, als je maar gaat, Janie. Doe het voor mij... Alsjeblieft...'

'Oké, oké. Maar ik kan die rol niet aannemen, en dat weet je best.' Ze zou die rol toch niet aangeboden krijgen, maar ze wilde dolgraag Mel Wechsler ontmoeten. Toen Jack die avond thuiskwam, humeurig, hitsig en een beetje dronken, kon het haar niet schelen dat hij niet van haar kon afblijven. Ze kon alleen maar aan haar ontmoeting met Mel Wechsler denken. Nadat Jack eindelijk in slaap was gevallen, stond ze op en las ze het script nog een keer. Het was het beste dat ze ooit onder ogen had gekregen. Voordat ze naar bed ging, verstopte ze het in haar kast. Die nacht bleef ze lange tijd wakker en vroeg ze zich af hoe het zou zijn om weer in een tv-studio te staan, al was ze maar op bezoek.

Zoals altijd stond Jack de volgende ochtend om vijf uur op, en een uur later, nadat Jane koffie voor hem had gezet, vertrok hij naar kantoor. Jane had nog een uur voor zichzelf voordat ze het ontbijt voor haar kinderen moest klaarmaken. Tegen achten was ze weer alleen en had ze twee uur om zich voor te bereiden op haar afspraak met Mel Wechsler. Ze maakte zich zorgvuldig op en trok de mooie beige jurk aan die ze vorige week had gekocht. Hij was niet sexy, maar wel heel stijlvol. Om haar haar bekommerde ze zich niet, want ze zou toch een pruik opzetten. Ze had gekozen voor een kort, zwart krullenkapsel dat ze onderweg naar L.A. op het toilet van een benzinestation zou opzetten.

Ze was zo zenuwachtig dat ze het pompstation bij de Pasadena Freeway bijna voorbij was gereden, maar ze had op het nippertje de afslag kunnen nemen. Toen ze zichzelf in de spiegel van het toilet bekeek, besloot ze bijna niet te gaan. Ze zag er moe uit, met nieuwe, fijne rimpeltjes rond haar ogen, en de zwarte pruik leek ineens misplaatst. Heel even overwoog ze hem af te zetten, maar ze durfde zich ook niet te vertonen met haar eigen rode haar. Ze had nauwelijks oog voor haar welgevormde lichaam in de strakke beige kasjmieren jurk en haar prachtige benen met de hooggehakte pumps. Evenmin dacht ze aan de elf jaren dat ze haar acteertalent had getoond in Verborgen verdriet, of aan de respons van de kijkers. Elke week had ze tientallen brieven van bewonderaars gekregen. Maar de programma's van Mel Wechsler waren van een heel ander kaliber.

Haar mond was kurkdroog van de zenuwen toen ze bij de ingangspoort arriveerde. De bewaker glimlachte haar waarderend toe. Hij vond haar een prachtige meid. Jammer van dat pikzwarte haar, dat gaf haar iets hards.

Mel Wechsler dacht er net zo over toen ze tegenover hem ging zitten. Ze klampte zich vast aan haar handtasje alsof het een schild was. Hij werd getroffen door haar nerveusheid. Ondanks haar leeftijd had ze iets kwetsbaars, iets onschuldigs, iets waardoor hij zijn arm om haar heen wilde slaan en zeggen dat alles goed zou komen. Hij wist ook dat de kijkers precies dezelfde reactie zouden hebben. Ze zouden haar willen beschermen tegen Eloise. Jane Adams was precies het tegenwicht voor Sabina Quarles waarnaar hij op zoek was. Ze was exact degene die hij in gedachten had... Alleen dat zwarte haar...

Hij bleef haar aankijken onder het praten, en ineens boog hij zich met een beminnelijke glimlach naar haar toe.

'Mag ik je een brutale vraag stellen, Jane?'

O god, dacht ze. Hij gaat me vragen wat ik hier kom doen. Hij gaat zeggen dat ik maar beter kan opkrassen...

'Is dat je eigen haar?'

Ze was de pruik helemaal vergeten. 'Dit?' Ze raakte de stijve zwarte krullen aan. 'O.' Ze bloosde als een schoolmeisje. 'Nee... Dat komt... Ik heb altijd in Verborgen Verdriet gespeeld en daarom...' Hoe kon ze het hem uitleggen terwijl de tranen in haar ogen brandden? Moest ze zeggen dat haar man haar jaren geleden had verboden weer aan het werk te gaan? Dat ze een tweede persoonlijkheid had aangenomen zodat hij er niet achter zou komen?

'Zou je het erg vinden je pruik af te zetten?' Hij vroeg zich af of er iets mis was met haar eigen haar, en was stomverbaasd toen ze de pruik langzaam wegtrok en haar eigen haar zichtbaar werd, ongekamd maar in een prachtige, verrassend natuurlijke kleur rood. 'Is dat je eigen kleur, Jane?'

'Ja,' zei ze verlegen. 'Toen ik klein was had ik er een verschrikkelijke hekel aan.' Ze haalde haar schouders op en zag eruit als veertien in plaats van negenendertig.

Zijn hart maakte een sprongetje. Hij had zijn Jessica gevonden. Ze was perfect. Sabina was de sensuele, krachtige blondine, en Jane de lieve, bedeesde roodharige. Iedereen zou haar in het hart sluiten. Vrouwen zouden haar aardig vinden omdat er niets bedreigends van haar uitging, ondanks haar prachtige figuur en mooie rode haar. De mannen zouden allemaal met haar naar bed willen, en zelfs kinderen zouden zich tot haar aangetrokken voelen. Bovendien wist hij dat ze kon acteren. Hij had twaalf afleveringen van Verborgen verdriet gezien, en ze was goed... Heel goed...

Ze keek hem glimlachend aan. Hij was heel anders dan ze zich had voorgesteld. Hij was niet hard of grof tegen haar. Ineens was ze niet meer bang of nerveus. Ze kon zich voorstellen dat ze bevriend raakten. Ze kon zich nog veel meer voorstellen. Dat ze verliefd op hem werd... Maar dat ging natuurlijk niet vanwege Jack. Mel Wechsler zou waarschijnlijk goed met kinderen kunnen omgaan... Er schoot van alles door haar heen terwijl ze naar hem zat te kijken. En hij zat in zijn stoel haar te bewonderen.

'Weet je dat je heel mooi bent, Jane?' Zijn bewondering voor haar was beroepsmatig. Hij zag wat ze in de serie van haar konden maken. Er was niets persoonlijks aan zijn opmerking, maar toch bloosde ze.

'Ik heb mezelf altijd nogal gewoontjes gevonden.' In zekere zin was ze dat ook. Ze had een knap, regelmatig gezicht met mooie tanden en grote blauwe ogen. De sproeten die zelfs haar make-up niet kon verbergen pasten bij haar. Jane Adams zag er lief en sexy uit, maar hij vermoedde dat ze ook andere, onstuimiger kanten had. Die zou hij in haar naar voren brengen. Hij ging heel veel met haar doen. Mooi aankleden, bijvoorbeeld. Dat kon hij met een gerust hart aan François Brac overlaten. Haar garderobe mocht dan minder uitgebreid zijn dan die van Eloise, Jane zou er prachtig uitzien in avondjurk en bontjas... Hij keek haar met scheef gehouden hoofd aan.

'Wat vind je van het script, Jane?' Hij stelde prijs op haar mening omdat ze bekend was met de wereld van tv-soaps.

'Ik vind het geweldig.'

'Zack Taylor gaat de mannelijke hoofdrol spelen.' Hij zag de blik in haar ogen en wist dat veel vrouwen in Amerika net zo zouden kijken wanneer ze Zack op het scherm zagen. 'We hebben het gisteravond geregeld. En Sabina Quarles heeft de rol van Eloise geaccepteerd.' Er kwam een blik in zijn ogen die Jane niet helemaal kon doorgronden. 'Sabina's zoon wordt gespeeld door Bill Warwick, een jonge, veelbelovende acteur.' Hij keek haar vragend aan. Ze werd bleek. 'En jij, Jane? Hoe zou jij het vinden om Jessica te spelen?'

Ze sloeg haar ogen neer. Ze kon het hem niet vertellen... Maar dan zou hij willen weten waarom ze gekomen was. Hij zou kwaad worden en denken dat ze een spelletje met hem speelde.

'Ik... Ik weet het niet... Ik weet niet of ik er klaar voor ben...'

'Het verschilt niet zoveel van wat je eerder hebt gedaan. Volgens mij ben je er klaar voor, Jane, en Lou denkt er net zo over. Ik heb vanochtend een lang gesprek met hem gehad voordat je hier kwam.'

Lou probeerde dit dus door te drukken. Terwijl die rotzak wist dat ze de rol niet kon accepteren. Waarom had hij het zo ver laten komen? 'Ik moet erover nadenken.'

'We willen je graag hebben, Jane. Heel graag.' Hij noemde het bedrag dat hij eerder aan Lou had voorgesteld. Ze werd zo bleek dat haar sproeten afstaken tegen haar huid. Een half miljoen dollar... Goeie god... Wat zou ze daarmee niet kunnen doen? Ze dacht aan Jack die voortdurend riep dat ze elke cent opmaakten die hij verdiende...

'Ik... voel me gevleid, Mel.'

'Je bent het waard.'

O, jezus, ze zou nooit en nergens meer werk krijgen als ze zijn aanbod afwees.

'Weet je wat? Denk er rustig over na. Ik hoor nog wel van je.' Hij stond glimlachend op en leidde haar met zijn arm om haar schouders zijn kantoor uit. Hij verbaasde zich over het effect dat deze vrouw op hem had, alsof hij haar oudere broer was en haar in bescherming moest nemen. Toen ze was vertrokken, belde hij haar agent, en voegde nog eens tweehonderdduizend dollar aan haar honorarium toe.

Jane was zo in beslag genomen door alles wat Mel had gezegd dat ze een geparkeerde auto ramde en haar voorbumper verkreukelde toen ze van het studioterrein wilde wegrijden. Met trillende handen schreef ze een briefje dat ze op de voorruit van de andere auto achterliet voordat ze naar huis reed.

Gelukkig was er niemand thuis toen ze binnenkwam. Ze dacht niet eens meer aan de aanrijding. Ze kon alleen maar aan Mel denken en aan de serie waarin ze niet mee kon spelen. Met tegenzin nam ze de rinkelende telefoon op. Ze wist wie het was, en ze had gelijk. Het was haar agent.

'Hij is gek op je. Hij heeft zelfs je honorarium verhoogd.' Ze was bijna in tranen toen ze ging zitten met de zwarte pruik in haar handen. 'Ik kan het niet, Lou, hoe erg ik het ook vind.'

'Onzin. Zo'n aanbod krijg je nooit meer.' Hij herinnerde haar er niet aan dat ze negenendertig was en dat dit haar enige kans op een doorbraak was. 'Je moet het doen, Jane.'

'Het kan niet.'

'Maar waarom dan niet, verdomme?' Hij wist het heel goed, maar hij wilde het gewoon niet meer horen. 'Ik weet het, ik weet het, vanwege Jack. Jezus, zeg hem dan hoeveel geld ermee gemoeid is, dan draait hij wel bij, hoe hij ook over Hollywood mag denken.'

'Dat zal hem niets kunnen schelen.' Maar deze keer was ze er niet zo zeker van. Zevenhonderdduizend dollar zou niemand zomaar afwijzen. Op het kantoor van zijn vader verdiende Jack zo'n honderdduizend per jaar, en dat vond hij veel geld. Haar vroegere verdiensten had ze als winst op persoonlijke investeringen kunnen verklaren. Maar het geld dat ze nu ging verdienen viel moeilijker uit te leggen. Niemand kon zo veel op investeringen terugverdienen. Zelfs Jack niet.

'Ik sta niet toe dat je dit laat lopen.' Lou was vastbesloten.

'Ik heb geen keus,' zei ze met tranen in haar ogen.

'Je bent gek als je dit afwijst. Je moet het hem vertellen... Bel me morgenochtend. Ik heb tegen Wechsler gezegd dat we eind van de week contact met hem opnemen.'

Ze wist dat het geen zin had in discussie te gaan. Ze wilde niets liever dan de rol aannemen, maar ze kon het met geen mogelijkheid aan Jack uitleggen. En nog minder toen hij die avond thuiskwam en tegen haar begon te schreeuwen over de schade aan de auto. Hij had te veel gedronken en was woedend. Hij dreigde zelfs de auto te verkopen, zodat ze in de Volvo zou moeten rijden die ze voor de kinderen hadden gekocht.

'Christus, Jane, je kunt nog niet eens behoorlijk autorijden!' Hij kleineerde haar wel vaker, maar de laatste tijd deed hij het in bijzijn van de kinderen, die meegingen in de aanval van hun vader. Ze had hem proberen uit te leggen dat het haar gezag over de meisjes ondermijnde als hij haar in hun aanwezigheid vernederde. Alexandra bewees het nu door haar met een ijskoude blik aan te kijken en vervolgens aan haar vader te vragen: 'Kan ik mama's auto krijgen?'

'Dat lijkt me een goed idee.' Hij gaf Alex altijd haar zin en zette Jane daardoor voor gek, alsof ze minder slim was dan haar kinderen. Het was haar nooit opgevallen toen ze nog elke dag in Verborgen verdriet speelde. Daar putte ze zoveel voldoening uit dat haar problemen er minder toe deden. Maar nu had ze niets meer om op terug te vallen.

'Je rijdt stukken beter dan je moeder, Alex,' zei hij tegen zijn dochter. 'En Alyssa ook.'

Vervolgens beklaagde hij zich over het avondeten en vroeg hij waarom ze niets behoorlijks kon klaarmaken. Daarna stormde hij het huis uit om met een vriend te gaan tennissen, maar ze vermoedde dat hij iets anders ging doen. Bij terugkomst stonk hij nog erger naar drank en had hij niet eens tenniskleren aan. Jane vroeg zich wel eens af of hij haar bedroog, hoe moeilijk ze het ook kon geloven. Toen hij haar die avond uitschold voor 'stom kutwijf' knapte er iets in haar. Ze had door de jaren heen meer dan genoeg van hem moeten verdragen. Hij beschouwde haar als een stuk vlees dat hij naar willekeur kon gebruiken. En ze wilde niet meer gebruikt worden, niet door hem en ook niet door haar kinderen.

'Zo laat ik me niet behandelen,' snauwde ze. Het was voor het eerst dat ze tegen hem in opstand kwam. 'Ik laat me niet uitschelden voor kutwijf.'

Hij glimlachte boosaardig. 'Dat ben je toch?' Hij had meer drank op dan ze had beseft en ze besloot niets meer tegen hem te zeggen. Ze rende de badkamer in. Terwijl ze onder de douche stond, dacht ze aan de tv-serie, aan Mel, en aan wat Lou had gezegd. Ineens rukte Jack de deur van de douchecabine open.

'Kom eruit.'

'Ik ben aan het douchen,' zei ze kalm, hoewel ze inwendig kookte van woede. Hij hield haar af van het enige dat haar lief was in de wereld, en dat deed hij al jaren. Elf jaar lang had ze stiekem haar werk moeten doen. Als ze nu niet sterk was, zou ze de kans van haar leven mislopen. 'Ik kom zo.'

'Nu!' Hij greep haar bij de arm en werd drijfnat, maar dat scheen hem niet te deren.

'Laat me los.' Haar stem bleef gevaarlijk kalm. Hij trok zo hard aan haar arm dat ze bijna uitgleed. Ze rukte zich los. 'Hou op. Jack!'

'Klotewijf!' Hij trok haar onder de douche vandaan, drukte haar tegen de wastafel en duwde zijn knie tussen haar benen. 'Je bent me wat schuldig voor het vernielen van de auto.'

'Ik ben je helemaal niets schuldig,' zei ze toonloos. 'Laat me met rust.'

Hij lachte en greep hardhandig in haar kruis. 'Je bent van mij, trut. Vergeet dat nooit.' Daarna draaide hij zich om en liep de badkamer uit.

Trillend bleef ze achter in de badkamer. Het liefst had ze tegen hem geschreeuwd dat ze niet zijn eigendom was, maar ze durfde het niet. Ze was niet van hem, ook al dacht hij van wel. Ze was van niemand. Hij ging ervan uit dat hij haar had gekocht door haar tot echtgenote van een respectabele effectenmakelaar te maken. Hij begreep er helemaal niets van.

Ze droogde zich af en sloeg een badjas om voordat ze de slaapkamer binnenliep. Hij zat in bed tv te kijken. Zijn kleren had hij zoals altijd op een hoop op de vloer laten vallen in de verwachting dat zij ze zou opruimen. Ze deed alles voor hem, zoals het perfecte echtgenotes betaamt, dacht ze. En voor het eerst in twintig jaar gaf ze bij zichzelf toe dat ze het haatte. Ze had er genoeg van de perfecte echtgenote, de perfecte gastvrouw en de perfecte bedpartner te spelen. Schoon genoeg.

'Ik moet met je praten, Jack.'

Hij zapte naar een andere zender en deed alsof ze lucht was.

Ze ging in een stoel aan het andere eind van de kamer zitten, ver buiten zijn bereik. Ze was doodsbang, maar toch moest ze het hem vertellen. 'Ik moet met je praten,' zei ze nogmaals.

'Waarover? Over de reparatiekosten van de auto?' Hij draaide zijn hoofd niet eens naar haar om.

'Nee. Ze hebben me een rol in een tv-serie aangeboden.'

'Nou en?' Het was alsof het niet tot hem doordrong.

'Ik wil hem aannemen.'

Hij bleef geruime tijd zwijgen. Toen keek hij haar aan. 'Wat zei je?' Zijn stem klonk minachtend en dreigend tegelijk. Ineens viel het haar op dat hij er verlopen uitzag, dat hij lang niet meer zo aantrekkelijk was als vroeger.

'Ze hebben me een rol in een tv-serie aangeboden,' herhaalde ze. 'Een heel belangrijke rol.'

'Hoe weet je dat? Wie heeft die aangeboden?' Jaren geleden had hij haar verboden contact met Lou te onderhouden.

'Dat doet er niet toe.' Ineens werd ze misselijk bij de gedachte dat ze de confrontatie met hem aan moest gaan. Hij kon zo driftig worden. 'Ik wil het doen, Jack... Het zou heel veel voor me betekenen...'

'Ben je niet goed bij je hoofd? Ik heb je gezegd dat het daarmee uit moest zijn toen je met me trouwde. Of wil je weer met regisseurs en producers in bed kruipen?' Het was een slag onder de gordel en dat wist hij net zo goed als zij. Of had Jack het al die tijd werkelijk geloofd?

'Dat heb ik nooit gedaan.'

'Hoe dan ook, het gebeurt niet. Niet zolang je met mij getrouwd bent.'

'Het wordt een heel toonaangevende serie. Mel Wechsler gaat hem produceren.'

'Sinds wanneer speelt dit? Wat heb je al die tijd uitgespookt, Jane?' Hij zei het op de toon van een verveeld kind, maar hij praatte in elk geval tegen haar.

'Sinds vandaag.'

'Hoe kan het dan dat je er zoveel van afweet?'

Ze durfde niet te zeggen dat ze bij Mel was geweest.

'Mijn vroegere agent heeft me gebeld.'

'Ik heb je verboden met hem te praten.' Jack had zijn ogen weer op de tv gericht. 'Vergeet het. Zeg maar dat ze de pest kunnen krijgen.'

Dit leidde nergens toe. Net toen ze zich afvroeg wat ze verder nog kon zeggen, werd er op de deur geklopt en liep hun dochter naar binnen.

Het was Alexandra met een stapel wasgoed in haar armen. Met een minachtende blik liet ze die op Janes schoot vallen. 'Je hebt mijn kleren vandaag niet gestreken,' snauwde ze.

'Ik had andere dingen te doen.' Jane rolde het wasgoed tot een bundel en gaf het aan Alexandra terug. In haar hoofd begon er ineens van alles te veranderen. Ze liet zich niet meer door haar gezin misbruiken. Door niemand. 'Ik doe het zodra ik tijd heb.'

'Nu heb ik niks om aan te trekken,' jengelde Alexandra.

Jane stond op. Zo was het welletjes. Voor het eerst kwam ze in opstand na al die jaren hun voetveeg te zijn geweest.

'Je kast puilt uit van de kleren. Er zit vast wel iets bij.'

'Waarom strijk je de kleren van je kind niet? Je hebt toch niets beters te doen.' Het was elf uur 's avonds en ze wilde nog steeds met Jack praten, ook al had ze er weinig vertrouwen in.

'Ik doe het morgen wel.' Ineens voelde ze zich uitgeput en gedeprimeerd. Het leek alsof ze in haar eigen huis door vijanden werd omringd. Waarom deden ze haar dit aan?

Jack keek haar nijdig aan. 'Je doet het nu.'

'Bedankt, pap,' zei Alexandra dankbaar tegen haar vader. 'Mag ik morgen met mama's auto naar school?'

'Hij moet eerst gerepareerd worden,' zei hij, met een geërgerde blik naar zijn vrouw. 'Maar zodra hij uit de garage komt, is hij voor jou.'

Het was opnieuw een klap in Janes gezicht. Ze kon niet tegen hen op. Ze nam de bundel wasgoed uit Alexandra's handen en ging naar de keuken, waar ze de strijkplank en de strijkbout tevoorschijn haalde. De werkster die drie keer per week kwam, streek lang niet zo zorgvuldig als Jane. Ze had haar kinderen veel te veel verwend en daar moest ze nu voor boeten. Ineens was ze alles en iedereen spuugzat.

Het strijken kostte haar een uur. Toen ze terugkwam in de slaapkamer lag Jack te slapen terwijl de tv nog aan stond. Ze zette het toestel uit en stond even naar haar man te kijken voordat ze stilletjes in bed glipte. Ze dacht aan Mel, hoe aardig hij was geweest.

De volgende ochtend was Jack al weg toen ze wakker werd. Alexandra was met de stationcar naar school gegaan en Jack had de beschadigde auto naar de garage gebracht. De sleutels van zijn eigen wagen had hij meegenomen, zodat ze als een ondeugend kind thuis zat opgesloten. Ineens kwam het geld dat Wechsler had aangeboden haar voor als een geschenk uit de hemel. En de tv-serie ook. Ze besloot haar leven in eigen hand te nemen en Lou te bellen. Waarom zou ze zich deze kans laten ontnemen? Om nog meer door haar man en kinderen vernederd te worden? Misschien zouden ze meer respect voor haar krijgen, als ze eenmaal over de schok heen waren. Lou had gelijk. Jack had het gewoon maar te accepteren.

Met trillende handen toetste ze Lou's nummer in. Toen hij opnam, was ze zo nerveus dat ze nauwelijks iets kon uitbrengen.

'En?' Lou hield zijn adem in.

'Zeg tegen Wechsler dat ik het doe.'

'Halleluja, schat! Ik heb lelijk in de rats gezeten,' riep Lou Thurman.

'Anders ik wel,' zei ze lachend. Haar handen trilden nog steeds.

'Je gaat een ster worden, besef je dat?'

'Ik verheug me verschrikkelijk op die rol.'

Die middag werden er twee gigantische boeketten bij haar bezorgd, een van Lou en een van Mel. Het ene stond in volle glorie op de eettafel, dat van Mel nam een groot deel van de hal in beslag. Hoewel ze niet wist hoe ze die bloemen tegenover Jack moest verklaren, had ze voor het eerst van haar leven vertrouwen in zichzelf. Ze voelde zich sterk en gelukkig.

10

Mel Wechsler keek op zijn horloge toen de intercom zoemde. Hij was in een uitstekend humeur. De serie beloofde nog beter te worden nu Jane Adams de rol van Jessica had aangenomen, en het meisje met wie hij nu een afspraak had zou ook een aanwinst zijn. Ze had niet veel ervaring, en de demo die hij van haar had gezien bestond voornamelijk uit commercials en een paar kleine rollen, maar met de juiste begeleiding kon ze groeien. Bovendien had ze precies het uiterlijk dat hij in gedachten had voor Tamara, de dochter van Sabina en het nichtje van Jane.

Hij was sprakeloos toen ze binnenkwam. Ze was kleiner dan hij had verwacht, maar beeldschoon, met lang, zijdeachtig donker haar en grote, groene ogen. Ze had iets zelfverzekerds over zich dat niemand kon ontgaan. Volgens haar gegevens was ze vierentwintig, maar ze leek veel jonger, en dat was perfect. De rol van Tamara Martin vereiste een meisje van negentien. Als nakomertje van Eloise haatte ze haar moeder en was ze bij haar tante gaan wonen. Uiteindelijk zou ze iedereen veel last bezorgen. Daar leek ze ook toe in staat toen ze tegenover hem ging zitten. Ze leek hem tot heel veel in staat. Ze leunde achterover in haar stoel en zei met een volle, melodieuze stem dat ze blij was hem te ontmoeten. Ze was veel zelfverzekerder dan Jane was geweest. Mel vermoedde dat dit meisje het ver zou brengen, en hij was bereid haar te helpen door haar een rol aan te bieden die haar doorbraak zou betekenen.

'Vertel eens iets over jezelf, Gabrielle Smith.' Hij hoefde niet zo behoedzaam met haar om te gaan als met Jane. Dit meisje kon heel goed voor zichzelf zorgen. De sprankeling in haar ogen beviel hem wel. Dat betekende dat ze geestig en speels kon zijn.

'Ik ben enig kind en kom van de oostkust. Ik ben nu twee jaar in Los Angeles.'

'Wat voor opleiding heb je gedaan?'

'Ik heb theaterwetenschap gestudeerd aan Yale.'

Dat maakte meer indruk op hem dan hij liet blijken. Hij werd altijd geïmponeerd door iemand die op een vooraanstaande universiteit aan de oostkust had gezeten. Ineens vroeg hij zich af wie ze werkelijk was. Hij vermoedde dat er behalve Yale en haar twee jaar in L.A. veel meer over haar te vertellen viel, maar ze was terughoudend met persoonlijke informatie.

'Waar aan de oostkust?'

Ze aarzelde even. 'New York. Daar ben ik opgegroeid.' Ze vertelde niet dat ze ook op kostschool in Zwitserland was geweest, dat ze vloeiend Frans sprak, en dat ze op een van de beste middelbare scholen van New England had gezeten voordat ze naar Yale ging. Er was veel dat ze voor Mel verzweeg en dat ze nooit iemand in L.A. had verteld.

'Wat zijn je ouders voor mensen?'

Ze glimlachte en vroeg zich af waarom hij die vraag stelde. 'Ze zijn heel aardig. Ik kan het goed met ze vinden.'

'Ze zullen wel trots op je zijn.'

Opnieuw een glimlach. Ze vertelde hem niet dat haar ouders diep teleurgesteld waren over haar beroepskeuze. Haar vader had gehoopt dat ze rechten zou gaan studeren, en haar moeder wilde dat ze een gezin zou stichten. Maar ze volgde haar eigen dromen en liet zich er door niets of niemand van weerhouden.

'Heb je het script gelezen, Gabrielle?'

'Ja, en ik vind het geweldig.' Ze grinnikte. 'Ik ben blij dat u mij hebt gebeld en niet iemand anders.' Ze was onder de indruk toen hij haar vertelde wie er nog meer in de serie meespeelden.

'Ik heb ooit eens een commercial gezien met Bill Warwick. Hij lijkt me heel professioneel.'

'Dat ben jij ook. Dat heb ik wel uit je demo kunnen opmaken.'

'Dank u.' Ze zei het op zo'n speciale toon dat hij zich opnieuw over haar verbaasde.

'Wie ben je werkelijk, Gabrielle? Ik heb het gevoel dat je veel voor me achterhoudt. Je bent anders dan de anderen.' Hoezeer dat hem ook in haar beviel, toch wilde hij meer over haar weten.

'Doet het er wat toe?'

'Misschien. Heb je geheimen die je met me wilt delen?'

Alleen als deze rol ervan afhing. Dat was het probleem. Ze had het nooit iemand verteld en ze was niet van plan het nu aan hem te vertellen.

'Nee, hoor.' Ze keek hem met een stralende glimlach aan. Hij mocht haar wel. Ze was een leuke, mooie, gezonde meid. Ze was geknipt voor de serie, net als de anderen. Hij had nu de perfecte cast. Sabina, Zack, Jane, Bill en Gabrielle.

'We beginnen op zes december in New York met de opnames. Is dat een probleem?'

'Helemaal niet.' Ze wist dat haar ouders het heerlijk zouden vinden als ze de Kerst thuis kon doorbrengen. Maar dan moest ze de rol wel krijgen. 'Hoe lang blijven jullie daar?'

Hij glimlachte. 'Vier tot zes weken.' Toen besloot hij haar het goede nieuws te vertellen. 'En het is niet "jullie", maar "wij", Gabrielle. Ik hoop dat jij erbij zult zijn.' Ze keek hem met grote ogen aan en sprong overeind. 'Bedoelt u dat ik de rol heb?' vroeg ze ongelovig.

Hij lachte. 'Dat bedoel ik. Je bent een uitstekende actrice, Gabrielle, en daarom krijg je die rol.'

'Wow!' Uitgelaten sloeg ze haar armen om zijn hals en gaf hem een dikke zoen op zijn wang. 'Dank u wel, meneer Wechsler. Heel hartelijk bedankt!'

Hij bracht haar naar de deur en verzekerde haar dat haar agent de volgende dag zou worden gebeld. Hij keek haar na toen ze de trap af huppelde.

Zodra ze buiten was, maakte ze een luchtsprong. Het was haar gelukt! Ze had de rol van haar leven! Gabby Smith zou van zich laten horen.

11

'Van wie komen die?' Jack Adams keek zijn vrouw achterdochtig aan toen hij de voordeur binnenkwam en de bloemen zag.

Het bleef geruime tijd stil. Jane had die hele middag gerepeteerd wat ze zou zeggen, maar ineens wist ze het niet meer. Het was moeilijker dan ze had gedacht.

'Ik vroeg je van wie die komen.' Ze had nooit bloemen gekregen behalve van hem, en dat was tien jaar geleden.

'Ze zijn van Lou.'

'Waarom? Je hebt hem toch verteld dat hij die rol in zijn reet kon steken?'

Langzaam schudde ze haar hoofd. Het was het moeilijkste wat ze ooit had gedaan, maar diep in haar hart wist ze dat dit het beste was. Ze was ervan overtuigd dat Jack en de kinderen haar vanaf nu met meer respect zouden behandelen. Nog belangrijker was dat ze nu meer respect voor zichzelf zou krijgen.

'Nou?'

'Nee, dat heb ik niet.' Ze was mooier dan ooit toen ze deze woorden uitsprak, maar Jack zag het niet, en Jane zelf was er zich niet van bewust. 'Ik heb gezegd dat ik de rol accepteer.'

'Wat!' Hij zag eruit alsof hij een klap in zijn gezicht had gekregen.

'Ik weet hoe je erover denkt, Jack.' Haar stem klonk nu krachtiger. 'Maar het is belangrijk voor me. Heel belangrijk.' Bij elk woord voelde ze zich sterker worden, terwijl hij haar bleef aankijken alsof hij zijn oren niet kon geloven.

'Weet je nog wat ik daarover gezegd heb?' Ze stonden nog steeds in de kleine hal, waar de bloemengeur overweldigend was.

'Ik heb gezegd dat het Hollywood was of ik, weet je nog?' Zoals altijd sprak hij haar toe alsof ze een ongehoorzaam kind was.

Ze knikte. 'Dat weet ik, maar dit is een grote rol in een heel belangrijke serie...'

'Wie heb je geneukt om die rol te krijgen?' onderbrak hij haar.

'Niemand.' Ze keek hem verdrietig aan. 'Ze belden me zomaar.' Het was bijna waar. Ze wist dat ze hem ooit zou moeten vertellen over haar rol in Verborgen verdriet, maar dat kon later ook nog wel.

'Waarom hebben ze je gebeld? Omdat je zo makkelijk in bed bent te krijgen?'

Ze begon te huilen en boog haar hoofd. 'Je moet dat soort dingen niet zeggen, Jack... Alsjeblieft, laat me dit doen.' Smekend sloeg ze haar ogen naar hem op. Hij duwde haar opzij, liep langs haar heen de woonkamer in en zag het enorme boeket in de eetkamer erachter. Met grote stappen liep hij de slaapkamer in, rukte de kastdeur open en smeet een koffer op bed.

'Jack, alsjeblieft...' riep Jane, die achter hem aan rende. 'Luister naar me...' Ze wist dat ze moest zeggen dat ze de rol zou opgeven, ook al was het niet eerlijk. Het was een te hoge prijs voor het weinige geluk dat ze ervoor terugkreeg. 'Alsjeblieft...' snikte ze.

Hij begon tegen haar te schelden, waardoor hun dochters hun kamer uitkwamen om te kijken wat er aan de hand was.

'Jullie moeder gaat terug naar Hollywood om weer met producers en regisseurs het nest in te duiken, en daarom verlaat ik haar!' schreeuwde hij. 'Ik verdom het om met een hoer getrouwd te zijn!' Toch had hij al die jaren geëist dat ze voor hém de hoer uithing. Twintig jaar lang had ze zijn vernederingen en brute geweld ondergaan omdat ze dacht dat ze hem iets verschuldigd was. Hij had haar immers een mooi huis, drie kinderen en aanzien gegeven. Nou, hij kon barsten. Ze smeet de slaapkamerdeur dicht zodat de kinderen niet konden horen wat er werd gezegd. Jane was nu des duivels.

'Hoe durf je zoiets te zeggen! Ik ben je al twintig jaar lang trouw en ben nooit met een ander naar bed geweest. Nooit! Hoor je dat, Jack? Ik wil mijn carrière terug! Ik wil een beetje erkenning... een beetje respect... het gevoel dat ik iets heb bereikt voordat ik er te oud voor ben... Is dat zoveel gevraagd? Is dat zo verkeerd?'

Zonder antwoord te geven smeet hij dassen, overhemden, tenniskleding en twee paar schoenen in de koffer en ritste hem dicht. Vervolgens trok hij een paar pakken uit de kast voordat hij de slaapkamerdeur opende en haar met diepe verachting aankeek.

'Ik ga mijn advocaat bellen, Jane. En nu je zelf een carrière hebt, zul je van mij niets nodig hebben.'

Hoe kon hij zoiets zeggen? Hij spoelde twintig jaar huwelijk gewoon door het riool, alsof het nooit iets voor hem had betekend.

Zijn dochters klampten zich aan hem vast toen hij met de koffer en zijn pakken naar de voordeur liep. Ze smeekten hem bij hen te blijven. Alexandra vroeg hem zelfs haar mee te nemen. Met een vernietigende blik in zijn ogen zei hij: 'Je hoort het, je kinderen willen niet bij een hoer wonen.'

'Noem me niet zo!' Ze liep op hem af, maar de twee meisjes gingen voor hem staan.

'Blijf uit zijn buurt!' schreeuwde Alex. 'Ik haat je...'

Jane snikte nog steeds toen Jack de voordeur achter zich dichtsmeet en wegreed. Haar twee dochters sloten zich op in hun slaapkamer. Jane bleef alleen achter met haar gedachten en haar verwoeste dromen, en met een spoor van sokken en dassen dat Jack in de hal had achtergelaten. Ze raapte ze op toen ze langzaam terugliep naar de slaapkamer, en dacht aan wat daar allemaal was gebeurd. Al die keren dat hij haar had misbruikt, de scheldpartijen die ze zich had laten welgevallen... En nu liet hij haar in de steek vanwege de rol in Manhattan. Of was er meer aan de hand? Ze vroeg zich af of hij niet al die tijd op de juiste gelegenheid had gewacht.

Die avond kwamen haar dochters niet meer hun kamer uit, ook al klopte Jane regelmatig op hun deur in een poging met hen te praten. Ze zette hun met folie bedekte avondeten in de oven en ging terug naar haar eigen kamer. Er was niemand met wie ze kon praten, niemand die ze kon bellen. Van de kinderen hoefde ze geen steun te verwachten, daar had Jack wel voor gezorgd. Ze ging zitten en vroeg zich af of de tol die ze moest betalen niet te hoog was. Ze overwoog Lou te bellen en hem te zeggen dat ze van de rol afzag. Maar ze had toch het recht hem wél te doen?

Ze ging met haar kleren aan op bed liggen en viel huilend in slaap.

12

Iedereen ontving de uitnodiging op dezelfde dag. De tekst was bij Tiffany ingegraveerd op roomwit papier en omlijnd met een smalle gouden rand. Mel Wechsler heeft het genoegen u uit te nodigen voor... op... bij hem thuis... gevolgd door zijn huisadres in Bel Air. Onderaan had zijn secretaresse in precieze kleine lettertjes de naam van de geadresseerde geschreven en ook, zoals Mel haar had geïnstrueerd: Om uw medespelers te ontmoeten.

Daarna had ze Chasen gebeld en Mels lievelingsmenu voor hen besteld. Steak, chili, gebakken krieltjes, en asperges met hollandaisesaus, voorafgegaan door hors d'oeuvres en kaviaar. Als dessert was er chocolade-karameltaart met ijs en chocoladesaus. Het was een heerlijke, eenvoudige maaltijd die iedereen zou aanspreken. Het gezelschap zou bestaan uit Mel en vijf gasten. Eerst had hij ook nog wat vrienden willen uitnodigen, maar daar zag hij later van af. Het was beter dat de acteurs elkaar leerden kennen zonder buitenstaanders erbij. Zij waren de vijf sterren van de serie en hij wilde dat ze met elkaar bevriend raakten. Dat was belangrijk voor een soepel verloop van de opnames. Hij had de hele week met de tv-maatschappij vergaderd en daar was alles beklonken. De contracten waren getekend en de laatste plooitjes gladgestreken. François Brac verwachtte Sabina over twee weken in Parijs, de audities voor de figuranten waren volop aan de gang, en ze hadden de naam van de sterren naar de pers laten lekken. Mel was buitengewoon tevreden toen hij die dag zijn kantoor verliet. Hij ging naar huis om erop toe te zien dat de voorbereidingen voor het diner goed verliepen en dat de aankleding in huis naar zijn zin was. Op de uitnodiging had hij avondkleding voorgeschreven, want hij vond het belangrijk dat iedereen zorg aan zijn uiterlijk besteedde. Dat kon de feestelijke sfeer alleen maar verhogen. Eenmaal thuis werd hij niet teleurgesteld. De catering van Chasen was altijd perfect verzorgd, en Maria, zijn huishoudster, had alles tot in de puntjes georganiseerd. Hij had zelfs tijd om te gaan zwemmen en een dutje te doen, in de wetenschap dat Maria hem wakker zou maken als het tijd werd zich om te kleden.

Hij was niet de enige die die middag een dutje deed. Bill was de hele dag zo nerveus dat hij in de heuvels was gaan joggen om stoom af te blazen. Daarna had hij een douche genomen en was naakt op bed in slaap gevallen. Bernie lag hijgend in de warme septembermiddag naast hem op de vloer om over hem te waken. Toen Sandy binnenkwam, bewoog hij alleen even zijn staart. Hij begroette haar nooit met hetzelfde enthousiasme waarmee hij Bill verwelkomde, maar hij vond het niet nodig om te blaffen. Hij wist wie ze was, ook al had hij haar niet meer gezien sinds ze een paar weken geleden haar kleren was komen halen.

Sandy bleef even staan en wist niet of ze Bill wakker moest maken, totdat hij zich verroerde. Ineens, alsof hij voelde dat er iemand in de kamer was, ging hij rechtop zitten en staarde haar aan.

'Hé, hallo.'

Ze zag er nog slechter uit dan drie weken geleden. Ze had een diepe schram op haar wang en een litteken op haar voorhoofd.

'Waar ben je geweest?' Waar het ook was, veel goeds kon het niet zijn. Even vroeg hij zich af of iemand haar had geslagen. 'Is alles goed met je?' Stomme vraag. Natuurlijk ging het niet goed met haar, maar in elk geval scheen ze niet zo van de wereld als normaal, misschien een beetje high, maar meer ook niet. Ze keek hem met een aarzelende glimlach aan en ging op de rand van het bed zitten. De kleren die ze aanhad herkende hij niet. Hij vroeg zich af waar ze nu woonde. Ineens besefte hij dat hij naakt was en hij sloeg snel de handdoek om zich heen die hij op bed had achtergelaten.

'Ik hoor dat je een grote rol hebt gekregen.'

Hij knikte, meer aan haar denkend dan aan zichzelf.

'Ik ben blij voor je, Bill.'

'Dank je.' Ooit had zij ook zo'n kans gekregen, en die had ze verknald, maar hij zei er niets over. 'Waar woon je nu?'

'Bij vrienden. Het gaat goed met me.'

Hij kon het moeilijk geloven. Ze zag er uitgeput en verlopen uit, minstens tien jaar ouder dan ze in werkelijkheid was.

'Ik wou maar dat je je liet opnemen.' Hij gaf het nog steeds niet op. Hij had het gevoel dat hij het aan haar verplicht was, aan hun mooie herinneringen van vroeger, en ook uit schuldgevoel omdat het met hem nu zo goed ging.

'Dat zal vandaag of morgen ook gebeuren als ik er de kans voor krijg.'

'Waarom nu niet meteen?' Hij zou haar naar elk opvangcentrum hebben gebracht. Hij wilde alleen maar zeker weten dat ze in goede handen was voordat hij verderging met zijn leven. Ze was tenslotte zijn vrouw.

'Ik moet straks nog ergens heen.'

Hij wist dat ze loog en dat het geen zin had ertegenin te gaan. Hij had geen invloed meer op haar, als hij die al ooit had gehad.

'Ik wilde je alleen zeggen dat ik heel blij voor je ben. Verhuis je nu naar New York?'

Hij schudde zijn hoofd. 'We gaan er zes weken opnames maken, maar voorlopig ben ik nog hier.' Hij wilde haar laten weten dat ze hem altijd kon bellen als ze hem nodig had. Ze was een wereld binnengegaan die hem angst aanjoeg en hij was bang voor wat haar daar zou overkomen.

'Je zult binnenkort wel van me willen scheiden.'

Dat wilde hij eigenlijk helemaal niet, zeker nu niet, met al die publiciteit om hem heen. 'Dat heeft helemaal geen haast. Voorlopig blijf ik hier, oké?'

'Oké.' Ze keek hem verdrietig aan alsof hij alles vertegenwoordigde wat ze kwijt was geraakt.

Zijn hart brak toen hij haar daar als een angstig kind zag staan. Maar hij wist dat hij haar niet meer kon helpen. Hij had het nooit gekund.

'Ik dacht alleen dat nu... met dat nieuwe programma...'

'Maakt niet uit.'

'Ik wilde je niet meeslepen in mijn ellende. Je bent beter af zonder mij. Daarom heb ik je ook niet gebeld.'

Hij begreep het. Hij sloeg de handdoek om zijn middel en stond op. Het contrast tussen hen kon niet groter zijn. Zo mager, ziekelijk en bleek als zij eruitzag, zo jong, gezond, sterk en energiek was hij.

'Zal ik iets te eten voor je maken?'

Ze schudde haar hoofd. Ze leefde op chocoladerepen en sigaretten. Echte eetlust bezat ze niet meer. Het enige dat ze nodig had waren haar shots, de rest kon haar gestolen worden. Eten had alle aantrekkingskracht verloren, terwijl uitgerekend nu zijn koelkast vol was met eten. Voor dit eerste seizoen kreeg hij een kwart miljoen dollar. Nooit had hij durven dromen dat hij zo veel zou verdienen. Zijn koelkast zou nog heel lang vol blijven. Het was nu voorbij tussen hen, maar toch moest hij eraan denken toen hij naar haar keek. 'Heb je iets nodig? Kan ik...'

Hij wilde haar geld aanbieden en besefte toen dat het alleen maar op zou gaan aan haar verslaving. Ze schudde haar hoofd en stond langzaam op.

'Nee, niet nodig, maak je over mij geen zorgen...'

Zijn ogen vulden zich met tranen toen hij zijn handen naar haar uitstak.

'Blijf hier, Sandy... Ik zal je helpen afkicken. Ik zweer het je. Je kunt het als je het echt wilt.'

'Nee, dat kan ik niet.' Ze keek hem met een droevige glimlach aan. 'Voor mij is het te laat, maar niet voor jou.'

Ze was vijfentwintig en deed alsof haar leven voorbij was. Hij draaide zich om zodat ze hem niet zag huilen. Hij wilde haar niet met schuldgevoelens opzadelen. Ze moest haar eigen weg gaan.

'Het is niet te laat voor je. Je kunt elk moment opnieuw beginnen, begrijp dat toch. Je hoeft alleen maar clean te worden.'

Je hoeft alleen maar... Alsof het zo gemakkelijk was. Maar ze wisten allebei dat het niet onmogelijk was. Het probleem was dat ze het niet meer wilde.

Ze liep naar hem toe en raakte zijn arm aan. Het was zo'n lichte, vluchtige aanraking dat het leek alsof er een vogeltje langs zijn arm streek. 'Zorg goed voor jezelf.' Ze kuste hem op de wang en liep toen snel de deur uit. Hij moest zich inhouden niet achter haar aan te rennen. De tranen stroomden over zijn wangen toen hij alleen in het huisje achterbleef en besefte dat hij haar misschien nooit terug zou zien. 'Vaarwel, liefste,' fluisterde hij. Na haar vertrek had hij geen zin om waar dan ook naartoe te gaan.

In Pasadena bracht Jane die middag bij de kapper door. Het was een grote dag voor haar. Ze zou haar medespelers ontmoeten, en daar had ze naar uitgezien vanaf de dag dat de uitnodiging arriveerde. Ze was naar Saks gegaan en had er een witte, met kraaltjes bestikte, avondjurk gekocht. Ze ging ermee terug omdat hij naar haar gevoel te opzichtig was, maar hij stond haar eigenlijk zo mooi dat de verkoopster haar had kunnen overhalen hem te houden.

De meisjes waren nog niet terug van school toen ze thuiskwam. Haar haar zat perfect en haar nagels waren zorgvuldig gemanicuurd en gelakt. Ze nam de jurk uit de kast en begon opnieuw te twijfelen, zoals ze altijd overal aan twijfelde.

Onzin, dacht ze, terwijl ze het bad liet vollopen. Ze had nog heel wat uurtjes over voordat ze werd afgehaald door Mels auto met chauffeur. En dit was nog maar het begin. Voor één dag voelde ze zich een koningin. Misschien kon het deze keer langer duren als de kijkcijfers goed waren. Ze was zo opgewonden dat ze er nauwelijks over kon nadenken. Het enige wat de vreugde bedierf was dat Jack haar het leven onmogelijk maakte. Hij stookte hun dochters tegen haar op, en hij was zelfs Jason in Santa Barbara gaan opzoeken om hem te vertellen wat zijn moeder van plan was. Jason had haar gebeld en gesmeekt de rol te weigeren omdat het zijn vader zo van streek maakte. Jack had zijn advocaat gebeld om een scheiding in gang te zetten. Omdat ze in gemeenschap van goederen waren getrouwd, wilde hij zijn helft van het huis aan haar verkopen. Ze kon het zich nu veroorloven, had hij gezegd, en bovendien was ze hem na al die jaren wel iets verschuldigd. Kocht ze het huis niet, dan moest ze eruit. Volgens de brief die ze had ontvangen kreeg ze negentig dagen 'respijt'. Hij weigerde haar telefoontjes aan te nemen toen ze hem probeerde te bereiken. Uiteindelijk had ze het opgegeven en zelf een advocaat in de arm genomen. Het was nauwelijks te geloven dat het binnen een paar weken zo ver was gekomen. Maar Jack meende het serieus. Als zij aan die serie meedeed, wilde hij scheiden. Meer dan eens had ze overwogen de rol op te geven, maar ze wist dat ze hem dan voor altijd zou haten. Hun huwelijk was toch al onherstelbaar beschadigd. Ze was niet langer bereid zich aan hem over te leveren, en ze verheugde zich op haar nieuwe leven. Ze hoopte alleen dat de kinderen uiteindelijk zouden inzien dat ze ook een mens was met gevoelens en behoeften. Alles wat Jack over haar had verteld was onwaar.

Ze hoorde niet de voordeur open- en dichtgaan en evenmin de voetstappen in de gang terwijl ze in haar ondergoed wachtte tot het bad vol was. Ze draaide zich geschrokken om toen ze hem zag en deed de kraan dicht. 'Jack... Wat doe je hier?' Ze had hem niet meer gezien sinds hij een paar weken geleden was teruggekomen om de rest van zijn kleren op te halen.

'Ik was nog iets vergeten.'

Maar ze wist net zo goed als hij dat er niets meer van hem was achtergebleven. Ze vroeg zich af wat hij kwam doen.

'Alles oké met je?' vroeg ze nerveus. Hij had een merkwaardige blik in zijn ogen.

'Ik was nog van plan je te bellen.'

'En ik heb geprobeerd jou te bereiken, maar dat is me niet gelukt.'

'Ik had het druk.' Hij haalde zijn schouders op en keek naar haar borsten.

'We moeten alles nog eens goed doorpraten...' Ze durfde nauwelijks te zeggen dat ze zich op haar gemak wilde aankleden voordat de kinderen thuiskwamen. 'Maar vanavond is niet zo'n goed moment.'

Hij keek haar achterdochtig aan. 'Waarom niet?'

Ze zei het met tegenzin, maar zag geen reden meer om tegen hem te liegen. 'Vanavond is het dineetje met de cast.'

'En wat doen jullie dan? Proberen jullie elkaar uit om te zien wie de beste is?' Zijn ogen glansden boosaardig. Ze besefte dat hij opnieuw een beetje dronken was.

Ze wilde niet met hem praten als hij dronken was. 'Het is gewoon een etentje, meer niet. Zal ik je morgen op kantoor bellen?'

'Waarom? Om te vertellen hoe het was? Wat kan het me schelen? Ik weet toch hoe je bent...' Hij kwam op haar af. Ze deed een stap terug en struikelde over haar schoenen op het badkamerkleedje.

'Jack... Niet doen... Laten we er rustig over praten.'

'Ik praat niet met hoeren.'

Die man is ziek, dacht ze toen voor het eerst. 'Waarom ga je niet gewoon weg?' zei ze kalm. Het had geen zin te proberen een normaal gesprek met hem te voeren.

'Waarom? Verwacht je iemand?'

'Alleen je dochters. En ik moet me aankleden.'

'Niet voor mij. Ik heb alles al eerder gezien.'

'Prima, dan kun je ook gewoon weggaan.'

'Ik wil op de meisjes wachten.' Hij kwam strijdlustig voor haar staan. Er was een harde blik in zijn omwalde ogen.

'Die kun je ook een andere keer opzoeken.'

'Je kunt me het huis niet uitgooien. Het is nog steeds van mij.' Hij deed nog een stap naar haar toe. 'En jij bent ook nog steeds van mij. Ik kan je neuken wanneer ik wil.'

'Praat niet zo.' Ineens was ze bang met hem alleen te zijn. Het leek wel of hij waanzinnig was. Alsof hij haar angst voelde, kwam hij nog dichterbij en greep haar arm vast.

'Het is zo... Je bent nog altijd van mij. Je bent mijn eigen kutwijf...'

Ze haatte het als hij zo tegen haar sprak. Nu haatte ze hem vanuit het diepst van haar ziel, misschien al veel langer dan ze besefte. Op dat moment trok hij haar aan haar armen mee naar de aangrenzende slaapkamer.

'Toe nou, Jack... Alsjeblieft...'

'Alsjeblieft wat? Of ik je alsjeblieft wil neuken, slet? Want meer ben je nooit geweest... Voor mij ben je niet meer dan een kut waarvan ik gebruik kan maken wanneer ik maar wil... Ik heb nooit wat om je gegeven, wist je dat?... Wist je dat, slet?'

Ze vroeg zich af waarom hij haar zo haatte terwijl hij haar op het bed drukte en met zijn volle gewicht op haar ging liggen. Hij rukte haar beha los en trok ruw haar slipje naar beneden.

Hij was krankzinnig. Ze was twintig jaar met hem getrouwd geweest, en nu verkrachtte hij haar.

'Jack, hou op!' huilde ze. Ze kon nauwelijks ademhalen terwijl hij zwaar op haar lag. Hij ritste zijn broek los en drong bij haar binnen.

'Alsjeblieft...' smeekte ze. Ze proefde bloed in haar mond toen hij in haar lip beet, daarna beet hij in haar borst tot ze ook daar bloed voelde druppelen. En hij bleef in haar stoten terwijl zijn handen haar borsten kneedden. Ineens sloeg hij haar hard in haar gezicht, en nog eens, totdat hij schreeuwend van extase klaarkwam. Daarna duwde hij zich ruw van haar af en keek op haar neer terwijl ze snikkend op het met bloed bevlekte laken lag. Hij ritste zijn broek dicht en keek haar vol verachting aan.

'Hoer,' zei hij voordat hij wegliep.

Ze bleef huilend op bed liggen en hoorde zijn auto wegscheuren, maar het kon haar niet meer schelen. Niets kon haar nog wat schelen.

13

Bill Warwick arriveerde als eerste. Hij was net zo aantrekkelijk als Mel zich herinnerde, maar er was ook iets zorgelijks aan hem, alsof hij veel aan zijn hoofd had. Hij zag er elegant uit in zijn gehuurde smoking, en zijn blonde haar had een gouden glans, maar er was iets in zijn ogen dat Mel verontrustte, alsof de jongen al heel wat had meegemaakt.

Bill maakte een praatje aan de bar, vroeg om een whisky met ijs en keek bewonderend om zich heen. Het was een prachtig huis, waar Mel zich heel gelukkig voelde. Het lag op een heuveltop en bood een spectaculair uitzicht op Los Angeles. Overal in de enorme zitkamer met stenen pilaren en stenen vloeren hingen grote, moderne schilderijen. De eetkamer was uitgerust met een elektrisch uitschuifbaar dak voor warme avonden als deze. In de tuin was een groot zwembad.

Bill dacht aan zijn eigen kleine optrekje, en ook aan Sandy's bezoek van vanavond. Hij vroeg zich af waar ze naartoe was gegaan, waar ze woonde, wie haar die schram en dat litteken had bezorgd. Het was zo treurig allemaal. Hij voelde zich bedroefd terwijl hij met Mel praatte en op de andere gasten wachtte.

'Je ziet er ernstig uit vanavond.' Mel was een opmerkzame man, en zijn sterren betekenden veel voor hem, zoals alles wat met de serie te maken had.

'Het zal de opwinding zijn,' zei Bill glimlachend.

Mel bedacht dat binnen een jaar miljoenen vrouwen aan de voeten van deze jongen zouden liggen.

Zack Taylor was de volgende die arriveerde, achter het stuur van zijn open Rolls. Hij zag er knap, zelfbewust en nonchalant uit, en hij scheen zich meteen thuis te voelen. Zijn eigen huis was groter dan dat van Mel en net zo mooi. Als oude vrienden hadden hij en Mel het over hoveniers, werklieden en aannemers. Bill was naar buiten gelopen om naar het uitzicht te kijken.

Daarna kwam Gabrielle binnen in een perzikkleurige jurk van chiffon die afstak tegen haar lange, glanzende donkere haar. Mel kuste haar op de wang en stelde haar voor aan Zack. Nadat ze een tijdje hadden staan praten over Griekenland en over de nieuwe serie, stelde Mel haar aan Bill voor. Toen hij zich omdraaide, zag Mel ogenblikkelijk de gekwelde blik in zijn ogen. Gabrielle deed Bill sterk aan Sandy denken toen ze nog niet verslaafd was. Alleen was Gabby veel mooier, beschaafder en evenwichtiger. Toch was het alsof hij een visioen zag, en het deed hem bijna pijn haar aan te kijken.

'Hallo, Bill,' zei Gabrielle glimlachend. Ze had een warme blik in haar grote groene ogen, een fijn getekend gezicht, en een zacht gewelfde mond. Alles aan haar was mooi en teer. 'Ik heb begrepen dat we in de serie broer en zus zijn.'

Ze probeerde een gesprek met hem aan te knopen, maar hij zei nauwelijks iets en beantwoordde haar vragen kortaf voordat hij wegliep om nog een whisky te halen. Gabrielle trok zich weinig van zijn norsheid aan en liep op Zack af, met wie ze langdurig praatte over een hotel in de Dolomieten waar ze allebei hadden gelogeerd.

Toen Jane arriveerde, bleef ze even boven aan de trap staan. Mel was in gesprek met Bill, en Gabrielle stond met Zack te praten. Ze zag eruit als een prachtige vogel die op het punt staat naar de hemel te vliegen. Haar exotische rode haar was in scherp contrast met de witte jurk, en dat alles vormde in combinatie met haar prachtige figuur een adembenemende aanblik. Toen Mel de onzekere blik in haar ogen zag, voelde hij opnieuw de onbedwingbare aanvechting zijn armen om haar heen te slaan en haar te verzekeren dat alles goed zou komen. Ze zag er angstig en tegelijk sensueel en beeldschoon uit. Langzaam, aarzelend, kwam ze de trap af. Ze was zichtbaar opgelucht toen Mel haar tegemoet liep. Er was niets van haar mishandeling eerder op de avond te zien, ook niet van de blauwe plek op haar linkerborst, die ze met ijs had behandeld voordat ze hem bedekte met de spectaculaire jurk waar ze zo aan had getwijfeld.

Ze sprak op warme toon met Gabrielle, bijna alsof ze haar moeder was. Mel feliciteerde zichzelf met zijn keuzes. Toen Jane zich tot Zack wendde, was die zo onder de indruk dat hij niets kon uitbrengen.

'Wat een schitterende jurk,' zei Zack ten slotte.

'Dank je...' Ze bloosde. 'Ik was bang... Ik dacht... Ik wist niet...'

Mel sloeg zijn arm om haar heen. 'Je ziet er oogverblindend uit, Jane, al mis ik die zwarte pruik natuurlijk wel.' Ze schoot in de lach en voelde zich meteen meer op haar gemak.

Mel stelde haar voor aan Bill, en door haar warmte kroop hij iets meer uit zijn schulp.

Geanimeerd pratend installeerde het gezelschap zich met champagne op de grote witte sofa's. Opnieuw ging de deur open, en er was geen twijfel mogelijk wie de grootste ster van allemaal was. Sabina schreed de trap af in een jurk van grijs satijn. Haar lange blonde haar omlijstte haar gezicht, en haar ogen waren die van een tijgerin op zoek naar prooi. Om haar pols droeg ze Mels diamanten armband.

'Goedenavond,' zei ze poeslief, en ze keek langzaam de kamer rond.

Mel glimlachte. Ze had zich al ingeleefd in haar rol. Nee, ze was de rol. Ze keek neer op Zack en stak haar hand uit.

'Mevrouw Quarles...' Hij wist precies hoe hij haar moest benaderen. Ze hadden elkaar eerder ontmoet.

'Hallo, Zack.' Ze wendde zich tot Bill. 'Wij kennen elkaar nog niet. Ik ben Sabina Quarles.' Voor de introducties had ze Mel niet nodig. Zoals altijd was ze de situatie volledig meester. Haar entree was zorgvuldig berekend, haar jurk was perfect voor de rol, net als de ogen, het haar en het gezicht. Jane voelde zich een boerenmeid vergeleken met haar. Gabrielle was gefascineerd, maar Sabina keurde haar nauwelijks een blik waardig voordat ze zich tot Jane wendde.

'Dus jij speelt de zuster die ik met veel liefde zal haten.' Ze schoten alle vijf in de lach, maar Jane keek haar nerveus aan.

'Ik heb veel bewondering voor je werk.'

'Ik weet te weinig van het jouwe om hetzelfde te kunnen zeggen.' Ze richtte zich tot Mel en nam een glas champagne van hem aan. Haar ogen verrieden niets. Ze was niet zo stom om de anderen te laten merken dat ze met hem sliep. Dat was zo belangrijk voor haar dat ze liever voor iedereen een toneelstukje opvoerde.

Om exact negen uur werd het diner geserveerd. Mel had met zorg de tafelschikking uitgekozen. Sabina rechts en Jane links van hem, naast Jane zat Bill, daarnaast Gabby. Zack zat naast Sabina. Zack speelde het spel voorbeeldig. Hij was hoffelijk en charmant tegen Sabina, maar Mel zag dat hij zijn ogen niet van Jane kon afhouden. Het was duidelijk dat ze hem fascineerde. Met haar warme uitstraling scheen Jane als enige tot Bill door te dringen, die Gabrielle bijna volledig negeerde, zoals bijna iedereen. Alleen Zack was zo beleefd af en toe het woord tot haar te richten wanneer Sabina met Mel in gesprek was. Het was een interessant gezelschap.

Hij was benieuwd wat Sabina erover zou zeggen.

Ondanks een paar gespannen stiltes verliep de avond vlekkeloos. Na afloop van het diner dronken ze nog meer champagne bij het zwembad, met op de achtergrond de lichtjes van de stad. Sabina stond met Zack te praten, terwijl ze af en toe een blik op Bill wierp. Het was Mel opgevallen dat ze Gabrielle bijna voortdurend had genegeerd en dat Gabby's pogingen om met Bill te praten op een muur van onverschilligheid waren gestuit. Alleen Jane scheen makkelijk contact met iedereen te maken. Ondanks haar onzekerheid wist ze met haar moederlijke benadering iedereen voor zich in te nemen, met uitzondering van Sabina, die zo'n venijnige opmerking over haar jurk maakte dat Jane zich ervoor verontschuldigde. Maar Zack wist vakkundig de aandacht af te leiden door Sabina te complimenteren met de mooie armband om haar pols. Ze was duidelijk gevleid door zijn opmerking, zag Mel geamuseerd. Het enige wat hem hinderde, was het gevoel dat Gabrielle het niet gemakkelijk zou krijgen. Ze was jong, mooi en naïef, en daar zou ze een prijs voor moeten betalen. Over Sabina's houding jegens Jane maakte hij zich geen zorgen. Naarmate Jane meer zelfvertrouwen kreeg zou ze Sabina wel aankunnen, en het was niet slecht voor de serie dat het verhaal de werkelijkheid raakte. Zack was gentleman genoeg om te weten hoe hij met zijn medespeelsters moest omgaan. Van Bill was hij niet helemaal zeker, maar die jongen kon wel acteren. Wat hem ook dwars zat, het zou wel weer overwaaien. Sabina scheen hem te mogen, en dat was al heel wat.

Na middernacht begon het gezelschap op te breken. Sabina vertrok als eerste. Vlak na het dessert had ze Mels boodschap gekregen dat hij naar naar huis zou komen als iedereen weg was. Ze liet er niets van merken toen ze hem op de wang kuste, iets tegen Zack fluisterde, glimlachend naar Bill keek, en Jane een knikje gaf. Gabby negeerde ze volledig. Zwierig sloeg ze de zilvervos om haar satijnen jurk en vertrok in Mels auto waarmee ze ook was gekomen. De ster. Zo hoorde het ook. De koningin gaat altijd als eerste weg en komt als laatste aan. 'Goeie god, wat een vrouw. Wat een koninklijke allure,' fluisterde Jane tegen Mel. Hij begon te lachen. Sabina speelde haar rol goed. Arme Jane. Ze moest nog heel wat zelfvertrouwen krijgen.

'Daarom is ze ook zo perfect voor haar rol. Maak je niet ongerust, de kijkers zullen op jou net zo gek zijn. In deze serie krijgt iedereen zijn deel.' Hij keek glimlachend om zich heen. Gabrielle stond als een donkerharige engel bij het zwembad. Het verbaasde hem dat Bill zo weinig van haar moest hebben. Als hij van zijn leeftijd was geweest...

Zack was de volgende die vertrok, nadat hij Gabby en Jane een lift had aangeboden, maar Mel had een limousine voor ieder van hen besteld.

Bill schudde Mel twee keer de hand en bedankte hem voor de kans die hij had gekregen.

'Ontspan je en geniet ervan, Bill. Als je problemen hebt, dan hoor ik het graag.' Bill verzekerde hem dat alles oké was. Daarna stapte hij in de Porsche die hij met zijn eerste cheque van de serie had gekocht en slaakte een zucht van verlichting. Het leek wel alsof er nooit een eind aan die avond kwam. Hij had alleen maar aan Sandy kunnen denken. En dan die Gabrielle, die zoveel op haar leek... Als Sandy clean was geweest, had zij het kunnen zijn die met hem naar New York ging. Bij de gedachte aan wat ze zichzelf had aangedaan werd hij nog somberder. Ze hadden het samen zo goed kunnen hebben. Onderweg naar huis liet Jane haar hoofd tegen de achterbank van de limousine rusten en dacht na over de avond... Over Sabina, Zack, Gabby en Bill. Het waren allemaal krachtige, interessante persoonlijkheden. Ze vroeg zich af of ze er ooit bij zou passen. Haar borst deed pijn van Jacks mishandeling. Onwillekeurig moest ze aan de vriendelijke ogen van Mel denken. Hij zag eruit alsof hij heel wat had meegemaakt, en ze had het gevoel dat ze vrienden konden worden. Ze wilde met allemaal bevriend raken. Gabby vond ze heel aardig, Bill ook, en Zack was ronduit fantastisch, maar die was vermoedelijk tot over zijn oren verliefd op Sabina. God, wat een prachtige vrouw. Dat figuur... dat gezicht... Ze sloot haar ogen. Toen de limousine stopte voor haar voordeur en de chauffeur het portier opendeed, was ze in diepe slaap.

14

'Nou, wat vond je ervan?' Mel leunde voldaan achterover op de witte canapé. Het was één uur. Nadat de caterers waren vertrokken, had hij het huis afgesloten en was naar Linden Drive gereden, waar Sabina woonde. 'Een interessant gezelschap.' Sabina lag in haar satijnen jurk ontspannen op de bank. Haar ogen sprankelden toen ze haar medespelers een voor een de revue liet passeren. Mel moest lachen om haar commentaar.

'Die arme Jane is een grijze muis. En ze mag wel oppassen dat ik haar niet levend opvreet... grrmmf...' Ze beet zachtjes in zijn nek.

'Wees alsjeblieft een beetje aardig tegen haar,' zei hij lachend. 'Ze is als de dood voor je.' Hij hief een waarschuwende vinger. Sabina grijnsde vals.

'Ik weet het. Maar wat een figuurtje heeft die vrouw. Hoe oud is ze?'

'Negenendertig.'

'Ik zou wel eens willen weten hoeveel ze daarvoor betaald heeft. Het kan nooit allemaal echt zijn. Wat heeft ze tot nu toe eigenlijk gedaan?'

'Soaps die overdag werden uitgezonden. Ze heeft tien jaar in Verborgen verdriet gespeeld.'

'O jezus, nee toch?' Ze maakte een wegwuivend gebaar. 'Bill Warwick is een interessante jongen. Hij heeft iets treurigs. Zal wel liefdesverdriet zijn. Hij lijkt me een nogal zwartgallig type, maar hij is waarschijnlijk heel goed in bed.' Ze kneep in zijn wang toen ze hem zag fronsen. 'Maak je geen zorgen, ik doe het niet met kleine jongens, maar dat jonge ding zag hem volgens mij wel zitten. Ze verbergt iets.' Sabina voelde het instinctief, maar Mel schudde zijn hoofd. 'Daar geloof ik niets van.'

'Heus, ik weet het zeker. Ze heeft een geheim. Ik zag het meteen. Misschien is ze naar bed geweest met iemand van wie ze beter af had kunnen blijven.' Ze keek dreigend op naar Mel. 'Laat ik niet merken dat jij het was, beste vriend.'

Hij lachte. 'Ik doe het niet met kleuters, schat.'

'Dat is je geraden. En Zack Taylor is homo.' Mel viel bijna van de bank.

'Wat vertel je me nou?'

'Echt waar,' zei ze zelfvoldaan.

'Nu zit je er toch wel heel ver naast.'

'Wedden van niet?'

'Voor vrouwen is hij het grootste idool van Hollywood. Ik heb nog nooit dat soort geruchten over hem gehoord.'

'Dan is hij er heel discreet over. Geloof me, ik zie dat soort dingen. Tussen hem en vrouwen is er geen chemie, geen uitstraling, niets. Hij is hoffelijk, charmant, en een nicht.'

'Sabina, je kletst uit je nek.'

Ze glimlachte en haalde haar schouders op. 'Misschien, maar ik durf te wedden dat ik gelijk heb. Hij is alleen heel voorzichtig.'

'Nee, dat kan bijna niet in Hollywood. Als het zo was, zou iedereen hier het weten.'

'Toch weet ik zeker dat het zo is.' Niet dat het haar iets kon schelen. Zij was gelukkig met Mel. Gelukkiger dan ze in jaren was geweest.

'Ik hoop dat je gelijk hebt wat Bill betreft. Ik maak me zorgen over hem. Hij leek me vanavond een vulkaan die op uitbarsten stond. Ik wil geen problemen op de set.'

'Gabrielle zal hem wel in het gareel houden, en anders drijft ze hem tot waanzin. Wie is ze eigenlijk? Ze schijnt een hoop te hebben ondernomen voor zo'n jonge meid.'

Ze had iets opgevangen over reizen naar Europa, archeologie, Palm Beach...

'Beetje opschepperij waarschijnlijk, maar misschien heb je gelijk en verbergt ze iets.'

'Kan ze acteren?'

'Zou ik haar hebben aangenomen als het niet zo was?'

'Natuurlijk niet, schat.' Ze kuste hem langdurig op de lippen, waardoor Gabrielle even was vergeten. 'En ik?' vroeg ze. 'Waar sta ik in dit plaatje?'

'Jij bent de superster. Je hebt vanavond grote indruk gemaakt.' Ze vond het heerlijk om te horen en hij vertelde het haar graag. Hij was eraan gewend dat sterren voortdurend bevestiging zochten. Sabina minder dan de meesten, maar toch. 'Ik dacht dat ze allemaal een knieval zouden maken toen je binnenkwam.'

Ze begon te schateren. 'Ik dacht dat die arme vrouw het in haar broek zou doen.' Mel begreep meteen dat ze Jane bedoelde.

'Sabina,' vermaande hij haar vriendelijk, 'wees aardig voor haar. Ze zal je heus niet van het voetlicht verdringen. Je kunt het je veroorloven aardig tegen haar te zijn.'

'Ik heb geen geduld voor dat soort types.'

'Ze is ook maar een mens, net als jij en ik. Ze is alleen onzeker, verlegen, en ze wil wanhopig graag aardig worden gevonden.'

Sabina wierp haar blonde haar naar achteren. 'Ik zei je al dat ze een grijze muis is, en muizen verslind ik levend.' Ze kuste hem opnieuw. 'En die niet alleen.'

'Wat ben je toch slecht.' Maar hij vond het heerlijk zoals ze hem plaagde met haar lippen, haar lichaam en haar ogen.

Ze zette haar glas neer en maakte zijn smokingoverhemd los. 'Ik heb je vanavond gemist.'

'Wat bedoel je?'

'Ik vond het vreselijk om te moeten doen alsof ik je nauwelijks kende...' Maar ze wisten allebei dat het beter was. Met haar tong beroerde ze zijn naakte borst. Hij sloot zijn ogen en genoot van haar liefkozingen. Hij maakte de schouderbandjes van haar avondjurk los en liet hem langs haar dijen naar beneden glijden. Toen deed hij zijn ogen open.

'God, wat ben je mooi...' zei hij hees. Hij vroeg zich af of hij er ooit aan gewend zou raken, of hij er de kans toe zou krijgen. Hij verlangde voortdurend naar haar. Toen ze opstond en de jurk op de grond viel, zag hij dat ze er niets onder aanhad. De gedachte dat ze de hele avond zo naast hem had gezeten, dat dat heerlijke naakte lichaam al die tijd zo dichtbij was geweest, wond hem nog meer op. Terwijl ze haar benen spreidde om hem nog meer te kwellen, boog hij zich naar voren en bracht haar met zijn tong in vervoering. Ze drukte zijn hoofd tussen haar benen, en kreunend begon ze ritmisch te bewegen. Hij streelde haar billen terwijl hij zijn tong in en uit haar liet glippen tot ze het uitschreeuwde. Haastig trok hij zijn kleren uit en ging naast haar liggen op het dikke tapijt in de woonkamer. Opnieuw bracht hij haar in vervoering met zijn vingers en zijn tong, totdat hij bij haar binnendrong en haar tot nieuwe hoogtepunten bracht. Samen zweefden ze op wolken van extase waarbij ze het opnieuw uitschreeuwde van genot, totdat ze ten slotte verzadigd in zijn armen bleef liggen. Hij keek op haar neer en streek met zijn handen door haar lange blonde haar.

Ze keek met een zwakke glimlach naar hem op. 'Ik zal nog moeten verhuizen als we zo doorgaan.'

'Je kunt altijd bij mij intrekken.'

Ze bleven nog lange tijd op het tapijt liggen. Ze pasten goed bij elkaar, niet alleen fysiek, maar ook in andere opzichten. Hij wilde niets van haar en zij heel weinig van hem. Ze had al wat ze wilde, de belangrijkste rol in de serie, en die had ze toch wel gekregen. Maar ze genoten van wat ze elkaar te bieden hadden, en geen van beiden eiste meer. Geen beloftes, geen dromen, niets dat voor altijd moest duren. Alleen het nu telde.

'Ga je met me mee naar Parijs, Mel?' Ze rolde zich op haar zij om hem aan te kijken. Ze zag er ongelooflijk jong uit.

'Ik zal het proberen, maar ik kan niet beloven dat ik drie weken blijf. We zien wel.'

'Fijn.' Ze sloot haar ogen. Het leven was goed. Zo lagen ze naast elkaar tot het ochtend werd en hij terugreed naar Bel-Air.

15

Mel stuurde Sabina met de Concorde naar Parijs. Toen ze in aanwezigheid van fotografen en verslaggevers aan boord ging, hing er een nieuwe minkjas over haar arm. Een cadeautje van Mel.

In Parijs werd ze opgewacht door een Rolls-limousine die haar naar het Plaza Athénée op de Avenue Montaigne bracht, waar Mel een suite voor haar had geboekt. De volgende dag was er een internationale persconferentie, daarna moest ze naar haar eerste kledingsessie met haar couturier. Brac, klein van stuk, met een snor en grijs haar, was een krachtige persoonlijkheid die al dertig jaar hertoginnen en filmsterren had gekleed. De garderobe die hij voor Sabina op het oog had was een koningin waardig. Ze vond bijna alles even mooi, en wat haar niet beviel werd veranderd. De week daarop arriveerde Mel, eveneens per Concorde. Hoewel hij zijn eigen suite had, bracht hij elke nacht bij haar door.

Ze lunchten in het Relais-Plaza of bij Fouquet en dineerden bij Maxim of de Tour d'Argent. Twee avonden achter elkaar bleven ze in bed en aten ze op hun kamer. Het waren drie fantastische weken en Sabina was graag langer in Parijs gebleven, maar de kledingsessies waren voorbij en Mel moest dringend terug. Er lag een hoop werk op hem te wachten. De volgende week zou met de repetities worden begonnen en over een maand zouden ze met z'n allen naar New York vertrekken. Voor Sabina was het leven een feest.

Voor Jane was het leven nogal eentonig. Ze kon nog steeds niet geloven dat ze volgend jaar een ster zou zijn. In afwachting van de repetities had ze weinig te doen. De assistent van François Brac was naar L.A. gevlogen om haar maten op te nemen en schetsen en foto's te maken. Daarna was hij teruggegaan naar Parijs om haar garderobe samen te stellen. Alle passessies zouden tijdens de repetities in L.A. plaatsvinden, en in de tussentijd had ze weinig om handen, behalve het huishouden. Tevergeefs probeerde ze weer op goede voet met haar dochters te komen, maar die bleven zich vijandig gedragen. Ze wilden niets horen over de serie en dreigden bij Jack in te trekken, maar daar wilde Jane niets van weten. Het waren haar dochters en ze hoorden bij haar. Ze wilde dat alles weer goed kwam tussen hen, en ook hoopte ze dat Jack bij zou trekken. Maar daar was weinig kans op. Hij was haar nog een keer komen bezoeken, maar toen was ze erop voorbereid. Ze had het pistool gevonden dat nog in zijn bureaula lag. Hij vond het een prettige gedachte een wapen in huis te hebben voor 'het geval dat'. Hij was het vergeten, maar Jane niet. En toen hij haar opnieuw belaagde, had ze het pistool op hem gericht.

'Als je me nog één keer aanraakt, dan ben je er geweest. Begrepen?' Ze had gesnikt, maar ze was kalm gebleven. Woedend was hij vertrokken en niet meer teruggekomen.

Daarna had ze de sloten laten veranderen. De scheidingspapieren waren getekend en ze had nog maar een paar maanden voordat ze het huis uit moest. Ze weigerde het van hem te kopen. Ze wilde niets meer van hem. Het was genoeg. Ze liet zich niet langer als een hoer behandelen. Hoe ze haar kinderen ook duidelijk probeerde te maken dat ze hun vader nooit ontrouw was geweest, ze geloofden haar niet. Zelfs haar zoon wilde niets meer van haar weten. Ze had uiteindelijk verteld dat ze bijna elf jaar in een andere serie had gespeeld, wat hen diep had geschokt. Hoe had ze hen en hun vader zo kunnen bedriegen? Ze probeerde uit te leggen waarom ze het had gedaan, dat ze bang voor hem was, dat hij niet begreep hoe belangrijk dat werk voor haar was. Wat ze ook zei, ze weigerden begrip voor haar op te brengen. Ze spraken nauwelijks tegen haar en verdwenen 's avonds na het eten direct naar hun kamer. Ze voelde zich een paria in haar eigen huis.

Ze was dan ook enorm opgelucht toen Zack Taylor haar op een dag belde om haar voor de lunch uit te nodigen. Het was even een adempauze, een herinnering aan een beter leven in een andere wereld. Hij bood aan haar af te halen, maar ze zei dat ze hem in de stad zou treffen. Ze spraken af in La Serre in de Valley. Jane kocht een nieuwe, sexy wollen jurk in een flatteuze kleur groen en een paar schoenen met hoge hakken. In haar nieuwe kleren en met haar pas geknipte haar voelde ze zich als herboren toen ze het restaurant binnenliep. Ze moest bijna hardop lachen toen ze zag hoe iedereen naar hen keek toen Zack haar met een kus begroette. Iedereen wist wie hij was, en nu wilde iedereen weten wie zij was. Zack stelde haar aan de gerant voor als zijn nieuwe collega. Ze bestelden witte wijn en kletsten over de serie. Ze wist hem aan het lachen te maken met verhalen over Bracs assistent met zijn Franse accent en zijn geklaag over Amerikanen.

'Je vraagt je af hoe het Sabina dan met Brac zelf moet zijn vergaan,' zei hij lachend. 'Maar die kan wel voor zichzelf zorgen.'

En jij ook, dacht Jane. Zack was zo innemend en elegant. Hij scheen iedereen te kennen, en iedereen kende hem. Ze voelde zich net Assepoester uit het sprookje. De ene dag stond ze de keukenvloer te boenen en de kleren van haar dochters te strijken, de volgende dag was ze aan het lunchen met een van de grootste sterren van Hollywood.

'Er zijn dagen dat ik gewoon niet kan geloven dat dit me overkomt.'

'Je hebt het dubbel en dwars verdiend. Weet je dat ik altijd naar die soapserie van jou heb gekeken? Ik heb alleen nooit beseft dat jij het was.'

Ze keek hem met grote ogen aan. 'Echt waar?'

'Zonder die pruik had ik je nooit herkend.'

'Zonder die pruik had ik het nooit gedaan.' Ze legde uit dat Jack niet wilde dat ze werkte.

'En hij heeft zich wel bij je nieuwe rol neergelegd?'

Jane aarzelde even en besloot toen hem de waarheid te vertellen. 'Hij heeft me verlaten toen ik die rol aannam.'

'Meen je dat?' vroeg hij geschokt.

'Ja,' zei ze verdrietig, ook al was ze er lang niet meer zo ontdaan van als in het begin. Het begon haar duidelijk te worden dat ze beter af was zonder hem. 'Na twintig jaar. Maar misschien is het beter zo. Ik heb het alleen verbruid bij mijn kinderen. Ze houden mij verantwoordelijk voor de scheiding, en soms voel ik me verschrikkelijk schuldig dat ik die rol heb aangenomen, maar ik kon zo niet verder. Bovendien speelden er andere dingen...'

'Zoals altijd,' zei hij begrijpend, en dat raakte haar.

'Ben jij gescheiden, Jack?' Bijna iedereen in Hollywood was minstens één keer gescheiden.

Hij schudde zijn hoofd. 'Nee, ik ben nooit getrouwd geweest. Ik ben een zesenveertigjarige maagd.' Hij grijnsde en Jane schoot in de lach. Een maagd was hij duidelijk niet. Hij was de begeerlijkste man van de stad. Daarom had hij zich waarschijnlijk nooit hoeven binden. Waarom zou hij?

'Hoe oud zijn je kinderen?'

'Jason is achttien en studeert in Santa Barbara. De meisjes zijn veertien en zestien...' Ze zuchtte. 'Ze zijn behoorlijk lastig de laatste tijd. Jack heeft ze tegen me opgestookt.'

'Ze komen er wel overheen. Wacht maar tot hun moeder een grote tv-ster is, dan gaan ze wel anders over je denken. Kinderen zijn daar nu eenmaal gevoelig voor.' Ze hoopte dat hij gelijk had. Zou hij uit ervaring spreken? Hoe onhandelbaar haar kinderen ook waren, ze weigerde hen op te geven.

Hij vroeg of ze nog andere medespelers had gesproken na het dineetje bij Mel, maar dat had ze niet. Toen Zack zei dat hij de vorige week met Gabby had geluncht, was Jane teleurgesteld. Ze besefte dat hij alleen maar met iedereen vrienden wilde worden en zich niet speciaal tot haar aangetrokken voelde. Het was stom geweest illusies te koesteren over een man als hij. Toch wilde hij een nieuwe lunchafspraak maken voor de volgende week. Hij vroeg in welk hotel ze in New York logeerde. Iedereen had kunnen kiezen tussen het Carlyle en het Pierre. Hij prefereerde een hotel in een chique buurt en wilde weten hoe zij erover dacht.

'Ik vind alles best,' zei ze lachend. Ze vertelde dat ze haar dochters in de kerstvakantie naar New York liet overkomen. Haar zoon ging liever skiën met zijn vader.

'Blijf je ook met Kerst in New York?' Ze hadden dan vier dagen vrij, maar Jane zag geen reden om terug te gaan. Zack zei dat hij dan waarschijnlijk wel naar huis ging.

Ook bij hun volgende lunchafspraken observeerde ze hem aandachtig. Hij was aantrekkelijk en altijd even hoffelijk. Ze wist nog steeds niet of hij haar uitnodigde om vrienden te worden of om nog andere redenen. Hij vroeg haar nooit 's avonds mee uit, maar ze was al dankbaar dat ze af en toe met hem kon lunchen.

Ineens gebeurde alles tegelijk. Ze moest haar koffers pakken voor New York. Haar garderobe van Brac arriveerde. Mel en Sabina kwamen terug uit Parijs, en de meisjes gingen bij Jack logeren.

Voor ze het wist zat ze met zestig man in het vliegtuig naar New York: productieassistenten, technici, acteurs en cameraploegen. Dit was nog maar de helft van het team, want in New York zou de rest worden ingehuurd. Tijdens de vlucht werden vele liters wijn gedronken, er werd gepraat, gezongen en vriendschap gesloten. Sabina onderhield zich uitsluitend met Mel en Zack en negeerde de anderen. Jane kletste met Bill en probeerde Gabby erbij te betrekken, ook al bejegende Bill haar bijna onbeschoft. Sabina wist iedereen aan het lachen te maken toen ze iemands gitaar leende en obscene liedjes begon te zingen. Dit was een kant van haar die niemand kende. Iedereen was een beetje dronken toen ze landden. Er stonden twee bussen klaar voor het technische team en drie limousines voor de acteurs. Tot haar blijdschap ontdekte Jane dat zij, Zack, Gabby en Bill in het Carlyle logeerden. Mel en Sabina hadden gekozen voor het Pierre.

Zack, Gabby en Jane dineerden in de eetzaal van het hotel, maar Bill was moe en at liever op zijn kamer. Na het eten gingen ze naar de Bemelmans Bar, waar ze tot bijna één uur bleven hangen, totdat Zack erop aandrong dat ze naar bed gingen. Om kwart over zes de volgende ochtend werden ze op locatie verwacht.

Gabby zei dat ze behoefte had aan frisse lucht en wilde in haar eentje nog een blokje om. Ze kende New York, zei ze, dus liet Zack haar uiteindelijk gaan.

'Moe?' vroeg hij bezorgd, toen hij met Jane in de lift naar boven stond.

Jane keek hem glimlachend aan. Ze hield van hem als van een goede vriend. Ze had geen illusies meer over andere gevoelens van zijn kant. Er waren natuurlijk veel vrouwen in zijn leven, en zij wilde gewoon een goede vriendin voor hem zijn. Voor het eerst in twintig jaar had ze een man leren kennen die het belangrijk vond wat ze dacht en voelde. Iemand die om haar gaf, al was hij niet meer dan een vriend. Het was een heerlijk gevoel. 'Ik ben veel te gespannen om moe te zijn. Waarschijnlijk zal ik niet eens kunnen slapen.' Hoewel het voor hen nog maar tien uur was, wist ze dat ze er spijt van zou krijgen als ze niet gauw naar bed ging.

In het vliegtuig waren er die dag roosters uitgereikt met de scènes die de volgende dag werden opgenomen en de volgorde van verschijning van de acteurs. Voor Jane was het allemaal nieuw en opwindend. Ze had nooit eerder op locatie gefilmd.

'Ik geloof dat wij het eerst aan de beurt zijn,' hielp Zack haar herinneren. Maar ze hadden de scène al verschillende keren in L.A. gerepeteerd en waren niet onvoorbereid.

'Ja, en daarna jij en Bill, dan Sabina, Gabby en ik...' Ze kende het rooster uit haar hoofd. Hij keek glimlachend op haar neer en streelde even haar wang.

'Ontspan je nu maar... Dit gaat nog een hele tijd duren. Mel maakt alleen maar hits.'

'Ik hoop dat je gelijk hebt.'

'Je weet dat ik gelijk heb.'

Toen de lift haar etage had bereikt, stapte hij samen met haar uit en bracht haar naar haar kamerdeur. 'Voor jou is dit nog maar het begin, Jane. Je krijgt een heel nieuw leven, en ik ken niemand die het meer verdient dan jij.' Ze bleef voor haar deur staan en keek ernstig naar hem op.

'Je bent de liefste man die ik ken, Zachary.'

'Nee, dat ben ik niet,' zei hij triest. Toen ze de blik in zijn ogen zag, vroeg ze zich af waarom hij zo treurig was. Zo had ze hem nooit eerder gezien.

'Ja, dat ben je wel. Je was er voor me toen ik wanhopig was.'

'Daar ben ik blij om.' Hij opende haar kamerdeur met haar sleutel. 'En nu ga je slapen, schone dame, of de drakenvrouw zal je morgen verslinden.' Hij lachte en Jane kreunde. Sabina joeg haar nog steeds de stuipen op het lijf.

'Stil toch. Volgens mij kan ze je vanuit het Pierre nog horen.'

'Welnee, die heeft wel wat anders aan haar hoofd.' Hij had allang begrepen dat ze een verhouding had met Mel, maar van hem zou niemand het horen. Hij had zijn eigen problemen.

'Welterusten, lieve kind.' Hij kuste haar op de wang.

Terug in de lift dacht hij aan de keuzes die hij in een ver verleden had gemaakt. Toch moest hij steeds weer aan Jane denken. Toen hij op zijn kamer was, belde hij roomservice om een borrel te bestellen.

16

De eerste opnamedag verliep hectisch. Iedereen was gespannen. Ze lazen de horoscoop van die dag en lieten zich leiden door bijgeloof. Sabina had de avond ervoor niet met Mel willen vrijen uit angst dat ze er de volgende ochtend vermoeid zou uitzien. Allemaal hadden ze last van zenuwen, zoals elke acteur bij de eerste opnames. Later zou iedereen meer ontspannen zijn.

De opnames begonnen in het hoofdkwartier van ibm, eerst in de lobby, daarna op de zevenentwintigste verdieping, die een spectaculair uitzicht bood op New York.

De eerste scène speelde zich af tussen Zack en Jane in de lobby. Jane was bloednerveus toen ze haar tekst opnieuw met hem doornam. Hoe vaak ze ook in L.A. met hem had gerepeteerd, ze was bang dat ze zou dichtklappen en zich geen woord kon herinneren.

'Ontspan je,' fluisterde hij, terwijl hij naar de trailer buiten liep waar hij zou worden geschminkt. Het was net halfzeven geweest, en ze waren allemaal op tijd in hun limousines gearriveerd, zelfs Sabina, die er nonchalant uitzag in haar spijkerbroek en zwarte trui. Ze had haar eigen kleedkamer en haar garderobe was ondergebracht in een aparte trailer, terwijl die van Jane aan een rek in haar caravan annex kleedkamer hing.

Jane droeg in de eerste scène een witte jurk, die nu beschermd werd door een plastic jasschort terwijl ze werd geschminkt. Haar haar was al gedaan. Toen Zack even binnenkwam om haar iets bemoedigends toe te fluisteren, fleurde ze meteen op. Hij was er altijd wanneer ze hem nodig had. Hij klaagde nooit, was altijd even vriendelijk en charmant. Toch bleef hij op afstand. Zelfs na die lunches in Los Angeles had Jane het gevoel dat ze hem nauwelijks kende, en toch was ze heel erg op hem gesteld.

'Nog een kop koffie, mevrouw Adams?' vroeg een productieassistent die binnenkwam om zeker te weten dat alles in orde was. Voor Jane was de spanning bij de cast bijna voelbaar. Ze had een glimp opgevangen van Gabby en Bill. Gabrielle was even ernstig als altijd, en de knappe Bill nors zoals gewoonlijk. Ze vroeg zich af wat zijn probleem was. Hij begon zo langzamerhand de eenling in hun midden te worden.

Volgens het rooster verscheen Jane vandaag in twee van de vier scènes, een keer met Zack, en een keer met Sabina en Gabby. Die laatste scène zou de moeilijkste worden, want dan gingen de drie vrouwen de confrontatie met elkaar aan. Alles wat die dag werd opgenomen was bestemd voor de drie uur durende special die de eerste avond zou worden uitgezonden. Daarna zouden er niet opeenvolgende scènes uit verschillende afleveringen worden gefilmd. Het was heel anders dan bij Verborgen verdriet, dat live de lucht inging. Daar was alles altijd duidelijk en overzichtelijk. Na al die jaren had Jane geleerd te improviseren als ze haar tekst was vergeten, en soms waren die improvisaties beter dan het script. Hier moest exact de tekst worden gevolgd en werd elke take net zo lang herhaald tot hij perfect was.

In een grote trailer werd een uitgebreid ontbijtbuffet klaargezet. Jane was te nerveus om iets te eten, maar ze had wel Gabby en Mel samen met een paar technici naar binnen zien gaan. De maaltijden werden verzorgd door het beste cateringbedrijf van New York. Mel bespaarde niets op zijn medewerkers. Dat bleek wel uit haar suite in het Carlyle en de exclusieve garderobe van François Brac. Jane trok de witte mantel aan die bij haar jurk hoorde en stak een sigaret op die ze bijna onmiddellijk weer uitdrukte.

'Ben je zo ver?' Zack kwam terug in een driedelig pak en met een aktetas in zijn hand. Ze vormden een knap stel toen ze achter hem aan de trailer uit liep.

Buiten waren minstens tachtig mensen druk aan het werk. Er waren regisseursstoelen neergezet, en ook vijf stoelen waarop de naam van de hoofdrolspelers was aangebracht. Jane huiverde van opwinding toen ze het zag en ze grinnikte tegen Zack als een klein meisje. Het gebeurde allemaal echt.

'Ik voel me als een kind op haar eerste schooldag.' Ze giechelde nerveus en wist bijna zeker dat ze haar tekst zou vergeten. Ze liepen door de draaideur en zagen de stand-ins hun plaats innemen voor de lichtploeg. Het leek een eeuwigheid te duren voordat de belichting in orde was. Het was halfacht toen de regisseur zei dat ze konden beginnen. Het was een Engelsman met wie Mel al eerder had gewerkt. Hij liep op Zack en Jane af en begon op zachte toon met hen te praten.

'Jullie hebben deze scène eerder gerepeteerd. Kunnen jullie je vinden in de tekst?' Dit was het moment om veranderingen aan te brengen, en niet na vijf takes. Jane had gehoord dat deze regisseur een scène desnoods twintig keer liet overdoen.

'Ja,' zeiden ze gelijktijdig.

'Mooi. We repeteren het één keer en markeren dan jullie positie.' Er lagen al tapestrips op de grond die aangaven waar de stand-ins hadden gestaan, maar het was onvermijdelijk dat er subtiele veranderingen moesten worden aangebracht. In deze scène zou Zack de lift uitkomen waar Jane stond te wachten. Hij zou haar bij de arm grijpen en vragen wat ze hier deed. 'Ik kom voor mijn zus,' zou Jane zeggen. 'Het gaat over haar dochter.' Zack zou haar dan proberen over te halen niet naar boven te gaan, maar ze zou zich van hem losmaken en de lift in glippen. Zodra de liftdeuren dichtgingen, was de scène afgelopen. De repetitie ging meteen naar de zin van de regisseur en er hoefden maar twee markeringen veranderd te worden. Daarna werd iedereen verzocht ruimte te maken en stil te zijn. Het was bomvol in de lobby, want vanwege de kou waren de meeste leden van de filmploeg, gekleed in spijkerbroek, laarzen, dikke jacks en met honkbalpetjes of mutsen op, naar binnen gegaan. Bovendien wilden ze de acteurs in actie zien. Zack en Jane vielen op in hun dure kleren. Het was duidelijk wie de sterren waren.

Een stem ergens bij de camera riep: 'Stilte... Camera... Licht... Actie!'

Jane liep elegant de lobby door, bleef bij de liften staan, zag Zack en wilde zich omdraaien, maar hij greep haar bij de arm. 'Jessica! Wat doe je hier?'

Jane keek hem aan alsof ze niet wist hoe ze moest reageren, en zei toen uitdagend: 'Ik ben hier voor mijn zus, Adrian.'

Aan het eind van de scène, toen de liftdeuren dichtgingen, riep dezelfde stem: 'Cut!... Goed, heel goed...' De liftdeuren gingen weer open en Jane kwam met een opgewonden glimlach naar buiten. Ze had er plezier in. De regisseur besprak nog het een en ander met hen, en ze deden de scène opnieuw, en nog vier keer, totdat het verlossende 'Print!' klonk.

Ze hadden even pauze toen de stand-ins hun plaatsen weer innamen voor een andere scène. Tot haar verbazing zag Jane dat het al na achten was. De tijd leek voorbij te vliegen. In de volgende scène kwam ze niet voor, maar ze wilde graag Bill en Zack aan het werk zien. Ze was vooral nieuwsgierig naar Bill. Ze stond met Zack te kletsen terwijl de belichting werd aangepast.

'Koffie, mevrouw Adams ?' bood iemand aan. Ze schudde haar hoofd.

'Wat denk je?' vroeg ze aan Zack, nieuwsgierig naar zijn mening.

'Ik heb er een goed gevoel over.'

Maar er viel nog weinig van te zeggen. Ze wisten allebei dat het de komende weken zou variëren van fantastisch tot afschuwelijk, en dan nog zei het helemaal niets over de kijkcijfers. Hun enige aanknopingspunt was Mels reputatie van succesvolle programmamaker, en daar rekenden ze allemaal op.

Bill zag er onweerstaanbaar uit toen hij in zijn grijze pak de lobby binnenkwam. Zijn blonde haar glansde in het felle licht. Hij was knap, jong, en hij had een geweldige uitstraling. Jane had niet beseft hoe knap hij was.

Toen hij op Zack afliep om ruggespraak te houden, trok Jane zich terug. Het duurde een halfuur voordat de belichting naar wens was, waarna de eerste repetitie met Bill en Zack volgde. De markeringen werden veranderd, en een luide stem riep: 'Stilte... Camera... Licht... Actie!'

Jane voelde opnieuw een huivering. Alleen al hier zijn was een openbaring. Ze voelde zich weer achttien en ongelooflijk gelukkig. Ze had absoluut geen spijt van de prijs die ze hiervoor had moeten betalen. Pas nu besefte ze hoe ongelukkig ze al die tijd was geweest. Het enige dat haar op de been had gehouden was haar rol in de soap, maar nu voelde ze zich echt tot leven komen. Ze miste de kinderen, maar Jack miste ze geen moment. Hier werd ze als een volwaardig mens behandeld. Ze maakte een belangrijk deel uit van Manhattan, en Mels vertrouwen in het succes van de serie was besmettelijk. Iedereen had er vertrouwen in. Iedereen wilde dat het het best bekeken tv-programma van het volgende seizoen zou worden.

De scène tussen Bill en Zack was gecompliceerder dan die van Zack en Jane, en pas na acht takes was de regisseur tevreden. Jane had geboeid naar Bill staan kijken. Hij was nu totaal anders. Ze kende hem als een zwijgzame, teruggetrokken jongen die zich met niemand bemoeide. Nu begreep ze waarom Mel hem de rol had gegeven en waarom elke vrouw binnenkort aan zijn voeten zou liggen. Hij was fantastisch. Net als Zack, op zijn eigen rustige, volwassen manier.

Glimlachend liep ze terug naar haar trailer om zich om te kleden voor haar volgende scène met Sabina, die boven zou worden opgenomen in het kantoor waarvoor dagelijks duizend dollar huur moest worden betaald. Het hing als een glazen doos aan de hoek van het gebouw en bood uitzicht op bijna heel New York. Maar Jane dacht aan andere dingen toen ze zich omkleedde. Ze dacht aan het contrast dat ze met de andere actrices vormde. Het was beangstigend het op te moeten nemen tegen zo'n mooie jonge meid als Gabby en een sexy superster als Sabina. Vergeleken bij hen voelde ze zich niets bijzonders.

Alsof hij haar gedachten kon lezen, kwam Zack tevoorschijn, net toen de kleedster haar stemmige donkerblauwe jurk dichtritste die haar rode haar accentueerde. Ook haar volle boezem, smalle middel, gladde heupen en lange benen kwamen er goed in uit. François Brac had precies geweten wat hij deed.

'Je ziet er magnifiek uit, Jane.' Hij stak zijn hoofd om de deur en floot bewonderend. Ze schoot in de lach. In zijn elegante pak leek hij bepaald niet het type dat naar vrouwen floot.

'Ik ben doodsbang.'

In haar ogen zag hij haar woorden bevestigd. 'Daar is geen enkele reden voor. Jij bent grote klasse.' Hij stak zijn duim op en Jane glimlachte dankbaar. Hij wist dat ze zijn aanmoediging hard nodig had.

'Op dit soort momenten vraag ik me af waarom Mel me de rol heeft gegeven.'

'Onzin. Die man weet wat hij doet. De vrouwen zullen met je meeleven en de mannen krijgen zwakke knieën door alleen al naar je te kijken. Sabina is een heel ander type. Die kickt op macht. Maar jij...' Hij had een melancholieke blik in zijn ogen en zijn stem klonk zacht toen hij vervolgde: 'Jij bent door en door vrouw, Jane.'

'Dank je, Zack. Kom je boven naar me kijken?'

'Ik laat je liever met rust. Het zal er al druk genoeg zijn. Bovendien moet ik me omkleden voor mijn volgende scène met Sabina.'

Zack had gelijk. Toen Jane op de bovenste verdieping kwam, was het kantoor propvol met leden van de filmploeg en hun uitrusting. Haar schminkster werkte haar make-up bij en de kapster haar haar terwijl de stand-ins hun positie innamen en de camera-opstelling diverse keren werd veranderd. Jane zag Gabby teruggetrokken in een hoekje staan. Ze had een prachtige wollen jurk aan die François Brac voor haar had ontworpen. Ze zag er jong en tegelijkertijd chic en elegant in uit. Sabina was nergens te bekennen. Pas na een uur, toen een man met een portofoon aangaf dat ze konden beginnen, kwam ze tevoorschijn in een vuurrode wollen jurk met bijpassend jasje. Er was geen twijfel mogelijk wie de grootste ster was toen ze met veel stijl, zwier en lef de lift uitkwam. Zodra ze verscheen, kwam iedereen in actie.

'Stilte!' schreeuwde de stem nu nog harder. 'Stilte alstublieft... Positie...'

Jane manoeuvreerde zich door de menigte om haar plaats in te nemen. Deze keer werd er niet gerepeteerd. Sabina vond dat niet nodig, en de regisseur legde zich erbij neer. Gabby nam haar positie in en stond rustig te wachten. Jane glimlachte haar even toe.

Sabina zag er mooier uit dan ooit. Haar haar zat perfect. Door de geraffineerde make-up leek ze jaren jonger. Ze droeg grote gouden oorringen en een parelsnoer, en aan haar rechterhand een ring met een enorme diamant. Het was allemaal geleend van de juwelier Harry Winston, want Mel wilde dat zelfs de sieraden echt waren.

'Stilte alstublieft... Licht... Camera... Actie!'

Sabina stond koninklijk op vanachter haar bureau en keek naar Jane terwijl Gabby langzaam achter haar binnenkwam.

'Wat doen jullie hier?' snauwde ze. Haar ogen waren als groene diamanten. Jane antwoordde met de hartstochtelijke tekst die ze zo vaak had gerepeteerd, en Gabby alsof ze werkelijk Tamara Martin was en niet Gabby Smith. Het was ongelooflijk wat er gebeurde. Ineens maakten ze deel uit van de wereld van Manhattan. Sabina's ogen fonkelden toen ze hen beval te verdwijnen. Ze liep om het bureau heen en drukte een knop in die Zack moest oproepen, maar die verscheen pas in de volgende scène. Jane was stomverbaasd toen ze de stem van de regisseur hoorde.

'Fantastisch!... Fantastisch!... Alledrie!... We doen het nog een keer...' Na de derde take riep hij uit: 'Goeie god, jullie zijn echt goed. Het staat erop.' Er werd gejuicht.

Jane kon wel dansen en springen van opwinding. Zelfs Sabina zag er voldaan uit, en Gabby straalde. Het was goed. Het was geweldig.

De belichting van de volgende scène nam een uur in beslag. De mensen van het kantoor dat ze hadden gehuurd stonden opeengepakt langs de kant om iets van de sterren en de actie op te vangen, maar ze zagen alleen belichtingstechnici en requisiteurs. Om precies halfeen werd de lunchpauze aangekondigd. Er moest worden voldaan aan de eisen van de vakbond en in zo'n vroeg stadium was het niet nodig overuren te maken. Iedereen ging naar de grote trailer voor de lunch die niet langer dan een uur mocht duren. De middag vloog voorbij. Na de volgende scène werd het opnameschema voor morgen uitgedeeld. Halverwege de middag verscheen Mel op de set en hij zag er net zo tevreden uit als iedereen zich voelde. Hij vertrok weer voordat ze klaar waren met de opnames. Sabina ging alleen terug naar het Pierre in haar limousine, en Zack reed weg in een andere. Hij wilde nog iemand opzoeken voordat hij naar het hotel ging. Jane reed met Bill en Gabby terug naar hun hotel.

'Allemachtig, ik ben kapot.' Het verbaasde haar dat ze zo moe was, maar tegelijkertijd voelde ze zich heerlijk.

'Wat vonden jullie ervan?'

'Ik zal er nog hard aan moeten werken,' zei Gabrielle bescheiden.

Voor het eerst keek Bill haar belangstellend aan.

'Je was heel goed, echt. Die scène met jullie drieën is te gek.'

Jane was het met hem eens en keek hem glimlachend aan. 'Dank je. En jij was fantastisch in die scène met Zack.' Ze praatten verder over de opnames van de afgelopen dag en namen samen het rooster door. De volgende dag werden er zes scènes opgenomen, waaronder drie grote, waarvan ze de scripts hadden meegekregen.

'Zullen we er vanavond samen aan werken?' Gabby keek Bill hoopvol aan, maar hij schudde zijn hoofd.

'Ik werk liever in m'n eentje,' zei hij kortaf.

Jane zag de teleurstelling op Gabby's gezicht. 'Ik wil wel met je repeteren,' bood ze aan, hoewel ze morgen samen maar één kleine scène hadden.

'Graag, ik heb altijd hulp nodig.' Gabby wilde het zo graag goed doen, en Jane wilde haar met liefde helpen. Ze leek nauwelijks ouder dan haar dochters, ook al was ze tien jaar ouder dan Alyssa, haar jongste. Je zou het nauwelijks geloven. Ze zag eruit als een jong meisje in haar spijkerbroek en gympen, en met haar glanzende donkere haar in een paardenstaart. Bill was kennelijk niet erg van haar onder de indruk. Tijdens de rit naar het hotel vermeed hij haar blik en sprak hij uitsluitend met Jane. Zodra ze terug waren in het Carlyle haastte hij zich naar boven. Jane nodigde Gabby uit om later op haar kamer te komen eten voordat ze gingen repeteren. 'Maar eerst ga ik een lekker warm bad nemen.'

'Anders ik wel,' zei Gabby.

Samen gingen ze in de lift naar boven. Terwijl ze door de gang liepen het Gabby een ontmoedigde zucht horen. 'Ik vind het echt heel moeilijk om met Bill te werken. Hij is altijd zo onaangenaam.'

'Hij zal wel nerveus zijn.'

Gabby haalde haar schouders op. 'Dat zijn we toch allemaal? Het is een grote serie die een belangrijke doorbraak voor ons betekent, behalve voor Zack en Sabina, die zullen er wel aan gewend zijn. Jezus, hij hoeft toch niet steeds zo te snauwen?'

Jane lachte en dacht weer aan haar dochters. 'Geef hem even de tijd. We moeten nog aan elkaar wennen. Uiteindelijk worden we één grote familie. Zo ging het bij mijn vorige programma ook.'

'Hoe heet dat ook alweer?' vroeg Gabrielle.

'Verborgen verdriet.'

Gabrielle glimlachte. 'Daar was mijn oma aan verslaafd.' Jane keek haar spijtig aan. 'Dat was ook het probleem. Ze wilden een nieuw gezicht voor jongere kijkers. Dus hebben ze me eruit gegooid.'

'Vind je het nog steeds erg?'

'Welnee.' Jane maakte een berustend gebaar. 'Ik ben tenslotte alleen maar een rol in een soapserie en mijn echtgenoot kwijtgeraakt.'

Gabby keek haar met grote ogen aan. 'Meen je dat? Vanwege die rol?'

'Het is een lang verhaal. Ik vertel het je nog wel eens als we zo'n tien uur de tijd hebben. Het liefst met een fles cognac bij de hand.'

Ze lachten allebei. Gabrielle ontsloot haar kamerdeur met de belofte dat ze over een uur bij Jane zou zijn. Het was alsof ze schoolvriendinnen waren die afspraken om samen huiswerk te maken.

Toen ze elkaar een uur later troffen, werkten ze tot middernacht aan hun tekst, ook al wisten ze dat ze om halfvijf weer op moesten. Terwijl ze geconcentreerd aan het werk waren, werd Bill zo langzamerhand wanhopig omdat hij zijn agent niet kon bereiken die hij al urenlang probeerde te bellen. Hij voelde zich steeds schuldiger vanwege Sandy. Eindelijk, met een sigaret tussen zijn trillende vingers, kreeg hij Harry aan de telefoon.

'Hoe is het?'

'Gaat wel.'

'Dat is alles? Gaat wel? Je zit in het belangrijkste programma van je leven met Sabina Quarles en Zachary Taylor, je werkt voor Mel Wechsler, en jij zegt dat het wel gaat?'

'Oké, het gaat fantastisch. Luister, Harry, wil je me een plezier doen?' Hij lag op bed met zijn leren jack aan. De gedachte aan Sandy maakte hem gek. Stel dat ze doodging en dat Wechsler erachter kwam dat ze getrouwd waren? Vanaf het moment dat hij in New York zat, besefte hij meer dan ooit dat ze moest afkicken. Het móést gewoon. Hij had zelfs haar ouders en haar vrienden en vriendinnen gebeid, maar niemand wist waar ze was.

'Wil je proberen erachter te komen waar Sandy uithangt?'

Harry begon zo langzamerhand te denken dat ze een obsessie voor Bill was geworden en hij begreep niets van zijn angst en verantwoordelijkheidsgevoel voor haar.

'Waarom vergeet je haar niet gewoon?'

'Dat kan ik niet. Ze moet afkicken.' Hij hield niet meer van haar, maar kon haar niet uit zijn gedachten zetten. 'Waarom bel je de politie niet? Die heeft haar de vorige keer ook weten te vinden,' zei Harry sarcastisch.

'Dit is niet grappig.'

'Zo was het ook niet bedoeld. Je bent gek als je haar nu weer je leven binnenlaat. Mel zal het niet leuk vinden als hij erachter komt dat je met een junk bent getrouwd.' Daar draaide het juist om. Als ze was afgekickt, kon hij met een gerust hart van haar scheiden.

'Ik vraag je alleen haar te zoeken.'

'Hoe dan? Met een zak geld de straat op gaan en kijken of ze toehapt?'

'Wel godverdomme!' Bill sprong overeind. 'Ga niet te ver, Harry.'

'Rustig maar... Oké, ik zal zien wat ik kan doen. Maar in godsnaam, Bill, concentreer je op je werk. Een kans als deze krijg je nooit meer. Nu even serieus. Hoe ging het vandaag?'

'Het ging echt goed. Maar eerlijk gezegd...' Hij moest het iemand vertellen. 'Ik zit constant in de rats over Sandy.' Het leidde hem voortdurend af. De angst voor het schandaal dat hem boven het hoofd hing, zijn zorg over het meisje dat hem ooit zo dierbaar was geweest.

'Ik zal doen wat ik kan. Maar beloof me één ding: concentreer je op je werk.' Harry had gehoopt dat Bill belangstelling zou krijgen voor de jonge actrice die zijn tegenspeelster in de serie was, maar zo te horen was daar weinig kans op. 'Ik bel je zodra ik iets weet.'

Maar Bill kwam het als eerste te weten. Sandy's moeder belde hem om te zeggen dat ze een overdosis had genomen in een louche hotelletje aan Sunset Boulevard.

17

De ambulance arriveerde net op tijd. Deze keer werd gevreesd voor hersenbeschadiging. Toen Bill het ziekenhuis belde, mocht hij niet met Sandy praten. Twee dagen later, nadat hij talloze keren had gebeld, werd hem gezegd dat ze het ziekenhuis had verlaten. Haar moeder zei dat ze was verdwenen. Opnieuw wist niemand waar ze was. Mogelijk was ze ergens bij een drugdealer ingetrokken. Niemand kon het met zekerheid zeggen, en haar ouders hadden haar bijna opgegeven. Omdat ze niet kwam opdagen toen ze moest voorkomen vanwege de aanklachten die eind augustus tegen haar waren ingediend, was er een arrestatiebevel uitgevaardigd. Voor Bill was het een nachtmerrie. Er was weinig dat hij vanuit New York kon doen, maar het kostte hem moeite zijn hoofd bij zijn werk te houden. Na het telefoontje van haar moeder waren er achttien takes nodig voor zijn enige scène van die dag. Hij moest steeds aan haar denken, hij werd er gek van.

'Kan ik je ergens mee helpen?' vroeg Jane zacht toen ze na het werk naar hun hotel reden, maar hij schudde zwijgend zijn hoofd en wendde zijn blik af. Toen hij haar uiteindelijk aankeek, had hij de ogen van een vermoeide oude man.

'Nee, dank je.' Hij vond haar wel aardig, ook al had ze het constant over haar kinderen. Maar van Gabrielle werd hij echt helemaal stapelgek. Die was de hele tijd zo vriendelijk en vrolijk als een jong hondje en wilde steeds maar met hem repeteren. Hij moest gewoon niets van haar hebben. Ze deed hem zoveel aan Sandy denken dat hij zich alleen maar nog ellendiger voelde.

Ook Mel zag dat hij steeds neerslachtiger werd, hoewel zijn acteerprestaties vlekkeloos waren, zoals hij elke avond aan de opgenomen scènes kon zien.

'Hij is goed,' gaf de regisseur toe. 'Maar hij wordt nog beter als hij tot rust komt. Nu is hij zo gespannen dat het lijkt alsof hij elk moment kan exploderen. Maar hij weet wat hij moet doen. Die jongen is een echte prof.' En dat was Bills redding. Daardoor accepteerden de anderen zijn sombere buien. Gabby was de enige die hij bleef afsnauwen. Maar Gabby had haar eigen problemen. Ze sprak er met niemand over. Haar moeder belde haar elke dag om te vragen of ze thuiskwam met de Kerst.

'Geef me één goede reden om het niet te doen, lieverd.' De stem waarin zowel Parijs als Palm Beach en Newport doorklonk, werd elke dag aanhoudender, en Gabrielle had de grootste moeite haar kalmte te bewaren. Ze was het zat het nog eens te moeten uitleggen.

'Ik werk achttien uur per dag, mam, en ik moet elke dag om halfvijf op.'

'Je moet toch eten? Waarom niet hier?' In avondkleding en samen met tweehonderd vrienden van haar ouders? Voor Charlotte was het misschien normaal, maar niet voor Gabrielle.

'Ik eet op mijn kamer, waar ik meestal ook met mijn medespelers repeteer.' Dat was tot dusver alleen met Jane, maar ze hoopte nog steeds Bill zo ver te krijgen. Ze was ervan overtuigd dat hun prestaties erdoor zouden verbeteren.

'Dat is niet gezond, lieverd. Je moet er af en toe even uit.'

'Ik heb toch gezegd dat ik naar je kerstdiner zou komen?'

'Je bent hier nu drie weken en we hebben je nog steeds niet gezien. Ik verwacht je morgenavond. Al je oude vrienden zullen er zijn en ze verheugen zich op je komst.' Onzin. Het interesseerde hun geen ene barst. Het waren uitsluitend vrienden van haar ouders en allemaal mensen aan wie ze de pest had. De grootste namen van New York. Mensen die in de Who's Who stonden, of in Town & Country, met foto's van hun prachtige porselein en kristal op gedekte tafels voor 'stoofpotdineetjes' voor twintig gasten in avondkleding. Als kind al gruwde ze ervan en die afkeer was alleen maar groter geworden. Dit was haar leven niet, dit was hun leven. Het waren haar vrienden nooit geweest. Die zagen haar alleen maar als de dochter van Everett en Charlotte.

'Mam, het kan echt niet. Ik heb niets om aan te trekken. Ik heb alles in Californië achtergelaten.' Dat was niet helemaal waar. Ze zou een van de avondjurken kunnen lenen die François Brac voor haar had gemaakt. Ze wist dat Sabina al twee of drie keer een outfit van Brac had gedragen toen ze met Mel uitging. Het kon niemand wat schelen, zolang de jurk maar presentabel was voor de opnames.

'Ik laat je wel iets van Bendel sturen.'

'Ik wil helemaal niks van Bendel,' zei Gabby knarsetandend. 'Ik heb geen zin om te komen.'

'We verwachten je om halfacht.' Haar moeder hing op. Gabrielle staarde naar de hoorn in haar hand. 'Shit.' Ze zou nooit veranderen. En nu verwachtte ze dat haar dochter op die verrekte party zou opdraven. Dat ze nou uitgerekend in New York moesten filmen. Ze had het gevoel dat ze als een klein kind werd behandeld, net als toen ze op kostschool zat of aan Yale studeerde. Ze konden gewoon niet accepteren dat ze volwassen was. Zelfs niet nu ze aan de westkust woonde en carrière maakte. Het betekende niets voor hen. Het feit dat ze actrice was, werd gewoon genegeerd.

De volgende ochtend was ze in een slecht humeur toen ze opstond, wat perfect was voor de scène die ze met Bill moest spelen, waarin ze knallende ruzie hadden. Het zag er heel overtuigend uit toen ze tegen hem schreeuwde en iets naar zijn hoofd smeet. Al hadden ze wekenlang gerepeteerd, beter dan dit had het niet kunnen worden. Na afloop waren ze heel tevreden, ook al zei hij niets tegen haar. Ze ging terug naar haar kleedkamer en zocht met tegenzin een jurk uit, een eenvoudige, zwartfluwelen avondjurk. Ze tekende een bon af en nam de jurk in de grote, doorzichtige plastic hoes mee naar het hotel.

'Ga je uit?' vroeg Jane, toen ze die avond samen in de limousine zaten.

Jane was altijd zo aardig voor iedereen dat Gabby wel eens met haar te doen had. Ze had het gevoel dat ze eenzaam was, en ook dat ze verliefd was op Zack. Het was duidelijk dat hij op haar gesteld was, maar niet met onstuimige hartstocht.

'Ik ga met een paar vrienden op stap. Ik heb hier vroeger gewoond.' Het klonk bijna verontschuldigend.

'Mijn dochters komen morgen over uit L.A. Ik denk dat ik ze meeneem naar de set. Dan kunnen ze even rondkijken voordat we met kerstreces gaan.'

'Dat zullen ze leuk vinden,' zei Gabby afwezig.

Terwijl ze over Madison Avenue reden en Gabrielle naar de overdadige kerstverlichting keek, voelde ze zich minder in een kerststemming dan ooit. Ze wist dat het appartement van haar ouders zoals gewoonlijk voor duizenden dollars zou zijn opgedirkt met kerstbomen van een dure bloemist. Als kind al had ze er een hekel aan gehad. Alles was zo gekunsteld en perfect. Er was niets warms of gezelligs aan. Geen grappige decoraties in de boom, en geen popcornslingers zoals bij andere gezinnen, maar wel weer een artikel in Town & Country.

Toen Gabrielle naar haar kamer ging om zich om te kleden, vroeg ze zich af waarom ze haar ouders toch weer hun zin had gegeven. Om kwart over zeven ging ze naar beneden om in de limousine te stappen die ze had besteld. Met haar opgestoken haar en de prachtige jurk van François Brac zag ze eruit als een prinses. In de lobby liep ze Bill tegen het lijf met een stapeltje tijdschriften in zijn hand. Hij keek haar even aan alsof hij zich afvroeg wat ze ging doen. Glimlachend begon ze over de scène die ze die middag hadden opgenomen.

'Ik vond dat het heel goed ging.'

'Dat vond iedereen,' antwoordde hij ongeïnteresseerd.

'Jij niet dan?'

'Het kan altijd beter.' Hij had altijd kritiek op alles en iedereen. Volgens Jane omdat hij ongelukkig was, maar dat vond Gabby een slecht excuus voor zijn norse gedrag. Ze kon niet begrijpen waarom iemand zich zo gedroeg.

'Wees niet zo hard voor jezelf.'

'Ik weet gewoon wanneer het beter kan. Ga je naar een feestje?'

Het verbaasde haar dat hij het vroeg. Doorgaans groette hij haar nauwelijks, en als hij iets zei, klonk het altijd kortaf.

'Ik ga een paar vrienden opzoeken.'

'Mooie jurk. Heb je die van de serie geleend?' De manier waarop hij het zei had iets spottends. Ze voelde het bloed naar haar wangen stijgen en vond het verschrikkelijk dat ze bloosde.

'Ja. En mocht je het niet vertrouwen, ik heb er een bon voor afgetekend.'

'O, ik vertrouw het best. Sabina doet niet anders. Er staat zelfs in haar contract dat ze de kleding mag houden. Misschien kun je ook zo'n deal sluiten.' Alles wat hij zei had een ondertoon, en het liefst had ze hem een klap in zijn gezicht gegeven.

'Ik zal het onthouden.' Ze draaide zich om en sloeg de bijpassende fluwelen cape om haar schouders. Hij keek haar even na en mompelde een groet voordat hij in de lift stapte.

Ze probeerde zijn opmerkingen van zich af te zetten, maar haar humeur was nu helemaal verpest. En ze zag al zo tegen die avond op.

Toen ze in de lift van Fifth Avenue en Seventy-fourth stapte, stond de butler van haar ouders op de overloop te wachten. Hij begroette haar hartelijk terwijl een fotograaf van Women's Wear Daily een foto van haar maakte. Ineens besefte ze wat ze had gedaan. Onbewust had ze zich blootgesteld aan de pers waardoor haar anonimiteit in gevaar kwam. Die hele avond probeerde ze de camera's te vermijden, maar tevergeefs. Er waren vier societyverslaggevers aanwezig, elk met een fotograaf, en daarnaast fotografen van Women's Wear en van Town & Country.

'Lieverd... Je ziet er beeldschoon uit... Welkom thuis!' Haar moeder gaf haar een kus, heel voorzichtig om haar make-up niet uit te laten lopen. De twee donkere schoonheden werden vereeuwigd voor de lezers van de zondagskranten. Haar moeder zag er zoals altijd magnifiek uit in een donkerblauwe satijnen jurk van Galanos met bijpassende stola. Ze droeg een schitterend saffieren halssnoer en saffieren oorringen. 'Je vader wacht op je in de bibliotheek.' Ze dirigeerde haar dochter in de richting van haar vaders favoriete vertrek, terwijl overal onder de gasten kaviaar en champagne op zilveren dienbladen werden geserveerd. Gabby herkende hooguit de helft van het bedienend personeel en tweederde van de overige aanwezigen. Ze kon haar vader nauwelijks ontdekken in de menigte bij de bar. Hij dronk zoals altijd wodka met ijs. Zijn ogen lichtten op toen hij Gabby zag.

'Daar is mijn kleine meid... Hemeltjelief, wat zie je er mooi uit. Je moeder zal wel jaloers zijn.' Zijn ogen begonnen altijd te sprankelen zodra hij haar zag. Everett Thornton-Smith aanbad zijn enige kind, en volgens zijn vrouw veel te veel, ook al hield ze zielsveel van haar dochter. Ze was hevig teleurgesteld dat Gabby die belachelijke carrière in Hollywood doorzette, en wat haar betrof was die nieuwe serie geen onderwerp van gesprek. Maar Everett vertelde iedereen dat Gabby 'een sterrol' vervulde in een serie van Mel Wechsler. Hij noemde de namen van de andere sterren en werd met elke wodka uitbundiger.

'Vergeleken bij haar staat Sabina Quarles in de schaduw. Dat kan ik jullie verzekeren.' Hij glimlachte haar liefdevol toe en sloeg zijn arm om haar schouder. De fotografen legden zijn vaderlijke trots vast en de verslaggevers noteerden elk woord dat hij zei.

'Wie produceert het programma, mevrouw Thornton-Smith? Wat was ook weer de naam van de serie?' In Hollywood wist iedereen dat natuurlijk, maar in New York werd weinig over Melvin Wechsler gelezen. 'Een sterrol, zei u...' Gabby benadrukte dat ze maar een kleine rol had. Ze had nooit moeten komen. Ze wist dat het een ramp zou worden. Tijdens die twee jaar in Hollywood had niemand geweten wie ze was, en nu zou alles voorbij zijn.

Het was erger dan ze dacht. De foto's werden niet alleen de maand daarop afgedrukt in Women's Wear Daily en Town & Country, maar de volgende ochtend verschenen ze ook in de plaatselijke kranten. Grote, duidelijke foto's van haar en haar vader met een glas champagne in zijn hand, en een van haar en de butler. 'Everett Thornton-Smith, de trotse vader van Gabrielle, die nu een sterrol vervult in een nieuwe serie van Mel Wechsler.' Ze konden zijn naam niet eens spellen. Maar de foto van Gabby was duidelijk genoeg, en alle informatie die ze haar leven lang had gehaat werd nu publiekelijk breed uitgemeten. Wie haar twee grootvaders waren: van haar vaders kant Benton Thornton-Smith, oprichter van zes banken, van de grootste farmaceutische onderneming aan de oostkust, en van diverse spoorwegmaatschappijen. Van haar moeders kant Harrington Hawkes IV; bij hem vergeleken leek de andere opa wel een armoedzaaier. Toen ze die ochtend de krant neerlegde, haatte ze haar familie hartgrondig, vooral haar moeder omdat die haar min of meer had gedwongen naar de party te komen. Ze begrepen er niets van, en al helemaal niet dat ze het liefst gewoon Gabby Smith wilde zijn die haar eigen carrière ambieerde. Op Yale had ze de naam Thornton geschrapt omdat er een zaal en een bibliotheek naar haar grootvader waren genoemd.

Even voor zessen werd er op haar deur geklopt. Met een angstig gevoel deed ze open. Het was Jane, die glimlachte alsof ze net een cadeau had gekregen. Gabby bereidde zich voor op de lawine van commentaar die ze die dag zou moeten incasseren, misschien ook van Jane. Ze was wel wat gewend, maar dit kon ze missen als kiespijn. Niemand nam haar ooit serieus als ze wisten wie ze was. Kennelijk was het onbestaanbaar dat iemand met haar achtergrond een vak kon leren, laat staan dat ze er goed in was.

'Hoi,' zei Gabby afwachtend.

Jane, in spijkerbroek en een warme parka, kwam vrolijk de kamer binnen. Het beloofde een koude dag te worden en ze moesten drie scènes buiten in het park opnemen, en vier in het kantoor van ibm. 'Ik verheug me enorm op de komst van mijn meiden vandaag. Het lijkt wel alsof ik ze in jaren niet heb gezien.' Ze had de vorige avond een kleine kerstboom gekocht en versierd met decoraties uit de avondsuper.

'Wat leuk.' Meer durfde Gabby niet te zeggen. Ze was doodsbang dat Jane en de anderen de kranten van die ochtend hadden gezien.

'Alles goed met je?' vroeg Jane over haar schouder terwijl Gabby haar winterjas aantrok.

'Ja, hoor.' Maar ze wisten allebei dat het niets voor haar was om zo zwijgzaam te zijn.

'Heb je je geamuseerd gisteravond?'

'Nee,' klonk het kortaf.

Jane ging er niet verder op in. Gabby hield de plastic hoes met de jurk over haar arm toen ze de lift naar beneden namen en naar de limo liepen die op hen stond te wachten. Zack en Bill reden meestal in de andere.

'Is er iets, Gabby?' Jane maakte zich zorgen over haar terwijl ze naar het park reden, maar Gabby zei nadrukkelijk dat alles oké was. Buiten vroor het toen ze uitstapten en er stond een ijzige wind die hun ogen deed tranen. Het zou niet meevallen onder die omstandigheden te werken. De trailers stonden in het donker op hen te wachten, maar de gloeiend hete koffie, thee en chocolademelk hielpen nauwelijks tegen de kou.

Alleen Zack en Jane waren opgewekt als altijd, de rest kreunde en klaagde terwijl de wind om de trailers gierde. Bill keek Gabby boven zijn kop koffie met een valse grijns aan.

'Verlaag je je vandaag weer tot het voetvolk, Gabrielle?' Haar ogen vulden zich met angst en haat. 'Wat bedoel je?' Ze wist het maar al te goed.

'Ik heb vanochtend de krant gelezen. Geen idee dat we zo'n beroemdheid in ons midden hadden.'

'O?' Zack trok vragend zijn wenkbrauwen op. Gabrielle kon wel door de grond zakken. Tegen de middag zou iedereen het weten en haar leven tot een hel maken. Het gebeurde elke keer weer en ze was het spuugzat.

'Jammer dat je je laat imponeren door stompzinnig geroddel, Bill Warwick,' spuwde ze hem toe. Daarna liep ze terug naar haar trailer en smeet de deur achter zich dicht.

'Wat moet dit voorstellen? Grapje tussen jullie onderling?' vroeg Zack.

Bill kon het niet nalaten hem in te lichten. In elk geval was het een interessante roddel over mevrouw 'Thornton-Smith'.

'Weet je wie ze is?'

'Ik dacht van wel. Of is ze de wurger van Boston in vermomming?'

'Ooit van Thornton-Smith gehoord?' vroeg Bill zelfvoldaan.

'Dat farmaceutische bedrijf?'

'Onder andere.'

'Ik geloof dat ik er aandelen in heb.'

'In dat geval heb je een deel van Gabby Smith.'

Zack floot even. 'Díe Thornton-Smith? Weet je het zeker?'

'Kijk maar eens op de achterpagina van de ochtendkrant.'

Zack kon de verleiding niet weerstaan om iemands krant te lenen, die hij vervolgens aan Jane overhandigde toen ze voor de eerste scène haar trailer uit kwam. Ze las het artikel met grote ogen van verbazing.

'En het is nog wel zo'n aardige meid... Ik had nooit gedacht...'

'Het is maar dat je het weet,' onderbrak Bill haar grinnikend. 'Achter onze lieve, onschuldige Gabby Smith schuilt een stinkend rijk loeder.'

'Zo zou ik haar niet willen noemen,' protesteerde Zack. 'Absoluut niet!' viel Jane hem bij, die zich ergerde aan Bills houding. Ineens begreep ze waarom Gabby die ochtend zo gespannen was geweest. Ze had de krant natuurlijk ook gezien. Het was duidelijk dat ze niet graag opschepte over haar afkomst, wat in haar te prijzen viel. Eigenlijk steeg Gabby hierdoor nog meer in haar achting, en dat zei ze later die ochtend ook tegen haar. 'Lieverd, ik heb bewondering voor je.'

Gabby glimlachte zwakjes. 'Jij misschien wel, maar de filmploeg zal me haten als ze het horen. En ik ben in Hollywood nog wel zo voorzichtig geweest. Alleen door die stomme party komt alles nu aan het licht. Ik heb het mijn moeder proberen uit te leggen...' Ze kreeg tranen in haar ogen bij de herinnering aan haar vergeefse pogingen. 'Maar ze begrijpt het gewoon niet. Ze vindt dat ik trots moet zijn op mijn afkomst. En dat ben ik niet. Die heeft me alleen maar ellende gebracht en nu zal het ook nog een eind maken aan mijn carrière waar ik twee jaar lang zo hard voor heb geknokt.'

'En je hebt wat bereikt, dus wat maakt het uit?' vroeg Jane, terwijl ze haar arm om Gabby heen sloeg.

'Heb je niet gehoord wat Warwick vanochtend zei? Of ik me vandaag weer tot het voetvolk verlaagde. En dat is nog maar het begin.'

'Hij is gewoon jaloers, Gabby. Hij gedraagt zich als een klein kind. Hij weet gewoon niet hoe hij moet reageren. En de anderen weten het waarschijnlijk evenmin, totdat jij laat zien uit welk hout je bent gesneden. Laat ze weten hoe belangrijk dit voor je is. Toch ben ik blij dat je het nu achter de rug hebt.' Ze bedacht hoe afhankelijk ze van Jack Adams was geweest, hoe die sadistische schoft haar twintig jaar lang had geïntimideerd en bang had gemaakt. Dat zou Gabby niet gebeuren. 'Het is geen schande om voor je afkomst uit te komen,' ging ze verder. 'De meeste mensen schamen zich omdat hun afkomst niet chic genoeg is. Het is ook nooit goed.'

Gabrielle schoot in de lach, en Jane kneep even in haar hand. Toch kon het haar niet beschermen tegen de stekeligheden die ze tijdens de lunch moest incasseren. Tegen de tijd dat het gezelschap zich weer naar de kantoren van IBM begaf, had iedereen de foto van Gabrielle met haar vader gezien en het artikel gelezen. De opmerkingen over en weer waren soms grappig maar meestal venijnig, vooral die van Sabina toen ze zich voorbereidden op een scène in de lobby.

'Geen wonder dat je die rol hebt, Gabby,' zei ze met een valse glimlach. 'Kennen Mel en je vader elkaar?' Ze liep weg om haar make-up te laten bijwerken.

Gabby draaide zich om om haar tranen te verbergen. Ze had Bill Warwick wel kunnen vermoorden omdat hij de zaak aan het rollen had gebracht, maar ze zouden er vandaag of morgen toch wel achter zijn gekomen. En anders zou Sabina hen wel hebben ingelicht.

Die middag vertelde Sabina het met een gemeen lachje aan Mel, maar die had met Gabby te doen. Hij belde haar die avond toen ze terug was in het hotel. Het duurde lang voordat ze opnam, en haar stem klonk schor.

'Ja?'

'Gabby, met Mel. Ik vind het heel vervelend wat er vanmiddag is voorgevallen. Dat had nooit mogen gebeuren.' Ze zuchtte en haar onderlip trilde. 'Ja... Ach, het doet er niet toe...' Maar door de tranen kon ze nauwelijks iets uitbrengen. Ze had het al zo vaak meegemaakt, en toch deed het elke keer weer pijn. Voor haar was de lol eraf. Vanaf nu zou ze voor altijd 'het rijke loeder' zijn.

'Ik ben eraan gewend.'

'Je moet je diep gekwetst voelen. Vooral door Sabina. Weet je wat het is, kindje, ze willen niets liever dan uit zo'n milieu komen als dat van jou. Ze zijn gewoon jaloers.'

'Ik weet het. Maar ik werk net zo hard als zij,' snufte ze. Hij wilde dat hij zijn armen om haar heen kon slaan. Ze was nauwelijks jonger dan zijn dochters zouden zijn geweest als ze nog geleefd hadden. En ze was een aardige meid. Ze verdiende het niet zo gepest te worden. Aan het eind van de dag was er over niets anders gesproken en waren er heel wat smalende opmerkingen gemaakt. Het moest een nachtmerrie voor haar zijn. En dat alleen omdat ze naar een feestje van haar ouders was geweest dat de kranten had gehaald.

'Jij werkt waarschijnlijk nog harder, Gabby. En vooral dat zit ze dwars. Als zij zulke ouders hadden, bleven ze de hele dag op hun luie kont bonbons liggen eten. Het ergert ze dat jij dat niet doet. Jij past niet in hun beeld van het mooie prinsesje in roze tule op de troon, omdat jij je liever samen met de anderen op de werkvloer vertoont.'

Gabby begon te grinniken. Ze voelde zich al beter.

'Hoe dan ook, het zijn net kinderen. Binnen twee weken is iedereen het vergeten en praten ze weer over wat anders. Geloof me, ze hebben het geheugen van een mug. En in dit geval van een kakkerlak.'

Ze lachte opnieuw en was dankbaar dat hij haar uit de put had geholpen. Jane was naar het vliegveld om haar dochters af te halen, dus er was niemand anders om haar op te vrolijken. Die klootzak van een Bill... Ze zou hem met liefde hebben vermoord...

'Kan ik je trouwens overhalen om een hapje te gaan eten? Pasta bij Gino?'

'Nee, bedankt. Ik ga liever vroeg naar bed.'

'Heb je al gegeten?'

'Nee, maar ik heb ook niet zo'n trek.'

'Onzin. Je moet eten, anders word je nog ziek bij deze rotkou. Ik kom je over een halfuur ophalen.'

'Nee, Mel, heus...'

'Bevel van je producer. Zorg dat je om kwart over acht beneden bent.' Hij hing op en draaide zich om toen Sabina de kamer binnenkwam in een groenfluwelen peignoir en goudkleurige, hooggehakte muiltjes.

'Wie was dat?' Ze keek op het diamanten horloge dat hij de vorige week voor haar had gekocht en vroeg zich af waar ze die avond gingen dineren.

'Dat was Gabby.' Mel zuchtte en liet zich op de bank zakken. Hij keek bewonderend naar de magnifieke vrouw die naar hem toe liep. Dag en nacht was ze een genot om naar te kijken. 'Het arme kind. Ze had het vandaag zwaar te verduren.' Zonder dat hij Sabina beschuldigde, wisten ze allebei dat zij Gabby het diepst had gekwetst.

Sabina haalde haar schouders op. 'Ze heeft het verdiend.'

'Hoe kun je zoiets zeggen?' zei Mel fronsend. 'Het is een lieve meid, ze doet haar werk verdomd goed, en ze zit niemand in de weg.'

'Ze neemt werk weg van mensen die het harder nodig hebben dan zij.'

Haar verbitterde toon verbaasde hem. 'Misschien heeft zij het net zo hard nodig. Voor haar ziel, voor haar zelfrespect. Het is niet alleen een kwestie van geld, dat weet je ook wel. Ze is verknocht aan wat ze doet, en ze is er goed in.'

'Dan gaat ze maar naar een amateurvereniging. Ze hoort niet in dit vak thuis.'

'Dat meen je echt, hè?' Geschokt vroeg hij zich af of ze er allemaal zo over dachten. In elk geval zouden het er heel veel zijn.

Ze knikte zonder enige gêne. 'Reken maar. Mensen zoals ik hebben lang en hard moeten vechten om te komen waar we nu zijn. We hebben ons krampachtig aan ons doel vastgeklampt. We hebben er alles voor over gehad. We hebben honger geleden, en we hebben het overleefd. We verdienen het ons doel te bereiken. Zij heeft het een tijdje voor de lol gedaan, en over twee jaar trouwt ze met een of andere playboy en verhuist ze met man en kinderen naar Park Avenue of Palm Beach. Intussen heeft ze wel een deel van ons werk afgepikt en dat vind ik niet eerlijk.' Sabina liep naar de bar en mixte geroutineerd een martini voor zichzelf. Toen ze zich omdraaide zag ze dat hij haar teleurgesteld en geërgerd aankeek.

'Niet bepaald een edelmoedige opstelling, Sabina.'

'Ik ben nu eenmaal niet altijd een edelmoedig mens.' Ze zag er niet tegenop het toe te geven tegenover hem of wie dan ook. 'Ik hou niet van bedrog. En zij is een bedriegster. Ze doet zich voor als het onschuldige groentje, terwijl ze in werkelijkheid een stinkend rijk society-meisje is. Ik zei je toch dat ze iets te verbergen had? Ze bedriegt de hele boel.'

'Daar denk ik anders over.' Hij stond op. 'En ze is een verdomd goeie actrice.'

'Waar ga je heen?' Zou ze hem echt beledigd hebben? vroeg ze zich af. Nou ja, jammer dan. Ze was wie ze was, en daar zou ze zich nooit voor verontschuldigen.

'Ik neem dat stinkend rijke societymeisje mee uit eten. Toen ik haar vanavond belde zat ze op haar hotelkamer te huilen.'

'Stuur haar een doos tissues. Ze komt er heus wel overheen.'

'Doe niet alsof je echt zo harteloos bent. Je hoeft je heus niet door haar bedreigd te voelen. Zij is nog maar een kind en jij bent een ster. Een heel grote ster.' Hij wist precies hoe hij haar moest aanpakken.

'Dank je,' zei Sabina glimlachend. 'En wat moet ik doen terwijl jij de reddende engel uithangt voor juffertje jankemans?'

'Wat je maar wilt, lieveling.' Hij kuste haar hals en keek in de groene ogen die hem altijd weer in vervoering brachten. 'Je zei zelf dat je te moe was om uit te gaan. Daarom heb ik haar mee uiteten gevraagd.'

Sabina haalde haar schouders op. Het was waar, maar ze vond het geen prettig idee dat hij uitging met Gabby. Ze was tenslotte twintig jaar jonger dan zij, en niet onaantrekkelijk. Bovendien kon ze aanspraak maken op een aanzienlijk vermogen. Maar Mel ook, en dat had hij zelf verdiend. Dat was toch iets anders.

'Als je je maar gedraagt,' zei ze plagerig, hoewel ze wist dat ze zich geen zorgen hoefde te maken.

'Tussen twee haakjes...' Hij keek haar over zijn schouder aan toen hij zijn jas ging halen. 'Ik heb met Kerst een boot voor ons gehuurd op de Bahama's.' Hij zag haar gezicht verstrakken. 'Is er iets?' vroeg hij ongerust.

Ze aarzelde en zette haar glas neer. 'Ik moet terug naar Californië.'

'Vier dagen?'

'Ik had al andere plannen gemaakt.'

'O, ik begrijp het.' In de deuropening draaide hij zich opnieuw om. 'Ik had gehoopt dat de afgelopen weken daar misschien iets aan hadden kunnen veranderen, Sabina. Maar ik heb me kennelijk vergist.'

'Het spijt me, Mel.' Er was iets droevigs in haar ogen, maar ze gaf geen nadere uitleg.

'Mij ook.' In gedachten verzonken reed hij in de limousine naar Gabby's hotel.

18

De volgende ochtend mopperden Janes dochters over het vroege uur toen ze in de limousine meereden met hun moeder en Gabrielle. Voor hen was het nog een uur vroeger door het tijdverschil tussen de west- en de oostkust. Gabby was geschokt door de onaangename manier waarop ze hun moeder behandelden. En Jane had zich nog wel zo verheugd op hun komst. Haar kinderen spraken voortdurend over hun vader alsof hij een of andere godheid was. Gabrielle vond het onbeschofte, verwende krengen die duidelijk door hun vader waren geprogrammeerd. Ze kon maar niet begrijpen waarom die twee hun moeder zo afsnauwden.

Alexandra en Alyssa bonden uiteindelijk in toen ze een handtekening van Zack Taylor kregen. De rest van de ochtend zaten ze giechelend en fluisterend naar Bill te kijken. Ze konden hun ogen niet van hem afhouden. Maar ook dat kon Gabrielle niet vermurwen. Rotkinderen waren het. Ze had het bijna tegen Jane gezegd, maar ze wilde haar niet kwetsen.

Bill ergerde haar nog meer dan die twee meiden toen hij tijdens de lunchpauze weer geestig probeerde te zijn. Hij vroeg of ze ging lunchen bij La Grenouille, bij La Côte Basque, of misschien bij de Colony Club, of Quo Vadis. Ineens was ze het zat. Ze keek hem met vuurspuwende ogen aan en greep hem zo hardhandig bij de arm dat hij terugdeinsde.

'Nou moet je even goed luisteren, slappe lul. Tot nu toe heb je je alleen in je eigen stront gewenteld zonder je van iemand iets aan te trekken, dus ga me niet vertellen dat het je iets kan schelen waar ik ga eten. Als ik je advies nodig heb over wat dan ook, dan hoor je het wel. En nou oprotten.'

Bill schrok zo van de furie van nauwelijks een meter vijfenvijftig tegenover hem dat hij alleen maar wezenloos kon grijnzen. Zack en Mel, die vlakbij stonden, konden een glimlach niet onderdrukken. Mel was blij dat zijn peptalk van de vorige avond kennelijk effectief was geweest. Gabby beende nu met grote stappen terug naar haar trailer, maar aan haar houding kon hij zien dat ze zich beter voelde.

De vorige avond was hij tot middernacht bij haar gebleven. Na het etentje had hij haar meegenomen naar een concert van Bobby Short. Toen hij terugkwam in zijn hotel, was Sabina in diepe slaap. De volgende ochtend zei geen van beiden iets over hun kerstplannen. Hij besloot de boot niet af te zeggen. Als zij afspraken had met een ander, dan kon hij er weinig aan doen. Ze hadden elkaar niets beloofd, maar toch had hij meer loyaliteit van haar verwacht. Het leek wel alsof ze wilde bewijzen dat ze niet zijn eigendom was. Hij wilde nog steeds dat ze met hem meeging, maar hij zou er niet om smeken, en zij had niet aangeboden haar plannen te wijzigen.

De rest van de opnames verliep op rolletjes, en twee dagen later gingen ze uit elkaar vanwege de kerstdagen. Mel vloog naar Nassau om aan boord van de boot te stappen die hij een week had gehuurd, en Zack en Sabina reden in aparte limousines naar de luchthaven. Ze troffen elkaar bij de gate voor de vlucht naar New York, maar gingen afzonderlijk van elkaar in het vliegtuig zitten. Geen van beiden scheen behoefte aan elkaars gezelschap te hebben. Ze hadden elk genoeg om over na te denken. Met belangstelling zag Sabina dat hij in Los Angeles werd opgewacht door een man van ongeveer zijn eigen leeftijd. Sabina keek hen na toen ze samen wegreden in een Rolls-Royce en vroeg zich af wat hun relatie was. Ze had nog steeds zo haar vermoedens over Zack Taylor.

Zelf ging ze die avond naar huis. De volgende ochtend nam ze een vliegtuig naar San Francisco.

De filmploeg bleef met Kerst in New York. Het was te duur en te ingewikkeld om het hele team naar huis te laten vliegen, maar iedereen had genoeg plannen gemaakt. Voor hij wegging had Mel een party voor hen georganiseerd bij Maxwell's Plum, waar Gabby Bill tegenkwam, hoe ze hem ook probeerde te vermijden.

'Kom je weer eens naar de gewone stervelingen kijken?' Hij was een beetje dronken en zag er slecht uit. Gabrielle had geen idee wat hem dwarszat, maar ze wist wel dat ze schoon genoeg van hem had.

'Laat me toch met rust,' mompelde ze, en ze verdween in de menigte.

Bill had die hele middag tevergeefs geprobeerd Sandy via de telefoon op te sporen. Niemand wist waar ze was. Uiteindelijk had hij het opgegeven. 'Jij ook vrolijk Kerstfeest, prinses.'

Gabby zag er als een berg tegenop met hem te moeten werken. Als de serie een succes werd, zou ze nog een seizoen aan hem vastzitten. Toch had de avond met Mel haar goed gedaan. Ze had besloten niets meer over haar kant te laten gaan, niet van Bill of van wie dan ook. Ze had iets strijdlustigs toen ze zich tussen de gasten naar de bar manoeuvreerde waar Jane stond met haar dochters. Alexandra en Alyssa waren duidelijk geïmponeerd door de omgeving, al wilden ze het niet toegeven. Gabby begreep niet hoe Jane het met die twee uithield. Ze hadden het voortdurend over hun perfecte vader. Hij was met hun broer aan het skiën in Sun Valley, zeiden ze, en Alex had het lef eraan toe te voegen dat ze liever met hem was meegegaan.

'Meen je dat?' zei Gabby verbaasd. 'Hoe is het mogelijk. Sun Valley is verschrikkelijk saai. En ook zo gewoontjes.' Nou jullie weer, dacht ze voldaan. Jane was veel te goed voor die meiden. 'Jullie komen zeker niet vaak in New York?' Ze draaide het mes nog wat dieper in de wond. Alex gaf schoorvoetend toe dat dit de eerste keer was.

'Jullie moeder zal hier nog heel wat vaker zijn nu ze zo'n grote ster is. Volgend jaar gaan we waarschijnlijk in Europa filmen.' Er was inderdaad over gesproken, maar meer ook niet.

Alyssa's ogen werden groot van opwinding. 'Echt waar, mam? Mogen we dan met je mee?' Ze klonk als een klein meisje.

Jane keek haar glimlachend aan. Het was duidelijk dat ze dol was op haar kinderen.

'We zullen zien, lieverd. Dat hangt van jullie schoolvakanties af.'

Ineens kreeg Gabby een idee. 'Hebben jullie zin om op kerstavond met mij mee te gaan naar mijn ouders?' vroeg ze aan Jane. Ze had haar moeder die middag opnieuw moeten beloven dat ze zou komen. Ze wist dat haar vader het fijn zou vinden, en ze had toch niets beters te doen. Het was drie jaar geleden dat ze voor het laatst thuis Kerst had gevierd. Haar ouders zouden zoals altijd ook een paar vrienden uitnodigen. Deze keer wist Gabby dat 'een paar' hooguit tien betekende, dus er konden er makkelijk nog drie bij. Ze zou Bill ook hebben uitgenodigd als het niet zo'n eikel was geweest.

Jane keek haar blij verrast aan. 'Weet je zeker dat het niet bezwaarlijk is? Kerst is tenslotte een familiefeest.'

'Absoluut. Ik kan trouwens wel een paar medestanders gebruiken.' Op zachte toon vervolgde ze: 'Ik vind het vreselijk om naar huis te gaan. Het is daar altijd zo'n gedoe.' Maar Jane benijdde haar toen ze aan haar eigen ouders dacht die al jaren dood waren. Nu had ze zelfs Jack niet meer, of hun zoon... Gelukkig waren haar dochters er nog. 'We komen graag, maar alleen als je zeker weet dat je ouders er geen bezwaar tegen hebben.'

'Ze zullen het enig vinden.' Daarmee verdraaide ze de waarheid een beetje, maar in elk geval zou ze zich met Jane en haar kinderen meer op haar gemak voelen.

Op kerstavond reden ze in een limousine naar het appartement op Fifth Avenue. Het was licht gaan sneeuwen. Jane had onderweg 'White Christmas' ingezet, en Gabby en de twee meisjes zongen mee.

Bij de deur werden hun jassen door een dienstmeisje aangenomen. Gabby kromp inwendig in elkaar toen ze Jane verbaasd naar het weelderige interieur zag kijken. Lezen over de Thornton-Smiths was één ding, maar bij hen op bezoek komen was iets anders. De tot aan het plafond reikende boom was zoals altijd overdadig en perfect versierd in zilver en groen. De gigantische woonkamer, gemeubileerd met Frans antiek, zag er luxueus en elegant uit. Gabrielles moeder kuste haar dochter, gaf Jane een hand, en introduceerde haar bij de andere gasten als 'een actrice uit Gabby's programma'. Gabby bloosde, en was blij dat haar vader zich met veel warmte over Jane en haar dochters ontfermde. Er lagen zelfs cadeautjes voor hen klaar. De tafel was gedekt voor veertien personen. Alle goede vrienden waren er: de Armstrongs, de Marshalls, de oude mevrouw Hampton, de Proctors, en William Squire Hunt. Over sommige gasten had Jane wel eens iets gelezen. Ze had het gevoel dat ze in een droom was beland.

Charlotte droeg een roodsatijnen avondjurk, Gabby een donkergroene jurk van Bendel die haar moeder alsnog bij haar had laten bezorgen, en Jane een prachtige, antracietgrijze chiffon jurk van Brac. Het was een avond als uit een sprookje. Na het diner werden er kerstliedjes bij het haardvuur gezongen en las Gabby's vader, zoals elk jaar, voor uit A Christmas Carol bij cognac, rum en eierpunch. Jane kon met moeite afscheid nemen toen het zover was. Zij en Charlotte hadden het uitstekend met elkaar kunnen vinden.

'Jullie moeten ons eens op de set komen opzoeken zolang we hier zijn,' drong Jane aan.

'Dat lijkt me enig,' zei Charlotte enthousiast, en ze beloofde de volgende week te komen.

In de taxi terug leunde Gabrielle gapend tegen de rugleuning.

'Dat was voor de verandering eens een leuke kerstavond,' zei ze grijnzend.

Jane schoot in de lach. 'Schaam je. Je ouders zijn schatten. Je hebt maar geboft.'

Gabby kreunde en keek glimlachend naar Janes dochters, die ook vonden dat ze niets te klagen had. Ze waren diep onder de indruk, en beseften nu ook dat hun moeder eigenlijk wel meeviel. Als ze zulke belangrijke mensen kende...

'Ik kan niet wachten om het papa te vertellen...' zei Alyssa.

Nadat Jane haar kinderen die avond een nachtkus had gegeven, dacht ze aan Zack. Ze vroeg zich af waar en met wie hij de Kerst zou doorbrengen. Hij had haar sinds zijn vertrek niet meer gebeld. Ze bleef aan hem denken toen ze in bed stapte en indoezelde.

19

Bij zijn terugkeer was de verhouding tussen Mel en Sabina aanmerkelijk bekoeld. Voor het eerst sinds ze weer in New York waren sliep hij de eerste paar dagen in zijn eigen suite. Sabina zei er geen woord over, en ze gaf ook geen verklaring waarom ze naar huis was gegaan. Het was ten slotte Mel die de lucht klaarde toen hij haar op een avond terugbracht naar het hotel.

'Het spijt me dat ik zo afstandelijk ben geweest.' Er lag een zachte, maar nog steeds gekwetste uitdrukking in zijn ogen.

'Daar had je het volste recht toe,' zei ze, hem recht aankijkend. 'Maar ik kon mijn plannen niet veranderen. Mel, hoe graag ik het ook gewild zou hebben.'

Hij vroeg haar niet wat of wie er dan zoveel belangrijker was. Ze was egoïstisch en verwend. Hoe lief ze ook tegen hem deed, ze dacht alleen maar aan zichzelf. Toch konden ze goed met elkaar overweg. Misschien eiste hij te veel van haar. Misschien moest hij wat ze samen hadden accepteren voor zolang het duurde. Welk recht had hij meer van haar te verlangen?

'Heb je een serieuze relatie met iemand anders?' Meer hoefde hij niet te weten. Hij wilde zichzelf niet voor de gek houden. Daar was hij te oud voor.

'Niet zoals jij denkt. Het is een soort familieverplichting waar ik me niet aan kan onttrekken.' Het was duidelijk dat ze er niet verder op in wilde gaan. Hij wist niet of hij haar moest geloven, maar mocht het een leugen zijn, dan konden ze er allebei mee leven.

'Ik wist niet dat je familie had.' Maar ook daar reageerde ze niet op.

Hij nam haar mee uiteten, waarna ze weer op de oude voet verdergingen. Die avond lagen ze champagne drinkend in elkaars armen nadat ze de liefde hadden bedreven.

'Ik was bang dat je nooit meer iets met me te maken wilde hebben.' Ze keek hem aan met die prachtige groene ogen en zijn hart smolt opnieuw. Het verbaasde hem dat hij zoveel om haar was gaan geven, meer dan hem lief was, maar op de een of andere manier kon hij niet meer van haar loskomen.

'Waarom zou ik zo stom zijn?'

'Omdat ik soms naar onafhankelijkheid verlang.' Ze lachte en kreeg weer die katachtige blik in haar ogen.

'Dat meen je echt, hè? Is het wel eens anders geweest? Heb je je ooit wel eens aan iemand willen binden?'

Ze schudde haar hoofd en bood hem haar champagneglas aan. 'Nee. O, ja... Eén keer toen ik nog heel jong was, maar sindsdien niet meer. Ik geloof niet dat gebondenheid me goed afgaat.' Ze was op andere manieren gebonden, zij het niet aan een man. 'Een paar jaar geleden was ik hartstochtelijk verliefd op iemand, maar we hebben nooit aan een huwelijk gedacht. Eerlijk gezegd was hij al getrouwd. En dat kwam me heel goed uit.'

Het klonk Mel afschuwelijk in de oren. Hij dacht aan zijn eigen huwelijksjaren met Liz. 'Ik heb het huwelijk juist als iets heel moois ervaren...'

Er kwam een meelevende blik in haar ogen. 'Dat weet ik... Het moet verschrikkelijk voor je zijn geweest toen...' Ze durfde niet verder te gaan uit angst dat ze hem pijn zou doen.

'Dat was het ook. Ik dacht dat ik het niet zou overleven. En ik wilde het niet nog eens laten gebeuren... Zo lief te hebben en dan alles te verliezen...' Alleen al de gedachte was niet te verdragen... Zijn kinderen... zijn vrouw...

'Ik ben nu tevreden met mijn bestaan. Ik ben eraan gewend alleen te zijn.'

Toch vond hij het heerlijk als zij bij hem was. Hij gaf haar meer dan genoeg ruimte en dat waardeerde ze. Ze was hem dankbaarder dan hij kon vermoeden dat hij niet doorvroeg over haar kerstdagen. Een andere man zou het misschien niet hebben geaccepteerd, dat besefte ze maar al te goed.

'Zou je nog eens willen trouwen?' Ze was nieuwsgierig naar zijn antwoord, ook al vermoedde ze dat hij een nieuw huwelijk niet uitsloot.

'Dat weet ik niet. Ik heb het nooit gewild. Maar ik wil geen kinderen meer. Daar ben ik nu te oud voor.'

'Onzin.'

Hij glimlachte. 'Niet om fysieke, maar om andere redenen. Je moet heel wat energie, tijd en liefde investeren om kinderen groot te brengen, en dat alles steek ik nu in mijn werk.' Hij rolde naar haar toe en kuste de binnenkant van haar arm. Hij was sterk, vitaal en in tal van opzichten nog jong. Hij was tevreden met zijn leven. 'Ik heb genoeg energie over voor jou, hoop ik, en ook genoeg liefde,' zei hij zacht. 'Ik hou van je, weet je.'

'Dank je, Mel.' Ze kuste hem, en na enige tijd fluisterde ze de woorden waar ze zo bang voor was en die ze altijd probeerde te vermijden. Maar nu zei ze: 'Ik hou ook van jou...' Er waren tranen in haar ogen toen hij haar kuste en haar teder in zijn armen nam.

20

Op oudejaarsavond gaf Mel een groot feest voor het hele team waarvoor hij discotheek Le Club had afgehuurd. Er werd champagne gedronken en gedanst, en om middernacht werd 'Auld Lang Syne' gezongen. Mel nam Sabina in zijn armen en kuste haar. Daarna liep Sabina op Zack af, die met Jane aan het dansen was.

'Gelukkig Nieuwjaar, lieve vriendin,' zei Zack, en hij kuste Jane op haar wang. 'Ik hoop dat het een prachtig jaar voor je wordt... En voor ons allemaal...' Hij keek Jane met een weemoedige blik aan, totdat Sabina hem opeiste.

Jane omhelsde een cameraman, daarna Gabrielle en de regisseur. De enige die ontbrak was Bill. Bijna niemand had een partner meegenomen, dus ze waren onder ons als één grote, gelukkige familie, net zoals Mel had gehoopt. Gabby was opgelucht dat Bill er niet was. Jane had haar dochters meegebracht, die diep van alles en iedereen onder de indruk waren. Het was een onvergetelijke vakantie voor hen geworden, en ze zouden de volgende ochtend teruggaan naar Los Angeles. De hele filmploeg zou over twee weken terugvliegen naar de westkust.

Nadat hij iedereen had gelukgewenst, danste Zack opnieuw met Jane. Nu hield hij haar zo dicht tegen zich aan dat haar hart sneller begon te kloppen. Ze hadden niet veel tijd samen doorgebracht sinds hij terug was, want ze had haar handen vol aan haar dochters, en bovendien waren er op het laatste nippertje steeds veranderingen in het script aangebracht.

Voor de meesten eindigde het feest rond vier uur in de ochtend. Mel had dubbeldekkers gehuurd om iedereen naar het hotel terug te brengen. Zack zat naast Jane met haar hand in de zijne. Sabina en Mel waren naast elkaar achterin gaan zitten. Het begon op te vallen dat ze vaak elkaars gezelschap zochten, maar niemand zei er iets van. Op de een of andere manier pasten ze bij elkaar.

Toen Zack Jane en haar dochters naar hun kamer had gebracht, draaide Alyssa zich nieuwsgierig om naar haar moeder. 'Ben je verliefd op hem, mam?'

'Op wie?' De vraag drong niet direct tot haar door. Toen begon ze te blozen. 'Op Zack? Natuurlijk niet. We zijn gewoon vrienden.' Alexandra had ook gezien hoe hij naar haar moeder keek. Zij en haar zusje vonden hem wel aardig, hoewel in hun ogen Bill veel knapper was dan Zack.

Bill lag uitgevloerd op bed nadat hij in zijn eentje een hele fles whisky had leeggedronken. De eenzaamheid en zijn zorgen over Sandy werden hem te veel.

Alexandra en Alyssa waren teleurgesteld dat hij niet op het feest was verschenen. Alex had gehoopt dat hij haar om middernacht zou kussen. Mel had gelijk, alle vrouwen zouden binnenkort aan zijn voeten liggen.

Jane bracht haar dochters de volgende dag naar het vliegveld. Ze voelde zich neerslachtig toen ze waren vertrokken. Over twee weken zou ze hen terugzien, maar tegen die tijd zou Jack hen weer tegen haar hebben opgestookt. Toch hoopte ze dat deze vakantie een langduriger effect zou hebben. Ze wist dat de meisjes enorm onder de indruk waren van Zack en Bill, van Gabby's familie, van de tv-opnames, en de kerst- en oudejaarsparty. Toch verlangde ze terug naar het normale gezinsleven van vroeger. Alles had toen zo gewoon en veilig geleken, ook al had ze zichzelf jarenlang voor de gek gehouden... Ze was diep in gedachten verzonken toen Zack belde.

'Heb je zin in een wandeling?'

Ze wilde niets liever. Het was weer gaan sneeuwen. Met een dikke jas aan liepen ze door Madison Avenue. Ze keken naar de etalages en praatten over haar kinderen. 'Ik denk dat dit uitstapje ze goed heeft gedaan.'

'Het zijn leuke meiden.'

'Dank je. Jij hebt geen kinderen, hè?'

Hij schudde zijn hoofd. 'Helaas niet. Ik heb nooit de juiste vrouw gevonden.'

'Het is nog niet te laat,' zei ze glimlachend.

Hij keek haar spijtig aan. 'Misschien niet.'

Zwijgend liepen ze verder, elk in gedachten verdiept. Het begin van een nieuw jaar was altijd een periode van bezinning waarin het verleden werd afgewogen tegen de toekomst. En als de serie een succes zou worden, had het komende jaar voor hen beiden veel goeds in petto.

'Zullen we iets gaan drinken in het Plaza?'

'Goed idee.'

Na een grog te hebben gedronken, huurden ze een paardenkoets die hen door Central Park reed. Jane kroop dicht tegen Zack aan. Wat was het toch heerlijk om bij hem te zijn. Ze zag hoe hij op haar neerkeek en dacht even dat zijn ogen vochtig waren van de kou, maar ze wist het niet zeker.

'Had ik je maar twintig jaar geleden ontmoet...' Toen begon hij te lachen en drukte hij haar hand nog steviger in de zijne.

Die avond dineerden ze op haar kamer en repeteerden ze de scènes van de volgende dag. Ze moest steeds denken aan wat hij die middag had gezegd, en ze wenste eveneens dat ze hem eerder had leren kennen.

'Waar zit je met je gedachten, Jane?' Ze zaten als oude vrienden ontspannen op de bank. Ze had het idee dat ze hem al jaren kende. Ze voelde zich vertrouwd bij hem. Er was heel veel aan Zack dat haar aanstond. Zijn uiterlijk, zijn elegantie, zijn charme, zijn zorgzaamheid, zijn intelligentie, zijn zachtmoedige aard...

'Ik zat te denken dat je zo aardig bent... Dat je behalve een goede acteur ook een lieve, attente man bent, en dat ik heel erg op je gesteld ben.'

Zijn ogen ontmoetten de hare. 'Ik ook op jou... Je bent me heel dierbaar geworden.' Ze had het gevoel dat hij meer wilde zeggen, maar dat gebeurde niet. In plaats daarvan spraken ze over de anderen. Over Gabby, over Sabina en Mel, over Bill die nog steeds zo onbenaderbaar was.

'Deed hij maar wat aardiger tegen Gabby. Waarom maakt hij het haar zo moeilijk?'

'Soms denk ik wel eens dat hij verliefd op haar is.'

Jane keek hem verbaasd aan. 'Op Gabby? Maar hij kan haar niet luchten of zien.'

'Wat dat betreft is het net een kind. Weet je wat een jongetje van negen doet als hij indruk wil maken op een meisje? Hij geeft haar een stomp en rent dan weg met het gevoel dat hij haar iets heel belangrijks heeft duidelijk gemaakt. En dat is ook zo.'

Jane schoot in de lach. 'Bill ten voeten uit. Denk je dat hij ooit volwassen zal worden?'

'Misschien.'

'Gabby is zo'n lieve meid.'

'Net als jij.' Geeuwend stond hij op en omhelsde haar innig. Een paar minuten later was hij vertrokken. Jane bleef achter met de vraag of het ooit iets tussen haar en Zack zou worden. Alyssa had gelijk. Ze vond hem meer dan aardig. Niet alleen omdat hij aantrekkelijk was, maar vanwege de schoonheid die hij vanbinnen bezat. Ineens besefte ze dat ze verliefd op hem was.

21

De twee laatste weken in New York vlogen voorbij. Iedereen was in topvorm en elke nieuwe opname overtrof de vorige. Toen de laatste scène erop stond, begon iedereen te juichen. Mel nodigde Sabina, Zack, Jane, Gabby en Bill uit voor een etentje. Terug in Los Angeles zouden ze een week vrij hebben voordat de studio-opnames begonnen. Jane zei dat ze in die tijd een nieuw huis in Beverly Hills ging zoeken, omdat ze niet langer in dat van haar en Jack kon blijven. Bill zou met vrienden gaan skiën, Gabby ging de zon opzoeken, en Sabina moest een paar dagen naar San Francisco. Ze hadden allemaal een heerlijke tijd gehad.

De volgende dag werd er weinig gezegd tijdens de vlucht naar huis. Iedereen dacht aan wat hen daar te wachten stond. Zack zat naast Jane, Sabina en Mel. Gabby en Bill waren zo ver mogelijk van elkaar gaan zitten. Buiten het werk vermeden ze elkaar alsof een van hen de builenpest had.

In Los Angeles hernam het leven zijn gewone gang. Mel ging van de ene vergadering naar de andere, Sabina zat in San Francisco, en Bill was gaan skiën nadat hij had beloofd niet bruin te worden om de continuïteit niet in gevaar te brengen. Jane had een huis in Bel Air gevonden dat helemaal naar haar zin was. Het was klein, maar groot genoeg voor haar en de kinderen. Er was een klein zwembad bij en een groot hek eromheen vanwege de privacy. Het kostte haar weinig moeite haar oude huis te verlaten. Gabby hielp haar met inpakken. Gelukkig liet Jack zich niet zien. Volgens haar dochters had hij een vriendin, iemand van kantoor, van wie ze weinig moesten hebben. Ze was een jaar of twintig en had volgens de meisjes grote borsten en weinig hersens. Jane vond dat zo iemand uitstekend bij hem paste. Even had ze met de vriendin te doen, maar bedacht toen dat het haar eigenlijk geen barst kon schelen.

De opnames waren alweer in volle gang toen ze haar nieuwe huis betrok. Iedereen was ontspannen, zelfs Bill, ook al had hij na terugkomst zijn zoektocht naar Sandy onverminderd voortgezet. Hij moest haar vinden. Hij wilde haar in veilige haven brengen en dan zo geruisloos mogelijk van haar scheiden. Hij hoopte vurig dat het hem zou lukken zonder dat iemand erachter kwam. Maar er was geen spoor van haar te bekennen, ook al had hij overal boodschappen voor haar achtergelaten.

Op vier februari waren ze weer aan het werk gegaan, en op 1 maart ontving Jane de scheidingsdocumenten. Ze zat op de set in haar eentje een net gewijzigde tekst te repeteren toen er een envelop in haar schoot werd geworpen die die middag was bezorgd. Ze maakte hem open. Dat was het dan. Ze was officieel gescheiden. Twintig jaar naar de knoppen. Ineens sprongen de tranen in haar ogen. Iedereen maakte zich stilletjes uit de voeten, alleen Zack kwam naar haar toe om te vragen wat er aan de hand was. Ze snoot haar neus en liet hem de papieren zien.

'Ik weet dat het stom is om te huilen... Het was gewoon een hufter... Toch heb ik het gevoel dat ik mijn halve leven heb verspild.' Ze voelde ineens dat ze ouder werd, bijna veertig was ze nu.

'Kom mee.' Hij stak zijn hand uit. 'Moet je vandaag nog andere scènes opnemen?' Ze schudde haar hoofd. 'Dan gaan we wat eren. Ik weet een tent waar ze voortreffelijke hamburgers maken.'

'Ik kom zo. Eerst moet ik me even afschminken.'

Hij wachtte haar op, gekleed in een spijkerbroek en een wit overhemd. In een roze trainingspak en met haar haar in een elastiekje naar achteren gebonden stapte ze bij hem in de auto. Die afschuwelijke scheidingspapieren had ze in haar kleedkamer achtergelaten. Ze was blij dat Zack bij haar was. Ze wilde nu niet alleen zijn.

Mike's Bar zag er vanbuiten obscuur en troosteloos uit, maar binnen was het vol met vrolijke mensen, voornamelijk jonge acteurs. Zack had gelijk. De hamburgers waren voortreffelijk.

Na het eten, toen Zack een slok van zijn bier nam, zag hij Bill Warwick in een afgelegen hoek met een meisje zitten. Bill had die dag niet op de set hoeven te verschijnen. Jane kreeg hem ook in de gaten. Het meisje dat bij hem zat, zag er ziekelijk uit. Ze was broodmager, had donker, klitterig haar, en was armoedig gekleed. Ze zagen dat hij bijna in tranen zijn hoofd schudde en haar wat geld overhandigde. Jane wendde haar blik af. Ze had het gevoel dat ze iets had gezien wat ze niet had mogen zien. Bill zag er verdrietig en ontdaan uit. Zodra het meisje was vertrokken, liep hij eveneens het café uit zonder Zack en Jane te hebben opgemerkt.

'Wie zou dat zijn?' vroeg Jane zich hardop af. Het was duidelijk dat hij om het meisje gaf.

'Ik weet het niet, maar ik begin te begrijpen waarom hij zo neerslachtig is.' Ze bleven nog even zwijgend zitten en reden toen naar Janes nieuwe huis in Bel Air. Ze moest voordurend aan Bill en het meisje denken dat er zo ziek en gekweld uitzag. Ze deed haar op de een of andere manier aan Gabrielle denken, ook al was Gabby gezond, sterk en energiek.

'Ik had de indruk dat ze een drugsverslaafde is,' zei Zack zacht. Jane vermoedde dat hij gelijk had, en ze voelde met Bill mee.

'Zullen we gaan zwemmen?' Ze hoopte daardoor de spanningen van die dag en die avond te doorbreken.

'Ik heb geen zwembroek bij me.'

'Ik zal niet kijken als je naakt een duik wilt nemen.' Ze voelde zich zo op haar gemak bij hem dat het haar niets uitmaakte.

'Dat kan ik niet beloven als jij hetzelfde doet.' Maar hij had zich altijd als een heer bij haar gedragen. Ze begon het de laatste tijd bijna jammer te vinden. Ze schonk een glas wijn voor hen in en reikte hem een witte badjas aan. Ze voelde zich vrolijk en verdrietig tegelijkertijd. Verdrietig vanwege Bill en dat meisje, en vanwege de scheiding, en vrolijk omdat Zack bij haar was.

Nadat ze zich hadden omgekleed en weer terug waren bij het zwembad, draaide Jane zich discreet om toen hij het water indook, en hij zwom van haar weg toen ze naakt het trapje afkwam. Haar lichaam was mooier dan ooit in het avondlicht. Een ogenblik later zwommen ze naast elkaar. Het water voelde weldadig aan. Algauw waren ze tikkertje aan het spelen. Ze vergaten hun naaktheid en ze gierden het uit als kinderen. Toen Jane het water uitkwam, dacht ze: wat kan het me ook verdommen. Ze raapte achteloos de badjas op en zag dat hij naar haar lichaam keek.

'Je bent mooi, Jane.'

'Dank je.' Ze draaide zich om toen hij het water uitkwam en zijn eigen badjas aantrok. Ze gingen naar binnen en dronken nog een glas wijn in haar nog maar gedeeltelijk gemeubileerde woonkamer met het prachtige uitzicht.

Het was een wonderbaarlijke avond. Jane dronk meer dan ze gewend was. Ze voelde zich heerlijk bij hem na die zware dag, en het leek heel normaal dat hij zich over haar heen boog en haar zacht op de lippen kuste. Daarna kuste hij haar opnieuw. Met heel haar lichaam verlangde ze naar zijn aanraking. Ze schoof dichter naar hem toe en legde haar hand op zijn borst. Ze voelde zich volkomen vrij en op haar gemak. Haar dochters brachten die week bij Jack door, dus ze hoefde niet bang te zijn dat die onverwacht zouden binnenlopen. Het was zeven maanden geleden dat ze voor het laatst met iemand had geslapen, en ineens verlangde ze wanhopig naar hem.

'Wat ben je mooi.' Langzaam trok hij haar badjas open om naar haar lichaam te kijken. Ze sloot haar ogen. Daarna keek ze hunkerend naar hem op.

'Ik verlang naar je...' Ze voelde geen enkele schaamte bij die woorden.

Ineens wendde hij zich van haar af. Hij zette zijn glas neer en liep naar het raam, waar hij lange tijd naar buiten stond te staren.

'Wat is er, Zack?' Ze vroeg zich af of ze iets verkeerds had gezegd of gedaan, of ze te direct was geweest. 'Ik wilde je niet...'

Hij draaide zich snel om toen hij de gekwetstheid in haar stem hoorde. Maar de pijn in zijn ogen was onmiskenbaar. 'Nee, denk dat niet... Integendeel... Jij hebt bijna mijn leven veranderd... Bijna.'

'Wil je dan iets aan je leven veranderen?' Ze begreep het niet, en hij wist dat hij eerlijk tegen haar moest zijn.

'Ik heb in meer dan twintig jaar niet meer met een vrouw geslapen... Vijfentwintig jaar, om precies te zijn... Dat is een heel lange tijd, Jane.'

'Ja, dat is het zeker.' Ze keek hem liefdevol aan.

Hij ging weer naast haar zitten en zuchtte diep. 'Ik was veertien toen ik naar een jongensinternaat ging, een van de beste in het land. Alle jongens stoeiden met elkaar...

Iedereen "deed het", behalve ik. Ik moest er niets van hebben... totdat die nieuwe Engelse leraar kwam. Hij was groot, knap en blond, een beetje zoals Bill en van ongeveer dezelfde leeftijd. Hij wilde dat ik zijn "speciale vriend" werd. Hij nam me mee uit vissen, leende me zijn boeken, en nam me mee op kampeertochtjes. Ik bewonderde hem... Op een avond kwam hij in mijn slaapzak bij me liggen. Hij zei dat hij veel om me gaf en dat ik heel bijzonder was... Toen bedreef hij de liefde met me... Ik was veertien en wist niet wat ik moest doen... tegen wie ik het moest zeggen. Niemand zou me geloven. Iedereen mocht hem, ook de schooldirecteur. Toen mijn ouders me kwamen ophalen, durfde ik niets te zeggen. Twee jaar lang heb ik erover gezwegen, totdat hij wegging. Ik bezwoer mezelf dat ik dit niet nog een keer wilde meemaken. Hoe ik hem ook bewonderde, ik wist dat het verkeerd was.'

Jane keek hem met grote ogen aan. Er lag geen veroordeling in haar blik, alleen medeleven voor die jongen van dertig jaar geleden.

'Toen ik naar de universiteit ging, werd ik verliefd op een heel mooi meisje, met wie ik me op mijn tweeëntwintigste verloofde. Ze wilde ook actrice worden. We zouden een prachtig leven krijgen, vier kinderen... Totdat ze een ander ontmoette. Ik was kapot. Daarna is er niemand meer geweest, tot die eerste film. Ik was toen drieëntwintig en moest en zou die rol krijgen. De regisseur, een ongelooflijke klootzak, voerde me stomdronken, en de volgende ochtend werd ik wakker in zijn bed. Hij had een vriendje foto's laten maken toen ik half bewusteloos was terwijl hij... Nou ja, dat hoef ik je niet uit te leggen. Hij dreigde de foto's openbaar te maken als ik weigerde met hem naar bed te gaan. Dus deed ik wat hij wilde... En toen was er geen weg terug meer. Na een jaar hield hij het voor gezien, maar voor mij was het te laat. Ik was doodsbang dat iemand erachter zou komen. Toen ontmoette ik een aardige man die twee keer zo oud was als ik. Hij was buitengewoon discreet en niemand heeft ooit iets van ons geweten. Daarna is er nog een man in mijn leven geweest, maar aan die verhouding is een paar jaar geleden een eind gekomen, ook al zijn we vrienden gebleven. Als dit allemaal bekend zou worden, dan is het afgelopen met mijn carrière, denk je niet?' De tranen rolden over zijn wangen toen hij haar weer aankeek. Teder veegde Jane ze weg. 'Het gekke is dat ik na Kimberly nooit meer een andere vrouw heb gewild... Totdat ik jou ontmoette... Ik dacht dat alles nog kon veranderen... Maar ik kan niet meer terug... En ik wil ook niet terug in het homoseksuele circuit. Ik mag jou niet in mijn leven betrekken. Stel dat ik weer verliefd word op een man... Volgend jaar? Of over tien jaar? Wat dan? Jou opnieuw in het ongeluk storten? Zonder mij heb je al genoeg ellende meegemaakt.'

Ze huilde nu ook. 'Ik hou van je, Zack.' Haar hart ging naar hem uit, naar zijn pijn, zijn eerlijkheid. 'De rest kan me niet schelen. Ik vind het verschrikkelijk dat je dit allemaal hebt moeten doormaken...' Toen haar stem brak, trok hij haar dicht tegen zich aan en kuste haar opnieuw.

'Maar meer dan wat dan ook koester ik wat er tussen ons is.'

'Ssst...' Ze kuste hem en lange tijd zaten ze dicht tegen elkaar aan genesteld. Toen ze weer naar hem opkeek, was het buiten donker geworden. 'Blijf vannacht bij me,' fluisterde ze.

'Het kan niet.'

'Waarom niet?'

'Het zou niet eerlijk zijn. Ik wil niet met je naar bed.'

'Hou me dan alleen in je armen... Laat me niet alleen... Ik heb je zo nodig...'

Hij besefte dat hij haar net zo hard nodig had, meer dan hij kon zeggen of durfde toe te geven. Naast elkaar lagen ze op de bank, totdat ze uitgeput van de emoties in slaap viel. Hij lag dicht tegen haar aan naar haar te kijken en voelde vanuit het diepst van zijn ziel een hunkering opstijgen die hij meer dan twintig jaar lang niet meer had ervaren. Opnieuw huilde hij, om het verleden, om de jongen die hij ooit was geweest. En hij verlangde wanhopig naar haar.

22

'Stilte alstublieft... Camera... Licht... Actie!' Sabina stond onder een kroonluchter in het midden van een weelderig ingerichte woonkamer. Met fonkelende ogen sloeg ze Zack woedend in het gezicht. Hij greep haar hand vast.

'Doe dat nooit meer...' siste hij haar toe.

'Blijf uit de buurt van mijn zuster! Je werkt voor mij, Adrian!'

'Ik ben je eigendom niet, Eloise.'

'Jullie zijn allemaal van mij... allemaal... begrepen?'

Haar ogen spuwden vuur, en de camera zoomde erop in.

De regisseur zwaaide met zijn hand.

'Cut... Dat was heel goed, maar we doen het nog een keer.'

De grimeur schoot naar voren om Zacks gezicht bij te werken.

'Klaar?' De regisseur draaide zich om naar Sabina en Zack. 'Dat was heel goed. We proberen het nog een keer.

'Scène vijfentwintig, take zes! Camera... Actie!'

Sabina kwam met fonkelende ogen naar voren en sloeg Zack opnieuw, waarna hij haar bij de pols greep en zijn tekst zei. Nu was de regisseur tevreden. 'Cut... En print! Heel goed. Bedankt allemaal!'

De dag zat erop en iedereen vertrok tevreden van de set, ook Zack, die zes keer in zijn gezicht was geslagen, maar dat deerde hem niet. Hij keek op zijn horloge, fluisterde iets tegen Gabrielle, en haastte zich naar zijn kleedkamer, terwijl Gabby op zoek ging naar Jane.

Jane was zich aan het afschminken. Ze had die dag in vijf scènes moeten verschijnen, en voor een ervan waren zestien takes nodig geweest. Het was voor iedereen een lange dag geworden. Ze werkten twaalf uur per etmaal en geen minuut langer vanwege de hoge vergoeding die de vakbond voor overuren eiste. Om zeven uur die avond was het werk gedaan.

'Zullen we ergens wat gaan eten?' vroeg Gabrielle terloops aan Jane. Gabby was de afgelopen zes maanden een stuk volwassener geworden. Haar prestaties waren verbeterd door de praktijkervaring met de andere acteurs, en de filmploeg respecteerde haar omdat ze keihard werkte. Zoals Mel had voorspeld was het geklets over haar afkomst naar de achtergrond gedrongen door andere schandaaltjes. Jane mocht haar erg graag.

'Ik ga vanavond met de meiden een hamburger eten,' zei Jane, en ze keek Gabby glimlachend aan, ook al voelde ze zich oud en bedroefd. Ze had het niemand op de set verteld, maar vandaag was het haar veertigste verjaardag. 'Heb je zin om mee te gaan?'

'Ja, leuk. Moet ik me omkleden?' Gabby droeg een rafelige spijkerbroek met gaten in de knieën, maar dat maakte Jane niet uit. Zelf trok ze haar oude roze trainingspak en gympen aan. Ze zag geen reden om zich op te tutten. Alex had weer haar oude wrok opgevat. Hoe geïmponeerd ze ook was door haar moeders rol in de serie, ze hield haar nog steeds verantwoordelijk voor de scheiding. Gelukkig was de houding van Alyssa veranderd. De afgelopen maand waren ze respectievelijk zeventien en vijftien geworden. Jack had Alex bij die gelegenheid een sportwagen gegeven.

Gabrielle en Jane liepen de set af terwijl de wanden van het huis van de Martins werden verplaatst. De grote woonkamer was al bijna verdwenen.

'Hoe ging de laatste scène?'

'Goed, geloof ik. In zes takes stond het erop.'

'Is Zack al bont en blauw?'

Gabby lachte. 'Hij overleeft het wel. Hij is meteen vertrokken, want hij zei dat hij een afspraak had.'

Ze reden naar Janes nieuwe huis in Bel Air, waar haar dochters op haar wachtten. Het liep tegen achten. De twee vrouwen dronken een glas wijn, en Alex bood aan hen naar het Hard Rock Café te rijden voor hun hamburger. Alex en Alyssa zagen er lief uit in een nette lange broek en een mooi topje. Jane voelde zich schuldig dat ze uitging in haar trainingspak, maar ze was te moe om zich om te kleden. Terwijl ze op de achterbank van de auto zaten te kletsen, bedacht Gabby ineens iets.

'Verdomme... Zack heeft mijn script voor morgen meegenomen, en ik heb het vanavond nodig.'

'Je kunt dat van mij wel krijgen als we straks terugkomen. Ik zit alleen in de laatste twee scènes.'

Gabby schudde haar hoofd. 'Ik heb er aantekeningen op gemaakt. Vind je het erg om even bij hem thuis langs te gaan?' Ze vertelde Alex waar ze zijn moest. 'Ik ren even naar binnen en ben zo weer terug. Je vindt het toch niet vervelend, Jane?'

Jane vond het wel vervelend, maar ze zei het niet. Ze was moe en neerslachtig. Ze wilde alleen maar snel iets eten en dan naar bed. De meisjes hadden niets over haar verjaardag gezegd. Die waren ze natuurlijk vergeten.

Toen ze na een kwartier bij Zacks huis arriveerden, vroeg Gabby of Jane mee naar binnen ging.

'Ik dacht dat hij weg moest.'

'Pas om negen uur, zei hij.'

'Nee, ik wacht hier wel.' Ze bleef met de meisjes in de auto zitten terwijl Gabby naar binnen ging. Alexandra draaide zich naar haar om.

'Mogen we niet mee om zijn huis te zien, mam?'

'Hij zal het vast niet leuk vinden als we zo onverwacht binnenvallen.'

'Toe nou... Iedereen zegt dat het prachtig is...'

'Alex, alsjeblieft...' Maar Alex was al uit de auto gesprongen en Alyssa volgde haar voorbeeld.

'Alex!... Alyssa!... Terugkomen!...'

Ze waren al halverwege de voordeur toen Jane uitstapte om hen terug te halen. Alex had inmiddels aangebeld, en net toen Jane haar dochters wilde sommeren weer in de auto te stappen, ging de voordeur open en werd ze naar binnen getrokken. Het eerste wat ze zag was een kamer vol met mensen en ballonnen.

'Surprise!' riepen tweehonderd stemmen in koor.

'Gefeliciteerd, mam!' Door haar tranen heen zag ze Gabby naast Zack staan, die alles had georganiseerd en iedereen had uitgenodigd die ze ooit had gekend. Niet alleen de cast en filmploeg van Manhattan, maar ook oude vrienden die haar dochters voor hem hadden gebeld, de hele cast van Verborgen verdriet die ze bijna een jaar niet had gezien, haar agent... Iedereen!

'O lieve god!' Ze kon alleen maar huilen en lachen terwijl ze van alle kanten werd gekust en omhelsd. Ineens stond ze voor Zack die stralend op haar neerkeek.

'Goeie god, wat heb je gedaan!' Ze keek naar haar roze trainingspak en lachte door haar tranen heen. 'En wat zie ik eruit!'

'Je ziet er prachtig uit en geen dag ouder dan veertien!'

'O, Zack...' Hun ogen vonden elkaar en ze kuste hem op de wang die vandaag zes klappen te verduren had gekregen. Zelfs Sabina was er. Ze droeg een mooi wit broekpak met de parels die ze van Mel had gekregen.

'Gefeliciteerd, meid.' Grijnzend gaf Sabina haar een vluchtig kusje op de wang. Ze mochten dan geen boezemvriendinnen zijn, ze hadden niet echt een hekel aan elkaar. Iedereen had de verrassing goed verborgen gehouden. Mel gaf haar een stevige knuffel. Zelfs Bill was er. Glimlachend keek hij naar haar verbaasde gezicht. Niemand verdiende dit meer dan zij. Ze was altijd aardig tegen iedereen, ook tegen figuranten. De filmploeg was dol op haar.

In de eetkamer stond een gigantische taart, en buiten speelde een band. Het was het mooiste feest dat ze ooit had meegemaakt.

'Dat het een goed jaar voor je mag worden, Jane.' Zack had zijn arm om haar heen geslagen terwijl hij haar door de enorme woonkamer leidde om iedereen te begroeten. Buiten was er een dansvloer en een enorm buffet met tientallen Mexicaanse gerechten waar ze zo gek op was, zoals hij van haar dochters had gehoord.

'Hoe heb je dit voor elkaar gekregen.' Ik had er geen flauw idee van.' Ze keek naar hem op en sloeg haar armen om zijn hals. Iedereen juichte toen ze hem op de mond kuste.

'Ik heb je gezegd dat je uit de buurt van mijn zuster moest blijven, Adrian,' zei Sabina dreigend. Iedereen brulde van het lachen toen hij angstig wegdook. 'Alsjeblieft, niet meer slaan...'

Sabina liep grinnikend terug naar Mel. Iedereen amuseerde zich, en niemand zag dat Bill stilletjes wegglipte toen de taart werd aangesneden. Om twaalf uur stuurde Jane haar dochters naar huis. De andere gasten bleven tot een uur of drie.

Jane was uitgeput toen iedereen uiteindelijk was vertrokken en zij en Zack alleen achterbleven. Rond twee uur had iemand Gabby naar huis gebracht. Zack had beloofd dat hij het feestvarken thuis zou brengen. Maar ze hadden geen haast terwijl ze bij het zwembad champagne zaten te drinken.

'Ik weet niet wat ik moet zeggen, Zack. Het was heerlijk... De mooiste avond van mijn leven...' Ze zou de herinnering aan deze verjaardag voor altijd blijven koesteren.

'Je bent een heel bijzondere vrouw.' Hij trok haar dicht tegen zich aan en keek diep in haar ogen. Hij had dit feestje al twee maanden van tevoren gepland. Gabby en Janes dochters hadden hem geholpen, en iedereen had spontaan zijn medewerking toegezegd. Jane en Zack waren geliefd bij hun collega's omdat ze attent, hartelijk en collegiaal waren. 'Ik wilde iets speciaals voor je doen.'

'Dat is je dan heel goed gelukt.' Ze nam een slokje champagne en keek Rem aan. Zijn bekentenis had niets tussen hen veranderd, of het moest zijn dat hun relatie nog hechter was geworden. Ze hadden er niet meer over gesproken wanneer ze samen uiteten gingen, maar hij was enorm opgelucht dat wat haar betrof alles bij het oude bleef.

'Je hebt veel voor me gedaan, weet je...'

'Hoezo? Ik heb helemaal niets voor je gedaan.'

'Toch wel.' Maar hij wist niet hoe hij het in woorden moest uitdrukken. 'Door jou ben ik over een heleboel dingen gaan nadenken.'

'En jij hebt me door de moeilijkste tijd in mijn leven heen geholpen. Zonder jou zou die scheiding een hel voor me zijn geworden, Zack.'

'Ik zie niet in hoe ik je daarbij geholpen heb, maar als het zo is dan ben ik er blij om.'

Dankzij hem was ze zich een ander mens gaan voelen. Ze keek met vochtige ogen naar hem op. 'Niemand is zo lief voor me geweest als jij...'

Hij boog zich naar haar toe en kuste haar. 'Dan is ieder ander een dwaas.' Maar zelf was hij ook een dwaas geweest. Twintig jaar lang had hij zijn leven laten regeren door angst en spijt. Door zijn eigen schuld had hij een leven geleid dat niet bij hem paste. Maar nu kon het hem niet meer schelen. Een paar weken geleden had hij het aan zijn vriend uitgelegd en Bob had er niet van opgekeken. Hij had altijd geweten dat Zack op zijn schreden zou terugkeren.

'Ik kan het haar niet aandoen,' had Zack gezegd.

'Wat? Eerlijk zijn? Dat ben je toch geweest? En voor haar is er toch niets veranderd?' Bob was blij voor Zack. Hij gaf heel veel om hem. Zelf had hij al jaren een vriend die alles voor hem betekende, maar hij bleef zich zorgen maken over Zack. Hij verdiende zoveel meer. En hij had zoveel te geven. Hij kon alleen maar hopen dat Jane hem waard was.

'Gefeliciteerd met je verjaardag, Jane,' zei Zack zacht in haar oor. 'Zullen we gaan zwemmen?' Het was een warme avond, en ze voelden geen spoor meer van vermoeidheid terwijl ze champagne drinkend in de sterrennacht bij het zwembad zaten.

'Ik heb geen zwemspullen bij me.'

Hij grinnikte. 'Waar heb ik dat eerder gehoord? Volgens mij hebben we er toen een oplossing voor gevonden.'

Deze keer trok hij zonder enige gêne zijn kleren in haar bijzijn uit. Zijn slanke, gespierde lichaam was bijna jongensachtig. Ze trok snel haar trainingspak uit en aarzelde met haar ondergoed. Ze voelde zich een beetje onzeker, totdat ze zag dat hij haar bewonderend gadesloeg. Zwijgend zwommen ze een tijdje naast elkaar. Toen ze de overkant hadden bereikt, nam hij haar in zijn armen. Ze voelde zijn groeiende begeerte terwijl hij haar dicht tegen zich aandrukte en ze elkaar opnieuw kusten. Ze was buiten adem toen hij zijn mond van de hare nam en haar direct daarna opnieuw kuste. Nu verkende hij met tedere handen haar borsten en streelde ze met zijn lippen. Hij leidde haar het trapje op en bedreef in het warme water de liefde met haar alsof ze hier hun leven lang op hadden gewacht.

23

Om exact kwart over tien had Bill de party verlaten. Hij mocht Jane graag, en het was aardig van Zack dat hij een feestje voor haar gaf, maar hij was er niet voor in de stemming. Een paar weken geleden had hij Sandy voor het eerst sinds maanden weer gezien. Ze had hem opgebeld en gevraagd of ze elkaar in Mike's Bar konden ontmoeten. Het enige wat ze van hem wilde was vijfhonderd dollar. Ze had erom gesmeekt. Ze had gezegd dat ze geen cent meer had en dat ze een onderkomen moest zien te vinden. Hij was bang geweest dat het geld op zou gaan aan drugs. Ze zag er zo erbarmelijk uit dat het zijn hart verscheurde, maar hij wist dat hij niets voor haar kon doen. Ze was er zo slecht aan toe dat hij het niet over zijn hart kon krijgen over een scheiding te beginnen.

Uiteindelijk gaf hij haar wat hij op zak had, iets meer dan driehonderd dollar, en daarna was ze bijna de deur uitgerend. Maar de volgende dag had ze hem opnieuw gebeld, en ze had heel angstig geklonken. Ze vroeg of ze die avond om elf uur bij hem thuis konden afspreken. Om er zeker van te zijn dat hij haar niet zou mislopen, was hij drie kwartier eerder bij Zack vertrokken. Maar ze was niet komen opdagen. Tegen middernacht was hij een biertje gaan drinken bij Mike's. Daarna was hij naar Malibu gereden waar hij een beetje had rondgetoerd. Hij moest haar uit zijn hoofd zien te krijgen. Het ging snel bergafwaarts met haar, en hij wist dat ze vandaag of morgen opnieuw een overdosis zou nemen. Misschien wel voor het laatst.

Het was twee uur toen hij terugkwam. Er stonden vier politieauto's met zwaailichten en een ambulance voor het huis. Hij kreeg een verschrikkelijk voorgevoel toen hij binnenkwam. Er stonden grimmig kijkende politiemannen in de woonkamer. De deur naar de slaapkamer was gesloten. Er waren ook politiemannen in burger en een fotograaf. Twee agenten trokken hun wapen toen hij binnenkwam. Doodsbleek bleef hij staan en hief zijn handen.

'Wat is er aan de hand... Waar is...' Hij wist dat ze hier was.

'Ze is nog in de andere kamer. Waar bent u geweest?'

Hij hield zijn handen nog steeds in de lucht en durfde zich niet te verroeren. Misschien waren de ziekenbroeders nog met haar bezig, maar hij was te geschokt om het te vragen. 'Ik heb wat rondgereden... in Malibu.'

'Hoe laat bent u van huis weggegaan?'

'Om een uur of twaalf. Ik wachtte op... iemand, maar die kwam niet opdagen, dus ben ik een biertje gaan drinken.'

'Op wie wachtte u?'

'Op mijn... vriendin.' Hij had bijna 'mijn vrouw' gezegd. Een van de agenten liep naar de slaapkamerdeur, deed hem open en wenkte hem te volgen. 'Is dit uw vriendin?'

In de slaapkamer stonden nog meer politiemannen. De hond was in de badkamer opgesloten. Bill kon hem horen janken. Maar niets kon hem voorbereiden op wat hij vervolgens te zien kreeg. Sandy lag met open ogen op bed. Haar kleren waren gescheurd en half afgerukt. Met haar tengere, broze lijfje leek ze nog een kind. Ze was in de borst en in het hoofd geschoten. Overal was bloed. Met een hartverscheurende kreet liep hij op het bed af en wankelde toen achteruit. Twee armen vingen hem op voordat hij viel. Hij strompelde terug naar de woonkamer.

'O jezus... o jezus...' kreunde hij. Ze was dood... dood! Hij keek met glazige ogen op. 'Wie heeft... Wat...' Hij kon niet uit zijn woorden komen en ze duwden hem hardhandig in een stoel.

'Dat willen wij graag van u horen. Uw buren hebben de schoten gehoord. Bezit u een wapen?'

'Nee.' Hij schudde zijn hoofd.

'Wie is ze?'

'Het is mijn vrouw... We wonen sinds zes maanden niet meer bij elkaar.'

'Wilt u uw mouwen even opstropen?' Ze hadden de littekens op Sandy's armen gezien, maar vonden niets op die van Bill.

'Heeft iemand u gezien nadat u hier bent weggegaan?'

'De barkeeper in Mike's Bar.' Hij sloot zijn ogen in een poging het kokhalzen te bedwingen.

'Hoe lang bent u daar geweest?'

'Een halfuur ongeveer.'

'En daarna?'

'Daarna heb ik wat rondgereden.'

'Ze is tussen twaalf en een gestorven. Enig idee wie haar kan hebben vermoord?'

Hij schudde zijn hoofd terwijl de tranen over zijn wangen stroomden. Ze was op een beestachtige manier afgeslacht. Hij keek op. 'Ze heeft me vanavond gebeld. En ze klonk nogal bang.'

'Voor wie?' Ze toonden geen enkel medeleven. Daarvoor hadden ze te veel meegemaakt en te veel ongeloofwaardige verhaaltjes gehoord.

'Ik weet het niet. Misschien was ze bang voor haar dealer... of voor haar pooier... Ze is afgelopen zomer opgepakt wegens prostitutie... Zo probeerde ze aan geld te komen voor drugs... Maar zo is ze niet altijd geweest. Door de drugs is ze totaal in de vernieling geraakt.'

'Dat is wel duidelijk.' Op een wenk van de man die de leiding had, kwamen de ambulancebroeders de kamer in met een brancard.

'Waar brengen jullie haar heen?' Bill stond op alsof hij hen tegen wilde houden. De politieman duwde hem terug in zijn stoel.

'Naar het mortuarium. En u gaat mee naar het bureau.'

'Waarom?

'Kunt u een reden bedenken waarom niet?'

'Ik heb haar niet vermoord.'

'Dat vertelt u dan maar aan ons rechercheteam dat zich met deze zaak zal bezighouden. We arresteren u wegens verdenking van moord.'

'Maar dat kunt u niet doen... Ik...' Voordat hij nog iets kon zeggen waren zijn handen geboeid en werd hij op zijn rechten gewezen. Wezenloos staarde hij naar de brancard met de tengere gestalte onder het donkere zeildoek die het huis uit werd gedragen. Hij dacht aan het bloed in de slaapkamer en bad dat ze geen pijn had geleden, dat het einde snel was gekomen... De schoft had haar in hun eigen bed vermoord, in hun eigen huis waar ze ooit zo gelukkig waren geweest... Hij had het gevoel dat hij droomde toen hij omringd door politiemannen naar de patrouillewagen strompelde. Dit kon niet waar zijn...

Op het bureau werd hem gezegd dat hij afhankelijk van het vooronderzoek achtenveertig uur werd vastgehouden. Ze verhoorden hem twee uur lang, maar hij kon niets vertellen dat ze nog niet wisten. Hij was uitgeput en misselijk toen ze zijn handboeien afdeden. Hij moest zich uitkleden, waarna ze hem grondig fouilleerden. Daarna kreeg hij zijn kleren terug en werd hij in een cel met drie andere mannen geduwd. Twee van hen waren straalbezopen, en de derde dreigde hem te vermoorden als hij ook maar een stap te dicht bij hem kwam. Hij ging op het smalle veldbed zitten. De matras stonk naar urine.

'Mag ik telefoneren?' vroeg hij aan de bewaker.

'Morgenochtend om negen uur.' Maar pas om kwart voor elf de volgende dag werd hij uit zijn cel gelaten om opnieuw te worden verhoord, en daarna mocht hij bellen. Hij was toen al vier uur te laat voor zijn werk, en hij had in elke scène moeten verschijnen. Hij belde zijn agent, maar de secretaresse zette hem in de wachtstand.

De rechercheurs werden ongeduldig.

'Schiet een beetje op, ja?'

'Dat gaat niet, ik moet wachten.' Hij was panisch dat ze hem vroegtijdig lieten ophangen. Eindelijk kwam Harry aan de lijn.

'Hoe is het, jongen?' zei hij joviaal. Maar zijn opgewektheid verdween toen hij hoorde waar Bill was en waarom. 'Je bent wat? Zijn ze nou helemaal gek geworden? Jezus nog aan toe...'

'Kun je een advocaat voor me regelen, Harry? En zeg het in godsnaam tegen niemand.'

'Of dat iets zou helpen. Vanavond weet de hele wereld het!'

'Godallemachtig' brulde Bill. De rechercheurs keken hem geïnteresseerd aan. 'Zorg dat ik een advocaat krijg en haal me hieruit. En bel de set om te zeggen dat ik een paar dagen niet kan komen.' Ze dachten op dat moment allebei hetzelfde, maar Harry sprak het hardop uit.

'Wacht maar tot Wechsler dit hoort.'

'Ik leg hem alles wel uit als ik hier weg ben.'

'Dan wens ik je sterkte.' Bill had in meerdere opzichten zijn contract geschonden, nog afgezien van het feit dat Mel woedend zou zijn dat Bill tegen hem had gelogen.

'Ik bel mijn eigen advocaat wel. Zeg intussen geen woord tegen wie dan ook.'

Bill wierp een blik op de wachtende rechercheurs. 'Bedankt, Harry...'

'Ik zal doen wat ik kan. Hé, knul... Het spijt me. Ik weet hoeveel je om haar gaf.'

'Ja...' Er kwamen tranen in zijn ogen. Hij hing op en keek naar de rechercheurs die de ondervraging wilden hervatten, maar hij weigerde iets te zeggen voordat zijn advocaat was gearriveerd. Omdat hij niet wilde praten, werd hij teruggestuurd naar zijn cel. De twee dronkaards waren inmiddels vrijgelaten, en de man die had gedreigd hem te vermoorden zat hem voortdurend aan te staren. De advocaat die uiteindelijk arriveerde was weinig bemoedigend. Mogelijk werd Bill moord met voorbedachten rade ten laste gelegd.

'Maar waarom?'

'Omdat ze in jouw huis om het leven is gebracht. Ze was jouw vrouw, jullie leefden gescheiden, en je hebt geen alibi. De politie vermoedt dat je haar haatte vanwege haar verslaving. Je had motieven genoeg om haar te vermoorden.' De advocaat wond er geen doekjes om.

'Maar moeten ze dan niet bewijzen dat ik het heb gedaan?'

'Niet zolang het tegendeel niet bewezen is. Als het Openbaar Ministerie een aanklacht tegen je indient, kunnen ze je vasthouden tot de hoorzitting.'

'En denk je dat die aanklacht er gaat komen?'

'Heeft iemand je die avond na twaalf uur gezien?'

Bill schudde mistroostig zijn hoofd. 'Niet toen ik bij Mike's Bar wegging. Daarna heb ik wat rondgereden.'

'Heb je met iemand over haar gepraat? Gezegd dat je kwaad was vanwege haar verslaving?'

Bill schudde zijn hoofd. Hij observeerde de man die Harry had gestuurd. Hij was halverwege de veertig en een en al zakelijkheid. Bill hoopte dat de man zijn vak verstond. 'Eerlijk gezegd hebben we tegenover iedereen geheimgehouden dat we getrouwd waren.'

'Waarom?'

'Dat wilde haar agent. Sandy had toen een hoofdrol in een tv-serie en hij was bang dat het haar imago van onschuldig jong meisje zou aantasten.'

'En jij? Weet iemand het van jou?'

Bill schudde opnieuw zijn hoofd en zei dat hij tegen Mel had gelogen om de rol te kunnen krijgen. 'Maar hierna zal hij me wel dumpen.'

'Misschien niet.' Dat waren de eerste bemoedigende woorden die de advocaat uitsprak. Hij heette Ed Fried, en Harry had hem bezworen dat hij de beste was. 'Misschien heeft de officier van justitie met je te doen. Je bent tenslotte door een hel gegaan. Wie zou het volgens jou gedaan kunnen hebben?'

Bill dacht even na en haalde moedeloos zijn schouders op. 'Ik weet het niet. Haar dealer misschien. Iemand moet haar naar ons huis zijn gevolgd. Het kan ook een pooier zijn geweest...'

'Zat ze in de prostitutie?' vroeg Ed.

'Ja... In elk geval één keer...' Hij vond het verschrikkelijk om haar leven zo openlijk te bespreken. Hij keek weer naar Ed. 'Kun je me op borgtocht vrij krijgen?'

De advocaat schudde zijn hoofd. 'Ze houden je vast tot de hoorzitting waar de borgsom zal worden bepaald. Maar als de aanklacht eerstegraads moord wordt, dan kun je niet op borg worden vrijgelaten.' Hij kon alleen maar hopen dat de aanklacht minder zwaar zou zijn, zodat Bill wel voorlopig vrij kon komen.

Bill keek hem somber aan. Maar hij werd nog somberder toen hij die avond de kranten onder ogen kreeg. Op de voorpagina's stond het bericht: 'Acteur beschuldigd van moord op zijn vrouw'. Behalve dat ze beiden met naam en toenaam werden genoemd, werd ook melding gemaakt van Sandy's verslaving, haar veroordelingen, en van haar ontslag bij Diner op zondag. Voorts viel te lezen dat Bill een rol speelde in Mel Wechslers nieuwe tv-serie en dat hij werd getipt als de nieuwe hartenbreker van het komende jaar.

Vergeet het maar, zei Bill bij zichzelf toen hij op het stinkende bed ging liggen en zijn ogen sloot. Die avond werd hij niet verhoord. Hij lag voortdurend aan Sandy te denken, die door een kogel in haar hart en drie kogels in haar hoofd om het leven was gekomen. Hij dacht aan de gelukkige jaren die ze samen hadden doorgebracht, en die nu niet meer dan vage herinneringen waren.

24

'O lieve god... o jezus...' Jane zag het artikel het eerst terwijl ze zaten te wachten op de aanpassingen voor de volgende scène. Een van de cameramensen had de krant na de lunch op een bank laten liggen. Zwijgend liet ze het aan Zack zien.

'Is dat Bill?' vroeg hij verbaasd.

'Het moet wel.'

BiHs agent had gebeld met de mededeling dat Bill die dag niet op de set zou verschijnen, waardoor ze scènes zonder hem moesten opnemen die ze nog niet gerepeteerd hadden en die minstens veertien takes hadden geëist. Er heerste een geprikkelde stemming. Het was een ongewoon warme dag en bovendien was iedereen nog katterig van Janes verjaardagsfeestje.

Hoewel Zack en Jane de vorige nacht weinig slaap hadden gekregen, waren ze de volgende ochtend opgewekt en gelukkig, totdat ze het artikel onder ogen kregen. Jane staarde voor zich uit. Nu werd duidelijk waarom Bill al die tijd zo'n ongelukkige indruk had gemaakt. 'Er staat dat hij met haar getrouwd was. Daar heeft hij nooit iets over gezegd. Wist jij het?' vroeg ze verbaasd aan Zack. Op dat moment liep Gabby naar hen toe. 'Als de volgende scène nog eens zestien keer over moet dan maak ik me van kant.' Ze ging naast hen op de bank zitten. 'Wat is er? Jullie zien eruit zoals ik me voel. Te veel Mexicaans gegeten gisteren? Te veel gedronken? Of allebei?' Zwijgend liet Jane haar het krantenartikel zien. Gabby keek op nadat ze het had gelezen. 'Jezus, het kan toch niet waar zijn...' Zou hij haar echt in koelen bloede hebben vermoord?

Het nieuws verspreidde zich als een lopend vuurtje tussen de opnames door. Aan het eind van de dag arriveerde de politie, die hen verzocht te blijven totdat met iedereen was gesproken. Als eerste werd de regisseur ondervraagd, en vervolgens Zack.

'En?' vroeg Jane, toen hij na een halfuur terugkwam.

'Ze wilden weten of hij ooit over zijn vrouw had gesproken... Of we haar ooit hadden gezien... Of hij zich gisteren anders gedroeg dan normaal. Ik zei dat niemand wist dat hij getrouwd was, maar dat ik hem een paar weken geleden in Mike's Bar met een meisje had gezien.' Ze dachten allebei aan het ziekelijke scharminkel dat aan zijn tafeltje had gezeten en vroegen zich af of zij de vermoorde echtgenote was.

Zack sloeg zijn ogen neer. 'Ze vroegen hoe laat hij gisteravond van het feest is weggegaan en ik zei dat het rond tien uur was. Misschien had ik dat beter niet kunnen zeggen.'

Niemand had veel contact met Bill, maar toch was hij één van hen, een deel van de familie. Zack was bang dat hij hem nog meer in de problemen had gebracht.

Jane keek hem begrijpend aan. 'Ik was zo opgewonden over alles dat zijn vertrek me niet eens is opgevallen.'

'Mij ook niet,' zei Gabby.

Daarna spraken de rechercheurs met Sabina, en vervolgens met Jane en de andere acteurs. Het merendeel van de filmploeg hadden ze inmiddels laten gaan. Jane wachtte op Gabrielle, die nu werd ondervraagd. Zack was er ook nog. Hij zou hen naar huis brengen. Men sprak nu openlijk over hoe depressief en stuurs Bill in New York was geweest. Jane vond het verschrikkelijk om aan te horen. Haar hart ging naar hem uit. Op zachte toon zei ze iets tegen Zack.

'Ik weet niet of dat een goed idee is,' zei hij fronsend. Hij keek op zijn horloge. Hij droeg nog steeds dezelfde kleren als in de laatste scène en zijn schmink begon uit te lopen. 'Ze zullen het waarschijnlijk toch niet toestaan.'

'We kunnen het toch proberen?'

Hij keek haar glimlachend aan en dacht aan de afgelopen nacht. 'Ik hou van je, Jane,' fluisterde hij in haar oor. 'Ik ook van jou,' fluisterde ze terug. Ze wisselden een blik die alleen voor hen bestemd was. Ze moesten lang op Gabrielle wachtten. De politie sprak met Gabby in de kleedkamer.

'Juffrouw Smith, kende u Bill Warwick voordat u aan deze serie begon?'

Ze schudde haar hoofd. 'Nee.'

'Heeft hij ooit over zijn vrouw gesproken?'

'Nee.' Ze schudde opnieuw haar hoofd en keek hen rustig aan. Ze was ervan overtuigd dat Bill zijn vrouw niet had vermoord. Wel vroeg ze zich af of hij al die tijd nog steeds verliefd op haar was geweest. Dat zou een verklaring zijn voor de wijze waarop hij zich de afgelopen tijd had gedragen.

'Hebt u haar ooit op de set gezien?' Ze toonden haar een foto van Sandy in haar goede dagen.

'Nee.'

'Had u de indruk dat de heer Warwick gisteren... of liever gezegd gisteravond kwaad was?'

'Nee, helemaal niet. We zijn met z'n allen naar een surprise-party voor Jane... Jane Adams geweest. Bill was er ook.'

'Weet u hoe laat hij daar is weggegaan?'

'Even na tien uur.' Ze wist dat Zack hetzelfde had gezegd.

'Weet u ook waar hij toen naartoe ging? Heeft hij daar iets over gezegd?'

Ze wendde haar blik af. 'Later die avond is hij bij mij thuis geweest.' Beschaamd keek ze op naar haar ondervrager, alsof ze zich geneerde voor de waarheid uit te komen.

'Bent u samen met hem vertrokken, juffrouw Smith?'

Ze schudde haar hoofd. 'Ik ben later weggegaan, tegen een uur of twaalf.' Ze was pas om twee uur vertrokken, maar toen was iedereen al te dronken om het zich te herinneren.

'En waar zei u dat u elkaar had getroffen?'

'In mijn appartement. Heeft hij u dat niet verteld?' Ze zag er jong, onschuldig en verlegen uit. De rechercheur die haar ondervroeg schoof onrustig heen en weer in zijn stoel. Ze was heel mooi, en de badjas die ze droeg onthulde iets van haar borsten toen ze zich ongerust naar hem toe boog. Ze had wel iets weg van het meisje op de foto. Ineens bedacht hij iets.

'Hebben jullie ruzie gekregen?' Misschien had hij zijn woede afgereageerd op de andere vrouw die zoveel op haar leek. Hij mocht niets buiten beschouwing laten.

Gabby speelde met haar lange donkere haar. 'O, nee, integendeel...' Ze wist zelfs een blos te voorschijn te toveren.

'Hoe laat is hij bij u thuis gearriveerd?' vroeg de rechercheur met samengeknepen ogen.

Ze keek hem nadenkend aan. 'Het moet even na twaalf uur zijn geweest.'

Dat veranderde natuurlijk alles. Maar waarom had hij er niets over gezegd? Toen hij hetzelfde aan Gabby vroeg, haalde ze haar schouders op.

'Ik zou het niet weten. Misschien wilde hij me niet in verlegenheid brengen.' Ze dempte haar stem alsof ze bang was dat de muren meeluisterden. 'Niemand weet het over ons. Ik bedoel... Het zou alles verschrikkelijk ingewikkeld maken... We zijn gebonden aan de morele clausules in ons contract, begrijpt u...' Als elke keer dat twee acteurs met elkaar naar bed gingen de morele clausules van kracht zouden worden, zou er niemand meer in Hollywood werken, maar dat wisten haar ondervragers niet. De rechercheur knikte begrijpend.

'Het is me duidelijk.' Hij stond op. 'Dank u wel, mevrouw eh... Smith. Dit was het voorlopig.'

Nadat Gabby zich had omgekleed voegde ze zich bij Zack en Jane. Het was een somber, in gedachten verzonken groepje dat naar buiten liep. Jane vertelde over het plan dat bij haar was opgekomen.

'Misschien kunnen we Bill gaan opzoeken.'

'Denk je dat ze ons zullen toelaten?' Gabby betwijfelde het, maar ze zou hem ook graag willen zien. Ze had haar nek voor hem uitgestoken, want instinctief wist ze dat hij niet schuldig was, wat de politie ook zei. Zo'n man was hij niet. Als hij zijn vrouw had willen vermoorden, dan had hij dat al veel eerder gedaan. Toen ze haar gedachten hardop uitsprak, was Zack het met haar eens. 'Die avond bij Mike's Bar, toen hij vlak na haar naar buiten ging, leek het alsof hij nog steeds heel veel om haar gaf.'

Gabby's gezicht vertrok even, zag Jane, maar haar stem klonk normaal toen ze zei: 'Dat denk ik ook. Volgens mij was dat zijn grote probleem. En dat hij in het geheim met haar getrouwd was, zal het er niet beter op hebben gemaakt.'

'Volgens de politie woonden ze al maanden niet meer bij elkaar,' zei Jane, terwijl ze in Zacks auto stapten. 'Maar Zack heeft gelijk. Bill was kapot toen hij haar die avond ontmoette. Dat meisje zag er zo ziek en afgeleefd uit...'

Er verscheen een gepijnigde blik in haar ogen toen ze eraan terugdacht.

'Hebben jullie enig idee wat er werkelijk gebeurd kan zijn?' vroeg Gabby.

'Het zal wel met drugs te maken hebben,' zei Zack, toen hij de motor startte. 'Bill beweert kennelijk dat ze hem op de set heeft gebeld om een afspraak bij hem thuis te maken. Toen ze niet kwam opdagen, is hij een ritje gaan maken, en toen hij terugkwam, lag ze in zijn slaapkamer... Dood.'

Zwijgend reden ze naar het politiebureau waar Bill was opgesloten. Het was al elf uur geweest en Zack betwijfelde of ze nog werden toegelaten, maar de rechercheurs die hen hadden ondervraagd waren inmiddels terug en wilden een uitzondering voor hen maken.

Ze werden naar een vertrek gebracht met een raam van waarachter ze konden worden gadeslagen. Jane en Gabrielle moesten hun handtas afgeven en Zack werd gefouilleerd. Zodra ze binnenkwamen, werd de deur achter hen afgesloten. Bill werd via een andere deur de verhoorkamer binnengebracht nadat zijn handboeien waren afgedaan. Met tranen in zijn ogen stond hij hen aan te staren. Jane sloeg huilend haar armen om hem heen en drukte hem tegen zich aan.

'Het komt allemaal goed... Geloof me.'

Hij kon niets uitbrengen. Hij drukte Zack de hand en keek naar Gabrielle. Hij zag er verlopen en ongeschoren uit.

'We kunnen het niet geloven, Bill. Dit doet denken aan een slecht geschreven script.' Zack ging zitten en Bill eveneens.

'Het is een nachtmerrie. Zonder enige bewijslast kunnen ze me nog eens vierentwintig uur vasthouden. En daarna kan die termijn opnieuw worden verlengd.' Dat betekende nog twee dagen van helse onzekerheid en angst. Ze keken hem ongelovig aan.

'Maar waarom?' Zack kon niet begrijpen hoe dat kon zonder overtuigend bewijs.

'Omdat ik geen alibi heb. Ik was in mijn eentje aan het rondrijden. Niemand heeft me na twaalf uur gezien, en het is gebeurd tussen één en twee. Dat ze bij mij thuis werd gevonden, is kennelijk genoeg. Ze denken dat ik kwaad was vanwege haar verslaving, en dat is ook zo. Ik was er kapot van. Ze was zichzelf aan het vernietigen... Maar ik zou haar nooit...' Zijn stem begaf het.

Gabby legde haar hand op de zijne en wachtte tot hij zijn ogen naar haar opsloeg. Op kalme, zachte toon zei ze: 'Ik heb gezegd dat je die avond bij mij was.'

Hij staarde haar even aan alsof hij haar niet begreep en schudde toen zijn hoofd. Ze wisten allebei dat het vertrek waarschijnlijk met afluisterapparatuur was uitgerust. Gabby koos haar woorden heel zorgvuldig.

'Ik heb toegegeven dat je na de party naar mijn huis bent gekomen.'

Hij bleef haar aanstaren. 'Waarom?' Waarom had ze dat voor hem gedaan nadat hij haar al die maanden als oud vuil had behandeld? Hij was met stomheid geslagen.

Ze keek hem recht in de ogen. 'Omdat ik de waarheid wilde vertellen. Je hoeft niet meer te liegen om me te beschermen, Bill. Het is goed zo.'

Maar ik was niet bij jou, wilde hij schreeuwen. En ik heb mijn vrouw niet vermoord! Maar hij durfde niets te zeggen vanwege de verborgen microfoons.

Zack en Jane keken verward van de een naar de ander. Ze wisten zeker dat er niets tussen Bill en Gabby was.

Voor het eerst keek Bill haar doordringend aan, alsof hij haar nu pas echt zag. 'Ik heb haar niet vermoord, Gab... Ik zweer je dat ik het niet heb gedaan... Ze heeft me die dag gebeld. Ze klonk bang. Ze zei dat iemand achter haar aan zat, ik weet niet wie. Drie weken eerder zei ze dat ze veel mensen geld schuldig was, ook haar dealer, en daar maakte ze zich zorgen over. Ze zei dat ze nergens heen kon. Ik heb haar niet meer dan driehonderd dollar gegeven omdat ik bang was dat ze anders weer een overdosis zou nemen.' Opnieuw kwamen er tranen in zijn ogen. Hij boog zijn hoofd. 'We hielden zielsveel van elkaar... Ik wilde zo graag dat ze afkickte, maar dat verdomde ze. Waarschijnlijk was ze al zo ver heen dat ze niet meer terug kon.'

Iedereen had met hem te doen en niemand twijfelde aan zijn woorden, behalve de politie.

Jane wreef zachtjes over zijn nek terwijl hij snikkend zijn handen voor zijn ogen sloeg.

'Kan je advocaat niets voor je doen?' vroeg Zack.

'Hij doet wat hij kan, maar het ziet er niet best uit.'

'Hebben ze het pistool gevonden?'

Bill schudde zijn hoofd. 'Nee. Ik heb ook nooit een pistool gehad of zelfs maar vastgehouden.'

Gabby keek hem onderzoekend aan. 'Zeg dan dat je bij mij was. Het kan gerust. Ik heb zelf verklaard dat we samen op Galey Avenue waren.' Ze besefte dat hij waarschijnlijk niet eens wist waar ze woonde. Hij staarde haar opnieuw ongelovig aan. Op dat moment deed de bewaker de deur open.

'Dat was het voor vanavond. U kunt morgen tijdens bezoekuren terugkomen. Van twee tot vier op de zevende verdieping.'

Misschien zouden ze de opnames onderbreken zodat iedereen hem kon bezoeken. Bill keek hen aan als een kind dat op een akelige plek wordt achtergelaten. Jane drukte hem tegen zich aan en daarna sloeg Gabby voorzichtig haar armen om hem heen. Hij drukte even haar hand om haar zwijgend te bedanken voor wat ze voor hem had gedaan. Misschien had ze wel zijn leven gered. Ook Zack omhelsde hem. Er stonden tranen in zijn ogen toen Bills polsen weer werden geboeid.

Geen van drieën zei iets toen ze naar Zacks auto liepen die voor de gevangenis geparkeerd stond. Ze waren moe en neerslachtig. In de auto draaide Jane zich om naar Gabby die op de achterbank zat.

'Ik wist niet dat jij en Bill...' Ze wist niet goed wat ze moest zeggen.

Gabby haalde haar schouders op en deed er verder het zwijgen toe. Maar terwijl Zack in de achteruitkijkspiegel naar haar keek, wist hij precies wat ze had gedaan en waarom. Misschien nog beter dan zijzelf. Ze was verliefd op Bill.

25

Zodra de volgende dag zijn advocaat arriveerde, werd Bill opnieuw verhoord. Door de verklaringen die diverse ondervraagden op de set hadden afgelegd, wisten de rechercheurs nu dat Gabby en Bill elkaar niet konden luchten of zien, en dat Gabby moest hebben gelogen over hun samenzijn op de avond van de moord.

'Dat was ongelooflijk stom,' zei de rechercheur. 'Heb jij haar ertoe aangezet?'

Bill schudde zijn hoofd en hoopte vurig dat ze er niet door in de problemen zou komen. Ineens was iedereen bij deze nachtmerrie betrokken. 'Ze bedoelde het niet kwaad. Ze wilde alleen...'

'Ja, ik weet het.' Vrouwen deden dit soort dingen voortdurend, hoewel meestal voor mannen aan wie ze niet zo'n hekel hadden als Gabby aan Bill. Het was geen misdaad, maar het was niet handig en het kwam altijd uit.

'Dan heb je nog steeds geen alibi, maat,' zei de rechercheur met een kille blik in zijn ogen.

'Ik heb mijn vrouw niet vermoord.' Bill had een verbeten trek om zijn mond toen hij herhaalde wat hij al zo vaak had gezegd.

'Denk je dat ze nog steeds van je hield?'

'Ik weet het niet... We hebben ooit heel veel van elkaar gehouden,' zei hij zacht. 'Totdat ze niet meer in staat was om nog iets om iemand te geven.'

'Weet je wie haar minnaars waren?'

'Nee.'

'Ben je jaloers op iemand uit haar leven?'

Ze observeerden nauwgezet zijn reactie.

'Nee. Ik weet niet eens wie er in haar leven is geweest.'

'Ze heeft ook getippeld. Hoe vond je dat?'

Hij keek zijn ondervrager recht in de ogen. 'Ik vond het verschrikkelijk voor haar.'

'Was je niet kwaad? Werd je er niet razend van, Bill?'

Hij wist zich te beheersen. 'Nee. Het maakte deel uit van haar verslaving.'

Ze kwamen geen steek verder. Uiteindelijk werd hij teruggebracht naar zijn cel.

Daarna gingen ze langs bij Mel, die zwijgzaam en geïrriteerd was. Hij zei dat hij niets van Bills privé-leven wist, en ook kon hij niet zeggen of Bill al dan niet aan de serie zou blijven meedoen. Die week maakten ze opnames waarbij hij niet nodig was, maar daarna zouden ze het hele project moeten stopzetten, tenzij hij werd vrijgelaten. Dat gaven ze door aan Bill met de mededeling dat zijn voorlopige hechtenis werd verlengd.

'Hoe staat het ervoor?' vroeg Bill die avond wanhopig aan zijn advocaat.

'Niet best, vrees ik. Er is niets nieuws boven water gekomen en geen van de buren heeft iemand die avond het huis zien binnengaan.'

'Jezus, Ed, dit is niet te geloven. Hoe kunnen ze me dit aandoen? Gaan ze me wegens gebrek aan bewijs van moord beschuldigen? Alleen omdat ze niet weten wie het echt op zijn geweten heeft?' Hij vroeg zich tegelijkertijd af of het zijn zaak had verergerd dat Gabby voor hem had gelogen.

'Dat is niet uitgesloten.' Ed was gewend aan de onrechtvaardigheden van het strafrecht. Hij had er elke dag mee te maken. Toch had hij met Bill te doen. Waarschijnlijk had hij dat meisje niet gedood, maar het zou verrekt lastig worden zijn onschuld aan te tonen. 'Maar als het tot een rechtszaak komt, maak je een goeie kans.' Het was de enige troost die hij kon bieden. 'Want dan moeten ze je kunnen veroordelen zonder een spoor van gerede twijfel, en twijfel is er in deze zaak genoeg.'

'Denk je echt dat het zover komt?' vroeg Bill geschokt. De man in zijn cel had gisteravond opnieuw gedreigd hem te vermoorden. Hij begon zich af te vragen of hij deze nachtmerrie zou overleven voordat het tot een proces kwam. Misschien was hij dan al in zijn cel afgemaakt. Het zou niet de eerste keer zijn.

'We moeten er rekening mee houden, Bill,' zei de advocaat. 'Morgen zullen we het weten.'

En dat was ook zo. Het Openbaar Ministerie had een aanklacht tegen hem ingediend. Als enige concessie voor het gebrek aan bewijs en overtuigend motief werd de aanklacht teruggebracht tot doodslag, met als uitgangspunt dat de verdachte en zijn vrouw ruzie hadden gekregen en dat hij haar in een vlaag van woede had gedood. Het liefst hadden ze hem moord met voorbedachten rade ten laste gelegd, maar daarvoor was geen enkel bewijs. Doodslag was geloofwaardiger en moeilijker te ontzenuwen.

Bill was perplex toen hem de aanklacht werd voorgelezen met de toevoeging dat er een borgsom van vijftigduizend dollar voor zijn voorlopige vrijlating werd geëist. Over twee weken zou de hoorzitting plaatsvinden. Zodra hij de gelegenheid kreeg belde hij Harry, die hem beloofde diezelfde dag nog het geld bij elkaar te scharrelen. Hij betaalde vijfduizend dollar uit eigen zak en leende de rest. Om elf uur die avond werd Bill vrijgelaten. Hij huilde toen hij naar buiten liep. Harry sloeg zijn arm om zijn schouders. Hoe was het mogelijk dat Bill zoiets was overkomen.

26

Bill moest denken aan die eerste keer dat hij een afspraak had met Mel terwijl hij in de ontvangstruimte zat te wachten. Opnieuw leek het wel een eeuwigheid. Maar nu had hij niet dat spannende, opwindende gevoel. Het was alsof er een steen op zijn maag lag. Wechslers secretaresse had Bills agent laten weten dat Bill die vrijdag niet op het werk maar op Mels kantoor moest verschijnen, en wel om negen uur 's ochtends.

Het was kwart over negen toen de secretaresse hem uiteindelijk vroeg mee te komen. Er stond niets op haar gezicht te lezen, ook al was hij die week elke dag in de krant en op het nieuws te zien geweest. Hij was ervan overtuigd dat Mel hem hier en nu de zak zou geven. Misschien zou hij hem wel laten vervolgen wegens contractbreuk. Bill had immers gelogen over zijn burgerlijke staat toen hij het contract tekende.

'Hallo, Bill,' zei Mel beleefd, maar zonder een spoor van hartelijkheid. Bill verkrachtte dat hij woest zou zijn.

'Hallo, Mel.' Bill ging tegenover hem aan het bureau zitten. Hij zag er verzorgd maar bleek en vermoeid uit na die afschuwelijke week en de slapeloze nachten. Er was zoveel gebeurd. Die ochtend hadden er paparazzi voor zijn huis gestaan.

Mel keek de jongere man geruime tijd in de ogen voordat hij ter zake kwam. 'Ik wil graag weten waarom je tegen me hebt gelogen.'

'Daar zit ik verschrikkelijk mee. Het was angst, denk ik. Sandy was zwaar verslaafd. Ons huwelijk is vanaf het begin een geheim geweest.'

'Waarom? Was ze al aan de drugs toen je met haar trouwde?' Mel had zich afgevraagd of Bill ook verslaafd was, of misschien ooit was geweest. De afgelopen dagen hadden er heel wat vragen door zijn hoofd gespeeld.

'Nee, toen nog niet. Ze speelde toen in Diner op zondag.' Dat had Mel gisteren in de krant gelezen en hij meende zich haar te kunnen herinneren. Een knap jong meisje dat hem aan Gabby deed denken. Misschien was Bill daarom altijd zo onaangenaam tegen haar en projecteerde hij zijn woede over Sandy op Gabby.

'Haar agent was bang dat haar imago van jong meisje werd verknald als bekend werd dat ze getrouwd was. In de serie speelde ze iemand van vijftien. En zo zag ze er ook uit. Ik vond die geheimhouding niet zo'n goed idee, maar ze wilde het nu eenmaal en daarom ben ik ermee akkoord gegaan...' Hij haalde zijn schouders op. 'Toen raakte ze aan de drugs en werd ze ontslagen. Ze is naar een ontwenningskliniek gegaan, maar zodra ze eruit kwam viel ze weer terug. Het was afschuwelijk.' Hij probeerde zijn tranen weg te slikken. Hij verwachtte niet dat Mel medelijden met hem zou hebben.

'En jij? Heb jij je ook met drugs ingelaten?' Mel vond dat hij het recht had het te weten. Hij was woedend op Bill.

'Nee.' Hij leek oprecht toen hij Mel in de ogen keek. 'En dat zweer ik je. Ik heb alles gedaan om haar te laten afkicken, maar het was hopeloos. Op de dag voordat je me van de zomer belde, was ze opgepakt wegens drugsbezit en prostitutie. De laatste cent die ik bezat had ze aan heroïne gespendeerd. Ik was wanhopig. En toen je vroeg of ik getrouwd was, heb ik tegen je gelogen. Ik wilde niet dat je erachter zou komen hoe het met haar gesteld was. Bovendien gingen we uit elkaar.'

'Ben je van haar gescheiden?'

Bill schudde moedeloos zijn hoofd. 'Nee. Tegen die tijd was ik bang voor negatieve publiciteit. Ik ben haar uit het oog verloren. Ze was spoorloos toen we in New York waren. Ik heb haar pas een paar weken geleden weer teruggezien en ik was van plan haar om een scheiding te vragen, maar ze was er zo slecht aan toe dat ik er maar niet over begonnen ben. Ik heb haar geld gegeven toen ze erom vroeg. De volgende dag belde ze me op... De rest weet je waarschijnlijk. Toen ik thuiskwam was er politie...' Zijn ogen vulden zich met tranen en even kon hij niets uitbrengen.

'Mijn advocaten hebben me aangeraden je te vervolgen, Bill,' zei Mel zacht.

Bill keek hem met angstige ogen aan. 'Daar kan ik inkomen.' Hij had zich schuldig gemaakt aan contractbreuk, maar niet aan moord.

'Maar dat zal ik niet doen. Voorlopig niet.' Bill keek hem ongelovig aan. Mel zei er niet bij dat Sabina hem op andere gedachten had gebracht. Ze had hem gesmeekt het niet te doen.

'Ik denk dat je al genoeg aan je hoofd hebt. Maar je kunt de serie enorme schade berokkenen als je wegens moord wordt veroordeeld. Dat kan het programma en ons allemaal de das omdoen.'

'Ik heb het niet gedaan, Mel... Bij God, geloof me toch...' De tranen stroomden over zijn wangen. 'Ik heb haar niet vermoord.'

'Ik hoop het met heel mijn hart.' Mel meende het. Hij was erg op Bill gesteld.

'Ik heb de politie aangeboden een leugendetectortest te doen, en dat wil ik ook met liefde voor jou doen.' De politie was niet op zijn aanbod ingegaan, maar Ed wel, zodat hij de uitslag aan het gerechtshof kon overleggen, of het nu als bewijsmateriaal geaccepteerd werd of niet. Bill had niets te verliezen en niets te verbergen.

'Dat moeten je advocaten maar uitmaken, Bill. Hoe staat je zaak ervoor?' Mel zag er moe uit. Door dit alles stond ook hij onder grote spanning, net als alle anderen. Maar niet zo erg als Bill, die eruitzag als een wrak.

'Over twee weken is de hoorzitting. We hopen nog steeds dat de aanklacht dan zal worden ingetrokken.'

'En als dat niet gebeurt?'

'Dan begint negentig dagen later de rechtszaak.'

'Wanneer is dat?' Fronsend zette Mel zijn bril op en keek op de kalender. 'Ergens in juni?'

'Ja.'

Mel knikte. Hij dacht aan de serie en aan alle betrokkenen. 'We moeten maar gewoon doorgaan met de opnames. Natuurlijk kun je vrij krijgen voor de hoorzitting. Op de eerste juni onderbreken we voor de zomervakantie.' Hij zweeg even en kauwde op een van de brillenpoten. 'We gaan twee slotscènes opnemen, waarvan een volgens het bestaande script, en een andere waarin je om het leven komt. Desnoods zenden we die volgend jaar uit, en geven dan een verklaring voor je verdwijning.' Het was een armzalige keuze, maar hij had geen andere. Iemand die zijn vrouw had vermoord zou nooit een Amerikaanse held kunnen worden. 'Mocht je worden vrijgesproken, dan vragen we je misschien eind augustus terug, maar daar moet ik nog eens goed over nadenken. In dat geval moeten jij en ik eens een lang gesprek hebben. Nadat je zo'n bom op ons hebt laten vallen kun je niet verwachten dat je weer met open armen wordt ontvangen.'

Als het aan Mel had gelegen, was Bill ontslagen, maar Sabina had gezegd dat het slecht zou zijn voor het programma. Ze had medelijden met hem. In haar ogen was het een kind dat een nachtmerrie doormaakte.

'Ik begrijp het,' zei Bill, die zeker wist dat ze hem eind augustus niet terug wilden. Waarom ook wel?

'Dit is voor iedereen een verschrikking geweest. Voor jou nog het meest. Wie is je advocaat?'

'Ed Fried. Een vriend van mijn agent.'

'Ik wil dat je met Harrison & Goode gaat praten. Morgenochtend. En we verwachten je maandag terug op de set.'

'Ik... eh... zal proberen morgenmiddag met ze af te spreken.' Bill vocht opnieuw tegen zijn tranen. 'Morgenochtend wordt Sandy begraven.'

Mel wendde zijn blik af. De pijn in Bills ogen werd hem te veel. Misschien had Sabina gelijk... 'Het spijt me, Bill.' Bill knikte en veegde zijn ogen af. Binnen een paar dagen was zijn leven verwoest. Een nachtmerrie was werkelijkheid geworden.

'Ik wil ook duidelijk maken dat er geen ontslagvergoeding wordt toegekend als je eind augustus niet wordt teruggevraagd. Daar zul je een verklaring voor moeten ondertekenen.'

'Oké.' Voor Mel zou hij alles doen, hoe diep hij ook door het stof moest kruipen.

'Maar ik sta erop dat je een afspraak maakt met onze advocaten. Ze mogen dan niet gespecialiseerd zijn in strafrecht, ze weten je wel aan de beste strafpleiters te helpen.' Mel schraapte zijn keel en zette zijn leesbril met halve glazen weer op, waardoor hij eruitzag als een schoolmeester. 'Overigens zullen wij de kosten voor onze rekening nemen.' Ook daartoe had Sabina hem weten over te halen.

Bill keek hem perplex aan. 'Nee, Mel... Dat kan ik niet...'

'Dat doen we om twee redenen. Voor het programma is het belangrijk dat je wordt vrijgesproken, maar ook...' zijn stem klonk zachter toen hij naar de angstige jongen tegenover hem keek, '... omdat we om je geven. Iedereen is kapot van wat er is gebeurd.'

Met tranen in zijn ogen stond Bill op om Mel een hand te geven. 'Ik weet niet hoe ik je moet bedanken.'

'Zorg dat je maandag terug bent op de set en zorg dat je wordt vrijgesproken.'

Toen Bill naar buiten liep had hij het gevoel dat er een last van zijn schouders was weggenomen, maar dat er een andere voor in de plaats was gekomen. Hij was niet met onmiddellijke ingang ontslagen, maar hij besefte ook dat hij na de zomer niet hoefde terug te komen. Die slotscène waarin hij kwam te overlijden was hun enige redding. Toch had het hem diep getroffen dat Mel hem zijn eigen advocaten ter beschikking stelde. Dat waren vast geen kleine jongens, en hij hoopte vurig dat ze hem konden helpen.

Hij stapte in zijn auto en reed naar de set. Hij zag ertegen op iedereen terug te zien, maar hij moest met Gabby praten. Hij had haar niet meer gezien sinds de avond dat ze hem met Zack en Jane op het politiebureau was komen bezoeken, en hij wilde weten waarom ze voor hem had gelogen. Al was het maar om haar te bedanken voor haar mislukte poging hem te hulp te schieten. Toen hij op de set arriveerde, waren ze een scène met Sabina en Jane aan het opnemen. Hij bleef buiten het gezichtsveld van Sabina staan. Hij wist dat ze niet afgeleid wilde worden tijdens haar optreden, en iedereen probeerde dat te respecteren.

Pas nadat de regisseur 'Cut!' had geroepen, durfde Bill verder te lopen. Een paar leden van de filmploeg knikten hem toe, anderen negeerden hem. Het was voor iedereen een ongemakkelijke situatie. Voor het eerst besefte hij dat sommigen waarschijnlijk dachten dat hij echt zijn vrouw had vermoord. Het was een beangstigend idee. Ik ben onschuldig! had hij wel willen schreeuwen, maar in plaats daarvan liep hij naar Gabby's kleedkamer. Hij hoopte dat ze er was. Ze zat een script te lezen en een kop koffie te drinken. Verbaasd keek ze op toen hij binnenkwam en ze glimlachte hem aarzelend toe. Ze wist dat hij was vrijgelaten, maar ze had hem niet gebeld.

'Stoor ik?'

'Nee, kom binnen. Hoe is het met je?'

'Gaat wel. Ik heb net met Mel gesproken. Hij laat me blijven tot het zomerreces.'

'En dan?'

'Dan zal het wel over en uit zijn. Voor alle zekerheid gaan ze een slotscène opnemen waarin ik om het leven kom. In juni begint het proces, en niemand kan voorspellen hoe dat zal aflopen.'

'Dat klinkt niet erg optimistisch.' Ze schonk koffie voor hem in.

Zijn handen trilden toen hij de beker aanpakte en tegenover haar ging zitten. 'Ik heb ook wel eens betere tijden gekend.' Hij zweeg even en keek haar aan. 'Ik wil je mijn verontschuldigingen aanbieden en je bedanken. Al die tijd heb ik me als een hufter tegenover je gedragen. Ik heb het niet verdiend dat jij me een alibi probeerde te bezorgen.'

Ze draaide er niet omheen. 'Ik geloof niet dat jij haar hebt vermoord.'

'Maar dat kun je niet weten. Dat kan niemand.' Hij had de spanning op de set gevoeld. Niemand vertrouwde hem nog. In die paar dagen was hij een vreemde geworden. Sommigen hadden hem terzijde gestaan, maar niemand had hem zo krachtig gesteund als Gabby. 'De politie wist dat je loog, maar toch was het heel edelmoedig van je. Je had zelf in de problemen kunnen komen.'

'Het viel altijd te proberen.' Ze keek hem recht aan, totdat hij zijn ogen neersloeg.

'Ik begrijp niet dat je nog met me wilt praten na de manier waarop ik je behandeld heb.'

Ze zette haar beker koffie neer. 'Ik zal niet ontkennen dat je af en toe een ongelooflijke klootzak was, en ik had je met liefde gewurgd toen je in New York rondbazuinde wie mijn ouders waren. Maar wat er nu is gebeurd, moet verschrikkelijk voor je zijn.' Ze aarzelde. 'Is zij er de oorzaak van dat je al die tijd zo gespannen was?'

'Ja... Ik maakte me zorgen over Sandy, vooral toen we in New York waren. Ik was steeds bang dat ze een overdosis zou nemen. Het leek me niet eerlijk dat het mij zo goed ging en dat zij steeds verder aftakelde. En ik was doodsbang dat Mel erachter zou komen dat ik getrouwd was, terwijl ik had gezegd dat ik vrijgezel was toen hij me aannam. Ik durfde niet eens meer van haar te scheiden vanwege de publiciteit die dat zou veroorzaken.' Hij keek naar haar op met een droevige blik in zijn ogen. 'Je lijkt een beetje op haar, weet je. Dat zal me ook hebben dwarsgezeten. Maar jij was normaal, gezond en energiek. Dat kon ik gewoon niet uitstaan. Ik moest er steeds aan denken dat ze net als jij had kunnen zijn... Toen we trouwden was ze een veelbelovende actrice met een grote carrière voor zich.'

'Waarom heb je je huwelijk geheimgehouden?'

'Dat is een lang verhaal. Het komt erop neer dat haar agent het wilde in verband met de tv-serie waarin ze toen speelde.

En toen heb ik er ook tegen Mel over gelogen... Wat een puinhoop.' Hij zuchtte en vertelde toen dat Mel hem zijn eigen advocaten had aangeboden.

'Wat is het toch een geweldige man. Hij heeft me mee uiteten genomen toen ik me zo rot voelde in New York.' Door hem, maar dat zei ze er niet bij.

'Ja, het is een fantastisch mens.'

Gabby keek hem grijnzend aan. 'Denk je dat Sabina met hem slaapt?'

Voor het eerst sinds dagen schoot Bill in de lach. 'Ik vermoed van wel. Die juwelen van haar komen niet van de kerstman.'

'Ik geloof dat hij verliefd op haar is.'

'Zelfs als hij me ontslaat, wat hij ongetwijfeld zal doen, gun ik hem veel goeds in het leven.' Hij zuchtte opnieuw toen hij weer aan de serie dacht. 'Heb ik deze week veel gemist?'

'Niets bijzonders. We nemen scènes op waar jij niet in voorkomt. Kom je maandag terug?'

Gek eigenlijk, ineens zaten ze als oude vrienden te kletsen. Maar na wat ze voor hem had gedaan, had ze zijn eeuwige vriendschap gewonnen. Het was een fantastische meid en hij schaamde zich diep voor de manier waarop hij haar had behandeld.

'Ja.' Op verdrietige toon voegde hij eraan toe: 'Morgen is Sandy's begrafenis.'

'Kan ik iets voor je doen?' vroeg ze zacht.

Hij schudde zijn hoofd. Niemand kon nog iets voor hem doen, of voor Sandy... Het huis was schoongemaakt door een bedrijf dat Harry had ingeschakeld. Hij zou de aanblik van haar bloed op zijn slaapkamermuren niet hebben verdragen. De hond was zolang naar een kennel gebracht. Nog voor hij vrijkwam had hij besloten te verhuizen. Hij moest zo snel mogelijk weg uit dat huis. Bovendien zou Sandy's moordenaar terug kunnen komen om hem te grazen te nemen, hoewel hij het betwijfelde, want dat zou alleen maar zijn onschuld aantonen.

Bill keek naar Gabrielle alsof hij haar voor het eerst zag. Ze was mooi, nog mooier dan Sandy. 'Bedankt voor alles.' Hij stond op, zonder te weten wat hij verder moest zeggen. Hij dacht aan haar warme omhelzing op het politiebureau.

Er werd op de deur geklopt.

'Ben je zover, Gabby?' vroeg een assistent.

'Ja, ik kom eraan.' Ze keek Bill in de ogen. 'Het komt allemaal goed, Bill. Je krijgt nog een moeilijke tijd, maar uiteindelijk komt het goed. Ik weet het zeker. Je bent onschuldig en daarom word je vrijgesproken. Niet opgeven.'

'Dank je.' Hij besloot haar toch te omhelzen. Een paar minuten later liep hij stilletjes naar buiten.

27

Sandy's begrafenis was het moeilijkste moment uit Bills leven. Haar ouders waren ontroostbaar en keken Bill vol medeleven aan. In elk geval waren zij ervan overtuigd dat hij haar niet had gedood. Ook haar jongere broer en oudere zus waren aanwezig, evenals een paar collega's van haar vroegere tv-show. Vanwege de kogelwonden was de kist gesloten, wat hij een opluchting vond. Zelfs zonder haar verminkingen wilde hij haar niet meer zien. Ze was al zo mager, breekbaar en geschonden nadat ze de controle over haar lichaam was kwijtgeraakt. Haar gezicht was nauwelijks te vergelijken met dat van het meisje van toen, en haar vrolijke lach was al bijna vergeten.

'Het was zo'n schatje toen ze nog klein was,' snikte haar moeder in Bills armen. 'Zo lief... Ze hielp me altijd met taarten bakken...' Ook zijn vader omhelsde hem. De predikant schudde hen allen de hand, waarna ze in grijze limousines naar de begraafplaats reden. Bill zat in de wagen met Sandy's zus en haar man. Niemand zei veel. Bill had het gevoel dat ze minder overtuigd waren van zijn onschuld dan Sandy's ouders.

'Ze heeft me verteld dat ze bij veel mensen schulden had gemaakt om aan drugs te komen,' zei haar zus. Ze kon nog steeds niet geloven dat haar zusje dood was. Ze keek Bill vragend aan, alsof ze verwachtte dat hij op weg naar het kerkhof zou bekennen. Lang voordat ze arriveerden hadden ze elkaar niets meer te zeggen.

Op de begraafplaats stonden ze zwijgend naar de kist te staren. Sandy's moeder snikte onbedaarlijk terwijl de predikant Psalm Drieëntwintig las. Bill dacht aan de dag dat ze getrouwd waren. Het was een vreemde gewaarwording dat hij nu weduwnaar was.

Er leek geen eind te komen aan de rit terug naar de stad, en eenmaal gearriveerd zwierf hij doelloos rond omdat hij zich niet kon herinneren waar hij zijn auto had geparkeerd. Toen hij hem uiteindelijk vond, wist hij niet meer waar hij naartoe moest. Ineens schoot het hem weer te binnen. Harrison & Goode, de advocaten van Mel Wechsler. Hij had nog tijd voor een kop koffie, maar die werd koud terwijl hij voor zich uit zat te staren. Toen hij betaalde, zag hij dat de serveerster hem belangstellend opnam. Waarschijnlijk had ze zijn gezicht op tv en in de krant gezien. Hij liep haastig naar buiten en reed naar Santa Monica Boulevard voor zijn bezoek aan het advocatenkantoor.

Het bevond zich op de vierendertigste verdieping van het Entertainment Center van abc. Stan Harrison had twee strafpleiters laten komen. Het werd een lange, zware middag. Net als Ed Fried, die Bills dossier had doorgestuurd, waren ze van mening dat Bill een goede kans maakte om vrijgesproken te worden als er geen nieuwe bewijslast op tafel kwam, maar ze achtten het niet waarschijnlijk dat de zaak voor die tijd zou worden geseponeerd. En ze hadden het bij het rechte eind.

Toen hij twee weken later bij de hoorzitting verscheen, vond de rechter dat er voldoende redenen waren voor een rechtsgang, en niemand kon hem op andere gedachten brengen. De datum van het proces werd vastgesteld op negen juni.

Die middag haastte hij zich terug naar de set, waar hij in drie scènes moest spelen. Hij werkte harder dan ooit en legde zijn ziel en zaligheid in zijn rol. Dat was hij tegenover Mel en de anderen verplicht.

Die avond hielden ze om acht uur op, een uur later dan anders. Dat kwam zeiden voor, maar Sabina had problemen met een belangrijke scène met Zack en struikelde voortdurend over haar woorden. Uiteindelijk liep ze woedend weg. Het kwam allemaal goed, maar na tweeëntwintig takes was iedereen uitgeput. Zelfs Zack, die nooit ergens over klaagde. Maar Bill kon zien dat hij het helemaal had gehad toen hij en Jane weggingen. Hij had hen de laatste tijd vaak samen gezien en vroeg zich af wat er waar was van de geruchten. Iemand in Mike's Bar dacht dat Zack homo was, maar zo zag hij er in elk geval niet uit. Bovendien zeiden ze dat vroeg of laat van iedereen. Misschien waren Zack en Jane gewoon goede vrienden. 'Je ziet er moe uit,' zei Gabby, toen ze samen de set verlieten. Het was een lange dag geweest, vooral voor hem, omdat hij die ochtend op de hoorzitting had moeten verschijnen. 'Hoe ging het?' Ze had aangeboden met hem mee te gaan, maar hij wilde haar hier niet bij betrekken. Hij was nog steeds verbaasd dat ze zo aardig tegen hem was, terwijl hij haar de hele winter zo vervelend had behandeld.

'Ze houden me nog even aan.'

'Dus het wordt een rechtszaak?'

Hij knikte gelaten. 'Ja. Negen juni.' Het leek nog ver weg, maar hij wist dat die datum maar al te snel dichterbij kwam. 'Dan begint ons zomerreces. Voor mij zal die wel permanent zijn.'

'Schei toch uit, waarom zeg je dat nou? Je wordt steeds beter. Ik heb je de laatste weken goed in de gaten gehouden.'

'Als ik weg moet, dan liever in stijl. Misschien zullen ze me nog missen.' Hij keek haar met een spottend lachje aan.

'Ophouden, ja? Daar is nog niets over besloten.'

'Dacht je nou echt dat ze me terug willen, hoe die rechtszaak ook afloopt? Dat ze door een schandaal de kijkcijfers van een gloednieuwe serie in gevaar zullen brengen? Ze willen gewoon van me af.'

'Wat maakt het uit? Ook al willen ze van je af, je bent wel het hele jaar in de serie te zien. Daarna is iedereen die zaak vergeten. Dus kunnen ze je net zo goed aanhouden.'

'Zeg dat maar tegen Mel.' Maar dat meende hij niet. Hij respecteerde Mels beslissing, wat die uiteindelijk ook zou worden.

'Misschien doe ik dat wel,' zei ze, hoewel ze allebei wisten dat ze het niet zou doen.

'Honger?' Hij keek op haar neer alsof ze zijn kleine zusje was.

'Een beetje.'

'Zullen we ergens een hamburger pakken?'

Ze dacht even na. 'Ik weet niet... Het is vandaag al druk en lawaaierig genoeg geweest. Heb je zin om bij mij thuis pasta te komen eten?'

'Kun je koken?' vroeg hij verrast. Dat was wel het laatste wat hij had verwacht van Gabrielle Thornton-Smith.

'Eigenlijk niet.' Ze keek glimlachend naar hem op. 'Maar ik kan doen alsof.'

'Hoe doe je alsof je pasta maakt? Dat zal niet gemakkelijk zijn.'

'Ik doe alsof de saus niet uit blik komt en jij doet alsof je het lekker vindt.'

'Klinkt redelijk. Moet ik mijn agent bellen voor die rol?'

Ze lachte en was blij dat hij niet meer zo somber was. De eerste week na zijn terugkomst was hij behoorlijk gedeprimeerd geweest en ze kon het hem niet kwalijk nemen. De filmploeg had het hem niet gemakkelijk gemaakt en ook de cast had hem gemeden. Op de een of andere manier heerste op de set de overtuiging dat hij schuldig was, en dat deed haar pijn. Ze wist wat het was om door iedereen met de nek te worden aangekeken en ze had het gevoel dat ze hem moest beschermen.

'Laat je auto anders hier staan. Ik kan je morgenochtend wel oppikken. Jouw huis ligt toch op mijn route.'

Het verbaasde hem dat haar appartement zo eenvoudig was. Ondanks de toelage die ze ongetwijfeld van haar ouders zou krijgen, plus het salaris waarvan hij een vermoeden had, woonde ze in een heel bescheiden appartement zonder uitzicht en met een kleine, knusse slaapkamer. Overal had ze posters opgehangen van plaatsen die ze had bezocht of die ze ooit nog wilde bezoeken. Haar keuken hing vol potten en pannen die ze behalve vanavond zelden scheen te gebruiken. Het was duidelijk dat ze niet erg vertrouwd was met het fornuis. De pasta die ze maakte was niet om over naar huis te schrijven, maar ze waren zo geanimeerd in gesprek dat het er nauwelijks toe deed.

'Wat zijn je ouders voor mensen, Gab?'

'Rijk,' zei ze grinnikend. 'Dat wilde je toch horen?'

Hij lachte. 'Behalve dat. Kun je goed met ze opschieten?'

'Soms. Mijn moeder denkt alleen maar aan kleren en mijn vader is gek op haar.' Het was een zeer beknopte samenvatting en niet helemaal zonder reden.

'Broers en zusjes?'

'Nee, ik ben de enige.'

Hij was ook enig kind en had het vaak als een last ervaren. Hij had uiteindelijk kinderen met Sandy willen hebben, maar algauw had hij die mogelijkheid opgegeven gezien haar conditie vlak na hun trouwen.

'Als kind ben ik altijd stinkend verwend. Mijn ouders gingen door het lint toen ik besloot actrice te worden.'

'Mijn ouders waren ook niet blij met mijn keuze. Mijn vader wilde dat ik net als hij verzekeringen ging verkopen. Ze hebben nooit veel van me begrepen, om dat cliché maar weer eens van stal te halen. Ze wonen aan de oostkust en ik heb ze in drie jaar niet gezien. Ik heb ze een kerstkaart gestuurd om ze te vertellen dat ik getrouwd was. Mijn moeder schreef terug dat ze diep gekwetst waren omdat ze het zo moesten horen en omdat ze nooit aan Sandy waren voorgesteld. Toen stuurden ze ons een slakom en sindsdien heb ik bijna geen contact meer met ze. We hebben elkaar weinig te zeggen.'

'Mijn vader wilde dat ik advocaat zou worden. Zo te horen hebben we het allebei bij onze ouders verknald.' Ze zei het zo opgewekt dat hij haar glimlachend aankeek.

'Volgend jaar zullen ze er wel anders over denken. Dan ben je de jongste en populairste ster van Hollywood.'

Allebei vroegen ze zich af of hij dan nog in de serie zou meespelen, maar ze zeiden het niet hardop.

'Misschien ook niet. Misschien wordt het een gigantische flop en wordt de serie stopgezet.'

'Dat lijkt me niet waarschijnlijk. Elk programma van Mel Wechsler is goud waard.' Hij telde Mels successen af op de vingers van beide handen.

'Ongelooflijk eigenlijk, hè?' zei Gabby. 'Ik vraag me nog steeds af waarom hij mij heeft gekozen.'

'Omdat je goed bent,' zei Bill warm, en hij meende het. 'Jij ook.' Ze meenden het oprecht. Ze waren allebei begaafd en werkten hard. Mel had zijn cast goed gekozen.

'Sabina jaagt me af en toe nog steeds de stuipen op het lijf. Ze staat altijd stijf van de spanning, terwijl Jane alles juist zo makkelijk maakt.' Gabby zag er heel jong uit terwijl ze met haar ellebogen op de keukentafel steunde. 'Sabina vindt het heerlijk om de diva uit te hangen.'

'Ik zou wel eens willen weten wat er in haar omgaat.'

'Niet veel. Diamanten, mink, en Mels bankrekeningen.'

Gabby lachte en keek hem toen ernstig aan. 'Volgens mij veel meer dan wij vermoeden. Ze is erg gesloten.'

'Net als jij?' Gabby intrigeerde hem al vanaf het moment dat hij ontdekte wie ze werkelijk was, maar hij was ook jaloers geweest, omdat het hem oneerlijk voorkwam dat sommige mensen zo veel hadden en anderen zo weinig. Maar in elk geval liep ze er niet mee te koop. Hij had zich voorgesteld dat ze een butler en een dienstmeisje had in een duur huis met dikke tapijten op de vloer. Maar het tegendeel bleek waar. Ze was eenvoudig, direct, eerlijk en warm... Hij had gevoelens voor haar gekregen waar hij zich geen raad mee wist. Ze was een merkwaardig meisje, intelligent, trots, met een krachtig ontwikkeld gevoel voor vriendschap en loyaliteit. Voor Jane en Zack zou ze door het vuur gaan, en tegenover buitenstaanders verdedigde ze zelfs Sabina. Ze had een hechtere band met de mensen van Manhattan dan met haar familie, en Bill maakte er deel van uit, hoe rottig hij zich ook had gedragen.

'Ik ben precies zoals ik me voordoe. Gabby Smith, actrice. Ik werk hard en kook belabberd. Helaas kan ik weinig aan mijn afstamming veranderen, maar daar voel ik me al bijna niet meer schuldig over. Dat is niet belangrijk meer.'

'Ik geloof je.'

'Vroeger al werd ik altijd met mijn afkomst gepest. Vandaar dat ik er niets meer mee te maken wil hebben.'

Hij keek haar berouwvol aan. 'Zeg dat niet. Nu voel ik me weer zo'n klootzak.'

'En terecht,' zei ze zonder enige wrok. 'Maar ik ben er overheen gekomen. Nu maak jij een rottijd door, en als je erdoorheen bent, zul je een stuk wijzer zijn.'

Hij besefte dat ze in niets op Sandy leek. Sandy was zwak en genotzuchtig geweest, terwijl Gabby sterk was en streng voor zichzelf.

Hij keek op zijn horloge en zag dat het al na middernacht was. 'Dan ga ik maar.' Ze moesten allebei de volgende ochtend voor dag en dauw weer op. 'Zullen we dit weekend samen repeteren?'

Ze bedacht hoe vaak ze dit tevergeefs in het verleden aan hem had gevraagd en keek glimlachend naar hem op.

'Goed... Dat lijkt me heel zinvol.'

'Bedankt voor het etentje.'

'Graag gedaan. Ik kan ook hachee uit blik maken... En instant ravioli!' Lachend liepen ze naar de deur.

'Moet ik niet helpen afwassen?'

'Ben je gek, dat doet het dienstmeisje morgen wel.'

'Serieus?' vroeg hij twijfelend.

Lachend deed ze de voordeur open. 'Natuurlijk niet, oen. Ik ben de kok, de dienstmeid, en de chauffeur. Hé!' riep ze hem na toen hij in zijn auto stapte. 'Vergeet me niet morgen op te halen. Kwart voor zeven, oké?'

'Ik zal er zijn. Slaap lekker.'

Ze zwaaide hem na toen hij wegreed en liep toen langzaam weer naar binnen.

28

De volgende ochtend haalde hij haar vijf minuten te laat op. Hij zag er slaperig uit, net als Gabby, die met een geeuw en een glimlach bij hem in de auto stapte. Ze had nog afgewassen en opgeruimd na hun etentje gisteravond en ook haar tekst voor vandaag doorgenomen. Hij vond het in haar te bewonderen dat ze zich altijd zo goed voorbereidde. In die tien jaar had hij met veel actrices gewerkt die hun huiswerk niet deden. Hij maakte er haar een compliment over dat ze glimlachend in ontvangst nam. Hij was totaal veranderd sinds zijn arrestatie, hoe droevig de aanleiding ook was. Ook al was hij kapot van Sandy's dood en had hij iets gruwelijks meegemaakt, op de een of andere manier scheen hij zich bevrijd te voelen. Maar dat zei ze niet tegen hem.

In de studio gingen ze hun eigen weg. Ze moesten zich allebei omkleden en zich laten schminken, en Gabby moest zich om halfacht bij de kapper melden.

Ze was bijna onherkenbaar toen hij haar later op de set zag. Ze droeg een rood pak, hoge hakken, diamanten oorringen, en haar haar hing in een vlecht op haar rug.

'Mevrouw Thornton-Smith?' zei hij met een zwierige buiging.

'Schei je uit? Bovendien ben ik Tamara Martin.'

Hun onderlinge pesterijtjes waren nu vriendschappelijk bedoeld. Ze namen twee keer hun tekst door terwijl de stand-ins hun plaats innamen. Na een halfuur was de belichting gereed en klonk de bel die het startsein van de opname inluidde.

'Stilte alstublieft... Camera... Licht... Actie!' klonk het vertrouwde refrein. De ochtend verliep zonder veel problemen voor hen en de andere acteurs.

Tijdens de lunchpauze had Bill een bespreking met zijn advocaten in zijn kleedkamer. Gabby lunchte met Zack en Jane, die warm en liefdevol tegen elkaar waren. Ze keek hen met een weemoedige glimlach aan.

'Ik voel me eenzaam als ik jullie zo samen zie.'

'Kom, kom.' Zack drukte haar even tegen zich aan. 'Wanneer je zo oud bent als wij heb je een gezin met tien kinderen.'

'Dat lijkt me niet waarschijnlijk.'

'Wat niet? Mag ik bij jullie komen zitten?' Het was Bill. Hij zag er moe en niet erg opgewekt uit.

'Hoe ging het?' Gabby keek bezorgd naar hem op.

'Gaat wel. Ze geven me het gevoel dat ik Jack the Ripper ben. Ik hoop maar dat ze weten wat ze doen.'

'Anders ik wel,' fluisterde Gabby.

Jane keek naar haar. Ook zij had de verandering in Bill opgemerkt en er met Zack over gesproken. Volgens hem was Bill door zijn angst toenadering tot anderen gaan zoeken. Hij hoopte dat het uiteindelijk tot iets goeds zou leiden en niet tot nog meer ellende.

'Wie zitten er in de volgende scène?' vroeg Bill.

'Sabina, Zack en zeven figuranten,' antwoordde Jane. 'Ik ben klaar voor vandaag, maar ik blijf nog even rondhangen.' Gabby wist dat ze op Zack wilde wachten, maar ze zei het niet.

'En wij?'

'Jij en Gabby komen daarna met de advocaten van Sabina.'

'Scènes met advocaten zijn zo langzamerhand een makkie voor me.'

Ze lachten allemaal. Daarna moest Zack zich omkleden. Gabby bleef even bij Jane zitten, terwijl Bill nog een sandwich at. Hij had honger na de spanning van het gesprek met de advocaten. Daarna bracht hij Gabby terug naar haar kleedkamer. Jane vroeg zich af of er iets tussen hen was.

'Zullen we vanavond ergens een pizza gaan eten, Gab?' vroeg Bill in de deuropening van haar kleedkamer.

'Word je me niet zo langzamerhand zat na me de hele dag op de set te hebben gezien?'

'Ben je gek. Ik neem je mee naar mijn stamcafé.'

'Moet ik me netjes aankleden?'

Hij lachte. 'Volgens mij niet. Kun je biljarten?'

'Ja, maar zeg het alsjeblieft tegen niemand.'

Na het werk nam hij haar mee naar Mike's Bar, waar ze pizza aten en een partijtje biljartten. Hij stelde haar voor aan Adam. 'Gabby Smith, mijn collega.'

Adam keek haar met onverholen bewondering aan, net als veel andere mannelijke cafébezoekers, waardoor Bill ineens besefte hoe mooi ze was. Toen ze naar huis reden keek hij haar even van opzij aan en stelde hij de vraag die hem al geruime tijd dwarszat.

'Neem ik nu de tijd van iemand anders in?'

'Hmmm?' Ze keek hem niet-begrijpend aan. 'Sorry?'

'Heb je een vriend, bedoel ik.'

Ze schudde haar hoofd. 'Op dit moment niet.' Sinds ze meespeelde in Manhattan had ze eigenlijk geen afspraakjes meer gehad. Ze had er geen tijd voor en bovendien was ze niemand tegengekomen die ze aantrekkelijk vond.

'Ik vroeg me af waarom zo'n mooie meid als jij nog ongebonden bent.' Het klonk banaal, maar toch wilde hij het weten.

'Ik weet het niet... Misschien omdat ik te hard werk, of omdat ik niet voor mijn afkomst wil uitkomen. Ik heb er eigenlijk nooit over nagedacht. Daar heb ik gewoon geen tijd voor.'

'Dat is geen excuus. Hoe oud ben je?'

'Vijfentwintig.' Ze was jarig geweest toen ze in New York waren, maar dat wist niemand. Ze had het stilletjes bij haar ouders thuis gevierd. 'En jij?'

'Tussen de drieëndertig en de negentig.'

'Ik dacht dat je jonger was.'

Hij lachte. 'Is dat een compliment of een belediging?'

'Allebei misschien,' grinnikte ze. 'Je ziet er op het scherm in ieder geval jonger uit dan drieëndertig.'

'Niet na afloop van het proces.'

'Maak je daar nou maar geen zorgen over.'

'Zou jij je geen zorgen maken als je in mijn schoenen stond?'

'Ja, natuurlijk. Maar ik weet gewoon dat alles goed komt.'

'Ook als het zo is...' Zijn gezicht betrok. 'Ik kom niet terug bij Manhattan.'

'Dat weet je nog niet, Bill.'

'Wechsler wil me niet terug, en daar kan ik inkomen. Ik heb hem behoorlijk in de problemen gebracht.'

'Mel is fatsoenlijk genoeg om je alleen te ontslaan als het echt niet anders kan.'

'In Mels plaats had ik het meteen al gedaan.'

'Dan is het maar goed dat jij Mel niet bent.'

Hij keek haar glimlachend aan en vroeg zich af hoe hij al die tijd zo blind kon zijn geweest. Natuurlijk kwam het door zijn obsessie met Sandy, en dat probeerde hij haar ook uit te leggen toen ze bij haar thuis een glas wijn dronken. Het was er schoon en opgeruimd, zonder een spoor van hun etentje gisteravond. Zou ze toch een dienstmeisje hebben? Hij durfde het niet te vragen. Zoals ze de wijn inschonk, hapjes serveerde, en alles achter zich opruimde, het ging allemaal even ordelijk en georganiseerd.

'Je bent een wonderbaarlijke vrouw, Gabrielle.' Zelfs haar naam vond hij mooi.

'Doe niet zo raar. Hoezo?'

'Omdat je je leven, je carrière en zelfs je huis op orde hebt. Mij lukt het nauwelijks twee bij elkaar passende sokken te vinden en mijn hond op tijd eten te geven.'

'Wat voor hond heb je?' vroeg ze nieuwsgierig.

'Een sint-bernard. Bernie, heet hij. Een aartsluie hongerlap, maar ik ben aan hem verknocht.' Hij vertelde dat hij nieuwe woonruimte zocht voor zichzelf en zijn hond, omdat hij zo snel mogelijk wilde verhuizen na alles wat er was gebeurd. 'Heb je zin om dit weekend huizen te gaan kijken? Daarna kunnen we repeteren, of uiteten gaan, of allebei...' Hij zweeg verlegen, maar ze keek hem glimlachend aan. Het was net een kind dat een nieuw vriendje had gevonden. Ze voelde zich geroerd en gevleid.

'Lijkt me leuk.' Ze had geen andere plannen en ze voelde zich prettig in zijn gezelschap.

Voordat hij die avond vertrok, kuste hij haar aarzelend, bang dat ze afwijzend zou reageren. Ze bleef in de deuropening staan en genoot van de sensaties die zijn aanraking teweegbracht. 'Welterusten,' fluisterde ze.

'Tot morgen. Zal ik je weer afhalen?' Teder liet hij zijn vingers langs haar gezicht glijden.

'Graag. Maar zul je dan niet genoeg van me krijgen?'

'Hou daar nou eens over op.' Hij wist dat hij niet genoeg van haar zou krijgen, voorlopig niet, misschien wel nooit.

Toen ze die avond in bed lag, moest ze steeds aan hem denken. Hij was zo anders nu, zo warm en open.

Toen hij haar de volgende ochtend kwam afhalen, lag er een langstelige roos met een wit lint eromheen op de passagiersstoel. 'Voor u, mademoiselle.' Hij hield de bloem voor haar op.

Met een blije glimlach nam ze hem aan. Wat een mooi begin van de dag.

'Je verwent me, Bill.' Ze durfde het bijna niet te geloven. Stel dat hij ineens weer dichtsloeg... Stel dat...

'Je hebt het verdiend. Je verdient nog veel meer, maar de bloemenwinkels zijn nog niet open. Deze komt uit de tuin van mijn buurman.'

'Dank je.' Ze keek hem met een warme glimlach aan. Hij kuste haar weer voordat ze uitstapte.

Die dag was het hectisch op de set. Er waren bezoekers, wat iedereen altijd nog nerveuzer maakte, maar omdat het vrienden waren van Mel, konden ze er weinig tegen doen. De lichttechnici leken trager dan anders, en toen tijdens een belangrijke scène een vliegtuig overvloog moesten ze weer opnieuw beginnen. Gabby was hondsmoe aan het eind van de dag en ze geeuwde toen Bill haar naar huis bracht.

'Ik zou best voor je willen koken, maar ik weet niet of ik zo lang wakker kan blijven.'

'Geeft niet. Ik moet toch naar huis om Bernie eten te geven.'

'Je moet ons toch een keer aan elkaar voorstellen.'

'Afgesproken,' zei Bill, toen ze uitstapte. 'Hé, je vergeet iets.'

'Wat dan?' vroeg ze, terwijl ze zich naar hem toe boog. Hij nam haar gezicht tussen zijn handen en kuste haar.

'Ik zal je vanavond missen.'

'Ik jou ook.' Gek eigenlijk. Ze had vijfentwintig jaar zonder hem geleefd, en nu kwam een avond zonder hem haar leeg voor.

Hij belde haar toen hij thuis was en de hond te eten had gegeven. Hij voelde zich niet meer op zijn gemak in de kleine woning. Hopelijk zou hij dat weekend iets anders vinden.

'Ik kom je morgen afhalen,' beloofde hij. 'Ben je niet bang dat er over ons gekletst gaat worden?'

'Wat kan het ze schelen? Ze hebben het veel te druk met hun eigen leven.'

'Ja, je zult wel gelijk hebben.' Het verbaasde haar dat ze ernaar verlangde hem morgenochtend weer te zien. Het leek wel alsof ze weer veertien was en zich erop verheugde die leuke jongen op school weer te zien. Maar Bill was meer dan een kalverliefde. Hij was boeiend, geestig, en hij kon ook heel serieus zijn. Ze hielden van dezelfde dingen, van de bergen, van surfen, zeilen en skiën. Ze had dat hele jaar nog niet geskied, want het was haar contractueel verboden.

Ze repeteerden in haar kleedkamer, en de opnames verliepen die dag verrassend goed. Elke scène stond er in drie takes op. De regisseur complimenteerde hen voordat ze gingen lunchen.

Sabina keek Bill en Gabby met samengeknepen ogen aan. 'En wat voeren jullie zoal uit na het werk? Repeteren?'

Gabby bloosde en Bill keek Sabina recht in de ogen. Soms ergerde hij zich groen en geel aan haar, vooral wanneer ze het op Gabby had gemunt, wat regelmatig het geval was. Hij vermoedde dat ze jaloers was op Gabby, die jong genoeg was om haar dochter te kunnen zijn.

'Inderdaad, ja.'

'Kijk eens aan... Nou ja, de mooiste romances beginnen soms met haatgevoelens. Hebben onze jonkies het bijgelegd?'

'Ga iemand van je eigen leeftijd pesten, Sabina.' Met zijn arm om Gabby heen geslagen liepen ze samen naar haar kleedkamer.

'Ik krijg soms wat van dat mens,' mopperde hij.

'Ze moet af en toe gewoon haar nagels even scherpen.'

'Mij best, maar niet op mijn rug of op die van jou.' Hij pakte een flesje frisdrank en draaide zich weer naar haar om. Ze zag er prachtig uit. De exclusieve kleding van François Brac paste perfect bij haar, maar ze haalde haar schouders op toen hij het zei.

'Ze doen me te veel aan mijn moeder denken.'

'Dat kan alleen maar meevallen als ze er dan net zo uitziet als jij, prinses.' Die laatste toevoeging klonk nu liefdevol en zonder enig sarcasme.

Gabby ging zuchtend in een gemakkelijke stoel zitten. Ze was moe. Ze hadden die week hard gewerkt, en ze was blij dat het vrijdag was.

De volgende ochtend gingen ze samen vier appartementen en een huis bekijken. De appartementen waren geen van alle naar zijn zin. Het huis werd per maand verhuurd en hij mocht zijn hond meenemen, dus hij nam het.

'Voorlopig lijkt me dit de beste oplossing,' zei hij schouderophalend toen ze bij Mike's Bar wat gingen eten voordat ze teruggingen naar Gabby's huis om te repeteren. 'Ik kan geen definitieve plannen maken als ik niet weet of ik hier over drie maanden nog zal zijn.' Hij moest onder ogen zien dat hij misschien niet werd vrijgesproken en in de gevangenis terecht zou komen. Die gedachte maakte hem doodsbang, en ook vroeg hij zich af of het wel eerlijk was Gabby in zijn leven te betrekken. Na het eten bracht hij het ter sprake.

'Ik ben een grote meid, Bill. Ik kan wel voor mezelf zorgen. Natuurlijk weet ik wat je te wachten kan staan. Maar ik weet ook dat je onschuldig bent. Dat wist ik al vanaf het begin.'

'Jouw vertrouwen in mij betekent heel veel voor me.'

Ze keek hem met een tedere glimlach aan. 'Dat heb je verdiend, zoals ik al zei.'

Bij haar thuis namen ze de tekst voor twee scènes door, maar Gabby kon zich niet concentreren. 'Sorry, Bill... Ik zal wel te moe zijn.'

'Kom eens hier.' Hij trok haar naast zich op de bank. 'Wat ben je toch een dappere meid...'

'Waarom zeg je dat?'

'Omdat je de confrontatie aangaat met alles en iedereen om je heen. Ik bewonder je, Gabrielle.' Hij meende het oprecht. De scripts waren vergeten toen hij haar lang en innig kuste. Ze was buiten adem toen ze zich ten slotte van hem losmaakte.

'Staat dat ook in het script?' vroeg ze zacht.

'We laten het erin schrijven,' fluisterde hij. 'Volgens mij werkt het uitstekend.'

'Volgens mij ook.'

Hij kuste haar opnieuw. Het volgende moment lag ze in zijn armen terwijl ze haar handen onder zijn shirt liet glijden en hij haar jonge, strakke lichaam voelde.

'Ik verlang naar je... Ik verlang zo verschrikkelijk naar je... Maar ik wil je leven niet verpesten...'

'Dat zal niet gebeuren.' Ze had nooit een man ontmoet tot wie ze zich zo aangetrokken voelde, ook al waren ze nog maar korte tijd samen. Maar ze weigerde zich zorgen te maken over de toekomst. Die viel toch niet te voorspellen. 'Ik hou van je...' Onwillekeurig waren de woorden haar ontglipt, en hij keek verbaasd naar haar op terwijl haar tengere lichaam op het zijne rustte.

'Ik hou ook van jou, Gabrielle... Ik hou zoveel van je dat ik je liever nooit had ontmoet om je veel verdriet te besparen, maar ik weet niet hoe ik het terug moet draaien.'

Nu kuste zij hem zo hartstochtelijk dat hij haar naar de slaapkamer droeg en op bed legde. Behoedzaam en teder, alsof ze een kind was, trok hij haar spijkerbroek en bloes uit. Ze keek naar zijn magnifieke lichaam toen hij zichzelf uitkleedde. Daarna lagen ze in elkaars armen en vergaten ze alles, behalve de liefde voor elkaar die was opgebloeid uit verdriet, pijn en teleurstelling.

Na hun liefdesspel bleven ze naast elkaar op bed liggen. Bill voelde zich gelukkiger dan ooit. 'Waar ben je al die tijd geweest?' fluisterde hij, terwijl ze zich in zijn armen nestelde en in slaap viel. Glimlachend keek hij op haar neer en streelde het lange, zijdeachtige donkere haar dat hem ooit aan Sandy had herinnerd. Maar nu niet meer. Nu was zij de enige vrouw van wie hij hield.

29

'Denk je dat ze een verhouding hebben?' vroeg Zack die ochtend aan Jane.

'Bill en Gabrielle? Het zou me niets verbazen, ook al zit hij in de rats vanwege de rechtszaak en is hij bang voor een vaste relatie. Maar volgens mij is er iets tussen die twee dat sterker is. Weet je, zelfs toen hij haar niet zag staan, had ik al het gevoel dat ze voor elkaar bestemd waren.'

Zack boog zich naar haar toe en kuste haar. 'Wat een heerlijke vrouw ben je toch. En nog helderziend ook.'

Ze zaten bij het zwembad te ontbijten. Alexandra en Alyssa waren dit weekend bij hun vader. Raar dat ze nog maar zelden aan Jack dacht. Hij was een volslagen vreemde voor haar geworden. Na de scheiding had ze hem maar één keer gezien, en hij had toen een verbitterde en overspannen indruk gemaakt.

'Wat wil je tijdens het zomerreces gaan doen?' vroeg Zack.

'Ik heb er nog niet over nagedacht. Alyssa gaat naar het zomerkamp en Jason en Alex hebben een vakantiebaantje. Jason gaat op een ranch in Montana werken en Alex in het kamp waar Alyssa naartoe gaat.'

'Heb je zin om twee maanden met mij naar Europa te gaan?'

Jane keek hem blij verrast aan. Ze was nog nooit in Europa geweest. 'Nou en of!'

'Zuid-Frankrijk, een paar weken in Italië en Oostenrijk... Misschien zelfs het muziekfestival in Salzburg. Wat vind je ervan, liefste?' Toen hij zag hoe stralend ze hem aankeek, boog hij zich naar haar toe en kuste haar hals. Hij zei niets over zijn vroegere reisjes naar Griekenland met zijn homoseksuele vrienden. Dat deel van zijn leven behoorde tot het verleden en was afgesloten.

'Het lijkt me fantastisch.'

'Dan ga ik de reis voorbereiden. Wat dacht je van Ierland? Of Zwitserland?' Hij was net zo enthousiast als zij. 'En Spanje natuurlijk!' Opgewonden begonnen ze plannen en lijstjes te maken.

'Weet je, ik vind het best leuk om veertig te zijn,' zei ze grijnzend. 'Zo'n heerlijk leven als nu heb ik nog nooit gehad.'

'Zo mag ik het horen.' Hij zag er gelukkig uit. Om haar te verrassen had hij een minkjas bij François Brac voor haar besteld. Hij wilde hem aan haar geven als ze weer terug waren.

'Vind je ook niet dat Sabina de laatste tijd nogal chagrijnig is?'

'Ze is gewoon moe. We zijn allemaal aan vakantie toe.' Hij had gelijk. Maar eerst moesten ze nog zes weken draaien.

Diezelfde ochtend lag Sabina naast Mel bij het zwembad. Ze had zich nog nooit zo moe gevoeld. Ook bij hen was de zomervakantie ter sprake gekomen. Sabina moest drie weken naar Parijs om met François Brac aan haar garderobe voor het volgende seizoen te werken, maar daarna was ze vrij. Mel had voorgesteld haar in Europa te ontmoeten.

'Kun je deze keer niet meegaan naar Parijs?' vroeg ze met een pruilmondje.

Hij kuste haar vingertoppen, het puntje van haar neus en drukte toen zijn lippen op de hare. 'Ik wou dat het kon, lieverd. Je weet hoe druk ik het heb voordat de uitzendingen beginnen. Maar ik kom zo snel als ik kan. Wat dacht je van een paar weken in Cannes?' Hij vond het altijd heerlijk in het Carlton.

'Wat moet ik in mijn eentje in Parijs?' mokte ze.

'Hopelijk ga je me vooral verschrikkelijk missen.'

Ze voelden zich nog steeds prettig in hun relatie. Sabina deed wat ze wilde en hij gaf haar er alle ruimte voor. Een paar keer was ze in het weekend in haar eentje op stap geweest, en hij had nooit gevraagd waarheen. Het zat hem wel een beetje dwars, maar zo was ze nu eenmaal en dat aanvaardde hij. Hij accepteerde haar zoals ze was, al ergerde hij zich aan haar nukkige buien, zoals nu. Het zou wel met vermoeidheid te maken hebben. Daar hadden ze allemaal last van, hijzelf ook. Het was een gigantisch karwei om zo'n serie van de grond te krijgen. Nu had hij het druk met de publiciteit voor het najaar. Hij was van plan een groot gala te organiseren op de avond dat de special werd uitgezonden. Bovendien maakte hij zich zorgen dat Bill Warwick de cel in moest. 'Volgens mij slaapt hij met Gabriella,' had Sabina botweg gezegd.

'Wie weet zal het hem goed doen. Misschien zijn ze verliefd op elkaar,' had hij glimlachend geantwoord.

'Goed, waar gaan we in Europa naartoe?'

'Ik dacht aan Cannes. En misschien een weekje Venetië?'

'Lijkt me heerlijk.' Ze trok haar zonnehoed over haar voorhoofd en keek hem met haar groene ogen glimlachend aan. 'Je bent heel goed voor me, meneer Wechsler.'

'O ja?' Vanachter zijn krant haalde hij een klein doosje tevoorschijn. Aan de verpakking zag ze dat het van Bulgari kwam.

'Wat is dat?' vroeg ze nieuwsgierig.

'Dat zal de krantenjongen wel voor je hebben achtergelaten. Kijk maar gauw.'

Ze gooide de hoed naast zich neer en maakte het pakje open. Mel wist haar altijd weer te verrassen met zijn cadeaus. Deze keer was het een prachtige ring met smaragden. Breed grijnzend liet ze hem aan haar perfect gemanicuurde vinger glijden. Ze verzorgde zichzelf goed, want ze was een ster, en dat vergat ze geen moment. En Mel evenmin.

'Hij is schitterend, Mel.'

'Hij deed me aan je ogen denken.'

Ze bedankte hem met een innige kus. Daarna liepen ze langzaam naar binnen, zij in haar witte bikini en met de dure ring aan haar vinger, hij in zijn badjas. Het duurde heel lang voordat ze weer naar buiten kwamen.

30

Op de laatste dag was iedereen gespannen terwijl de slotscène werd opgenomen. Het was de scène die Mel had geschreven voor het geval dat Bill niet zou terugkomen. Het was een confrontatie tussen hem en Gabrielle, waarbij hij door haar vriend werd doodgeschoten. De laatste beelden waren die van Sabina toen ze hoorde dat haar zoon was vermoord. Het was een indrukwekkende scène en iedereen stond ademloos toe te kijken. Toen er 'Print' werd geroepen, stond Bill met een grimmig gezicht op.

Iedereen zweeg eerbiedig. Bill keek om zich heen alsof hij al afscheid had genomen. De tranen op Gabby's wangen waren echt, en zelfs Sabina wist niets te zeggen. Zack legde zijn hand op Bills arm toen hij wilde weglopen.

'Maak je geen zorgen, Bill, deze opname zullen ze nooit hoeven uit te zenden.'

Bill wilde hem bedanken, maar hij kon geen woord uitbrengen. De cast verdrong zich om hem heen en Gabby sloeg huilend haar armen om zijn hals. Het was voor iedereen een moeilijke dag. De laatste dag van het eerste seizoen. Ze hadden nu twee maanden vakantie.

De sfeer werd wat relaxter bij de uitgebreide lunch die Mel voor het hele gezelschap had besteld.

Gabrielle snoot haar neus, en Jane sloeg haar arm om haar heen. 'Ontspan je nu maar, het is voorbij.' Dat gold voor de slotscène, maar niet voor Bills problemen, zoals ze allemaal beseften. Over negen dagen moest hij voor de rechtbank verschijnen en hij zag er als een berg tegen op, net als Gabby. Ze had haar vakantieplannen op de lange baan geschoven omdat ze bij hem wilde blijven. Morgen gingen ze samen een paar dagen naar Lake Tahoe, daarna moesten ze terug voor besprekingen met Bills advocaten.

Jane en Zack gingen volgende week naar Rome en Venetië, daarna een maand naar de Franse Rivièra, vervolgens een paar dagen naar Parijs, en voordat ze naar huis vlogen zouden ze een week in Londen doorbrengen. Sabina vertrok naar Parijs voor haar kledingsessies met François Brac. Iedereen praatte opgewonden over de vakantie.

'Het lijkt wel de laatste schooldag,' zei Gabby. Bill keek haar glimlachend aan. Tegen de tijd dat ze samen de set verlieten, had iedereen hem de hand geschud, hem sterkte gewenst of hem een hart onder de riem gestoken. Ze vormden nu echt een familie.

Mel had hem even apart genomen. 'Als je advocaten me als getuige willen oproepen, dan zal ik er zijn.' Hij had het hun al laten weten, maar hij wilde dat Bill het ook wist. 'We duimen allemaal voor je, jongen.'

Maar Bill wist nog steeds niet of hij zijn baan nog had. Iedereen had een nieuw contract gekregen, behalve hij. Maar daar kon hij zich nu niet druk om maken. Hij had wel wat anders aan zijn hoofd. Het proces kwam steeds dichterbij. Hij had overwogen zijn ouders te bellen, want die zouden inmiddels ook wel op de hoogte zijn. Aan de andere kant hadden ze ook geen contact met hem opgenomen, en eigenlijk wilde hij liever niet met hen praten. 'Heb jij nog vakantieplannen?' vroeg Zack aan Gabrielle, terwijl ze aan de loempia's en de bami van Chinois zaten. Er waren ook pizza's van Spago.

'Voorlopig niet.'

Zack knikte begrijpend en keek even naar Jane. Allebei verheugden ze zich op hun reis. Dit weekend waren haar dochters nog thuis, maar maandag gingen die naar het zomerkamp. 'Ik zal je ons reisschema geven, dan kun je ons bellen als... als het voorbij is.'

Bill liep op hen af en legde zijn arm om Gabby's schouders. 'We bellen je, Zack...' En vervolgens: 'Ik hoop dat ik jullie volgend seizoen terugzie... Jullie allemaal.'

Voordat hij vertrok, haalde hij zijn kleedkamer leeg. Hij had tenslotte geen reden om aan te nemen dat hij hier terugkwam. Gabby hielp hem de koffer en de plastic tassen naar de auto te dragen, en ook de twee planten die ze hem had gegeven.

'Wat heeft het voor zin als je in augustus alles weer terug moet sjouwen?' zei ze.

'Ik zou niets liever willen.'

Nadat ze van iedereen afscheid hadden genomen, leek het eerder alsof ze hun ouderlijk huis achter zich lieten dan hun werk voor het zomerreces. Mel had een toespraakje gehouden waarin hij iedereen een prettige vakantie toewenste en toespelingen maakte op de verrassingen die de nieuwe scripts voor hen in petto hadden.

'Hopelijk verrast hij me niet door me de serie uit te schrijven,' fluisterde Jane. Dat had ze al eens meegemaakt in Verborgen verdriet en ze was doodsbang dat het opnieuw zou gebeuren. Ze was zielsveel van deze serie en van haar collega's gaan houden.

'Uitgesloten,' zei Zack, die vond dat ze een veel betere actrice was dan Sabina.

'Klaar voor de reis?' vroeg Gabby, toen Bill haar naar huis bracht. 'Ik heb alles al ingepakt.'

'Bijna,' zei hij glimlachend. De pijn van het afscheid begon al minder te worden. Hij verheugde zich op een paar rustige dagen met haar in de bergen. Ze hadden een appartement aan Lake Tahoe gehuurd, waar ze konden vissen, wandelen en van elkaar genieten. Ze hadden even rust nodig, zeker met het oog op wat hun te wachten stond. Het viel niet te voorspellen hoe het zou aflopen. Zijn advocaten waren optimistisch, maar ze konden niets beloven.

'Zullen we vanavond naar mijn huis gaan, Gab?'

'Oké.' Haar bagage stond al klaar in de gang, naast haar hengel, bergschoenen, en een slaapzak voor als ze de nacht onder de blote hemel wilden doorbrengen.

'Weet u zeker dat u de juiste uitrusting hebt meegenomen, mevrouw Smith? Zijn bergschoenen wel geschikt voor het bal?'

'Reken maar. Zeker voor de quadrille,' zei ze grijnzend. Ze hield van het buitenleven, en hij gelukkig ook. Terwijl ze naar zijn huis reden, vertelde ze dat ze in haar studententijd een trektocht door Wyoming had gemaakt die ze nooit zou vergeten, vooral niet omdat hun gids een beer had neergeschoten.

'Dat hoef je van mij dus niet te verwachten,' zei hij lachend. 'Als ik een beer tegenkom, ga ik er als de sodemieter vandoor, met jou onder mijn arm.'

Ze vertelde ook dat ze twee jaar geleden de stroomversnellingen van de Colorado had getrotseerd en dat ze ooit naar Brazilië wilde om over de Amazone te varen.

'Voor iemand als jij zou het toppunt van opwinding een lunch in de Polo Lounge en een rekening bij Giorgio moeten zijn,' plaagde hij, blij dat het niet zo was. Ze ging liever met hem naar Lake Tahoe dan naar welke Hollywoodparty ook.

De volgende ochtend om vijf uur begonnen ze aan de twaalf uur durende rit in noordelijke richting. Tegen het middaguur stopten ze even om snel iets te eten, en om halfvijf arriveerden ze in de heldere berglucht van Lake Tahoe. Gabby zag eruit als een uitgelaten kind toen ze met gespreide armen om zich heen keek. Het appartement was comfortabel ingericht en bood meer dan genoeg privacy.

Nadat ze een duik in het meer hadden genomen, gingen ze naar een steakrestaurant in Truckee dat Bill kende. Daarna maakten ze een lange wandeling.

'Ik heb me nog nooit zo gelukkig gevoeld,' fluisterde ze toen ze terugliepen, maar Bills gedachten werden in beslag genomen door het proces dat steeds dichterbij kwam. Over twee weken zat hij misschien in de gevangenis... misschien wel voor jaren. Het was een ontnuchterende gedachte toen ze hand in hand naar hun appartement wandelden.

Hoe Gabby ook haar best deed het hem naar de zin te maken, ze zag steeds de angst in zijn ogen. Er was geen ontkomen meer aan. De volgende ochtend stond ze voor dag en dauw op om koffie te zetten en de kaneelbroodjes op te warmen die ze gisteren hadden gekocht.

'Vooruit, opstaan.' Ze kuste zijn oor, waarna hij haar met één oog aankeek.

'Waarom ben je in vredesnaam al op? Het is nog donker buiten.'

'We zouden toch gaan vissen?' Ze hadden de vorige dag een kleine boot gehuurd en ze had hun uitrusting al bij de deur klaargezet.

'Hoe laat is het?'

'Kwart over vijf.' Ze keek hem grijnzend aan. 'Je wilde toch vroeg op?'

Hij ging lachend rechtop zitten. 'Ja, hoor eens even... Je had me ook om drie uur kunnen wekken, dan hadden we die nietsvermoedende vissen in hun warme bedjes kunnen overvallen. Je neemt dit serieus, hè Gab?'

'Natuurlijk. In Wyoming stonden we elke ochtend om vier uur op om vis te vangen voor het ontbijt.' Ze reikte hem een warm kaneelbroodje en een beker koffie aan. Onder haar nachthemd had ze een spijkerbroek aangetrokken vanwege de kou.

'Charmante combinatie heb je aan. Van François Brac?'

'Nee, van Gabby Smith. Hoe is de koffie?'

'Lekker. Misschien neem ik je wel in dienst om thuis elke dag koffie voor me te zetten.' Eigenlijk had hij haar willen vragen bij hem te komen wonen toen hij ging verhuizen, maar hij had ervan afgezien. Het was niet eerlijk met haar te gaan samenwonen wanneer hij niet lang daarna de bak in zou draaien. De rechtszaak had zijn weerslag op alles wat hij deed, hoe hij ook zijn best deed er niet aan te denken, en hoe Gabby hem ook probeerde af te leiden.

Tegen de avond voelde hij zich meer ontspannen. Gabby had drie vissen gevangen en hij één. Ze hadden gepicknickt bij het meer en waren daarna gaan zwemmen. Die avond kookte ze voor hem in het appartement. Andere mensen probeerden ze zo veel mogelijk te vermijden, dus ze hadden allebei geen behoefte aan het nachtleven of de casino's. De volgende ochtend gingen ze opnieuw vissen en kwamen terug naar het appartement om te lunchen en te vrijen voordat ze terugreden naar Los Angeles.

'Ik vind het vreselijk om hier weg te gaan.' Ze keek weemoedig om zich heen.

'Ik ook. Misschien kunnen we over een paar weken terugkomen.'

Ze kreeg een ander idee toen ze hun spullen pakten. 'Heb je zin om met mij mee te gaan naar de oostkust?' Ze had er niet eerder over willen beginnen omdat hij al zoveel aan zijn hoofd had, maar dit leek haar een goed moment. Voor hem was het misschien iets om naar uit te kijken, en het was ook een teken dat ze vertrouwen had in hun toekomst.

'Om je ouders te bezoeken?' Ze knikte, en hij kreeg een brok in zijn keel.

'Misschien kunnen we beter even wachten.'

'Ze willen dat ik naar Newport kom, en ik heb beloofd dat ik het zou proberen. Maar eigenlijk wil ik naar Maine. Vrienden van mij hebben daar een huis waar ik elke zomer een paar weken gebruik van kan maken. Het ligt op een klein eiland, en het is heel primitief, maar ik vind het er heerlijk.'

'Je bent een echt natuurkind.' Ze was verknocht aan het buitenleven. Wat een verschil met Sandy en haar deprimerende verslavingen. 'Hoe komt het dat je zo'n buitenmens bent?'

'Het zal wel een afwijking zijn. Dat vinden mijn ouders tenminste.'

'Ik niet.' Hij trok haar op het bed en ritste haar spijkerbroek los. Opnieuw bedreven ze de liefde voordat ze aan de lange terugreis begonnen. Even na middernacht reden ze de oprit van zijn huis in. Ze hadden het gevoel dat ze weken waren weggeweest. Hij bracht hun bagage binnen, en Gabby besloot die nacht bij hem te blijven.

'Ik zet je morgen wel even thuis af voordat ik naar de bespreking met de advocaten ga.' Ineens zag hij er moedeloos uit.

'Mag ik mee?'

Hij keek haar verbaasd aan. 'Naar de advocaten?'

'Alsjeblieft... Ik wil erbij zijn.'

'Leuk zal het niet worden.' Dat was zacht uitgedrukt.

Ze liep naar hem toe en sloeg haar armen om zijn hals. 'Ik hou nu eenmaal van je, Bill Warwick. In voor- en tegenspoed. Zowel op vakantie als bij de advocaten.'

Hij kuste haar zonder iets te zeggen. Er stonden tranen in zijn ogen. Hij wilde haar er niet bij betrekken, maar hij had haar nu nodig, meer dan ze kon vermoeden.

31

Het advocatenkantoor Harrison & Goode zag er indrukwekkend uit. De inrichting was een combinatie van modern en antiek, met kostbare schilderijen aan de muren. De echtgenotes van de seniorpartners hadden er de beste binnenhuisarchitecten voor ingehuurd.

Gabby en Bill waren die ochtend eerst bij haar thuis langsgegaan zodat ze zich kon omkleden in de donkerblauwe hnnen jurk die haar moeder jaren geleden bij Bergdorf voor haar had gekocht.

'Weet je zeker dat je mee wilt?' had Bill nog gevraagd, maar ze antwoordde dat hij erover op moest houden en maar beter koffie kon gaan zetten.

Nu, terwijl ze in de ontvangstruimte zaten te wachten, was hij blij dat ze was meegekomen. Haar aanwezigheid gaf hem kracht.

Hij stelde haar aan de advocaten voor als Gabrielle Thornton-Smith, en ze protesteerde niet. Het was duidelijk dat haar naam indruk maakte. Stan Harrison zei zelfs dat hij haar vader kende, voordat hij haar voorstelde aan de strafpleiters die Bills verdediging op zich zouden nemen. Die waren zakelijk en goed voorbereid. Drie uur lang wezen ze hem op mogelijke valkuilen en verraderlijke vragen van de tegenpartij. Bill was uitgeput toen hij en Gabby tegen lunchtijd het kantoor verheten, waar ze de volgende dag terug werden verwacht. 'Jezus, mijn hoofd tolt van al dat juridische geleuter.' Hij zag er bleek en vermoeid uit.

Gabby, kalm en nuchter als altijd, stelde voor onderweg naar huis wat boodschappen te doen. 'Dan maak ik wat te eten en kun jij je even ontspannen.'

Hij keek haar liefdevol aan. 'Waaraan heb ik jou toch verdiend, Gab?'

'Gewoon pech, denk ik. Meisjes uit rijke families zijn nu eenmaal onuitstaanbaar.'

'Zeker als ze met voetvolk te maken krijgen.' Hij kneep even in haar billen toen ze bij de supermarkt uitstapten. 'Hou je op?' zei ze. 'Ooit heb ik je willen vermoorden toen je dat woord gebruikte.' Ze lachten allebei.

Maar het lachen verging hen toen ze de week daarop in het gerechtsgebouw arriveerden. De rechter die Bills zaak behandelde was volgens zijn advocaten strikt en rechtlijnig, maar dat kon zowel in hun voordeel als in hun nadeel werken. Misschien verfoeide hij Sandy's verslaving en de desastreuze gevolgen ervan.... Of misschien kon hij geen enkele sympathie voor Bill opbrengen. Het viel niet te voorspellen. Alles was in handen van de jury.

Gabrielle ging op de tweede rij zitten. Bill nam met zijn advocaten plaats in een van de beklaagdenbanken. De rechtszaal begon geleidelijk vol te lopen met nieuwsgierige toeschouwers en verslaggevers.

'Allen opstaan!' riep de gerechtsdienaar. 'Rechter MacNamara presideert!' Iedereen ging weer zitten. Gabby staarde naar Bill's achterhoofd en deed een schietgebedje.

Vervolgens werden de potentiële juryleden binnengeleid. Bill zag verbaasd dat het er minstens honderd waren. Zijn advocaten hadden twee dagen voor de selectie ingeschat. In groepen van twaalf werden ze binnengeleid, en zowel de officier van Justitie als de advocaat van de verdediging had het recht er twintig af te wijzen zonder nadere verklaring of motivatie.

De eerste man was een oudere Mexicaan die redelijk Engels sprak en verklaarde dat hij het proces goed zou kunnen volgen. Hij had geen strafblad en niemand in zijn familie was ooit bij drugs betrokken geweest. De tweede was een postbode die er nerveus en bleek uitzag. De verdediging wees hem af omdat zijn dochter drie jaar geleden aan een overdosis was overleden. Daarna volgden twee vrouwen. De eerste was een zwaar opgemaakte werkloze actrice, de andere een vrouw op leeftijd die nooit getrouwd was geweest. Daarna kwamen een jong meisje, een homoseksuele man, een vrouw die met een politieagent was getrouwd, en zo ging het de hele dag door. Sommige mensen werden onmiddellijk afgewezen, zoals de vrouw van de politieman door de advocaat van de verdediging, en de actrice en de homoseksuele man door de advocaat van het OM.

Gabby en Bill waren doodop toen ze die avond weggingen. De hele dag waren ze geconfronteerd met alle mogelijke variaties van het menselijke ras.

'Ik vroeg me steeds af of ze me zouden geloven of niet,' zei Bill. 'De vrouw van die politieman joeg me de stuipen op het lijf, maar zij is gelukkig weggestuurd.'

'Soms begreep ik helemaal niet waarom iemand werd afgewezen.'

'Ik ook niet. Laten we hopen dat ze weten wat ze aan het doen zijn.'

Die avond namen ze nog een duik in het zwembad voordat ze naar bed gingen. De nachtmerrie was begonnen en viel niet meer te stoppen.

De volgende dag begon hetzelfde proces opnieuw. Pas op de middag van de derde dag was de jury geselecteerd. Zeven vrouwen en vijf mannen, plus een reserve. Allemaal eenvoudige, gewone, onopvallende mensen. De bakker, de man van de garage of de vrouw van de winkel op de hoek. Bills leven lag nu in hun handen.

Gabby en Bill waren opgelucht toen ze weer naar huis konden. Geen van beiden had veel trek terwijl ze aan tafel zaten en in de salade prikten die Gabby had klaargemaakt. Bill was prikkelbaar en gespannen.

'Zullen we vanavond naar de film gaan?' vroeg ze behoedzaam. Hij had dringend wat afleiding nodig.

'Ik sta terecht wegens de moord op mijn vrouw. Meer drama heb ik nu even niet nodig.'

'We kunnen ook naar een leuke film gaan.'

'Ik ben niet in de stemming.'

Dat was begrijpelijk, maar ze wilde hem graag helpen. 'Zullen we dan bij Mike's gaan biljarten?'

'Morgen misschien, Gab... Ik ben zo moe dat ik geen poot meer kan verzetten.'

'Wil je liever dat ik naar huis ga zodat je een beetje tot jezelf kunt komen?'

Hij schudde zijn hoofd en pakte haar hand. 'Nee, maar ik kan me voorstellen dat je even van me bevrijd wilt zijn. Ik weet dat ik geen aangenaam gezelschap ben, maar dat komt doordat ik kapot ben van de zenuwen.'

'Dacht je dat ik dat niet begreep?' Ze boog zich naar hem toe en kuste hem. 'Ik wil je alleen niet nog nerveuzer maken.'

'Dat doe je niet. Jij bent de enige die me hier doorheen kan helpen.'

Ze bleef af en toe 's nachts bij hem, maar meestal sliep ze thuis op advies van Bills advocaten.

Op de dag dat het proces begon, schilderde de advocaat van het OM de zaak af als een zinloze moord op een mooi jong meisje dat aan een echtgenoot was geketend die werd gedreven door woede en haat omdat ze al zijn geld aan drugs uitgaf, en die wanhopig probeerde van haar af te komen.

Het was moeilijk Bill in dit portret te herkennen. Hij luisterde angstig toe en was ervan overtuigd dat de jury direct zou geloven dat hij een moordzuchtig monster was. Bills haat jegens zijn vrouw culmineerde volgens de advocaat van het OM uiteindelijk in een wanhoopsdaad toen hij de rol in Manhattan kreeg en besefte dat ze zijn nieuwe carrière zou ruïneren.

Aan het eind van de tweede dag dat het OM de aanklacht mocht motiveren, was Bill ziek van angst, en konden de geruststellende woorden van zijn advocaten dat hun kant van het verhaal nog moest komen hem niet kalmeren. Het OM had weinig getuigen, behalve een paar collega's uit Sandy's tv-serie, die verklaarden dat ze een leuke meid en een goede collega was geweest.

Bill was geschokt toen hij Sandy's agent in de getuigenbank hoorde zeggen dat hij zich altijd tegen haar huwelijk met Bill had verzet. Volgens hem werd daardoor de druk op haar zo groot dat ze naar verslavende middelen had gegrepen.

'Klootzak...' mompelde Bill. De advocaat naast hem legde zijn hand op zijn arm en herinnerde hem eraan dat de juryleden naar hem keken.

Die vrijdagmiddag, toen de tegenpartij alles in de strijd had gegooid, hingen er fotografen buiten de rechtszaal rond. Ze maakten foto's van Gabrielle en Bill toen ze naar buiten kwamen, duwden hun camera's en microfoons in zijn gezicht, maar ze kregen geen antwoord op hun vragen.

Op zaterdagochtend, terwijl Bill een langdurige bespreking had met zijn advocaten, deed Gabby wat boodschappen voor hen allebei, en ging daarna terug naar zijn huis om de lunch klaar te maken, de hond eten te geven, en een telefoontje van Mel Wechsler aan te nemen, die wilde weten hoe het ging. Het scheen hem niet te verbazen haar bij Bill thuis aan te treffen. Hij wist altijd alles over zijn acteurs, en bovendien hadden ze geen geheim gemaakt van hun verhouding.

'Ik weet het niet, Mel,' antwoordde Gabby. 'Alles wordt zo eenzijdig en vertekend voorgesteld. Het is echt afschuwelijk om aan te horen. Zijn advocaten zeggen dat hij volgende week zijn kant van het verhaal mag laten horen, en hij zal ook in de getuigenbank plaatsnemen, maar het is allemaal heel angstaanjagend.'

'Dat wil ik geloven.' Hij herinnerde haar eraan dat hij graag als getuige voor Bill wilde optreden, en Bills advocaten waren vastbesloten hem aan zijn belofte te houden. 'Ik ben de hele week hier, dus ze moeten me maar laten weten wanneer ik moet opdraven.'

'Bill zal het fijn vinden dat je hebt gebeld, Mel.'

En dat bleek ook toen Bill die dag vermoeid thuiskwam. Binnen een week was hij zeven pond afgevallen, en Gabby vijf.

'Ze willen Mel maandag als getuige oproepen.'

Na de lunch belde hij hem zelf om te zeggen in welke rechtszaal hij moest verschijnen. Mel beloofde hem er te zijn.

De rest van het weekend kon hem niet lang genoeg duren, en tegelijkertijd niet kort genoeg zodat alles sneller voorbij zou zijn.

Toen hij en Gabby die maandag in de rechtszaal arriveerden, stond Mel met zijn advocaten te praten. Hij werd als eerste getuige opgeroepen.

'Had u de indruk dat de heer Warwick ergens kwaad over was?'

'Nee. Ik had de indruk dat hij een rustige, hardwerkende jongen was.'

'Klaagde hij ooit over zijn vrouw?'

'Nee.'

'Praatte hij wel eens over haar?'

'Nee.'

'Wist u dat hij getrouwd was?'

'Nee.'

Mel zei het zonder met zijn ogen te knipperen, en Bill vroeg zich af of hij zou zeggen dat hij was bedrogen. Maar Mel liet hem niet in de steek. Hij was hier om hem te helpen.

'Vond u dat niet een beetje vreemd?'

'Nee, in de tv- en filmwereld komt het geregeld voor. Veel acteurs en actrices houden hun burgerlijke status geheim als het hun imago van vrijgezel kan aantasten.'

'Was dat ook het geval bij de heer Warwick, of denkt u dat hij zich voor zijn vrouw schaamde en bang was dat ze zijn carrière zou verwoesten omdat ze meerdere malen was opgepakt wegens...'

'Protest, edelachtbare! Beïnvloeding van de getuige!' riep een van Bills advocaten. Het protest werd aanvaard.

'Laat ik het anders formuleren. Was het voor de carrière van de heer Warwick belangrijk dat hij de schijn wekte vrijgezel te zijn?'

'Dat zou uiteindelijk hebben gekund.'

'Waarom?'

'Omdat hij volgend jaar een heel grote ster gaat worden wanneer de serie de lucht ingaat.'

'Zou een verslaafde echtgenote hem daarbij in de weg kunnen staan?'

'Protest!'

'Afgewezen. Beantwoord de vraag, meneer Wechsler.'

'Mogelijk, maar ik geloof niet...'

'Dank u.'

Bill sloot zijn ogen. Er was geen hoop meer. Hij werd neergezet als iemand die zijn vrouw haatte en tegen elke prijs van haar af wilde om zijn carrière veilig te stellen.

Bills agent was de volgende die in de getuigenbank plaatsnam. Mel ging naast Gabby zitten en drukte even haar hand.

'Had u de indruk dat de heer Warwick van zijn vrouw hield?' vroeg Bills advocaat.

De tegenpartij protesteerde onmiddellijk. 'Speculatie, edelachtbare.'

'Protest aanvaard. Formuleert u de vraag anders.'

Rechter MacNamara ergerde zich. Hij kon geen enkel geduld opbrengen voor decadente, over het paard getilde filmsterren, maar waar het om draaide was hoe de juryleden erover dachten, en van hun gezichten viel niets af te lezen.

'Heeft de heer Warwick u ooit gezegd dat hij van zijn vrouw hield?'

'Vaak zelfs. Hij was gek op haar en heeft me dat ook regelmatig gezegd.'

'Was haar drugsverslaving een probleem voor hem?'

'Natuurlijk. Hij was dag en nacht ongerust over haar. Hij probeerde haar naar een ontwenningskliniek te krijgen, maar dat wilde ze niet.'

'Had u de indruk dat hij kwaad op haar was?'

'Nee. Nooit.'

'Had hij naar uw gevoel het idee dat zijn carrière door haar werd bedreigd?'

'Nee. Ik heb steeds tegen hem gezegd dat hij van haar af moest, dat ze hem kapot zou maken, maar hij wilde het gewoon niet horen. Hij was er altijd voor haar, hij hoopte dat ze af zou kicken. Zelfs toen hij voor tv-opnames in New York was, belde hij me elke dag om te vragen waar ze was en hoe het met haar ging.'

'En hoe ging het met haar?'

'Dat zou ik niet weten. Niemand wist waar ze was. Voordat hij naar New York ging, was ze zo'n beetje in het drugcircuit verdwenen. Tegen die tijd leefden ze al gescheiden.'

'Heeft hij haar gezien toen hij terugkwam?'

'Dat weet ik niet. Dat heeft hij me niet verteld.'

'Had u de indruk dat hij van haar af wilde?'

'Nee, nou ja, ik geloof wel dat hij van haar wilde scheiden, maar ze was er zo slecht aan toe dat hij het niet heeft doorgezet.'

'Hebt u de heer Warwick ooit driftig zien worden?'

'Nee.'

'Hebt u hem ooit iemand horen bedreigen?'

'Nooit.'

'Dank u wel.'

De advocaat van de tegenpartij nam het over, maar die wist Harry's verklaring niet aan het wankelen te krijgen. Bill glimlachte naar Harry toen hij de getuigenbank verliet. Hij was fantastisch.

Het duurde drie dagen voordat alle getuigen waren gehoord, onder wie Sandy's ouders, die nog steeds niet over de schok heen waren. Het was duidelijk dat ze de levensstijl van hun dochter niet goedkeurden en dat ze haar al lang geleden hadden opgegeven. Ze spraken over een moeilijke jeugd van een onhandelbaar meisje dat in haar tienerjaren verscheidene keren van huis was weggelopen. Ze had zich al met drugs ingelaten voordat ze Bill ontmoette, en waarschijnlijk was de druk van haar tv-carrière haar te veel geworden.

Halverwege het proces was Bill door zijn eigen ouders gebeld. Zijn vader klonk teleurgesteld en beschuldigend, zijn moeder moest voortdurend huilen. Ze boden niet aan naar hem toe te komen, en na afloop van het gesprek wist Bill niet eens of ze in zijn onschuld geloofden. Maar het ergste moest nog komen. Dat was de dag waarop Bill zelf in de getuigenbank plaatsnam. Ze stelden hem precies de vragen die hij zo had gevreesd, en ze probeerden hem in zijn relatie met Sandy liefdeloos en zelfzuchtig naar voren te laten komen. Ze probeerden zijn woede uit te lokken door haar als een sloerie af te schilderen en de schijn te wekken dat hij alleen met haar was getrouwd om werk te krijgen, en haar vervolgens te dumpen toen hij een grote rol in Manhattan kreeg. Hij werd door en door getergd, totdat hij in snikken uitbarstte en hij zijn gezicht in zijn handen verborg. Toen hij weer bij machte was iets uit te brengen klonk zijn stem schor van verdriet en vernedering. 'Begrijpt u het dan niet?...'

De krantentekenaars waren verwoed aan het schetsen. Het werd het portret van een man die zich blootgaf tot op zijn ziel, een man die van Sandy had gehouden.

'Ik hield van haar!'

'Er is wel vaker uit liefde gedood, meneer Warwick,' klonk het genadeloos. Maar de verdediging had protest aangetekend en op schorsing aangedrongen, zodat Bill zichzelf weer meester kon worden. Maar diezelfde middag stortte hij opnieuw in.

Gabby keek naar de juryleden en hoopte vurig dat ze met hem mee zouden voelen, maar hun gezichten bleven uitdrukkingsloos.

Op vrijdagochtend gaf de rechter instructies aan de jury. Als hun oordeel luidde dat Bill schuldig was aan de moord op zijn vrouw, dan moesten ze daar unaniem van overtuigd zijn zonder ook maar het geringste spoor van twijfel. Hun oordeel moest gebaseerd zijn op de getuigenverklaringen en op de feiten die door beide partijen waren gepresenteerd. Indien Bill Warwick schuldig werd bevonden, zou de rechter over dertig dagen vonnis wijzen.

De zitting werd geschorst en de jury trok zich terug. Het kon dagen duren voordat ze tot een oordeel kwamen.

Bill stond in de gang bij zijn advocaten, terwijl Gabby op afstand bleef. Er was niemand bij wie ze terechtkon. Ineens miste ze Jane, en Zack, en Mel. Konden die nu maar hier zijn.

Het verdedigingsteam was aan het overleggen, maar Bill nam er geen deel aan. Hij kon alleen maar aan de uitspraak denken.

Ineens kwam de gerechtsdienaar naar buiten en hij verzocht iedereen weer naar binnen te gaan. De juryleden waren tot een oordeel gekomen.

Bills advocaten keken elkaar bezorgd aan. De jury had minder dan een uur beraadslaagd, en dat was een slecht teken. Het wees er meestal op dat er geen twijfel bestond aan de schuld van de beklaagde.

'De zitting is hervat. Allen opstaan.' De rechter kwam binnen en knoopte zijn toga dicht terwijl hij ging zitten. Bill klampte zich aan zijn stoelleuning vast toen de juryleden hun plaats innamen. Hun gezichten waren nog steeds uitdrukkingsloze maskers.

Gabby voelde tranen in haar ogen branden. Ineens besefte ze ten volle wat er ging gebeuren. Als hij schuldig werd bevonden, zou hij hier en nu worden weggeleid... Voor Bill en haar was het dan voor heel lang voorbij...

Hij kon wel tot elf jaar gevangenisstraf worden veroordeeld.

'Dames en heren van de jury, bent u tot een eensluidend oordeel gekomen?'

Gabby was die formele taal gaan haten, allemaal woorden die niets voor hen betekenden, maar waarvan wel Bills leven afhing.

'Ja, edelachtbare.'

'Wilt u uw oordeel uitspreken?' Bill was spierwit terwijl hij naar de jury keek.

'Wij achten de beklaagde niet schuldig, edelachtbare.'

De advocaten van de verdediging grijnsden en Bill was perplex. De rechter boog zich naar hem toe.

'U bent vrij, meneer Warwick.'

Bill sprong op en rende door het hekje op de snikkende Gabby af. Ze vloog in zijn armen en ze hielden elkaar huilend vast.

Het was voorbij.

32

Gabby belde Mel vanuit het gerechtsgebouw en vertelde hem het nieuws lachend en huilend tegelijk. Ze verontschuldigde Bill, die nog te aangedaan was om te kunnen praten. Nadat hij hen beiden had gefeliciteerd, vroeg hij haar Bill te zeggen dat hij hem moest bellen wanneer het hem schikte. Hij had zelf tranen in zijn ogen toen hij ophing.

Bills vrijspraak kreeg in de media veel minder aandacht dan zijn arrestatie, maar dat deerde hem niet. Hij was alleen maar opgelucht. Die avond belden ze Zack en Jane, en Jane barstte in huilen uit toen ze het hoorde. Mel vertelde het aan Sabina toen hij haar in Parijs belde.

Het goede nieuws ging van mond tot mond, en geleidelijk kreeg Bill het gevoel dat hij weer in het land der levenden was teruggekeerd. Hij was nooit zeker geweest van de uitkomst van deze gruwelijke ervaring, maar nu kon hij zich weer overgeven aan de alledaagse genoegens van het leven. Joggen met zijn hond in Malibu, shoppen bij Safeway, de tuin sproeien, met Gabby uiteten gaan, meubels kopen voor zijn huis. Er waren ook belangrijker dingen om over na te denken. Zoals zijn werk, en hun toekomst.

'Zullen we dan toch maar naar de oostkust gaan? We zijn er allebei aan toe,' stelde Gabby voor. Maar eerst, vonden ze allebei, moesten ze een paar weken tot rust komen. Hij vroeg haar bij hem te komen wonen, maar zonder enige verplichtingen van haar kant. Hij had het gevoel alsof ze getrouwd waren, maar hij wilde haar niet overhaasten. Ze had tenslotte veel om over na te denken na alles wat ze met hem had doorstaan. Misschien wilde ze wel niets meer met hem te maken hebben nu het allemaal voorbij was. Maar daar liet ze niets van blijken toen hij haar hielp haar spullen te verhuizen. Ze verzorgde Bernie elke dag, hielp Bill met het inrichten van zijn woning en zorgde dat het er gezellig werd. Toen ze op een dag de meubels voor de tweede keer had verplaatst, ging ze uitdagend voor hem staan.

'Wanneer ga je er eens iets aan doen?' Ze wilde niets forceren, maar het werd tijd dat hij schoon schip maakte met Mel. Het was inmiddels een week geleden dat hij was vrijgesproken, en hij had Mel nog steeds niet teruggebeld.

'Wat bedoel je, lieverd?' Hij deed alsof hij niet wist waar ze het over had. 'Eerlijk gezegd vond ik de bank daar beter staan. Ik heb gisteren trouwens een paar prachtige lampen gezien. Misschien kunnen we morgen even samen gaan kijken?'

'Dat bedoel ik niet, en je weet donders goed waar ik het over heb. Je zou Mel bellen.'

Hij grijnsde schaapachtig. 'Ik ga liever lampen met je kopen.'

'Lafaard.'

Die middag dwong ze hem Mel te bellen, maar volgens zijn secretaresse zou hij pas maandag weer terug zijn op kantoor. Toen hij het tegen Gabrielle zei, antwoordde ze lachend: 'Uitstel van executie.'

Ze brachten een heerlijk ontspannen weekend door bij zijn zwembad, en op zaterdagavond nam hij haar mee naar Ma Maison om hun overwinning te vieren. Maandagochtend belde Mel hem terug. Hij had weinig te zeggen en vroeg alleen of Bill die middag op zijn kantoor kon komen. Bill beloofde dat hij er zou zijn.

'Wat zei hij?'

'Dat hij mijn salaris verdriedubbelt, dat jullie allemaal zijn ontslagen, en dat ik dit seizoen mijn eigen one-man-show krijg.'

Ze lachte. Bill was een ander mens nu die nachtmerrie eindelijk was afgelopen. Nu de arme Sandy naar haar laatste rustplaats was gebracht, kon hij verder met zijn leven.

'Even serieus. Wat zei Mel?'

'Hij zei dat ik om drie uur op zijn kantoor moest komen. Voor hem is dat de beste tijd om mensen te ontslaan.'

'Je bent onmogelijk. Mag ik mee?'

'Nee. Dat je erbij bent als ze me naar de gevangenis slepen is tot daar aan toe, maar mijn baan kwijtraken kan ik wel in mijn eentje. Bovendien heeft hij je niet uitgenodigd.'

'Oké, ik wou toch nog wat shoppen.'

'Nieuwe bergschoenen?' plaagde hij.

'Nee. Geloof het of niet, maar ik moet nieuwe kleren hebben voordat we naar Newport gaan. Ik wou even bij Giorgio langs.'

'Jij? De koningin van de dumpzaken?'

'Als je het maar voor je houdt.'

'Bij mij is je geheim veilig, prinses.' Hij trok haar in een zwierige omhelzing die in een musical uit de jaren dertig niet zou hebben misstaan en liet haar ruw op de bank vallen. Ze lachte. Gelukkig was hij niet bij de pakken neer gaan zitten omdat hij mogelijk zijn werk zou kwijtraken. Bill vond het belangrijker dat hij zijn vrijheid had behouden. Hij kon het Mel niet kwalijk nemen dat hij hem niet terug wilde na het schandaal en de schending van het contract.

Toch liep hij die middag een beetje verdrietig Mels kantoor binnen, net alsof hij thuiskwam om zijn vader te bezoeken en het gevoel had dat hij hem opnieuw had teleurgesteld. Maar Mel begroette hem even hartelijk als altijd. Bill ging tegenover hem aan het bureau zitten.

'Je ziet er een stuk beter uit.'

'Ik voel me ook een stuk beter sinds ik je de laatste keer zag.' Met of zonder werk, hij zou Mel zijn leven lang dankbaar blijven. Hij was een integere man, een goede vriend, en een groot producer. 'Ik wil je bedanken voor alles... Dat je er was... en...' Ondanks zijn voornemen niet emotioneel te worden, voelde hij een waas van tranen voor zijn ogen. 'Je hebt veel voor me gedaan... Ik vond het fantastisch dat ik aan de serie heb mogen meewerken...' Hij verslikte zich bijna in zijn woorden. 'Ik zal je missen.'

'Waar ga je dan heen?' vroeg Mel met opgetrokken wenkbrauwen.

'Ik ga met Gabby een paar weken naar de oostkust, maar ik bedoelde...'

Ineens begreep Mel het. 'Ik heb je gevraagd hier te komen om je je nieuwe contract voor het volgende seizoen te overhandigen.'

'Echt waar?' vroeg Bill met grote ogen.

'Echt waar, hoewel ik die slotscène die we hebben opgenomen achter de hand houd om je in het gareel te houden, mocht je weer last van depressies krijgen.'

'Dat zal niet gebeuren. Meen je echt dat ik het volgende seizoen terugkom?' Bill staarde hem ongelovig aan.

'Ik meen het. Je moest eens weten hoe de uiteindelijke versie eruitziet. Manhattan wordt in heel Amerika een succes, Bill. De kijkers zullen er gek op zijn, en ook op jou. Dat wil je toch niet missen?'

'Natuurlijk niet,' grijnsde Bill, die zijn geluk niet op kon. Mel gaf hem een dikke envelop. 'Laat dit aan je agent zien en zorg dat ik het in de loop van de volgende week terugkrijg. Ik wil zo snel mogelijk naar Europa, en het is een prettig idee als je contract dan getekend is.'

'Ik teken het nu meteen.' Bill wilde de envelop al openmaken, maar Mel stak zijn hand op.

'Zoveel haast heeft het nu ook weer niet. Leg het voor aan je agent, misschien wil hij er nog iets in veranderen. De morele clausules blijven ongewijzigd.' Grijnzend voegde hij eraan toe: 'Maar probeer alsjeblieft te voorkomen dat je wordt gearresteerd.' Gelukkig voor Bill stond er niet in dat hij vrijgezel moest zijn, want hij speelde al geruime tijd met de gedachte Gabby ten huwelijk te vragen. Uiteindelijk besloot hij het uit te stellen tot het eind van de zomer. Dan had hij haar ouders ontmoet en kende hij haar lang genoeg om te weten of ze met hem verder wilde.

Bill stond op. 'Dank je wel, Mel... Ik ben je heel dankbaar...'

Mel sloeg vaderlijk zijn arm om zijn schouders en liep met hem naar de deur.

'Je hoeft me niet dankbaar te zijn. Je bent een verdomd goeie acteur. Wacht maar wat het publiek over twee maanden zal zeggen. Je zult ervan staan te kijken.'

Bill had het gevoel dat hij zweefde toen hij naar zijn auto rende en naar Rodeo reed. Haastig liep hij onder het geel-met-wit gestreepte baldakijn Giorgio binnen en keek om zich heen. Geen Gabby. Van een verkoopster hoorde hij dat ze in een kleedkamer aan het passen was. Toen ze hem wees welke, sloop hij naar de deur en deed die voorzichtig open. Ze had een roodzijden jurk aan en bekeek zichzelf kritisch in de spiegel.

'Wat doe jij hier?' vroeg ze verbaasd, maar ook blij.

'Die jurk past goed bij je bergschoenen.'

'Wat zei hij?' vroeg ze ongeduldig.

'Wie?'

'Hou op, Bill!'

'Hij zei dat hij me niet kon ontslaan omdat ik jou volgend jaar in het gareel moest houden,' zei hij grijnzend. Ze vloog in zijn armen. 'Echt waar?'

'Het contract ligt in de auto. Ik kom het volgende seizoen weer terug.'

'Wat fantastisch!' Ze trok de jurk uit en stond in haar ondergoed toen de verkoopster glimlachend binnenkwam. Bij Giorgio waren ze gewend aan dit soort taferelen.

'Is de jurk naar je zin?' vroeg het meisje vriendelijk.

'We vinden hem geweldig,' zei Bill grinnikend. Hij kocht hem voor haar, en vervolgens nog vijf andere. Daarna gingen ze naar huis om bij het zwembad de liefde te bedrijven.

'Je moet je wel een beetje leren gedragen voordat ik je meeneem naar Newport.'

'O, jezus,' kreunde hij. 'Kunnen we niet in Maine afspreken?'

'Ben je gek? En mijn ouders het genoegen van jouw aanwezigheid ontzeggen?' Ze keek hem grijnzend aan en rolde zich in de warme zon op haar buik.

33

Ze logeerden in het vakantiehuis van Gabby's ouders bij Bailey's Beach. Haar vader en moeder waren zeer van Bill gecharmeerd, en hij voelde zich direct bij hen op hun gemak. Ze lunchten elke dag bij de Beach Club, ook als het regende, en 's avonds dineerden ze bij de Clambake Club.

'Weet je, ik vind je moeder juist heel aardig,' zei hij, toen ze op een avond naast elkaar in bed in de logeerkamer lagen. Haar slaapkamer bevond zich ertegenover, maar elke avond sloop ze bij hem naar binnen en 's ochtends vroeg ging ze terug naar haar kamer om de lakens te verkreukelen. 'Ze is veel slimmer dan je denkt.'

'Ja, ze valt best mee.' Eigenlijk kon ze nu beter met haar moeder overweg dan vroeger. Haar ouders wisten niets van het trauma dat zij en Bill in Californië hadden doorgemaakt. Ze dachten dat hij gewoon een leuke, jonge acteur was uit 'Gabby's show'. Ze beloofden naar de drie uur durende special van Manhattan te kijken, en Everett nodigde hem uit bij hen thuis in New York wanneer ze er dit najaar weer gingen filmen. Gabby's moeder kondigde aan dat ze dan een 'dineetje' zou geven.

'Dat betekent minstens honderd gasten in avondkleding. Allemaal mensen die ik haat. Je zult het geweldig vinden.'

'Gedraag je niet als een verwend nest. Ze houden van je.'

'Oké, oké, ik geef me over,' zei ze lachend.

Soms vroeg hij zich af waaraan hij al dit geluk verdiend had. Nog geen jaar geleden had hij Sandy's injectienaalden van de badkamervloer opgeraapt en haar gesmeekt hulp te zoeken. Nu dacht hij er nog maar zelden aan, en al helemaal niet toen ze de veerboot namen naar het huis van haar vrienden in Maine. Het was een eenvoudig onderkomen omringd door rotsachtig terrein. Precies iets voor Gabby en het tegendeel van Bailey's Beach, waar ze geen goed woord voor over had. Tijdens hun verblijf daar had ze er echter niet over geklaagd om haar ouders een plezier te doen.

Een week voordat de opnames weer begonnen keerden ze terug naar Californië. Zack en Jane waren net terug uit Europa. Jane en Gabby lunchten in de Polo Lounge en giechelden als kinderen toen ze Warren Beatty en Paul Newman zagen. Jane zei dat ze die zomer Sabina en Mel samen in Saint-Tropez had gezien.

'Ik weet niet hoe ze het voor elkaar krijgt, maar die vrouw ziet er altijd fantastisch uit.'

'Omdat ze veel tijd aan haar uiterlijk besteedt,' antwoordde Gabby, terwijl ze een slok wijn nam en van haar salade at.

'Welnee, daar is meer voor nodig. Het is haar hele persoonlijkheid.'

'Wacht maar tot Manhattan wordt uitgezonden, dan zal ze niet meer gewoon over straat kunnen.'

'Ik heb haar topless op het strand gezien. Weet je dat ze de borsten heeft van een achttienjarige?' zei Jane jaloers.

'Dat mag ook wel voor dat geld,' zei Gabby met een valse grijns. 'Ik ken de plastisch chirurg die ze gemaakt heeft.'

Jane schoot in de lach. Het was heerlijk om weer terug te zijn in Hollywood. Ze verheugden zich er allemaal op weer aan het werk te gaan. Op hun laatste vrije dag gingen ze met z'n vieren tennissen, en 's avonds dineerden ze bij Spago. Het had iets van een familiereünie, maar het was niets vergeleken bij de hereniging op de set de volgende dag. Iedereen omhelsde elkaar uitbundig en raakte niet uitgepraat over de vakantie. De oude geluidsman sloeg zelfs zijn arm om Sabina heen, en ze liet het toe. Ook zij was blij iedereen terug te zien. De kledingsessies met François Brac waren goed verlopen, en ze had een heerlijke tijd met Mel in Zuid-Frankrijk doorgebracht. Iedereen praatte opgetogen over de nieuwe scripts. Kennelijk stonden hun een paar verrassingen te wachten. Iemand raakte dodelijk gewond, Jane zou met Sabina om Zack vechten, en een van hen zou zwanger raken.

'Als ik het maar niet ben,' zei Bill.

Hun eerste dag op de set was bedoeld om weer aan elkaar te wennen. Nadat de scripts waren uitgedeeld, werd aangekondigd dat ze over twee weken naar New York zouden vertrekken, en dat er op de avond dat de special werd uitgezonden een gala was georganiseerd in Grauman's Chinese Theater, waar de cast en de filmploeg, de pers en honderden andere genodigden via een gigantisch tv-scherm de uitzending konden volgen.

'Ik heb niets om aan te trekken,' kreunde Jane toen ze vertrokken.

'En al die nieuwe spullen van François Brac dan?' vroeg Gabby lachend.

'Die gaan zo vervelen. Het is tenslotte werkkleding,' zei Jane grijnzend. 'Heb je zin om zaterdag mee naar Giorgio te gaan?'

'Nou en of.'

Het werd een middagje ongebreideld shoppen. Gabby kocht zelf ook een nieuwe jurk voor het feest. Een strakke, rugloze avondjurk bedekt met flonkerende zwarte lovertjes. 'Ik kan niet wachten tot Bill dit ziet!' riep ze uit, terwijl ze zich steeds weer omdraaide voor de spiegel in de kleedkamer. Ze hield de jurk voor hem verborgen tot op de avond van het feest. Zijn mond viel open toen ze zich had omgekleed.

'Wow! Wie is dat?'

Ze had haar haar opgestoken, om haar schouders hing het jasje van wit vossenbont dat haar vader haar had gestuurd, en haar voeten waren in zwart satijnen muiltjes gestoken.

Ze had een blos van opwinding toen ze aan Bills arm naar de limousine liep die Mel had laten komen. Het was een prachtige avond, en ze had het gevoel dat haar hele leven op het punt stond te veranderen. Maar in de belangrijkste opzichten was het al veranderd.

34

De fotografen keken hun ogen uit toen Sabina op Hollywood Boulevard voor het Grauman's Chinese Theater uit de auto stapte. Iedereen was bekend met de oosterse bouwstijl en ook met de voet- en handafdrukken in het trottoir, en Gabby wilde altijd graag zien van wie die waren, maar daar dacht ze nu niet aan. Dat deed niemand op dat moment.

Sabina liep gracieus naar binnen in een nauwsluitende witzijden jurk die François Brac voor haar had ontworpen. Om haar schouders hing de tot haar enkels reikende minkmantel die Mel voor haar had gekocht bij Revillon in Parijs. Ze zag er oogverblindend uit met haar lange blonde haar, haar schitterende groene ogen, en de lange diamanten oorhangers. Er bestond geen twijfel over wie de grootste ster van de avond was, maar Jane was een goede tweede met haar opvallende rode haar en haar diepblauwe zijden jurk, die laag genoeg was uitgesneden om haar prachtige decolleté te laten zien. Overal om haar heen flitsten de camera's toen ze aan Zacks arm naar binnen liep. Ze droeg de prachtige saffieren oorringen die Zack in Londen voor haar had gekocht. Ze zagen er gelukkig en ontspannen uit toen ze zich naar de receptieruimte begaven waar champagne werd geschonken. Iedereen die iets in Hollywood voorstelde was aanwezig, en ook alle kranten en magazines waren vertegenwoordigd. George Christy, die er zwierig en elegant uitzag, versloeg het gebeuren voor de Hollywood Reporter.

'Ongelooflijk, al die mensen.' Jane keek verlegen om zich heen.

'Ja, dit is het uur van de waarheid,' zei Gabby glimlachend.

De special moest het opnemen tegen hoogst concurrerende programma's van twee andere grote tv-netwerken, en dat zou een harde dobber worden. Een tv-film naar een roman van John Grisham en een belangrijke honkbalwedstrijd. Maar volgens Mel hoefden ze zich geen zorgen te maken. Gabby hoopte dat hij gelijk zou krijgen toen ze even later hun plaats innamen.

De uitzending werd afgewisseld door doodse stilte en gejuich van het publiek. Tijdens de commercials gaf iedereen blijk van zijn waardering, maar dat zei nog niets. Pas de volgende dag zouden de kijkcijfers bekend worden. Jane was uitgeput toen ze na afloop de lobby weer in liepen. Ze was niet zeker van haar eigen acteerprestaties, maar wel overtuigd van die van de anderen.

Sabina, kennelijk niet gehinderd door dit soort twijfels, schreed als een koningin naar buiten. De fotografen deden hun werk terwijl een stoet van limousines zich naar Chasen's begaf, waar Mel in de Oak Room voor driehonderd gasten een middernachtelijk souper-dansant had georganiseerd.

Het werd voor iedereen een fantastische avond. Zodra ze thuis was, hing Gabby haar sexy zwarte jurk over een stoel en nam ze een duik in het zwembad. Bill stond lachend toe te kijken in de nieuwe smoking die hij bij Bijan had gekocht.

'Nou, wat vind je?' Ze keek vanaf de rand van het zwembad naar hem op. Het was vier uur in de ochtend.

'Ik vind je de mooiste vrouw die ik ooit heb gezien.' Hij was behoorlijk aangeschoten en verkeerde in een gelukzalige roes. Hij kleedde zich uit en was even later naast haar in het water.

'Denk je dat het een succes wordt?'

'Ik denk dat Mel gelijk heeft.'

Iedereen maakte zich zorgen over de concurrentie van de andere netten, maar de volgende ochtend bleek dat Mel het bij het juiste eind had. Verreweg het grootste deel van het televisiepubliek had naar Manhattan gekeken. Al zijn voorspellingen kwamen uit. Iedereen wilde posters van Sabina, Jane en Gabby. Hun agenten werden gek van de aanvragen voor interviews en fotosessies. Zelfs Harry kreeg er een punthoofd van. Playgirl wilde een centerfold van Bill, en Cosmo bood er zelfs nog meer voor. Alle vijf waren ze ineens de grootste sterren van het land. Hoewel Mel het had voorspeld, hadden ze het nauwelijks kunnen geloven, totdat het ook werkelijk gebeurde.

Sabina kon nergens meer heen zonder omringd te worden door zowel mannen als vrouwen die haar handtekening vroegen. Bij het Beverly Wilshire werd ze vastgegrepen en gekust door een man die ze nooit eerder had gezien. Daarna rende hij weg en schreeuwde: 'Ik heb het gedaan! Ik heb het gedaan!'

'Had ik gelijk of niet?' zei Mel handenwrijvend bij het ontbijt op de dag voordat ze naar New York zouden vertrekken. Hij had Sabina een enorme, achttienkaraats diamanten ring gegeven toen de kijkcijfers binnen waren.

'Helemaal.' Ze lag opgekruld op de bank in zijn woonkamer en bekeek de laatste stapel recensies die haar agent had gestuurd. Ze genoot volop van de opwinding, de erkenning en het geld. Ze hoefde zich nergens zorgen meer over te maken. Mocht er iets misgaan, dan was alles geregeld. Ze had genoeg geld om er de rest van haar leven warmpjes bij te zitten. Met een liefdevolle glimlach keek ze naar Mel op. Hij was goed voor haar. Ze had nog nooit zoveel juwelen en bont bezeten als nu. Het was alsof een droom werkelijkheid was geworden, en dit was nog maar het begin.

Jane bracht de laatste dag voor hun vertrek met haar dochters door, die diep onder de indruk waren van het hele gebeuren. Op school werden ze op de ochtend na de uitzending bestormd door enthousiaste medeleerlingen. Jason had haar vanuit Santa Barbara gebeld, en er was weer een soort verstandhouding tussen hen ontstaan. Hij had uiteindelijk ingezien hoe onredelijk zijn vader was geweest. Al haar kinderen hadden respect gekregen voor haar carrière. Ze had Jason op de set uitgenodigd, en hij had zijn ogen uitgekeken. Ze had hem aan Zack voorgesteld en met z'n drieën waren ze ergens gaan eten. Toen ze Jason hadden teruggebracht naar Santa Barbara, had Jane gehuild onderweg naar huis. Ze had het gevoel dat ze weer een zoon had.

'Je hebt geboft met die drie prachtige kinderen,' had Zack gezegd toen ze terugreden naar L.A. Hij benijdde haar erom. Het was de prijs die hij moest betalen voor de fouten die hij vroeger had gemaakt.

De laatste avond in L.A. bracht Jane bij Zack door, en Gabby bij Bill. Ze had dat weekend de hond naar de kennel van de dierenarts gebracht en haar appartement leeggeruimd. Ze trok nu definitief in bij Bill.

Sabina's nieuwe dienstmeisje had alle Vuitton-koffers in de hal klaargezet. Mel moest tot laat op de avond werken. Toen de telefoon ging, dacht ze dat hij het was om haar welterusten te wensen, maar hij was het niet. Het was het telefoontje waar ze jarenlang zo bang voor was geweest. Na afloop van het gesprek bleef ze geschokt zitten. Ze moest die avond naar San Francisco en zou niet met de cast van Manhattan naar New York kunnen gaan. Ze belde Mel thuis, maar hij was er niet, en op kantoor was hij evenmin te bereiken. Ze pakte een weekendtas en boekte de laatste vlucht van L.A. naar San Francisco. Voordat ze het huis verliet, belde ze hem nogmaals en slaakte een zucht van verlichting toen hij opnam.

Ze klonk nerveus en gespannen, en hij begreep onmiddellijk dat er iets mis was.

'Ik kan niet mee naar New York.'

'Wat? Waarom niet?' Hij begreep er niets van. 'Ben je ziek?'

'Nee, maar ik kom zo snel mogelijk. Je zult scènes moeten opnemen waar ik niet in voorkom.'

'Maar je komt bijna in elke scène voor. Wat is er aan de hand, Sabina?' Hij had haar nog nooit zo meegemaakt, ook al riep het een vage herinnering bij hem op. 'Vertel het me, alsjeblieft.'

'Dat kan ik niet, Mel. Het spijt me... Ik kan het gewoon niet.'

'Wat moet ik dan tegen de anderen zeggen?' Hij was moe en begon kwaad te worden omdat ze hem niet vertelde waarom ze niet meeging. 'Dat we in New York op vakantie zijn?'

'Ik kan er niets aan doen.' Ze keek op haar horloge. 'Ik moet weg. Ik bel je nog.' Ze hing op, pakte haar weekendtas op en liep haastig de deur uit.

Mel staarde woedend naar de hoorn in zijn hand.

35

Mel deed iets wat hij nooit eerder had gedaan. Hij schakelde een privé-detective in om erachter te komen waar Sabina was. Maar die kon aanvankelijk niet meer achterhalen dan dat ze de vorige avond naar de luchthaven was gegaan. Uiteindelijk vond hij een stewardess die zich herinnerde dat ze aan boord was gegaan.

'Waar ging ze heen?'

'Naar San Francisco, maar daar hebben we haar in geen enkel hotel kunnen traceren.'

Mel herinnerde zich dat ze daar af en toe heen ging om vrienden te bezoeken.

'Verdomme.' Sabina was de grootste ster van Manhattan. Maar niet alleen daarom wilde hij weten waar ze was. Hij wilde met haar trouwen. En als ze hem voor de gek hield of bedroog, dan wilde hij weten waarom en met wie.

De opnames in New York verliepen moeizaam zonder Sabina, die nog niets van zich had laten horen. Twee dagen later belde de privé-detective opnieuw. 'Ze zit in Palo Alto. Waarschijnlijk logeert ze bij vrienden. Een eenvoudige woning, vlak bij het academisch ziekenhuis.'

Mel wilde vragen of ze samen was met een man, maar deed het niet omdat hij het gênant vond. De detective maakte het hem echter gemakkelijk. 'De enige mensen die ik naar binnen en naar buiten heb zien gaan waren drie vrouwen. Verpleegsters zo te zien. Zijzelf heeft het huis nog maar twee keer verlaten om een wandeling te maken. Ze droeg een donkere zonnebril en een hoed, maar ik heb haar duidelijk herkend, meneer Wechsler. Ik kan u foto's sturen als u wilt.'

Misschien was ze bij een zieke minnaar, of bij iemand die ze goed kende. Maar waarom had ze niets gezegd? Dat was toch wel het minste dat ze hem was verschuldigd.

'We blijven haar in de gaten houden.'

'Bedankt.' Hij had nu vier dagen niets van haar gehoord, en hij was woedend. De volgende dag belde ze hem op. Ze klonk zo uitgeput dat hij aanvankelijk haar stem niet herkende.

'Over een paar dagen ben ik in New York voor de opnames, Mel.'

'Dat zal tijd worden. Waar zit je, verdomme?'

Ze was te moe om zich iets van zijn woede aan te trekken. Dit was een deel van haar leven waarmee niemand iets te maken had.

'Ik ben bij een vriend van me die ziek is.'

'Waarom heb je dat niet meteen gezegd?'

'Er was geen tijd meer voor. Ik moest het laatste vliegtuig halen.'

'Waarheen?' Hij wilde het uit haar eigen mond horen.

'Dat doet er niet toe. Ik heb alles verteld wat je weten moest.' Haar stem klonk koud en hard. 'Over twee dagen ben ik in New York.' Toen: 'Dring niet verder aan, Mel. Dit heeft niets met jou te maken.'

'Kennelijk niet.' Hij was diep gekwetst. 'Ik dacht dat we een hechtere band hadden, maar misschien was dat een illusie.'

Ze had niet de energie om erop door te gaan, en ze was ook niet van plan hem de waarheid te vertellen wanneer ze elkaar in New York zagen. Ze had het nooit iemand verteld. 'Neem het alsjeblieft niet persoonlijk op.'

'Hoe moet ik het dan opnemen, Sabina? Je verdwijnt in het holst van de nacht, niemand weet waarom en niemand weet waar je bent en met wie. Wat had ik dan moeten denken?'

Ze kon zich voorstellen dat hij dacht dat ze er met een ander vandoor was gegaan, maar het was veel ernstiger. Heel even had ze met hem te doen.

'Het spijt me, Mel. Misschien zullen we er ooit een keer over praten.'

'Daar kun je donder op zeggen.'

Zijn harde toon werkte alleen maar averechts en ze hing op zonder nog iets te zeggen. Ze bleef even zitten in de woonkamer van de kleine, armoedige woning in Palo Alto. Hoe troosteloos het ook was, jarenlang was ze hier elke maand naartoe gekomen, soms vaker als ze niet hoefde te werken. En nu was hij bijna gestorven. Daarom hadden ze haar die avond in L.A. gebeld.

'Kan ik iets voor u halen, mevrouw Quarles?' vroeg de nachtverpleegster vriendelijk toen ze de kamer binnenkwam. Het was merkwaardig deze andere kant van de beroemde actrice te zien. Op televisie was ze mooi en een en al glamour, en hier zag ze er vermoeid en bijna oud uit. Sinds haar aankomst had ze geen make-up gebruikt en nauwelijks een kam door haar haar gehaald.

'Nee, dank u. Hoe is het met Anthony?'

'Hij slaapt gelukkig, het arme joch. Hij is doodmoe, maar het komt wel goed.'

Sabina liep naar zijn kamer en ging aan zijn bed zitten, zoals ze al die tijd had gedaan. Nachtenlang had ze naar hem zitten kijken met zijn hand in de hare. Het was een marteling hem zo te zien, maar toch had ze nergens anders willen zijn.

Ze keek naar het verfijnde gezicht in het zachte licht. Soms leek hij heel jong, en dan weer heel oud. Zijn hele leven was een gevecht met de dood geweest zonder dat iemand er iets aan kon doen. Het was een wonder dat hij al zo lang had geleefd. Sinds zijn geboorte was hij vanaf zijn middel verlamd geweest. Zijn longen waren zwak en hij had een ernstige hartafwijking. Hij was zes keer geopereerd voordat hij een jaar oud was, en sindsdien hadden ze het bijna opgegeven. Toen hij twee was, hadden ze het opnieuw geprobeerd, maar toen waren er complicaties bij gekomen. De chirurgen weigerden transplantaties uit te voeren op zo'n kleine peuter. Nu was hij er oud genoeg voor, maar zo zwak dat het risico van een chirurgische ingreep te groot was. Nu bracht hij zijn leven door in het huisje dat ze jaren geleden voor hem had gekocht en dat zich op een steenworp afstand van het Stanford Hospital bevond. Dag en nacht werd hij verpleegd, totdat op een dag het einde zou komen dat tot nu toe steeds weer uitgesteld had kunnen worden. Alles wat ze met haar films verdiende had ze voor hem opzijgelegd. En dankzij haar rol in Manhattan was geld geen probleem meer. Mocht haar iets overkomen, dan bleef hij goed verzorgd achter. Anthony's vader was zo geschokt toen zijn zoon verlamd ter wereld kwam, dat hij met een ander trouwde. Hij had hem zelfs zijn naam niet willen geven. Wel had hij haar een cheque van tienduizend dollar gestuurd, die nauwelijks de kosten van Anthony's eerste operatie dekte. En nu had ze geld genoeg om hem alles te geven... Alles, behalve het leven dat hij nooit had gekend. Ze was eenendertig toen ze van Anthony beviel, en ze had nooit begrepen waarom hij zo verminkt was geboren. Ze had nooit gedronken of drugs gebruikt. 'Een ongelukkige speling van de natuur,' zeiden de artsen. Zo mocht je het wel noemen. Een kind dat ter wereld kwam met nauwelijks functionerende longen, hartafwijkingen en een beschadigde ruggengraat. Toch hield ze zielsveel van hem, misschien wel meer dan als hij gezond was geweest. Dagenlang had ze gehuild toen ze bij hem zat op de intensive care. En daarna de operaties... Ze had een jaar niet gewerkt, maar uiteindelijk moest ze wel weer aan de slag om de zich ophopende rekeningen te kunnen betalen. Vijftien jaar lang had ze geknokt. Totdat Manhattan op haar pad kwam. Ze had veel aan Mel te danken, maar dit kon ze hem niet vertellen. Ze had het nooit iemand verteld. En zeker op dit moment, nu ze midden in de belangstelling stond, was ze bang dat verslaggevers en fotografen Anthony's armzalige leventje zouden binnendringen. Ze was altijd doodsbang geweest dat een van de verpleegsters haar zou verraden, maar dat was in al die jaren nooit gebeurd.

Anthony verroerde zich, en ze vond dat hij er beter uitzag. Dokter Waterford had gezegd dat hij voorlopig weer uit het dal was. Hij had het niet nodig gevonden hem naar het ziekenhuis te brengen. Het zou vandaag of morgen toch gebeuren. Lieve God, bad ze, laat hem vredig heengaan... Laat me bij hem zijn... Zij was het die hem dit gebrekkige leven had gegeven. Het was haar schuld. Hij was vijftien en zag eruit als een jochie van vijf terwijl hij in dat grote ziekenhuisbed in de slaapkamer lag. 'Mam?' Hij deed zijn ogen open, die net zo groen waren als die van haar. Hij keek haar glimlachend aan terwijl ze haar tranen probeerde te bedwingen.

'Hoi, lieverd. Wil je wat drinken?' Er stond een karaf ijswater naast zijn bed. Hij hield ook van appelsap, van kauwgum en van ijshockeywedstrijden. Zijn hele leven had hij in deze kamer doorgebracht. Vijftien jaar zonder klagen. 'Kan ik iets voor je doen?'

'Nee, hoor,' fluisterde hij. 'Vertel eens over je nieuwe tv-programma.' Het praten vermoeide hem, maar hij luisterde graag naar haar verhalen. Ze schreef hem vaak brieven, belde hem elke dag, en stuurde hem regelmatig posters en boeken. Ze had hem verteld over Mel, over Gabrielle en Bill, over Jane en haar dochters, die van Anthony's leeftijd waren. Het had haar pijn gedaan Janes gezonde dochters te ontmoeten. Het deed haar pijn als normale kinderen in het park voor hun moeder uit renden. Ze had veel van Anthony's vader gehouden, en ze waren hun zoon oneindig veel meer verschuldigd dan het leven waartoe hij was veroordeeld.

'Ik hou van je, lieverd,' fluisterde ze toen hij weer in slaap viel. Ze vond het verschrikkelijk dat ze hem over twee dagen moest verlaten, maar in elk geval was zijn conditie nu redelijk stabiel.

Het was vier uur toen ze opstond en zich uitrekte. Ineens voelde ze de drang om Mel in New York te bellen... Het was daar nu zeven uur 's ochtends, en ze wist dat hij al op was, maar ook dat hij nog steeds woedend zou zijn. Hij zou haar vragen stellen waarop ze geen antwoord kon geven.

Ze liep naar de woonkamer en ging even op de bank liggen. Ze had een eigen slaapkamer, maar ze wilde nu niet slapen. Er was nog maar zo weinig tijd... Misschien was ze hier voor de laatste keer.

Ze ging terug naar zijn slaapkamer en nam zijn kleine, broze hand in de hare. Ze kuste zijn vingertoppen terwijl de tranen over haar wangen druppelden.

'Ik hou van je, lieverd,' fluisterde ze nauwelijks hoorbaar.

Ze dacht dat hij sliep, maar hij keek naar haar op.

'Ik hou ook van jou, mam.' Met een gelukkige glimlach sloot hij zijn ogen weer. Hij vond het altijd heerlijk als ze bij hem was.

36

Ze vond het altijd verschrikkelijk hem achter te laten, en deze keer was het nog erger. De woorden bleven in haar keel steken, maar ze moest proberen opgewekt te blijven. Ze vertelde hem dat ze naar New York ging en dat ze over een paar weken zou terugkomen. Hij beloofde dat hij naar haar programma zou kijken. Toen kwam het moeilijkste moment. Ze drukte zijn zwakke lichaam tegen zich aan en vroeg zich af of ze hem ooit terug zou zien. Soms haatte ze zichzelf omdat ze niet alles opgaf om bij hem te zijn, maar dan had ze hem niet kunnen helpen. Ze had vaak met de gedachte gespeeld hem naar L.A. over te brengen, maar hij moest in de buurt van het Stanford Hospital blijven. Een andere keus had ze niet. Bovendien was het nu te laat. Ze moesten er het beste van zien te maken.

'Ik hou ontzettend veel van je, lieve schat!' Ze glimlachte door haar tranen heen toen hij zei dat ze niet moest huilen. Hij was zo'n dapper joch.

Met een ruk draaide ze zich om en liep naar de wachtende taxi. Ze trok haar zwarte strohoed over haar voorhoofd, zette haar donkere zonnebril op en snoot haar neus. Ze zou nu aan de pijn gewend moeten zijn, maar ze wist dat dat nooit zou gebeuren. Op een dag zou hij er niet meer zijn, maar hij zou nooit uit haar herinnering verdwijnen. Het was een ondraaglijke gedachte. Hoe kon ze dit ooit aan Mel uitleggen? Ze wilde niet dat hij medelijden met haar kreeg. Dat zou niets voor haar of Anthony veranderen. Hoe hartverscheurend deze tragedie ook was, voor niets ter wereld had ze haar zoon willen missen.

De vlucht naar L.A. was lang en vermoeiend. Ze kwam alleen even thuis om zich om te kleden en haar koffers te pakken voordat ze die avond naar New York vloog. Ze was uitgeput. Zelfs de zorgvuldig aangebrachte make-up kon de spanningen van de afgelopen week niet verbergen. Als ze zich niet beter verzorgde, zou ze voor het eind van het tweede seizoen een nieuwe facelift nodig hebben.

Vanaf het vliegveld nam ze een taxi naar het Pierre. Niemand herkende haar met haar grote hoed en zonnebril. In haar suite aangekomen ging ze met een diepe zucht op de bank zitten en belde ze roomservice voor een drankje. In New York was het drie uur in de ochtend, terwijl het in Californië pas middernacht was.

Nadat ze twee uur had geslapen, belde ze Mel om te zeggen dat ze was gearriveerd.

'Hoe laat ben je aangekomen?' Zijn stem klonk nog steeds opmerkelijk koel.

'Ik was om drie uur in het hotel.'

'Dan zul je wel moe zijn.'

'Dat kun je wel zeggen, maar dat is met een paar avonden vroeg naar bed weer opgelost.'

Hij maakte hieruit op dat ze hem na het werk niet wilde zien.

'Ik begrijp het,' zei hij op ijzige toon.

'Nee, je begrijpt er helemaal niets van. Maar dat doet er niet toe. Ik ben gewoon moe, Mel, en ik heb een rotweek achter de rug, maar ik verlang naar je.'

'Hoe is het met je vriend?' vroeg hij aarzelend, alsof hij niet zeker meer was van hun relatie.

'Gaat wel.'

Hij wilde nog steeds weten wie het was, maar dit leek hem niet het moment om door te vragen. De privé-detective had hem op dat punt niet wijzer kunnen maken. 'Heb je zin om samen met me te ontbijten?'

'Lijkt me heerlijk. Ik kom zo naar je toe.'

Toen ze zijn suite binnenkwam, droeg ze een spijkerbroek, laarsjes en een witzijden blouse die genoeg onthulde om hem eraan te herinneren hoe mooi ze was. Maar hij schrok van haar vermoeide ogen en van de verslagen uitdrukking op haar gezicht. Zo kende hij haar niet. Ze was altijd sterk en zelfverzekerd, met de allure van een ster die zichzelf altijd onder controle had. Toen de kelner was vertrokken, pakte hij haar hand vast.

'Sabina... Wat is er gebeurd? Is alles in orde met je?'

'Met mij wel.' Ze keek hem met een vermoeide glimlach aan. Ze wilde het hem vertellen, maar wat had het voor zin? Hij zou alleen maar medelijden met haar krijgen. En wat schoot ze daarmee op? Ze wilde geen medelijden, van niemand. Ze had altijd voor zichzelf en voor Anthony kunnen zorgen, en zo zou het blijven. Met Mel wilde ze mooie momenten beleven, en ze wilde hem niet betrekken bij de tragiek van haar verleden en de stervende zoon die ze in Californië had achtergelaten.

Mel vermoedde dat ze de afgelopen week heel wat had doorgemaakt. Het liefst had hij haar in zijn armen genomen en haar dicht tegen zich aangedrukt.

'Wie was die zieke vriend?' Hij moest het vragen.

'Je kent hem niet.' Ze smeerde boter op een broodje en vermeed zijn blik.

'Dat vermoedde ik al.' Hij keek haar glimlachend aan. 'Iemand van wie je houdt.'

Ze zag de gekwetstheid in zijn ogen, de angst, de twijfel. 'Ja, maar het is niet wat je denkt.' Nooit had ze het iemand verteld. Ze was verdwenen voordat Anthony werd geboren, en was daarna alleen teruggekomen. Niemand had er iets van geweten. Tot op dit moment. 'Hij is mijn zoon, Mel. Ik heb een zoon van vijftien.' Ze keek hem recht in de ogen, en wist niet waarom ze hem vertrouwde.

'Grote god...' Hij zweeg even. 'Dat had ik nooit kunnen vermoeden.'

Ze leunde achterover in haar stoel. 'Niemand weet het.'

'En hij is ziek?' Hij dacht dat hij het begon te begrijpen, maar hij wist nog niet alles.

'Hij is met aangeboren afwijkingen ter wereld gekomen.' Toen ze hem op zachte toon uitlegde waar hij aan leed, voelde ze niet eens dat de tranen over haar wangen druppelden. 'Ik weet nooit of ik hem levend zal terugzien, Mel. En toen ze die avond belden... toen moest ik wel gaan...'

Teder veegde hij haar tranen weg, en hij voelde een brok in zijn keel toen hij terugdacht aan zijn eigen kinderen die vijftien jaar geleden waren omgekomen.

'Waarom heb je niets gezegd?'

'Waarom zou ik? Ik heb het nooit iemand verteld. Ik wil er niemand mee belasten.' Ze scheen er bijna trots op te zijn, en hij had respect voor haar. Hij hield meer van haar dan ooit. Zijn hart ging naar haar uit.

'Maar mij toch wel? Ik ben er toch voor je?'

'Ja, dat weet ik. Maar Anthony is mijn kind... Ik hou zielsveel van hem... En ik wil niet dat iemand hem lastigvalt... Anthony is van mij alleen.'

'En zijn vader dan? Heeft hij iets gedaan om hem te helpen?'

Ze schudde haar hoofd. 'Die heb ik na Anthony's geboorte niet meer teruggezien. Hij kon de problemen niet aan.'

'Wat een hufter,' zei Mel uit de grond van zijn hart.

'Zo zijn sommige mensen nu eenmaal,' zei ze berustend.

'Maar jij niet. Jij bent heel goed voor me geweest.'

Hij besloot dat nu het moment was aangebroken waarop hij had gewacht. 'Ik wil met je trouwen.'

Ze hield haar adem in en schudde toen langzaam haar hoofd. 'Dat kan niet, Mel... Ik kan het niet...'

'Maar waarom dan niet?' Sinds de dood van Liz had hij nooit willen hertrouwen, maar nu... Hij hield van Sabina zoals ze was, en hij respecteerde haar.

'Ik weet niet of ik ooit wil trouwen, Mel. Ik heb mijn eigen verantwoordelijkheden, mijn eigen leven... en ik heb Anthony. Die last kan ik niet aan je overdragen. Stel dat me iets overkomt, dan zou jij je verantwoordelijk voor hem voelen.'

'Is dat zo erg? Is dat niet waar liefde werkelijk om draait?'

Ze voelde liefde voor haar kind, maar verder? Ze had al jarenlang niet meer willen trouwen. En toch voelde ze zich op haar gemak en gelukkig bij Mel, ze was hem dankbaar voor wat hij voor haar deed... Maar was dat genoeg om met hem te trouwen?

'Zou je er vrede mee hebben als we alles laten zoals het is?' Ze vroeg zich af wat hij van haar wilde. Een contract? Een garantie? Waren ze hier niet een beetje te oud voor? Hij knikte langzaam. 'Jawel, als jij het wilt. Maar er is meer. Ik heb het over het gevoel van geborgenheid dat we elkaar kunnen geven als we elkaar eeuwige trouw beloven, als zoiets bestaat.'

'Die gelofte zou ik hier en nu ook zonder ambtenaar of priester kunnen afleggen. Ik weet het niet, Mel.' Ze stond op en liep de kamer door terwijl ze over zijn woorden nadacht. 'Ooit misschien. Een ander antwoord kan ik niet geven.' Hij wilde een soort bevestiging van haar liefde, en dat kon ze begrijpen. Zelf zou ze ook wel een soort liefdesgarantie van hem willen, maar niet door middel van een huwelijk. Niet nu.

'Beloof je me dat je erover zult nadenken?' vroeg hij hoopvol.

Ze boog zich naar hem toe en kuste hem innig.

'Ik beloof het, al begrijp ik niet waarom je met zo'n ouwe taart als ik zou willen trouwen.'

'Heb ik niet voorspeld dat deze serie je leven zou veranderen?' Hij trok haar op zijn schoot. 'Als ik het goed begrijp wil je dus in zonde met me samenleven.'

'Als je dat nog een tijdje vol kunt houden,' zei ze lachend.

'Dat denk ik wel, maar wacht niet te lang, anders ben ik te oud om je over de drempel te kunnen dragen.'

'Hoort dat bij de deal?' Ze keek met een gelukkige glimlach naar hem op.

'Meestal wel.'

'Hmmm,' zei ze peinzend. 'Jij kunt het weten, want ik ben nooit getrouwd geweest.' Ze wist niet of het nu te laat voor haar was, maar het deed er niet toe. Ze had alles voor haar zoon gedaan wat in haar vermogen lag, en ze was bij de man van wie ze hield. Met haar carrière ging het goed, de serie was een succes. Meer kon ze zich niet wensen.

37

'Stilte... Licht... Camera... Actie!'

Sabina voelde zich weer helemaal thuis toen ze de eerste scène met Jane speelde, die er binnen zes takes op zat. Daarna stonden ze nog even na te praten.

'Dus je gaat zwanger worden, Jess,' zei ze plagend tegen Jane. 'Weet François Brac het al? Die zal wel een acute beroerte krijgen.'

Jane grijnsde. Haar zwangerschap was een van de grote verrassingen van het nieuwe seizoen.

'Mag ik de baby houden?' vroeg ze aan Mel.

'Dat kun je beter aan Zack vragen. Zal hij kiezen voor zijn imperium, of voor de vrouw die hij liefheeft en die zijn kind draagt? Kijk voor het antwoord volgende week naar de nieuwe aflevering van Manhattan!'

Iedereen begon te lachen, en Jane ging terug naar haar kleedkamer waar Zack de tekst voor de volgende scène door zat te nemen.

'Hoe ging het?'

'Goed, geloof ik. Wist je dat ik dit seizoen zwanger zou worden?'

'Wat leuk.' Hij keek op van zijn script. 'Hoe is het met Sabina?'

'Ze ziet er moe uit. Volgens mij heeft ze een nare tijd achter de rug.'

'Heeft ze er iets over gezegd?'

Jane schudde haar hoofd. 'Nee, en dat zal ook niet gebeuren. Niemand komt ooit iets over haar privé-leven te weten.'

'Dat kun je van ons niet zeggen,' zei hij grijnzend. Iedereen wist inmiddels van hun relatie, en ook van Gabby en Bill.

Jane schonk een glas cola voor zichzelf in en liet zich in een stoel zakken. Ze zag er ook moe uit. 'Wat vind je van de nieuwe verwikkelingen?'

'Spannend. Daarmee moeten we de kijkcijfers op peil kunnen houden.'

Ze hadden gehoord dat Bill door Gabby zou worden neergeschoten, maar dat hij het overleefde. Jane was altijd ongerust dat een van hen uit de serie werd geschreven, maar daar scheen op dit moment weinig kans op. 'Ik kan me wel vinden in de nieuwe verhaallijn.'

'Ik ook.' Hij nam een slokje van haar cola en voelde zich ontspannen. Ze hadden de vorige avond urenlang gevrijd en het leven lachte hem toe.

'Het zal een aantal dingen een stuk eenvoudiger maken.'

'Wat bedoel je?'

'Die zwangerschap.'

'Wie z'n zwangerschap?' Hij keek haar vragend aan en zag een vreemde blik in haar ogen.

'Die van Jessica... En van mij...' Ze zei het zo zacht dat hij niet wist of hij het goed had verstaan.

'Wat zeg je?'

Ze keek hem nerveus aan. Ze had de vorige dag twee testen gekocht bij de drogist, maar ze had het toch wel geweten. 'Ik weet niet wat ik moet zeggen... Ik denk dat het gebeurd is toen we in Londen waren...'

Hij staarde haar aan. 'Jane Adams, bedoel je... Jezus Christus!'

Hij sprong overeind en keek stomverbaasd op haar neer. 'Ben je zwanger?'

Ze knikte en was ineens doodsbang. Misschien wilde hij dat ze het liet wegmaken... Bovendien kon Mel haar ontslaan omdat ze een buitenechtelijk kind verwachtte.

'Wanneer ben je erachter gekomen?'

'Gisteren,' zei ze met trillende onderlip.

Toen begon hij te stralen en trok haar in zijn armen. 'Weet je het heel zeker?'

'Ja.' Er stonden tranen in haar ogen.

'Grote god...' Zijn droom was waarheid geworden. Het was nog niet te laat. Hij keek naar haar alsof ze een wonder had verricht. 'Godallemachtig... Wanneer komt het?'

'Eind mei of begin juni.' Ze was pas een week over tijd, maar ze had het ogenblikkelijk geweten. In haar hele leven was ze maar drie keer over tijd geweest, en elke keer bleek dat ze zwanger was. 'Het komt goed uit met ons opnameschema, als Mel me er tenminste niet uitgooit, en als... Het hangt natuurlijk ook van jou af, Zack,' fluisterde ze.

Er werd op de kleedkamerdeur geklopt. 'Ben je zover, Jane?'

'Ik kom eraan.' Maar eerst moest ze met Zack praten. 'Wat wil jij?'

'Wat denk je? Met je trouwen en tien kinderen krijgen!'

Haar ogen werden vochtig. Precies de woorden die ze had willen horen. 'En als ik word ontslagen?'

'Dat gebeurt niet. En zo ja, wat dan nog? Dit is toch veel belangrijker?'

Natuurlijk was de baby veel belangrijker, net als hij. De tv-serie was maar tijdelijk, maar hun leven samen kon voor altijd duren, en de baby...

'Ik wil het houden, Zack...' zei ze huilend, terwijl hij haar dicht tegen zich aandrukte.

'Natuurlijk wil je dat. We gaan met Mel praten en we trouwen zo snel mogelijk. Misschien vindt hij het juist goed voor de serie.'

Ze lachte door haar tranen heen. 'Weet je het zeker? Ik wil je nergens toe dwingen.'

'Hou je op?' Ineens werd hij overstroomd door zelfvertrouwen, trots en geluksgevoelens. 'Ik hou van je, Jane... Weet je zeker dat je me wilt hebben, ondanks alles?'

'Er is geen "ondanks". Ik ben de gelukkigste vrouw ter wereld.'

'Jane!' Opnieuw werd er op haar kleedkamerdeur geklopt.

'Ik kom zo.' Ze kuste hem en kleedde zich haastig om.

38

Die avond spraken ze met Mel in het Pierre. Hij was stomverbaasd maar feliciteerde hen enthousiast.

'Was dit jouw idee of dat van Zack?'

'Van ons allebei,' zei Zack lachend. Jane voegde er verlegen aan toe dat de baby aan het eind van de opnamesessies werd verwacht. 'Dan hoeft er niets in het honderd te lopen...'

'Wat attent van je,' plaagde hij. 'Weet je zeker dat je zo lang door kunt werken?'

'Ik zou niet weten waarom niet.' Toen moest ze het hem ronduit vragen. Ze zat er al de hele dag mee. 'Betekent dit dat ik mag blijven, Mel?'

'Dat zou ik wel denken. De mensen van onze pr-afdeling gaan uit hun dak als ze dit horen. De kijkers zullen nog meer van je gaan houden, Jane. Alle moeders zullen zich met je kunnen identificeren. Het is perfect voor het programma... En ik hoop dat het ook perfect is voor jullie.' Hij keek hen vertederd aan terwijl ze hand in hand tegenover hem zaten. 'Eerlijk gezegd ben ik een beetje jaloers op jullie.'

Mel bestelde champagne, en Zack vroeg hem getuige bij hun huwelijk te zijn. Ze zouden over twee weken trouwen, zodat niemand wist dat ze voor die tijd al zwanger was geraakt.

Sabina reageerde geamuseerd toen Mel het haar die avond vertelde.

'Hoe kan iemand van die leeftijd zwanger raken zonder dat ze het wilde?'

'Misschien wilde ze het wel.' Mel dacht aan de liefde die hij in hun ogen had gezien.

'Weet je, ik kan Zack nog steeds niet helemaal plaatsen.' Ze lag ontspannen op de bank, blij dat ze weer aan het werk was en dat ze terug was bij Mel. Met Anthony, die ze net had gebeld, ging het goed. Nu had ze iemand met wie ze haar zorgen over hem kon delen. 'Ik had durven zweren dat hij homo was.'

'Dan had je het misschien bij het verkeerde eind,' zei Mel grijnzend. 'Dat weet ik eigenlijk wel zeker.'

Ze haalde haar schouders op. 'Kennelijk. Heb je al honger?'

'Jawel, maar ik heb nog geen trek in eten. Ik had eerst iets anders in gedachten.'

Ze strekte haar armen naar hem uit en wierp haar lange blonde haar naar achteren toen hij naar haar toe kwam. 'Wat een goed idee,' fluisterde ze verleidelijk.

'Vind je niet?' Hij tilde haar met gemak op en droeg haar naar de slaapkamer. Die avond werd het heel laat voordat ze roomservice belden om champagne, kaviaar en omeletten te bestellen.

39

De volgende ochtend op de set was Sabina in topvorm. Jane zat tussen de scènes door zo met Zack te fluisteren en te giechelen dat de regisseur hen tot stilte moest manen.

Mel stond vanaf de zijlijn het gezelschap te observeren. De kijkcijfers overtroffen alle verwachtingen. Het programma was een groter succes dan hij had durven dromen.

Terwijl hij Sabina gadesloeg die met een andere acteur aan het repeteren was, liep Bill met een somber gezicht op hem af.

'Is er iets?' Mel had hem in maanden niet zo zorgelijk gezien.

'Kan ik je even spreken?'

'Natuurlijk.'

Bill hield zijn adem in toen hij Gabby dichterbij zag komen. Hij had haar gezegd dat ze zich erbuiten moest houden, dat hij het zelf tegen Mel wilde zeggen, en dat ze dat al eerder hadden moeten doen. Hij keek de oudere man recht in de ogen en besloot er geen doekjes om te winden.

'Hoe je er ook over mag denken...'

'Heb je problemen met het script?' Mel keek hem niet-begrijpend aan.

Bill schudde zijn hoofd. 'Gabby en ik zijn gisteravond getrouwd.'

Mel keek hem even aan en begon toen zo hard te lachen dat de tranen over zijn wangen liepen. Het waren allemaal net kinderen.

'Ik... We waren bang dat je kwaad zou zijn...'

'Waarom zou ik kwaad zijn?'

'Omdat ik ooit eens tegen je heb gelogen toen je vroeg of ik vrijgezel was...'

'Maar nu lieg je toch niet, is het wel?'

Bill keek hem verward aan. 'Natuurlijk niet. We waren alleen bang... Gabby wilde niet zo'n grote bruiloft waar haar ouders op zouden hebben gestaan...'

'Ben je gelukkig?'

Gabby liep opgelucht op hen af toen ze Mel zag lachen.

'Ja...' Hij sloeg zijn arm om de schouders van zijn vrouw.

'Ben jij gelukkig, Gabrielle?'

'Ja, Mel.' Ze keek stralend naar hem op.

'Dan wens ik jullie veel geluk... Jullie allemaal.' Hij keek om zich heen en zag dat Zack, Jane en Sabina naar hem toe kwamen. 'Ik heb nog nooit met een groep acteurs gewerkt die zoveel geheimen hadden als jullie... Maar ik wens jullie allemaal van harte geluk toe.'

Toen hij Gabrielle op de wang kuste, zette Sabina haar handen in haar zij en gromde: 'Blijf met je poten van haar af.' Daarna begon ze te grijnzen en liep ze samen met Mel de set af. Toen hij haar vertelde dat Gabby en Bill getrouwd waren, hoopte hij dat het haar opvatting over het huwelijk zou beïnvloeden, maar het deed er eigenlijk niet toe. Hij was gelukkig met haar, of ze nu getrouwd waren of niet.

Sabina keek over haar schouder naar het pasgetrouwde paar en gaf Gabrielle een knipoog.

Table of Contents

- Inhoud
- 1
- 2
- 3
- 4
- 5
- 6
- 7
- 8
- 9
- 10
- 11
- 12
- 13
- 14
- 15
- 16
- 17
- 18
- 19
- 20
- 21
- 22
- 23
- 24
- 25
- 26
- 27
- 28
- 29
- 30
- 31
- 32
- 33
- 34
- 35
- 36
- 37
- 38
- 39